Izrael zamknął Bazylikę Grobu Pańskiego na czas nieokreślony – po raz pierwszy w historii chrześcijaństwa.
Nabożeństwa Wielkiego Tygodnia i Wielkanocy zostaną zakazane. Niedzielne Msze i liturgie zostały odwołane. Świątynia, która w nadchodzących tygodniach powinna być wypełniona setkami tysięcy wiernych, jest przymusowo zamykana i uciszana.
Izrael powołuje się na „względy bezpieczeństwa”, podczas gdy izraelscy Żydzi mają prawo do świętowania w masowych zgromadzeniach. Obok wymuszonego zamknięcia meczetu Al-Aksa, pojawiają się doniesienia o agresywnym odprawianiu księży, którzy chcą sprawować codzienne nabożeństwa.
Na przestrzeni dziejów wojny, napięcia, a nawet pandemia ograniczały dostęp do sanktuarium, ale nigdy nie uniemożliwiły celebracji liturgicznych w tym centralnym miejscu wiary chrześcijańskiej na czas nieokreślony.
Pamiętacie, jak modernistyczni i liberalni wrogowie Chrystusa wyśmiewali katolików oburzonych spektaklem z udziałem Pachamamy w Rzymie, nazywając ich panikarzami? – Jak wmawiano nam, że rzeźbione figury przywiezione do ogrodów watykańskich to jedynie „symbole życia”, „wyraz kultury rdzennej ludności” lub nieszkodliwe gesty „dialogu ze stworzeniem”? – Otóż, zgodnie z informacjami zawartymi w nowym raporcie serwisu Infovaticana, nasze oburzenie było nie tylko uzasadnione, ale uważam, że nie byliśmy wystarczająco oburzeni.
Najnowsze doniesienia płynące z Ameryki Południowej sugerują, że historia Pachamamy jest znacznie mroczniejsza niż starannie skonstruowana narracja, którą przedstawiono światu podczas kontrowersyjnych wydarzeń związanych z Synodem Amazonii w 2019 roku.
Im głębiej zagłębia się w kult Pachamamy, tym trudniej jest podtrzymywać fikcję, że jest to po prostu niewinne oddanie czci naturze. Wciąż pojawiają się dowody na to, że świat religijny otaczający Pachamamę jest powiązany nie tylko z przesądami, ale także z rytuałami obejmującymi krew, śmierć i ofiary składane siłom, które według wierzeń zamieszkują pod ziemią.
W marcu 2024 roku sąd w La Paz skazał dwóch mężczyzn w związku ze zniknięciem i śmiercią młodej kobiety, Shirley H. R. A., 25-letniej matki dwójki dzieci.
Zgodnie z ustaleniami prokuratury i policji kobieta została podstępem odurzona, doprowadzona do utraty przytomności, a następnie przewieziona do kopalni w gminie Palca. Tam została pogrzebana jako ofiara dla Pachamamy, „Matki Ziemi”, w nadziei, że rytuał ten przyniesie pomyślność i dobrobyt.
Nie były to spekulacje wrogich osób z zewnątrz, lecz oficjalne wyjaśnienie przyjęte w sądzie: złożono ofiarę w postaci ludzkiego życia.
Brutalność tej sprawy stanowi ostry kontrast w stosunku do romantycznego języka, jakim posługiwali się antykatoliccy uzurpatorzy w Rzymie i ich poplecznicy, aby bronić tych praktyk. W przypadku tej młodej ofiary nie było poetyckiego szacunku dla natury, uroczego folkloru ani nieszkodliwego rytuału. Była tylko młoda matka, która stała się przedmiotem ofiarnym w pogańskim obrzędzie.
Jeszcze bardziej bulwersujące są zeznania sugerujące, że takie czyny nie są jedynie odosobnionymi przestępstwami.
W doniesieniach opublikowanych w boliwijskich mediach, specjaliści od rytuałów znani jako yatiris otwarcie opisali, jak w pewnych okolicznościach – zwłaszcza w kopalniach i na dużych placach budowy – nadal składane są ofiary z ludzi. Według tych relacji, ofiara zostaje odurzona do nieprzytomności, a po ceremonii, zostaje zakopane, aby dusza pozostała na miejscu i strzegła go.
Historycy religii andyjskiej wyjaśniają, że wierzenia leżące u podstaw takich rytuałów zakładają, iż osoba złożona w ofierze staje się duchowym opiekunem danego miejsca.
Praktyki te często łączą się z kultem innej postaci czczonej w regionach górniczych Boliwii: złowrogiej istoty znanej jako „El Tío”, o której wierzy się, że rządzi podziemnym światem kopalń.
Górnicy składają tej postaci ofiary – alkohol, liście koki, papierosy, a czasem krew zwierzęcą – wierząc, że to ona decyduje o ich bezpieczeństwie i bogactwie żył rudy.
Jak wynika z niektórych spraw prowadzonych przez prokuraturę, znaleziono ciała w okolicznościach sugerujących rytualne ofiary związane ze wspomnianymi wierzeniami. Schemat jest przerażająco spójny. Krew, ziemia, przestrzenie podziemne i nadprzyrodzona istota, o której wierzy się, że nagradza tych, którzy ją karmią.
Właśnie dlatego kontrowersji wokół Pachamamy z 2019 roku nie można zbyć jako nieporozumienia lub przesadnej reakcji. Podczas Synodu Amazonii posągi przedstawiające Pachamamę ustawiono podczas uroczystości w ogrodach watykańskich, a później pojawiły się one w rzymskich kościołach.
Wiernym, którzy protestowali, powiedziano, że figury te nie są bożkami, że symbolizują życie, płodność lub ludy amazońskie. Jednak dowody, które obecnie wyłaniają się z dochodzeń, zeznań i spraw karnych, wskazują, że ramy religijne otaczające Pachamamę nie są jedynie nieszkodliwym folklorem, ale mają charakter jawnie demoniczny i satanistyczny, a ponadto zawierają element składania ofiar z ludzi.
Oto jacy ludzie – od ponad 60 lat – nielegalnie okupują Watykan i struktury Kościoła Katolickiego. Ludzie tak nikczemni, że wpuścili posąg awatara krwiożerczych demonów do samego serca Kościoła Chrystusowego, a potem – ponieważ oburzyliście się – powiedzieli wam, że jesteście ciemnymi, przesadnie reagującymi duchowymi prostakami.
Zgodnie z ich logiką, owa “religia” jest nie tylko mile widziana przy satanistycznym ekumenicznym stole synodalnym, ale pomimo, że składa ofiary z ludzi, jest również jedną z wielu uznanych przez Boga dróg do Niego.
Po napisaniu felietonu Syndrom Boga, który ukazał się na początku lutego 2025 roku, nie spodziewałem się, że zajdzie konieczność kontynuowania tego tematu. Wynika ona nie tylko z coraz bardziej zaskakującego zachowania prezydenta Donalda Trumpa, ale przede wszystkim z tego, iż przyjął sposób sprawowania władzy nieadekwatny do dotychczasowych standardów sprawowania urzędu prezydenta USA.
Jego sposób sprawowania władzy z przykrością odbieram jako despotyczne, nieobliczalne rządy współczesnego cesarza rzymskiego Nerona, a nie jako rządy prezydenta demokratycznego kraju, jakim są Stany Zjednoczone Ameryki.
Naśladowca Nerona
Nerona (Nero Claudius Cesare Augustus Germanista, 37–68 n.e.) znamy głównie z tego, że przypisuje się mu wzniecenie pożaru Rzymu (64 r. n.e.) w akcie szaleństwa. Podczas pożaru, który strawił 10 z 14 dzielnic, krążyły pogłoski, że Neron obserwował zniszczenia, śpiewając i grając na lirze, a winą obarczył chrześcijan, co zapoczątkowało ich prześladowania. Choć początkowo jego rządy były łagodne, zasłynął jako okrutny tyran. Okres jego rządów naznaczony był licznymi morderstwami politycznymi, w tym zabójstwem matki (Agrypiny) i żony (Oktawii), a także wielu senatorów (spisek Pizona). Po wybuchu buntu namiestników prowincji i uznaniu go przez Senat za wroga publicznego, popełnił samobójstwo 9 czerwca 68 r. n.e., wypowiadając słowa: „Jaki artysta ginie we mnie”.
Mesjanizm żydowski o Iranie
W artykuleThe Messiah Is Coming His Year – And the War Wit Iran Is the Proof (Mesjasz nadchodzi w tym roku – a wojna z Iranem jest dowodem) z dnia 8 marca, Adam Eliyahu Berkowitz, starszy redaktor Israel 365 News, który ukończył studia prawa żydowskiego i otrzymywał święcenia rabiniczne w Izraelu, na podstawie wypowiedzi rabina Mendela Kessina, jednego z najbardziej oryginalnych i najbardziej wnikliwych znawców Tory żyjących dzisiaj, w audycjiThe Messianic Secret of the Destruction of Iran(Mesjańska tajemnica zniszczenia Iranu) z dnia 6 marca między innymi dowodzi, że wojna z Iranem, którą realizuje prezydent Trump u boku Izraela, nie rozpoczęła się na podstawie planów operacyjnych Pentagonu.
Według rabina Kessina, to, czego świat jest teraz świadkiem, zostało napisane tysiące lat temu jako dosłowne proroctwo. W wykładzie opublikowanym na YouTube Kessin przedstawił zapierające dech w piersiach ramy łączące obecną kampanię amerykańsko-izraelską przeciwko Iranowi z ostatecznym odkupieniem narodu żydowskiego, upadkiem Hamana, rolą Donalda Trumpa jako postaci mesjańskiej i rychłą odbudową – odtworzeniem Trzeciej Świątyni w 2026 roku.
„Armie zła”
„Donald Trump w odczytaniu rabina Kessina jest gilgulem Ezawa – częścią dobra, jak tradycja nazywa teshuvat Eisav. Bóg uratował Trumpa od kuli zabójcy o ćwierć cala. Dlaczego? – zapytał rabin Kessin. – Cóż, teraz widzimy, dlaczego – aby zniszczyć Iran”.
Pozornie nieoczekiwany zwrot Trumpa z wewnętrznej polityki MAGA do agresywnego, niemal wyjątkowego skupienia się na demontażu „najniebezpieczniejszych reżimów na świecie” – wenezuelskiego Maduro schwytanego w bezbłędnej operacji wywiadowczej, wyeliminowanego szefa meksykańskich karteli, a teraz ataku i dekapitacji przywództwa Iranu – nie jest polityczną anomalią. To jest misja. „Szatan umiera” – powiedział rabin Kessin. „Nie ma mocy na dworze, w niebie. W przeciwnym razie, jak można było zobaczyć tak wiele spadających głów armii zła?”.
Chrześcijański syjonizm
Paweł Lisicki w książce Mesjasz i trzecia Świątyniapisze: „…o chrześcijańskim syjonizmie i jego duchowych owocach, a więc o religii ’synów Noego’ – zjawisku praktycznie w Polsce nieznanym. Bez jego poznania nie da się jednak zrozumieć ani polityki amerykańskiej na Bliskim Wschodzie, ani, niestety, postępującej degradacji tradycyjnego chrześcijaństwa. Idee, a szczególnie te teologiczne, które są najważniejszym źródłem ludzkiego działania, mają swoje polityczne, praktyczne konsekwencje.
Książka opisuje dwie wielkie siły, które zjednoczyły się w walce o jeden cel, o odbudowę Trzeciej Świątyni w Jerozolimie. Chociaż Chrystus zapowiedział, że świątynia żydowska raz na zawsze pozostanie zburzona, chrześcijańscy syjoniści i żydowscy mesjaniści chcą pospołu wznieść ją od nowa. Gotowi są realizować swój projekt, nawet jeśli doprowadziłoby to do konfliktu globalnego”.
Applebaum przeciwko Trumpowi
Do realizacji tego projektu, „nawet jeśli doprowadziłoby to do konfliktu globalnego”, prezydent Donald Trump doskonale się nadaje. Z artykułu w „The Atlantic” opublikowanego 18 października 2024 roku autorstwa Anne Applebaum, amerykańskiej dziennikarki, a prywatnie żony polskiego ministra spraw zagranicznych Radosława SikorskiegoTrump Is Speaking Like Hitler, Stalin, and Mussolinidowiadujemy się o inklinacjach politycznych Donalda Trampa. W USA wywołał on falę dyskusji zapoczątkowanych 24 października 2024 roku audycjąTrump speaks like Hitler, Stalin, Mussolini, says Pulitzer prize-winning historian(Trump mówi jak Hitler, Stalin, Mussolini, mówi nagrodzona Pulitzerem historyk). Z jej treści dowiadujemy się, że Anne Applebaum dołącza do Chrisa Hayesa, aby udowodnić, że Trump mówił jak dyktatorzy z przeszłości i jest to czymś nowym, groźnym w amerykańskiej polityce. [Też sobie Zinkiewicz autorytet wynalazł… md]
Język Trumpa językiem Hitlera
AudycjaClip: How voters will react to Trump’s escalating rhetoric and fascist accusations (Klip: Jak wyborcy zareagują na eskalującą retorykę Trumpa i faszystowskie oskarżenia) zawiera interesującą dyskusję, w której można dostrzec krytyczną antycypację przyszłych zachowań Donalda Trumpa. Uczestnicząca w dyskusji Kamala Harris (sprawująca wówczas urząd wiceprezydenta USA) nazywa Trumpa faszystą po doniesieniach, że wyraził podziw dla sposobu, w jaki Hitler kierował swoją armią. Najbardziej adekwatną wypowiedzią przystającą do obecnej rzeczywistości w 2026 roku, jest wypowiedź Applebaum (z 2024 roku) na zadane jej pytanie: „Jesteś między innymi badaczką sowieckiego komunizmu i autorytaryzmu. Czym jest faszyzm?” – odpowiada: „Tak więc faszyzm był ruchem, który powstał w latach trzydziestych i ma – trudno to zdefiniować, ponieważ naprawdę – chodzi bardziej o emocje górujące nad rozsądkiem. Chodzi o stworzenie przywódcy, który mówi, że ucieleśnia wolę ludzi i że jego wola jest silniejsza niż praworządność i silniejsza niż Konstytucja. To typowy ruch – zazwyczaj faszystowscy przywódcy lub przywódcy, którzy stosują faszystowską taktykę, podzielą naród na prawdziwych ludzi i osoby z zewnątrz, imigrantów, no wiesz, obcokrajowców, zdrajców i starają się stworzyć rodzaj kultu nienawiści przeciwko nim, aby zbudować wrażliwość większości.
– Jeffrey Goldberg: Prawda. I twierdziliście, że Donald Trump używa faszystowskiego języka do opisania Ameryki? Czy to uczciwa charakterystyka?
– Anne Applebaum: Cóż, używa – jest kilka konkretnych słów, których użył, które nigdy wcześniej nie pojawiły się w polityce USA, przynajmniej nie w polityce prezydenckiej głównego nurtu. Czasami podczas wojen ludzie wymyślają dehumanizujące imiona dla wroga. Ale używając języka, mówił o imigrantach zatruwających krew narodu. To znaczy, to jest… można to znaleźć w przemówieniach Hitlera. Kiedy napisałem ten artykuł, to wszystko, co zrobiłem, to szukanie tych cytatów, wiesz, albo mówi o robactwie. Mówi o radykalnej lewicy, która jest szkodnikiem. I to jest język, który pochodzi z lat trzydziestych. Właściwie to nie tylko Hitler go używał. Mussolini go używał. Stalin go użył. Używała go wschodnioniemiecka Stasi. I to jest część tego rodzaju polityki”. [znów: Też sobie Zinkiewicz autorytet wynalazł… md]
O krok od zakłady atomowej
Dla zrozumienia śmiertelnego zagrożenia spowodowanego przez rządy administracji współczesnego Nerona i jego kamaryli dla chrześcijan, a szczególnie dla katolików, zamieszkałych również w Polsce, koniecznym jest uważne wysłuchanie audycji (z dnia 14 marca br.) na YouTube Religijna wojna XXI wieku. Niesprawiedliwa napaść USA i Izraela. Reasumując: to nie Rosja i Putin stanowi zagrożenie dla współczesnego świata lecz koalicja Epsteina realizująca plan, o którym mowa powyżej.
Prezydent Donald Trump zapowiedział atak na Iran o bezprecedensowej sile rażenia. W tym stanie rzeczy, wiodący rosyjski politolog Dmitrij Jewstafiejew zapytany przez prowadzącego audycję„Полный контакт” na temat możliwości użycia broni nuklearnej przeciwko Iranowi, odpowiada: „Izrael jest w 1/2 kroku od użycia broni nuklearnej, Donald Trump w trakcie, w ciągu najbliższych dni, maksimum tygodni”.
(fot. U.S. Customs and Border Protection, Public domain, via Wikimedia Commons)
Dlaczego część amerykańskich konserwatystów obawia się katolików? Esej udostępniony przez senatora Teda Cruza w mediach społecznościowych sugeruje odpowiedź na to pytanie. Autorka tekstu nazywa tradycyjnych katolików „pasożytami” i ostrzega, że mogą oni podważyć fundament amerykańskiego konserwatyzmu – chrześcijański syjonizm i bezwarunkowe poparcie dla Izraela w Partii Republikańskiej.
15 marca republikański senator z Teksasu Ted Cruz udostępnił na platformie X długi, antykatolicki esej opublikowany przez republikańskie syjonistyczne konto „Insurrection Barbie”, komentując go jako „najlepsze i najbardziej kompleksowe wyjaśnienie tego, z czym walczymy”.
