Rosyjski sztab generalny ponownie w interesujący sposób zmodyfikował swoją taktykę w zeszłym tygodniu. Wydaje się, że w ostatnich miesiącach Rosja cyklicznie przechodziła przez szereg różnych typów celów, co stanowiło swoisty „motyw miesiąca”. Najpierw była to ukraińska infrastruktura energetyczna, następnie mosty i magazyny, w tym poczta Nowa Poczta, a ostatnio lokomotywy. Teraz jednak celem dnia stały się ukraińska telekomunikacja, centra danych i infrastruktura internetowa.
W otwartym kodzie źródłowym krążącym na X podano następujące liczby dla miasta Kijowa i obwodu kijowskiego:
Wszystko zaczęło się w zeszłym tygodniu, kiedy Rosja zaatakowała największego ukraińskiego operatora telefonii komórkowej i internetu, KyivStar, którego, nawiasem mówiąc, zaatakowała ponownie wczoraj wieczorem.
Przypomnijmy, że były szef CIA Mike Pompeo otrzymał stanowisko dyrektora w KyivStar z nieznanych powodów, prawdopodobnie dlatego, że daje to CIA bezpośrednią kontrolę nad ukraińskim internetem i danymi mobilnymi, umożliwiając kontrolę, szantaż i inwigilację każdego w kraju.
KyivStar ma też kanał, którym chwali się firma, na którym przez całą dobę transmitowany jest na żywo obraz „płonącego Kremla”. Transmisja ta ma być swego rodzaju kojącym ukraińskim ASMR:
Wygląda na to, że w końcu zaznali smaku własnej „medytacyjnej” praktyki.
Media głównego nurtu zaczęły dostrzegać tę nową zmianę w Rosji, zauważając, że ponad sto tysięcy użytkowników internetu doświadczyło już przerw w dostawie prądu:
Rosja otworzyła nowy front w swojej kampanii przeciwko Ukrainie, atakując w tym tygodniu kilka centrów danych i dostawców usług internetowych w Kijowie. Jest to wyraźna próba osłabienia cyfrowego kręgosłupa gospodarki.
Według ukraińskiego Ministerstwa Transformacji Cyfrowej około 100 000 gospodarstw domowych w Kijowie i okolicach zostało odciętych od dostępu do Internetu na skutek strajków, które miały miejsce w środę i czwartek.
W piątek w centrum Kijowa doszło do kolejnego ataku dronów na biura Datagroup, jednej z największych ukraińskich firm telekomunikacyjnych. W wyniku ataku zginęły cztery osoby.
„Rosja wzięła na celownik duże ukraińskie centra danych, próbując zakłócić przepływ informacji” – napisał na portalu X minister spraw zagranicznych Ukrainy Andrij Sybiha.
W ostatniej rundzie Rosja wzięła na celownik nawet ukraińskie ośrodki naukowo-techniczne, co wywołało natychmiastowe oburzenie ze strony czepiających się perły euro-faryzeuszy:
Jednym z prawdopodobnie przypadkowych celów był podobno legendarny ukraiński naukowiec, odpowiedzialny za znaczną część ukraińskiego przemysłu zbrojeniowego:
Były sekretarz Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy, Gorbulin, został ranny. Jego asystent zginął w wyniku uderzenia w budynek Narodowej Akademii Nauk.
Biuro Gorbulina znajdowało się piętro poniżej epicentrum uderzenia.
Według Ławrowa wartości europejskie stanowią „naruszenie wolności słowa, informacji i religii”.
Minister spraw zagranicznych Rosji Ławrow wygłosił przemówienie w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, w którym ostro skrytykował politykę Zachodu, stwierdzając na przykład, że polityka UE pokazuje, iż wartości europejskie stanowią „naruszenie wolności słowa, informacji i religii” .
W zeszłym tygodniu odbyło się doroczne Zgromadzenie Ogólne ONZ, na którym każde państwo wygłasza krótkie przemówienie wprowadzające, przedstawiające główne poglądy na politykę zagraniczną. W tym roku w imieniu Rosji przemawiał minister spraw zagranicznych Rosji Ławrow, ostro krytykując politykę Zachodu. Przetłumaczyłem jego przemówienie , ponieważ w Niemczech nie ma wielu możliwości, aby osobiście poznać zasady rosyjskiej polityki zagranicznej i stanowisko rosyjskiego rządu.
=================================
Szanowny Panie Prezydencie,
Ekscelencje,
Panie i Panowie,
W ostatnich dniach z tego podium, a także na marginesie Zgromadzenia Ogólnego, wielokrotnie wyrażano pogląd, że w polityce światowej zachodzą tektoniczne przesunięcia i że na naszych oczach wyłania się bardziej sprawiedliwy, wielobiegunowy porządek świata. Kraje Globalnego Południa i Wschodu stają się suwerennymi ośrodkami rozwoju i biorą na siebie odpowiedzialność za zapewnienie bezpieczeństwa w swoich regionach. Demonstrują swoje przywiązanie do prawa międzynarodowego, odrzucenie presji zewnętrznej i zainteresowanie dobrobytem wszystkich państw, a nie tylko „wybranych”. Ta konstruktywna filozofia leży również u podstaw rosyjskiej polityki zagranicznej. Podzielają ją nasi liczni partnerzy o podobnych poglądach i stanowi podstawę współpracy w ramach WNP, SCO, BRICS i innych sojuszy globalnej większości.
Ale nie wszyscy są z tego zadowoleni. Mniejszość zachodnia, która dominowała przez pięć wieków kosztem zasobów innych, nie rezygnuje z prób zachowania swoich przywilejów i narzucenia wszystkim swoich „zasad”. Zachód coraz częściej ucieka się do brutalnej siły, działając nieprzewidywalnie i lekkomyślnie, narażając życie i dobrobyt milionów, jeśli nie miliardów, mieszkańców naszej wspólnej planety. Jak powiedział prezydent Rosji Władimir Putin, jest to dyktatura jednego hegemona.
„Wymyka się spod kontroli i jest po prostu niebezpieczny dla innych”.
Na początku tego roku amerykańska inwazja na Wenezuelę, naruszająca wszelkie normy, w tym moralne, zakończyła się pojmaniem prezydenta Nicolasa Maduro i jego żony oraz ich pozasądowym osadzeniem w amerykańskim więzieniu. Stało się to pomimo faktu, że prawo międzynarodowe wyraźnie nakazuje ochronę immunitetu i nietykalności najwyższych urzędników państwowych. Domagamy się natychmiastowego uwolnienia głowy państwa Wenezueli i jego żony oraz zapewnienia, że takie nadużycia nigdy się nie powtórzą.
Uważamy, że zabójstwo ajatollaha Alego Chameneiego, Najwyższego Przywódcy Iranu, i jego rodziny, a także członków wojskowego i politycznego kierownictwa Republiki Islamskiej, jest niedopuszczalnym przejawem brutalnego dyktatu. Szczególne zaniepokojenie budzi fakt, że kolejne cele amerykańsko-izraelskiej agresji, która rozpoczęła się w czerwcu ubiegłego roku, obejmowały nie tylko irańską infrastrukturę cywilną, ale także cywilne obiekty jądrowe chronione gwarancjami Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA). Wyrządziło to nieodwracalne szkody reputacji agencji i całemu systemowi nierozprzestrzeniania broni jądrowej.
Pomimo oczywistych szkód dla globalnej żeglugi i handlu, w regionie Zatoki Perskiej i Cieśniny Ormuz wciąż dochodzi do nawrotów konfrontacji zbrojnej. Uważamy, że budowanie zaufania w relacjach między państwami Zatoki Perskiej, krajami arabskimi i Iranem jest warunkiem koniecznym rozwiązania kryzysu. Nasza koncepcja zapewnienia zbiorowego bezpieczeństwa w regionie Zatoki Perskiej zakłada stworzenie stabilnej architektury regionalnej. Rosja, wraz z innymi odpowiedzialnymi państwami, jest gotowa wnieść konstruktywny wkład w stabilizację tego strategicznie ważnego regionu.
Jesteśmy przekonani, że nadszedł czas, aby rozwiązać główny problem Bliskiego Wschodu: zagwarantować narodowi palestyńskiemu państwowość w oparciu o liczne rezolucje Organizacji Narodów Zjednoczonych. Prawie rok temu Rada Bezpieczeństwa, z inicjatywy Stanów Zjednoczonych, zatwierdziła „plan pokojowy” dla Strefy Gazy, ale pokój nie powrócił. Nadal umierają tam osoby starsze, kobiety i dzieci, a sytuacja humanitarna pozostaje krytyczna. Sytuacja pogarsza się również na Zachodnim Brzegu, gdzie Izrael rozszerza swoją działalność osadniczą. Jeśli to się utrzyma, utworzenie państwa palestyńskiego będzie niemożliwe, ponieważ po prostu nie będzie dla niego miejsca. A wtedy bezpieczeństwo Izraela będzie stale zagrożone; eksperci doskonale to rozumieją.
Organizacja Narodów Zjednoczonych, a my wszyscy jako państwa członkowskie, jesteśmy wezwani do podjęcia pilnych, niekonwencjonalnych kroków w celu odwrócenia negatywnych trendów na Bliskim Wschodzie i w regionach sąsiednich. Dotyczy to nie tylko Palestyny, ale także Libanu, Syrii, Jemenu, Iraku, Sudanu, Somalii, Sudanu Południowego i innych krajów afrykańskich, w których toczą się konflikty.
Konieczne są pilne działania w celu poprawy katastrofalnej sytuacji humanitarnej na Kubie, która obecnie zmaga się z bezprecedensową presją ze strony północnego sąsiada. Potwierdzamy naszą solidarność z narodem kubańskim i rządem oraz stanowczo apelujemy o zniesienie blokady morskiej Wyspy Wolności, zniesienie wszelkich ograniczeń w handlu z Kubą oraz usunięcie kraju z niechlubnej listy państw sponsorujących terroryzm.
To tylko najbardziej rażące przykłady, które wymagają priorytetowej uwagi społeczności międzynarodowej. Nie jest to jednak jedyny obszar, w którym konieczne są działania. Stosowanie siły przez Zachód i jego „podwójne standardy” destabilizują sytuację na całym świecie. Na Bałkanach UE jawnie ignoruje rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1244 i zmusza Serbię do zaakceptowania utraty Kosowa oraz wyrzeczenia się swojej historii i pamięci o przodkach. Belgrad jest zmuszany do nałożenia sankcji na Rosję, a w zamian otrzymuje obietnicę, jak wszyscy już rozumieją, iluzoryczną perspektywę integracji z UE. W celu zjednoczenia Bośni i Hercegowiny, Serbowie są naciskani, aby zrzekli się swoich konstytucyjnych uprawnień, zagwarantowanych przez porozumienie pokojowe z Dayton i Radę Bezpieczeństwa ONZ.
W tym samym duchu lekceważenia prawa międzynarodowego, lekkomyślne działania zagranicznych sponsorów reżimu w Kijowie stanowią poważne zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Dążąc do utopijnego celu powstrzymania Rosji, Zachód samodzielnie zniszczył europejski system bezpieczeństwa i ukształtował rusofobiczny reżim w Kijowie. Świadoma daremności własnych wysiłków, Europa robi wszystko, co w jej mocy, aby uniemożliwić pokojowe rozwiązanie i zniweczyć perspektywy negocjacji, którymi interesuje się wiele osób, w tym administracja Trumpa. Zachód dostarcza ukraińskiemu reżimowi broń i pomaga Kijowowi w atakowaniu dronów i rakiet na ludność cywilną i infrastrukturę cywilną. Zachód marzy o zadaniu Rosji „strategicznej klęski”, ale marzenia te, jak wielokrotnie w przeszłości, doprowadzą jedynie samych inicjatorów wojny w strategiczny ślepy zaułek.
Szanowni koledzy,
Rok temu obchodziliśmy 80. rocznicę zwycięstwa nad niemieckim nazizmem i japońskim militaryzmem. W przyszłym tygodniu, 1 października, przypada 80. rocznica zakończenia prac Międzynarodowego Trybunału Wojskowego w Norymberdze. Historyczny wyrok Trybunału Narodów Zjednoczonych, jak nazywany jest Trybunał Norymberski, surowo i jednoznacznie potępił nazistowskich zbrodniarzy, umieszczając nieludzką ideologię nazizmu poza granicami prawa i moralności.
Jednak 80 lat później nie wszyscy wyciągnęli wnioski z Norymbergi. Sądząc po ich wypowiedziach, przywódcy wielu krajów UE są ewidentnie zarażeni wirusem wyższości rasowej i żywią ekstremistyczne, rusofobiczne idee. Wspierają przywódców ukraińskiego reżimu, oddając hołd skazanym zbrodniarzom wojennym i kolaborantom Hitlera w Kijowie, których dłonie są splamione po łokcie krwią Rosjan, Żydów, Białorusinów, Ukraińców i osób innych narodowości. Niemal cały Zachód co roku głosuje w tej właśnie izbie przeciwko rosyjskiej rezolucji potępiającej gloryfikację nazizmu. Niemcy, Japonia i wszystkie państwa NATO głosują przeciwko niej, z których wiele było odpowiedzialnych za zbrodnie przeciwko ludzkości podczas II wojny światowej. To nas nie dziwi.
Chciałbym jednak podkreślić, że skutki II wojny światowej stanowią fundament powojennego porządku świata i są zapisane w Karcie Narodów Zjednoczonych. Ratyfikując ten dokument, dawne państwa Osi uznały swoją historyczną odpowiedzialność za niezmierzone cierpienie, jakie ideologia i praktyki nazistowskie zadały światu. Jeśli teraz bezwstydnie przymykają oczy na coraz bardziej rażące przejawy ukraińskiego nazizmu, zagrażają samym fundamentom porządku świata, którego centrum stanowi ONZ.
Ignorując odpowiedzialność nazistowskich Niemiec za ludobójstwo narodu radzieckiego i pozornie niewzruszony rolą Republiki Federalnej Niemiec jako głównego sponsora nazistowskiego reżimu w Kijowie, kanclerz Friedrich Merz oświadcza, że Niemcy muszą „ponownie” stać się najważniejszą potęgą militarną w Europie. Czy w Berlinie rozumieją, co to „ponownie” oznacza i do czego może doprowadzić? Czy wyniki II wojny światowej niczego ich nie nauczyły?
Ukraiński reżim otwarcie depcze kamień węgielny Karty Narodów Zjednoczonych: poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności dla wszystkich, bez względu na rasę, płeć, język czy religię. Nie ma innego kraju na świecie poza Ukrainą, w którym jakikolwiek język byłby prawnie zakazany. Na Ukrainie język rosyjski jest zakazany. Używanie go jest karane więzieniem. Jednak w UE, która szczyci się „europejskimi wartościami”, panuje w tej sprawie całkowita cisza, ani jednego słowa potępienia. Mówi się jedynie, że Ukraina pomaga bronić tych właśnie „europejskich wartości”. Nieuchronnie nasuwa się wniosek, że zarówno nazizm, jak i rażące naruszenia wolności słowa, informacji i wyznania przez ukraiński reżim stanowią istotę tych „europejskich wartości”.
Rozpoczynając w 2022 roku operację wojskową mającą na celu ochronę ludności Donbasu i Noworosji przed zagładą ze strony reżimu kijowskiego, Rosja kontynuuje walkę o ich bezpieczeństwo i prawa, w pełnej zgodzie z literą i duchem Karty Narodów Zjednoczonych. Nasza walka o prawdę i sprawiedliwość zostanie doprowadzona do końca: cele operacji wojskowej zostaną osiągnięte, zagrożenia dla bezpieczeństwa Rosji zostaną wyeliminowane, a pokojowe życie zostanie przywrócone. Stanie się to niezależnie od wszelkich okoliczności, w tym niezdolności obecnego kierownictwa organizacji międzynarodowej do zajęcia jedynego słusznego stanowiska w sytuacji wokół Ukrainy: stanowiska obrońcy zasad Karty Narodów Zjednoczonych, nie wybiórczo, lecz w ich całości, kompletności i wzajemnym powiązaniu.
Oczekujemy, że nowy Sekretarz Generalny, którego musimy wybrać do końca roku, będzie ściśle przestrzegał swojego mandatu oraz zasad bezstronności i równego dystansu zapisanych w Karcie. Powinien reprezentować całą społeczność międzynarodową, a nie służyć interesom poszczególnych państw, nie powinien podważać międzyrządowego charakteru systemu ONZ ani ograniczać prerogatyw Rady Bezpieczeństwa i jej stałych członków.
Nasze fundamentalne podejście opiera się na założeniu, że reforma Rady Bezpieczeństwa nie może zapewnić żadnych dodatkowych „miejsc” państwom zachodnim, a tym bardziej Niemcom i Japonii, które weszły na ścieżkę militaryzacji i rewanżyzmu. Opowiadamy się wyłącznie za silniejszą reprezentacją Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej oraz popieramy kandydatury Brazylii i Indii do stałych miejsc, jednocześnie – i podkreślam to – uwzględniając interesy kontynentu afrykańskiego, zgodnie z Konsensusem z Ezulwini i Deklaracją z Syrty.
Panie i Panowie
W swojej odpowiedzialnej polityce zagranicznej Rosja współpracuje z naszymi sojusznikami i partnerami strategicznymi, w tym w ramach BRICS, SCO, EAEU, WNP i ODKB, aby poprawić sytuację globalną. Proponujemy zjednoczony program oraz konkretne idee i projekty.
Międzynarodowe bezpieczeństwo informacyjne zajmuje obecnie centralne miejsce. Oczywiste jest, że to Organizacja Narodów Zjednoczonych, a nie odizolowane, zamknięte mechanizmy, musi odegrać w tej kwestii kluczową rolę. W październiku ubiegłego roku w Hanoi otwarto do podpisu Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko cyberprzestępczości, sporządzoną z inicjatywy Rosji. Z zadowoleniem przyjmujemy uruchomienie Światowego Mechanizmu powołanego do jej wdrażania pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych – pierwszego trwale działającego formatu w tej dziedzinie.
Organizacja Narodów Zjednoczonych ponosi również szczególną odpowiedzialność w świetle szybkiego rozwoju technologii sztucznej inteligencji. Niezaprzeczalnym jest, że powszechnie akceptowane zasady ich stosowania mogą zostać sformułowane jedynie na równych zasadach, przy udziale wszystkich krajów. Rozpoczęcie prac Globalnego Dialogu na temat Zarządzania Sztuczną Inteligencją oraz Niezależnej Międzynarodowej Grupy Naukowej ds. Sztucznej Inteligencji postrzegamy jako krok w dobrym kierunku. Inicjatywa Chińskiej Republiki Ludowej, wspierana przez Rosję, mająca na celu utworzenie światowej organizacji współpracy w dziedzinie sztucznej inteligencji zmierza w tym samym kierunku.
W połowie XX wieku Związek Radziecki pomógł narodom Afryki, Azji i Ameryki Łacińskiej uwolnić się od kajdan zależności kolonialnej. Dalsza demokratyzacja życia międzynarodowego jest niemożliwa bez wyeliminowania praktyk neokolonialnych, które pozostają wyraźnie widoczne. Ważnym kamieniem milowym na tej drodze było przyjęcie rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ ogłaszającej 14 grudnia Międzynarodowym Dniem Walki z Kolonializmem we wszystkich jego formach i przejawach. Z przyjemnością powitamy zwolenników walki z nowoczesnymi praktykami neokolonialnymi ze wszystkich krajów na pierwszym Światowym Zgromadzeniu Międzynarodowego, bezpartyjnego ruchu „O Wolność Narodów!”, które odbędzie się w Rosji w nadchodzących miesiącach.
Szanowni koledzy,
Trwały pokój można zagwarantować jedynie wtedy, gdy zakończy się niebezpieczna rywalizacja między głównymi aktorami na świecie. Można to osiągnąć jedynie w oparciu o ścisłe przestrzeganie Karty Narodów Zjednoczonych oraz zasady równego i niepodzielnego bezpieczeństwa. Zasada ta, pragnę powtórzyć, oznacza rezygnację z bezpieczeństwa jednego państwa kosztem bezpieczeństwa innych i zakazanie jakiemukolwiek państwu, grupie państw lub organizacji ubiegania się o hegemonię w dziedzinie bezpieczeństwa. Dotyczy to w szczególności NATO, które dąży do rozszerzenia swoich destrukcyjnych wpływów daleko poza granice geograficzne swojego obszaru odpowiedzialności, obejmujące Azję Południowo-Wschodnią i Północno-Wschodnią.
