Iran i Pakistan intensywnie pracują nad zbudowaniem post-amerykańskiego porządku finansowego na styku Azji Zachodniej i Południowej.
Przejdźmy od razu do sedna sprawy: po wnikliwej analizie sytuacji, dowództwo polityczne i wojskowe w Teheranie doszło do wniosku, że wspólny atak USA i Izraela, którego planowanie postępuje w zawrotnym tempie, jest nieunikniony.
Dlatego też przyjęła postawę zwiniętej kobry, gotowej uderzyć i wstrzyknąć śmiertelny jad przy pierwszym znaku zbliżającego się zagrożenia ze strony syndykatu Epsteina – nie czekając nawet na faktyczny atak.
Opisane powyżej działania zapobiegawcze będą miały katastrofalne skutki, wykraczając poza bazy USA w Azji Zachodniej i obejmując inne cele regionalne, a potencjalnie także infrastrukturę energetyczną w Zatoce Perskiej oraz kable podmorskie (co w tym przypadku dotknęłoby przede wszystkim Zatokę Perską i Indie, w znacznie większym stopniu niż USA i Europę).
Znajdujemy się w sytuacji wyraźnego i bezpośredniego zagrożenia: Akcja militarna USA i Izraela mająca na celu wywarcie presji z pewnością zostanie zinterpretowana w Teheranie jako początek ataku.
Presja ze strony kultu śmierci, a raczej Trumpa, na wojnę napotyka obecnie niebezpiecznie niski próg irański. Opcje ataku Pentagonu obejmują irańskie obiekty nuklearne i infrastrukturę energetyczną.
Nie trzeba dodawać, że socjopata na szczycie – który już kompletnie traci panowanie nad sobą w obliczu zbliżającej się klęski w wyborach uzupełniających – jest łatwym łupem dla potężnego, prowojennego lobby syjonistycznego i jego sponsorów finansowych. Największym zagrożeniem strategicznym jest zatem to, że ta nieustanna presja może wysłać sygnał, który Teheran zinterpretuje jako zbliżający się atak, nawet jeśli Waszyngton publicznie oświadczy, że żaden atak nie nastąpi przed wyborami uzupełniającymi.
Jemen przenosi to na wyższy poziom.
Jednocześnie, uprzywilejowane źródła w Islamabadzie potwierdzają udany pakistański test rakietowy z prędkością 7 Ma i zasięgiem kilku tysięcy kilometrów. Ta nowa zdolność ma wszystko, co niezbędne, aby znacząco zmienić równowagę sił w Azji Zachodniej, wzmocnić zasięg odstraszania Pakistanu, zwiększyć jego wpływ na wszystkie regionalne kalkulacje bezpieczeństwa oraz promować pogłębiającą się integrację Pakistanu z Chinami, Iranem i monarchiami naftowymi Zatoki Perskiej.
A teraz kolejny ekskluzywny raport: Członkowie izraelskiego wywiadu wojskowego, w tym generał dywizji, opuścili Rijad po tym, jak MbS [szef Arabii md] w momencie, który sam określił jako moment jasności, powiedział „nie” ofercie „wsparcia” ze strony sekty śmierci. Mimo to w kraju nadal przebywa ponad 100 pracowników CENTCOM.
Decyzja MbS mogła zostać mu wymuszona przez Turcję i Pakistan – dwaj pozostali sygnatariusze Sojuszu Obrony Mekki, którzy niespodziewanie znaleźli się ramię w ramię z agentami kultu śmierci w tej samej strefie działań wojennych w Rijadzie.
Choć ich odejście wyeliminowało ryzyko eskalacji, agenci USA nadal są narażeni na niebezpieczeństwo: każdy atak, niezależnie od źródła, który pociągnie za sobą ofiary w ludziach, natychmiast wciągnie Waszyngton w wojnę pomiędzy Arabią Saudyjską a Ansarallah.
Wojna między Arabią Saudyjską a Ansarallah rzeczywiście wkracza w kolejny etap – etap niestabilności. Niestabilna mieszanka przechwycenia pocisku manewrującego nad prowincją Medyna, przechwycenia dronów w innych miejscach Arabii Saudyjskiej oraz ataków rakietowych sił jemeńskich na siedzibę rządu marionetkowego w Adenie to dopiero początek.
To, co wydarzyło się po tym, jak Ansarallah zaatakował Nadżran – jedną z południowych prowincji Arabii Saudyjskiej skradzioną Jemenowi przez Brytyjczyków w 1934 r. – jest absolutnie zdumiewające.
Rzecznik Arabii Saudyjskiej oskarżył Ansarallah o wystrzelenie pocisku manewrującego w kierunku Medyny. Odpowiedź legendarnego rzecznika jemeńskich sił zbrojnych, generała Yahya Sari, była druzgocąca: „Nie przeprowadziliśmy dziś żadnej operacji wojskowej przeciwko terytorium Arabii Saudyjskiej. Dlatego twierdzenie saudyjskiego wroga, że Medyna została zaatakowana, jest czystym wymysłem i bezczelnym kłamstwem”.
Tłumaczenie: Jemen atakuje jedną ze swoich byłych prowincji; Saudyjczycy uciekają się do całkowicie fałszywych informacji i wymyślają atak na jeden z dwóch świętych meczetów – niewątpliwie w ramach przygotowań do operacji pod fałszywą flagą; po czym Jemen natychmiast zaprzecza, jakoby zaatakował jakiekolwiek (podkreślenie moje) terytorium saudyjskie.
Oznacza to, że Sana subtelnie deklaruje – w sposób zrozumiały dla każdego – że nie będzie już prowadzić operacji zagranicznych (podkreślenie moje) w trzech prowincjach: Dżizan, Najran i Asir. Już teraz przygotowuje – psychologicznie i operacyjnie – grunt pod odzyskanie skradzionego terytorium.
Wszystko to składa się na tę zwięzłą analizę, napisaną w Jemenie, dotyczącą dekonstrukcji ostentacyjnego Domu Saudów:
„Jemen niszczy niezwykle kruche filary gospodarki niezależnej od ropy naftowej, w których pustynni piraci pokładali wszystkie swoje nadzieje: wizerunek (bezpośrednie inwestycje zagraniczne), ucieczkę od rzeczywistości, a także bezkarność i odporność na terroryzm zagraniczny”.
Jak Pakistan i Iran omijają MFW
Rozważmy teraz coś dość zadziwiającego, co wydarzyło się w środku tygodnia w Bangkoku podczas dorocznego spotkania Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Banku Światowego, któremu towarzyszyły uliczne protesty w Tajlandii.
Pakistan zmaga się z silną presją ze strony strukturalnych środków dostosowawczych MFW i Banku Światowego, a także z groźbą sankcji ze strony USA, ponieważ handluje z Iranem.
Nieocenioną wartość ma fakt, że Pakistan i Iran de facto prowadzą rozmowy na temat de-dolaryzacji w samym środku jaskini lwa – świątyni dolara amerykańskiego.
Infrastruktura ta funkcjonuje od 2023 roku – ustanowiona na mocy umowy swapu walutowego, w którym zamiast dolara amerykańskiego używa się riala i rupii. Swapem zarządzają oba banki centralne, a operacjami bankowymi zajmują się Bank Melli w Iranie i Bank Mellat w Pakistanie. Ich rynki przygraniczne – co najmniej sześć – przeżywają rozkwit: fizyczne szlaki handlowe całkowicie omijają dolara amerykańskiego.
To, o czym rozmawiali w Bangkoku na początku tego tygodnia, dotyczyło tego, jak rozszerzyć całą sprawę: nie obchodziły ich drugorzędne sankcje USA. Przede wszystkim dlatego, że Teheran oferuje Islamabadowi to, czego system amerykański po prostu nie jest w stanie: suwerenność, brak zmiany reżimu, brak środków oszczędnościowych, brak wykładów, a przede wszystkim brak dostosowań strukturalnych.
Ledwo wspominając już o tym, że Pakistan rozpaczliwie potrzebuje irańskiego gazu – i szlaków handlowych Nowego Jedwabnego Szlaku, które stały się możliwe dzięki Chinom.
Iran zbudował gospodarkę, która całkowicie omija MFW, dzięki czemu jest w stanie przetrwać falę sankcji, blokadę i wojnę.
Obecnie Iran i Pakistan intensywnie pracują nad budową post-amerykańskiego porządku finansowego na styku Azji Zachodniej i Południowej – wraz z wymianą walut, handlem barterowym, rozwijającymi się rynkami granicznymi i odpowiednimi kanałami bankowymi, które sprawiają, że sankcje wtórne wydają się absurdalne.
Nawiasem mówiąc, dzieje się to dokładnie w momencie, gdy ogromny irański pociąg, załadowany ropą naftową – pierwszy z wielu – jest gotowy do odjazdu przez Azję Środkową zbudowaną przez Chiny linią kolejową Jedwabnego Szlaku do… Chin.
Zwinięta kobra może być gotowa do ataku. Ale kobra zawsze uwielbiała też robić interesy.
Pewnie już widzieliście „terror na wysokości 9000 metrów”, który rozegrał się w przestworzach nad Tel Awiwem w zeszłym tygodniu. I pewnie zastanawialiście się, jak narracja o tym fatalnym locie Flydubai – narracja skrupulatnie powtarzana przez gorliwych propagandzistów głównego nurtu mediów – rozpadła się dokładnie tak samo, jak kadłub Boeinga cudem się nie rozpadł.
Choć dla nas, doświadczonych badaczy teorii spiskowych, ten ostatni zmanipulowany raport może wydawać się niespodzianką, miliony ludzi na świecie są zszokowane trwającym ludobójstwem w Strefie Gazy i dopiero teraz zaczynają zmagać się z oszustwami i sztuczkami „fałszywej flagi”, na których zbudowano współczesne państwo Izrael.
Dla dobra tych niedawno przebudzonych osób zainteresowanych tą tłumioną historią, przyjrzymy się teraz bliżej niektórym podstawowym wydarzeniom terrorystycznym pod fałszywą flagą w historii Izraela.
Bombardowanie hotelu King David
22 lipca 1946 roku terroryści z Irgunu – syjonistycznej organizacji paramilitarnej działającej w Mandacie Palestyny, dowodzonej przez Menachema Begina – przeprowadzili atak bombowy na hotel King David w Jerozolimie.
Wybór hotelu na cel ataku był reakcją na Operację Agatha, operację bezpieczeństwa przeprowadzoną przez wojska brytyjskie kilka dni wcześniej, w wyniku której aresztowano 2700 aktywistów syjonistycznych.
Podczas operacji „Agatha” zabezpieczono dowody wskazujące na to, że Agencja Żydowska dla Palestyny – filia Światowej Organizacji Syjonistycznej – autoryzowała operacje sabotażowe w ramach swojej rebelii przeciwko brytyjskiemu rządowi Mandatu. Wiedząc, że w hotelu King David mieścił się sekretariat Autonomii Palestyńskiej oraz kwatera główna sił brytyjskich w Palestynie i Transjordanii, komórka terrorystyczna Irgunu założyła, że to właśnie tam Brytyjczycy przechowywali te obciążające dokumenty.
Przygotowania do ataku opisano w artykule z History Today .
Krótko po południu w poniedziałek, 22 lipca 1946 roku, zniszczony furgon dostawczy wjechał pod boczne wejście hotelu King David, położonego na zachód od jerozolimskiej Starówki. Hotel pełnił funkcję kwatery głównej Palestyńskiej Administracji Cywilnej oraz Armii Brytyjskiej w Palestynie i Transjordanii. Ośmiu uzbrojonych mężczyzn, przebranych za arabskich robotników, wdarło się następnie do części hotelowej. Po obezwładnieniu i uwięzieniu kierownika działu dostaw oraz personelu kuchennego, wyładowali z furgonetki siedem baniek na mleko, wypełnionych 350 kilogramami trotylu i żelatyny zapalającej, i przetransportowali je jedną po drugiej długim, wąskim korytarzem do „La Régence”, hotelowego baru w piwnicy, znajdującego się bezpośrednio pod kwaterą główną cywilną i wojskową w południowym skrzydle. Tam zostali zaatakowani przez oficera armii brytyjskiej, którego postrzelili i śmiertelnie ranili. Podczas gdy część udających arabskich pracowników stała na straży, inni ustawili bańki na mleko obok dwóch kolumn wspierających w barze w piwnicy i odpalili 30-minutowe detonatory.
A artykuł z wiki „Military History” opisuje skutki eksplozji.