Autorka tekstu twierdzi, że partia Republikańska jest wręcz przejmowana przez niewielką grupę katolików, którzy nie chcą już popierać idei „chrześcijańskiego syjonizmu”. Według niej, głównym źródłem wpływu na tę grupę mają być „twardogłowi zwolennicy Mszy łacińskiej”, zwłaszcza środowiska związane z Bractwem św. Piusa X (FSSPX), a także katolicy uznający istnienie kryzysu w Kościele.
Wśród osób i środowisk zaliczanych do tego „bloku” wymieniono portal apologetyczny Catholic Answers oraz takie postacie jak Tucker Carlson, Candace Owens, Nick Fuentes, Adrian Vermeule, Sohrab Ahmari, Patrick Deneen i Gladden Pappin. Autorka zaznacza przy tym, że „zwykli katolicy” „nawet nie wiedzą, że to się dzieje”.
Autorka artykułu używa wielu ostrych i kontrowersyjnych określeń wobec rzekomego katolickiego bloku w Partii Republikańskiej. Padają takie sformułowania jak „pasożyty”, a także oskarżenia o „kradzież” i „powolne zatruwanie istniejących instytucji”. W jej opinii katolicy odwołujący się do nauczania św. Tomasza z Akwinu „stosują średniowieczny schemat teologiczny” przeciwko chrześcijańskiemu syjonizmowi.
Zarzuca im również, że ich celem nie jest szerzenie Ewangelii, lecz bycie „oszustami i naciągaczami” oraz wzbudzanie wątpliwości wobec ideologii chrześcijańskiego syjonizmu.
Esej krytykuje także katolicką doktrynę społecznego królowania Chrystusa, przedstawiając ją jako rzekomą „teokratyczną monarchię”, w której duchowieństwo rządzi społeczeństwem. Zdaniem autorki wizja ta stoi w sprzeczności z ideą chrześcijańskiego syjonizmu.
Pisze ona wprost, że współczesny amerykański konserwatyzm „opiera się na twierdzeniu teologicznym”, według którego „Bóg zawarł wieczne, bezwarunkowe przymierze z narodem żydowskim, że współczesne państwo Izrael jest wypełnieniem proroctwa biblijnego i że chrześcijanie, którzy „błogosławią Izrael”, wykonują bezpośredni boski nakaz”.
Jeśli takie myślenie rzeczywiście podzielają politycy Partii Republikańskiej, może to tłumaczyć ich niemal bezwarunkowe poparcie dla Izraela i jego zbrodniczych działań.
Autorka obawia się, że kandydat Republikanów w wyborach prezydenckich w 2028 r. może już nie składać „tych samych wyraźnych zobowiązań wobec ewangelikalnej teologii Izraela, jakie składał każdy republikański kandydat od czasów Reagana”.
Ostrzega, że w przyszłości partia zostanie zdominowana przez katolicki i prawosławny „nacjonalizm”, a protestanci nie będą mogli już narzucać swojej teologicznej wizji chrześcijańskiego syjonizmu. „Relacja USA–Izrael będzie traktowana jako interes podlegający negocjacji, a nie biblijny imperatyw” — czytamy w artykule.
Ponieważ wielu katolików w internecie protestowało przeciwko poparciu Teda Cruza dla tego eseju, sam senator próbował później złagodzić swoją wypowiedź. – Odczytałem to dokładnie odwrotnie. Desperacko POTRZEBUJEMY zachować silny sojusz wiernych katolików i ewangelikalnych protestantów – to była podstawa współczesnego ruchu konserwatywnego. Artykuł pokazuje, jak szkodliwe są skoordynowane wysiłki, aby wbić między nich klin – napisał na X 16 marca.
Jeszcze przed udostępnieniem eseju Cruz stwierdził również, że hasło „Christ is King” („Chrystus jest Królem”) ma być rzekomo antysemickim „internetowym kodem” oznaczającym nienawiść wobec Żydów.
Powszechnie uważa się, że za agresją Stanów Zjednoczonych i Izraela na Iran stoją wyłącznie interesy ekonomiczne. Jednak w obu krajach istnieją wpływowe i potężne grupy, które przypisują temu konfliktowi głębokie znaczenie religijne. Wierzą, że prowadzą wojnę przepowiedzianą w Biblii.
Donald Trump otrzymuje błogosławieństwo od pastorów ewangelickich w Gabinecie Owalnym, 5 marca br.
Amerykańska propaganda znalazła się w trudnej sytuacji. Po niepowodzeniu blitzkriegu przeciwko Iranowi, gdy stało się jasne, że konflikt będzie się przedłużał, musiała wyjaśnić amerykańskiemu społeczeństwu powód tej wojny. I cel, dla którego należy ponieść wszystkie związane z nią straty – jak dotąd głównie ekonomiczne.
Stosuje się sprawdzone mantry. Argument jest taki, że konieczne jest pozbawienie władzy ‚fanatyków religijnych’ w Iranie, którzy ponoć uciskają kobiety i wieszają protestujących na ulicach. Iran jest podobno o krok od zbudowania bomby atomowej. Pete Hegseth, sekretarz obrony USA, twierdzi: „Szaleńcze reżimy takie jak Iran, opętane proroczą herezją islamską, nie powinny posiadać broni jądrowej”.
W USA istnieje znaczna grupa ludzi, których nie trzeba przekonywać. Nie postrzegają wojny z Iranem przez pryzmat obrony USA ani ‚wyzwolenia narodu irańskiego’, ale raczej jako prawdziwą wolę Boga. Lub, cytując łacińskie motto krzyżowców, a raczej tatuaż na ramieniu Pete’a Hegsetha: Deus Vult.
Dla wszystkich z nich wojna z Iranem jest prawdziwą wojną świętą. Jest dosłownie nakazana przez Boga. Mówimy o licznych ruchach ewangelikalnych, kościołach i sektach, których dziesiątki milionów członków należą do najbardziej zagorzałych zwolenników Partii Republikańskiej i osobiście Donalda Trumpa.
Ich poglądy można usłyszeć nie tylko na ulicach czy w kościołach, ale także w Senacie i Białym Domu. Na przykład Mike Pence, który pełnił funkcję wiceprezydenta w pierwszej kadencji Trumpa, był radykalnym ewangelikiem. Ambasador USA w Izraelu, Mike Huckabee, twierdził, że dobrze by było, gdyby Izrael podbił cały Bliski Wschód od Nilu do Eufratu, ponieważ ziemia ta została mu obiecana w Biblii. Zatem tacy ludzie istnieją zarówno wśród tych, którzy podjęli decyzję o ataku na Iran, jak i wśród ich wyborców.
Pete Hegseth: „Nie brać jeńców, nie okazywać litości pokonanym”
Ci ludzie wierzą, że przymierze między Bogiem a Izraelem jest nierozerwalne, a negowanie go oznacza negowanie świętego tekstu Biblii. Wierzą, że podbój całej ‚Ziemi Obiecanej’od Nilu do Eufratu przez żydów jest jednym z wydarzeń zwiastujących drugie przyjście Chrystusa.
Mówiąc wprost, powrót ‚Ziemi Obiecanej’ do żydów jest celem każdego „pobożnego chrześcijanina”. Właśnie dlatego osoby te popierają budowę osiedli na Zachodnim Brzegu, aneksję dowolnego terytorium przez Izrael, a w konsekwencji wszelkie działania Trumpa w interesie Izraela. Dotyczy to również wojny z Iranem, ponieważ „święte teksty” głoszą, że żydzi niszczą swoich wrogów.
W związku z tym wśród żołnierzy amerykańskich rozpowszechniają twierdzenia, że Trump został namaszczony przez Jezusa, aby rozpalić w Iranie ogień sygnałowy, który doprowadzi do Armagedonu i zwiastuje powrót Chrystusa na Ziemię. Tymczasem sam prezydent Trump zgromadził w Gabinecie Owalnym dwudziestu kilku pastorów ewangelikalnych, aby nałożyli na niego ręce i modlili się o jego zwycięstwo.
Nawiasem mówiąc, po lewej stronie Trumpa podczas tej zbiorowej modlitwy siedziała Paula White-Cain, główna doradczyni religijna Białego Domu. To ona odegrała kluczową rolę w ożywieniu praktyki odpustów, sprzedając osobiste ‚anioły stróże’ za 1000 dolarów. W religijnym transie namawiała Trumpa, by „bił, bił, bił, bił, bił, aż pokona każdego wroga, który mu się sprzeciwi”.
Ci ludzie, czasami nazywani ‚chrześcijańskimi syjonistami’, są prawdziwym dobrodziejstwem dla Benjamina Netanjahu. Oczywiście, dla ewangelików chodzi nie tyle o miłość do żydów, co o instrumentalizację ich dla własnych celów religijnych. Według ewangelików, przed drugim przyjściem Chrystusa wszyscy żydzi, z wyjątkiem tych, którzy nawrócą się na chrześcijaństwo, zginą w Armagedonie.
Jednak izraelskie władze nie zwracają uwagi na takie szczegóły; ściśle współpracują z ewangelikami, aby promować interesy Izraela w Stanach Zjednoczonych. Ron Dermer, były ambasador Izraela w USA, wprost zalecił, aby Tel Awiw przeznaczył więcej funduszy na lobbing w USA na rzecz ‚entuzjastycznych amerykańskich ewangelików’ niż na amerykańskich żydów, którzy ‚nieproporcjonalnie’ krytykują Izrael.
Teraz, w kontekście wojny z Iranem, izraelski premier Benjamin Netanjahu schlebia nie tylko swoim religijnym fundamentalistom, ale także amerykańskim ewangelikom: „W Torze czytamy: ‚Pamiętajcie, co wam uczynił Amalek’. Pamiętamy i działamy”. Czyniąc to, Netanjahu porównuje przeciwników Izraela do biblijnych Amalekitów, którzy rzekomo jako pierwsi zaatakowali żydów po ich wyjściu z Egiptu i w związku z tym zasłużyli na całkowitą zagładę.
Ogólnie rzecz biorąc, zarówno Stany Zjednoczone, jak i Izrael przedstawiają wojnę z Iranem na każdym poziomie jako świętą wojnę, która ma być prowadzona w celu wypełnienia biblijnych proroctw. Problem polega jednak na tym, że wartość tego argumentu maleje dla amerykańskiego elektoratu. Starsze pokolenie ewangelików nadal opowiada się za Izraelem, ale poparcie dla państwa żydowskiego wśród młodszego pokolenia spadło z 75% w 2018 roku do zaledwie 34% w 2021 roku.
Jest wiele przyczyn tego stanu rzeczy, a przede wszystkim ogólny spadek liczby pobożnych wierzących wśród obywateli USA. Odsetek osób wierzących, że Biblia jest słowem Bożym, spadł z 40% w 1980 roku do 20% w 2022 roku, podczas gdy odsetek tych, którzy wierzą, że jest ona jedynie zbiorem historii spisanych przez ludzi, wzrósł z około 10% do 29%. Co więcej, całe gałęzie ewangelizacji koncentrują się obecnie na szerzeniu idei sprawiedliwości społecznej – a ich zdaniem działania zarówno USA, jak i Izraela przestają być ‚wolą Bożą’. W związku z tym wojna z Iranem może stać się ostatnią ‚świętą wojną USA’ w historii.
„Związek Nowego Testamentu ze Starym jest jednak w gruncie rzeczy tylko powierzchowny, przypadkowy, ba, wymuszony, a jak już wspomniano, jedynego punktu zaczepienia dostarczyły nauce chrześcijańskiej dzieje grzechu pierworodnego, zresztą w Starym Testamencie odosobnione i z których dalej nie czyni się użytku.”
Co nie przeszkadzało modernistycznemu Kościołowi zmienić Lekcjonarza i codziennie wierni są faszerowani wyłącznie Starym Testamentem. Dobrze, że chociaż Ewangelię jeszcze czytają, ale wiele wskazuje na to, że mogą sięgnąć do Talmudu…
Jedyna „prawdziwa” religia po Wielkim Resecie, czyli „Odnowa” w duchu… masońskim.
Masoni już od wieków powtarzają: „wszystkie religie są sobie równe”; „wszystkie religie powinny stopić się w jedną”. Ich problemem była jednak odpowiedź na pytanie: jak to w praktyce zrobić? I tak, na przykład, w odniesieniu do chrześcijaństwa zastosowali metodę poganizacji bezpośredniej (e odniesieniu do prawosławia) i metodę „reformy’” (w odniesieniu do katolicyzmu).
Metoda zastosowana w stosunku do prawosławia w znacznej mierze się udałą (pisałem o tym dużo w książce pt. „Masoneria polska 2022. Polska w kleszczach masonerii”). Planowali trzy reformy (reformacje) katolicyzmu: pierwsza – luteranizm, druga – kalwinizm, trzecia doktryna różokrzyża, czyli ostatecznie, w efekcie, tzw. chrześcijaństwo wodnikowe.
To nie do końca się udało, choć spowodowało rozczłonkowanie, osłabienie oraz rozwodnienie katolicyzmu. Różokrzyżowcy, którzy pojawili się przed powstaniem protestantyzmu i zainicjowali go oraz starali się przyspieszyć „reformy” mieli, na podorędziu, jeszcze jeden pomysł, który zaczęli realizować powoli w pierwszych latach XX Wieku.
Paul Sedir, jeden z dzisiejszych ideologów Różokrzyża stwierdza w pracy pt. „Różokrzyżowcy. Historia i nauka”, że jedną z najważniejszych postaci, W świetle tej doktryny, jest anioł (a raczej demon), który nazywa się Iilias Artista, i który „ujawnia się światu poprzez nich (Różokrzyżowców dop. S. K.) za ich ofiarną zgodą” — „wciela się w istoty dobrej woli, które „o przywołują”. Max Heindel, inny współczesny ideolog Różokrzyża, mówi, w pracy pt. „Światopogląd Różokrzyżowców. Ezoteryczne chrześcijaństwo przyszłości”, o duchach Lucyferów. Aniołowi ci zagnieżdżają się w ludziach, zyskując w ten sposób, jako duchy, nowe możliwości poznania i działania. Robią to za zgodą ludzi, ofiarowując im za to wolność i elementy boskości. Max Heindel pisze w cytowanej tu już pracy, że po śmierci Chrystusa „Wielki Duch Słońca wyzwolony został z fizycznego ciała Jezusa i z własnymi ciałami wstąpił w Ziemię”. Stwierdza: „Od tej chwili ścieżka wtajemniczenia stoi otworem dla wszystkich, którzy chcą na nią wstąpić”.
W ten sposób, stwierdza Heindel, „rozpoczyna się epoka Ducha Świętego, który jest istotą stojącą wyżej człowieka, kimś innym niż Syn i Ojciec”. Rozpoczęcie się epoki Ducha Świętego spowodowało, że Apostołowie nim napełnieni mówili różnymi językami. „Osiągnąć to może każdy – kto szczerze dąży do zjednoczenia z Duchem Świętym. Wtedy zacznie on mówić różnymi językami”l
Jednym z pierwszych „duchaczy” był, żyjący w XVIII wieku, hrabia St. Germain (późniejsza, jak mówią Różokrzyżowcy, reinkarnacja Christiana Rosenkrauza, założyciela Zakonu Różokrzyżowców), który mówił wszystkimi językami, a ludzie, którzy z nim rozmawiali przekonani byli, że jest on tej samej narodowości, co oni. „On również osiągnął – jak stwierdza Heindel – pełne zjednoczenie z Duchem Świętym”. Duch Święty to był, w założeniu Różokrzyżowców (ojców masonerii), w istocie, Szatan. W poszczególnych wspólnotach tej sekty, gdy objawiał się „Duch Święty” objawiały się, w istocie, różne demony.
Tę koncepcję ukrycia Szatana i demonów pod przykrywką Ducha Świętego podjęło na przełomie XIX i XX wieku kilku amerykańskich masonów.
Najważniejszy był tu niejaki Charles Parham (1873-1929). Można znaleźć wiele wiarygodnych źródeł mówiących o przynależności Parhama do masonerii i zajmowaniu w niej wysokiego stanowiska (podaję je w książce pt. „Masoneria polska 2018.Wojna demonów”). Parham był również przez wiele lat aktywnym członkiem Ku Klux Klanu.
Trzeba przypomnieć, że Ku Klux Klan był organizacją masońską. Założył go ojciec masonerii amerykańskiej Albert Pike uznawany za jeden z największych, o ile nie największy, autorytet masonerii. Dodajmy,że zachował się list Parhama do żony z 1928 r., z jednej z jego podróży, w którym pisał, że wiezie młotek jako prezent dla loży masońskiej będący wyrazem szacunku („I am going to bring a gavel home with me I am going to present it to the Masonic lodge in Baxter Springs with my respects”).
Partham był założycielem ruchu zielonoświątkowców. Za jego sprawą nastąpiło w pierwszy dzień 1901 r. pierwsze „zstąpienie Ducha Świetnego”. Parham „sformułował pierwotną zielonoświątkową doktrynę”. Jej punktem wyjścia było twierdzenie, że gdy ma miejsce „Chrzest w Duchu Świętym”, następuje też „mówienie językami” i jest ono „biblijnym dowodem”, że on się odbył. Do istoty tej doktryny należy zaliczyć przeświadczenie, że „doktrynalne idee” wypracowuje się w „prywatnej medytacji” jako efekt swoistego dialogu z Duchem Świętym.
Parham odrzucał wszelkie autorytety twierdząc, że „Duch Święty porozumiewał się z nim bezpośrednio”. Stąd mógł przyjmować „dogmaty”, których jakiegokolwiek potwierdzenia nie można było znaleźć w Piśmie Świętym. Warto w tym momencie podkreślić, że w takim ujęciu, jakie proponuje Parham, występuje bezpośrednia relacja człowieka z Duchem Świętym, poza Chrystusem.