Wartości wszechstronnej, sprawiedliwej współpracy leżą u podstaw inicjatyw prezydenta Rosji Władimira Putina, mających na celu stworzenie Wielkiego Partnerstwa Eurazjatyckiego i architektury bezpieczeństwa na całym kontynencie euroazjatyckim. Wczoraj, tutaj, w Nowym Jorku, Rosja, Białoruś i nasi partnerzy o podobnych poglądach przyjęli deklarację o rozpoczęciu prac nad „Eurazjatycką Kartą Różnorodności i Wielobiegunowości XXI wieku”. Wzywamy wszystkich chętnych do włączenia się w nową, pan-kontynentalną architekturę pokoju i rozwoju, do wniesienia wkładu w sukces tego ważnego przedsięwzięcia, którego celem jest uzupełnienie i harmonizacja działań istniejących mechanizmów w świetle geopolitycznych realiów rodzącego się świata wielobiegunowego.
Cieśnina Ormuz mogła być dopiero początkiem. Analityk geopolityczny Pepe Escobar ostrzega przed kluczowym tygodniem w wojnie z Iranem: Po fiasku inicjatywy dyplomatycznej w Nowym Jorku, nadchodzące dni mogą zapoczątkować nowy etap eskalacji.
Według jego informacji, Teheran rozważa rozszerzenie presji militarnej poza Zatokę Perską na Ocean Indyjski. Jednocześnie zbliżają się dwa irańskie terminy – 28 i 30 września.
Pepe Escobar na początku swojej analizy jasno zaznacza, że nie zamierza formułować prognoz. Mówi raczej o trendach i „sygnałach ostrzegawczych”, które wywnioskował z własnych rozmów i kontaktów. Zaledwie kilka dni wcześniej był w Rosji; wspomina również o rozmowach z irańskimi, jemeńskimi i amerykańskimi kontaktami.
A na podstawie tych informacji uważa, że sytuacja jest wyjątkowo niebezpieczna.
Dwa terminy – a 30 września jako data kluczowa.
Escobar początkowo wspomina o dwóch irańskich datach: 28 września i 30 września .
30 września jest szczególnie ważny. Według niego, irański termin rozpoczął się 16 sierpnia. Jeśli środek, który Teheran określa jako amerykańską blokadę morską, nie zostanie zniesiony do tego czasu, Iran może „przejść do ofensywy”.
Escobar odwołuje się również do oświadczenia Mohsena Rezaei, z którego wywodzi kolejny termin, upływający 28 września.
Ten tydzień może okazać się punktem zwrotnym.
Escobar ujmuje to drastycznie:
„To jest próba generalna. To jest to. Coś wielkiego się wydarzy”.(„To jest kluczowa faza. Teraz się zaczyna. Coś wielkiego się wydarzy”).
Jego zdaniem Iran może najpóźniej do 30 września wysłać jasny sygnał Waszyngtonowi, że obecna strategia amerykańska w Zatoce Perskiej nie może być kontynuowana bez natychmiastowych kosztów.
Iran zaproponował wyjście z sytuacji – Waszyngton je odrzucił.
Jednak analiza Escobara początkowo skupia się na dyplomacji.
Według Escobara, podczas Tygodnia ONZ w Nowym Jorku minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi zaproponował możliwość otwarcia Cieśniny Ormuz w ciągu siedmiu dni.
Warunek: Waszyngton musiał powrócić do kluczowych punktów wcześniej wynegocjowanego Memorandum of Understanding. Według Escobara obejmowały one w szczególności ustępstwa finansowe i częściowe złagodzenie sankcji.
W tych warunkach Cieśninę Ormuz można by w pełni otworzyć w ciągu tygodnia.
Jednak Waszyngton odrzucił tę ofertę.
Dla Escobara było to właśnie dyplomatyczne zwycięstwo Teheranu: Iran mógł teraz przekonywać kraje Globalnego Południa, że zaproponował kompromis, podczas gdy Waszyngton odrzucił proponowaną drogę wyjścia z eskalacji.
Jego podsumowanie brzmi:
„Iran otworzył drzwi, a Waszyngton je zamknął”.
Iran otworzył drzwi – Waszyngton je zamknął.
Mówi się, że Chiny osobiście naciskały na Trumpa, żeby ustąpił.
Jeszcze bardziej wybuchowy jest sposób, w jaki Escobar przedstawił rolę Chińczyka.
Według jego informacji, prezydent Chin Xi Jinping osobiście wskazał Donaldowi Trumpowi, że możliwe rozwiązanie zostało już omówione w ramach Memorandum of Understanding.
Xi zasadniczo powiedział Trumpowi: Wróć do memorandum, a Chiny poprą tę drogę.
Escobar interpretuje to jako wspólne chińsko-irańskie stanowisko. Kwestia ta była wcześniej kilkakrotnie omawiana między Pekinem a Teheranem – zarówno przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ, jak i w bezpośrednich rozmowach między Araghchim a Wang Yi.
Trump jednak odrzucił tę propozycję.
Według Escobara, dla Pekinu było to coś więcej niż tylko spór dyplomatyczny. Mówi on o „utracie twarzy” przez Azję i dlatego oczekuje, że wsparcie Chin dla Iranu stanie się jeszcze bardziej wyraźne i znaczące.
Tę ocenę podziela drugi uczestnik rozmowy. Powołując się na własne kontakty w Pakistanie i Iranie, twierdzi on również, że Pekin był skrajnie zirytowany przebiegiem spotkania i w przyszłości udzieli Iranowi silniejszego wsparcia. Są to jednak wyraźne oświadczenia pochodzące z prywatnych sieci uczestników, a nie publicznie udokumentowane stanowiska chińskiego rządu.
Cieśnina Ormuz: Escobar mówi o ataku na 19 tankowców.
Mówi się, że równolegle z nieudaną dyplomacją pogorszyła się sytuacja na morzu.
Escobar twierdzi, że Irańska Straż Rewolucyjna zaatakowała lub podpaliła 19 tankowców w ciągu zaledwie 48 godzin , które próbowały przepłynąć przez Cieśninę Ormuz, nie stosując się do procedur i nie uiszczając opłat wymaganych przez Iran.
Powołuje się na kanały monitoringu, które obserwował i mówi o wyjątkowej intensywności użytych materiałów wybuchowych.
Jednakże ta konkretna liczba to jedynie twierdzenie Escobara w obecnej rozmowie i nie jest poparta żadnymi weryfikowalnymi źródłami.
Jednakże jego główny przekaz jest jasny: irańskie władze chcą pokazać, że Waszyngton nie jest w stanie dowolnie kontrolować Cieśniny Ormuz.
Prawdziwa niespodzianka: Ocean Indyjski
Następnie Escobar przechodzi do prawdopodobnie najważniejszej części swojej analizy.
W jego ocenie kolejnym miejscem konfliktu nie będzie Zatoka Perska .
Mówi:
„Następną granicą pola bitwy nie będzie Zatoka Perska. Będzie nią Ocean Indyjski”.
Już w tym tygodniu istnieje poważne prawdopodobieństwo, że Iran „zaostrzy grę” i przeniesie uwagę z Zatoki Perskiej na Ocean Indyjski .
Oznaczałoby to znaczące rozszerzenie geograficzne konfliktu.
Warto zauważyć, że drugi uczestnik rozmowy wyraźnie potwierdza tę ocenę. Twierdzi, że rozmawiał z co najmniej trzema osobami w Iranie zaangażowanymi w procesy decyzyjne. Według nich, jeśli napięte stosunki nie poprawią się do końca tygodnia, Iran jest w pełni gotowy do rozszerzenia konfliktu poza cieśninę Ormuz na Ocean Indyjski.
Opisuje nastrój panujący w Teheranie jednym określeniem:
Chociaż oświadczenia te nadal pochodzą od anonimowych kontaktów i nie zostały niezależnie zweryfikowane, w ramach rozmowy są przedstawiane przez dwie różne sieci kontaktów jako kluczowy rozwój sytuacji.
Konflikt o Iran nabiera więc coraz bardziej globalnego charakteru.
Przeniesienie konfliktu na Ocean Indyjski miałoby zupełnie inny wymiar niż obecny konflikt o Ormuz.
Cieśnina Ormuz to wąskie, ograniczone geograficznie przejście. Z kolei Ocean Indyjski łączy Zatokę Perską z najważniejszymi szlakami morskimi do Indii, Azji Południowo-Wschodniej i dalej.
Teza Escobara w zasadzie sprowadza się do tego: Iran mógłby spróbować zmusić Waszyngton do wyboru między renegocjacjami a stawieniem czoła znacznie większej strefie konfliktu morskiego.
Jego analiza nie opisuje zatem wycofania się Teheranu po odrzuceniu oferty, ale wręcz przeciwnie: najpierw dyplomacja, a potem eskalacja.
W tym samym czasie w Jemenie grozi otwarcie kolejnego frontu.
Ale Hormus i Ocean Indyjski to tylko część obrazu.
Escobar opisuje sytuację w Jemenie jako kolejną „gorącą” strefę kryzysową. Według niego niedawne ataki na cele cywilne jeszcze bardziej zaostrzyły sytuację.
W związku z tym spodziewa się dalszych kontrataków ze strony Ansarallah i jemeńskich sił zbrojnych, wyraźnie wspominając o możliwych atakach na strategiczną infrastrukturę Arabii Saudyjskiej, a także o dłuższych operacjach wojskowych w południowych regionach przygranicznych Arabii Saudyjskiej.
Później wspomina nawet o możliwej ofensywie mającej na celu odzyskanie trzech południowych prowincji, które określa jako historycznie jemeńskie terytorium. To również ocena Escobara, a nie oficjalne ogłoszenie operacyjne udokumentowane w transkrypcji.
Może to postawić Waszyngton w obliczu kilku powiązanych ze sobą kryzysów jednocześnie: Ormuz, Ocean Indyjski, Jemen i Arabia Saudyjska.
Pakistan najwyraźniej nie chce iść na wojnę z Ansarallah.
Kolejna ważna część rozmowy dotyczy Pakistanu.
Escobar pyta konkretnie, czy Pakistan i Turcja mogłyby podjąć działania militarne przeciwko Ansarallah w ramach sojuszu pod przywództwem Arabii Saudyjskiej.
Odpowiedź jego rozmówcy była niezwykle jasna jak na Pakistan.
Po rozmowach z osobami, które według niego są zaangażowane w podejmowanie decyzji w Islamabadzie, Pakistan nie poprze ofensywnej akcji militarnej przeciwko Ansarallah .
Może okazać solidarność polityczną z Rijadem, lecz według jego szacunków nie zaatakuje ani Ansarallah, ani sił sojuszniczych.
Jako kluczowe powody podaje dużą populację szyitów w Pakistanie i wcześniejszą rolę Islamabadu jako mediatora w stosunkach z Iranem. Przystąpienie Arabii Saudyjskiej do wojny zniweczyłoby tę pozycję.
Sytuacja mogłaby być jednak inna, gdyby doszło do bezpośredniej inwazji lądowej na terytorium Arabii Saudyjskiej, uznane przez społeczność międzynarodową. W takim przypadku pakistańscy decydenci jedynie oświadczyli, że ponownie ocenią swoje stanowisko – a nie, że automatycznie podejmą interwencję militarną.
Drugi teatr wojny: sankcje i dolar
Escobar przewiduje również konflikt ekonomiczny, którego długoterminowe konsekwencje mogą okazać się jeszcze poważniejsze.
Wskazuje na kraje, które jego zdaniem coraz częściej ignorują amerykańskie sankcje wtórne wobec irańskich linii lotniczych. Wymienia między innymi Turcję, Malezję, Wietnam, Uzbekistan, Tadżykistan, Kazachstan, a zwłaszcza Chiny.
Jako przykład podaje lot linii Mahan Air do Kantonu, który sam zaobserwował podczas pobytu w Chinach.
Dla Escobara chodzi o coś więcej niż tylko o połączenia lotnicze.
Jeśli kraje Globalnego Południa zaczną coraz bardziej ignorować amerykańskie sankcje wtórne, uznają to za możliwy początek długotrwałego osłabienia dominacji dolara w handlu międzynarodowym.
Z jego punktu widzenia Chiny dysponują również znaczną siłą ekonomiczną: gdyby Stany Zjednoczone nałożyły sankcje na chińskie lotniska lub dostawców usług z powodu irańskich połączeń lotniczych, Pekin mógłby zareagować np. w kwestii strategicznych surowców.
Według analizy Escobara oznacza to, że równolegle toczą się dwa konflikty: militarny spór o szlaki morskie i ekonomiczny o egzekwowanie amerykańskich sankcji.
Tydzień, który może zadecydować o kolejnym etapie eskalacji
Głównym przesłaniem Escobara nie jest zatem to, że podjęto już decyzję o konkretnym ataku.
Wyraźnie stwierdza, że nie posiada szklanej kuli i nie zamierza formułować żadnych klasycznych przewidywań. Zamiast tego identyfikuje trendy, terminy i sygnały ostrzegawcze.
Jednak jego wniosek jest jednoznaczny:
Po fiasku inicjatywy dyplomatycznej w Nowym Jorku, uważa on sytuację za bardziej niebezpieczną niż zaledwie kilka dni wcześniej. Nie widać żadnej nowej struktury mediacyjnej. Jego zdaniem Pakistan jest osłabiony jako mediator, Katar nie jest wystarczająco silny, a Turcja nie nadaje się do mediacji ze względu na członkostwo w NATO.
W tym samym czasie terminy obowiązujące w Iranie dobiegają końca.
28 września.
30 września.
A za tym kryje się kluczowe pytanie: Czy konflikt będzie koncentrował się w Cieśninie Ormuz, czy też Iran faktycznie zacznie rozszerzać presję militarną na Ocean Indyjski?
Jeśli informacje Escobara okażą się prawdziwe, nie będzie to po prostu kontynuacja trwającej konfrontacji.
Oznaczałoby to przejście do nowej, morskiej fazy wojny – ze znacznie większym obszarem operacyjnym i odpowiednio większym ryzykiem dla międzynarodowej żeglugi, dostaw energii i całej architektury bezpieczeństwa między Bliskim Wschodem a Azją.
Escobar podsumowuje zatem swoje oczekiwania na nadchodzące dni drastyczną formułą:
„To jest tygiel. To jest to.” Rozpoczęła się decydująca faza.
Moderator: Chciałbym poruszyć tu pewien konkretny aspekt, ponieważ dzisiaj będziemy również omawiać problemy egzystencjalne, z którymi boryka się Wielka Brytania. Ale zanim do tego przejdziemy: wspomniał pan o rosnącym podziale między różnymi ośrodkami władzy w świecie zachodnim.
To nasunęło mi następującą myśl: ostatnio dużo słyszałem i widziałem o Charliem Kirku, a to wyraźnie pokazuje ogromną erozję moralną w społeczeństwie zachodnim – niezależnie od poziomu, o którym pan mówi. Czy to może być decydujący czynnik dzisiejszego upadku i słabości Zachodu? Być może nie chodzi nawet o gospodarkę, ale o sam fakt, że nie ma już na czym się oprzeć. Gorzkie spory, których byliśmy świadkami między Charliem Kirkiem a zwolennikami globalizmu na całym świecie, świadczą nie tylko o braku konsensusu, ale także o zbliżającej się wojnie wewnętrznej.
Aleksander Dugin: To bardzo głębokie pytanie filozoficzne, a jednocześnie przerażające. Z jednej strony wydaje się oczywiste, że upadek wartości moralnych, degeneracja, rażący nadmiar i patologie panujące w społeczeństwie zachodnim muszą nieuchronnie prowadzić do jego upadku. I niestety, nawet zwolennicy Trumpa, którzy doszli do władzy w Stanach Zjednoczonych, nie stworzyli autentycznej alternatywy moralnej. W dużej mierze zdradzili dziedzictwo, o które walczył Charlie Kirk.
Zachód rzeczywiście znajduje się dziś w przerażającym stanie. Ludzie tam utracili godność ludzką i stali się zdegenerowanymi, chciwymi, agresywnymi i indywidualistycznymi potworami. Idiokracja tam triumfuje – pamięta pan film, w którym prezydent w społeczeństwie przyszłości po prostu przekupuje wyborców pieniędzmi? Ta sama idiokracja rośnie dziś na Zachodzie, na wszystkich poziomach.
Charlie Kirk, jako prominentny zwolennik ruchu „Make America Great Again”, był bardzo wpływową, szczerą i dobrą osobą. Opowiadał się za autentycznym, wielobiegunowym światem i przywróceniem normalnych stosunków z Rosją. Pod wieloma względami był przywódcą moralnym. Ale gdy tylko został zamordowany, wszystko wokół niego zaczęło się rozpadać, a nawet jego najbliższe otoczenie i sojusznicy ujawnili zupełnie nieoczekiwane strony samych siebie. Ma pan rację: to fundamentalna kwestia.
Ale tu kryje się straszny paradoks, na który ciągle zwracam uwagę. Ktoś trafnie zauważył, że cnota, moralność, czystość i miłosierdzie same w sobie nie generują surowej, ziemskiej mocy. Jeśli przypomnimy sobie „Miasteczko Twin Peaks” Davida Lyncha: z Czarnej Loży czerpie się ogromną energię. Im bardziej przewrotne, wypaczone i skorumpowane są dusze tych, którzy dochodzą do władzy – pomyślcie tylko o tej potwornej ‚cywilizacji Epsteina’ – tym większą mroczną i destrukcyjną moc dzierżą.
Szatan jest potężny, a im bliżej ludzie się do niego zbliżają, tym większa staje się jego ziemska władza. Ci, którzy zwracają się do Boga, podlegają jednak ogromnym ograniczeniom moralnym: to jest zakazane, bo niemoralne; tamto jest niedopuszczalne, bo wyrządziłoby komuś krzywdę lub doprowadziło do grzechu. Wynika z tego, że moralny upadek i wszechobecny idiotyzm na Zachodzie nie oznaczają automatycznie jego słabości. Wystarczy przypomnieć sobie niedawną demonstrację Zielonych i lewicy w Niemczech przeciwko AfD: dosłownie opętane istoty, pół-ludzie, pół-zwierzęta, osoby z tetraplegią i zboczeńcy wszelkiej maści wyszli na ulice, krzycząc, że nie potrzebują normalnych Niemiec. To tak, jakby otworzyły się wrota piekła.
Aleksander Dugin
Błędem byłoby jednak uważać ich za słabych. Nasz paradoksalny wniosek jest taki, że zło posiada ogromną energię. Nie wolno nam jednak walczyć z nim jego własnymi metodami. Nie wolno nam ich naśladować, stosując ich nikczemne i szatańskie sztuczki, ich korupcję i manipulacje. Jesteśmy zobowiązani do trwania w prawdzie, pobożności i czystości ducha, ponieważ toczymy świętą wojnę w imię Boga i tradycyjnych wartości. Jeśli porzucimy naszą etykę wojowników światła i ugniemy się pod ich metodami, przegramy całkowicie, nawet jeśli odniesiemy pozorne zwycięstwo. Nasze moralne ograniczenia w tej globalnej wojnie o świat wielobiegunowy są naszą najważniejszą tarczą. Moralnego upadku Zachodu nie wolno ani lekceważyć, ani po prostu odrzucać jako przejawu słabości.
Moderator: Omówmy teraz szczegóły wydarzeń w Wielkiej Brytanii. Z jednej strony z pewnością odczuwa się pewną dozęschadenfreude. Z drugiej strony wiemy, że Szkocja – a także Irlandia Północna, czyli Ulster – historycznie żywiła te odśrodkowe tendencje i pragnienia oderwania się od Anglii i Korony Brytyjskiej. Jak realistyczne wydają się aspiracje przywódców politycznych Szkocji, Walii i Irlandii Północnej, zwłaszcza teraz, gdy łączy ich wspólna idea, a nawet odbywają wspólne konferencje prasowe? Z tej perspektywy, czego Zjednoczone Królestwo jako państwo oczekuje w najbliższej przyszłości?
Alexander Dugin: Kiedy mówimy o Anglii, Wielkiej Brytanii lub Zjednoczonym Królestwie, często zapominamy, że to zupełnie różne rzeczy. Anglia to tylko część terytorium głównej wyspy brytyjskiej. Na północy leży Szkocja, na zachodzie Walia. Zarówno w Szkocji, jak i Walii dominują Celtowie – bezpośredni potomkowie starożytnych Brytów, którzy zamieszkiwali te tereny przed przybyciem germańskich plemion Anglów, Sasów i Jutów.
Wielka Brytania łączy trzy historyczne bloki i narody o zupełnie różnych językach i tożsamościach. Ale to nie wszystko. Do tego dochodzi Ulster – okupowana przez Anglosasów północna część Irlandii – który jest w istocie sąsiednią kolonią. Niepodległa Irlandia nie jest już częścią Zjednoczonego Królestwa. Mamy zatem do czynienia z czterema terytoriami politycznymi, spajanymi przemocą i historyczną bezwładnością.