Do eksplozji doszło o godzinie 12:37. W jej wyniku zawaliła się zachodnia połowa południowego skrzydła hotelu. Krótko po wybuchu na miejsce przybyły ekipy ratownicze Królewskich Inżynierów z ciężkim sprzętem dźwigowym. Tej samej nocy inżynierowie zostali podzieleni na trzy grupy, z których każda pełniła ośmiogodzinną zmianę. Akcja ratunkowa trwała przez kolejne trzy dni i w jej trakcie usunięto 2000 ciężarówek gruzu. Z gruzów ratownikom udało się wyciągnąć sześciu ocalałych. Ostatnią osobą, którą odnaleziono, był D.C. Thompson, 24 godziny po zawaleniu się budynku. Wydawał się być w miarę zdrowy, ale później zmarł z powodu szoku.
W sumie w wyniku eksplozji życie straciło 91 osób, większość z nich to pracownicy hotelu, maszynistki, posłańcy i młodsze kadry sekretarskie.
Co zaskakujące – choć być może przewidywalne – dzisiejsi izraelscy politycy nie potępiają tego brutalnego aktu syjonistycznego okrucieństwa. Nie próbują już nawet usprawiedliwiać tego czynu, twierdząc, jak to robili wcześniej, że przed bombardowaniem wydano ostrzeżenie – fakt kwestionowany przez Brytyjczyków.
Zamiast tego, jak udokumentowałem w moim podcaście „Poznaj Benjamina Netanjahu, nieskazanego zbrodniarza wojennego”, dzisiejsi politycy celebrują akt terrorystyczny Irgunu. Na przykład w 2006 roku Benjamin Netanjahu wziął udział w wydarzeniu w Centrum Dziedzictwa Menachema Begina, gdzie odsłonięto tablicę upamiętniającą 60. rocznicę zamachu. Do dziś Netanjahu chwali przywódcę Irgunu , który koordynował atak.
Pod wieloma względami Menachem Begin uosabiał istotę naszej walki o wolność. Walczył o nią. Poświęcił się dla niej. Osiągnął ją. I to właśnie nasza walka o bycie wolnym narodem w ojczyźnie naszych przodków ukształtowała jego życie. Jest on symbolem i przykładem dla przyszłych pokoleń, ponieważ walka nigdy się nie kończy.
Pomijając przebranie się za „arabskich robotników”, które pomogło terrorystom ominąć środki bezpieczeństwa hotelu, zamach bombowy na hotel King David nie był operacją pod fałszywą flagą. Irgun nie zaprzeczył swojemu udziałowi w ataku. Jak widzieliśmy, nawet chwali się nim do dziś.
Bombardowanie było jednak przerażającym aktem terroryzmu politycznego. Jako takie, stanowiło krwawą ofiarę i stało się kamieniem węgielnym pod powstanie Państwa Izrael.
Niestety dla ludzkości, rozlew krwi dokonywany przez izraelskich terrorystów jeszcze się nie skończył…
OPERACJA SUSANNAH
W latach 50. XX wieku młode państwo Izrael stanęło w obliczu nowego zagrożenia: wzrostu panarabizmu jako przeciwwagi dla żydowskiej dominacji na Bliskim Wschodzie. Wzrost znaczenia Gamala Abdela Nasera w Egipcie – czołowej postaci politycznej tego ruchu – był szczególnie niepokojący dla władz Izraela.
Po przejęciu władzy w Egipcie w wyniku wojskowego zamachu stanu w 1952 roku, Naser nie tylko promował własną wizję regionu zjednoczonego pod rządami arabskiego nacjonalizmu, ale także pozycjonował się jako przeciwwaga dla wpływów sowieckich w regionie. Zaniepokojony sojuszami radzieckimi na Bliskim Wschodzie, Naser wygłaszał antykomunistyczne deklaracje, które pomogły mu uzyskać wsparcie militarne i finansowe od Amerykanów i Brytyjczyków. Do 1954 roku Naser zainicjował nawet rozmowy mające na celu przekonanie Brytyjczyków do wycofania się z ich bazy wojskowej nad Kanałem Sueskim.
Izraelczycy, coraz bardziej zaniepokojeni arabskim zagrożeniem na swoich granicach, uruchomili w Egipcie uśpioną komórkę. Ich plan, nazwany „Operacją Zuzanna”, polegał na wykorzystaniu tych kozłów ofiarnych – egipskich Żydów zwerbowanych przez izraelski wywiad wojskowy – do przeprowadzenia serii spektakularnych ataków terrorystycznych w tym kraju. Mieli nadzieję, że winę za te ataki zrzucą na Bractwo Muzułmańskie, komunistów lub jakąś inną grupę dysydentów politycznych, przekonując w ten sposób Brytyjczyków i Amerykanów, że Egipt jest niebezpiecznym miejscem, a Naser niepewnym partnerem.
Jednakże, jak szczegółowo wyjaśniłem w książce False Flags: The Secret History of Al Qaeda , sprawy nie potoczyły się zgodnie z planem.
Pierwszy zamach bombowy – eksplozja na poczcie głównej w Aleksandrii 2 lipca – przebiegł bez zakłóceń. Drugi, jednoczesny atak na amerykańskie biblioteki w Kairze i Aleksandrii, również zakończył się sukcesem. Dopiero trzecia próba – ambitny plan wysadzenia dwóch kin w Kairze, dwóch w Aleksandrii oraz dworca kolejowego w Kairze – zakończyła się niepowodzeniem, co przerwało operację. Dziesięciu członków komórki zostało aresztowanych. Spośród nich dwóch popełniło samobójstwo podczas przesłuchania przez egipską policję, dwóch innych zostało straconych, a sześciu skazano na karę więzienia; ostatecznie po uwolnieniu przedostali się do Izraela.
Nieudana operacja ostatecznie przerodziła się w poważny skandal w Izraelu. Znany jako „sprawa Lavona” – nazwana na cześć Fineasza Lawona, izraelskiego ministra obrony, który ostatecznie (i najwyraźniej niesłusznie) został oskarżony o zatwierdzenie planu – skandal ten doprowadził do lat śledztw, oskarżeń i wzajemnych oskarżeń w izraelskim rządzie. Ostatecznie skandal ten nie tylko doprowadził do rezygnacji Lavona, ale także do rozłamu koalicji politycznej premiera Dawida Ben Guriona i przyspieszył jego klęskę wyborczą.
Nawet 60 lat po tym incydencie, w archiwach Sił Obronnych Izraela (IDF) pojawiły się nowe dokumenty, które rzucają nieco światła na ogólnie niejasny spisek wywiadowczy.
Niezależnie od tego, kto i kiedy wydał rozkaz, sama operacja jest ewidentnym przypadkiem terroryzmu pod fałszywą flagą. Rząd Izraela wykorzystał zasoby wywiadowcze do przeprowadzenia ataków terrorystycznych, aby zrzucić winę za chaos na kogoś innego i w ten sposób zdestabilizować swojego przeciwnika politycznego.
Logicznie rzecz biorąc, można by się spodziewać, że rząd Izraela – rząd, który stale przypomina światu o tym, że musi stawiać czoła bezwzględnemu, brutalnemu sprzeciwowi ze strony muzułmańskich terrorystów – bezwarunkowo przeprosiłby za ten incydent i wyrzekł się stosowania podobnych taktyk w przyszłości.
Nikt jednak nie twierdził, że Izraelczycy byli logiczni (ani nawet moralnie konsekwentni). Zamiast tego, rząd Izraela oficjalnie uznał „Operację Susannah” dopiero w 2005 roku, pół wieku po wydarzeniach. W tym czasie dziewięciu agentów zaangażowanych w spisek zostało oficjalnie odznaczonych za swoją służbę.
9/11
Kiedy w 2014 roku karykaturzysta Haaretz, Amos Biderman, narysował swoją niesławną karykaturę przedstawiającą premiera Izraela Benjamina Netanjahu lecącego odrzutowcem z napisem „IZRAEL” i wbijającego amerykańską flagę w World Trade Center, najwyraźniej nie miał zamiaru interpretować tego jako przyznania się Izraela do winy za zamachy z 11 września. Jak szybko wyjaśnił redaktor naczelny Haaretz, Aluf Benn, rysunek Bidermana miał być ironicznym komentarzem na temat „obecnej nieufności między premierem Netanjahu a administracją Obamy”. Niemniej jednak, wyrwany z kontekstu, rysunek stanowi dość mocną ilustrację poglądu niektórych „wyznawców prawdy o 11 września”, że „11 września był atakiem izraelskim”.
Jak udokumentowałem w mojej obszernej pracy na ten temat — od 9/11 Trillions i 9/11 War Games do 9/11 Suspects and 9/11 Whistleblowers , a także False Flags: The Secret History of Al Qaeda — ataki terrorystyczne z 11 września 2001 r. były złożone i wielowymiarowe. Wymagały współudziału szeregu urzędników rządowych, personelu wojskowego, oficerów wywiadu i prywatnych przedsiębiorców z różnych krajów. Z tego powodu zwrot „9/11 był wewnętrzną robotą” — o ile sugeruje, że te ataki były wyłącznie dziełem „rządu USA” (przedstawianego jako monolityczny byt) — może być dobrym sloganem na naklejkę na zderzak, ale nie jest to wystarczające wyjaśnienie tych wydarzeń. Podobnie zwrot „9/11 był izraelską robotą” nie oddaje wielowymiarowego charakteru międzynarodowo skoordynowanej operacji, takiej jak 9/11.
Niemniej jednak byłoby naiwnością zaprzeczać w tym momencie, że izraelskie służby specjalne odegrały jakąkolwiek rolę w wydarzeniach z 11 września.
Najbardziej oczywistym i najczęściej przytaczanym powiązaniem między Izraelem a wydarzeniami z 11 września jest historia tzw. „tańczących Izraelczyków”.
W moim filmie na ten temat wyjaśniłem, że sprawa dotyczy pięciu obywateli Izraela, którzy w czasie ataków z 11 września pracowali dla Urban Moving Systems, firmy przeprowadzkowej z siedzibą w północnym New Jersey. Świadkowie zeznali, że widzieli mężczyzn wkrótce po tym, jak pierwszy samolot uderzył w wieże WTC na terenie kompleksu apartamentowego Doric w Union City w stanie New Jersey. Podobno stali „na dachu furgonetki przeprowadzkowej” i obserwowali rozwój sytuacji; zostali opisani jako „radośni i śmiejący się”, robiąc zdjęcia i najwyraźniej świętując to wydarzenie.
Na podstawie tych doniesień FBI wydało list gończy, wzywając funkcjonariuszy z całego stanu Nowy Jork do poszukiwania mężczyzn. Zostali oni zatrzymani i aresztowani krótko przed godziną 16:00 podczas podróży na wschód drogą stanową nr 3 w New Jersey. Po tym, jak policyjny pies tropiący ładunki wybuchowe wskazał na możliwość obecności ładunków wybuchowych w furgonetce i po potwierdzeniu powiązań niektórych podejrzanych z izraelskim wywiadem, sprawę przekazano do jednostki kontrwywiadu FBI, a mężczyźni zostali przetrzymywani w areszcie federalnym przez 71 dni. Sprawa została następnie zamknięta, a mężczyźni zostali deportowani do Izraela.
Być może pamiętacie, że zwróciłem również uwagę, iż ta historia jest bardziej złożona, niż często przedstawiają ją media alternatywne. Niezależnie od roli, jaką odegrali ci mężczyźni w „dokumentowaniu wydarzenia 11 września” – jak później twierdzili – nie byli oni elitarną grupą agentów Mossadu, wtajemniczonych w największą w historii operację terrorystyczną pod fałszywą flagą, wyłącznie po to, by móc przeprowadzić „ściśle tajną” misję wywiadowczą, polegającą na fotografowaniu wydarzenia, które miało być transmitowane na wszystkich kanałach telewizyjnych na świecie, podczas gdy oni świętowali i przyciągali uwagę.
Jeszcze ważniejsze dla zrozumienia izraelskiego zaangażowania w wydarzenia pod fałszywą flagą z 11 września jest szersze zagadnienie izraelskich operacji wywiadowczych w USA w ogóle, a w szczególności tego dnia. Jak donosił Forward w 2002 roku, samo FBI stwierdziło, że Mossad był zamieszany w spisek „Tańczący Izraelczycy” . „Ocena była taka, że »Urban Moving Systems« stanowiło przykrywkę dla Mossadu i zatrudnionych tam agentów” – powiedział wówczas ich informator, „były oficer wywiadu”. „FBI stwierdziło, że szpiegowali miejscowych Arabów, ale mogli odejść, ponieważ nic nie wiedzieli o 11 września”.