Zauważmy, że Zielone Świątki – święto Zesłania Ducha Świętego było zawsze (przed Soborem Watykańskim II) świętem powstania Kościoła. Zesłanie Ducha Świętego nastąpiło ten jeden raz i apostołowie zmienili się w biskupów i pojawiła się sukcesja apostolska oraz wszystkie tego konsekwencje.
Następne zesłanie Ducha Świętego, gdyby, teoretycznie rzecz biorąc, się pojawiło byłoby ustanowieniem przez Boga nowego Kościoła. To jednak jest niemożliwe, a oczywiste jest, przynajmniej dla katolika, że duch, który przyszedł na wezwanie Parhama to nie jest Duch Święty, to jest sam Szatan lub któryś z demonów.
Minęło 66 lat (znamienna liczba, prawda?), i jak pisze Maria Kominek w materiale pt. „Odnowa w Duchu Świętym”: „W roku 1967 czterech członków pewnej katolickiej grupy modlitewnej z Pittsburgha, stan Pensylwania nawiązało kontakt z pewną międzywyznaniową grupą protestancką. Ciekawostką jest, że dwie osoby z tej grupy było wykładowcami teologii na uniwersytecie w Pittsburghu. Na kolejnym ”spotkaniu doszło do modlitwy nad nimi, nałożono na nich ręce. Byli to Ralf Keifer i Patrick Bourgeois. Zaledwie w tydzień potem Ralf Keifer nałożył ręce na inne osoby, które też otrzymały dar glosolalii. I tak Pentecostyzm wszedł do Kościoła Katolickiego. Dalej – można prześledzić ciąg nakładania rąk i otrzymywania charyzmatycznych owoców chrztu w Duchu Świętym. Można prześledzić rozprzestrzenianie się ruchu w środowiskach luteranów, metodystów, anglikanów itd. Zawsze będzie tak samo – przekazywanie daru przez nakładanie rąk przez kogoś na kogo uprzednio nałożono ręce. Rzec by można sukcesja metodysty Parhama. O tym się nie mówi, jakoś się tego nie zauważa. Ale jest to bodajże najistotniejszy element ruchu Odnowy”.
Początkowo Odnowa w Duchu Świętym działająca w ramach Kościoła katolickiego starała się o to, by postrzegano ją jako ruch czysto katolicki. Później była coraz bardziej „ekumeniczna”. Coraz więcej jej wspólnot odchodziło z Kościoła przechodząc do protestantów lub tworząc własne „kościoły”. Dobry jest tu przykład z Kalisza. Oto co czytamy w Wikipedii: „Centrum Chrześcijańskie Miecz Ducha w Kaliszu — związek wyznaniowy powstały na bazie początkowo rzymskokatolickiej grupy charyzmatycznej (Ruch Odnowy w Duchu Świętym), zarejestrowanej w 1998 jako niezależny protestancki Kościół Chrześcijański Miecz Ducha”. Obecnie już często nie ukrywa swojego niekatolickiego charakteru, a jej liderzy, tacy jak Marcin Zieliński, mają wsparcie wielu biskupów (np. abp. Grzegorza Rysia).
Charyzmatycy to dziś jedyny chyba żywy ruch w ramach protestantyzmu i liczebnie dominujący. Charyzmatycy przejmują Kościół katolicki i dezintegrują oraz rozwadniają katolicyzm. W sposób wyjątkowy zdominowali całe chrześcijaństwo Ameryki Południowej.
W 2017 r. zareagował na to ks. bp Andrzej Czaja podczas XXVI sympozjum dla księży rekolekcjonistów, ojców duchownych i spowiedników kapłańskich, które odbyło się na Jasnej Górze. Wygłosił tam, w dniu 24 stycznia referat pt. „Problem pentekostalizacji chrześcijaństwa”. Na początku powiedział: „Chodzi o zjawisko, które ma już miejsce w naszym Kościele, a stanowi zagrożenie dla jego tożsamości i jedności oraz rozwoju duchowego poszczególnych wiernych, nie wyłączając duchownych”.
Szatan, za pośrednictwem Różokrzyżowców, a potem masonów i Parhama, wtłoczył ruch charyzmatyczny w chrześcijaństwo. Tego samego dokonał z judaizmem tworząc specyficzny dla niego ruch charyzmatyczny chasydyzm, którego najsilniejszym dziś nurtem jest Chabad Lubawicz.
To samo stało się z islamem, w którym ruchem charyzmatycznym (wysoko cenionym przez Różokrzyżowców i masonów) stał się sufizm (to z reprezentantem sufizmu szejkiem Ahmedem Al-Tayyeb, imamem Al-Azhar w swoim czasie papież Franciszek podpisał umowę o współpracy i „braterstwie”). . Pisałem o tych „charyzmatykach” obszernie w takich choćby książkach jak „Masoneria, islam, uchodźcy” czy „Masoneria polska 2018. Wojna demonów”.
Ruchy charyzmatyczne w trzech wielkich religiach zmierzają do tego, by wtopić się w swoje macierzyste religie. Ich celem, jak łatwo się domyśleć, jest zdominowanie tych religii, a następnie stopienie się w jedna wszechświatową, demoniczną religię.
Jeśli nawet szatanowi i masonerii udałaby się realizacja integracji „ruchów charyzmatycznych” (a jest bardzo duże prawdopodobieństwo, że to nastąpi) w jedną światowa religię i zepchnięcie na margines chrześcijaństwa, judaizmu i islamu, to i tak, w istocie to nie będzie religia jednego „boga” (Szatana). Ludzkość wróci bowiem wtedy, w ten sposób, do swoich najbardziej prymitywnych, pogańskich początków i zacznie królować, w praktyce, politeizm, a zatem to co jeszcze kilkadziesiąt lat temu nazywano ciemnotą i zabobonem. W każdej bowiem wspólnocie „charyzmatycznej” bogiem będzie inny demon. Początkowo zapewne każdy z nich będzie używał imienia charakterystycznego dla danego „ruchu charyzmatycznego”. Demony w „chrześcijańskich” wspólnotach będą więc, przez jakiś czas, nazywane Duchem Świętym.
Zauważmy, że „kościół” Zielonoświątkowy już u samych swoich początków zaczął się, wśród kłótni i sporów, dzielić. Potem „kościoły” zielonoświątkowe wciąż mnożyły się jak króliki. W samej Polsce takich „kościołów” jest kilkanaście, a razem z tymi, które powstały poprzez odejście wspólnot Odnowy w Duchu Świętym z Kościoła katolickiego kilkadziesiąt.
Najpewniej w przyszłości, po Wielkim Resecie, demony działające w tych wszystkich „kościołach”, wspólnotach „judaistycznych” i „islamskich” ujawnią swoje prawdziwe imiona i nakażą oddawać cześć bezpośrednio sobie.
Odbyła się kolejna, czwarta rozprawa sądowa procesu Grzegorza Brauna reprezentującego interes Rzeczpospolitej. Tak jak za ostatnim razem media głównego nurtu nie zdobyły się na rzetelną relację z jej przebiegu. Po raz kolejny wiodące ośrodki propagandy zadbały o to, aby polski głupiec pozostał pogrążony w ignorancji, nie mając pojęcia o istocie sprawy.
Rzecz polega na tym, że po raz pierwszy polski polityk, nie tylko werbalnie, ale i czynnie sprzeciwił się żydowskiej obecności w polskiej przestrzeni publicznej w formie „satanistycznego i rasistowskiego kultu”.
Niestety, żaden z polityków III RP, prócz sympatyków i członków Konfederacji Korony Polskiej oraz środowisk niezależnych, nie wyraził solidarności z prześladowanym Braunem. Takie są realia, taki jest hart ducha i świadomość rzeczy wśród politycznych elit nazywających się polskimi.
Kto nam wszedł do serca naszej państwowości?
Fragment wypowiedzi Grzegorza Brauna
“Kto nam wszedł do serca naszej państwowości, skoro Wysoki Sąd tego nie wie? Skoro tego nie wie sympatyczny Pan, który wpada raz na jakiś czas pooddychać miłą atmosferą, którą sekta Chabad Lubawicz, jak to sekty bombardują miłością, wytwarza dookoła siebie? Skoro ani sąd, ani ci ludzie będący tak blisko nie wiedzą, że modli się rabin modlitwą rasisty. Dziękuję sobie, na swój obraz i podobieństwo wyobrażonemu Panu Bogu, dziękuję za tryumf nad ludzi, nad podludźmi. I tego nie wiecie.
I dlatego ja staję przed tym sądem, z dumą staję przed tym sądem, ponieważ mam nadzieję, że bieg tej sprawy, no cóż, w minimalnym chociaż stopniu podnosi poziom wiedzy. A to jest przecież najbardziej istotne. Miejmy świadomość z kim mamy do czynienia.
Gdyby Wysoki Sąd nie wiedział o tym, że były, a podobno nawet do dzisiaj w ostępach dżungli różnych egzotycznych, tropikalnych żyją plemiona ludożercze. I gdyby tak Wysoki Sąd miał tutaj, na miejscu dla świadków, takiego ludożercę i w błogiej nieświadomości, że można innych ludzi traktować, no właśnie, jako przedmiot do tego stopnia, żeby ich pozbawiać, odmawiać im cech ludzkich i prawa do życia i do wolności, to by Wysoki Sąd mnie napominał, żebym nie używał słowa ludożerca.
Rasistowskie przekonania i ludobójcze praktyki talmudystów
Nie skorzystał Wysoki Sąd, kiedy proponowałem tutaj lekturę, literaturę przedmiotu, która poszerza w tej sprawie horyzont i pomaga lepiej zrozumieć z kim mamy do czynienia, ale ja zawsze jestem do dyspozycji i na specjalne życzenie Wysokiego Sądu mogę wystąpić z pogadanką na temat rasistowskich przekonań i ludobójczych praktyk talmudystów, którzy w moim z kolei światopoglądzie katolickim podpadają w swojej teorii i praktyce pod kategorię satanistów”.
nowy niemiecki tekst, w kilku momentach musiałem przymknąć oczy, ale tekst przedstawia dużo informacji niedostępnych dla polskiego czytelnika. PJ.
———————————————————
To staje się coraz bardziej dziwaczne. Amerykańscy oficerowie wmawiają swoim rekrutom, że to Jezus namaścił Donalda Trumpa, aby prezydent mógł przewodzić i wygrać biblijną ostateczną bitwę z diabolicznymi hordami.
Punkt widzenia Hermanna Ploppy.
W ostatnich tygodniach w internecie krążyły doniesienia o skrajnie irracjonalnych motywach rządu USA do wypowiedzenia wojny Iranowi. Chrześcijańscy fundamentaliści rzekomo przejęli kontrolę nad administracją Trumpa. Trump rzekomo rozpoczął wojnę z Iranem z powodów religijnych. Niepokojące osobiste relacje z najbliższego otoczenia Trumpa z pewnością dostarczają wystarczających podstaw do takich podejrzeń.
Niestety, to prawda.
Ale tak wielkiego projektu, jak prowadzenie wojny, nie da się skutecznie przeprowadzić wyłącznie opierając się na religijnej arogancji. Zbyt wiele, czasem bardzo różnych, grup interesów musi działać razem. Środowiska finansowe, z ich wrodzonymi uprzedzeniami, muszą dojść do porozumienia. Przemysł musi uznać, że taka przygoda jest warta zachodu. A przede wszystkim, trzeba przekonać znaczną część społeczeństwa do ryzykowania życia i zdrowia, mając niepewny wynik.
W wojnie z Iranem nie chodzi o to, by Stany Zjednoczone zdobywały złoża ropy naftowej. W końcu same Stany Zjednoczone eksportują ropę w ogromnych ilościach. Chodzi raczej o odcięcie głównego rywala, Chin, od dostępu do kluczowych surowców. Jednak rzut oka na bardzo rozsądnie skalkulowany miks energetyczny Chin jasno pokazuje, że Chiny mogą doskonale funkcjonować bez wenezuelskiej czy irańskiej ropy.
Z pewnością celem jest dalsze rozszerzenie dominacji USA i Izraela na Bliskim Wschodzie poprzez wyeliminowanie Iranu, ostatniego głównego przeciwnika w regionie. Jednocześnie jednak na amerykańskim froncie wewnętrznym Trumpa narasta niechęć do merdania ogonem. Aż nazbyt oczywiste jest, że Stany Zjednoczone popierają ryzykowną wojnę, która służy przede wszystkim interesom rządu Netanjahu. To wyjaśnia, dlaczego nielegalna inwazja USA i Izraela na Iran jest tak źle odbierana przez amerykańską opinię publiczną. Tylko 27 procent ankietowanych obywateli USA aprobuje inwazję Trumpa na Iran (1). Fakt, że Stany Zjednoczone marnują oszałamiające 900 milionów dolarów dziennie na wojnę z Iranem, wywołuje gniew i gorycz, zwłaszcza w obliczu stale narastających problemów społecznych w samym sercu Ameryki (2). W przeciwieństwie do swoich poprzedników, Busha I i Busha II, Amerykanie tym razem nie jednoczą się wokół głowy państwa.
Ale Donalda Trumpa to nie rusza. Nawet po tym, jak Irańczycy stawili zdecydowany opór, odważnie kontynuuje on żądanie ich „bezwarunkowej kapitulacji”. Czyniąc to, Trump werbalnie powtarza żądania aliantów wobec nazistowskich Niemiec i Japonii podczas II wojny światowej. To całkowicie błędne. Ich zdaniem alianci mieli na myśli bezwarunkową kapitulację osób odpowiedzialnych politycznie.
Trump powiedział jednak w wywiadzie:
„Bezwarunkowa kapitulacja oznacza, że będziemy kontynuować, dopóki [Irańczycy] nie zaczną jęczeć: »Miłości, wujku!«, albo dopóki nie będą mogli już walczyć, albo dopóki nie będzie komu jęczeć… dopóki nie będzie komu się poddać”. (3)
Jest to bardziej zgodne ze stanowiskiem Adolfa Hitlera, który w swoim przełomowym dziele „Mein Kampf” jasno dał do zrozumienia, że chce całkowicie unicestwić Słowian, aby zrobić miejsce dla „rasowo czystych Aryjczyków”. Nie jest to nowa koncepcja dla USA, zważywszy na to, jak rdzenni Amerykanie byli początkowo eksterminowani, aby zrobić miejsce dla europejskich imigrantów. Taka polityka jest jednak niezgodna z cywilizowanymi standardami.
Możemy jasno zrozumieć ofensywę trumpistów jako deklarowane zerwanie ze wszystkimi współczesnymi konwencjami. Sekretarz Obrony Trumpa, Pete Hegzeth, jasno to wyraził w oświadczeniu dotyczącym wojny irańskiej, mówiąc:
„Przelatujemy nad Iranem, przelatujemy nad Teheranem. Przelatujemy nad stolicą. Przelatujemy nad bazami Gwardii Rewolucyjnej. Irańscy przywódcy patrzą w górę i widzą tylko izraelskie i amerykańskie siły powietrzne. W każdej minucie. Każdego dnia. Dopóki nie zdecydujemy: to koniec. I nie mogą tego w żaden sposób zmienić. Nasze bombowce B-2, B-52 i B-1; drony Predator; myśliwce dominują w powietrzu. Wybierają cele. Śmierć i zniszczenie z powietrza. Przez cały dzień. Gramy o wszystko. Nasze myśliwce mają największą możliwą władzę, osobiście gwarantowaną przez prezydenta i przeze mnie. Nasze zasady walki są śmiałe, precyzyjne i zdeterminowane, by uwolnić amerykańską potęgę, a nie ją ograniczać. To nigdy nie miała być uczciwa walka. To nie jest uczciwa walka. Pokonujemy ich, gdy są na ziemi. I właśnie tak… Tak będzie!” (4)
Przypadek Pete’a Hegsetha nie pozostawia wątpliwości: chodzi o fanatyzm religijny. Hegseth lubi być fotografowany bez koszulki, a zdumiona publiczność widzi wszelkiego rodzaju tatuaże wojenne. Na przykład motto: „Deus lo vult!”. To średniowieczna łacina i oznacza po prostu: „Bóg tak chce!”. Papież Urban II wypowiedział to hasło bojowe w Clermont w 1095 roku. Wraz z nim rozpoczęły się krucjaty do Ziemi Świętej, których celem było odzyskanie Jerozolimy z rąk muzułmanów. Pete Hegseth nigdy nie ukrywał, że postrzega siebie jako uczestnika Krucjaty 2.0. Pierwsza Krucjata, jak powszechnie wiadomo, doprowadziła do podboju Jerozolimy w 1099 roku. Chrześcijańscy zdobywcy brutalnie wymordowali całą ludność – Żydów i muzułmanów, mężczyzn, kobiety, dzieci i starców. Pijani zdobywcy, jak relacjonowali kronikarze, brodzili w kałuży krwi. Oto wzór do naśladowania dla obecnego Sekretarza Obrony Stanów Zjednoczonych. Hegseth często wzywa ultrakonserwatywnego pastora Douglasa Wilsona na uroczyste okazje. Wilson głosi na przykład, że kobiety całkowicie nie nadają się na wysokie stanowiska.
A propos kaznodziejów dworskich: Donald Trump zatrudnił swoją doradczynię duchową Paulę White jako oficjalną kaznodziejkę w Białym Domu, na koszt podatników. Na YouTube krążą całkowicie dadaistyczne przemówienia tej ewangelistki, na których pani White dziko wymachuje rękami i wielokrotnie krzyczy „Uderz, uderz, uderz!”, po czym popada w niezrozumiałą glosolalię (5). Zgromadziła już miliony dolarów dzięki swoim dziwacznym występom. Obecnie kilku pastorów chrześcijańskich syjonistów zebrało się wokół biurka Trumpa w Gabinecie Owalnym, aby wachlować go siłą duchową niezbędną do wojny z Iranem. Paula White położyła dłoń na ramionach swojego protegowanego, Trumpa. Trump pogrąża się w nietypowej dla siebie pokorze religijnej (6).