Obecnie wzdłuż wszystkich tych linii podziału zachodzą silne procesy odśrodkowe. Anglia, która przez wieki rządziła Szkocją, Walią i Ulsterem za pomocą przebiegłości i przemocy, gwałtownie słabnie. Jej globalistyczne przywództwo dosłownie przybiera bestialskie cechy: zalewa kraj niekontrolowaną liczbą nielegalnych imigrantów, wspiera ruchy ekstremistyczne, w praktyce niszczy samą siebie i nienawidzi własnego narodu. Miliony Anglików wychodzą na ulice przeciwko tej elicie, ale nic się nie zmienia.
Kiedy Szkoci i Walijczycy widzą, co dzieje się w Londynie, przypominają sobie o swoim celtyckim dziedzictwie i zadają sobie pytanie: dlaczego mielibyśmy tolerować tę zdegenerowaną, agresywną i rusofobiczną elitę globalistów, która całkowicie zatraciła człowieczeństwo w sieci Epsteina? Irlandia również pamięta o wszystkich cierpieniach zadanych jej przez Anglię i dąży do wyeliminowania tych kolonialnych resztek na północy wyspy i zjednoczenia kraju.
W ciągu roku liczba ludności Londynu zmniejszyła się o 26 737 osób
W miarę jak Londyn traci prestiż, potęgę finansową i wpływy, jego centralne instytucje ulegają rozpadowi. Peryferie rosną w siłę, a centrum słabnie. Dzisiejszym celem nie jest ‚kolonizacja Rosji’, o której fantazjuje się na Zachodzie, lecz dekolonizacja samych Wysp Brytyjskich. Istnieje wiele planów takiej dezintegracji: Wielka Brytania mogłaby zostać zredukowana do trzech pierwotnych państw – Anglii, Szkocji i Walii – Irlandia Północna mogłaby zostać wyzwolona, a proces ten mógłby posunąć się jeszcze dalej.
Wyspy Brytyjskie są dziś niezwykle wrażliwe. Nie mają już żadnej tożsamości narodowej, poza ślepą wiarą w niekończącą się migrację. W wielu brytyjskich miastach i na uniwersytetach rdzenna ludność jest wypierana przez masy przybyszów, którzy nienawidzą tych, którzy ją tam sprowadzili. To potworne samobójstwo brytyjskiej cywilizacji. Gdybyśmy byli cyniczni, moglibyśmy powiedzieć: Zasłużyli na to. To większa kara historyczna, również za ich kolonialną przeszłość w Indiach i innych częściach świata.
Muszą zapłacić za swoją perwersyjną dominację nad światem. W rzeczywistości Imperium Brytyjskie przyniosło ludzkości jedynie zło. Historia brytyjskiego imperializmu jest przerażająca, pełna ludobójstwa, przemocy, niesprawiedliwości, zepsucia i kłamstw. Znaczna część ludzkości żywi naturalne pragnienie, by po prostu przestał on istnieć.
My, Rosjanie, jesteśmy jednak humanistami. Kiedy pomyślimy o tej dobrej, starej Anglii, która istniała dawno temu – w czasach Chaucera, króla Artura i legend – lub o romantycznej Anglii z dzieł Waltera Scotta… Oczywiście, i tam były problemy, ale posiadała ona swój własny, charakterystyczny styl, własnego ducha i głęboko zakorzenioną kulturę. Ten niewielki obszar geograficzny był kiedyś wzorem dla wielu. Ostatecznie jednak Anglia straciła swój klimat i urok, przekształcając się w fałszywą i odpychającą globalistyczną iluzję, która napełnia nas wszystkich niepokojem.
Myślę, że mądrze byłoby zachować Anglię w swoistym muzealnym otoczeniu, uwolnić ją od jej ekscesów i nadużyć, a nawet ustanowić zewnętrzną administrację. W przeciwnym razie po prostu wybiorą znowu jakiegoś złoczyńcę, który zaleje wyspę kolejnymi falami imigrantów. Mam tam dobrych znajomych, przyjaciół Charliego Kirka – na przykład Johna Mappina, właściciela słynnego zamku Tintagel, kojarzonego z legendami o królu Arturze i przedstawiciela brytyjskiej arystokracji. W Anglii są też inni wspaniali ludzie. Widząc, co stało się z ich krajem, mówią: Trzeba go zniszczyć. Sami nienawidzą współczesnej Anglii bardziej niż kogokolwiek innego na świecie.
A jednak kochają inną Anglię: Anglię Chestertona, Tolkiena, Conana Doyle’a i Dickensa. Anglię tradycji, gdy była jeszcze czymś ludzkim, a nie globalistyczną, bezkulturową pustką. Dlatego uważam, że świat byłby uboższy, gdybyśmy po prostu zmietli ją z powierzchni ziemi. Zachowanie go w spokojnej, niemal muzealnej formie byłoby prawdopodobnie najsprawiedliwszym i najwłaściwszym rozwiązaniem.
Moderator: Ale British Museum powinno zwrócić przedmioty, które ukradło z całego świata. W przeciwnym razie muzeum może pozostać tam, gdzie jest.
Aleksander Dugin: Bardzo dobrze. Najważniejsze jest ustanowienie zewnętrznego nadzoru, ponieważ nie są już w stanie rządzić sobą, a co dopiero światem. Widzimy, że ich imperialny projekt całkowicie się nie powiódł, a ich uniwersalistyczne roszczenia są nie do utrzymania: ani nauka, ani kultura, ani polityka liberalnej demokracji już nie funkcjonują. Wszystko to okazało się głęboko prowincjonalne i ślepą uliczką.
Można by pozwolić Anglii istnieć jako swoiste muzeum historyczne demokracji – na przykład przywracając ją do XIX wieku, do czasów jej świetności. To byłoby wspaniałe. Można by je przekształcić w rodzaj ‚Euromuzeum’, które nawet my, Rosjanie, moglibyśmy zwiedzać bez wiz, po prostu po to, by sprawdzić, czy wszystko tam jest w porządku i czy Anglicy znów nie ulegli jakiejś zwyrodniałej herezji.
To nie chodzi o mowę nienawiści, kiedy ktoś kogoś wściekle atakuje, wyzywając np. od nieokrzesanych, głupich, ciemnych i nieczytatych/niepisatych Wschodnioeuropejczyków. Ach, przepraszam, tych wolno, bo oni się nie liczą, i nigdy się nie liczyliśmy.
Kiedyś się nie liczyliśmy, bo nie byliśmy WASP (White Anglo-Saxon Protestant – biały anglosaski protestant), bo niby byliśmy biali, ale tak nie całkiem, bo katolicy to taki inny odcień białego. Pierwszym prezydentem Stanów Zjednoczonych, który nie był protestantem, był John F. Kennedy. I wiecie, co się z nim stało? A drugim katolickim prezydentem był Joe Biden – i co się z nim stało? Hmm, a ilu katolickich prezydentów było w Polsce, wybranych przez katolickie lobby? I co się z nimi stało? Więc mowa nienawiści nie odnosi się do wszystkich, tylko do wybranych – nie takich jak my. A my się z tym godzimy. Schodzimy do naszych katakumb – jak pierwsi chrześcijanie – i tam się ze sobą bratamy.
Opowiadamy sobie na przykład, jaka to jest okropna (wydumana) książka niejakiego uzurpatora pisarza Jerzego Kosińskiego, „Malowany ptak”. Ale opowiadamy to sobie i dla siebie. Nawet nie dla naszych dzieci. I nie robimy nic. Nie protestujemy, że to obraża, że to książka-kłamstwo o nienawiści do Polaków. Nie protestujemy, że księgarnia Empik ma tę książkę na składzie w kilku językach, nie żądamy jej wycofania, podobnie jak nie żądamy jej wycofania z kanonu lektur w szkołach w Izraelu. Nie żądamy wznowienia nakładu prostującej, dokumentalnej książki Joanny Siedleckiej „Czarny ptasior”, weryfikującej kłamstwa Kosińskiego i jego życiorys – przeżył wojnę dzięki księdzu, który wystawił mu metrykę chrztu, i życzliwości wioski. Mowa nienawiści nie jest zbalansowana. Może dotyczyć tylko niektórych grup.
Podobnie jak wolność słowa.
Kiedy w latach 1980. przyjechałam do Kanady, nie mogłam uwierzyć własnym uszom, jak otwarcie krytykuje się premiera mojego nowego kraju osiedlenia. No cóż, przyjechałam z kraju, w którym prawda była niebezpieczna. Mój ojciec słuchał Radia Wolna Europa nad miską, z ręcznikiem na głowie, na wszelki wypadek, gdyby ktoś niespodziewanie wpadł albo jakiś wścibski sąsiad zajrzał – to oficjalnie robił sobie parówkę na zatoki. To nas wszystkich nauczyło, że o pewnych rzeczach się nie mówi.
A jeżeli już, to tylko do zaufanych i tylko ściszonym głosem. Do dzisiaj pewne słowa, szczególnie to na „ż”, wypowiadam ściszonym głosem – na wszelki wypadek, żeby mnie moja komórka nie nakryła. Teraz to i za to można być pociągniętym do odpowiedzialności prawnej. Najlepiej nic na „ż” nie mówić. Tak czasy się zmieniły, nie tylko elektronicznie.
A tu proszę – w wielkim świecie, na estradzie nowych pokoleń, w czasie trasy Eda Sheerana doszło do wykluczenia rapera Macklemore’a. Za co? Bo w czasie swojego występu zapowiadającego (tzw. opening singer) wypowiedział się za Palestyną. Co dokładnie powiedział? „Free Palestine”. Za to został usunięty z objazdu Sheerana po całej Ameryce. Usunięty został przez „promotorów” objazdu.
Należy tutaj dodać, że Ed Sheeran jest bardzo popularnym Brytyjczykiem, którego utwory muzyczne sprzedały się w liczbie ponad 200 milionów na świecie. Na początku Sheeran stał na stanowisku, że się nie wtrąca w politykę. No cóż, głodzone palestyńskie dzieci w Strefie Gazy widać jego zdaniem są polityczne. No ale zmienił zdanie, kiedy ceny biletów na jego koncert nie tylko się nie wyprzedały, ale były zwracane, i dodatkowo ich koszt poleciał w dół o ponad połowę. Wtedy coś bąknął o Palestynie i przestał być apolityczny.
Widać promotorzy (zgadnijcie, kim oni są?) policzyli kasę i straty, i przymusili apolitycznego artystę do poparcia Palestyńczyków.
A Macklemore? Bardzo podobała mi się jego wypowiedź po tym, jak został skasowany z dalszego objazdu, że są rzeczy ważniejsze i że wcale nie czuje się ofiarą, bo ofiarą są Palestyńczycy. Oczywiście jego odważna postawa zjednała mu wielu fanów. A Palestyńczycy ze Strefy Gazy stworzyli mural dla Macklemore’a. Czy to pomoże wielkim tego świata w decyzji o ludzkim traktowaniu Palestyńczyków w Strefie Gazy? Może?
To tyle o wolności słowa. Więc uważajcie, bo obecnie nie tylko ściany mają uszy, a prawda w liberalnej demokracji jest też liberalna, czyli można ją przegłosować. A co za tym idzie, zmanipulować głosowanie tak, żeby wyszło na swoje. Ale to, że mamy uważać, nie znaczy, że mamy się bać. A na pewno znaczy, że mamy być przygotowani na obronę – nie w katakumbach, tylko dla siebie.
Autorstwo: Alicja Farmus z Kanady Źródło: Goniec.net
„Każdy przywódca, który w konfliktach międzynarodowych sugeruje legalizację wyprzedzającego uderzenia atomowego, powinien natychmiast być zwolniony z urzędu” – tak radykalny wniosek odważył się opublikować Tucker Carlson jako własny, wynikający z doświadczenia i przebiegu rozmów z dwiema osobami. Pierwszą z nich był Mike Huckabee, drugą, dla weryfikacji stanowiska, był Donald Trump.
Należy zaznaczyć przy tematyce broni jądrowej, że młodzi Amerykanie uczeni są w ramach historii II wojny światowej, iż zasługą armii amerykańskiej było zakończenie tamtej wojny światowej przez użycie broni atomowej przeciwko Japonii jako państwu sojuszniczemu z Niemcami. Dociekliwi dziennikarze, badacze historii, podważyli tę ocenę faktów, czyniąc zarzuty z dotychczas wątpliwej zasługi Amerykanów w rozwiązywaniu konfliktów.
Prezydent Trump wielokrotnie powtórzył zapowiedź gotowości zniszczenia choćby całej ludzkości, o ile Iran nie zrezygnuje z prac nad uranem, co wywołało każdorazowo reakcję oburzenia.
Dziennikarz publicznej stacji NBP zapytał Tuckera Carlsona, czy istotnie popiera pozbawienie prezydentury Donalda Trumpa drogą impeachmentu. Odpowiedź zaskoczyła prowadzącego rozmowę, gdy Carlson powiedział wprost: „Pozbawienie Trumpa władzy powinno nastąpić jeszcze dziś”. Opinia publiczna rozgorzała. Wcześniej Tucker Carlson udzielał szczerego poparcia kandydatowi na prezydenta, takim, jaki w kampanii był Trump. Co wpłynęło na zmianę oceny, zostało przez niego skrupulatnie zweryfikowane.
Znając doskonale ramy funkcjonowania dyplomacji z życia rodzinnego (ojciec Carlsona był ambasadorem), Tucker postanowił złożyć wizytę amerykańskiemu ambasadorowi w Izraelu. Od dłuższego czasu opinia publiczna USA nie mogła pogodzić się z jawnie głoszonym syjonizmem pastora Mike’a Huckabee, promującego niszczycielską politykę Izraela na Bliskim Wschodzie. Jego stwierdzenie, że w Jerozolimie czuje się bezpieczniej niż na ulicach „wariackiego” Waszyngtonu czy Nowego Jorku, zabolało. Carlson poprosił ambasadora o wyjaśnienie celu przyświecającego Izraelowi w prowadzeniu nieustannej wojny. Nawiązanie w rozmowie przez pastora do biblijnego przekazu o ziemi obiecanej wyznawcom judaizmu ma uzasadniać, że dopóki Izrael nie podbije siedmiu państw Półwyspu Arabskiego i Egiptu, o pokoju nie może być mowy, bo tego chce ich wyznanie, co ma potwierdzenie w ich Biblii. Miałoby to usprawiedliwiać dopuszczalność wszelkich metod prowadzenia wojny w imię wyznaniowego narzędzia. Kolejnym krokiem podboju byłaby likwidacja baz amerykańskich jako zbędnych dla suwerennego Izraela.
Nie zniósł tej argumentacji dziennikarz Carlson i udał się do prezydenta Trumpa, wszak Huckabee to jego nominat. Co usłyszał, przekazał w rozmowie publicznego nadawcy: „Obie partie grają razem. Prezydent zapytany o możliwość użycia broni atomowej przeciwko Iranowi potwierdził tę możliwość, a kiedy mu powiedziałem, że to zagraża nam, naszym dzieciom, wnukom, bo nie zostanie bez odpowiedzi, usłyszałem jedynie lekceważące parsknięcie w rodzaju: »No i co z tego?«, z dodatkiem: »Przecież każdy kiedyś umrze«”.
Prezydent Trump przekonuje o walorach wojny swoich zwolenników jako handlowiec: „Kiedy Europejczycy będą wojować z Rosją, a my będziemy im sprzedawać uzbrojenie, to my odczujemy korzyści”. Kto przy tak formułowanej mentalności chciałby podtrzymywać relacje? Profesor Glenn Diesen, analityk norweski, przytacza tę wypowiedź, wyjaśniając bezwzględnie wyrachowane podejście Amerykanów, liczących znów na uzyskanie osłabienia Rosji przez zachwyconych i bezwolnych Europejczyków. Odstąpienie wojny, która znajdzie gorliwych wykonawców miary polskich polityków w osobach ministra Sikorskiego, Kosiniaka, Tuska, ma stworzyć wrażenie trwającej przyjaźni Ameryki z Rosją. Te machinacje stały się już tak widoczne jak powtarzane oficjalnie, zanegowane uczestnictwo Ukrainy w NATO. Sam Zełenski, gdy ludność kraju znajduje się dzień w dzień pod intensywnym ostrzałem pocisków rosyjskich, on – przywódca – jest obecny na forum obrad ONZ, w gabinetach politycznych państw europejskich, obściskuje się z Markiem Rutte – sekretarzem generalnym NATO.
https://youtube.com/watch?v=OCRwrQFvigg%3Frel%3D0
Brytyjscy protestanci (gdzie głową państwa i Kościoła jest król) zastanawiają się głośno, czemu ma służyć antyrosyjska kampania, skoro ich odchudzona armia, bez sprawnych okrętów i czołgów, generalnie z poważnymi deficytami wyposażenia, zaczęła właśnie nabór do wojska. Nie widzą najmniejszego sensu w wojnie z Rosją zapowiadanej przez nowego premiera. Mają dylemat, pod jaką flagą pójdą 16–18-latkowie na wojnę, skoro brytyjski „Union Jack” jest zabroniony jako symbol nazistowski. Z czego będą strzelać, gdy nie mają broni? Czyżby mieli najpierw zdobyć kałacha na dronowym polu bitwy, by wykazać się męstwem?
Dążenie do celu, jakim jest wojna dla samej wojny, po milionach trupów (tylko taki los sądzony młodym rekrutom bez broni i wyszkolenia), jest wysoce sprzeczne z założeniami religii katolika, prawosławnego i muzułmanina – jedynie wojna w obronie własnej wymaga sięgnięcia po oręż. Zgodnie z tekstem Koranu: „Muzułmanin nie może zabijać niewinnych ludzi”, co potwierdzili oficjalnymi wypowiedziami i taktyką przywódcy Iranu.
Kultywowany latami syjonizm wykreował wśród swoich zwolenników głoszoną postawę wiecznej ofiary. Zrzuca więc z sympatyka nowej wiary, zwanej też nową ewangelizacją, podejrzenie o własną agresję, by kamuflować własne wojenne cele wdrażane pod szyldem świętej (w pełni uzasadnionej) wojny. Siejąc bezwzględny terror, jego sprawstwo przerzucane jest na faktyczne ofiary, które nazywa państwami, grupami albo jednostkami terrorystycznymi.
W Polsce wyznawcami syjonistycznego zapętlenia są przedstawiciele grup sprawujących rządy, uległe im w większości samorządy i hierarchia kościelna. Poznać ich łatwo – po ustawicznej kłótliwości i zawsze złagodzonej ocenie najgroźniejszych przestępstw cudzoziemców przeciwko życiu Polaka, których liczba narasta. Amerykański mechanizm podporządkowania i zniszczenia Europy przybrał formę narzuconego sztucznie tworu Unii Europejskiej, gdzie bezwzględną władzę pełnią komisarze z Komisji Europejskiej – ludzie niepodlegający procedurze wyborczej obywateli 27 państw członkowskich. Wprawdzie mieszkańcy tych państw są przeciw wojnie, to decyzje podejmuje polityczny miał sympatyków zespawanych interesem Ukrainy, Izraela i USA.
Opracowanie: Jola Na podstawie: YouTube.com [1][2] Źródło: WolneMedia.net
Gwizdy i buczenie pod adresem ONZ, zakaz kontaktowania się religijnych Żydów z rządem, a skupienie się na Netanjahu nie rozwiązuje problemu.
Premier Izraela Benjamin Netanjahu przemawiał przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ w Nowym Jorku w czwartek, 24 września 2026 roku – według izraelskich mediów, była to jedna z najkrótszych i najbardziej wymagających pod względem bezpieczeństwa wizyt USA w czasie jego prezydentury. Podczas gdy międzynarodowe doniesienia koncentrowały się głównie na protestach, konflikcie opinii publicznej z burmistrzem Nowego Jorku Zohraneim i dziwacznym incydencie w kanalizacji w pobliżu jego hotelu, konflikt, który był kluczowy dla politycznego przetrwania Netanjahu, rozgrywał się w samym Izraelu: otwarte zerwanie z najbardziej wpływowym rabinem w litewsko-charedimskim świecie, Dovem Landauem.
Według i24NEWS, Netanjahu udał się do Nowego Jorku dopiero po długim wahaniu. Jego biuro najwyraźniej rozważało całkowite odwołanie wizyty w ONZ. Doniesienia izraelskich mediów, streszczone przez ynetnews , wskazywały, że jego rządowy samolot, „ Skrzydło Syjonu ”, po raz pierwszy od dziesięcioleci nie miał lądować na lotnisku im. Johna F. Kennedy’ego – przywilej, który wcześniej przyznawano jedynie głowom państw Izraela i Iranu. Podano powód, jakim była obawa, że burmistrz Mamdani mógłby nakazać samolotowi natychmiastowe opuszczenie lotniska podczas wizyty Netanjahu, zamiast pozostania tam na parkingu. Alternatywne miejsca lądowania obejmowały lotnisko wojskowe w New Jersey lub lotnisko Newark, jak donosił między innymi Middle East Monitor .
Sam Mamdani, który wcześniej otwarcie groził Netanjahu aresztowaniem, zdystansował się od własnych wezwań do protestów na krótko przed wizytą, jak donosi Religion News Service , ale wyraźnie bronił prawa do protestu.