Nawet jeśli pominiemy kwestię, w jaki sposób FBI stwierdziło, że agenci Mossadu „nic nie wiedzieli o 11 września”, badacze wciąż podnoszą liczne pytania dotyczące szerszego zagadnienia izraelskiego szpiegostwa w USA i jego potencjalnego związku z 11 września. Poważne dochodzenie w tej sprawie wymagałoby dogłębnej analizy następujących kwestii:
Izraelska siatka szpiegowska „studentów sztuki”, która działała w USA przed 11 września. W jej skład wchodziła pewna liczba studentów/szpiegów, którzy akurat mieszkali w tych samych dzielnicach co porywacze/kozły ofiarne z 11 września.
Utajnione śledztwo Carla Camerona w sprawie siatki szpiegowskiej studentów sztuki prowadzonej przez stację Fox News, a także amerykańskich firm AmDocs, Comverse Infosys i innych gałęzi izraelskiego podsłuchu i elektronicznego nadzoru amerykańskiej komunikacji, w którym Cameron zacytował urzędnika rządowego, który – odnosząc się do wcześniejszej wiedzy Izraelczyków na temat zamachu z 11 września – zapytał: „Jak mogli nie wiedzieć?”.
Różni członkowie „Projektu Nowego Amerykańskiego Stulecia” (PNAC), w tym Richard Perle, Douglas Feith i David Wurmser, którzy w 1996 r. napisali raport dla Benjamina Netanjahu, w którym podkreślili potrzebę „zabezpieczenia imperium” przez Izrael poprzez wyeliminowanie Saddama Husajna z Iraku, a później przytoczyli wysiłki Pentagonu mające na celu powiązanie 11 września z Saddamem Husajnem – działania, o których obecnie wiemy, że rozpoczęły się dokładnie w dniu ataków.
Zaangażowanie izraelskich obywateli o podwójnym obywatelstwie, zwolenników syjonistów i powierników Netanjahu, a także izraelskiego rządu, którzy wykazali się wcześniejszą wiedzą na temat operacji pod fałszywą flagą z 11 września i współudziałem w jej tuszowaniu. Dotyczyło to nie tylko wspomnianych członków PNAC, ale także „Szczęściarza” Larry’ego Silversteina, który utrzymywał regularny, cotygodniowy kontakt z Benjaminem Netanjahu, jednocześnie zapewniając sobie 99-letnią dzierżawę World Trade Center na kilka tygodni przed atakami, a także Amerykanina pochodzenia izraelskiego Michaela Chertoffa, który później był współautorem ustawy USA PATRIOT Act i wykorzystywał swoją pozycję w Departamencie Sprawiedliwości USA do utrudniania śledztwa w sprawie ataków z 11 września i blokowania dostępu do dowodów.
Oświadczenie byłego premiera Izraela Ehuda Baraka złożone trzy godziny po pierwszej katastrofie lotniczej, że atak, jeżeli będzie powiązany z Bin Ladenem, zostanie wykorzystany do rozpoczęcia „globalnie skoordynowanego wysiłku pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Europy i Rosji przeciwko wszystkim źródłom terroru” oraz szokujące oświadczenie obecnego premiera Izraela Benjamina Netanjahu, że 11 września było „bardzo dobre”, ponieważ „wywołało natychmiastową sympatię” dla Izraela.
Z pewnością istnieją powody, by kwestionować prawdziwy charakter ostrzeżenia Izraela skierowanego do rządu USA w sierpniu 2001 roku w sprawie zbliżającego się ataku . Podobnie, istnieją wszelkie powody, by kwestionować rolę, jaką Izrael mógł odegrać w umożliwieniu, zatuszowaniu i „udokumentowaniu” wydarzeń pod fałszywą flagą z 11 września.
7 października
7 października 2023 roku grupa zdradzieckich terrorystów z Hamasu przeleciała na paralotniach nad najsilniej ufortyfikowaną granicą na świecie, siejąc spustoszenie i zabijając 1200 Izraelczyków. Przez osiem godzin cieszyli się całkowitą bezkarnością, zanim zostali zaatakowani przez siły IDF.
…a przynajmniej taką wersję wydarzeń z 7 października rząd Izraela chce wmówić światu. W rzeczywistości ta historia jest tak pełna luk, że po bliższym przyjrzeniu się rozpada się na kawałki.
Luki te obejmują wszystkie pytania, na które odpowiedzi prowadziłyby do wniosku, że rząd Izraela wiedział o ataku z wyprzedzeniem i pozwolił na jego przeprowadzenie – czyli teorię „Let It Happen On Purpose” (LIHOP). Na przykład:
Dlaczego rząd Netanjahu zignorował wielokrotne i szczegółowe ostrzeżenia przed atakami ze strony rządów zagranicznych, a nawet własnych służb wywiadowczych i sił zbrojnych?
W jaki sposób bojownikom Hamasu udało się pokonać rozległą sieć elektronicznego nadzoru i zautomatyzowane systemy obronne wzdłuż granicy z Gazą – systemy obronne, które według byłych strażników granicznych miały zostać uruchomione, nawet jeśli kot zbliżyłby się do ogrodzenia?
Jeśli szukasz poważnej, szczegółowej, gruntownie udokumentowanej i starannie udokumentowanej, dogłębnej analizy tego, co naprawdę wydarzyło się 7 października, możesz obejrzeć mój film „Pytania do Corbetta” na ten temat. A jeśli wolisz 5-minutową wersję dostosowaną do możliwości TikToka, oto ona :
Warto jednak zauważyć, że w tej historii istnieje nie tylko wyjaśnienie LIHOP tych wydarzeń, ale także wyjaśnienie MIHOP (Made It Happen On Purpose – celowo). Krótko mówiąc, przynajmniej część obywateli Izraela, którzy stracili życie tego dnia, zginęła, ponieważ zostali celowo zaatakowani przez siły izraelskie.
To nie jest teoria spiskowa, lecz oficjalna polityka rządu Izraela. Dyrektywa Hannibala to oficjalnie tajny rozkaz wojskowy upoważniający Siły Obronne Izraela do użycia bezwzględnej siły śmiercionośnej w celu zapobieżenia porwaniom własnych żołnierzy przez wrogich bojowników. Innymi słowy, upoważnia ona izraelskie wojsko do zabijania własnych obywateli, zamiast pozwalać na ich porwania.
Dyrektywa Hannibala została oficjalnie uchylona w 2016 roku, ale przywrócona 7 października 2023 roku. Tym razem upoważniła dowódców Sił Obronnych Izraela do zabijania nie tylko izraelskich żołnierzy, ale także izraelskich cywilów.
To nie są teorie spiskowe. W lipcu 2024 roku „Haaretz” doniósł, że dokumenty Sił Obronnych Izraela i oświadczenia żołnierzy potwierdziły, że dyrektywa Hannibala rzeczywiście została wdrożona tego dnia. Później potwierdził to ówczesny minister obrony Joaw Gallant .
Wyjaśnia to „The Times of Israel” :
Jak wynika z niedzielnego raportu, rozkaz stosowania „polityki Hannibala” podczas walk 7 października nie ograniczał się do baz wojskowych, ale obejmował także ludność cywilną.
Tuż przed godziną 11:30 wydano rozkaz informujący żołnierzy, że „żaden pojazd” nie może powrócić z Izraela do Gazy, z obawy, że może przewozić porwane osoby.
Anonimowe źródło z Dowództwa Południowego Sił Obronnych Izraela potwierdziło dziennikowi „Haarec”, że rozkaz został wydany, ponieważ „już wtedy dla wszystkich było jasne, że takie pojazdy mogą przewozić porwanych cywilów lub żołnierzy”.
Oczywiście, rząd Izraela nie potwierdził żadnych szczegółów decyzji o zabiciu własnych obywateli tamtego dnia. Zamiast tego, wykorzystuje mgłę wojny, aby ukryć prawdę o tych zabójstwach. Źródło w „The Times of Israel ” twierdzi, że nie było bezpośredniego rozkazu zabicia konkretnych cywilów, ponieważ „nie można było tak naprawdę stwierdzić, czy tacy ludzie znajdowali się w pojeździe”. Źródło kontynuowało jednak: „Wszyscy wiedzieli, co oznaczało niedopuszczenie pojazdów do powrotu do Gazy”.
W tych doniesieniach przytacza się przypadek Efrata Katza, 68-letniego mieszkańca kibucu Nir Oz, którego śmierć 7 października doprowadziła do wszczęcia śledztwa przez izraelskie wojsko. Dochodzenie wykazało, że Katz, który został porwany przez bojowników Hamasu, został zestrzelony przez śmigłowce izraelskich sił powietrznych. Zabójstwo to uznano za dopuszczalne, ponieważ „wojskowe systemy nadzoru nie były w stanie odróżnić izraelskich zakładników w poruszających się pojazdach od terrorystów z Hamasu”.
Gazeta The Times of Israel podaje również przykład przypadku, w którym dowódca Sił Obronnych Izraela „rozkazał czołgowi ostrzelać dom w kibucu Beeri, gdzie terroryści z Hamasu przetrzymywali 14 Izraelczyków jako zakładników”. Rozkaz ten doprowadził do śmierci 13 zakładników.
Ostatecznie wątpliwe jest, czy kiedykolwiek dowiemy się dokładnie, ile ofiar śmiertelnych wśród Izraelczyków 7 października było bezpośrednim skutkiem ostrzału izraelskiego wojska. Biorąc pod uwagę prawdopodobne zaprzeczenia, powszechne w takich sytuacjach bojowych, z pewnością nigdy nie dowiemy się, ile z tych zgonów było celowymi aktami morderstwa, a nie nieuniknionymi „stratami ubocznymi”.
Biorąc jednak pod uwagę, że Netanjahu spędził ostatnie trzy i pół roku, rozkoszując się ciałami zamordowanych tego dnia, wydaje się słuszne uznanie, że część krwi przelanej w tej masakrze przypada na izraelskie wojsko. A ponieważ atak terrorystyczny z 7 października został wykorzystany do usprawiedliwienia trwającego holokaustu w Strefie Gazy, prawda i sprawiedliwość wymagają, abyśmy uznali, że to wydarzenie miało charakter fałszywej flagi.
FLYDUBAI
Wszyscy już znamy tę historię.
29 września, osaczony premier Izraela Benjamin Netanjahu ostrzegł, że „nasi wrogowie będą próbowali nas zaatakować”, jeszcze przed wyborami do Knesetu w Izraelu 27 października. Zaledwie dzień później wrogowie Izraela rzeczywiście zaatakowali .
Dokładniej, omański terrorysta, zaślepiony islamistyczną nienawiścią do narodu żydowskiego, dźgnął nożem pilota samolotu Flydubai o numerze lotu FZ 1073 w drodze z Dubaju do Tel Awiwu i wprawił samolot w samobójcze nurkowanie, gdy zbliżał się do izraelskiej przestrzeni powietrznej. Podczas gdy samolot stracił niewiarygodne 5250 metrów wysokości w niecałe dwie minuty, pasażerom na pokładzie – pod wodzą odważnego izraelskiego hydraulika – udało się w jakiś sposób dostać do kokpitu, wyrwać terrorystę ze sterów i przywrócić samolot do lotu poziomego. Następnie dwóch pilotów po służbie wskoczyło do kokpitu i bezpiecznie wylądowało samolotem w Arabii Saudyjskiej, ratując wszystkich na pokładzie.
To niesamowita historia. Niewiarygodna!
…i przez to mam na myśli, że nie jest ona ani wiarygodna, ani wspaniała.
Ale nie wierz mi na słowo. Obejrzyj program CBC „ Jak samolot FlyDubai przetrwał próbę porwania pomimo beznadziejnych szans ” i łyknij łyka tequili za każdym razem, gdy Andrew Chang określi tę historię jako „szokującą”, „niewiarygodną”, „wspaniałą”, „nieprawdopodobną” lub „niemożliwą”. (UWAGA: Przed końcem filmu umrzesz z powodu zatrucia alkoholowego) .
W rzeczywistości ta historia jest tak wątpliwa, że nawet Trump nie mógł jej powtórzyć bez dodania ważnego zastrzeżenia: „Nie wiem, czy to prawda, ale taką historię usłyszałem od Bibiego [Netanjahu]”.
Ale po co, ach po co, głównodowodzący miałby tak dokładnie zacierać ślady?
Być może dlatego, że dramatyczne wydarzenia tego lotu przeczą prawom fizyki i inżynierii lądowej. Według tabeli danych z FlightRadar24, którą można pobrać w pliku CSV, samolot spadł z niewiarygodnej wysokości 16 150 stóp (ok. 4950 m) w niecałe 30 sekund.