Czysta kwestia gustu?
Jak wiadomo, o gustach się nie dyskutuje.
Ale ta farsa w Białym Domu ma głębsze znaczenie. Coraz więcej żołnierzy we wszystkich rodzajach sił zbrojnych USA narzeka na swoich przełożonych. Ci coraz częściej wmawiają swoim podwładnym, że interwencja militarna przeciwko Iranowi nie jest zwykłą wojną, lecz religijną i duchową ostateczną bitwą między zastępami niebiańskimi a zastępami diabła. Były oficer Sił Powietrznych Mickey Weinstein założył fundację Military Religious Freedom Foundation. Podczas czynnej służby w Siłach Powietrznych Weinstein, Żyd, doświadczył na własnej skórze, jak Żydzi i muzułmanie byli prześladowani i gnębieni przez swoich chrześcijańskich towarzyszy. Na przykład, w stołówce Weinsteina pytano go, jak może żyć z myślą, że zabił Jezusa Chrystusa. (7)
Poprzez swoją fundację Weinstein obecnie opowiada się za tolerancją i wzajemnym szacunkiem wśród żołnierzy wszystkich religii i światopoglądów. Fundacja Weinsteina służy jako punkt kontaktowy dla żołnierzy, którzy byli dyskryminowani i nękani. Otrzymał już ponad 200 listów ze skargami dotyczącymi trwającej wojny w Iranie. W jednym przypadku dowódca wezwał swoich żołnierzy, aby
„powiedzieli naszym żołnierzom, że „to wszystko jest częścią boskiego planu”, wyraźnie odwołując się do licznych cytatów z Księgi Objawienia, które odnoszą się do Armagedonu i rychłego powrotu Jezusa Chrystusa.
Dowódca dodał, że
„Prezydent Trump został namaszczony przez Jezusa, aby rozpalić ogień sygnałowy w Iranie, który doprowadzi do Armagedonu i upamiętni jego powrót na Ziemię”.
… A Weinstein podsumowuje:
„Ilekroć Izrael lub Stany Zjednoczone angażują się na Bliskim Wschodzie, słyszymy historie o chrześcijańskich nacjonalistach, którzy przejęli władzę w naszym rządzie i oczywiście w armii USA”. (8)
John Hagee i CUFI
Za dowódcami zagłady stoi mało znana, ale bardzo potężna społeczność: „chrześcijańscy syjoniści”. Chrześcijaństwo i syjonizm w istocie wykluczają się wzajemnie. Przez wieki chrześcijanie prowadzili brutalne i sadystyczne kampanie przeciwko Żydom. Pogromy i podpalenia osiągnęły punkt kulminacyjny w niewypowiedzianym horrorze Holokaustu, który katolik [ależ skądże !! md] Hitler zdołał sprowokować. Nawet w Stanach Zjednoczonych przemoc wobec Żydów była na porządku dziennym. Potem nadszedł Ruch Praw Obywatelskich lat 60., któremu wspólnie przewodzili Afroamerykanie i Żydzi. Teraz sytuacja całkowicie się odwróciła.
Ponieważ kaznodzieje ewangeliczni odkryli swoją miłość do reżimu Netanjahu. Weźmy na przykład teleewangelistę Johna Hagee. Ten człowiek o potężnej głowie zgromadził fortunę dzięki kazaniom transmitowanym w telewizji. Niesamowicie zręczny i z przebiegłą kalkulacją, manipuluje słuchaczami mistrzowską retoryką. Hagee promuje rząd Izraela za pośrednictwem swojej organizacji Christians United for Israel (CUFI).
Organizacja ta twierdzi, że ma dziesięć milionów członków i ogromne zasoby finansowe. Podobnie jak proizraelska organizacja lobbingowa American Israel Public Affairs Committee (AIPAC), CUFI wywiera ogromny wpływ na opinię publiczną i polityków. Sprzeciwienie się Hagee i jego CUFI oznacza pogrzebanie kariery politycznej. Nic więc dziwnego, że spośród 535 członków waszyngtońskiego Kongresu 110 należy do obozu ewangelickiego (9).
Wokół CUFI Hagee’ego skupia się cała sieć organizacji. Na kampusie działa program szkoleniowy CUFI, zrzeszający 3500 studentów w 200 grupach uniwersyteckich. Każdego roku odbywa się tournée, którego kulminacją jest główne wydarzenie o nazwie „Noc na cześć Izraela”. W 2017 roku, podczas pierwszej kadencji Trumpa, w szczycie uczestniczył również jego wiceprezydent Mike Pence. Dla kobiet istnieje coś takiego jak Córki Syjonu. Z CUFI ściśle powiązane jest globalnie działające Centrum Porozumienia i Współpracy Żydowsko-Chrześcijańskiej (CJCUC). Z CJCUC powiązana jest Międzynarodowa Ambasada Chrześcijańska w Jerozolimie (ICEJ).
Głównym zadaniem tej całej chrześcijańsko-syjonistycznej sieci jest wspieranie rządu Netanjahu w dążeniu do stworzenia Wielkiego Izraela. Zwolennicy Hagee’ego przekazali łącznie 3,3 miliarda dolarów izraelskiemu wojsku i żydowskim osadnikom. CUFI organizuje dla swoich członków wycieczki na Zachodni Brzeg. Na terenach dawniej należących do Jordanii żydowscy ekstremiści wypędzają obecnie Palestyńczyków z ich prawowitych terenów. Syjonistyczni bandyci włamują się do palestyńskich domów i eksmitują ich. Izraelska policja wspiera osadników w ich nikczemnych działaniach. Te przestępcze działania są finansowane przez CUFI i przedstawiane amerykańskiej opinii publicznej w atrakcyjny sposób.
John Hagee wpędził się jednak w kłopoty w USA. W wywiadzie oświadczył, że Adolf Hitler również był częścią planu Boga. Twierdził, że Hitler zmusił Żydów do powrotu do ich prawdziwej ojczyzny, Palestyny (10). I to prowadzi nas do wierzeń chrześcijańskich syjonistów w czasy ostateczne.
Chrześcijańscy syjoniści wywodzą z Biblii przekonanie, że Żydzi, rozproszeni po całym świecie w tzw. diasporze, powinni powrócić do Palestyny. Tam mają prawo wypędzić wszystkie inne narody dla swojego Wielkiego Izraela. Przewidują tam ostateczną bitwę Armagedonu – zmagania Zastępów Niebieskich z zastępami zła, siłami szatańskimi. Księga Objawienia, ostatnia księga chrześcijańskiej Biblii, głosi, że Bitwa Armagedonu zakończy się, a wręcz musi, zwycięstwem Zastępów Niebieskich.
W dawnych czasach chrześcijanie z pewnością uważali Żydów za część zastępów diabelskich. Jednak obecnie, ze względów politycznych, uległo to radykalnej zmianie. Chrześcijańscy syjoniści są bowiem zjednoczeni z żydowskim odłamem syjonistycznym Chabad Lubawicz we wspólnej nadziei na rychły koniec świata po przyjściu Mesjasza. Chrześcijanie liczą na powrót Jezusa Chrystusa. Żydzi szabatowi, ze swojej strony, oczekują nadejścia Mesjasza, opierając się na proroctwach starotestamentowego proroka Daniela. Obie postacie łączą się w jedną polityczno-strategiczną postać końca czasów.
Prorok Chabad Lubawicz, Mendel Schneerson, powiedział już w 1985 roku wschodzącemu politykowi Benjaminowi Netanjahu, że będzie ostatnim szefem rządu Izraela (11). Po Netanjahu przyjdzie tylko Mesjasz. A wraz z nim koniec świata.
To właśnie oprogramowanie najwyraźniej napędza psychotyków w centrach dowodzenia zarówno w USA, jak i w Izraelu. Zamiast pracować nad zachowaniem, pielęgnowaniem i ulepszaniem naszego wspaniałego świata, te szalone, przesiąknięte Epsteinem elity nie potrafią wymyślić niczego lepszego niż zniszczenie wszystkiego – w imię urojonego świata fantazji.
https://web.archive.org/web/20200408113218if_/ [nie otwiera mi się.. md]
======================================
«Zamiast realizacji żydowskich oczekiwań – na pierwszy plan powrócił najbardziej niepoprawny politycznie kult katolicki…»
RAM 29 marzec 2020
Andrea Carancini, włoski bloger-rewizjonista historyczny, w swym artykule zatytułowanym «Giovanni Gasparro i powrót św. Szymona», pisze:
We wtorek, 24 marca 2020 roku, wydarzyło się coś, co zdenerwowało nie tylko włoskie środowisko żydowskie, ale również to ogólnoświatowe.
Co się stało?
Giovanni Gasparro, młody ale już dobrze znany malarz z Bari, opublikował na Facebook’u zdjęcie swojego najnowszego obrazu, noszącego tytuł: „Męczeństwo świętego Szymona z Trydentu (Simone Unverdorben) – rezultat żydowskiego mordu rytualnego”.
Przypomnijmy, że właśnie 24 marca przypada święto św. Szymona, które figurowało w przedsoborowym kalendarzu świętych.
Obraz – namalowany z wielką zręcznością techniczną i dysponujący bezdyskusyjną siłą wyrazu – reaktywuje tradycyjną ikonografię świętego, który według Martyrologium Rzymskiego sprzed Soboru Watykańskiego II (a więc do 1965 roku) był przedstawiany jako „dziecko zabite w okrutny sposób przez Żydów i autor wielu cudów”.
Szczegóły obrazu:
(Końcowe – paradoksalne – stwierdzenie z Wikipedii polskojęzycznej mówi:
(…) Martyrologium Rzymskie ukazało się też po polsku po Soborze w roku 1967. W przekładzie opuszczono elementy legendarne i historycznie niepewne[3].
Wykreślenie świętego z kalendarza liturgicznego nie oznacza pozbawienia świętego świętości, „bowiem, kto raz został uznany za świętego i wpisany do Martyrologium, pozostaje świętym na zawsze, chociażby wypisano go ze wszystkich kalendarzy liturgicznych na całym świecie”[4].wikipedia.org/wiki/Martyrologium)
Fakt ten wywołał protesty i gniew najrozmaitszych mass mediów, żydowskich i nie tylko, zarówno we Włoszech, jak i za granicą.
Wydaje się, iż we Włoszech, kwestia obrazu – w dziwny sposób – przez katolików tradycjonalistycznych (do których należy także Giovanni Gasparro) nie została zauważona. (…)
Wszystkie artykuły opublikowane w żydowskich gazetach oskarżają Gasparro o „antysemityzm”:
«Włoski artysta Giovanni Gasparro powtarza antysemickie oszczerstwa na temat krwawych rytuałów żydowskich przy pomocy sugestywnego wizerunku średniowiecznego dziecka 'męczennika’»– pisze www.algemeiner.com.
W wszystkich artykułach, męczeństwo świętego Szymona określane jest jako„fake news”.
A zatem, zarówno Żydzi jak i (post)modernistyczne władze watykańskie, uważają, że katolicy przez całe wieki wierzyli w „fake news”.
Praca Gasparro wzbudziła wściekłość – między innymi – Shimona Samuels’a z Centrum Simona Wiesenthala, który bezzwłocznie napisał list do sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej, monsignore Pietro Parolin’a, w którym można przeczytać:
„Sobór Watykański II postanowił zakazać kultu Szymona z Trydentu po to, by zwalczyć antysemityzm w Kościele. Także dokument Nostra Aetate zainaugurował długo oczekiwaną, zdrową relację między chrześcijaństwem a judaizmem […]
Praca Gasparro wydaje się być doceniana w Kościołach włoskich – choć obraz ten wyraźnie podżega do poszukiwania kozła ofiarnego w atmosferze nawracających fake news – podkopując w tym samym linię polityczną Watykanu, więc powinien zostać jednoznacznie potępiony”.
Ze swej strony, Ester Moscati – autorka artykułu opublikowanego przez www.mosaico-cem.it – przypomina i chwali niedawną wystawę, przy pomocy której Diecezjalne Muzeum Trydenckie opowiedziało (na sposób modernistyczny) historię świętego Szymona, tj. według obowiązujących od roku 1965 kanonów tzw. „zdrowej relacji” pomiędzy chrześcijaństwem i judaizmem.
Wystawa, o której mowa, miała posłużyć jako skonstruowanie definitywnego i bezapelacyjnego „nagrobka” dla wielowiekowego kultu świętego trydenckiego.
A tu – zamiast realizacji żydowskich oczekiwań – na pierwszy plan powrócił najbardziej niepoprawny politycznie kult katolicki.
Słynny malarz, który stał się sławny przede wszystkim w kontekście sztuki sakralnej, na nowo odkrywa kult świętego Szymona.
Opowiedziana historia przypomina mi trochę tę sprzed 2 000 lat.
Także wtedy osobistości świata żydowskiego były przekonane, że potworny przypadek Jezusa – w sposób nieodwracalny – przywaliły kamieniem nagrobnym.
Tajemnica Zmartwychwstania powtarza się w przejściach świętych. Obraz Giovanni’ego Gasparro na temat św. Szymona opowiada – co jest rzeczą słuszną z katolickiego punktu widzenia – o męczeństwie dziecka jako o pasji.
Dowodem tego jest rana w boku chłopca, która przypomina ranę Chrystusa. Faktycznie – gdy zobaczyłem ten naprawdę niezwykły obraz – pierwszym, co przyszło mi na myśl, nie były nazwiska takich artystów jak Caravaggio czy Bosch (które również można byłoby wymienić), ale film „Pasja” Mela Gibsona, ten niezapomniany z roku 2004. Również wtedy obfitowały oskarżenia o antysemityzm.
Film przetrwał jednakże. Także obraz Gasparro pozostanie w historii. Miejmy nadzieję, że jego autor nie będzie dręczony ponad miarę.
Przy pomocy swego dzieła, Giovanni Gasparro dokonał autentycznego aktu odwagi, gestu bohaterstwa duchowego, jako że naraził na poważne niebezpieczeństwo swą dotychczasową, prestiżową karierę, której głównymi zleceniodawcami były często te same władze kościelne, do których Shimon Samuels zwrócił się ze swą reprymendą.
W dniach, kiedy wejście do kościoła – z powodu strachu przed koronawirusem – jest zabronione, obraz Gasparro wprowadza nas z powrotem w atmosferę Wielkanocy, która wydawała się być całkowicie zakazaną i zmiażdżoną przez psychozę mass-medialną.
„Times of Israel” pisząc o „prawicowym rozłamie” w związku ze stosunkiem do Izraela i prowadzonej wojny z Iranem wskazuje, iż fraza: „Chrystus jest królem” znajduje się obecnie „w centrum wojny kulturowej”. Medium wyjaśnia, że „zwrot ten jest coraz częściej używany przez przedstawicieli skrajnej prawicy jako mem nienawiści wymierzony w Żydów”.
Peter Smith pisze o tym w artykule z 8 marca zatytułowanym „US right-wing schism over antisemitism puts ‘Christ is king’ at center of culture war” [Prawicowy rozłam w USA w sprawie antysemityzmu stawia określenie „Chrystus jest królem” w centrum wojny kulturowej]. Autor twierdzi, że sformułowanie „Chrystus jest królem” „może przekształcić się w coś politycznego, kontrowersyjnego, a nawet złowrogiego, w zależności od tego, kto je wypowiada i w jaki sposób”.
Chociaż słowa te wyrażają „podstawową zasadę wiary chrześcijańskiej, że Jezus jest boskim władcą wszechświata”, a „wielu katolików i protestantów co roku obchodzi niedzielę Chrystusa Króla”, to jednak autor doszukuje się w nim … antysemityzmu.
A to dlatego, że ta zasada wiary była i jest skandowana podczas wieców politycznych, przywoływana jest przez osoby o poglądach prawicowych w przemówieniach i jest zamieszczana w mediach społecznościowych. Co więcej, nawet czołowi politycy z kongresu amerykańskiego odwołują się do niej, aby wyrazić poparcie dla „idei Ameryki jako narodu chrześcijańskiego lub kraju, który swoją wierność zawdzięcza Bogu chrześcijańskiemu”.
Smitha niepokoi fakt, iż niektórzy „aktywiści polityczni łączą ‘Chrystus jest królem’ z antysyjonistycznymi wypowiedziami lub negatywnymi stereotypami na temat Żydów”.
Określenie to coraz częściej jest przywoływane przez influencerów związanych ze „skrajną prawicą”, jak np. Candace Owens. Obecnie jest ona jedną z najbardziej znienawidzonych konserwatywnych osobowości przez środowiska żydowskie w Ameryce i samym Izraelu z powodu bezprecedensowej krytyki lobby żydowskiego i jego wpływu na politykę amerykańską.
Smith zarzuca jej, że „głosi antysemickie teorie spiskowe, sprzedaje kubki i koszulki z nadrukiem ‘Chrystus jest Królem’”. Symbolizuje ona szerszy podział na prawicy, która stała się znacznie bardziej krytyczna wobec polityki Izraela, co Tel Awiw uznaje za „antysemityzm”.