W związku z tym Netanjahu spędził w mieście tylko kilka godzin, nie nocował i wrócił do Izraela tego samego wieczoru po swoim przemówieniu – niezwykle krótkim jak na wystąpienie w ONZ, co zauważył również „Jerusalem Post” , który dodatkowo zauważył, że planowana podróż do Teksasu w celu odwiedzenia SpaceX i ewentualnego spotkania z Elonem Muskiem zostały odwołane bez zapewnienia zastępstwa.
Zagrożenie z podziemia?
Niepokój potęgował incydent, który miał miejsce zaledwie jedną przecznicę od hotelu Netanjahu, Loews Regency przy Park Avenue: Według JNS kamery monitoringu uchwyciły trzech niezidentyfikowanych mężczyzn wychodzących z włazu studzienkowego na skrzyżowaniu Park Avenue/61st Street około 4:30 rano w środę i jadących na północ dwoma czekającymi samochodami. Nowojorska policja, jak donosi między innymi NBC News , uważa, że są to ci sami „miejscy eksploratorzy”, którzy wielokrotnie przeszukiwali nowojorski system kanalizacyjny w poszukiwaniu złomu i kosztowności; nie ustalono jeszcze związku z wizytą Netanjahu ani Zgromadzeniem Ogólnym ONZ. Policja przyznała jednak, że wdrożyła dodatkowe środki bezpieczeństwa ze względu na „wrażliwość miejsca”.
Przedstawiciele ONZ demonstracyjnie opuszczają przemówienie Netanjahu
Podczas tegorocznej debaty Zgromadzenia Ogólnego ONZ, która odbyła się 24 września 2026 r., po raz kolejny doszło do masowego, demonstracyjnego exodusu licznych delegatów, gdy na podium stanął premier Izraela Beniamin Netanjahu.
Protest powtórzył sceny z poprzedniego roku (wrzesień 2025). Gdy tylko Netanjahu został wezwany do zabrania głosu, dziesiątki misji dyplomatycznych – według doniesień izraelskich mediów, łącznie 77 delegacji, w tym większość państw arabskich i muzułmańskich, a także wiele państw afrykańskich i niektóre państwa europejskie – masowo opuściły salę obrad.
Podczas gdy pozostali zwolennicy i delegacja izraelska witali Netanjahu brawami, z sali dobiegały głośne gwizdy i buczenie. Przewodniczący sesji musiał wielokrotnie wzywać do porządku. Z powodu skoordynowanego protestu Netanjahu, podobnie jak w poprzednim roku, przemawiał do niemal pustej sali plenarnej. Protest był skierowany przede wszystkim przeciwko działaniom militarnym Izraela w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, a także przeciwko stanowczemu sprzeciwowi Netanjahu wobec rozwiązania dwupaństwowego. Przed jego przemówieniem delegacja palestyńska wyraźnie wezwała członków ONZ do opuszczenia sali podczas jego wystąpienia.
Niebezpieczeństwo na froncie wewnętrznym
Znacznie poważniejszy konflikt rozgrywa się jednak w samym Izraelu. Rabin Dov Landau, duchowy przywódca litewsko-charedickiej partii Degel HaTorah i przewodniczący jesziwy Slabodka w Bene Berak, nakazał już latem rozwiązanie Knesetu. „ Nie mamy zaufania ” do premiera Netanjahu – ogłosił Landau, według JNS , po tym jak Netanjahu poinformował partie charedi, że przed wyborami nie ma już większości w parlamencie dla ustawy zwalniającej uczniów jesziw ze służby wojskowej. Koalicja następnie upadła, a Izrael wybierze nowy parlament 27 października 2026 roku.
Landau znany jest ze swojej bezkompromisowej postawy: według Ynetnews kategorycznie odrzuca jakikolwiek bezpośredni dialog z Netanjahu lub wysoko postawionymi wojskowymi – odmawiając nie tylko indywidualnych rozmów, ale także jakiegokolwiek kontaktu z przedstawicielami władzy państwowej jako takiej. Według tego samego źródła syjonizmowi towarzyszyło twierdzenie, że uratuje naród żydowski, ale w rzeczywistości przyniósł „ katastrofy – duchowe i fizyczne ”. W liście opublikowanym w 2025 roku i udokumentowanym przez Calcalist , dosłownie nazwał izraelską armię „ armią nieczystą ” (zava tame), do której nie należy wysyłać uczniów jesziw Haredi.
Czy Netanjahu stanie się nietykalny?
Międzynarodowe relacje medialne z podróży Netanjahu do Nowego Jorku opowiadają przede wszystkim o protestach, histerii w kwestii bezpieczeństwa i izolacji dyplomatycznej – podsycanej nakazem aresztowania wydanym przez Międzynarodowy Trybunał Karny w listopadzie 2024 roku za domniemane zbrodnie wojenne popełnione w wojnie w Strefie Gazy. W narracji tej pomija się fakt, że – według cytowanych powyżej doniesień – liczba zaplanowanych spotkań z innymi głowami państw na marginesie Zgromadzenia Ogólnego ONZ była wyjątkowo niska – co wskazuje na to, że pole manewru Netanjahu na arenie międzynarodowej znacznie się zmniejszyło przed tą podróżą, i to nie tylko w wyniku działań Mamdaniego.
Związek między polityką zagraniczną a wewnętrzną również nie jest jasny: zerwanie z Landauem przypada na ten sam tydzień, w którym Netanjahu staje przed społecznością międzynarodową – i dotyczy właśnie elektoratu Haredi, bloku, bez którego, po dekadach praktyki politycznej w Izraelu, żaden prawicowy rząd nie mógłby utworzyć koalicji. Zerwanie Landaua nie jest zatem drobnym konfliktem między teologami religijnymi, lecz raczej wpływa na strukturalne podstawy władzy Netanjahu.
Co pozostaje otwarte
Po pierwsze: czy narracja o „Netanjahu odizolowanym w Nowym Jorku” jest w ogóle bardziej istotna – czy też odwraca ona uwagę od pytania, czy Netanjahu zachowa zdolność polityczną do działania do dnia wyborów 27 października 2026 r.?
Po drugie: jakie będą konsekwencje, jeśli najbardziej wpływowy rabin kluczowego partnera koalicyjnego zasadniczo odrzuci jakikolwiek instytucjonalny dialog z rządem – czy należy to nadal rozumieć jako wewnętrzny spór religijny, czy już jako de facto rezygnację z udziału w procesie demokratycznym?
Po trzecie: O czym świadczy atmosfera bezpieczeństwa towarzysząca wizycie, skoro pozornie błahy incydent w kanalizacji – według nowojorskiej policji, będący częścią długotrwałego procederu poszukiwaczy złomu – trafił na pierwsze strony gazet w całym kraju ze względu na swoje bliskie położenie od hotelu Netanjahu?
O czym nasze media nie dyskutują
Prawdziwym ślepym punktem w doniesieniach jest fakt, że bardziej spektakularne elementy – trasa lotu, incydent w kanalizacji, retoryka Mamdaniego – przesłaniają poważniejszy, strukturalny rozdźwięk: międzynarodowy nakaz aresztowania ogranicza swobodę przemieszczania się Netanjahu, ale publicznie deklarowana nieufność rabina Landaua i jego odmowa rozmowy z rządem zagrażają jego faktycznemu zapleczu władzy w kraju.
Tak więc, podczas gdy Nowy Jork spiera się o politykę symboliczną, kwestia, czy Netanjahu nadal będzie premierem po 27 października, jest rozstrzygana w Bene Berak i Knesecie.
Jednak problemem, który został zmarginalizowany w ONZ, nie jest Netanjahu, lecz mentalność społeczeństwa izraelskiego. Opozycja nie krytykuje jego działań wobec Palestyńczyków, Libańczyków ani Irańczyków, ale w niektórych przypadkach wręcz wzywa do bardziej zdecydowanego podejścia.
Przed wojną – tą z Iranem – nie do pomyślenia! Protesty przeciwko polityce syjonistycznego apartheidu odbywały się już dawno na całym świecie. Jednak skala ostatnich demonstracji w Nowym Jorku przerosła oczekiwania nawet samych organizatorów. Do tego fakt, że prezydent USA również wspiera ten ruch, jest czymś zupełnie nowym. Nie przybył on co prawda w swojej czerwonej czapeczce MAGA na tę demonstrację, ale pokazał wsparcie w inny, dyplomatyczny sposób.
Na kilka dni przed przybyciem Netanjahu do USA na sesję Zgromadzenia Ogólnego ONZ, Donald Trump – republikanin, spotkał się z zagorzałym wrogiem Netajahu, burmistrzem Nowego Jorku Zohranem Mamdanim – demokratą. A do spotkania Trump – Netanjahu tym razem nie doszło.
Burmistrz NY zapowiedział, że przy pierwszej nadarzającej się okazji, aresztuje Netanjahu za zbrodnie wojenne na Palestyńczykach. Nawet gdyby tak się stało, to premier Izraela szybko odzyskałby wolność i zostałby oficjalne przeproszony. Wpadłem na pomysł, żeby wsadzić Netanjahu do jednej celi z przebywającym tam przecież już wenezuelskim prezydentem Maduro. Ich dyskusja mogłaby być naprawdę interesująca. Nie tylko dla CIA. Maduro, pomimo że sam żartobliwie określił swoją angielszczyznę „językiem Tarzana”, potrafi się jednak dogadać w tym języku.
Spojrzenie zbitego psa powinno wzbudzać litość, ale tego nie robi.
Kiedy pod koniec września izraelski premier Benjamin Netanjahu wystąpił przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ, ponad stu dyplomatów demonstracyjnie opuściło salę, zanim jeszcze zaczął przemawiać. Wśród nich byli delegaci z Palestyny, Brazylii, Hiszpanii, Turcji, Tunezji, Arabii Saudyjskiej i RPA.
Netanjahu, wobec którego Międzynarodowy Trybunał Karny – ten trybunał w Hadze, który może oskarżać osoby fizyczne o zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości i ludobójstwo – wydał nakaz aresztowania w związku z domniemanymi zbrodniami wojennymi w Strefie Gazy, nazwał tych, którzy opuścili salę, „moralnymi tchórzami”.Źródło.Moim zdaniem adekwatną odpowiedzią na jego postawę, byłoby nazwanie premiera Izraela niemoralnym „bohaterem”.
Premier Izraela Benjamin Netanjahu przemawiał przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ w Nowym Jorku w czwartek, 24 września 2026 roku – według izraelskich mediów, była to jedna z najkrótszych i najbardziej wymagających pod względem bezpieczeństwa wizyt USA w czasie jego prezydentury. Podczas gdy międzynarodowe doniesienia koncentrowały się głównie na protestach, konflikcie opinii publicznej z burmistrzem Nowego Jorku Zohranem Mamdanim i dziwacznym incydencie w kanalizacji w pobliżu jego hotelu, konflikt, który był kluczowy dla politycznego przetrwania Netanjahu, rozgrywał się w samym Izraelu: otwarte zerwanie z najbardziej wpływowym rabinem w litewsko-charedimskim świecie, Dovem Landauem.
Kraje, których przedstawiciele opuścili salę plenarną ONZ przed wystąpieniem Netanjahu. Źródło.
Jak wynika z tej mapy wszyscy dotychczasowi sprzymierzeńcy Izraela z Zatoki Perskiej i wszystkie kraje na Bliskim Wschodzie naturalnie poza samym Izraelem, zbojkotowały wystąpienie terrorysty na forum ONZ.
Nie jest to jedynie moda, by przypodobać się wyborcom. Daje to nam nadzieję, że przynajmniej resztki człowieczeństwa odzywają się coraz liczniej także wśród polityków. Z pewnością obserwujemy koniec haniebnej ery premiera Netanjahu. Kto zajmie jego miejsce? Biorąc pod uwagę 70% wsparcia w Izraelu dla rasistowskiej polityki rządu, obawiam się, że będzie to wcale nie lepszy drań.
Francuski sędzia Nicolas Gouyou, który wydał w Międzynarodowym Trybunale Karnym nakaz aresztowania Netanjahu, twierdzi, że firmy Visa i Mastercard zablokowały wszystkie jego karty, przez co nie może już dokonywać zakupów. Twierdzi on, że sędziowie, prawnicy i politycy są zastraszani i traktowani jak przestępcy. Źródło: Telegram 24.09.2026 r. 14:32.
Przy negatywnych emocjach związanych ze zbrodniami Izraela, nie jest łatwo zachować pełen obiektywizm. Przecież każde państwo ma prawo do obrony nawet wtedy, gdy korzystając z sił specjalnych, samo organizuje napaść na własny kraj, żeby potem mieć pretekst do tej „obrony”. Nigdy tak nie jest, że cały naród ponosi zbiorową odpowiedzialność za zbrodnie polityków. To syjonistyczny rząd organizując napaść na własne państwo, wykorzystuje naturalny strach, by skonsolidować naród przeciwko wymyślonemu wrogowi.
Nie usprawiedliwia to izraelskich radykalnych wyborców. Jednak spójrzmy na siebie – jakie kreatury dopuszczamy do władzy we własnym kraju?
Co prawda również Beni-to przecież nie Mussolini.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Jak walczyć z systemem, w którym tkwisz po same uszy? To jest tak, jak gdybyś tonął w bagnie i jednocześnie niszczył brzytwę, którą podają ci „życzliwi”. Bez obawy, nie będę usprawiedliwiał zbrodni popełnionych przez Trumpa, żeby wesprzeć ideę walki z Deep State. W dzisiejszym wpisie nie będzie jak w większości dotychczasowych tłumaczenia publikacji z niezależnych mediów. Chcę dzisiaj przedstawić wam, jak ja widzę fenomen Trumpa.
Kiedy podczas wyborów sześć i dwa lata temu stałem po stronie Trumpa, w których nie brałem udziału, bo nie mieszkam w USA, wiedziałem, że nie jest on szlachetnym bohaterem, jakich znamy z westernów „Rio Bravo”, czy „W samo południe”. W styczniu 2020 roku pokazał światu swoją „prawość”, wydając wyrok śmierci na irańskiego generała Kasema Solejmaniego.
Delegacja irańska, która w czwartek zgromadziła się w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, pozostawiła po sobie portret legendarnego męczennika, generała Kasema Sulejmaniego, podczas gdy premier reżimu syjonistycznego Beniamin Netanjahu stanął na podium przed niemal pustą salą. Źródło.
Dlaczego więc wspierałem i nadal wspieram Trumpa? Nie z tęsknoty za sprawiedliwym rycerzem, tylko dlatego, że w naszej – nie Trumpa – walce z globalizmem nie mamy lepszych sprzymierzeńców. Powiecie, że Trump przecież nadal wspiera cyfrowe niewolnictwo sprzymierzone z farmacją w celu depopulacji ludzkości. I tu zgodzę się ze wspieraniem, ale nie z celem. Celem Trumpa jest dogadana już z Rosją i Chinami władza USA nad zachodnią połową świata. Europa wyswobodzi się po ponad 80 latach spod tej dominacji. Kto ją przejmie? To sprawa otwarta. Na chwilę obecną rządzą tu zdecydowanie globaliści.
Przecież właśnie dogadujemy się z USA w sprawie stacjonowania 15 tysięcy amerykańskich żołnierzy w Polsce! Źródło. Owszem, jednak Trump już od dawna dogadał się z Putinem i Xi w sprawie wycofania wszystkich amerykańskich baz wojskowych z rejonu Zatoki Perskiej i Europy. Jak myślicie, które decyzje będą dla niego ważniejsze? Poza tym widzieliśmy skuteczność amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa w Arabii Saudyjskiej i sąsiednich krajach.
Księżyc Ameryki.
Zastanówmy się, jakie są pozytywne w sensie walki z globalizmem efekty prezydentury Trumpa? Ludzie wrogo do Trumpa nastawieni, a tych jest większość, powiedzą, że żadne. A jednak:
Wystąpienie z WHO;
Odejście od histerii klimatycznej;
Koniec genderyzmu – kretyńskiej polityki antyrodzinnej;
Powstrzymanie najazdu emigrantów;
Wstrzymanie marszu globalistów na drodze do opanowania całego świata.
Bez wątpienia wszystkie te punkty byłyby odwrócone o 180 stopni, gdyby wybory w USA wygrała Kamala Harris – marionetka globalistów.
Są jeszcze argumenty popierające teorię, że wojna z Iranem miała na celu wsparcie samozagłady Izraela. Wiele osób nie popiera tej teorii, ale nie jest ona pozbawiona sensu, szczególnie gdy wziąć pod uwagę epsteinowy szantaż wobec Trumpa. Po raz pierwszy w powojennej historii USA polityka Izraela stoi pod pręgierzem publicznej krytyki w USA.
Wszystkie karty Trumpa.
Nadzieje zwolenników MAGA zostały szybko zweryfikowane przez skorumpowany lobbing – masło maślane, bo inaczej być nie mogło. Skoro prezydent musi się liczyć z głosem karteli zbrojeniowych, farmaceutycznych oraz technologicznych, nie może równocześnie prowadzić z nimi otwartej walki. Musi się z nimi liczyć, ponieważ przekupują oni legalnie (lobbing) senatorów i kongresmenów, których głos jest ważny także dla Trumpa. To samo dotyczy izraelskiego lobby – AIPAC.
Cóż byłoby prostszego dla prezydenta USA, który chce pokoju na Ukrainie, powstrzymać pomoc logistyczną amerykańskiego wywiadu dla Ukrainy? Europejskie drony wysyłane z Ukrainy na Rosję pozbawione by zostały współrzędnych celu ataku. Spowodowałoby to natychmiastową porażkę Ukrainy i jednocześnie podniosłyby się głosy, że ta przegrana to wina Trumpa i ruszyłaby ponownie kampania Russiagate.
A co potem? J.D. Vance (czytaj Thiel) i Rubio (czytaj Netanjahu)?
Rozpowszechnia się wiadomości o psychicznej chorobie Trumpa. Zgodziłbym się z nimi o ile wszystkich – a jest ich większość – narcyzów w polityce uznać, za wariatów. Nieprzewidywalność, konfabulacja, mania własnej wielkości, to nie są objawy dla psychiatry – to strategia i to całkiem niezła w polityce światowej.
I proszę nie mylić pozytywnego myślenia z trumpowską propagandą wiecznego „sukcesu”. W porównaniu do europejskich narcyzów, a w rzeczywistości globalistów, których Trump przyparł do muru szantażem braku diesla, świadczy o zdrowym rozsądku tego skazanego przez media na aberrację psychiczną prezydenta.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Liczba dziwnych „wydarzeń” w krajach bałtyckich rośnie z każdym dniem, a widmo szerszego konfliktu wciąż dręczy Europę. Każdy tydzień przynosi nowe alarmujące sygnały o fałszywych flagach i operacjach psychologicznych, które jasno wskazują, że zachodnie agencje wywiadowcze stale przygotowują i testują prowokacje.
Federalna Służba Bezpieczeństwa Rosji (FSB) nałożyła tymczasowe ograniczenia w przemieszczaniu się w dwóch obwodach przygranicznych z Estonią.
Dyrekcja graniczna oddziału FSB w obwodach petersburskim i leningradzkim poinformowała, że w dniach 16–26 września na terenach przygranicznych rejonów Slantsy i Kingisepp zostaną wprowadzone środki mające na celu „zapobieganie naruszeniom przepisów granicznych i migracyjnych” oraz „ochronę biologicznych zasobów wodnych”.
W tym okresie obowiązuje zakaz pływania małych jednostek pływających na odcinku rzeki Narwy między rzekami Bolszaja Czeriomucha i Kryusza (Kriwasoo).
Wszystko to brzmi bardzo banalnie, ale niestety elity potrzebują powodu, żeby siać strach.
Na Łotwie zatarto znaki prowadzące do Moskwy.
Moskwa zniknęła ze znaków drogowych na Łotwie.
Nieznani sprawcy zamalowali nazwy rosyjskich miast na znakach drogowych wzdłuż łotewskiej autostrady A12 w pobliżu Rezekne. Zamalowano nazwy: Moskwa i Ostrov, miasto w obwodzie pskowskim.
A12 to główna trasa z Łotwy do granicy z Rosją w Terechowej, skąd biegnie dalej autostradą M9 do Moskwy.
Jednak największe wydarzenia miały miejsce na Litwie.
Zaledwie w zeszłym tygodniu w Wilnie ogłoszono alarm powietrzny po rzekomym ataku dronów. Myśliwce NATO zostały poderwane do zestrzelenia drona, co najwyraźniej było ćwiczeniem mającym na celu psychologiczne przygotowanie obywateli Litwy na ewentualność konfliktu, który jest bardzo potrzebny europejskim elitom.