Czy Boeing 737 Max 8 rzeczywiście przetrwa tak drastyczne zniżanie? Według pilotów, z którymi CNN przeprowadziło wywiad na żywo, aby (nieumyślnie) obalić całą wersję wydarzeń, taki scenariusz wydaje się nie do pomyślenia dla doświadczonych ekspertów lotnictwa.
Jak powiedział Aaron Murphy, zawodowy pilot i instruktor lotniczy, prezenterce CNN Erin Burnett w niezamierzonym, demaskatorskim fragmencie: „Niektóre liczby, które początkowo widzimy w raportach, nie mają dla mnie sensu, bo przy tak szybkim zniżaniu samolot całkowicie się rozpadnie”. Być może zdając sobie sprawę z tego, co właśnie powiedział, Murphy szybko dodał: „Więc liczby z pewnością ulegną zmianie, kiedy otrzymamy wstępny raport”, przyznając tym samym, że celem każdego dochodzenia w sprawie tego incydentu będzie manipulowanie danymi, aby uczynić je bardziej wiarygodnymi.
Murphy nie był jedynym, który wyraził niedowierzanie wobec tego konkretnego manewru akrobacyjnego. Ekspert ds. bezpieczeństwa lotów Steve Arroyo powiedział agencji AP: „Jestem po prostu zdumiony, że samolot się nie rozpadł”, a ekspert ds. bezpieczeństwa lotów Jeff Guzzetti zgodził się: „To niesamowite, że udało im się wyjść z tego nurkowania”.
Tym, co czyni jeszcze bardziej niezwykłym fakt, że samolot zdołał wyjść z nurkowania, jest fakt, że siła działająca na niego była rzeczywiście na tyle duża , że oderwała ster kierunku od ogona. Fakt, że izraelscy piloci po służbie, którzy akurat chcieli i byli w stanie przejąć kontrolę nad lotem, zdołali wylądować pomimo braku steru kierunku i wycieku płynu hydraulicznego, dodaje tej historii kolejny stopień nieprawdopodobieństwa.
O tak, a potem jest jeszcze cała absurdalna historia o tym, jak izraelski hydraulik, który nigdy w życiu nie pilotował samolotu, zdołał odzyskać kontrolę nad maszyną podczas tego niemożliwego zniżania, wykorzystując umiejętności, które nabył oglądając programy telewizyjne o dochodzeniach w sprawie katastrof lotniczych.
A jest jeszcze fakt, że ktokolwiek na pokładzie zdołał zbliżyć się do kokpitu podczas tego niewyobrażalnie stromego zejścia .
Pojawia się też pytanie, jak to możliwe, że pasażerowie nie tylko zdołali stać przy drzwiach kokpitu podczas tego szaleństwa, ale także sfilmować całą scenę telefonami komórkowymi.
Wiesz, gdybym nie wiedział lepiej, powiedziałbym, że coś w tej historii nie jest do końca w porządku.
…Ale bez obaw, ludzie! Izrael zbadał incydent i ustalił, że domniemany porywacz i drugi pilot był (chwileczkę) „samotnym wilkiem”; więc nie ma tu nic więcej do zobaczenia i niczego do odkrycia w toku dalszego śledztwa. Wszyscy możecie uwewnętrznić narrację, że to był absolutnie autentyczny (i bardzo przerażający) atak terrorystyczny i wrócić do życia w strachu przed muzułmańskimi straszydłami, które zawsze czyhają na nas.
I na koniec – czy Izraelczycy kiedykolwiek skłamali w sprawie ataku terrorystycznego?
PRZEŁAMANIE PARADYGMATU TERRORU
To prawie oczywiste, ale i tak to powiem: Izrael nie jest odosobnionym przypadkiem w panteonie narodów. Każdy kraj na świecie, w tym Kanada, Rosja, Japonia, Wielka Brytania i (oczywiście) Stany Zjednoczone, w którymś momencie brał udział w atakach terrorystycznych pod fałszywą flagą. Każdy z nich mógłby być tematem takiego artykułu redakcyjnego.
Jednak teraz, gdy Izrael aktywnie przeprowadza czystki etniczne w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, opierając się na ciągłych prowokacjach pod fałszywą flagą, ważne jest, abyśmy zwrócili uwagę na długą historię Izraelczyków wykorzystujących terror – zwłaszcza terror pod fałszywą flagą – do realizacji swoich celów politycznych.
Jeśli jednak liczymy na to, że polityczni sojusznicy Izraela wskażą na tę historię i ujawnią te incydenty pod fałszywą flagą jako krwawy teatr polityczny, to ewidentnie pokładamy zaufanie w niewłaściwych ludziach.
Czy ktokolwiek w 2026 roku naprawdę wierzy, że Trump – który po raz kolejny potwierdził, że Izrael jest „największym sojusznikiem” USA i który właśnie podpisał umowę o dostarczeniu Izraelowi pakietu pomocy wojskowej o wartości 2,8 miliarda dolarów, obejmującego całą gamę potężnych bomb o masie 2000 funtów – sprzeciwi się Bibiemu i jego kłamstwom? Ten sam Trump, który właśnie powtórzył prasie „cudowną” historię o izraelskim hydrauliku – wyłącznie na podstawie słów Bibiego?
Nie, rozwiązanie tej zagadki „fałszywej flagi” nie przyjdzie od ludzi, którzy zagłosują na kolejnego mieszkańca bagien z Waszyngtonu (lub Ottawy, Londynu, Tokio czy Moskwy), by odważnie stanął do walki i powiedział światu prawdę. W rzeczywistości problem terroryzmu pod fałszywą flagą zostanie rozwiązany dopiero wtedy, gdy ludzie przestaną dawać się nabierać na to oszustwo. Dopóki ludzie będą jednoczyć się wokół swoich politycznych przywódców po każdym brutalnym akcie terroryzmu, sztuczka pod fałszywą flagą pozostanie skuteczną bronią w arsenale tych kakistokratów. [ rządy ludzi najgorszych, najmniej kompetentnych lub najbardziej cynicznych. ]
Jeśli w tym wszystkim jest jakaś pozytywna strona, to taka, że nigdy wcześniej tak duża część opinii publicznej nie była tak chętna do kwestionowania tych incydentów tak szybko i na bieżąco. Szybkość, z jaką sprawa Flydubai została ujawniona w internecie, wreszcie daje promyk nadziei, że ludzie nie dadzą się już nabrać na te same oszustwa, co wcześniej.
Być może analizując historię wydarzeń pod fałszywą flagą, tak jak to opisano w tym artykule, będziemy mogli zmienić kalkulacje, które sprawiają, że organizowanie brutalnych aktów terrorystycznych jest tak atrakcyjne dla osób sprawujących władzę polityczną.
Ostatecznie terroryzm „fałszywej flagi” działa tylko wtedy, gdy nie wiemy, kto go naprawdę popełnia. Gdy zrozumiemy, jak działają te wydarzenia i nie pozwolimy politykom i ich posłusznej prasie na łamanie kłamstw na temat tych ataków, prawdziwi terroryści zostaną rozbrojeni.
Według analityka geopolitycznego Pepe Escobara, eskalacja działań wojennych między Arabią Saudyjską a Jemenem przeradza się w kryzys egzystencjalny dla saudyjskiej rodziny królewskiej. W wywiadzie udzielonym 11 października Escobar relacjonuje prośbę Rijadu o pomoc dla Pekinu, obecność izraelskich oficerów wywiadu w stolicy Arabii Saudyjskiej oraz odmowę Pakistanu i Turcji bezpośredniego udziału w wojnie z Ansar Allah.
Szczególnie istotny jest fakt, że wysoki rangą oficer izraelskiego wywiadu wojskowego miał osobiście uczestniczyć w konsultacjach w Rijadzie.
Arabia Saudyjska najwyraźniej desperacko poszukuje wyjścia z wojny z Jemenem. Według dziennikarza i analityka geopolitycznego Pepe Escobara, władze Arabii Saudyjskiej skontaktowały się bezpośrednio z Chinami i zwróciły się o wsparcie dyplomatyczne. Escobar oświadczył w wywiadzie udzielonym 11 października, że krótko wcześniej otrzymał potwierdzenie tych informacji za pośrednictwem kontaktów w Chinach. Jednak Pekin nie otrzymał oficjalnego potwierdzenia. Interwencja Chin i pośredniczenie w zawieszeniu broni między Rijadem a Ansar Allah, jego zdaniem, stanowiłyby znaczący sukces dyplomatyczny Pekinu i dodatkowo wskazywałyby na zmieniający się układ sił w Azji Zachodniej.
Znaczenie takiego posunięcia wykracza daleko poza Jemen. Chiny utrzymują stosunki z Jemenem od dziesięcioleci, które, według Escobara, sięgają czasów maoizmu. Jednocześnie Arabia Saudyjska jest kluczowym dostawcą energii dla chińskiej gospodarki. Skuteczna mediacja mogłaby ustabilizować stosunki energetyczne i jeszcze bardziej wzmocnić wpływy Pekinu w regionie. Escobar wskazuje również na rosnące znaczenie juana w handlu energią i przewiduje, że w dłuższej perspektywie Chiny mogłyby domagać się całkowitego rozliczenia importu energii z Arabii Saudyjskiej w chińskiej walucie. Jednak chińska mediacja pozostaje możliwością, a nie potwierdzonym porozumieniem dyplomatycznym.
Generał izraelski w Rijadzie: Nowe oznaki współpracy wojskowej
Szczególnie poważne są oświadczenia innego uczestnika rozmowy, który przedstawia się jako „Pan Z” i twierdzi, że ma wysoko postawione kontakty w pakistańskim wywiadzie. Według niego, izraelski generał dywizji z wywiadu wojskowego przebywa w Rijadzie wraz z innymi izraelskimi oficerami wywiadu. Informacje te rzekomo pochodzą od pakistańskiego oficera, który również przebywa w stolicy Arabii Saudyjskiej i miał wgląd w istotne rozmowy. Uczestnik zeznał, że w ciągu kilku godzin dwukrotnie potwierdził te informacje.
Według doniesień, przedstawiciele izraelskiego wywiadu nie tylko pełnią rolę obserwatorów, ale aktywnie uczestniczą w konsultacjach wywiadowczych Arabii Saudyjskiej. Świadkami tej współpracy byli również pakistańscy żołnierze. Escobar postrzega to jako potwierdzenie, że wojna w Jemenie coraz bardziej przekształca się we wspólną operację Arabii Saudyjskiej, Izraela i Stanów Zjednoczonych. Wskazuje na zaangażowanie amerykańskiego regionalnego dowództwa CENTCOM oraz informacje o co najmniej 110 amerykańskich specjalistach, doradcach wojskowych i ekspertach technicznych, którzy podobno zostali już włączeni do operacji saudyjskich.
Dane te opierają się na kontaktach wywiadowczych opisanych w wywiadzie; nie przedstawiono żadnych publicznie dostępnych dowodów potwierdzających obecność izraelskiego generała dywizji ani deklarowanej liczby amerykańskich specjalistów. Jeśli jednak okaże się to prawdą, będzie to świadczyć o znacznie bliższej współpracy operacyjnej między Rijadem a Izraelem, niż oficjalnie przyznawano do tej pory.
Escobar zwraca uwagę, że Arabia Saudyjska zorganizowała międzynarodową koalicję przeciwko Ansar Allah w 2015 roku, w skład której wchodziły Zjednoczone Emiraty Arabskie, i która uzyskała wsparcie Waszyngtonu. Uważa on, że obecna współpraca z siłami amerykańskimi i prawdopodobnie izraelskimi stanowi odrodzenie tej koalicji w zmienionych okolicznościach militarnych. Pomimo wsparcia Zachodu, Arabia Saudyjska od lat nie zdołała ostatecznie pokonać Ansar Allah. Escobar uważa, że kolejna inwazja lądowa jest praktycznie niemożliwa, ponieważ nie ma wystarczającej liczby żołnierzy ani woli politycznej do przeprowadzenia takiej kampanii.
Pakistan i Turcja rysują granicę
Dla Mohammeda bin Salmana sytuację dodatkowo komplikuje fakt, że, według uczestników rozmów, dwaj ważni partnerzy muzułmańscy nie są gotowi do bezpośredniej wojny z Ansar Allah. Pakistan ogranicza swoją obecność wojskową do ochrony świętych miast Mekki i Medyny. Wojska pakistańskie nie stacjonują na południowej granicy z Arabią Saudyjską i nie biorą udziału w operacjach bojowych przeciwko jemeńskim siłom zbrojnym. Wspomniane pakistańskie myśliwce JF-17 stacjonują również w bazie lotniczej im. Króla Abdulaziza, daleko od granicy z Jemenem.