Autor zauważa, że niektórzy konserwatyści krytykujący lobby żydowskie i działania władz Izraela zastrzegają, że nie są antysemitami, a jedynie antysyjonistami. Jednak, zdaniem Smitha, „samo to stanowi wyraźne zerwanie z tym, co kiedyś było niemal konsensusem pro-izraelskich nastrojów wśród republikanów”. Powołując się na raport z 2025 r. opracowany przez afiliowany przy Uniwersytecie Rutgers Network Contagion Research Institute, dodaje, że skandowanie frazy: „Chrystus jest królem” „jest bezsprzecznie wrogie wobec Żydów”.[sic !! md]
Instytut miał przeanalizować wpisy w mediach społecznościowych. Z analizy wynika, że „w latach 2021–2024 odnotowano gwałtowny wzrost liczby użytkowników zwrotu ‘Chrystus jest królem’, często używanego jako mem nienawiści wymierzony w Żydów”. Badacze instytutu uważają, że odeszło się od historycznego znaczenia tego biblijnego stwierdzenia.
„Użycie zwrotu »Chrystus jest królem« jako broni stanowi niepokojące odwrócenie jego pierwotnego celu. Zamiast sakralizować wspólne wartości, ekstremiści wykorzystują tę religijną frazę do usprawiedliwiania nienawiści” – napisano w raporcie.
Co istotne, kwestia ta była dyskutowana podczas niedawnego spotkania amerykańskiej komisji ds. wolności religijnej, powołanej przez prezydenta USA Donalda Trumpa. 9 lutego jeden z uczestników posiedzenia komisji Seth Dillon miał zeznawać, że często słyszał zwrot „Chrystus jest królem”, po którym „natychmiast” miały padać „wysoce pogardliwe obelgi pod adresem Żydów”.
Członkini komisji Carrie Prejean Boller wielokrotnie miała dopytywać świadków o to, czy można uznać sprzeciw wobec syjonizmu jako przejaw antysemityzmu? Sama zaznaczyła, że jest katoliczką i jednocześnie sprzeciwia się syjonizmowi, dodając, że nie uważa tego sprzeciwu za przejaw antysemityzmu. Zapytała Dillona nawet wprost, czy jego zdaniem „stwierdzenie »Chrystus jest królem« jest antysemickie”?
Dillon co prawda odparł, że nie, chociaż ostatecznie wszystko zależy od kontekstu. I wskazał, że zwrot ten jest chętnie używany przez zwolenników skrajnie prawicowego influencera Nicka Fuentesa, który ma szerzyć antysemickie poglądy. Wyrażenie to skandowano na przykład podczas Marszu Miliona MAGA w listopadzie 2020 r., by wyrazić sprzeciw wobec wyboru Joe Bidena na prezydenta.
Dociekliwe pytania Prejean Boller zadawane podczas posiedzenia komisji ds. wolności religijnej zdenerwowały niektórych jej uczestników, w tym jej przewodniczącego. Wicegubernator Teksasu, Dan Patrick ogłosił po posiedzeniu usunięcie z niej Prejean Boller. Zarzucił kongresmence, że próbowała „zawłaszczyć” przesłuchanie dla własnych celów.
Kobieta opublikowała na X wiele postów, potępiając „syjonistycznych suprematystów” i sama wielokrotnie używała zwrotu „Chrystus jest Królem”. Nie szczędziła słów krytyki wobec administracji amerykańskiej i władz Izraela, które wywołały wojnę – bez wypowiedzenia – przeciwko Iranowi.
Prejean Boller niedawno nawróciła się na katolicyzm i prowadzi batalię z ewangelicką herezją chrześcijańskiego syjonizmu.
Smith zauważa, że „przesłuchanie w komisji nie było pierwszym forum, na którym rozgorzała kontrowersja wokół zwrotu ‘Chrystus jest Królem’”. Dodaje, że w raporcie Network Contagion Research Institute z 2025 roku podkreślono, iż określenie „Chrystus jest królem” „systematycznie” ma być przejmowane przez „postacie ekstremistyczne”. Fuentes i inni mają go używać jako „mantry białej supremacji, lansującej ich antysemickie przekonania”. Do tych „przekonań” zaliczano twierdzenia o tym, że „Holokaust został wyolbrzymiony”, czy potępienie „zorganizowanego żydostwa w Ameryce” albo określenie Fuentesa, że walczy z „satanistycznymi, globalistycznymi elitami”, co ma być – zdaniem Smitha – „antysemickim stereotypem”.
Brian Kaylor, redaktor naczelny „Word&Way”, postępowego portalu religijnego uznał, że znajdujemy się obecnie w niebezpiecznej sytuacji z powodu częstego przywoływania frazy: „Chrystus jest królem” przez osoby związane ze środowiskiem „skrajnej prawicy”, które mają go stosować „w bardzo faszystowskim, antysemickim kontekście”. Baptystyczny pastor ostrzega, że określenie traci swoje pierwotne znaczenie.
Pastorowi nie podoba się także to, że wspomniana wyżej fraza zyskała popularność w środowisku politycznym, zwłaszcza wśród niektórych przedstawicieli katolickiej i ewangelickiej prawicy, nawet „zdecydowanie pro-izraelskiej” i „wielokrotnie potępiającej antysemityzm”. Podał nazwiska sekretarza obrony Pete Hegseth’a i sekretarza stanu Marco Rubio. W ustach tych wpływowych urzędników administracji amerykańskiej, fraza ta jest „deklaracją chrześcijańskiego nacjonalizmu”, który ma oznaczać, że „naród powinien zostać podporządkowany nakazom Chrystusa”.
Wszystko to ma sprawiać, iż na prawicy dokonuje się rozłam, uderzający w jedność Partii Republikańskiej w sprawie polityki wobec Izraela.
Smith nie omieszkał przypomnieć, że Watykan, co prawda utrzymuje stosunki dyplomatyczne z Izraelem, ale uznał również państwo palestyńskie. Papież Leon XIV zaś wezwał do rozwiązania dwupaństwowego. Franciszek i Leon potępili antysemityzm, ale także masową reakcję militarną Izraela, domagając się zaprzestania „zbiorowego karania” ludności Gazy. Dodał, że podczas posiedzenia komisji, także inni katolicy podkreślali, iż Jezus i jego wyznawcy byli Żydami, a ponadto przełomowy dokument watykański z 1965 roku odrzuca antysemityzm i obwinianie wszystkich Żydów, w tym żyjących obecnie, za ukrzyżowanie Jezusa.
Niemniej stwierdził, że spór szefa komisji z Prejean Boller „odzwierciedla ‘realny problem bardzo małej grupy w Partii Republikańskiej’”. Przewodniczący komisji ds. wolności religijnej wypowiedział wojnę tej frakcji, na której czele miała stanąć Prejean Boller. Walczy także z organizacją Catholics for Catholics, kierowaną przez świeckich, która jest oddana ewangelizacji USA. Grupa planuje uhonorować Prejean Boller podczas gali wręczenia nagrody Catholic Champion Award w Waszyngtonie 19 marca. Jednym z prelegentów będzie Owens.
Prejean Boller, informując o zdarzeniu, opublikowała post na X następującej treści: „Nie spoczniemy, dopóki nie przekształcimy USA w naród katolicki”, po którym znalazło się sformułowanie: „Chrystus jest Królem!”.
Konflikt z Iranem coraz wyraźniej nabiera charakteru religijnego w przekazie amerykańskich i izraelskich przywódców.
Według organizacji broniących wolności religijnej w armii USA, setki żołnierzy zgłosiły, że ich przełożeni przedstawiają wojnę jako element biblijnych proroctw końca czasów.
Od początku marca bieżącego roku, gdy wojska amerykańskie i izraelskie przeprowadziły zmasowane ataki na Iran, retoryka religijna stała się stałym elementem wypowiedzi oficjeli obu krajów. Przedstawiciele administracji Trumpa oraz izraelscy politycy zaczęli explicite łączyć działania wojenne z teologiczną narracją o końcu czasów.
Organizacja Military Religious Freedom Foundation, monitorująca nadużycia religijne w amerykańskich siłach zbrojnych, poinformowała o otrzymaniu licznych skarg od żołnierzy. Według doniesień, dowódcy mówili podwładnym, że wojna z Iranem ma „wywołać Armagedon”, czyli biblijną bitwę końca czasów. Niektórzy przełożeni określali prezydenta Donalda Trumpa jako osobę „namaszczoną przez Boga” do przeprowadzenia tego konfliktu.
Eksperci zwracają uwagę, że takie formułowania nie są przypadkowe. Jak wyjaśnił w rozmowie z Al Jazeera analityk Abusharif, religijny język służy mobilizacji wewnętrznych grup wyborczych. W Stanach Zjednoczonych istnieje znaczący segment społeczeństwa, głównie ewangelikalni protestanci i chrześcijańscy syjoniści, którzy postrzegają konflikty na Bliskim Wschodzie przez pryzmat religijnych proroctw.
Chrześcijański syjonizm to ruch, który łączy poparcie dla państwa Izrael z przekonaniem o spełnianiu się biblijnych proroctw. Jego zwolennicy wierzą, że odrodzenie Izraela jako państwa w 1948 roku było zapowiedzią końca czasów. W tej teologicznej wizji Iran zajmuje szczególne miejsce jako jeden z głównych przeciwników, którego upadek ma przyspieszyć powtórne przyjście Chrystusa.
Wpływ tego środowiska na amerykańską politykę jest znaczący. Senator Ted Cruz publicznie wyraził poparcie dla działań Izraelu przeciwko Iranowi, łącząc je z szerszą narracją o zagrożeniu ze strony reżimu w Tehranie. Wielu republikańskich polityków aktywnie zabiega o głosy ewangelikalnych wyborców, dla których wsparcie dla Izraela stanowi element wiary.
Sekretarz obrony Pete Hegseth, podczas konferencji prasowej w Pentagonie na początku marca, odrzucił porównania tej wojny do wcześniejszych konfliktów, które prezydent Trump określał jako nieskończone. Jednak według relacji dziennikarskich, dziesiątki amerykańskich dowódców rozumieją atak na Iran jako bitwę mesjańską, mającą przyspieszyć powrót Jezusa Chrystusa.
Sytuacja budzi niepokój zarówno wśród prawników, jak i przedstawicieli innych wyznań chrześcijańskich. Krytycy zwracają uwagę, że mieszanie religii z polityką wojenną narusza zasadę rozdziału Kościoła od państwa. Organizacje broniące wolności sumienia wskazują, że tego rodzaju retoryka tworzy toksyczne środowisko dla żołnierzy niewierzących lub wyznających inne religie.
Również przedstawiciele innych Kościołów chrześcijańskich dystansują się od tej narracji. Katolicy i przedstawiciele głównych denominacji protestanckich krytykują utożsamianie polityki izraelskiej z wolą Bożą. W ich ocenie propaganda wojenna wykorzystuje wiarę do legitymizacji przemocy, co stoi w sprzeczności z uniwersalnym przesłaniem Ewangelii o pokoju.
Wśród samych Irańczyków na wygnaniu wojna wywołuje mieszane uczucia. Jak stwierdziła Bibi Sakine, katoliczka z Iranu mieszkająca w Anglii, przed rewolucją islamską chrześcijanie mogli swobodnie wyznawać swoją wiarę. Obecny konflikt, choć prowadzony przez kraje zachodnie, budzi obawy o przyszłość wszystkich mieszkańców regionu.
Analitycy podkreślają, że religijne ramowanie konfliktu służy przede wszystkim celom politycznym. Wzmacnia poparcie wewnętrzne, ale jednocześnie komplikuje dyplomatyczne próby zakończenia walki. Historyczne doświadczenia pokazują, że narracje o świętej wojnie trudno wycofać, gdy raz zostaną uruchomione.
Wojna trwa, a w amerykańskich kościołach płomień entuzjazmu nie gaśnie. Niezależnie od rzeczywistych intencji przywódców, miliony wiernych interpretują wydarzenia jako potwierdzenie ich teologicznych przekonań. Ocena, ile w tym rzeczywistej wiary, a ile politycznej kalkulacji, pozostanie przedmiotem dyskusji przez długie lata.
Na dzisiejszej rozprawie Grzegorz Braun dowiedział się, że Sąd ma zamiar utajnić zeznania świadka oskarżenia…
Bezczelna, bezczelna lub i niezrównoważona moja fałszywa oskarżycielka, tak czy inaczej obarczona jakimś poważnym deficytem albo intelektualnym albo moralnym – pełna zdolność do rozpoznania rzeczywistości, ale uporczywa skłonność do kłamstwa. (…) usiłuje nadać sobie w tym postępowaniu jakiś nadzwyczajny status, który nikomu nie przysługuje.
Czy ja mam wyrzucić czy wnioskować o wyrzucenie z sali pełnomocników moich fałszywych oskarżycieli? Żadną miarą. Niech tam grają w węża w telefonie, niech przysypiają, ale są.
Fragment wypowiedzi Grzegorza Brauna opublikowany na X
(…) usunięcia mnie z sali rozpraw na czas, kiedy będzie ona powtarzała swoje kłamstwa przeciwko mnie. Jest to istotne dla rozpoznania przez wysoki sąd charakteru i skali bezczelności żydowskiej, której jestem celem i ofiarą. To jest bezczelność.
To znaczy, że każdemu Żydowi wolno, powołując się na swoje fantasmagorie i omamy, oskarżyć każdego goja o dowolne bezeceństwo, po czym rezerwować sobie luksus powtarzania kłamstw nie do oczu oskarżonemu, ale w zaciszu sali, z której i państwo publiczno i zostalibyście usunięci.
Ja przypominam, że jest wielowiekową, wielotysiącletnią tradycją i zasadą i prawem Talmudu imperatyw kłamania w sądzie przeciwko gojowi. To jest imperatyw religijny w tradycji talmudycznej nierozdzielnie związany z imperatywem prawnym.
***
Ciąg dalszy wypowiedzi – Prawda versus Talmud
Mamy bowiem do czynienia z antycywilizacją, która nie rozróżnia władzy duchownej i władzy świeckiej. Jest to antycywilizacja stojąca na antypodach naszej cywilizacji łacińskiej. Przymiotem i imperatywem naszej cywilizacji jest jawność, jawność badania, dochodzenia prawdy, czy w trybie badań naukowych, czy w trybie badań kryminologicznych.
Nasza cywilizacja tym się wyróżnia, że nie ma u nas prawdy ezoterycznej… że prawda nie tylko jest ostatecznie niedyskusyjna, jest tam gdzie jest, a nie jest sytuacyjna, jak w antycywilizacji Talmudu, gdzie prawdą jest to, co dobre dla naszych w danym momencie, bo może się to zmienić.
W naszej cywilizacji prawda nie tylko w duchu i zgodnie z literą Arystotelesa i św. Tomasza z Akwinu, prawda jest poznawana, jest do ustalenia. Ale nie dosyć na tym, prawda domaga się głoszenia, czy to na agorze publicznej, akademickiej, uniwersyteckiej, czy właśnie przed sądami.
I teraz od tego ogółu przechodząc do szczegółu, nasz system prawny, choć dalece dla mnie osobiście niezadowalający, niedoskonały, ale stoi przecież na gruncie jawności postępowania wysokiego sądu. Wysoki Sąd będzie przecież w swoim czasie ogłaszał wyrok w imieniu Rzeczypospolitej. I wszystkich obywateli, państwa tu obecność nie jest znakiem jakiejś próżnej ciekawości.
To w imieniu także tych tu zgromadzonych obywateli Rzeczpospolitej Polskiej będzie oferowany wyrok. I to jest dla wysokiego sądu oczywiście oczywiste.
I otóż bezczelna, bezczelna lub i niezrównoważona moja fałszywa oskarżycielka, tak czy inaczej obarczona jakimś poważnym deficytem. Albo intelektualnym, trudność z rozpoznaniem rzeczywistości, albo moralnym – pełna zdolność do rozpoznania rzeczywistości, ale uporczywa skłonność do kłamstwa. Otóż usiłuję nadać sobie w tym postępowaniu jakiś nadzwyczajny status, który nikomu nie przysługuje.
Nikomu nie przysługuje. Czy ja mam wyrzucić czy wnioskować o wyrzucenie z sali pełnomocników moich fałszywych oskarżycieli? Żadną miarą. Niech tam grają w węża w telefonie, niech przysypiają, ale są, ale są. Niech nawet powtarzają insynuacje o Belgii pod moim adresem.
Kłamstwa, po prostu kłamstwa, kłamstwa, kłamstwa, niech powtarzają.To jest właśnie uciążliwy dla mnie osobiście, być może nieprzyjemny, ale format naszej cywilizacji. I o to się tutaj upominam, Wysoki Sądzie, żeby Wysoki Sąd nie implementował, nie inkorporował nieludzkich, rasistowskich zasad talmudyzmu, holokaustyzmu, to w wersji dla naiwnych świeckich, do tego postępowania.
Wnoszę o włączenie do materiału dowodowego niniejszej książki
Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja i Niemcy czują się zaszczycone, że mogą nazywać siebie „Zachodem”, ale bardziej realistyczne jest nazywanie ich państwem żydowskim w procesie, czyli „ Epsteinią” . Właśnie dowiedzieliśmy się, że prezydent Trump podjął decyzję o wypowiedzeniu wojny Iranowi już kilka tygodni temu, a pozory dyplomacji prowadzonej przez dwóch żydowskich handlarzy nieruchomościami (Witkoffa i Kushnera) w jego imieniu były niczym więcej niż nic nieznaczącym chwytem , mającym na celu zajęcie Iranu do chwili Wybrańca. Jaki więc był cel dyplomatycznej pauzy Trumpa przed rozpoczęciem działań wojennych? Jest ku temu powód; dość haniebny, ale prawdziwy. Trump i jego przełożony, Bibi Netanjahu, kierowali się magią kabały. Zgodzili się przeprowadzić ten historyczny atak w szczególnie pomyślnym dniu w kalendarzu żydowskim, zwanym Szabatem Pamięci , w ostatnią sobotę przed świętem Purim. Fakty są oczywiste: międzynarodowe żydostwo zarządziło atak, a armia amerykańska rzuciła się jak posłuszne psy na żydowski gwizdek.