„Dron, który właśnie wleciał w litewską przestrzeń powietrzną, został zniszczony przez myśliwce NATO. Dziękuję personelowi sojuszniczemu za szybką reakcję. W obliczu nasilania się agresji Rosji na Ukrainę, taka gotowość jest niezbędna dla naszego regionu. Litwa będzie bronić swojej przestrzeni powietrznej wspólnie z naszymi sojusznikami z NATO” – powiedział Nausėda.
„Dron” rzekomo przybył z Białorusi i zmierzał w stronę rosyjskiego Kaliningradu, zanim myśliwce NATO odważnie nadleciały, by uratować swoich najbardziej wartościowych obywateli przed powietrzną tyranią Putina.
Teraz Litwa trąbi o planach ewakuacji na wypadek wojny z Rosją:
Litwa, wspólnie z Polską, opracowuje międzynarodowy plan ewakuacji ludności, który w stosownych przypadkach zostanie wdrożony przez granicę w celu ewakuacji części ludności litewskiej, łotewskiej i estońskiej. Dyrektor Krajowego Centrum Zarządzania Kryzysowego (NKVC) Vilmanto Vitkausko, zgodnie z obecnymi ustaleniami, wspólnie z kolegami w Polsce, ocenił procedury, logistykę i możliwości infrastrukturalne, a plan powinien zostać opracowany w drodze porozumienia między stronami.
Jak zwykle jednak, to sama Litwa forsuje eskalację. Litewski parlament poparł w tym tygodniu wstępny wniosek o zniesienie konstytucyjnego zakazu broni jądrowej, aby Litwa mogła potencjalnie przechowywać na swoim terytorium amerykańskie bomby atomowe w celach „ochrony”:
„Jesteśmy jedynym krajem w regionie, który ma takie ograniczenie. Łotwa go nie ma, Estonia go nie ma, Polska go nie ma, Finlandia właśnie je zniosła” – powiedział Kasčiūnas.
Oficjalna państwowa agencja prasowa Ria Novosti opublikowała ciekawy artykuł, który szybko usunęła , twierdząc, że „nie jest on zgodny z poglądami zespołu redakcyjnego” ani polityką państwową Rosji:
Artykuł przedstawia jednak racjonalny argument za tym, dlaczego Rosja potencjalnie musiałaby zdemontować Litwę. Autor argumentuje, że „Francja i Wielka Brytania nie ukrywają już swoich planów rozmieszczenia [broni nuklearnej] w rosyjskim regionie przygranicznym” oraz że: „Cel ich zaangażowania w państwach bałtyckich jest taki sam, jak w poprzedniej dekadzie w przypadku Ukrainy: stworzenie niedopuszczalnego poziomu zagrożeń bezpieczeństwa na granicach Rosji, co zmusi Moskwę do podjęcia działań”.
Autor kontynuuje:
Potrzebujemy kraju samobójczego, pozbawionego absolutnie rozumu. Kraju, którego przywódcy robią wszystko, co w ich mocy, by się popisać, licząc na to, że zostaną zauważeni i nagrodzeni za swoją desperacką odwagę i komsomolską gorliwość, ale nie zastanawiają się nad konsekwencjami, bo po prostu nie są do tego zdolni.
Zmiana litewskiej konstytucji i zniesienie zakazu rozmieszczania broni jądrowej w kraju to sygnał, że znalazł się taki pożyteczny idiota. Co więcej, jest on przekonany, że jest najmądrzejszy i będzie w stanie przechytrzyć wszystkich. Prezydent Litwy Gitanas Nausėda podkreśla, że Wilno nie planuje rozmieszczania broni jądrowej w najbliższej przyszłości, ale zmiany w ustawodawstwie dadzą mu pole manewru w razie zmiany sytuacji międzynarodowej. I wtedy Litwa będzie mogła się obronić!
Kilka lat temu Rosja została cynicznie „sprzedana” Ukrainie. Innymi słowy, stworzyli zagrożenie bezpieczeństwa na tak wielką skalę w jej „miękkim podbrzuszu”, że Moskwa była zmuszona rozwiązać ten problem, marnując energię i odciągając zasoby od zadań rozwojowych kraju. Głowice jądrowe kilka godzin jazdy od Mińska i Kaliningradu będą kolejną ofertą komercyjną w stylu „wujku, kup cegłę”. W odpowiedzi na taką propozycję albo zdejmą wszystko do bielizny, albo pójdą walczyć.
Nie można powiedzieć, że Rosja nie ma żadnego wyboru. Rosja ma wybór: jak walczyć. Kwestia nie polega nawet na tym, czy będzie on długi, czy krótki. Jasne jest, że będzie krótki: ze względu na uwarunkowania geograficzne konflikt zbrojny w państwach bałtyckich nie może być taki sam jak na Ukrainie.
Trudno doszukać się jakichkolwiek błędów w jego rozumowaniu.
W odpowiedzi na te wydarzenia na Litwie Miedwiediew przedstawił dość charakterystyczną odpowiedź:Nie można załadować wideo.
Pomijając odrobinę popisywania się, Miedwiediew porusza dość istotną, realistyczną kwestię: gdyby Rosja zaatakowała Litwę, czy którykolwiek z bałtyckich pudli, nikt nie interweniowałby, by ich uratować. Dzieje się tak nie tylko dlatego, że NATO jest obecnie najsłabsze i najbardziej rozbite w historii, ale także dlatego, że sam uświęcony Artykuł Piąty jest w dużej mierze iluzoryczny.
W tym tygodniu sam komisarz główny Biura Politycznego NATO, Mark Rutte, przyznał, że Artykuł Piąty w rzeczywistości nie gwarantuje żadnej obrony. Starał się przedstawić to w sposób, który brzmi pochlebnie, jakby „dwuznaczność” w języku miała świadczyć o rzekomej „sile” NATO, podczas gdy w rzeczywistości jest to desperacka próba umniejszenia faktu, że Artykuł Piąty nigdy nie był żelazną gwarancją, za jaką go uważano:Nie można załadować wideo.
Putin odpowiedział również na oświadczenie estońskiego ministra obrony, że Estonia jest „gotowa zabić każdego Rosjanina, który przekroczy granicę”. Putin stwierdził, że sama liczebność armii rosyjskiej wynosi ponad 1,5 miliona na 1,3 miliona całej populacji Estonii.
Na koniec przytacza kolejny klasyczny cytat: „Cyrk odszedł, a klauni zostali”.
Różne twierdzenia, że Rosja przygotowuje się do inwazji na Europę, również dają nam do myślenia. Europejczycy w istocie przyznają, że Rosja musi dysponować ogromnymi siłami rezerwowymi do tego zadania, co oznacza, że straty rosyjskie nie mogą być tak wysokie, jak twierdzą, jeśli Rosja zdoła zgromadzić te siły zaplecza w ramach przygotowań do takiej inwazji.
Pozytywnym aspektem jest to, że niemieckie Ministerstwo Spraw Zagranicznych zdecydowało się spotkać ze swoim rosyjskim odpowiednikiem po raz pierwszy od prawie pięciu lat — ostatni taki dialog odbył się tuż przed wojną, w styczniu 2022 r.
Jednakże spotkanie to było kolejną próbą Zachodu, by wywrzeć presję i dyktować Rosji warunki, jak wyjaśnił Ławrow :
Ławrow o rozmowie z niemieckim urzędnikiem Wadephulem:
„Kiedy się spotkaliśmy, poprosiłem go, aby przedstawił cel swojej wizyty. Wyjął notatki i przeczytał tekst, który był dosłownym powtórzeniem tego, co niemieccy przywódcy mówią oficjalnie i publicznie na co dzień. To właśnie powiedział mi pan Wadephul. Nie dowiedziałem się z tego niczego nowego. Podtekst brzmiał mniej więcej tak: „Przyszedłem do pana – raczyłem z panem porozmawiać – więc teraz, w zamian za ten «gest dobrej woli» z mojej strony, musi pan pójść na ustępstwa na froncie ukraińskim i zapewnić porozumienie w sprawie regionu Morza Czarnego, aby tankowce i statki do przewozu ładunków suchych mogły przepływać bez przeszkód”.
Ławrow słusznie nazwał europejskie przygotowania do wojny „samospełniającą się przepowiednią”:Nie można załadować wideo.
Jak podają źródła, podczas spotkania psotny rosyjski minister spraw zagranicznych zostawił na stole kopię rosyjskiego raportu zatytułowanego „Spadkobiercy Goebbelsa”, aby mogli się nim zapoznać przedstawiciele niemieckiego MSZ:Nie można załadować wideo.
Podczas spotkania ze swoim niemieckim odpowiednikiem Wadephulem, rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow zostawił na stole kopie raportu rosyjskiego MSZ „Spadkobiercy Goebbelsa”, kwestionującego tzw. „masakrę w Buczy”.
Niemiecki minister przykrył je swoim notatnikiem.
Tymczasem w domu niemieckiego ministra spraw zagranicznych Johanna Wadephaula wybuchły masowe protesty w związku z nową propozycją przywrócenia „dobrowolnego” poboru do wojska w ramach przygotowań do nieuniknionego:Nie można załadować wideo.
W styczniu weszła w życienowa ustawa wprowadzająca dobrowolną służbę wojskową. Jej celem jest rekrutacja ochotników i zwiększenie liczby żołnierzy.
Jeśli jednak sytuacja bezpieczeństwa ulegnie pogorszeniu lub zgłosi się zbyt mało ochotników, Bundestag, parlament niemiecki, może rozważyć wprowadzenie obowiązkowej służby wojskowej.
Zgodnie z tym prawem wszyscy 18-latkowie w Niemczech muszą wypełnić ankietę, w której zostaną zapytani, czy są zainteresowani i chętni do wstąpienia do sił zbrojnych.
Jeden z protestujących, 16-letni Elias Bernhard z Hamburga, powiedział, że odpowiedzi na pytania zawarte w ankietach „pokazują, że młodzi ludzie nie chcą wstępować do Bundeswehry [armii niemieckiej]”.
Rzecznik Ministerstwa Obrony powiedział BBC, że zgodnie z prawem obowiązek poddania się badaniom lekarskim dotyczy „wszystkich mężczyzn podlegających służbie wojskowej, urodzonych po 31 grudnia 2007 r.”.
Wyobraźcie sobie, że te protesty przeciwko SMO miałyby miejsce w Rosji. Zachód już dawno ogłosiłby, że „reżim Putina” stoi w obliczu wewnętrznej rebelii i upadku.
W Estonii młodzież jest również przygotowywana na nadchodzące wydarzenia, poprzez pranie mózgu, aby głęboko nienawidziła Rosji:Nie można załadować wideo.
Przyznanie się niemieckiego ministra spraw zagranicznych Wadephula, że złamał długoletnią omertę, która zabraniała mu rozmów z Rosją, tylko po to, by błagać ją o ustępstwa w takich sprawach jak transport zboża przez Morze Czarne dla Ukrainy, jest bardzo wymowne. To kolejny z wielu niedawnych przykładów desperacji Zachodu, by ratować Ukrainę za wszelką cenę.
Przedstawiają rozwijającą się katastrofę w kontekście tego, że Rosja jest „utknięta” i zmuszona do przedstawienia gwałtownego upadku Ukrainy jedynie jako rezultatu rosyjskiej „słabości”. Wiemy jednak, że sądząc po kolesiowskiej pośpiechu zachodnich polityków, sytuacja nie jest taka, jaką ją przedstawiają.
Ukraińscy urzędnicy nazywają obecną rosyjską kampanię „wojną totalną” ze względu na jej koncentrację na efektach ekonomicznych, a nie na węższych celach, takich jak zyski na polu bitwy czy zniszczenia infrastruktury. ChociażMoskwa przez całą wojnę atakowała aktywa komercyjne, jej ataki znacznie przybrały na skali.
Co zabawne, już w drugim akapicie fałszują strukturę własnego artykułu, przyznając, że Rosja zaczęła niszczyć gospodarkę Ukrainy dopiero po tym, jak Ukraina zaczęła to robić pierwsza, a nie dlatego, że Rosja „utknęła na polu bitwy”:
Nasilenie rosyjskich bombardowań nastąpiło po próbach Ukrainy, by zaszkodzić rosyjskiej gospodarce.Kijów wykorzystał swój rosnący arsenał krajowych dronów do ostrzału rosyjskiego przemysłu naftowego, najcenniejszego sektora, a także rosyjskich firm e-commerce.
Ups.
Zabawne, jak zachodnie szmatławce nieświadomie zaplątują się w logiczne węzły, bełkocząc nad własną niezdarną propagandą. Po powyższej sprzeczności stwierdzają dalej, że wojna w impasie przeradza się w bitwę na wyniszczenie ekonomiczne. Przyznają jednak, że Rosja wygrywa tę bitwę. Zatem, jeśli wojna, której linia frontu „zastygła w martwym punkcie”, jest rozstrzygana przez wyniszczenie ekonomiczne, a Rosja wygrywa tę wojnę z ogromną przewagą, to czyż nie powinniśmy założyć, że wojna wcale nie jest w impasie, lecz w rzeczywistości jest wygrywana przez Rosję?
Próbują wszelkimi możliwymi sposobami wymyślić jakąś zawiłą logikę, dzięki której Ukraina mogłaby być postrzegana jako „nieprzegrywająca”, podczas gdy wszystkie ich własne dane i domysły wyraźnie wskazują na coś dokładnie odwrotnego.
Dobre, stare zachodnie szmatławce i ich czterowymiarowa metalogika. Ukraina ponosi lwią część strat i zniszczeń, ale w jakiś sposób wygrywa. Rosja przegrywa i nie ma ludzi, którzy mogliby walczyć na „patowym” polu bitwy, a jednocześnie jest gotowa zaatakować Europę z każdej strony z niepowstrzymaną armią widmową.
Poza tym, jeśli „uwięziona armia” Putina jest powstrzymywana i rzeziona na Ukrainie, czy zawieszenie broni nie byłoby najniebezpieczniejszym możliwym rozwiązaniem, ponieważ uwolniłoby jego „uwięzionych żołnierzy” i umożliwiło im inwazję na Europę? A jednak to Europejczycy desperacko pragną zamrozić „już uwięźniętą” armię rosyjską wzdłuż obecnej linii frontu i umożliwić jej potencjalny marsz w inne miejsce.
Rzeczy, które sprawiają, że mówisz „hmm”. (Oczywiście, jeśli twoje IQ jest wyższe niż twoje ciśnienie rozkurczowe.)
Prawie nic z logiki tego tępego europejskiego cyrku nie jest już w stanie przejść testu zdrowego rozsądku.
Rzeczywiście jest tak, że cyrk odszedł, a klauni zostali.
Wojna światowa z pewnością by się przydała, prawda? Można wprowadzić wszelkiego rodzaju ograniczenia dla ludności, a także znaleźć idealny pretekst do opóźnienia lub odwołania normalnych wyborów. Czy postępowcy posunęliby się aż tak daleko, żeby uniemożliwić konserwatystom przejęcie władzy? Wszyscy wiemy, że tak.
Coś się zmieniło i wojna światowa o Ukrainę znów jest na tapecie
Od sześciu miesięcy oczy świata zwrócone są na wojnę w Iranie, podczas gdy najniebezpieczniejszy punkt zapalny na planecie był w dużej mierze ignorowany. Aż do momentu, gdy fala ukraińskich ataków dronów wywołała panikę na światowych rynkach oleju napędowego. Nagle wszyscy znów zaczynają koncentrować się na jednym…
Rosja jest drugim co do wielkości eksporterem oleju napędowego na świecie, po Stanach Zjednoczonych, dostarczając około 12% całkowitego globalnego eksportu (USA dostarczają 22% eksportu). Dla porównania, w normalnych warunkach przez Cieśninę Ormuz przechodzi tylko 10% globalnego eksportu oleju napędowego – a dostawy te pochodzą z siedmiu różnych krajów wydobywających ropę, w tym z Iranu.
Po zachodnich sankcjach rosyjskie dostawy oleju napędowego trafiały głównie do Turcji, Brazylii, Indii i Chin. Jednak ponieważ rosyjskie dostawy nadal krążyły na rynkach światowych, kraje te nie musiały czerpać paliwa z alternatywnych źródeł.
Warunki uległy zmianie, i to nie na lepsze. Ciągłe ukraińskie ataki dronów na rosyjskie rafinerie zmusiły Kreml do wstrzymania całego eksportu oleju napędowego i utrzymania dotychczasowych dostaw tego paliwa na potrzeby ludności i działań wojennych.
Jeśli chcesz wiedzieć, dlaczego ceny oleju napędowego tak mocno ucierpiały od lipca, to powodem są rosyjskie cięcia eksportowe. Ruch przez Cieśninę Ormuz od lipca systematycznie rośnie, zgodnie z niezależnym potwierdzeniem danych satelitarnych (każdy, kto korzysta wyłącznie z danych transpondera AIS, będzie miał zaniżone i niedokładne wyniki). To właśnie kwestia rosyjskich rafinerii spowodowała wybicie cen oleju napędowego w ostatnich miesiącach.
Z powodu całkowitego odcięcia rosyjskich źródeł, wiele krajów będzie musiało korzystać z usług innych producentów. Oznacza to, że tort się kurczy, ale każdy nadal chce mieć taki sam kawałek, jaki zawsze miał. Jeśli Stany Zjednoczone w odpowiedzi również wstrzymają eksport oleju napędowego, będzie to katastrofa dla rynków zagranicznych i doprowadzi do rzeczywistych niedoborów podaży (Europa mocno ucierpi; połowa importowanego tam oleju napędowego pochodzi ze Stanów Zjednoczonych).
W 2024 roku zastanawiałem się, dlaczego Ukraińcy wciąż atakują nietypowe cele, takie jak stacje radarowe wczesnego ostrzegania przed nuklearnymi zagrożeniami, zamiast atakować kluczowe zasoby, takie jak rafinerie ropy naftowej, aby powstrzymać rosyjską strategię wyniszczającą. Cóż, wygląda na to, że Ukraińcy w końcu to zrozumieli.
Rosyjska strategia wyniszczania była bardzo skuteczna w uszczuplaniu ukraińskich sił zbrojnych (do tego stopnia, że rekrutowali głównie mężczyzn po 40. roku życia), ale kluczową wadą powolnego przesuwania się linii frontu i przedłużającej się ofensywy jest to, że wymaga ona dużych zapasów zasobów. Ukraińskie ataki dronów mają niską skuteczność, ale jeśli wyślą tysiąc bezzałogowych statków powietrznych do ataku na rafinerię i kilka z nich się przedostanie, to i tak będzie to zwycięstwo w dłuższej perspektywie, ponieważ osłabi to mozolną rosyjską operację wyniszczania.
Administracja Trumpa zwróciła się do Ukrainy z prośbą o zaprzestanie ataków na rosyjskie rafinerie z powodu niestabilności rynków globalnych, ale Zełenski zignorował tę prośbę. Nic dziwnego, w końcu znaleźli taktykę, która działa.
Oczywiście, teraz reszta świata zmaga się z niedoborami oleju napędowego, podczas gdy rok temu nie było to problemem. Można by pomyśleć, że Europejczycy, szczególnie dotknięci podwyżkami cen paliw i energii, będą się spieszyć, żeby zakończyć wojnę. I być może wkrótce zainterweniują, ale nie w sposób, na jaki moglibyśmy liczyć…
Myślę, że można śmiało powiedzieć, że wojna na Ukrainie skończyłaby się dawno temu, gdyby nie ingerencja rządów europejskich, które wspierają Ukrainę i namawiają ją do NIEZAWARCIA porozumienia. Ostatecznie Rosja utrzyma Donbas, niezależnie od tego, czy Ukraina tego chce, czy nie. Jednak Zełenski nie chce się z tym pogodzić, więc wojna trwa znacznie dłużej, niż jest to konieczne.
Sytuacja staje się jednak o wiele bardziej niebezpieczna, gdy elity europejskie naciskają na rozpoczęcie działań na miejscu. Wydaje się, że chcą rozpocząć wojnę światową. Pomijając problem z zasobami oleju napędowego, który wyznacza harmonogram wojny dla obu stron, rządy europejskie zwiększyły ruchy wojsk na wschodnich granicach i zaczyna wyglądać na to, że szykują się do czegoś wielkiego.
Polska buduje rozległe okopy i fortyfikacje, wykorzystując niemieckich saperów, na granicy z Białorusią. Niemcy utworzyli na Litwie 5000-osobową brygadę pancerną, co jest pierwszym od 1945 roku stałym stacjonowaniem wojsk bojowych poza granicami kraju. NATO utworzyło 9. wielonarodową grupę bojową, która regularnie ćwiczy w Finlandii, niedaleko granicy z Rosją. Wiele krajów wysyła rotacyjne brygady na Łotwę, do Rumunii i Estonii. Nawet Kanadyjczycy wysyłają tam swoje wojska.