Ta niechęć jest wyraźnie przypisana w rozmowie wewnętrznej sytuacji politycznej w Pakistanie. Rozmówca wskazuje na dużą populację szyitów w kraju, którą szacuje na około 40 milionów i opisuje jako w dużej mierze wspierającą Jemen. Jego zdaniem bezpośrednie zaangażowanie militarne przeciwko Ansar Allah mogłoby wywołać poważne reperkusje polityczne w kraju. Według jego kontaktów, dowódca armii Asim Munir i minister spraw wewnętrznych Mohsin Naqvi również nie są zainteresowani taką eskalacją. Stanowiska te są jednak ocenami i pośrednio przekazanymi oświadczeniami, a nie oficjalnymi deklaracjami obu polityków udokumentowanymi w wywiadzie.
Escobar opisuje podobne stanowisko wobec Turcji. Opierając się na rozmowach z tureckimi kontaktami, w tym naukowcami i obserwatorami politycznymi, dostrzega niewielkie poparcie w społeczeństwie tureckim dla bezpośredniego zaangażowania w wojnę w Arabii Saudyjskiej. Jego rozmówca twierdzi ponadto, że Ankara jednoznacznie odrzuciła takie zaangażowanie. Według obu mężczyzn oznacza to, że pomimo relacji obronnych, władze Arabii Saudyjskiej nie mogą liczyć na interwencję militarną tych partnerów przeciwko Jemenowi.
Wojna dociera do saudyjskiego centrum władzy.
Podczas gdy Rijad zabiega o wsparcie, sytuacja militarna eskaluje. Escobar nawiązuje do ataku rakietowego na Międzynarodowy Port Lotniczy im. Króla Chalida w Rijadzie, w którym pocisk rzekomo uderzył między terminalami 2 i 3, zabijając, według niego, obywatela amerykańskiego. Ostrzega, że Waszyngton może wykorzystać ten incydent jako pretekst do bezpośrednich ataków na Ansar Allah. Rozmowa nie zawiera niezależnego potwierdzenia liczby ofiar, którą podaje.
Escobar interpretuje jemeńskie ataki jako element strategii, którą Ansar Allah uzasadnia formułą „blokada przeciwko blokadzie” i „lotnisko przeciwko lotnisku”. Po tym, jak saudyjskie ataki dotknęły również lotnisko w Sanie, jemeńskie władze uważają saudyjskie lotniska i instalacje wojskowe za potencjalne cele odwetu. Według Escobara ruch ten znacznie rozszerzył swoje zdolności militarne i realizuje długoterminową, skrupulatnie zaplanowaną strategię, wykraczającą daleko poza pojedyncze ataki rakietowe.
Kontrola nad zachodnim wybrzeżem Jemenu i strategiczną cieśniną Bab al-Mandab ma szczególne znaczenie. Escobar opisuje niedawne zdobycze terytorialne Ansar Allah jako pierwszy etap kompleksowego planu militarnego. Następnie ma nastąpić zdobycie Taiz i Marib, a potencjalnie, w dłuższej perspektywie, ekspansja na południowe regiony przygraniczne Arabii Saudyjskiej. Nawiązuje do historycznych roszczeń terytorialnych Jemenu do trzech południowych prowincji Arabii Saudyjskiej. Przedstawia ideę odzyskania tych terytoriów jako potencjalny, późniejszy etap strategii jemeńskiej, a nie jako już trwającą kampanię.
Według niego, planowanie to opiera się na coraz skuteczniejszej jemeńskiej strukturze wywiadowczej. Osoba kontaktowa w Jemenie wyjaśniła mu, że decyzja o nałożeniu blokady morskiej na Arabię Saudyjską zapadła po tym, jak jemeńskie służby wywiadowcze otrzymały informacje o zbliżającej się, pełnej ofensywie amerykańskiej przeciwko całej tzw. Osi Oporu. Informacje te zostały następnie porównane z Iranem. Escobar przypisuje również wybór konkretnych celów wojskowych, w tym samolotu na saudyjskim lotnisku, podobnym informacjom wywiadowczym.
Walka o władzę w saudyjskiej rodzinie królewskiej?
Według informacji przedstawionych podczas wywiadu, kryzys może teraz ogarnąć sam saudyjski system władzy. „Pan Z” donosi o narastających napięciach między następcą tronu, księciem Mohammedem bin Salmanem, a ministrem obrony, księciem Chalidem bin Salmanem. Podobno doszło między nimi do otwartych starć na tle prowadzenia wojny. W saudyjskim aparacie władzy i wśród wpływowych plemion podobno już formują się różne frakcje.
Osoba udzielająca wywiadu opisuje grupę wokół ministra obrony i inną wokół następcy tronu. Według tej relacji Mohammed bin Salman próbuje wywrzeć większy wpływ na wynik wojny, nie osiągając jednak pożądanych rezultatów. Ta relacja również opiera się wyłącznie na kontaktach wymienionych w wywiadzie i nie może zostać niezależnie zweryfikowana na podstawie transkryptu.
Escobar przypisuje potencjalnej destabilizacji saudyjskiej rodziny królewskiej dalekosiężne znaczenie geopolityczne. Dla niego ród Saudów jest centralnym filarem amerykańskiej potęgi w Azji Zachodniej. Według jego szacunków upadek monarchii nie tylko zmieniłby Arabię Saudyjską, ale także zachwiałby całą regionalną architekturą bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych.
Dlatego opisuje konflikt między Rijadem a Saną jako wojnę, która nabiera coraz większego znaczenia egzystencjalnego dla obu stron.
Iran przygotowuje się do dalszej eskalacji.
Równolegle z wydarzeniami w Jemenie, uczestnicy dyskusji spodziewają się ponownej eskalacji działań wojennych przeciwko Iranowi. Escobar oświadczył, że rozmawiał z irańskimi dyplomatami w weekend. Według niego, w aparacie dyplomatycznym panuje przekonanie o nieuchronności kolejnej wojny. Niektórzy z jego kontaktów spodziewają się eskalacji przed amerykańskimi wyborami uzupełniającymi, inni – bezpośrednio po nich.
Iran jest przygotowany na różne scenariusze i zidentyfikował już cele potencjalnych ataków wyprzedzających, gdyby pojawił się nieuchronny atak amerykańsko-izraelski. Jego rozmówca dodał, że irańscy partnerzy mówili o nowych systemach uzbrojenia, których możliwości mogłyby zaskoczyć przeciwników. Wspomniano o prędkościach Mach 10 i wielu głowicach, ale rozmówcy odmówili podania bardziej szczegółowych informacji na temat tych systemów.
Według tych doniesień Teheran zakłada, że Izrael może próbować sprowokować Waszyngton do kolejnej ofensywy militarnej. Iran spodziewa się zaatakować cele izraelskie, jeśli Izrael weźmie w niej udział. Oświadczenia te odzwierciedlają oceny kontaktów, na które powołują się Escobar i jego rozmówca; nie potwierdzają one ani planowanego ataku amerykańskiego, ani faktycznej gotowości operacyjnej wspomnianych nowych systemów uzbrojenia.
Dla Escobara wydarzenia w Jemenie i Iranie są teraz bezpośrednio powiązane. Wojna z Ansar Allah może stać się punktem wyjścia do znacznie większej konfrontacji regionalnej. Jednocześnie dostrzega on w Jemenie czynnik, który od dawna jest niedoceniany przez rządy Zachodu: organizację polityczną, odporność militarną i gotowość ruchu do kontynuowania przedłużającej się wojny.
Jego wniosek jest daleko idący: w jego ocenie Arabia Saudyjska stoi nie tylko w obliczu porażki militarnej, ale potencjalnie w obliczu kryzysu całej swojej regionalnej potęgi. Fakt, że Rijad podobno prosi Chiny o pomoc, podczas gdy Pakistan i Turcja odmawiają bezpośredniego zaangażowania w wojnę, a przedstawiciele izraelskiego wywiadu rzekomo prowadzą konsultacje w stolicy Arabii Saudyjskiej, podkreśla skalę opisywanej przez niego sytuacji.
Czy Pekin rzeczywiście podejmie się mediacji, czy domniemane wewnętrzne walki o władzę w Rijadzie potwierdzą się i czy Waszyngton ponownie zainterweniuje bezpośrednio w wojnę, pozostaje kwestią otwartą. Na razie pewne jest jedynie to, że Escobar i jego rozmówca ostrzegają przed niebezpieczną eskalacją, której konsekwencje, ich zdaniem, mogą sięgnąć daleko poza granice Jemenu.
=====================================
mail:
Trump mówi: Żadnego ataku na Iran przed wyborami uzupełniającymi
Dwa dni temu, 5 października, zarówno „Wall Street Journal”, jak i „New York Times” poinformowały, że „zagrożenie irańskim atakiem dronów skłoniło Stany Zjednoczone do wycofania bombowców z brytyjskiej bazy” (> LINK )
Nagłówek *NYT* brzmiał: „Możliwy atak irańskiego drona doprowadził do wycofania amerykańskich samolotów z brytyjskiej bazy lotniczej” (> LINK )
Jak podaje *NY Times*, potrzebę przeniesienia bombowców z bazy uznano za tak pilną, że część samolotów wraz z załogami już wystartowała, a samoloty-cysterny były wciąż wysyłane w celu wsparcia ich lotu do Stanów Zjednoczonych.
Dziennik *NY Times* informuje także o „pośpiesznej ewakuacji 85 domów, robocie do usuwania bomb, który przeszukiwał furgonetki w poszukiwaniu materiałów wybuchowych i naradzie w sprawie bezpieczeństwa narodowego zwołanej przez premiera Burnhama”.
Myśliwce amerykańskich sił powietrznych w odległej Wielkiej Brytanii nie są bezpieczne przed atakami ze strony Iranu. *NY Times* donosi również, że „Izrael ostrzegł Niemcy, że amerykańskie bazy w Europie są narażone na zwiększone ryzyko ataków ze strony Iranu”.
Dziennik *Wall Street Journal* pisze, że zaplanowany atak był częścią szerszego irańskiego spisku, mającego na celu zaatakowanie samolotu i zabicie amerykańskich pilotów w bazie RAF Fairford.
„The New York Times” określił to jako „podejrzewany” lub możliwy atak. Wiceprezydent USA J.D. Vance zbagatelizował incydent, stwierdzając, że Pentagon przerzucił bombowce „wyłącznie w ramach środków ostrożności, aby chronić naszych obywateli”. Niemniej jednak Vance wykorzystał domniemany atak do propagandy przeciwko Iranowi, oskarżając ten kraj o „robienie tego, co państwo irańskie robi od 49 lat: przeprowadzanie aktów terroryzmu przeciwko Stanom Zjednoczonym i wielu innym narodom”. Vance przeinacza fakty. To Stany Zjednoczone od dziesięcioleci atakują Iran, zarówno militarnie, jak i gospodarczo, poprzez sankcje.
Waszyngton po raz pierwszy nałożył sankcje na Iran w 1979 roku – 47 lat temu – kiedy Irańczycy obalili marionetkowego amerykańskiego władcę i odzyskali samostanowienie. Utracili je 19 sierpnia 1953 roku, kiedy CIA i MI6 zorganizowały zamach stanu, w którym demokratycznie wybrany premier Iranu Mohammed Mossadeg został obalony, a jego miejsce zajął generał Fazlollah Zahedi, a Reza Pahlawi został przywrócony na stanowisko szacha.
Dwadzieścia sześć lat później Irańczycy odzyskali samostanowienie wraz z rewolucją z 1979 roku. 14 listopada 1979 roku prezydent Jimmy Carter odpowiedział na irańską rewolucję, podpisując dekret wykonawczy nr 12170, który zamroził 12 miliardów dolarów irańskich aktywów państwowych i depozytów bankowych w Stanach Zjednoczonych. Sankcja ta została następnie poparta zakazem importu i embargiem handlowym, co zapoczątkowało kolejne dekady sankcji wobec Iranu.
Iran nie zbombardował ani jednego amerykańskiego szpitala, szkoły ani osiedla mieszkaniowego, ani nie zamordował amerykańskich polityków, personelu wojskowego ani naukowców.
Waszyngton i Izrael natomiast działały jak terroryści, dokonując masakry irańskich kobiet, dzieci, personelu medycznego, naukowców i wysoko postawionych irańskich przywódców.