Wikipedia opisuje Szabat Pamięci następująco:
Szabat Pamięci, czyli Szabat Zachor (hebr. שבת זכור), to szabat bezpośrednio poprzedzający Purim. Przytaczany jest fragment z Księgi Powtórzonego Prawa 25:17-19 (na końcu Paraszy Ki Teitzei), opisujący atak Amalekitów na Żydów. W Talmudzie istnieje tradycja (rozumiana jako implikowana w samej Megillah), że Haman, antagonista w historii Purim, pochodził od Amalekitów. Odczytywany fragment zawiera przykazanie o upamiętnieniu ataku Amalekitów, dlatego podczas tego publicznego czytania zarówno mężczyźni, jak i kobiety starają się wysłuchać czytania.
Wszyscy Żydzi są nie tylko zobowiązani pamiętać tę szczególną datę upamiętniającą tę starożytną opowieść, ale są również zobowiązani do zemsty; tj. popełnienia ludobójstwa na każdym, kogo Sanhedryn nazwał Amalekitem w naszym pokoleniu. Żyd jest zobowiązany i nakazany zabić wszystkich mężczyzn, kobiety, dzieci Amalekitów, wliczając psy i koty. Małe zwierzęta, kocięta i szczenięta są często zabijane dwa tygodnie wcześniej podczas święta Tubiszwat – zwierzęta domowe są wrzucane do płonących ognisk zgodnie z sefardyjskim zwyczajem. Zwyczaje Purim (i poprzedzającego go szabatu) są notorycznie okropne, szczegółowo opisane przez Elliota Horowitza w jego Reckless Rites: Purim and the Legacy of Jewish Violence .
Marcin Luter zauważył, że Żydzi postrzegali wszystkich chrześcijańskich władców (których Żydzi uważali za swoich ciemiężców) jako współczesnych Hamanów, a zatem było to religijnym obowiązkiem, aby ich podważyć i dążyć do ich upadku. [Zauważył również, że Żydzi postrzegali Chrystusa jako podobną postać Króla/Ciążę, być może dlatego, że w Septuagincie Haman zostaje ukrzyżowany. Należy pamiętać, że Septuaginta jest greckim tłumaczeniem niesfałszowanego oryginalnego tekstu Biblii, podczas gdy współczesna Biblia hebrajska była wielokrotnie aktualizowana na przestrzeni lat przez żydowskich uczonych.]
Międzynarodowi Żydzi Netanjahu (w tym ci z izraelskiej koalicji rządowej) od dawna wypełniają swoje obowiązki zawodowe i religijne zgodnie z kabalistyczną magią. Dla nich połączenie pierwszego ciosu w Szabat Pamięci i obchodów Purim kilka dni później jest zbyt kuszące, by je pominąć. Głupcy prawdopodobnie uwierzą, że są prowadzeni z góry i w ten sposób spotka ich koniec.
Purim upamiętnia moment zamordowania 75 000 Persów przez Żydów; i nie jest przypadkiem, że to pierwszy raz, kiedy Żydzi są wyraźnie wspomniani w Biblii. To swego rodzaju historia o „ujawnieniu się” Żydów. Żydowskie opowieści zawsze przedstawiają Żydów jako niewinne ofiary i ta historia nie jest wyjątkiem. Prawdziwi Żydzi z okresu Drugiej Świątyni znali prawdę i wyryli stolicę Persji, Suzę, w „Pięknej Bramie” Świątyni, wyjaśniając, że Żydzi powinni na zawsze pamiętać o swoim czasie spędzonym w Persji. Ale Netanjahu zapomniał o tej radzie swoich legendarnych przodków.
Pierwsze bomby wojny irańskiej zrzucił Mike Huckabee, ulubiony „ambasador USA” Tel Awiwu, w wywiadzie dla Tuckera Carlsona tuż przed rozpoczęciem działań wojennych. Huckabee powiedział Tuckerowi, że Izrael ma prawo przejąć tyle Bliskiego Wschodu, ile USA będą w stanie obronić, i że nie będzie miał nic przeciwko temu.
Potem wszyscy po prostu siedzieli i czekali na magiczną datę w kalendarzu kabalistycznym. Żydzi postanowili, że w żydowski Szabat Pamięci – USA i Izrael odważnie zaatakują z zaskoczenia pokojowy, uśpiony Iran; kraj, który wciąż stara się dostosować do decyzji śledczych ONZ, wciąż prowadzi rozmowy pokojowe z dwoma Żydami, tragicznie nieświadomy historycznego znaczenia tej konkretnej daty dla Żydów. Siły atakujące śmiało zamordowały ajatollaha Alego Chameneiego, muzułmański odpowiednik katolickiego papieża. Izrael postrzega każdego nieżydowskiego przywódcę jako Hamana, a zatem jako uzasadniony cel: nasz Ron Unz wyjaśnił to w tym eseju . Żydzi lubią mordować przywódców, co wyszło z mody w czasie wojny trzydziestoletniej.
Anglia, Francja i Niemcy wykonywały rozkazy z Tel Awiwu. Oznacza to, że Żydom udało się przejąć władzę w tych krajach. Niemcy zostały zmuszone do zaakceptowania żydowskich rządów wraz z okupacją USA w 1945 roku. Teraz Niemcom nie wolno nosić palestyńskiej kefiji ani domagać się wolnej Palestyny. Francja była względnie wolna w 1960 roku, kiedy de Gaulle miał możliwość odrzucenia NATO. Z biegiem lat Żydzi zacieśnili swoją kontrolę nad mediami. Francuskie kino umarło, francuscy politycy klękali przed lordem Rothschildem, a w roku Pańskim 2026 wszystkie francuskie partie uległy całkowitej judaizacji. Marine Le Pen, ulubienica tego, co uchodzi za francuski nacjonalizm, zaaprobowała atak na Iran w Purim i promowała swojego wybranego żydowskiego następcę. Anglia zawsze była ojczyzną chrześcijańskiego syjonizmu , a Starmer jest bardzo odpowiednim szabas-gojem, reprezentującym brytyjskiego „rząd szabasowy”.
Dlaczego Żydzi są gotowi poświęcić tak wielki kapitał polityczny w zamian za wątpliwy sukces w postaci zniszczenia Iranu? Rozumiemy, dlaczego Trump tak chętnie zdradzi MAGA – ponieważ jego przeznaczeniem nie jest rozumowanie; jako dobry szabasista, musi wykonywać rozkazy z Tel Awiwu. Ale dlaczego zazwyczaj ostrożni Żydzi mieliby to zrobić? Chodziło o lśniącą chwałę meczetu Al-Aksa, który musi zostać zniszczony , aby wznieść Trzecią Świątynię, ostateczne pragnienie Żydów. A Iran jest jedynym krajem na świecie, który by na to nie pozwolił. Wszystkie inne państwa muzułmańskie były zastraszone i wykonywają rozkazy USA.
Od momentu podstępnego ataku na Iran, meczet El-Aksa został zamknięty przez armię izraelską, a palestyńscy muzułmanie nie mogą już do niego wchodzić. W trakcie postu ramadanowego jest to szczególnie bolesne dla wierzących. Historia meczetu El-Aksa i żydowskich działań zmierzających do jego zniszczenia jest długa.
„Wielu Żydów i ich chrześcijańsko-syjonistycznych sojuszników wierzy, że cenne piękno Haram a-Sharif, meczety jerozolimskie z VII wieku powinny zostać zniszczone, a na ich ruinach powinna zostać wzniesiona żydowska świątynia. Dlaczego tak się dzieje? Ludzie przedstawiają różne wyjaśnienia, historyczne i eschatologiczne. Nie chodzi o jakąś sprawiedliwość historyczną ani o modlitwę, ponieważ tradycyjny judaizm zabraniał jakiejkolwiek interakcji z Górą Pańską. Niektórzy mistycy wierzą, że ten akt uczyni żydowską dominację nad światem całkowitą i nieodwracalną. To przekonanie nie jest wyłączną domeną dziwaków i dziwaków, ani nawet syjonistów, lecz powszechnym przekonaniem.
Główne media Zachodu zazwyczaj przedstawiają konflikt w kategoriach muzułmanów kontra Żydzi. Ale konflikt, widziany przez tych Żydów, to konflikt Żydów kontra pogan. W ich mniemaniu Wzgórze Świątynne to magiczny Pierścień Władzy, który powinni przyjąć, gdy nadejdzie właściwy czas. Jako Pierścień we „Władcy Pierścieni” Tolkiena (brytyjski profesor był bardzo uczonym człowiekiem), powinien on przynieść Mesjasza. Dla żydowskich mistyków ten Mesjasz nie jest chrześcijańskim Mesjaszem. W ich księgach Mesjasz nie jest łagodnym Jezusem z przesłaniem dla całej ludzkości. Ich Mesjasz na zawsze zniewoli narody ziemi i uczyni Naród Wybrany panami wszechświata. Ich Mesjasz, Pan Zniewalający Ludy Ziemi, jest Antychrystem z proroctw.
Arabowie spoza Ziemi Świętej zostali ujarzmieni i nie przejmują się tym zbytnio. Muzułmanie na całym świecie są bezlitośnie atakowani przez globalne firmy medialne kierowane przez Żydów. Palestyńczycy są mordowani za swoją miłość do meczetu Al-Aksa (wojnę w Strefie Gazy Palestyńczycy nazywają „potopem Al-Aksa”). Jedyny prawdziwy opór stawił Iran, na czele z perskimi teologami, którzy doskonale rozumieli kontrowersje związane ze Wzgórzem Świątynnym. Oczywiście Iran musiał zostać zbombardowany w święto Purim.
Oczywiście takiemu aktowi świętowania powinien towarzyszyć kabalistyczny rytualny rytuał krwawej ofiary z młodych dziewcząt, jak opisano w Aktach Epsteina. Ta żydowska praktyka religijna została natychmiastowo osiągnięta, gdy zamordowano ponad sto uczennic i celowo zaatakowano 14-miesięczną wnuczkę zmarłego ajatollaha.
Taki jest los Persji, ginącej pod jarzmem Lwa Judy (izraelski kryptonim Operacji Ryczący Lew ). Ale jak poradzą sobie chrześcijanie, wkraczając na arenę z tak głodnym lwem? Lepiej nie współpracować z takimi bestiami, bo tańcząc z diabłem, zasługujemy na wszystko, co los nam zgotuje. Czy powinniśmy przejrzeć kabalistyczny kalendarz, aby znaleźć magiczną datę, kiedy żydowskie jarzmo zostanie założone na nasze szyje? Widzimy, jak islam może być otwarcie znieważany przez naszych żydowskich władców. Czy naprawdę myślimy, że chrześcijaństwo jest wolne od takiego traktowania? Już teraz otwarcie określają Biblię jako „dokument antysemicki”. Wszyscy wiemy, że konflikt między islamem a chrześcijaństwem jest reżyserowany przez Żydów. Wraz z napływem dobrych, konserwatywnych muzułmanów do krajów zachodnich, szybko uczymy się, że punkty harmonii między wierzącymi islamistami a wierzącymi chrześcijanami znacznie przeważają nad tym, co Mike Huckabee nazywa „naszym judeochrześcijańskim dziedzictwem”.
Żydom kończy się czas. Nigdy nie istniało królestwo żydowskie, które przetrwałoby dłużej niż 80 lat, a rok 2028 zbliża się wielkimi krokami. Od lokalnego stowarzyszenia rodziców i nauczycieli po organizacje międzynarodowe, chrześcijanie i muzułmanie poznają się nawzajem, omijając swoich żydowskich opiekunów.
Wojna Purimowa przeciwko Iranowi
jest wyraźnym znakiem żydowskiej desperacji. Stracili już moralną wyższość, gdy zaczęli podpalać getta w Gazie. Ta najnowsza wojna żydowska to przysłowiowy krok za daleko, a kiedy Izrael upadnie, można się założyć, że spróbuje pociągnąć za sobą wszystkich innych. Pierwszym krokiem do zakończenia wojny z Iranem jest rozwiązanie ludobójstwa w Gazie. Gdy Izrael zostanie rozbrojony, cała światowa beczka prochu runie.
Wyobraźcie to sobie! Chrześcijanie i muzułmanie współpracują w imię Chrystusa, aby oczyścić szkolne biblioteki z kabalistycznych podręczników o seksie! Ukraina deportuje wszystkich żydowskich awanturników i znów stanie się spichlerzem Europy! Jerozolima stanie się protektoratem ONZ, zapewniając wszystkim religiom miejsce przy stole Ziemi Świętej! Trump może wrócić do roli zwolennika MAGA, armia USA może zostać bezpiecznie zredukowana, a fundusze zainwestowane w amerykański przemysł! Kongres może wrócić do reprezentowania narodu amerykańskiego! Zachodnie firmy będą prosperować dzięki taniej ropie naftowej dostarczanej przez naszych nowych muzułmańskich przyjaciół z Bliskiego Wschodu!
Ile innych pozytywnych scenariuszy można sobie wyobrazić, gdybyśmy tylko pozbyli się tych zgubnych Epsteinów? Ameryka dźwiga na plecach wiedźmę, a jej imię to Izrael.
Amerykański lewicowy „The New Republic” donosi, jakoby niektórzy dowódcy w armii USA przedstawiali wojnę z Iranem w religijnych kategoriach, sugerując żołnierzom, że konflikt jest częścią „planu Boga” i ma doprowadzić do wydarzeń apokaliptycznych opisanych w Biblii.
Organizacja Military Religious Freedom Foundation (MRFF) miała otrzymać ponad 110 skarg od żołnierzy z ponad 40 jednostek i co najmniej 30 baz wojskowych. Według tych skarg niektórzy dowódcy mówili, że: wojna z Iranem jest częścią „Bożego planu”, prezydent Donald Trump został „namaszczony przez Jezusa”, konflikt ma zapoczątkować Armagedon i powrót Jezusa.
„TNR” sugeruje też, że brak jasnego wyjaśnienia celu wojny ze strony Białego Domu sprzyja pojawianiu się takich religijnych interpretacji wśród części dowódców.
Tak objawia się chrześcijański syjonizm, nurt religijno-polityczny w chrześcijaństwie, silny szczególnie w USA, który popiera powrót Żydów do Ziemi Świętej i istnienie państwa Izrael, ponieważ uznaje to za wypełnienie proroctw biblijnych. W skrócie – “jeśli będziesz błogosławić Izraelowi, Bóg pobłogosławi Tobie”. Przekonanie to jest często powiązane z eschatologią, czyli wiarą w wydarzenia końca czasów. Część chrześcijańskich syjonistów uważa, że powrót Żydów do Izraela oraz rozwój państwa izraelskiego mają doprowadzić do wydarzeń poprzedzających Ponowne Przyjście Jezusa Chrystusa [raczej „mesjasza” z talmudu.. md] . No i Izrael trzeba chronić i bardzo mu pomagać – stąd m. in. wojna z Iranem.
Raz jeszcze przypominam – herezja „chrześcijańskiego syjonizmu” jest niezwykle groźna, jak widać giną przez nią ludzie, również Amerykanie. Czym dokładnie jest ten ruch religijno-polityczny? Jak powstał? Jak się rozwija? W jaki sposób podchodzą do niego ludzie Kościoła? Przeczytajcie w naszym kwartalniku
Minister Smotricz , obecny chyba minister finansów, jeśli się nie mylę, w pewnym momencie w zeszłym roku mówił o tym, że doprowadzenie do zagłodzenia dwóch milionów Palestyńczyków byłoby rzeczą moralną.No, przepraszam, dwa miliony ludzi i ich zagłodzenie jest rzeczą moralną, to mówi minister rządu i nic się nie dzieje.
Minister Izrael Katz, to jest minister obrony Izraela, trzy, no może cztery tygodnie temu, urządza konferencję prasową, na której opowiada o tym, że trzeba wszystkich Palestyńczyków z Gazy zebrać, on użył określenia skoncentrować w jednym miejscu, w jednym obozie. Przepraszam, jak ja słyszę o koncentracji dwóch milionów ludzi w jednym obozie, to z czym nam się to kojarzy?
Ta rozmowa jest o tyle ciekawa, że Schneerson w pewien sposób namaszcza Netanyahu i mówi o nim, że on będzie tym, który przygotuje drogę dla Mesjasza. I że to jest ten człowiek, ten polityk, który wreszcie spełni ten sen żydowskich mesjanistów.
Otóż chrześcijańscy syjoniści traktują te słowa dosłownie, czyli uważają, że to błogosławienie potomkom Abrahama ma odnosić się wprost do obecnie żyjących Żydów i obecnie działającego Izraela. Czyli błogosławić, będę błogosławił tym, którzy błogosławią twojemu potomstwu oznacza, że chrześcijanie mają za obowiązkiem chrześcijan jest wspieranie Izraela w jego polityce, żeby zdobyć błogosławieństwo Boże.
Z charakterystycznym dla siebie talmudycznym okrucieństwem, izraelska armia wysłała do Stwórcyco najmniej sto pięćdziesiąt dziewcząt uczęszczających do szkoły podstawowej w Minab, w jednej z irańskich prowincji. [Tak „świętowali” Purim.. md]
Po wydarzeniach w Gazie i sprawie Epsteina nie sposób nie dostrzec tego, gdzie i w kim tkwi mroczne i antychrześcijańskie serce Zachodu.
Z kolei zbrodniczy bizon z blond grzywką zabił Chameneiego, po tym, jak porwał inną głowę państwa, tj. Maduro, i zagroził śmiercią pół tuzinowi innych przywódców.
Sądzę, że nikt, nawet okrutny Bush junior czy zdeprawowany Bill Clinton, nie zachowywali się tak, jak postępuje Trump, nędzny gangster na miarę Ala Capone.