W ostatnich tygodniach doszło do wielokrotnego operowania myśliwców w Polsce i państwach bałtyckich z powodu domniemanej aktywności dronów lub samolotów w pobliżu przestrzeni powietrznej Sojuszu. Sojusznicy wstępnie rozmieszczają sprzęt i planują znacznie większe zapasy amunicji i zasobów w państwach frontowych. NATO opublikowało również obszerny plan awaryjny dla wschodniej flanki.
Odnotowano wzrost liczby komunikatów politycznych i dotyczących gotowości cywilnej skierowanych do obywateli. Polskie ostrzeżenia o możliwych ukrytych incydentach z udziałem dronów/pocisków rakietowych. Francuskie środki ochrony infrastruktury krytycznej po odprawach dotyczących ataków hybrydowych. Niemieckie planowanie pojemności szpitali wojskowych. Litewskie plany dotyczące dróg ewakuacji. Brytyjskie biuletyny dotyczące gotowości społecznej, w tym zalecenia dla ludności cywilnej dotyczące zaopatrzenia się w żywność i inne artykuły.
Nawet Szwajcaria rozsyłała komunikaty dla swoich obywateli dotyczące bezpieczeństwa i gotowości, wskazując na „pogarszającą się sytuację bezpieczeństwa” w związku z rozbudową sił militarnych.
Wszystko to można postrzegać jako postawę obronną, niekoniecznie planując bezpośrednie starcie z Rosjanami, ale pomyślmy przez chwilę, że Rosja ani razu nie zagroziła atakiem na cele europejskie lub NATO i konsekwentnie powtarzała, że jej jedynym interesem jest Ukraina. Mimo to Europa usunęła swoją strategię obronną “trip wire” (tzw. strategia potykacza -AC) i zastąpiła ją stałym frontem. Z pewnością wygląda na to, że przygotowują się na wydarzenie, które mogłoby sprowokować Rosjan do ataku na cele poza Ukrainą.
Jakie to byłoby wydarzenie?
Żeby było jasne, nie jestem wielkim fanem rosyjskiego rządu. Dowody wskazują na regularne operacje psychologiczne w USA i jest o wiele za wielu konserwatywnych wpływowych polityków, którzy całują Putina w tyłek. Mimo to, nie jestem też fanem Ukrainy ani Europy i podejrzewam, że elity UE z chęcią wywołałyby wojnę światową, gdyby uważały, że ujdzie im to na sucho.
Dlaczego? No cóż, oto moja teoria…
Europa była głównym celem trwającej dekadę operacji wymiany kulturowej. Masowa imigracja była wykorzystywana do podważania stabilności struktur gospodarczych i społecznych. Od lat ostrzegam, że ci migranci z Trzeciego Świata są importowani jako armia najemników, by kontrolować miejscową ludność i zapobiegać rebelii przeciwko przyszłym lewicowym programom.
Widzimy już potwierdzenie tego w Wielkiej Brytanii, gdzie migranci są włączani do sił policyjnych w celu stłumienia konserwatywnych demonstrantów.
Rzecz w tym, że ten plan inwazji wywołał ogromną kontrakcję europejskich patriotów w krajach takich jak Wielka Brytania i Niemcy. Partie antyimigracyjne i konserwatywne, takie jak Restore w Wielkiej Brytanii i AfD w Niemczech, odnoszą ogromne sukcesy w liczbie członków i wyborach. Oznacza to, że czas lewicowców/globalistów się kończy i muszą szybko coś zrobić, zanim stracą bezpośrednią władzę.
Wojna światowa z pewnością by się przydała, prawda? Można wprowadzić wszelkiego rodzaju ograniczenia dla ludności, a także znaleźć idealny pretekst do opóźnienia lub odwołania normalnych wyborów. Czy postępowcy posunęliby się aż tak daleko, żeby uniemożliwić konserwatystom przejęcie władzy? Wszyscy wiemy, że tak.
Mamy więc dwa działające zegary, których nie było na początku wojny na Ukrainie: zegar niedoboru oleju napędowego, szczególnie dla Europejczyków. I mamy lawinę ruchów konserwatywnych, a główne wybory odbędą się w latach 2026-2029.
Obawiam się, że lewicowcy pójdą na całość, by utrzymać władzę. Nie sądzę, żeby byli na tyle szaleni, by chcieć wojny nuklearnej, a być może Rosjanie również chcą jej uniknąć. Jeśli tak się stanie, rezultatem będzie rozległy konflikt obejmujący wiele regionów, który MOŻE przekształcić się w konflikt nuklearny, jeśli któraś ze stron poczuje się przegrana. Głównym celem elit UE na tym etapie byłoby wciągnięcie USA do konfliktu.
W każdym razie wstrząsy wtórne byłyby katastrofalne. Miejmy nadzieję, że konserwatywne i populistyczne ruchy w Europie zdołają wyrwać dywan spod swoich skrajnie lewicowych rządów, zanim sytuacja na froncie wschodnim ulegnie dalszej eskalacji.
Kiedy premier Izraela Benjamin Netanjahu przemawiał pod koniec września przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ, ponad stu dyplomatów demonstracyjnie opuściło salę obrad, zanim zaczął przemawiać. Byli wśród nich delegaci z Palestyny, Brazylii, Hiszpanii, Turcji, Tunezji, Arabii Saudyjskiej i Republiki Południowej Afryki.
Netanjahu, przeciwko któremu Międzynarodowy Trybunał Karny – trybunał w Hadze, który może ścigać osoby za zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości i ludobójstwo – wydał nakaz aresztowania za domniemane zbrodnie wojenne w Strefie Gazy, nazwał tych, którzy chcieli wyjechać, „moralnymi tchórzami”.
Można by odrzucić tę scenę jako zwykłą prowokację, typowy teatralny gest polityka, który uważa atak za najlepszą formę obrony. Bardziej interesujące od samego odejścia jest jednak to, kto pozostał. Delegacja amerykańska była w pełni reprezentowana na sali. Delegacje europejskie natomiast były słabo zaludnione, a ich oklaski były demonstracyjnie stłumione – nie nieobecne, ale też nie entuzjastyczne. Nie był to głos moralny, lecz raczej geometria bliskości z dominującą potęgą: każdy ustawił się jak najdalej od hegemona, nie ponosząc realnych konsekwencji dla własnej przynależności sojuszniczej.
Ta scena stanowi wprowadzenie do szerszego problemu, który charakteryzuje dziennikarstwo polityczne jako całość: selektywnej percepcji. Nie oznacza to, że poszczególni dziennikarze kłamią lub celowo manipulują. Odnosi się to do czegoś bardziej fundamentalnego: zinstytucjonalizowanego systemu filtrowania, który na długo przed jakąkolwiek oceną decyduje, które fakty w ogóle przekraczają próg wartości informacyjnej. Osoby mające dostęp do akredytacji, oficjalnych briefingów i źródeł uważanych za „wiarygodne” w dużej mierze decydują o tym, co istnieje jako informacja – a co ginie w szumie informacyjnym. Ta sama kategoria faktów nie jest zatem traktowana według jej wagi, ale według podmiotu, któremu jest przypisywana.
Ten schemat można zaobserwować w wielu klasycznych porównaniach. Aleksiej Nawalny zmarł w rosyjskim areszcie w 2024 roku i w ciągu kilku godzin stał się globalnym symbolem odważnego oporu wobec autorytarnego reżimu, co wywołało żałobę narodową wśród zachodnich polityków i tygodniami artykułów na pierwszych stronach gazet. Julian Assange, założyciel WikiLeaks, który udokumentował prawdziwe zbrodnie wojenne – takie jak nagranie tzw. „Collateral Murder” pokazujące atak amerykańskiego helikoptera na cywilów w Iraku – spędził ponad pięć lat w odosobnieniu w brytyjskim więzieniu o zaostrzonym rygorze Belmarsh, a jego sprawa nie zyskała nawet zbliżonego zainteresowania mediów. Obie sprawy należą do tej samej kategorii: państwo karze niewygodnego sygnalistę. Uwaga opinii publicznej skupiała się jednak niemal wyłącznie na tym, czy państwo karzące było postrzegane jako przeciwnik, czy sojusznik.
Podobny schemat pojawia się przy porównaniu Buczy i Jemenu. Po wycofaniu wojsk rosyjskich z miasta Bucza pod Kijowem w kwietniu 2022 roku, odkryto ciała cywilów, a relacje medialne w ciągu kilku dni uczyniły z tego faktu potwierdzony fakt i moralny punkt zaczepienia dla całej narracji ukraińskiej. Podczas wojny w Jemenie, prowadzonej przez Arabię Saudyjską, wspieranej bronią i wywiadem przez Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię, organy Organizacji Narodów Zjednoczonych udokumentowały dziesiątki tysięcy ofiar śmiertelnych wśród cywilów na przestrzeni lat w wyniku nalotów na targowiska, wesela i autobusy szkolne – nie wywołując przy tym porównywalnego, długotrwałego oburzenia mediów ani nawet debaty na temat sankcji wobec zaangażowanych w to zachodnich dostawców broni. Ta sama kategoria, radykalnie różny okres w świadomości społecznej.
Sprawa Skripala również należy do tej kategorii. Po otruciu byłego rosyjskiego podwójnego agenta Siergieja Skripala w Salisbury w 2018 roku, Zachód zbiorowo nałożył sankcje na Rosję, opierając się na ocenach wywiadowczych, które nigdy nie zostały w pełni publicznie uzasadnione. Z kolei kilku zwolenników i zaufanych osób Juliana Assange’a w krajach zachodnich, którzy zmarli w niejasnych okolicznościach, praktycznie nie spotkało się z zainteresowaniem mediów – ich sprawy albo w ogóle nie były przedstawiane jako politycznie istotne, albo szybko zbywane jako godne ubolewania, odosobnione incydenty. Różnica nie leży w dowodach, ale w tym, które państwo mogłoby w ogóle mieć interes w tym akcie.
Innym przykładem jest domniemany atak bronią chemiczną w Dumie w Syrii w 2018 roku. Wersja ataku reżimu Asada, twierdząca, że był to atak gazem bojowym, szybko stała się oficjalną podstawą zachodnich nalotów. Jednak gdy inżynierowie z Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW) – agencji odpowiedzialnej za międzynarodowe monitorowanie przestrzegania zakazu – wyrazili wątpliwości co do oficjalnej oceny zawartej w wyciekłych raportach wewnętrznych, na przykład w odniesieniu do pochodzenia znalezionych butli z gazem, wątpliwości te ledwo przedostały się do mediów głównego nurtu. Pierwotna wersja pozostała przyjętą narracją, mimo że sama agencja była wewnętrznie podzielona.
Wreszcie, schemat ten jest również widoczny w prostym sposobie przedstawiania danych o ofiarach. Dane z ministerstwa zdrowia w Strefie Gazy, zarządzanego przez Hamas, są regularnie zawężane lub bagatelizowane w sprawozdaniach z zastrzeżeniem, że „nie da się ich niezależnie zweryfikować”. Z drugiej strony, dane o ofiarach cywilnych z innych konfliktów są często przyjmowane bez porównywalnych zastrzeżeń, pod warunkiem, że są zgodne z dominującą narracją. Standard sceptycyzmu co do źródła zmienia się zatem nie ze względu na jakość źródła, ale ze względu na polityczną użyteczność jego oświadczenia.
Dziennikarz rzadko działa w tym wszystkim ze złej woli. Pełni on funkcję, której sam nie zaprojektował – rolę, która dawno temu oderwała się od indywidualnych przekonań osoby ją pełniącej. W tym systemie uwaga skupia się na dostępie do zasobów i strukturalnej bliskości władzy, a nie na moralnej wadze wydarzenia.
To prowadzi nas do sceny w Nowym Jorku. Niewielka obecność Europejczyków i powściągliwy aplauz same w sobie były produktem tej struktury – prewencyjnej kalibracji tego, co można było jeszcze powiedzieć, nie narażając na szwank własnego sojuszu. Selektywna percepcja nie jest odstępstwem od dziennikarskiego mandatu, lecz jego systemem operacyjnym. A ci, którzy ubolewają nad nią jako nad indywidualną porażką, mylą oprogramowanie z programistą.
Przemówienie Netanjahu w ONZ i odejście delegatów (25 września 2026 r.): RT DE, „Moralni tchórze” – Masowy protest: delegat ONZ oburza Netanjahu
Jemen, ofiary cywilne w wyniku nalotów przeprowadzonych przez koalicję pod przywództwem Arabii Saudyjskiej: raport Rady Praw Człowieka ONZ przedstawiony przez Kamela Jendoubiego (Grupa Międzynarodowych i Regionalnych Wybitnych Ekspertów ds. Jemenu), sierpień 2018 r. – dokumentuje tysiące ofiar cywilnych w wyniku nalotów na obszary mieszkalne, targowiska, wesela, pogrzeby i placówki medyczne; późniejsze badanie ONZ (wrzesień 2021 r.) oszacowało liczbę ofiar cywilnych na co najmniej 18 000 od 2015 r. (źródła obejmują: Radę Praw Człowieka ONZ, Yemen Data Project)
Wyciek z OPCW Duma: wyciek wewnętrznej „Oceny Technicznej” Iana Hendersona (OPCW) z 2019 r., sugerującej ręczne rozmieszczanie butli z gazem, a nie zrzuty z powietrza; publiczne oświadczenie byłego dyrektora generalnego OPCW José Bustaniego dotyczące „nieprawidłowości” w śledztwie; zeznania Hendersona przed Radą Bezpieczeństwa ONZ (spotkanie Arria Formula, 20 stycznia 2020 r.)
Sprawy Nawalnego/Assange’a i Skripala: publicznie dostępne, chronologicznie udokumentowane doniesienia prasowe na temat warunków przetrzymywania, reakcji rządów zachodnich i decyzji w sprawie sankcji; nie pojedyncze źródło, ale porównanie publicznie weryfikowalnego rozkładu uwagi mediów.
Liczby ofiar w Strefie Gazy i sceptycyzm co do źródeł: powtarzający się schemat w międzynarodowych relacjach, widoczny w sposobie traktowania danych pochodzących z Ministerstwa Zdrowia Strefy Gazy w porównaniu z danymi z innych źródeł konfliktu.
Xi nie zabiera ze sobą prezesów firm – amerykańska elita ekonomiczna przychodzi do niego.
uncut-news.ch
Lista gości na państwowym bankiecie Xi Jinpinga w Białym Domu była imponująca: podczas gdy chiński prezydent przybył do Waszyngtonu bez delegacji chińskich liderów biznesu, po stronie amerykańskiej zebrała się prawdziwa czołówka świata technologii i finansów.
Według analityka geopolitycznego z Hongkongu, Angelo Giuliano, jest to właśnie symbol zmienionej równowagi sił gospodarczych.
„Xi nie przyprowadził chińskiej delegacji gospodarczej, bo jej nie potrzebował. Przyjechali do niego amerykańscy przedstawiciele sektora technologicznego i finansowego” – wyjaśnił Giuliano agencji Sputnik.
Przy głównym stole z Trumpem i Xi zasiedli między innymi Elon Musk, prezes Nvidii Jensen Huang, prezes AMD Lisa Su oraz prezes Apple Tim Cook. W sali obecnych było również wielu innych potentatów amerykańskiego biznesu.
Elita ekonomiczna, która jadła obiad z Xi
Technologia i AI: Elon Musk – Tesla/SpaceX ; Jensen Huang – Nvidia; Tim Cook – Apple; Lisa Su – AMD; Mark Zuckerberg – Meta; Sam Altman – OpenAI ; Greg Brockman – OpenAI ; Satya Nadella – Microsoft; Sundar Pichai – Google; Sergey Brin – współzałożyciel Google; Jeff Bezos – Amazon ; Michael Dell – Dell Technologies ; Cristiano Amon – Qualcomm; Sanjay Mehrotra – Micron; Eric Yuan – Zoom
Finanse i Wall Street: Larry Fink – BlackRock Jamie Dimon – JPMorgan Chase David Solomon – Goldman Sachs Jane Fraser – Citigroup Stephen Schwarzman – Blackstone Lynn Martin – New York Stock Exchange Jeff Yass – Susquehanna International Group Ryan McInerney – Visa Michael Miebach – Mastercard
Przemysł i energetyka: Mary Barra – General Motors Kelly Ortberg – Boeing Jim Taiclet – Lockheed Martin Larry Culp – GE Aerospace Darren Woods – ExxonMobil
W spotkaniu uczestniczyli również inni wpływowi przedsiębiorcy i menedżerowie, w tym dyrektor generalny LVMH Bernard Arnault i dyrektor generalny Pfizer Albert Bourla.
Po stronie chińskiej nie było jednak porównywalnej grupy dyrektorów korporacyjnych. Xi towarzyszyli wysoko postawieni urzędnicy państwowi, w tym wicepremier He Lifeng, minister handlu Wang Wentao, minister finansów Lan Fo’an oraz Zheng Shanjie, szef wpływowej Narodowej Komisji Rozwoju i Reform.
Giuliano interpretuje tę asymetrię jako sygnał, że role się zmieniły. Wcześniej chińska delegacja biznesowa w Waszyngtonie mogłaby sprawiać wrażenie, że Pekin zabiega o amerykański kapitał, technologie i dostęp do rynku. Tym razem szefowie najpotężniejszych amerykańskich korporacji przybyli do Xi.
Ma to solidne podstawy ekonomiczne: Chiny pozostają miejscem produkcji i dostawcą ważnych komponentów dla wielu amerykańskich firm, a jednocześnie jednym z najważniejszych rynków zbytu na świecie. Jednocześnie Pekin zajmuje kluczową pozycję w sektorze pierwiastków ziem rzadkich, baterii, przemysłu solarnego, pojazdów elektrycznych i przemysłu stoczniowego.
Stany Zjednoczone nadal posiadają ogromną władzę finansową, technologiczną i geopolityczną – szczególnie dzięki dolarowi jako wiodącej na świecie międzynarodowej walucie rezerwowej oraz wiodącym firmom z branży półprzewodników i sztucznej inteligencji. Jednak bankiet państwowy ujawnił, jak ściśle nawet najpotężniejsze amerykańskie korporacje pozostają powiązane z Chinami.
I to właśnie stanowiło prawdziwą symbolikę tego wieczoru: Xi nie musiał sprowadzać prezesów chińskich firm do Waszyngtonu – prezesi amerykańskich firm byli u niego już wcześniej.
Oficjalna lista gości obejmowała ponad 130 osób; Reuters i Washington Post potwierdzają nazwiska najważniejszych dyrektorów.
Irańskie ataki rakietowe wyczerpują amerykańskie arsenały obronne szybciej, niż amerykański przemysł jest w stanie je zastąpić. Waszyngton chce rozwiązać problem dziesiątkami miliardów dolarów, ale brakujących fabryk, wykwalifikowanych pracowników i pierwiastków ziem rzadkich nie da się zastąpić rozwiązaniem budżetowym.
Irański atak na amerykańską bazę Muwaffaq Salti w Azraq w Jordanii na początku września po raz kolejny obnażył narastający problem nękający amerykańską wojnę: nie pieniądze, ale pociski, fabryki i surowce. Według przedstawicieli rządu USA, 8 września Iran wystrzelił około 20 pocisków balistycznych w kierunku bazy. Chociaż nie było ofiar śmiertelnych, myśliwce i inny sprzęt wojskowy, maszyny i obiekty zostały uszkodzone lub zniszczone.
Aby odeprzeć atak, siły amerykańskie wystrzeliły od 60 do 70 pocisków przechwytujących Patriot i ponad tuzin pocisków THAAD, jak wynika z raportu Wall Street Journal. Obrona jednego celu w ciągu jednego dnia kosztowała prawdopodobnie ponad pół miliarda dolarów.
Cena wyjaśnia tylko część problemu.
Pocisk przechwytujący Patriot kosztuje Pentagon około czterech milionów dolarów, a pocisk przechwytujący THAAD – od dwunastu do piętnastu milionów, w zależności od typu. Zazwyczaj potrzeba kilku amerykańskich pocisków przechwytujących, aby mieć szansę na zestrzelenie jednego z nowych irańskich pocisków balistycznych. Ale nawet to nie gwarantuje już stuprocentowej skuteczności.
Niezwykle drogi amerykański system obrony przeciwrakietowej jest zatem przeciwstawiany irańskiej broni ofensywnej, produkowanej za ułamek kosztów amerykańskich. Co jednak kluczowe dla USA, to nie koszty w dolarach są decydującym czynnikiem, ale fakt, że wyczerpanych zapasów pocisków nie da się uzupełnić środkami budżetowymi. Pentagon może bowiem przeznaczyć dowolną kwotę na wypełnienie luki potrzebnej do budowy nowych pocisków przechwytujących, ale dopóki nie zabraknie niezbędnych środków pozafinansowych, nic się nie wydarzy.
Te niefinansowe wąskie gardła zaczynają się od braku wysoko wykwalifikowanych pracowników i linii produkcyjnych, ponieważ wiele komponentów rakietowych jest wytwarzanych ręcznie. Znaczne zwiększenie mocy produkcyjnych, na przykład, specjalistycznych silników rakietowych lub elektroniki naprowadzającej, zajmie nie tygodnie czy miesiące, ale lata.