Panie Vance, proszę podać nam kilka faktów dotyczących irańskich „aktów terroryzmu przeciwko Stanom Zjednoczonym i wielu innym ludziom”. Fakt, że agresja Waszyngtonu na Iran musi być usprawiedliwiana kłamstwami, dowodzi, że ta agresja jest nieuzasadniona. Waszyngton nie chroni USA przed „irańską bronią jądrową”. Waszyngton wykorzystuje amerykańską krew i pieniądze, by realizować syjonistyczny plan „Wielkiego Izraela”.
A, Panie Vance: Jeśli amerykańskie samoloty nie są bezpieczne przed irańskimi atakami dronów w Wielkiej Brytanii, jak Waszyngton może utrzymać kontrolę nad Cieśniną Ormuz, jak twierdzą Centralne Dowództwo USA i Sekretarz Skarbu? Jeśli amerykańskie samoloty nie są bezpieczne w dalekiej Wielkiej Brytanii, jak mogą być bezpieczne w Zatoce Perskiej?
Ujawnione kłamstwo dotyczące drzwi zburzyło narrację Izraela i potwierdziło, że „incydent” z «FlyDubai» był „operacją pod fałszywą flagą”, o czym wiedzieliśmy od początku. thecanary.co/skwawkbox/2026/10/03/flydubai-false-flag
„Hydraulik”, który odgrywał kluczową rolę w tej narracji – rzekomo obezwładnił „terrorystycznego” pilota i wyrwał samolot z nurkowania – twierdził, że wraz z innym pasażerem mieli trudności z przedostaniem się do kokpitu, ponieważ ciało rannego pilota blokowało wejście:
«Pilot, który odniósł obrażenia, znajdował się bardzo blisko drzwi, więc trudno nam było je otworzyć…Podszedłem do drzwi kokpitu – były otwarte. Razem z jednym z członków załogi pchnęliśmy drzwi z całej siły i udało nam się wejść do środka».
Ale drzwi do kokpitu w samolotach typu Boeing 737 otwierają się na zewnątrz:
«Złapaliśmy tego małego kłamliwego drania. Drzwi kokpitu otwierają się na zewnątrz, w stronę pasażera… A NIE DO ŚRODKA. Członek załogi (hydraulik najpierw mówi „pilot”, ale zostaje sprostowany przez prowadzącego wywiad) według hydraulika uniemożliwiał OTWARCIE DRZWI POPRZEZ PCHNIĘCIE… co, jak twierdzi hydraulik, w końcu mu się udało… chociaż leżący po drugiej stronie drzwi ranny pilot utrudniał ich otwarcie…»
Pilot z Omanu (którego nazwisko w tłumaczeniu brzmi „Łazienka nad łazienkami”) miał rzekomo opublikować komentarze o charakterze terrorystycznym na swoim profilu na LinkedIn i Instagramie — dziewięć godzin po ataku terrorystycznym. https://edition.cnn.com/2026/10/02/world/flydubai-attacker-pilot-intlOba konta zostały następnie szybko usunięte:
A zdjęcia, które rzekomo przedstawiają „Łazienkę” jako pilota , zostały wygenerowane przez sztuczną inteligencję – zdradza to obecność silnika odrzutowego w kokpicie:
«Więc mam uwierzyć, że Zjednoczone Emiraty Arabskie – kraj, w którym jeden tweet może sprawić, że znikniesz z powierzchni ziemi, a nawet wizyta w salonie kosmetycznym wiąże się z inwigilacją pod paznokciami – zatrudniły pilota, który już wcześniej został uznany za zagrożenie dla bezpieczeństwa, wsadziły go do samolotu lecącego do Tel Awiwu i, o dziwo… spośród wszystkich krajów arabskich okazuje się, że jest to człowiek z Omanu. Fabuła zbliża się, kurwa, naprawdę bardzo blisko do finału…»
Ale piloci z Omanu w ogóle nie mają pozwolenia na loty do Izraela. Tak więc całe to rzekome „zagrożenie dla bezpieczeństwa” tylko jeszcze bardziej uwidacznia, że cała narracja forsowana przez Izrael i jego lobbystów to wielka kupa kłamstw.
Nie przejmują się nawet tym, by nie wyglądać na tandetnych, podczas gdy naciskają na Zachód, by ten poparł kolejne wojny.
Izrael przygotowuje rozwiązanie, które może jeszcze bardziej podzielić palestyńskie terytoria na Zachodnim Brzegu. Chodzi o ponowne otwarcie drogi nr 463, przebiegającej przez ścisły obszar Ramallah i Al-Bireh. Odcinek ma być dostępny zasadniczo wyłącznie dla ruchu izraelskich osadników, czyli nowej „rasy panów”. Według palestyńskiej Komisji ds. Kolonizacji i Oporu przeciwko Murowi decyzja doprowadzi do odcięcia ośmiu palestyńskich wsi i dwóch dużych dzielnic od południowej części aglomeracji. To ich faktyczna gettoizacja.
Powstaje droga Nur für Juden. Informacje o planach jej otworzenia pojawiły się najpierw w izraelskich mediach. Jak podała „Haaretz”, powołując się na syjonistyczny tygodnik „Olam Katan”, izraelska armia ma przygotowywać warunki umożliwiające ponowne otwarcie trasy, mającej działać w warunkach etniczności. Yisrael Gantz, przewodniczący rady Yesha oraz rady regionalnej Binyamin, miał potwierdzić, że zapadła wstępna decyzja w tej sprawie, zabezpieczono środki finansowe, a wojsko rozpoczęło przygotowania prawne i związane z bezpieczeństwem.
Droga nr 463, określana również jako Fellerstein Axis, ma około 10 kilometrów długości. Łączy okolice Al-Bireh i obozu uchodźców Jalazone na wschodzie z rejonem Ein Qiniya na zachodzie. Została wybudowana w 1994 roku, aby połączyć izraelskie osiedla Beit El i Dolev. Po wybuchu drugiej intifady w 2000 roku izraelska armia ograniczyła możliwość korzystania z części trasy zarówno przez osadników, jak i przez Palestyńczyków.
Teraz sytuacja ma się zmienić. Zwolennicy otwarcia drogi twierdzą, że ma ona skrócić przejazd między izraelskimi osiedlami. Problem polega jednak na tym, że trasa nie przebiega przez pustkowie. Przecina obszar będący częścią palestyńskiej aglomeracji Ramallah i Al-Bireh, a w jej pobliżu znajdują się ważne obiekty, w tym szpital, uniwersytet oraz oczyszczalnia ścieków.
Według palestyńskiej Komisji ds. Kolonizacji i Oporu przeciwko Murowi otwarcie drogi będzie wymagało ustanowienia nowych posterunków wojskowych, punktów kontrolnych i innych zabezpieczeń. To właśnie one mogą w praktyce ograniczyć możliwość swobodnego poruszania się Palestyńczyków. Komisja twierdzi, że osiem wsi oraz dwie duże dzielnice w północnej części obszaru Ramallah i Al-Bireh może zostać oddzielonych od południowej części aglomeracji.
Konsekwencje mogą być odczuwalne przez dziesiątki tysięcy mieszkańców. Zamiast korzystać z bezpośredniej trasy, mieliby oni zostać skierowani na starszą drogę w pobliżu obozu Jalazone. Według palestyńskich władz droga ta już jest zatłoczona i dodatkowy ruch mógłby znacząco wydłużyć podróże pomiędzy sąsiednimi miejscowościami.
Sprawa wywołuje szczególne kontrowersje także dlatego, że otwarcie trasy jest przedstawiane jako element szerszej polityki rozbudowy infrastruktury służącej izraelskim osiedlom. Palestyńska komisja twierdzi, że kolejne drogi, punkty kontrolne i osiedla przyczyniają się do fragmentacji Zachodniego Brzegu, utrudniając Palestyńczykom przemieszczanie się pomiędzy ich własnymi miejscowościami.
Nie jest to zresztą pierwszy przypadek, gdy infrastruktura drogowa staje się elementem konfliktu. Według danych przytaczanych przez ONZ i palestyńską Komisję ds. Kolonizacji i Oporu przeciwko Murowi na Zachodnim Brzegu znajduje się obecnie 942 punktów kontrolnych, zamknięć i innych barier ograniczających ruch. W samym regionie Ramallah i Al-Bireh odnotowano ich 160. Bariery te mogą powodować, że przejazd pomiędzy miejscowościami położonymi stosunkowo blisko siebie wymaga korzystania z długich tras objazdowych.
W ostatnich miesiącach nacisk na otwarcie drogi nr 463 miał się dodatkowo nasilić. Izraelskie grupy osadnicze organizowały przejazdy i wydarzenia na jej fragmentach, pojawiały się tam izraelskie flagi, a część takich działań odbywała się przy obecności lub przy współpracy izraelskich sił bezpieczeństwa. Według palestyńskiej komisji 8 września żydonazistowscy osadnicy zablokowali rondo w pobliżu Ein Ayoub i mieli rzucać kamieniami w palestyńskie samochody, uszkadzając co najmniej jeden z nich.
Istotą sporu jest to, że droga ma zostać otwarta wyłącznie dla ruchu osadniczego, podczas gdy równocześnie przewidywane są wojskowe punkty kontroli i ograniczenia dotyczące palestyńskiego ruchu. W praktyce może więc powstać system, w którym izraelscy osadnicy otrzymają znacznie łatwiejszy dostęp do trasy przebiegającej przez obszar zamieszkany przez Palestyńczyków.
Palestyńska komisja uważa, że byłby to kolejny krok prowadzący do aneksji Zachodniego Brzegu i dalszego izolowania i wysiedlania palestyńskich miejscowości. To właśnie kontrola nad infrastrukturą może decydować o tym, czy poszczególne palestyńskie miejscowości pozostaną połączone, czy też będą funkcjonować jako coraz bardziej odizolowane minigetta – siedliska biedy i beznadziei, które są celem żydowskiego reżimu.
Izrael przygotowuje rozwiązanie, które może jeszcze bardziej podzielić palestyńskie terytoria na Zachodnim Brzegu. Chodzi o ponowne otwarcie drogi nr 463, przebiegającej przez ścisły obszar Ramallah i Al-Bireh. Odcinek ma być dostępny zasadniczo wyłącznie dla ruchu izraelskich osadników, czyli nowej „rasy panów”. Według palestyńskiej Komisji ds. Kolonizacji i Oporu przeciwko Murowi decyzja doprowadzi do odcięcia ośmiu palestyńskich wsi i dwóch dużych dzielnic od południowej części aglomeracji. To ich faktyczna gettoizacja.
Powstaje droga Nur für Juden. Informacje o planach jej otworzenia pojawiły się najpierw w izraelskich mediach. Jak podała „Haaretz”, powołując się na syjonistyczny tygodnik „Olam Katan”, izraelska armia ma przygotowywać warunki umożliwiające ponowne otwarcie trasy, mającej działać w warunkach etniczności. Yisrael Gantz, przewodniczący rady Yesha oraz rady regionalnej Binyamin, miał potwierdzić, że zapadła wstępna decyzja w tej sprawie, zabezpieczono środki finansowe, a wojsko rozpoczęło przygotowania prawne i związane z bezpieczeństwem.
Droga nr 463, określana również jako Fellerstein Axis, ma około 10 kilometrów długości. Łączy okolice Al-Bireh i obozu uchodźców Jalazone na wschodzie z rejonem Ein Qiniya na zachodzie. Została wybudowana w 1994 roku, aby połączyć izraelskie osiedla Beit El i Dolev. Po wybuchu drugiej intifady w 2000 roku izraelska armia ograniczyła możliwość korzystania z części trasy zarówno przez osadników, jak i przez Palestyńczyków.
Teraz sytuacja ma się zmienić. Zwolennicy otwarcia drogi twierdzą, że ma ona skrócić przejazd między izraelskimi osiedlami. Problem polega jednak na tym, że trasa nie przebiega przez pustkowie. Przecina obszar będący częścią palestyńskiej aglomeracji Ramallah i Al-Bireh, a w jej pobliżu znajdują się ważne obiekty, w tym szpital, uniwersytet oraz oczyszczalnia ścieków.
Według palestyńskiej Komisji ds. Kolonizacji i Oporu przeciwko Murowi otwarcie drogi będzie wymagało ustanowienia nowych posterunków wojskowych, punktów kontrolnych i innych zabezpieczeń. To właśnie one mogą w praktyce ograniczyć możliwość swobodnego poruszania się Palestyńczyków. Komisja twierdzi, że osiem wsi oraz dwie duże dzielnice w północnej części obszaru Ramallah i Al-Bireh może zostać oddzielonych od południowej części aglomeracji.