Zauważmy, że o ile odrażająca nikczemność gangstera-biznesmena i zboczeńca z blond grzywką (byłego wieloletniego przyjaciela Epsteina) jest prawdopodobnie bezkonkurencyjna, to amerykańska plutokracja pozostaje niezmienna, czyli ta sama, która po eksterminacji Indian rzuciła dwie bomby atomowe na Japonię i wypowiedziała wojnę połowie świata. Pod pretekstem ratowania go przed komunizmem zepsuła go bardziej niż jakikolwiek reżim totalitarny, czy to czerwony, czy czarny.
Owa plutokracja w czasie pokoju inwazyjnie opanowuje cały świat, aby go ujednolicić i zepsuć, zalewając go swoją nikczemną, orgiastyczno-handlową tandetą. Od dawna – jak uczy nas Epstein – została ona zdominowana od wewnątrz przez moce talmudyczne.
Tacy, jak Anglosasi, którzy materializm pieniądza i konsumpcji uczynili jedynym prawdziwym bogiem, nieuchronnie stają się niewolnikami owej antychrześcijańskiej mniejszości, która zawsze wykorzystywała pieniądze i perwersję, aby rządzić innymi narodami. Dobrze wiemy, o kim mowa.
„Zachód utracił Chrystusa; to jest powód, dla którego Zachód umiera; umiera wyłącznie z tego powodu” – pisał wielki Fiodor Dostojewski w odległym 1871 roku.
Ale zanim umrze, najwyraźniej musi służyć największym wrogom Chrystusa, którego się wyrzekł.
Tymczasem widzimy, że zarówno szalony Trump, jak i jego zwierzchnik Netanjahu, który trzyma go na smyczy, są dwiema postaciami „prawicowymi”. W dzisiejszych czasach pojęcia „prawica” i „lewica” nie mają już żadnego znaczenia.
Jedyna prawdziwa różnica istnieje między tymi, którzy sprzeciwiają się mocom piekielnym rozsadzającym społeczeństwa, a tymi, którzy je popierają.
Czy zaciekłe ataki na Tuckera Carlsona – prominentnego podcastera ruchu MAGA, który wyniósł Donalda Trumpa na fotel prezydenta – znamionują głębszą walkę o zmianę oblicza Partii Republikańskiej na zdystansowaną wobec syjonizmu i Izraela? Takie sugestie padają ze strony wpływowych polityków z obydwu tych krajów. I ma to znaczenie w kontekście batalii toczonej przeciwko Iranowi, wyborów uzupełniających oraz planowanej kampanii prezydenckiej w Stanach Zjednoczonych.
Od co najmniej ubiegłego tygodnia „prawicowy internet” w USA jest rozgrzany do czerwoności w związku ze słynnym już wywiadem, jaki Tucker Carlson przeprowadził z ambasadorem USA w Izraelu, Mikiem Huckabee, zadeklarowanym syjonistą chrześcijańskim.
Konserwatywny komentator zaznaczył, że według Biblii, potomkowie Abrahama mieliby otrzymać ziemie obejmujące dziś znaczną część Bliskiego Wschodu, w tym część Jordanii, Syrii, Iraku i Libanu. Carlson zacytował fragment 15. rozdziału Księgi Rodzaju i zapytał ambasadora, czy Izrael ma prawo do tej ziemi. – Byłoby w porządku, gdyby zabrali wszystko – odparł Huckabee w rozmowie, którą wyemitowano 19 lutego.
Wypowiedź wywołała natychmiastową reakcję przedstawicieli wielu państw arabskich. 22 lutego rzecznik ambasady USA w Izraelu prostował słowa swojego szefa, podkreślając, że zostały wyrwane z kontekstu, a waszyngtońska polityka wobec Tel Awiwu pozostaje niezmieniona.
Rzeczywiście, w dalszej części wywiadu ambasador starał się doprecyzować, o jaką ziemię chodzi. – [Żydzi] nie domagają się powrotu i zajęcia całego tego obszaru, ale przynajmniej chcą zachować ziemię, którą obecnie zajmują, na której mieszkają i którą legalnie posiadają, jako bezpieczną przystań dla siebie – przekonywał Huckabee. Dodał, że Izrael nie próbuje przejąć Jordanii, Libanu, Syrii ani Iraku, lecz dąży do ochrony własnego narodu.
Władze Egiptu, Arabii Saudyjskiej, Jordanii, Bahrajnu, Zjednoczonych Emiratów Arabskich, Kataru, Indonezji, Pakistanu, Turcji, Syrii, Kuwejtu, Libanu, Omanu oraz Autonomii Palestyńskiej określiły słowa ambasadora jako „niebezpieczne i podburzające” oraz zagrażające stabilności regionu. „Te oświadczenia bezpośrednio przeczą wizji przedstawionej przez prezydenta USA Donalda J. Trumpa (…) opartej na powstrzymaniu eskalacji i stworzeniu politycznego horyzontu dla kompleksowego rozwiązania, które zapewni Palestyńczykom własne niepodległe państwo” – napisali w oświadczeniu wystosowanym 22 lutego.
Huckabee, ewangelikalny chrześcijanin i zdecydowany zwolennik Izraela oraz ruchu osadniczego na Zachodnim Brzegu, sprzeciwia się idei rozwiązania dwupaństwowego.
Izrael w wyniku wojny sześciodniowej w 1967 roku zdobył Zachodni Brzeg i wschodnią Jerozolimę od Jordanii, Gazę i Półwysep Synaj od Egiptu oraz Wzgórza Golan od Syrii. Wycofał się jednak z Synaju w ramach porozumienia pokojowego z Egiptem po wojnie w 1973 roku, a z Gazy – w 2005 roku. Od czasu zawieszenia broni z Hamasem, które weszło w życie w październiku 2025 roku po dwóch latach walk, izraelskie wojsko kontroluje większość wschodniej części Gazy. Na Zachodnim Brzegu władze izraelskie pogłębiły kontrolę nad okupowanym terytorium poprzez zwiększenie liczby osiedli żydowskich, legalizację placówek i wprowadzenie zmian administracyjnych. Wszystko to odbywa się w czasie, gdy Trump oświadczył, że nie pozwoli Izraelowi na aneksję Zachodniego Brzegu i zagwarantował, że zablokuje wszelkie działania w tym kierunku.
Carlson, były prezenter Fox News, niezwykle popularny prawicowy podcaster, od kilku miesięcy notorycznie krytykuje politykę Waszyngtonu wobec Tel Awiwu, obawiając się wciągnięcia Ameryki w konflikt na Bliskim Wschodzie. Z tego powodu proizraelskie lobby uznało go za jednego z największych „antysemitów”.
W ubiegły czwartek wiceprezydent J.D. Vance pochwalił Carlsona za wywiad. Mówił dziennikarzowi „The Washington Post”: – Myślę, że to naprawdę dobra rozmowa, która będzie niezbędna dla prawicy nie tylko przez kilka najbliższych, ale przez wiele lat. Dodał, że co prawda nie obejrzał całego wywiadu, ale „widział kilka fragmentów tu i tam”.
Ambasador Izraela atakuje publicystę
Przychylne przyjęcie rozmowy Carlsona przez Vance’a zostało szybko potępione przez syjonistów. „Absolutna katastrofa” – grzmiała prowadząca NewsNation, Batya Ungar-Sargon.
„Podczas wywiadu @TuckerCarlson wielokrotnie znieważył prezydenta Trumpa i zasugerował, że jest on kontrolowany przez Netanjahu” – napisała na X prawicowa komentatorka Laura Loomer. Odniosła się również do komentarza Vance’a o tym, że wywiad był „dobrą rozmową”, pisząc: „Nie, nie był”. Loomer wezwała prezydenta Donalda Trumpa do „potępienia” byłego prezentera Fox News. Zaapelowała także do prokurator generalnej Pam Bondi, aby się zajęła Carlsonem, ponieważ stanowi on „zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego”.
Jednak najbardziej zaciekły atak na bardzo popularnego dziennikarza przeprowadził w piątek, tuż przed nalotem na Iran, ambasador Izraela w USA Yechiel Leiter. Stwierdził on, że retoryka byłego prezentera jest obraźliwa i głęboko niepokojąca.
Carlson wcześniej wielokrotnie sugerował, że izraelski przywódca Benjamin Netanjahu kontroluje Trumpa i podburza go do wojny przeciwko Iranowi. Leiter komentował dla „New York Post”, że niedawne uwagi Carlsona, w których twierdził, że prezydent Donald Trump ugiął się pod presją Izraela, „graniczą z pornografią”.
– To po prostu nonsens, że Netanjahu steruje prezydentem Trumpem. I to graniczy z pornografią. To takie obrzydliwe – podkreślił ambasador. Jednocześnie potępił „stary stereotyp”. – To stary antysemicki stereotyp: „Żydzi mają władzę”. Ameryka działa w swoim najlepszym interesie… To takie obraźliwe. On obraża prezydenta i jest wręcz antysemicki wobec Żydów i państwa żydowskiego – uznał ambasador.
Leiter zapewnił, że to Stany Zjednoczone same decydują o ataku na Iran, a nie Izrael, który jest „wzorowym sojusznikiem”. Odrzucił sugestie, jakoby Tel Awiw naciskał na Waszyngton w tej sprawie i pozwolił sobie na inne obelgi wobec Carlsona. – Mam szczerą nadzieję, że jest tak głupi, na jakiego wygląda. Naprawdę mam taką nadzieję. Bo jeśli nie jest głupi, to znaczy, że ktoś go finansuje. Wolę więc, żeby był głupi niż całkowicie skorumpowany – atakował.
Prof. Lax porównuje Carlsona do Hitlera i krytykuje J.D. Vance’a
Ale jeszcze dalej w tych wypowiedziach poszedł konserwatywny żydowski profesor, który porównał Carlsona do Hitlera. Jeffrey Lax, potomek ocalałych z Holokaustu, zaangażowany w zwalczanie antysemityzmu na stanowym uniwersytecie w Nowym Jorku, gdzie wykłada prawo, w 2024 r. krytykował liberałów porównujących Donalda Trumpa do Hitlera. Wykładowca, który określa się mianem centroprawicowca, częsty komentator stacji Newsmax i Fox News tweetował: „Nigdy, przenigdy nie myślałem, że ten dzień nadejdzie, ale po raz pierwszy w życiu porównam człowieka do Adolfa Hitlera” – napisał Lax na X w zeszły piątek. „Zrozumcie, że jestem wnukiem czwórki ocalałych z Holokaustu. Całe życie namawiałem ludzi, by NIE porównywali nikogo do Hitlera. Ale… poglądy, retoryka i wpływy Tuckera Carlsona przypominają mi Adolfa Hitlera”.
Laxa zbulwersowało to, że słynny już wywiad poparł wiceprezydent J.D. Vance. Zdaniem prawnika, „ta sytuacja jest tak samo poważna jak zawał serca, a skoro @J.D.Vance teraz otwarcie i w odrażający sposób legitymizuje poglądy Carlsona, znajdujemy się w stanie wyjątkowego antysemityzmu” – kontynuował.
Profesora szczególnie zbulwersowała sugestia dziennikarza odnośnie kwestii przeprowadzania w Izraelu masowych testów genetycznych, które potwierdzałyby bądź zaprzeczały, że poszczególne osoby są rzeczywiście potomkami Abrahama. Chodzi oczywiście o szerszy kontekst wypowiedzi – czyli uzasadnianie przez chrześcijańskich syjonistów rzekomego prawa Żydów do biblijnych terenów. Carlson zakwestionował je wskazując, że jeśli Żydzi zamieszkujący obecnie Izrael nie wywodzą się genetycznie z terenów bliskowschodnich – a na przykład są z Polski czy Rosji – to ich roszczenia do zamieszkiwania w Ziemi Świętej są wątpliwe.
Lax komentował, że „aby dojść do tego punktu, musiało wydarzyć się coś głęboko niepokojącego na wielu poziomach”. Dodał, że apel Carlsona o testy genetyczne dla Żydów przekroczył granicę. „Jeśli kiedykolwiek słyszałem coś w stylu Hitlera, to kiedy mówi się o Żydach, którzy muszą udowodnić, że są Żydami, na podstawie DNA. Gdyby testy DNA były dostępne za czasów Hitlera, czy nie sądzi pan, że Hitler by z nich nie skorzystał?”, pytał retorycznie swojego rozmówcę z „NYP”.
Żydowski prawnik dodał, że mówi konkretnie o „wczesnym Hitlerze, o wczesnych latach, zanim doszedł do władzy, zanim faktycznie fizycznie doprowadził do czyjejś śmierci”. – Mówię o retoryce. Można go było wtedy powstrzymać. Ludzie nie traktowali Hitlera poważnie – ubolewał.
Profesor nie raz krytykował Carlsona wcześniej, jednak unikał kierowania negatywnych uwag pod adresem Vance’a. Tym razem stwierdził: – Od dawna miałem podejrzenia co do Vance’a. Chciałem mieć pewność. Zarzucił wiceprezydentowi, że nie można popierać ani w żaden sposób legitymizować poglądów Carlsona. Uznał to za „szaleństwo” i „zgniliznę mózgu”.
Wpływowego podcastera skrytykowali także: redaktor „Newsweeka” Josh Hammer, izraelski luminarz konserwatyzmu Yoram Hazony, ortodoksyjny komentator Ben Shapiro, kongresmen Randy Fine, proizraelskie grupy aktywistów StandWithUs i StopAntisemitism oraz wydawnictwa o konserwatywnym, proizraelskim nastawieniu, takie jak „Tablet”, „The Free Press” i „Commentary”.
Czy Carlson ma polityczne ambicje?
Jewish Telegraphic Agency wskazuje, że to, co wyprawia[sic !! md] Tucker Carlson ma istotne znaczenie, ponieważ „buduje [on] własną, potężną sieć polityczną przed wyborami uzupełniającymi, złożoną z postaci o rosnącym wpływie na młodych wyborców”. Carlson zaprasza na „przyjacielskie wywiady” kandydatów Partii Republikańskiej, w tym kandydata na gubernatora Florydy Jamesa Fishbacka, „miłośnika antysemickich memów”, ale także innych polityków stanowiących konkurencję w partii dla chrześcijańskich syjonistów np. kandydata do Senatu Paula Dansa, który rywalizuje z proizraelskim senatorem Lindsayem Grahamem czy kandydata na gubernatora stanu Iowa Zacha Lahna.
Niektórych Żydów oburza to, że amerykańskie środowiska żydowskie wstrzymały się z krytyką wiceprezydenta, co uznają za „skandaliczne” i „autodestrukcyjne”. Vance’a oszczędza Liga Przeciwko Zniesławieniom i jej prezes Jonathan Greenblatt czy Amerykański Komitet Żydowski.
Prof. Lax twierdzi, że poparcie, jakiego Vance udzielił Carlsonowi sprawiło, że ludziom „oczy wyskoczyły z orbit”. W ubiegły piątek po południu na platformie X wystosował nawet apel do prezydenta; „Dość. To stan wyjątkowy o podłożu antysemickim. Tylko Trump może go zakończyć. I musi to zrobić teraz” – napisał Lax, domagając się wyrzucenia wiceprezydenta i wykluczenia Tuckera Carlsona ze wszystkich organizacji konserwatywnych i republikańskich.
Inni członkowie MAGA krytykują Trumpa
Decyzja Trumpa w sprawie ataku na Iran spotęgowała wrzenie pośród sympatyków MAGA. Jak można było przypuszczać, w wywiadzie udzielonym w sobotni poranek głównemu korespondentowi ABC News w Waszyngtonie, Jonowi Karlowi, Carlson powiedział, że atak na Iran jest „absolutnie obrzydliwy i zły”. Zasugerował również, że będzie miał on istotny wpływ na ruch polityczny Trumpa, mówiąc: „To w znaczący sposób przetasuje karty”.
Była republikańska kongresmenka z Georgii, Marjorie Taylor Greene, zagorzała zwolenniczka MAGA, która pokłóciła się z Trumpem w sprawie ujawnienia akt Jeffreya Epsteina, opublikowała w mediach społecznościowych ostry, pełen wulgaryzmów komentarz. Zarzuciła prezydentowi zdradę programu MAGA i oszukanie wyborców. Trump nie stawia Ameryki na pierwszym, lecz ostatnim miejscu, uważa.
Popularny podcaster popierający prezydenta, Tim Pool, również skrytykował działania administracji jako zdradę programu wyborczego „America first”. Inni wpływowi działacze MAGA, Keith i Kevin Hodge napisali: „Uwolnienie narodu irańskiego nie jest powodem, dla którego głosowaliśmy na Trumpa. Prezydent Trump całkowicie OKŁAMAŁ swoich wyborców, wbił nóż w plecy naszemu krajowi i zhańbił swoje dziedzictwo bezpowrotnie, co jest największym upadkiem, jaki kiedykolwiek widzieliśmy” – skomentowało w sieci rodzeństwo.
Niektórzy republikańscy ustawodawcy, w tym kongresmen Thomas Massie z Kentucky, senator Rand Paul również z tego stanu oraz kongresmen Warren Davidson z Ohio ogłosili swoją dezaprobatę dla ataku USA na Iran. „To nie jest Ameryka przede wszystkim” – napisał Massie w poście w mediach społecznościowych, dodając, że po wznowieniu obrad Kongresu planuje współpracować z kongresmenem Ro Khanną, demokratą z Kalifornii, aby wymusić głosowanie w Kongresie w sprawie wojny z Iranem.