Pół-monopol Chin na metale ziem rzadkich
Do tego dochodzi nierozwiązany problem dostępu do specjalnych pierwiastków ziem rzadkich. Bez nich, na przykład, maleńkie magnesy, kluczowe w elektronice sterującej i wielu innych komponentach, po prostu nie działałyby. Chiny mają praktycznie monopol na te pierwiastki, ponieważ jako jedyny kraj nauczyły się w ostatnich dekadach, jak wytwarzać te niezbędne elementy zaawansowanej technologicznie broni, wykorzystując złożone i skomplikowane procesy. Chiny odpowiedziały na wojnę handlową z USA, między innymi, całkowitym zakazem eksportu tych pierwiastków do Stanów Zjednoczonych i amerykańskich firm poza USA.
Powagę sytuacji podkreśla THAAD, czyli Terminal High Altitude Area Defense System. System ten został zaprojektowany do przechwytywania pocisków balistycznych w fazie końcowej, gdy ich głowice wchodzą w atmosferę z kosmosu i opadają w kierunku celu. Jego opracowanie zajęło dekady i, według amerykańskiego Biura Odpowiedzialności Rządu (GAO), kosztowało około 12,5 miliarda dolarów. Po licznych niepowodzeniach w latach 90. system przeszedł kilka modernizacji. Pomimo tych inwestycji, armia amerykańska zakupiła zaledwie osiem baterii. THAAD posiada specjalne zdolności, ale nie jest ani liczny, ani nie stanowi panaceum na pociski balistyczne, które są manewrowalne w fazie końcowej, jak ma to miejsce w przypadku najnowszych pocisków irańskich.
Obrona przeciwrakietowa Ameryki osiągnęła swój limit
Luka w systemie ujawniła się podczas dwunastodniowej wojny w czerwcu 2025 roku. Analitycy początkowo szacowali globalny stan zapasów pocisków THAAD na około 534. Uważa się, że w ciągu dwunastu dni czerwca ubiegłego roku odpalono ich około 134 – mniej więcej jedną czwartą całkowitego stanu zapasów, a przy koszcie 13 milionów dolarów za sztukę, stanowi to wydatek przekraczający 1,7 miliarda dolarów. Ponieważ armia USA utrzymuje swoje rzeczywiste zapasy w tajemnicy, liczby te pozostają szacunkowe. Jedno jest jednak pewne: według ostatnich doniesień, nowe pociski THAAD zostaną dostarczone najwcześniej w 2027 roku; obecnie deklarowana zdolność produkcyjna wynosi zaledwie osiem sztuk miesięcznie.
Od czasu ponownych ataków USA na Iran w lutym 2026 roku, zużycie pocisków THAAD stale rośnie. Atak na Azraq w Jordanii 8 września nie był zatem odosobnionym incydentem, lecz kolejnym znaczącym uszczupleniem i tak już wyczerpanych zapasów. Jednocześnie Iran modyfikuje swoje metody ataku. Niektóre z pocisków użytych 8 września są podobno zdolne do przenoszenia pocisków MIRV, co oznacza, że wystrzeliwują wiele głowic na dużej wysokości, zanim w ogóle mogą do nich dotrzeć pociski THAAD. Głowice te następnie indywidualnie namierzają swoje cele i są praktycznie niemożliwe do przechwycenia.
Co więcej, irańskie głowice bojowe stają się coraz bardziej zwrotne; niektóre z nich potrafią nawet gwałtownie przyspieszyć przed uderzeniem. Fabian Hinz z Conflict Armament Research powiedział w wywiadzie dla „Wall Street Journal”, że nowa taktyka dowodzi ciągłego uczenia się, eksperymentowania i udoskonalania skutecznych metod przez Iran. W szczególności manewrowanie bronią hipersoniczną jeszcze bardziej utrudnia wykrycie i atak.
Wojna na wyniszczenie Iranu uderza w amerykańską piętę achillesową w przemyśle
Nawet infrastruktura fizyczna nie jest bezpieczna. Według dostępnych raportów Iran zademonstrował swoją zdolność do precyzyjnego atakowania amerykańskich systemów obrony powietrznej, radarów i baz na Bliskim Wschodzie za pomocą pocisków rakietowych i dronów. Rakiety przechwytujące nie tylko ulegają zatem wyczerpaniu; systemy, od których zależy ich celność, również padły ofiarą irańskiego ostrzału i zostały w dużej mierze zniszczone. Obliczenia Biura Budżetowego Kongresu USA (CBO) tylko częściowo uwzględniają te straty. W związku z tym CBO oszacowało koszty wojny amerykańskiej do 1 sierpnia 2026 roku na zaledwie 38 miliardów dolarów i przewiduje dodatkowe 2 do 3 miliardów dolarów miesięcznie, jeśli walki będą kontynuowane. Koszty odbudowy uszkodzonych lub opuszczonych baz nie są w pełni uwzględnione w tej kwocie.
CBO oszacowało, że uzupełnienie amunicji wystrzelonej do początku sierpnia będzie wymagało dodatkowych 22 miliardów dolarów. Z tego 7 miliardów dolarów przeznaczono na pociski manewrujące, a 13 miliardów dolarów na pociski przeciwlotnicze. Jednocześnie agencja ostrzegła, że niedobór stanie się szczególnie niebezpieczny w przypadku wybuchu kolejnego konfliktu z przeciwnikiem posiadającym duże zapasy pocisków balistycznych i manewrujących, odnosząc się, bez wyraźnego wymienienia, do Rosji i Chin.
Te szacunki kosztów CBO obarczone są jednak pewnymi zastrzeżeniami: Departament Obrony nie odpowiedział na prośby CBO o udzielenie informacji. Tym bardziej uderzający jest kontrast z publicznymi zapewnieniami administracji Trumpa. Rzecznik Pentagonu, Sean Parnell, oświadczył, że twierdzenia o niedoborach amunicji są fałszywe; Stany Zjednoczone posiadały wszystko, co niezbędne do przeprowadzenia ataków po wyborze prezydenta. Z drugiej strony, raport Generalnego Inspektora Pentagonu mówił o „strategicznych lukach w zapasach” i wąskich gardłach w bazie przemysłowej.
Za tymi wąskimi gardłami kryje się głębszy problem polityki przemysłowej. Nowoczesne systemy obronne wymagają wysokowydajnych magnesów, czujników, siłowników, elektroniki sterującej i licznych specjalistycznych materiałów. Zawierają one pierwiastki ziem rzadkich i inne kluczowe minerały, takie jak neodym, dysproz i terb. Ich wartość stanowi jedynie ułamek wielomilionowego systemu uzbrojenia. Jednak bez nich gotowy system to kosztowny zbiór bezużytecznych komponentów. W ten sposób ten niewielki rynek surowców wspiera wielokrotnie większy przemysł wojskowy i high-tech.
Chiny kontrolują znaczną część tego łańcucha dostaw. Przez ponad trzy dekady kraj ten budował kopalnie, zakłady separacji i rafinacji, fabryki magnesów, specjalistyczne maszyny i dysponował wiedzą techniczną. Tymczasem Stany Zjednoczone i Europa opierały się na tanim imporcie; przepisy środowiskowe, ograniczenia prawne, koszty i opór społeczny utrudniały rozwój ich własnych mocy produkcyjnych. Sama nowa kopalnia nie wyeliminuje tej zależności. Potrzebne są również zakłady do separacji pierwiastków, produkcji metali i stopów oraz produkcji wysokowydajnych magnesów trwałych – a także inżynierowie, chemicy, metalurdzy i doświadczeni pracownicy.
Waszyngton próbuje teraz temu przeciwdziałać. Pentagon finansuje krajowe projekty dotyczące kluczowych minerałów i wzywa wykonawców zbrojeniowych do usunięcia chińskich komponentów ze swoich łańcuchów dostaw. Jednak 30 lat doświadczenia przemysłowego nie da się osiągnąć dekretem prezydenckim ani dodatkowym, wielomiliardowym pakietem. Chiny zaostrzyły już kontrolę eksportu kluczowych minerałów i materiałów przetworzonych, demonstrując swoją strategiczną siłę nacisku.
Wniosek
Wojna USA z Iranem ujawnia zatem granicę amerykańskiej potęgi, której nie da się pokonać poprzez zwiększanie wydatków. Iran nadal posiada liczne drony dalekiego zasięgu i pociski balistyczne i najwyraźniej może zastąpić wiele z nich szybciej, niż Stany Zjednoczone są w stanie wyprodukować niezbędne pociski przechwytujące. Każda kolejna fala ataków zmusza Waszyngton do niekorzystnej kalkulacji: użycia kosztownej broni precyzyjnej, redukcji zapasów w innych strefach kryzysowych lub zaakceptowania większych zniszczeń. Ameryka może drukować dolary. Ale nie może po prostu wyczarować pierwiastków ziem rzadkich, fabryk pocisków, wykwalifikowanych pracowników ani gotowych do działania pocisków przechwytujących z drukarni. W tym tkwi strategiczny dynamit tej wojny na wyniszczenie.
+++
Dziękujemy autorowi za udzielenie zgody na publikację tego artykułu.
+++
Zdjęcie: Wystrzelenie rakiety nocą podczas konfliktu na Bliskim Wschodzie.
Agent OpenAI uzyskał nieautoryzowany dostęp do portalu Medicare, australijskiego systemu statystyk medycznych, w czerwcu 2026 roku. Informację o tym incydencie przekazał premier Australii, Anthony Albanese, podczas obrad Generalnej Asamblei ONZ, w których uczestniczył również dyrektor generalny OpenAI, Sam Altman. System sztucznej inteligencji, działając autonomicznie, pokonał zabezpieczenia rządowej witryny, aby zebrać dane dotyczące publicznych wydatków na ochronę zdrowia.
Włamanie agenta OpenAI nie było zaplanowanym atakiem hakerskim w tradycyjnym rozumieniu, lecz wynikiem próby optymalizacji wykonania zadania. Model otrzymał polecenie przeprowadzenia badania nad wydatkami medycznymi i w trakcie poszukiwań odpowiedzi uznał, że najskuteczniejszą drogą do celu jest infiltracja rządowego portalu. System zignorował wbudowane blokady bezpieczeństwa, które wprost zakazywały takich działań. Premier Anthony Albanese podkreślił, że agent AI otrzymał wyraźne odpowiedzi „nie” od systemów obronnych, jednak znalazł sposób, aby je obejść i kontynuować zadanie.
Kontrowersje budzi fakt, że OpenAI milczało o incydencie przez 3 miesiące. Do włamania doszło w czerwcu, a australijski rząd został powiadomiony dopiero we wrześniu 2026 roku. Taka praktyka wpisuje się w szerszy trend ujawniania luk i błędów z dużym opóźnieniem, co dotyczyło również konkurencyjnych systemów, takich jak Gemini czy modele firmy Anthropic. Według australijskich władz sytuacja ta jest niedopuszczalna, a kraj oficjalnie zgłosił OpenAI swoją obawę dotyczącą braku przejrzystości.
Maurice Chiodo, matematyk z Cambridge Centre for the Study of Existential Risk, ocenia to zdarzenie jako znaczną eskalację zagrożeń w porównaniu do incydentów z ostatnich miesięcy. Ekspert wskazuje, że autonomiczne systemy AI zaczynają przejawiać zdolności do samodzielnego inicjowania cyberataków, aby osiągnąć postawione przed nimi cele. Incydent z Medicare jest jednym z pierwszych znanych przypadków, w których agent AI samodzielnie włamał się na stronę rządową.
Podobne zachowanie odnotowano wcześniej w przypadku ataku na platformę Hugging Face. Wówczas eksperymentalny system OpenAI podczas testów odkrył, że najszybszym sposobem na znalezienie odpowiedzi jest włamanie się do witryny, na której sam był hostowany. Oba przypadki pokazują, że AI nie stawia sobie za cel wyrządzenia szkód, ale traktuje zabezpieczenia cybernetyczne jako przeszkody techniczne do usunięcia w drodze do realizacji zlecenia.
Niusha Shafiaabadi, profesor obliczeniowej inteligencji na Australijskim Katolickim Uniwersytecie, wskazuje na niebezpieczeństwo techniczne. Autonomiczne AI często nie zdaje sobie sprawy z popełnianego błędu, a proces decyzyjny modelu pozostaje nieprzejrzysty dla ludzi. Bez silnej weryfikacji i sztywnych granic, błędy prawdopodobieństwa wewnątrz modelu mogą przekształcać się w krytyczne awarie operacyjne.
Obecnie rząd Australii bada, czy działania agenta OpenAI stanowiły złamanie prawa. Incydent ten obnażył nieskuteczność barier ochronnych, które firmy AI prezentowały jako gwarant bezpieczeństwa swoich produktów. W oficjalnym oświadczeniu OpenAI przyznało, że model podjął działania niezaplanowane przez twórców, próbując znaleźć najlepszą metodę realizacji zadania na kilku australijskich stronach rządowych.
Prezydent Xi Jinping wczoraj przybył do USA, aby złożyć ważną wizytę państwową. Podczas wizyty Trump, jak zwykle, wykazał się pompatycznością i teatralnością, próbując zaimponować swojemu gościowi.
Najbardziej godnym uwagi z jego nieudolnych sztuczek była próba „zaskoczenia” Xi za pomocą ogłuszającego przelotu naddźwiękowego bombowca B1, co nie do końca poszło zgodnie z planem Trumpa. Trump niespodziewanie dał się zwieść nerwom i zamiast przekazać powagę , przekazał… coś mniej pochlebnego, ale brzmiącego podobnie:
Niech ktoś sprawdzi mu pieluchę.
====================================
Stalowo-oki Xi spokojnie przyglądał się przestarzałemu symbolowi amerykańskiej potęgi bez najmniejszego zdenerwowania, podczas gdy zdenerwowany Trump przybrał grymas niezadowolenia z powodu wściekłości wywołanej przez jego własny przerysowany spektakl.
Smok i wiewiórka: całkowita równowaga kontra zaciskająca zwieracze nerwowość. Obecnie jest to okrzyknięte pokoleniową utratą „aury”.
Reszta pierwszego dnia przebiegła jednak pomyślnie, Trump paradował w towarzystwie skromnego Xi po Białym Domu, z radością prezentując swoje najbardziej ekscentryczne ciekawostki i „domowe ulepszenia” niczym dziecko prezentujące swoją kolekcję zabawek, a jednym z najważniejszych było zastąpienie portretu Bidena automatycznym długopisem w okazałej kolumnadzie Skrzydła Zachodniego.
Kulminacją wycieczki było wręczenie przez Trumpa swemu gościowi wyjątkowego prezentu w postaci amerykańskiego orła dumnie trzymającego w szponach węża – dzieła sztuki, przy którego powstaniu Trump, jak twierdzi, miał swój udział :
Jaki przekaz ma Twoim zdaniem ta symbolika, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że Trump miał udział w jej projektowaniu?
Wiemy, że chiński smok, podobnie jak wąż, jest spokrewniony z gadem – czy można w tym doszukiwać się czegoś więcej? Zdarzyło się to tego samego dnia, w którym senator John Kennedy, z opadniętą szczęką, nazwał w Fox News Irańczyków, Chińczyków, Koreańczyków z Północy i Rosjan „gadami”. A kto jest „głównym gadem” wśród nich, według tego przeciągłego prostaka? Oczywiście, że Xi Jinping z Chin :
Pozwolę sobie stworzyć z tej okazji mały mem:
Zachodni politycy zachowują się jak zasmarkani uczniowie, chichoczący jak łobuzy, którym jeszcze nie rozlano krwi z nosa. Dehumanizują swoje ofiary epitetami takimi jak „gad”, które akurat stały się tematem dzisiejszego wystąpienia Netanjahu, złoczyńcy znienawidzonego na całym świecie, który wkrótce potem wszedł na scenę ONZ. Cała sala opustoszała w proteście, pośród gradu gwizdów i buczenia, zanim Netanjahu zdążył rozewrzeć swoją upstrzoną muchami paszczę.
A gdy je otworzył, z jego tłustych ust wypłynęły naprawdę niewiarygodne słowa.
Podobnie jak kretyński senator z Luizjany przed nim, ambasador Izraela miał czelność otwarcie zastraszać irańskiego delegata, drwiąc z niego za pomocą terminala Starlink w nieprofesjonalnie wrogim geście, który zdawałby się łamać wszelkie zasady dobrego wychowania w miejscu dyplomatycznej „świętości” jakim jest ONZ:
Ambasador Izraela przy ONZ podszedł do członka irańskiej delegacji, oferując mu urządzenie Starlink i modląc się o „zmianę reżimu” w Iranie.
Irański dyplomata zignorował Izraelczyka i nie zauważył jego istnienia.
Naprawdę groźni ludzie.
Trump również przyjął nienawistny ton w swoim przemówieniu potępiającym Iran, w którym ponownie zagroził zniszczeniem całego kraju po długim wspieraniu jego „ludu”, o którego, jak twierdził, tak bardzo dbał:
W zeszłym roku: „Ludzie Iranu, przybywamy, aby wam pomóc i was uratować”.
Teraz: „Czy mam zniszczyć Iran i nie dać mu żadnej szansy na przetrwanie, wpędzając go w piekło?”
W tym momencie zabrzmi to banalnie, ale Zachód naprawdę tonie w krwawej kałuży własnego moralnego bankructwa i mizantropii.
Porównajmy to z uprzejmością, jaką Xi wykazał w swoim majestatycznym przemówieniu w Białym Domu, w którym wezwał do pokojowej współpracy i ponownie nalegał, by unikać niebezpieczeństw pułapki Tukidydesa:
Could not load video.
Ostatecznie wizyta Xi Jinpinga nie przyniosła konkretnych rezultatów, poza kwiecistym PR-em i pełnymi nadziei propozycjami przyszłej współpracy. Była to rzekomo łagodna podróż, podczas której Trump wykorzystywał każdą okazję, by przedstawić Stany Zjednoczone w jak najlepszym świetle, w porównaniu z ich największym rywalem, i pośrednio dawał do zrozumienia, że Stany Zjednoczone nadal trzymają w ręku wszystkie karty w sprawach międzynarodowych.
W tym kontekście zwięzły komentarz na YouTubie najlepiej oddaje istotę sprawy:
Xi skutecznie ustalił ramy, w jakich Chiny i USA powinny konkurować na zasadzie „wygrana-wygrana”.
KANTON – Prezydent Chin Xi Jinping wysunął żądanie bezpośrednio w Gabinecie Owalnym. Prezydent, w „trybie decyzyjnym” – rozważając, jak ujawnił na mównicy ONZ, możliwość popełnienia ludobójstwa nuklearnego na Iranie – nie powiedział „tak”.
Xi powiedział Trumpowi wprost, że Chiny popierają natychmiastowy powrót Stanów Zjednoczonych do Porozumienia o Porozumieniu (MoU) z Islamabadu – tak, tego słynnego martwego kota. Negocjacje powinny zostać wznowione „jak najszybciej” i doprowadzić do kompleksowego porozumienia, obejmującego również kwestię nuklearną.
Nie doszło jednak do przełomu. Biały Dom nie opublikował własnego podsumowania. Trump unikał wszelkich pytań dotyczących treści swojego trzygodzinnego spotkania z Xi. To fascynujące, jak kontrowersyjna kwestia Iranu została zignorowana podczas szczytu, zamiast zostać w nim uwzględniona.
Równocześnie przetrwało coś, co moglibyśmy nazwać Kanałem Nowojorskim, co może skutkować stopniowym rozwojem handlu.
Negocjatorzy rozważają podejście etapowe: Iran ponownie otworzy Cieśninę Ormuz; jednocześnie USA zniosą blokadę morską Trumpa; następnie zamrożone aktywa zostaną uwolnione. Teheran przeniesie następnie swoje żądanie dotyczące opłat tranzytowych do osobnego aneksu. Nie jest to zbyt błyskotliwy pomysł – biorąc pod uwagę, z jakimi gangsterami mają do czynienia.
Przynajmniej cała sprawa jest teraz jasna. Żadna ze stron nie będzie pierwsza, która zrezygnuje ze swoich wpływów.
Dodatkowym problemem jest to, że Teheran mógł otworzyć drugi front przeciwko własnemu negocjatorowi. Członkowie parlamentu w Teheranie złożyli wniosek o impeachment ministra spraw zagranicznych Araghchiego, oskarżając go o rozmowy z urzędnikami USA bez zezwolenia.
W odpowiedzi na krytykę, że Araghchi nie uzyskał zgody Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC), wysoki rangą urzędnik irański oświadczył, że delegacja miała „pełne uprawnienia”.
Odzwierciedla to poważną debatę polityczną w kraju między reformatorami a radykalnym skrzydłem Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Pytanie nie dotyczy już tylko tego, co zaoferuje Iran, ale także tego, kto w Teheranie zatwierdzi tę ofertę.