Konsekwencje mogą być odczuwalne przez dziesiątki tysięcy mieszkańców. Zamiast korzystać z bezpośredniej trasy, mieliby oni zostać skierowani na starszą drogę w pobliżu obozu Jalazone. Według palestyńskich władz droga ta już jest zatłoczona i dodatkowy ruch mógłby znacząco wydłużyć podróże pomiędzy sąsiednimi miejscowościami.
Sprawa wywołuje szczególne kontrowersje także dlatego, że otwarcie trasy jest przedstawiane jako element szerszej polityki rozbudowy infrastruktury służącej izraelskim osiedlom. Palestyńska komisja twierdzi, że kolejne drogi, punkty kontrolne i osiedla przyczyniają się do fragmentacji Zachodniego Brzegu, utrudniając Palestyńczykom przemieszczanie się pomiędzy ich własnymi miejscowościami.
Nie jest to zresztą pierwszy przypadek, gdy infrastruktura drogowa staje się elementem konfliktu. Według danych przytaczanych przez ONZ i palestyńską Komisję ds. Kolonizacji i Oporu przeciwko Murowi na Zachodnim Brzegu znajduje się obecnie 942 punktów kontrolnych, zamknięć i innych barier ograniczających ruch. W samym regionie Ramallah i Al-Bireh odnotowano ich 160. Bariery te mogą powodować, że przejazd pomiędzy miejscowościami położonymi stosunkowo blisko siebie wymaga korzystania z długich tras objazdowych.
W ostatnich miesiącach nacisk na otwarcie drogi nr 463 miał się dodatkowo nasilić. Izraelskie grupy osadnicze organizowały przejazdy i wydarzenia na jej fragmentach, pojawiały się tam izraelskie flagi, a część takich działań odbywała się przy obecności lub przy współpracy izraelskich sił bezpieczeństwa. Według palestyńskiej komisji 8 września żydonazistowscy osadnicy zablokowali rondo w pobliżu Ein Ayoub i mieli rzucać kamieniami w palestyńskie samochody, uszkadzając co najmniej jeden z nich.
Istotą sporu jest to, że droga ma zostać otwarta wyłącznie dla ruchu osadniczego, podczas gdy równocześnie przewidywane są wojskowe punkty kontroli i ograniczenia dotyczące palestyńskiego ruchu. W praktyce może więc powstać system, w którym izraelscy osadnicy otrzymają znacznie łatwiejszy dostęp do trasy przebiegającej przez obszar zamieszkany przez Palestyńczyków.
Palestyńska komisja uważa, że byłby to kolejny krok prowadzący do aneksji Zachodniego Brzegu i dalszego izolowania i wysiedlania palestyńskich miejscowości. To właśnie kontrola nad infrastrukturą może decydować o tym, czy poszczególne palestyńskie miejscowości pozostaną połączone, czy też będą funkcjonować jako coraz bardziej odizolowane minigetta – siedliska biedy i beznadziei, które są celem żydowskiego reżimu.
W niedzielę 27 września 2026 roku prywatny samolot z Benjaminem Netanjahu wylądował w Abu Zabi. Bez konferencji prasowej, bez zdjęcia, bez wspólnego oświadczenia.
Premier Izraela spotkał się z szejkiem Mohammedem bin Zayedem na prawie cztery godziny – z przedstawicielami łącznie dziesięciu krajów. To, co oficjalnie przedstawiono jako „stosunki dwustronne i wyzwania regionalne”, było w rzeczywistości operacyjnym briefingiem na temat kontynuacji wojny z Iranem.
Palestyńsko-syryjski dziennikarz Laith Marouf podkreślił w swoim nagraniu wideo właśnie ten punkt : To, co miało miejsce w Abu Zabi, nie było szczytem suwerennych państw, lecz koordynacją osi wojennej, na której czele stały USA i Izrael, a pewna liczba reżimów arabskich została sprowadzona do roli zwykłych wykonawców rozkazów.
Fakty: Co jest potwierdzone, a co nie
Oficjalne potwierdzenie nastąpiło w dwóch etapach, co jest znaczące:
Najpierw państwowa agencja informacyjna WAM podała w poniedziałek, że bin Zayed „przyjął” Netanjahu – jest to pierwsze oficjalne potwierdzenie wizyty Netanjahu w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Niedługo później biuro Netanjahu również potwierdziło wizytę, a na liście delegacji znaleźli się: szef Mossadu Roman Gofman , szef Rady Bezpieczeństwa Narodowego Shmuel Ben Ezra , sekretarz generalny sił zbrojnych Guy Markizano , doradca ds. polityki zagranicznej Ophir Falk i jego żona Sara.
Zabranie ze sobą szefa Mossadu i dyrektora Rady Bezpieczeństwa Narodowego nie jest wizytą kurtuazyjną. To delegacja operacyjna.
Izraelska stacja telewizyjna Channel 14, powołując się na wysoko postawionego urzędnika z Emiratów Arabskich, poinformowała o dwupoziomowej strukturze: najpierw Netanjahu z bin Zayedem, następnie rozszerzona runda z przedstawicielami USA, Arabii Saudyjskiej, Maroka, Egiptu, Kuwejtu, Bahrajnu, Libii i Omanu – plus Izrael i ZEA, czyli dziesięć krajów.
Ynet i i24NEWS wspomniały również o Jordanii i podały, że spotkanie po stronie izraelskiej zorganizował Gofman, a bin Zayed zgodził się je poprowadzić.
Żaden z wyżej wymienionych krajów arabskich nie potwierdził swojego udziału. To typowa podwójna rezerwacja: publiczne zaprzeczanie, a prywatne siadanie przy stole.
Trasy lotów ujawniają więcej, niż jakikolwiek komunikat.
Izraelski raport All Israel News zawiera szczegół, który ma większą wagę niż wszelkie zaprzeczenia:
W czasie wizyty Netanjahu w Zjednoczonych Emiratach Arabskich wylądowały samoloty: libijski rządowy, marokański samolot wojskowy, katarski samolot wojskowy i rządowy samolot Emiratów Arabskich z Rijadu.Źródło: All Israel News
Gazeta „Tehran Times” podchwyciła dokładnie tę kwestię: Netanjahu poleciał do Abu Zabi przez przestrzeń powietrzną Jordanii i Arabii Saudyjskiej – dwóch państw, które publicznie potępiają Izrael, ale po cichu otworzyły korytarz powietrzny.
Kolejny element układanki pasuje: włoski dziennik Il Foglio doniósł, że Saddam Haftar – syn libijskiego generała Chalify Haftara – również przebywał w Abu Zabi i spotkał się z Netanjahu. Oficjalnie niepotwierdzone, ale pasuje do obrazu Zjednoczonych Emiratów Arabskich jako centrum regionalnej logistyki zastępczej.
Treść rozmów
Kanał 14 przedstawił najbardziej szczegółowy obraz z wnętrza. Według nich, chodziło o:
Pogłębianie współpracy w zakresie bezpieczeństwa i wywiadu między Izraelem a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi
Utworzenie regionalnych ram obronnych przeciwko „wspólnym zagrożeniom”
Plan działania przeciwko Iranowi i Huti
Pomoc wywiadowcza i bezpieczeństwa dla Arabii Saudyjskiej
Stopniowe formowanie się nowej koalicji regionalnej
Szlak naftowy omijający Cieśninę Ormuz
Szczególnie wybuchowe: Według Kanału 14, Netanjahu przedstawił, jak sankcje i presja ekonomiczna osłabiły irański reżim, i wezwał uczestników do zapewnienia, że pieniądze nie będą już przepływać przez ich terytorium do Teheranu. Omówiono również przygotowania do ewentualnego ataku na zakłady odsalania wody i infrastrukturę krytyczną w państwach Zatoki Perskiej – z Huti jako tematem przewodnim.
Pojawił się jednak rozdźwięk: Netanjahu chce kontynuować kampanię przeciwko Iranowi, podczas gdy bin Zajid uzależnia to od zapewnienia wystarczającej ochrony państwom Zatoki Perskiej. Według doniesień Arabia Saudyjska zwróciła się o pomoc do Izraela; Netanjahu nie wykluczył tego, ale postawił warunki.
A oto prawdziwy powód tego pośpiechu: w Izraelu 27 października odbędą się wybory . Wizyta miała miejsce dokładnie miesiąc wcześniej.
Kiedy i jak będzie trwała wojna? Dostępne źródła
Kilka niezależnych źródeł wskazuje na przedział czasowy po wyborach uzupełniających w USA, które odbędą się 3 listopada 2026 r.:
🔹 Wątek 1: Axios o możliwym zawieszeniu broni – i jego zakończeniu
Przedstawiciel Iranu Rezaei odpowiedział zdaniem, które dobrze podsumowuje sytuację:
„Trump utknął w bagnie, z którego nie może ani negocjować, ani walczyć”.
🔹 Pasmo 2: Polityka zagraniczna – cztery scenariusze eskalacji
30 września „Foreign Policy”przeanalizował opcje po wyborach. Do tego czasu kryzys energetyczny działał jak hamulec – w kwietniu zmusił Trumpa do wycofania się i podpisania Memorandum of Understanding, które później rozpadło się z powodu rozbieżnych interpretacji. Przedstawiono cztery scenariusze:
„Więcej epickiej furii”: Nowe, bardziej intensywne ataki na infrastrukturę wojskową, rakietową i energetyczną – prawdopodobnie we współpracy z Izraelem. Iran może ponownie odpowiedzieć na ataki na państwa Zatoki Perskiej.
„Finał sezonu”: Operacja sił specjalnych mająca na celu zabezpieczenie podziemnego magazynu wysoko wzbogaconego uranu – lub niespodziewany atak na terminale naftowe na wyspie Kharg.
„Gotówka na całość w gospodarce”: Agresywne sankcje wobec chińskich banków, rafinerii i portów, które kontynuują handel z Iranem. Sekretarz Skarbu Scott Bessent przyznał w sierpniu, że nadmierne egzekwowanie tych sankcji może zagrozić globalnemu systemowi finansowemu.
„Boots on the ground”: Wojska lądowe – najbardziej ryzykowny scenariusz. Iran jest cztery razy większy od Iraku i ma ponad 90 milionów mieszkańców. Szacunki wahają się od kilkuset tysięcy do miliona żołnierzy. Źródło: Foreign Policy
🔹 Wątek 3: Wojna z Iranem trwa już siedem miesięcy
„ Boston Globe”donosi , że wojna trwa już siedem miesięcy. Iran oficjalnie otrzymał odpowiedź USA na ofertę jej zakończenia. Araghchi zaproponował ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz w ciągu tygodnia, jeśli USA zniosą blokadę irańskich portów, uwolnią zamrożone aktywa i zawieszą sankcje naftowe. Trump publicznie odrzucił tę ofertę, ale mediatorzy kontynuowali pracę za kulisami. Sam Trump powiedział we wtorek, że wojna zakończy się „bardzo, bardzo szybko”, ale nie spodziewał się jej zakończenia przed wyborami uzupełniającymi.
🔹 Pasmo 4: Druga faza – podziemne stanowiska rakietowe
W marcu agencja Reuters, powołując się na źródła, donosiła, że wojna Izraela z Iranem wkracza w drugą fazę: ataki na podziemne wyrzutnie rakiet balistycznych. Szacunki arsenału Iranu przed wojną wahały się od 2500 pocisków (według izraelskiego wojska) do około 6000 (według innych analityków).
🔹 Pasmo 5: Middle East Institute – „nieprzewidywalna nowa faza”
Już w lipcu MEI omawiało „nieprzewidywalną nową fazę” wojny: po 13 nocach intensywnych nalotów USA Trump gwałtownie przerwał bombardowania. Iran również wstrzymał ataki, ale zachował kontrolę nad Ormuzem. Ataki dronów w Arabii Saudyjskiej, Jordanii i Iraku pokazały, że krucha przerwa nie jest trwała. Huti otworzyli nowy front w Bab el-Mandab.
Prawdziwe przesłanie Abu Zabi
Czytając wszystkie te wątki razem, wyłania się spójny obraz:
Wojna się nie skończyła, ale została wstrzymana – a wstrzymanie jest spowodowane przede wszystkim polityką wewnętrzną w USA.
Najlepszy moment na eskalację nastąpi po 3 listopada.
Szczyt w Abu Zabi posłużył zorganizowaniu arabskiej flanki w tym zakresie: egzekwowanie sankcji, współpraca wywiadowcza, obrona powietrzna, szlaki energetyczne poza Ormuz.