„Jerusalem Post”: Carlson chce zniszczyć MAGA. Walka o „duszę” Partii Republikańskiej
„Jerusalem Post” w opinii pod tytułem Tucker Carlson is trying to break Trump’s Republican movement that made him [„Tucker Carlson próbuje zniszczyć republikański ruch Trumpa, który go zbudował”], opublikowanej 26 lutego zaznaczył, że publicysta nie ogranicza się już tylko do komentowania, ale aktywnie podważa fundamentalne filary spuścizny Trumpa.
Autor opinii, Mike Evans komentował, że chociaż komentator „chce się przedstawiać jako strażnik hasła America first, w rzeczywistości staje się jedną z najbardziej destabilizujących sił w samym ruchu, który go wyniósł na szczyt”.
„To, czego jesteśmy świadkami, to nie grzeczna różnica zdań. To otwarty rozłam w MAGA, co główne media otwarcie opisują teraz jako wojnę domową o wpływy Carlsona i jego ataki na politykę zagraniczną prezydenta Trumpa, szczególnie w odniesieniu do Izraela i Iranu” – czytamy.
Autor zarzuca byłemu prezenterowi, że próbuje przedstawić zasługi gospodarza Białego Domu w polityce wobec Izraela jako „słabość”. Pośród „zasług” wymienia przeniesienie ambasady USA do Jerozolimy, uznanie suwerenności Izraela nad Wzgórzami Golan, pośredniczenie w zawarciu Porozumień Abrahamowych. Miały to być „historyczne posunięcia, które na nowo zdefiniowały relacje USA – Izrael”.
Autor odniósł się także do ostatniego wywiadu Carlsona z ambasadorem USA w Izraelu i do późniejszego komentarza Huckabee’ego, który wyraził nadzieję, że Carlson nie będzie już wpuszczany do Białego Domu, ponieważ „powoduje podziały” i jest „niebezpieczny”.
Autor opinii uważa, że retoryka dziennikarza to „nie jest język łagodnej niezgody”, lecz jest to „język alarmu”. „Carlson zaognił sprawę w wywiadzie dla saudyjskiej telewizji, twierdząc, że amerykańscy przywódcy są bardziej lojalni wobec obcego kraju niż wobec własnego, zasugerował, że polityka USA wobec Iranu jest dyktowana przez Izrael i nazwał izraelską kampanię w Strefie Gazy zawłaszczeniem ziemi. To nie są niuanse krytyczne. To prowokacyjne oskarżenia, odzwierciedlające narracje od dawna używane przez przeciwników Ameryki. Radykalny islam zabija ciało. Tucker Carlson, zdaniem swoich krytyków, stał się ich partnerem, zabijając duszę” – pisze Evans.
Autor podkreślił, że opinie Carlsona mają pozostawać „w wyraźnej sprzeczności z bardziej jastrzębim skrzydłem koalicji Trumpa”. Zadał więc pytanie: „Kto definiuje program Ameryka przede wszystkim?”.
I wyjaśnia, że „wersja Trumpa zawsze uwzględniała siłę, odstraszanie, wpływy i strategiczne sojusze”. Z kolei „wersja Carlsona skłania się ku izolacjonizmowi, sceptycyzmowi wobec sojuszników i podejrzliwości wobec niemal każdego zagranicznego zobowiązania”. To „filozoficzny konflikt, który ujrzał teraz światło dzienne”, kontynuował.
Grozi to rozłamem ruchu MAGA i nie ma wątpliwości, że te napięcia narastają. O ile syjoniści chrześcijańscy okazują zdecydowane poparcie dla Trumpa, o tyle Carlson, który „ma liczną publiczność w mediach cyfrowych” wpływa na „populistyczną, nieinterwencjonistyczną frakcję, coraz bardziej wrogo nastawioną do tradycyjnej republikańskiej polityki zagranicznej”. Dodaje: „To nie jest debata akademicka. To walka o przyszły kierunek Partii Republikańskiej”.
Evans ubolewa, że Carlson wciąż zachowuje dostęp do Białego Domu, mimo iż potępiają go prominentni sojusznicy prezydenta. „Ta niespokojna koegzystencja nie może trwać wiecznie. Albo ruch doprecyzuje swoje zasady, albo się rozpadnie” – sugeruje, wskazując, że już przekroczono pewną granicę. Obawia się, że prawicowy podcaster za bardzo osłabi ruch MAGA, przyczyniając się do jego klęski w przyszłych wyborach. „A to byłoby o wiele większym zwycięstwem dla przeciwników Trumpa niż cokolwiek, co dzieje się w Teheranie”, uważa Evans.
Konkluduje: „Tucker Carlson, jesteś fałszywym chrześcijaninem, fałszywym republikaninem i fałszywym zwolennikiem Trumpa”. „Gdybyś był prawdziwym chrześcijaninem, mówiłbyś prawdę, a nie rozpowszechniał to, co wielu uważa za fałsz. Gdybyś był prawdziwym republikaninem, stałbyś po stronie Izraela, a nie przeciwko niemu. A gdybyś był prawdziwym zwolennikiem Naczelnego Dowódcy, nie próbowałbyś podważać jego pozycji w czasie wojny, atakując jego politykę wobec Iranu, polegającą na zapewnieniu, że Iran nigdy nie zdobędzie broni jądrowej. To, że podróżujesz na Bliski Wschód i próbujesz podważyć politykę prezydenta Trumpa po tylu wojnach i przy tak wysokim napięciu, jest nikczemne, zdradzieckie i antyamerykańskie. To bardziej przypomina działania zagranicznego agenta radykalnego islamu niż uczciwego Amerykanina z krwi i kości. Wygląda również na to, że aktywnie angażuje się Pan w zapewnienie Demokratom zwycięstwa w wyborach uzupełniających. Nie powinno to być zaskoczeniem, biorąc pod uwagę, że Pana troje dzieci jest zarejestrowanymi Demokratami”, atakuje Evans.
„27-letni Buckley był pierwszym z dzieci Tuckera, który zarejestrował się jako Demokrata, czyniąc to w Dystrykcie Kolumbii 5 czerwca 2015 roku, według rejestrów wyborców. 29-letnia Lillian zarejestrowała się później jako Demokratka w Nowym Jorku 30 maja 2019 roku. Tymczasem 24-letnia Hope zarejestrowała się jako Demokratka na Florydzie 5 czerwca 2020 roku. Buckley obecnie pełni funkcję zastępcy rzecznika prasowego J.D. Vance’a. Te fakty rodzą poważne pytania o to, gdzie tak naprawdę leży Pana lojalność. Pańska lojalność nie polega na wspieraniu Donalda Trumpa, Partii Republikańskiej ani Biblii, którą, jak Pan twierdzi, kiedyś przeczytał, ale na promowaniu własnego programu, nawet jeśli oznacza to pozwolenie radykalnym, bezbożnym Demokratom na spalenie wszystkiego, za czym się opowiadamy”, konkludował.
Ta dość emocjonalna opinia Evansa nie bierze pod uwagę faktu, że do podobnych wniosków jak „znienawidzony” Carlson, dochodzą także inni konserwatyści – wydaje się, znacznie bardziej stonowani niż były prezenter Fox News – na przykład doktor John Hulsman.
Dr Hulsman: „Atak na Iran to oczywista głupota”
Autor powyższych słów jest prezesem i partnerem zarządzającym John C. Hulsman Enterprises, globalnej firmy zajmującej się oceną ryzyka politycznego.
Tuż po ataku na Iran zamieścił on swój komentarz na łamach „The American Conservative” pod znamiennym tytułem A War in Search of a Strategy. The attack on Iran is an obvious folly [„Wojna w poszukiwaniu strategii. Atak na Iran to oczywista głupota”].
Przedstawiając się jako „jeden z niewielu realistycznych Republikanów, którzy aktywnie sprzeciwiali się neokonserwatywnej gorączce ogarniającej kraj podczas nieszczęsnych rządów George’a W. Busha” przyznał, że wraz z wieścią o ataku Trumpa na Iran odczuł dokładnie „te same mdłości” co „w przypadku katastrofalnego awanturnictwa w Iraku”. Jego zdaniem „amerykańsko-izraelski atak na Iran to nic innego jak wojna w poszukiwaniu strategii”.
Zarzucił ekipie Trumpa, że „podobnie jak na początku XXI wieku, administracja – niczym bardzo kiepski dyskutant w liceum – rzuca obecnie niezliczonymi, słabymi argumentami strategicznymi, mając nadzieję, że coś w jakiś sposób się przyjmie; że analityczna ilość w jakiś sposób zniweluje potrzebę analitycznej jakości”.
Hulsman po kolei odpiera argumenty ekipy Trumpa, mającymi uzasadniać wojnę z Iranem. Nie wierzy w zdolności nuklearne Teheranu, które miałyby grozić Ameryce i światu w najbliższej przyszłości. Powołuje się na dane wywiadowcze. Odrzuca także argument, jakoby Irańczycy zagrażali amerykańskiemu życiu, wskazując, że teraz zagrożeni są żołnierze stacjonujący w bazach w regionie. Uznaje także, iż atak na Iran nie leży w interesie USA.
Pisze, że „administracja Trumpa zasługuje na wielkie uznanie za przekształcenie niewątpliwie kruchej amerykańskiej doktryny geostrategicznej w oparciu o w dużej mierze realistyczne kryteria. Zniknęła katastrofalna Wilsonowska/neokonserwatywna wizja establishmentu, że Ameryka musi interweniować wszędzie, zawsze i jednocześnie, jakby wszystkie regiony miały dla kraju równe znaczenie. Zdyskredytowany establishment polityki zagranicznej z pewnością zapomniał o panaceum, że jeśli kochasz wszystko, nie kochasz nic, że brak podejmowania strategicznych decyzji w oparciu o amerykańskie interesy narodowe jest wyborem samym w sobie. Zamiast tego, w Strategii Bezpieczeństwa Narodowego i gdzie indziej, ekipa Trumpa dokonała szeregu śmiałych, realistycznych wyborów, dostosowując amerykańską politykę zagraniczną do nowej ery wielobiegunowej. Zgodnie z Rooseveltowskim odpowiednikiem doktryny Monroe’a, najpierw jest półkula zachodnia, potem kluczowy Indo-Pacyfik (z dużą częścią przyszłego wzrostu politycznego świata, a także z dużym ryzykiem politycznym), następnie Europa, a dopiero na końcu Bliski Wschód. W takich okolicznościach przejście do roli zagranicznego mocarstwa równoważącego ma największy sens; Ameryka powinna agresywnie interweniować w tak ważnym, ale nie kluczowym regionie tylko wtedy, gdy organiczna równowaga sił zostanie zachwiana. Pogląd, że obecny Iran stanowi zagrożenie dla takiej regionalnej równowagi sił, jest absurdalny. Niepiśmienni ekonomicznie mułłowie zrujnowali gospodarkę; program nuklearny został zdecydowanie zahamowany; rząd został zmuszony do zastrzelenia tysięcy własnych dzieci, aby utrzymać się u władzy; irańscy partnerzy są jedynie cieniem samych siebie, niezależnie od tego, czy jest to Hamas, Hezbollah, reżim Asada w Syrii, chaotyczni Irakijczycy, czy piraccy Huti. Mówiąc wprost, nie są to cechy mocarstwa, które zamierza przejąć kontrolę i wywrócić do góry nogami strategiczny porządek regionalny na Bliskim Wschodzie” – wyjaśnia.
Zaznaczył, że „Iran stanowi większe zagrożenie dla Izraela niż dla Stanów Zjednoczonych pod względem geograficznym, zasobów rakietowych i tym podobnych”. Jednak „interesy amerykańskie nie są takie same jak interesy jakiegokolwiek innego kraju”, w tym nawet długoterminowych sojuszników, takich jak Izrael.
Ponadto „Iran nie znajduje się (pomimo pogłosek neokonserwatystów i Mossadu) w stanie rewolucyjnego fermentu; nie jest to domek z kart, który może się zawalić po kolejnym zamachu bombowym. Nawet jeśli wielki ajatollah nie żyje (jak donoszą niektóre media), sam reżim nie wykazuje oznak rozpadu. Co więcej, podczas niedawnych, tragicznych demonstracji okazało się, że jest wręcz przeciwnie. Pomimo dziesiątek tysięcy ludzi wychodzących na ulice i pomimo zapewnień Rezy Pahlawiego, zdesperowanego następcy tronu, że część kluczowego Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) dołączą do ludu, nic takiego się nie wydarzyło” – pisze.
I dodaje: „Moja firma zajmująca się ryzykiem politycznym wykonała sporo pracy, oceniając, co jest potrzebne do zorganizowania udanej rewolucji, czy to we Francji, Stanach Zjednoczonych, Rosji, Chinach, czy na Kubie. Jednym z kluczowych czynników jest to, aby członkowie średniego szczebla instytucji bezpieczeństwa (armii, służb wywiadowczych, ministerstwa spraw wewnętrznych) przeszli na stronę ludu: pułkownicy, majorzy i kapitanowie najpierw fraternizowali się z demonstrantami, a następnie aktywnie pomagali im w dozbrajaniu. To niezbędny krok w każdym procesie rewolucyjnym, alchemia, która przekształca zwykłe niepokoje w trwałą zmianę polityczną. Jednak ostatnio, pomimo zapewnień niedoświadczonego następcy tronu, nic takiego się nie wydarzyło. Zamiast przejść na stronę ludu, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) morderczo go rozstrzeliwał. Nic nie wskazuje na to – cokolwiek stanie się z chorym ajatollahem – że to domek z kart, który wkrótce się zawali” – wskazuje. I przestrzega przed „błędem gorącej ręki”, czyli „przekonaniem, że skoro ktoś miał szczęście (na przykład trafił cztery rzuty za trzy punkty z rzędu), to nadal będzie miał”.
Obecna wojna to coś znacznie większego niż operacja bombardowania irańskiego ośrodka nuklearnego Fordow czy uprowadzenie prezydenta Wenezueli. „Po pierwsze, były to bardzo konkretne, ograniczone misje, z bardzo jasno określonymi kryteriami sukcesu i porażki. Tym razem, z wielodniowymi atakami, misja jest dłuższa i co najważniejsze – jak właśnie jasno wyjaśniliśmy – miara sukcesu i porażki jest nie tylko niejasna; po prostu jej nie ma. Prawie niemożliwe jest osiągnięcie sukcesu w polityce zagranicznej, jeśli warunki tego sukcesu nie zostaną jasno określone; tutaj, podobnie jak w Iraku, mamy jedynie wojnę w poszukiwaniu strategii. Gdyby to się udało na takich warunkach, byłby to pierwszy taki przypadek w historii. Jednak z pewnością zagrożony jest jeden z najważniejszych momentów ery Trumpa: idea, że musimy zaprzestać prowadzenia źle pojętych wojen z wyboru i służyć potrzebom Ameryki na pierwszym miejscu”, puentuje.
W ciągu najbliższych miesięcy, wraz z kolejnymi tygodniami wojny na Bliskim Wschodzie, wyborami uzupełniającymi i kampanią prezydencką okaże się, czy ruch MAGA rozpadnie się i czy Partia Republikańska rzeczywiście zmieni swoje oblicze, czego obawiają się chrześcijańscy syjoniści.
Grzegorz Ryś, w jednej osobie kardynał i rabin, zaprosił do Polski wybitnego specjalistę od mikstur. Nie jest to nic zaskakującego z uwagi na to, że w Kościele ostatnio bulgocze i syczy. Od synodalności.
Zaproszonym jest Jean-Claude Hollerich, który ma wyszkolić krakowskich księży z prawidłowego pojmowania synodalności. Dopiero po takim szkoleniu będą mogli oni włączyć się w proces proponowanych zmian.
Jean-Claude Hollerich i jego zmiany
Aby przybliżyć Czytelnikowi kierunki i cele tego procesu skorzystałem z kwerendy jaką zrobił Paweł Chmielewski z PCh24, cytując brednie Hollericha – mianowanego jeszcze przez Franciszka na stanowisko „relatora generalnego Synodu o Synodalności”.
Wywar z diabelskości – receptura
Zniesienie dotychczasowej definicji moralności
Kapłaństwo kobiet osiągane stopniowo „krok po kroku”
Zniesienie obowiązku celibatu
Rewizja nauczania św. Pawła o homoseksualizmie; błogosławienie par homoseksualnych
Zniesienie logiki dwuwartościowej
Cytaty
“To jest białe, ale może jest też czarne”
W Japonii poznałem inne myślenie. Japończycy nie myślą tak, jak w europejskiej logice przeciwieństw. My mówimy: to jest czarne, nie jest zatem białe. Japończycy mówią: To jest białe, ale może jest też czarne. W Japonii można łączyć przeciwieństwa, bez zmiany stanowiska.
Nie definiowałbym moralności – zwłaszcza moralności seksualnej – tak wąsko, jak czyni to Kościół dzisiaj.
W Nowym Testamencie w ogóle nie ma mowy o homoseksualizmie. Mowa jest tylko o czynach homoseksualnych, które częściowo były pogańskimi praktykami kultowymi. To było oczywiście zakazane. Sądzę, że nadszedł czas, aby dokonać zasadniczej rewizji nauczania.
W maju 2024 roku powiedział, że w sprawie święceń dla kobiet należy działać ostrożnie, idąc „krok po kroku”.
Kościół zawsze szedł z czasem i zawsze się dopasowywał.
„Ja Was zapraszam do WSPÓLNEJ DROGI, do słuchania RAZEM Ducha Świętego, oraz do budowania wspólnoty Kościoła – poprzez wzajemne słuchanie siebie. Do budowania Kościoła wiernych pozostających względem siebie w prawdziwych i żywych relacjach, współodpowiedzialnych, zatroskanych o innych i o jakość kościelnych wspólnot. To zaproszenie możecie też łatwo odnaleźć W SOBIE SAMYCH –