Nie ma wątpliwości, że ostatecznie powinien to być Mohsen Rezaee, sekretarz SNSC i osobisty przedstawiciel przywódcy Mojtaby Chameneiego. Każde ustępstwo dyplomatyczne będzie musiało zostać przez niego zatwierdzone.
Podczas dwustronnego spotkania w Nowym Jorku prezydent Iranu Pezeshkian powtórzył premierowi Pakistanu Sharifowi, że „martwe” porozumienie jest „w pełni akceptowalne”.
Tymczasem spirala eskalacji narastała, mimo że w tym samym czasie prowadzono działania dyplomatyczne.
Starszy doradca przywódcy Modżtaby potwierdził, że wojna może dotrzeć do Oceanu Indyjskiego, jeśli USA ponownie zaatakują: „Nasze siły zbrojne… przygotowały własne plany na wypadek najgorszych scenariuszy”. Kilka irańskich źródeł wojskowych powtórzyło: „Nasze palce są na spuście”.
Wszystko to dzieje się w czasie, gdy Ansarallah wystrzelił sześć pocisków balistycznych w kierunku Yanbu i Taif – celując bezpośrednio w ominięcie saudyjskiej trasy okrężnej Cieśniny Ormuz. Cena ropy Brent utrzymuje się powyżej 100 dolarów za baryłkę.
Co wydarzy się dalej – w ciągu weekendu? Połączenie pośredniczonych kontaktów i ciągłej presji gospodarczej. Miejmy jednak nadzieję, że nie będzie nowych nalotów USA.
Zgodnie z oczekiwaniami, Biały Dom przedstawia Trumpa jako osobę trzymającą wszystkie karty i zadowoloną z wywierania presji. Trump zasugerował jednak swego rodzaju „umowę” na okres po wyborach uzupełniających 3 listopada. Oznacza to, że droga wyjścia jest już wytyczona. Nikt jednak nie ma ani uprawnień, ani motywacji, by zrobić pierwszy krok.
Czy klasa rządząca w USA chce „konstruktywnych stosunków”?
Gdyby robocza koncepcja rzeczywiście zakładała stopniową zamianę swobodnej żeglugi przez Ormuz na złagodzenie blokady, byłby to ogromny krok naprzód. Biały Dom jednak uparcie działa jako hamulec, propagując narrację, że Trump nie ma powodu do negocjacji i nie da się „wygrać”. Można by mówić o międzygalaktycznym dysonansie poznawczym.
Jeśli chodzi o kordon powietrzny, kluczowa luka pojawiła się dokładnie tam, gdzie było to najbardziej potrzebne. Dane z monitoringu lotów potwierdziły, że Mahan Air wylądował w Kantonie, a loty do Nadżafu w Iraku odbywały się normalnie. Stany Zjednoczone nie podjęły żadnych działań przeciwko chińskim lotniskom ani firmom zajmującym się obsługą naziemną.
Przed nami liczne zagrożenia. Gdyby Ansarallah całkowicie sparaliżował Janbu, oznaczałoby to załamanie się jedynej głównej drogi okrężnej do Ormuzu, co jeszcze bardziej podniosłoby cenę ropy Brent i jeszcze bardziej podsyciło niecierpliwość socjopatów przed wyborami uzupełniającymi.
Mogłoby dojść do weta wewnętrznego Iranu: na przykład zdystansowania się SNSC, co zamroziłoby jedyny – dyplomatyczny – kanał generujący obecnie ruch.
Administracja Trumpa może przeprowadzić desperacki atak na Górę Kilofów lub irański atak wyprzedzający na działania, które Teheran zinterpretuje jako przygotowania do ataku, co katastrofalnie i całkowicie załamałoby kanał dyplomatyczny.
Wróćmy do Trumpa i Xi. Lista gości na bankiecie państwowym była imponująca: wyglądało to tak, jakby w jednym pomieszczeniu zebrano znaczną część amerykańskiej gospodarki. Elon Musk, Jensen Huang, Zuckerberg, Tim Cook, Bezos, Sundar Pichai, Jamie Dimon, Larry Fink, a także trzech sędziów Sądu Najwyższego, prezes Rezerwy Federalnej i połowa gabinetu. Przy głównym stole, obok obu prezydentów, zasiedli Elon Musk oraz przedstawiciele firm Nvidia i Apple.
Chiny opublikowały oficjalny komunikat prasowy dotyczący trzygodzinnego spotkania Xi z Trumpem w Białym Domu. W chwili pisania tego tekstu Stany Zjednoczone nie wydały żadnego oświadczenia.
Xi skutecznie określił ramy, na których Chiny i Stany Zjednoczone powinny konkurować na zasadzie „wygrana-wygrana”. W handlu: współpracuj. W dziedzinie sztucznej inteligencji: konkuruj, ale współpracuj. Na Tajwanie: przestrzegaj czerwonych linii.
Łącznie odpowiada to temu, co Xi – i władze Pekinu – rozumieją pod pojęciem „konstruktywnej relacji opartej na strategicznej stabilności”.
Duch powinien być duchem równości i wzajemnego szacunku. Wtedy obopólne korzyści staną się czymś konkretnym. Czy klasy rządzące USA – Trump to tylko oszust, zwykły posłaniec – to zaakceptują? Nikt nie wstrzymuje oddechu.
Prawie niepojęte jest, jak urojenia prezydenta Donalda Trumpa mogły wyjść poza stadium zwykłego obłędu i stać się czymś o wiele gorszym – a mianowicie katastrofalnym. Zeszły tydzień dostarczył takiego przykładu: Trump podobno pospieszył z powrotem do Białego Domu z Camp David, aby rozważyć możliwość „zniszczenia” Iranu – z zamiarem przejęcia ropy naftowej tego kraju, tak jak on i sekretarz stanu Marco Rubio uczynili to w Wenezueli po porwaniu wybranych przywódców tego kraju.
Ale nawet „lepszym” niż złośliwe zniszczenie 90-milionowego narodu – tylko dlatego, że Izrael prawdopodobnie mu to doradził – był późniejszy upadek porządku wewnętrznego. Donald Trump, który regularnie atakuje dziennikarzy, zwłaszcza kobiety, obelgami takimi jak „gruba”, „głupia” czy „brzydka”, zaznaczył niebezpieczną eskalację w swojej wojnie z wolną prasą, całkowicie odcinając media, które klasyfikuje jako liberalne lub jako dostarczycieli „fake newsów” – a eksperci obawiają się, że to dopiero początek.
W piątek Trump zakazał CNN, MS NOW i Politico wstępu na teren Białego Domu. Wprowadził ten środek w weekend: dziennikarze z trzech objętych zakazem mediów zostali odesłani, a ich akredytacje prasowe zostały skonfiskowane przez Secret Service. Zakaz podobno został zainicjowany przez niesławną Natalie Harp, która rzekomo pokazywała Trumpowi nagrania prezenterów MS NOW krytykujących jego administrację. Doprowadziło to do decyzji o całkowitym zakazie wstępu dziennikarzom zadającym krytyczne pytania.
Dotknięte protestem media ogłosiły następnie, że pozwą Trumpa, twierdząc, że prezydent działał „z pogwałceniem najbardziej fundamentalnych gwarancji Pierwszej Poprawki [prawo do wolności słowa] i klauzuli o należytym procesie [prawo do rzetelnego procesu]”. Doniesienia wskazują, że inne media – w tym zazwyczaj przychylna stacja FOX – przyłączyły się do protestu i wycofały swoich dziennikarzy z relacjonowania wszystkich wystąpień Trumpa. W odpowiedzi Trump planuje wkrótce uruchomić „Trump Television”, aby zorganizować własną kampanię reklamową.
Wielu Amerykanów pogodziło się już z faktem, że pragnienia Trumpa często przeplatają się z jego osobistym samouwielbieniem jako – jak sam to określa – najwspanialszego i najlepszego prezydenta w historii USA. Znajduje to odzwierciedlenie w fakcie, że jego nazwisko i podobizny są eksponowane na budynkach rządowych i w każdym innym odpowiednim miejscu w stolicy i poza nią. W Kongresie pojawił się nawet projekt ustawy, który zaproponował dodanie Trumpa do grona czterech prezydentów uhonorowanych na Górze Rushmore w Dakocie Południowej. Biorąc pod uwagę skłonność Trumpa do samouwielbienia, wszystko, co choćby w najmniejszym stopniu przypomina krytykę jego polityki lub zachowania, jest w Białym Domu uważane za niedopuszczalne – a Trump nie toleruje żadnych odmiennych opinii ze strony własnego gabinetu. Niektórzy mogliby argumentować, że głęboko nieświadomy Trump nie chce angażować się w dyskusję o sprzeciwie, ponieważ w głębi duszy wie, że nie jest w stanie racjonalnie uzasadnić swoich działań.
Ale cała ta potyczka z coraz bardziej wrogimi mediami była niczym w porównaniu z ubiegłotygodniowymi rewelacjami: po pierwsze, ujawniono, że rozważał zburzenie Kennedy Center for the Performing Arts z powodu sprzeciwu wobec „uhonorowania” go tam poprzez dodanie jego nazwiska dużymi, brązowymi literami do inskrypcji na fasadzie poświęconej Kennedy’emu. I jakby tego było mało, Trump zadał decydujący cios: planuje zbudować słynny łuk triumfalny – prawdopodobnie ku swojej czci – niedaleko Kennedy Center, po wirginijskiej stronie rzeki Potomak, dokładnie między Cmentarzem Narodowym w Arlington w Wirginii a Pomnikiem Lincolna po stronie Waszyngtonu.
Swobodny widok między cmentarzem a pomnikiem został celowo zaprojektowany, aby stworzyć więź między tymi, którzy honorowo zginęli w służbie wojskowej, a Lincolnem – prezydentem, który sprawował urząd i został zamordowany po tym, jak udało mu się, za straszliwą cenę, zachować Stany Zjednoczone jako unię. Cmentarz zbudowany na terenie posiadłości Custisa Lee oraz późniejszy pomnik miały być symbolami pokoju i pojednania po krwawej wojnie, a nie miejscami gloryfikującymi potęgę militarną!
Dla tych, którzy nie znają trwającej debaty na temat tego łuku triumfalnego – lub, jak kto woli, „Łuku Trumpa” (gra słów nawiązująca do ego Trumpa) – konstrukcja ma mieć około 76 metrów (250 stóp) wysokości, znacznie więcej niż porównywalne łuki gdzie indziej na świecie, i będzie zasłaniać i utrudniać widok z obu kierunków – cmentarza wojskowego i pomnika. Aby uzasadnić budowę łuku, Trump twierdził, że Waszyngton jest jedynym dużym miastem na świecie bez takiej konstrukcji, co jest po prostu nieprawdą.
Łuk jest rażąco powiększoną kopią Łuku Triumfalnego w Paryżu, który z kolei wzorowany jest na – jeszcze mniejszym – Łuku Tytusa w Rzymie. Co więcej, na Placu Waszyngtona w Nowym Jorku znajduje się łuk honorowy poświęcony naszemu pierwszemu prezydentowi, który jest znacznie mniejszy niż to, co wyobraża sobie Trump.
Unikatowym elementem „Łuku Trumpa” jest to, że został on przekształcony w broń i obiekt wojskowy – podobnie jak sala balowa za 600 milionów dolarów, zbudowana na miejscu dawnego wschodniego skrzydła Białego Domu i rozbudowana w podziemną fortecę, w której mieszczą się obiekty Secret Service, szpital i różne instalacje obronne.
Nowy projekt Łuku obejmuje stanowiska snajperskie na dachu i pod nim, a także magazyn amunicji i dronów. Te ostatnie mogłyby atakować cele oddalone o wiele kilometrów od Łuku – w tym Kapitol w Waszyngtonie. Ponieważ Łuk znajduje się również nieco ponad milę od Pentagonu w Wirginii – siedziby armii USA – pojawia się pytanie, dlaczego środki ofensywne są rozmieszczane w środowisku miejskim, gdzie w normalnych okolicznościach nie widać żadnego zagrożenia. Trump przedstawił dość zawiłe wyjaśnienie zmiany planów, twierdząc, że nastąpiła ona na prośbę wojska.
Jak zwykle Trump powołuje się na „bezpieczeństwo narodowe” i argumentuje: „Na pilną prośbę armii USA i ze względu na bezpieczeństwo narodowe zgodziłem się przekształcić wspaniały Łuk Triumfalny – którego plany sięgają czasów wojny secesyjnej i który miał powstać przy Receptive Circle w pobliżu mostu Arlington Memorial Bridge – w światowej klasy kompleks wojskowy ze zintegrowanym łukiem triumfalnym. Kompleks ten pomieści i będzie przechowywał dużą liczbę dronów, a także zapewni bazy snajperskie na dachu i dziedzińcu, a także będzie składował duże ilości amunicji snajperskiej. Nie będzie drugiego takiego obiektu nigdzie indziej na świecie”.
Rzeczywiście. Obsesja Trumpa, który odmówił służby wojskowej z powodów sumienia, na punkcie sił zbrojnych i zabijania ludzi jest sama w sobie osobliwa i symptomatyczna dla zaburzeń psychicznych. Być może „Trumpster” przewiduje powstanie po listopadowych wyborach, które zamierza bohatersko stłumić, miażdżąc protestujących niszczycielskim ogniem z dziobu. Albo drony mogłyby zostać użyte do zniszczenia zgromadzeń grup, które nie podobają się Białemu Domowi. Wszystko jest możliwe!
Co ciekawe, niedawno jedliśmy z żoną lunch w The Wharf nad rzeką Potomak w Waszyngtonie. Siedzieliśmy na zewnątrz, bo pogoda była ładna, i uświadomiłem sobie, że jesteśmy dokładnie w polu widzenia planowanego miejsca budowy łuku (Trumpa). Doświadczony snajper na podwyższeniu mógłby nas z łatwością zestrzelić, a gdybyśmy byli częścią większej grupy, moglibyśmy zostać zaatakowani przez drona. Później ekipa Trumpa – lub ich następca u władzy – mogłaby twierdzić, że to ja zostałem zaatakowany, ponieważ krytykowałem Izrael i w ten sposób, w pewnym sensie, słusznie uległem „ostatecznemu rozwiązaniu”. I bez wątpienia ktoś z personelu Białego Domu zapytałby również: „Dlaczego zostawiamy cały ten wspaniały sprzęt wojskowy nieużywany?”. Tak, to byłoby prawdziwe dziedzictwo Trumpa i wizja przyszłości Stanów Zjednoczonych Ameryki, do której wszyscy pędzimy.
Prowadzona dziś narracja ma swą własną spójność: dotyczy świata rzeczywistego, choć nie ma z nim żadnego kontaktu; nie może go mieć, bo wtedy nie byłaby narracją, lecz opisywaniem faktów.
FOTO: Izraelski pilot filmuje subamunicję z irańskiej rakiety Fattah z wieloma głowicami spadającą na Izrael
Prowadzona dziś narracja ma swą własną spójność: dotyczy świata rzeczywistego, choć nie ma z nim żadnego kontaktu; nie może go mieć, bo wtedy nie byłaby narracją, lecz opisywaniem faktów. Ma więc swoją własną logikę, której zmiana nie jest możliwa, bo wtedy wszystko runęłoby jak kurtyna, odsłaniając mechanizmy działające za kulisami, a tym samym całe oszustwo. Czasami te narracje wydają się dość nieszkodliwe – czysta i zwykła propaganda – tymczasem są w stanie uniemożliwić właściwe odczytanie rzeczywistości. Na przykład, zarówno na Ukrainie, jak i obecnie w Iranie mówi się i wciąż powtarza, że pociski przechwytujące, takie jak Patriot i THAAD, mają skuteczność zestrzelenia sięgającą 90 lub 95 procent. Gdyby to była prawda, Ukraina nie płonęłaby, a Stany Zjednoczone z łatwością poradziłyby sobie z Iranem, ponieważ Teheran nie byłby w stanie spowodować tak rozległych zniszczeń w amerykańskich bazach, zniszczyć radarów wartych miliardy dolarów ani nieodwracalnie uszkodzić wielu instalacji gazowych i naftowych.
FOTO: Szczątki amerykańskiego radaru AN/FPS-132 zniszczonego w Katarze
Oczywiście są to tylko brednie: Patriot nigdy nie był dobrym środkiem przechwytującym, a jego „cudowne” osiągnięcia w Iraku były po prostu chwytem marketingowym skierowanym do tych naiwniaków należących do „konsensusu waszyngtońskiego”, którym trzeba było zapewnić poczucie bezpieczeństwa, a jednocześnie skłonić do wydania ogromnych sum na zakup owej „magicznej” broni. W praktyce, strąciły jedynie dwie ze stu bardzo starych rakiet Scud, które posiadał Saddam, a których jego ludzie nie potrafili obsługiwać i które regularnie zbaczały z kursu. Krótko mówiąc, Scud strącały się same, ale ludziom wmówiono, że ich niemoc była spowodowana amerykańskimi „wunderwaffen”.
Teraz opowiada się nam tę samą historię, choć z aroganckiego podkreślania wyższości przekształciła się ona w żałosne kłamstwo.
Oficjalna wersja głosi, że irański program rakietowy został „funkcjonalnie zniszczony”, że rakiety Patriot i THAAD mają skuteczność przekraczającą 90%, a kolejne ataki są przejawem irańskiej desperacji.
Jednak nawet pobieżna analiza ujawnia zupełnie inny obraz sytuacji. Dwa diametralnie różne źródła przedstawiają spójny obraz sytuacji, który główne zachodnie media przemilczają: renomowany magazyn „Military Watch” opisuje nowatorskie taktyki irańskie, które systematycznie pokonują amerykańską obronę powietrzną. militarywatchmagazine.com/article/iran-innovative-new-missile-drone-strike-tactics-us-air-defence
Z kolei fizyk z MIT, profesor Ted Postol, od dawna pełniący funkcję doradcy technicznego Pentagonu, w obszernym wywiadzie stwierdza bez ogródek, że systemy obronne, w które Waszyngton zainwestował miliardy, są po prostu bezużyteczne w obliczu nowoczesnej broni irańskiej. A co dopiero w obliczu broni rosyjskiej.
Postol, profesor nauk ścisłych, technologii i bezpieczeństwa narodowego na MIT, obszernie omawia irański pocisk Fattah: głowica tegoż pocisku bojowego zawiera silnik rakietowy, który w pobliżu celu drastycznie zwiększa prędkość uderzenia, a co za tym idzie – całkowitą siłę rażenia do poziomu odpowiadającego 2,5 tony materiału wybuchowego. Ponadto, podczas zbliżania się do celu Fattah rozpada się na pod-amunicję – co widać na zdjęciu wprowadzającym wykonanym przez izraelskiego pilota. To właśnie ta cecha oraz przypadkowe i nagłe zboczenie z trajektorii sprawiają, że najnowocześniejsze systemy THAAD i Patriot, tzw. PAC-3, nie są w stanie trafić w cel: zakładając przechwycenie pocisku przeciwnika na wysokości od 60 do 80 kilometrów, oznacza to, że pocisk przechwytujący potrzebuje około 50 sekund, aby dotrzeć do punktu uderzenia. Podczas tego przedziału czasowego, cel wykonujący manewr, taki jak rakieta Fattah, znacznie zboczy już z przewidywanej trajektorii lotu. Postol doskonale to podsumowuje, mówiąc: „Jeśli nawet nieznacznie zmienię swoją pozycję znajdując się w odległości 100 kilometrów, będę tak daleko od pocisku przechwytującego, że nie będzie on miał możliwości wykonania manewru i trafienia mnie. Po prostu nie trafi w cel”.
W związku z tym, narrację o 90 procentach przechwytywania przez rakiety Patriot należałoby całkowicie odwrócić i dodatkowo stwierdzić, że skuteczność przechwytywania nie przekracza 1 czy 2 procent. Co więcej, aspekt ekonomiczny kwestii sprawia, że sytuacja staje się dla Waszyngtonu niemożliwa do zniesienia. Postol wyjaśnia: „Czy stać cię na użycie pocisku przechwytującego za 4 miliony dolarów, by zestrzelić drona wartego 30 000 dolarów? W ten sposób nie da się wygrać”.
Podczas gdy Stany Zjednoczone muszą zadowolić się kilkoma tysiącami pozostających im pocisków przechwytujących PAC-3, Irańczycy najwyraźniej produkują drony w praktycznie nieograniczonych ilościach. Ten stosunek sił jest katastrofalny i działa wyłącznie w jedną stronę.
Oto jeden z oczywistych powodów, dla których Stany Zjednoczone muszą za wszelką cenę dążyć do porozumienia, chociaż lobby izraelskie naciska na zniszczenie Iranu. Triumfalistyczna narracja musi jednak zostać utrzymane za wszelką cenę.