Państwa Zatoki Perskiej nie są w tej sytuacji suwerennymi partnerami, lecz raczej poszukują ochrony – chcą izraelskiej obrony powietrznej, ponieważ nie ufają już Stanom Zjednoczonym. Kanał 14 cytuje stanowisko Arabów w następujący sposób: „Stany Zjednoczone nie są wiarygodne w dłuższej perspektywie; Izrael jest bardziej wiarygodnym partnerem”.
To właśnie jest kwestia, którą Marouf podkreśla w swoim nagraniu wideo: to, co jest sprzedawane jako „regionalna architektura bezpieczeństwa”, jest w rzeczywistości reorganizacją zależności – odejścia od Waszyngtonu jako jedynego gwaranta w stronę osi kierowanej przez Izrael i arabskich młodszych partnerów.
Czego nie wiemy
Żadne państwo arabskie nie potwierdziło swojego udziału. Lista dziesięciu krajów pochodzi z jednego źródła – anonimowego urzędnika z Emiratów Arabskich za pośrednictwem Kanału 14.
Agencja AP poinformowała, że Netanjahu poprosił bin Zayeda o zaprzeczenie doniesieniom, jakoby ostrzegał go przed 7 października 2023 roku. W oficjalnym oświadczeniu nie pojawiło się żadne zaprzeczenie. Biuro Netanjahu nazwało doniesienia AP „fake newsami”.
Libijskie przywództwo (Haftar) nie zostało potwierdzone.
Wcześniejsza wizyta Netanjahu w marcu została początkowo uznana przez Zjednoczone Emiraty Arabskie za „całkowicie bezpodstawną” – ale później to potwierdzono. Kultura zaprzeczania w tym regionie jest powszechnie znana.
Wniosek
Szczyt w Abu Zabi nie był sygnałem pokoju. Był przygotowaniem do kolejnej rundy. Wojna z Iranem trwa od siedmiu miesięcy, negocjacje utknęły w martwym punkcie, a kluczowa data to 3 listopada 2026 roku. Po tym terminie Trump nie będzie już musiał stawiać czoła wewnętrznym przeszkodom politycznym – a państwa Zatoki Perskiej już zasygnalizowały gotowość do współpracy, jeśli środki bezpieczeństwa okażą się wystarczające.
Każdy, kto uważa, że państwa takie jak Arabia Saudyjska, Egipt czy Zjednoczone Emiraty Arabskie działają suwerennie, nie rozumie tej struktury. Są zapraszane, konsultowane, proszone o pomoc – a potem muszą zapewnić: przestrzeń powietrzną, egzekwowanie sankcji, logistykę. To nie jest partnerstwo; są wasalami USA, z których niektóre to dawne brytyjskie twory kolonialne.
Pytanie nie brzmi, czy nastąpi następna faza, ale kiedy – i czy wówczas same państwa Zatoki Perskiej staną się polem bitwy, ponieważ Iran odpowie tam atakiem, tak jak to już zrobił.
W niedzielę 27 września 2026 roku prywatny samolot z Benjaminem Netanjahu wylądował w Abu Zabi. Bez konferencji prasowej, bez zdjęcia, bez wspólnego oświadczenia.
Premier Izraela spotkał się z szejkiem Mohammedem bin Zayedem na prawie cztery godziny – z przedstawicielami łącznie dziesięciu krajów. To, co oficjalnie przedstawiono jako „stosunki dwustronne i wyzwania regionalne”, było w rzeczywistości operacyjnym briefingiem na temat kontynuacji wojny z Iranem.
Palestyńsko-syryjski dziennikarz Laith Marouf podkreślił w swoim nagraniu wideo właśnie ten punkt : To, co miało miejsce w Abu Zabi, nie było szczytem suwerennych państw, lecz koordynacją osi wojennej, na której czele stały USA i Izrael, a pewna liczba reżimów arabskich została sprowadzona do roli zwykłych wykonawców rozkazów.
Fakty: Co jest potwierdzone, a co nie
Oficjalne potwierdzenie nastąpiło w dwóch etapach, co jest znaczące:
Najpierw państwowa agencja informacyjna WAM podała w poniedziałek, że bin Zayed „przyjął” Netanjahu – jest to pierwsze oficjalne potwierdzenie wizyty Netanjahu w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Niedługo później biuro Netanjahu również potwierdziło wizytę, a na liście delegacji znaleźli się: szef Mossadu Roman Gofman , szef Rady Bezpieczeństwa Narodowego Shmuel Ben Ezra , sekretarz generalny sił zbrojnych Guy Markizano , doradca ds. polityki zagranicznej Ophir Falk i jego żona Sara.
Zabranie ze sobą szefa Mossadu i dyrektora Rady Bezpieczeństwa Narodowego nie jest wizytą kurtuazyjną. To delegacja operacyjna.
Izraelska stacja telewizyjna Channel 14, powołując się na wysoko postawionego urzędnika z Emiratów Arabskich, poinformowała o dwupoziomowej strukturze: najpierw Netanjahu z bin Zayedem, następnie rozszerzona runda z przedstawicielami USA, Arabii Saudyjskiej, Maroka, Egiptu, Kuwejtu, Bahrajnu, Libii i Omanu – plus Izrael i ZEA, czyli dziesięć krajów.
Ynet i i24NEWS wspomniały również o Jordanii i podały, że spotkanie po stronie izraelskiej zorganizował Gofman, a bin Zayed zgodził się je poprowadzić.
Żaden z wyżej wymienionych krajów arabskich nie potwierdził swojego udziału. To typowa podwójna rezerwacja: publiczne zaprzeczanie, a prywatne siadanie przy stole.
Trasy lotów ujawniają więcej, niż jakikolwiek komunikat.
Izraelski raport All Israel News zawiera szczegół, który ma większą wagę niż wszelkie zaprzeczenia:
W czasie wizyty Netanjahu w Zjednoczonych Emiratach Arabskich wylądowały samoloty: libijski rządowy, marokański samolot wojskowy, katarski samolot wojskowy i rządowy samolot Emiratów Arabskich z Rijadu.Źródło: All Israel News
Gazeta „Tehran Times” podchwyciła dokładnie tę kwestię: Netanjahu poleciał do Abu Zabi przez przestrzeń powietrzną Jordanii i Arabii Saudyjskiej – dwóch państw, które publicznie potępiają Izrael, ale po cichu otworzyły korytarz powietrzny.
Kolejny element układanki pasuje: włoski dziennik Il Foglio doniósł, że Saddam Haftar – syn libijskiego generała Chalify Haftara – również przebywał w Abu Zabi i spotkał się z Netanjahu. Oficjalnie niepotwierdzone, ale pasuje do obrazu Zjednoczonych Emiratów Arabskich jako centrum regionalnej logistyki zastępczej.
Treść rozmów
Kanał 14 przedstawił najbardziej szczegółowy obraz z wnętrza. Według nich, chodziło o:
Pogłębianie współpracy w zakresie bezpieczeństwa i wywiadu między Izraelem a Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi
Utworzenie regionalnych ram obronnych przeciwko „wspólnym zagrożeniom”
Plan działania przeciwko Iranowi i Huti
Pomoc wywiadowcza i bezpieczeństwa dla Arabii Saudyjskiej
Stopniowe formowanie się nowej koalicji regionalnej
Szlak naftowy omijający Cieśninę Ormuz
Szczególnie wybuchowe: Według Kanału 14, Netanjahu przedstawił, jak sankcje i presja ekonomiczna osłabiły irański reżim, i wezwał uczestników do zapewnienia, że pieniądze nie będą już przepływać przez ich terytorium do Teheranu. Omówiono również przygotowania do ewentualnego ataku na zakłady odsalania wody i infrastrukturę krytyczną w państwach Zatoki Perskiej – z Huti jako tematem przewodnim.
Pojawił się jednak rozdźwięk: Netanjahu chce kontynuować kampanię przeciwko Iranowi, podczas gdy bin Zajid uzależnia to od zapewnienia wystarczającej ochrony państwom Zatoki Perskiej. Według doniesień Arabia Saudyjska zwróciła się o pomoc do Izraela; Netanjahu nie wykluczył tego, ale postawił warunki.
A oto prawdziwy powód tego pośpiechu: w Izraelu 27 października odbędą się wybory . Wizyta miała miejsce dokładnie miesiąc wcześniej.
Kiedy i jak będzie trwała wojna? Dostępne źródła
Kilka niezależnych źródeł wskazuje na przedział czasowy po wyborach uzupełniających w USA, które odbędą się 3 listopada 2026 r.:
🔹 Wątek 1: Axios o możliwym zawieszeniu broni – i jego zakończeniu
Przedstawiciel Iranu Rezaei odpowiedział zdaniem, które dobrze podsumowuje sytuację:
„Trump utknął w bagnie, z którego nie może ani negocjować, ani walczyć”.
🔹 Pasmo 2: Polityka zagraniczna – cztery scenariusze eskalacji
30 września „Foreign Policy”przeanalizował opcje po wyborach. Do tego czasu kryzys energetyczny działał jak hamulec – w kwietniu zmusił Trumpa do wycofania się i podpisania Memorandum of Understanding, które później rozpadło się z powodu rozbieżnych interpretacji. Przedstawiono cztery scenariusze:
„Więcej epickiej furii”: Nowe, bardziej intensywne ataki na infrastrukturę wojskową, rakietową i energetyczną – prawdopodobnie we współpracy z Izraelem. Iran może ponownie odpowiedzieć na ataki na państwa Zatoki Perskiej.
„Finał sezonu”: Operacja sił specjalnych mająca na celu zabezpieczenie podziemnego magazynu wysoko wzbogaconego uranu – lub niespodziewany atak na terminale naftowe na wyspie Kharg.
„Gotówka na całość w gospodarce”: Agresywne sankcje wobec chińskich banków, rafinerii i portów, które kontynuują handel z Iranem. Sekretarz Skarbu Scott Bessent przyznał w sierpniu, że nadmierne egzekwowanie tych sankcji może zagrozić globalnemu systemowi finansowemu.
„Boots on the ground”: Wojska lądowe – najbardziej ryzykowny scenariusz. Iran jest cztery razy większy od Iraku i ma ponad 90 milionów mieszkańców. Szacunki wahają się od kilkuset tysięcy do miliona żołnierzy. Źródło: Foreign Policy
🔹 Wątek 3: Wojna z Iranem trwa już siedem miesięcy
„ Boston Globe”donosi , że wojna trwa już siedem miesięcy. Iran oficjalnie otrzymał odpowiedź USA na ofertę jej zakończenia. Araghchi zaproponował ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz w ciągu tygodnia, jeśli USA zniosą blokadę irańskich portów, uwolnią zamrożone aktywa i zawieszą sankcje naftowe. Trump publicznie odrzucił tę ofertę, ale mediatorzy kontynuowali pracę za kulisami. Sam Trump powiedział we wtorek, że wojna zakończy się „bardzo, bardzo szybko”, ale nie spodziewał się jej zakończenia przed wyborami uzupełniającymi.
🔹 Pasmo 4: Druga faza – podziemne stanowiska rakietowe
W marcu agencja Reuters, powołując się na źródła, donosiła, że wojna Izraela z Iranem wkracza w drugą fazę: ataki na podziemne wyrzutnie rakiet balistycznych. Szacunki arsenału Iranu przed wojną wahały się od 2500 pocisków (według izraelskiego wojska) do około 6000 (według innych analityków).
🔹 Pasmo 5: Middle East Institute – „nieprzewidywalna nowa faza”
Już w lipcu MEI omawiało „nieprzewidywalną nową fazę” wojny: po 13 nocach intensywnych nalotów USA Trump gwałtownie przerwał bombardowania. Iran również wstrzymał ataki, ale zachował kontrolę nad Ormuzem. Ataki dronów w Arabii Saudyjskiej, Jordanii i Iraku pokazały, że krucha przerwa nie jest trwała. Huti otworzyli nowy front w Bab el-Mandab.
Prawdziwe przesłanie Abu Zabi
Czytając wszystkie te wątki razem, wyłania się spójny obraz:
Wojna się nie skończyła, ale została wstrzymana – a wstrzymanie jest spowodowane przede wszystkim polityką wewnętrzną w USA.
Najlepszy moment na eskalację nastąpi po 3 listopada.
Szczyt w Abu Zabi posłużył zorganizowaniu arabskiej flanki w tym zakresie: egzekwowanie sankcji, współpraca wywiadowcza, obrona powietrzna, szlaki energetyczne poza Ormuz.
Państwa Zatoki Perskiej nie są w tej sytuacji suwerennymi partnerami, lecz raczej poszukują ochrony – chcą izraelskiej obrony powietrznej, ponieważ nie ufają już Stanom Zjednoczonym. Kanał 14 cytuje stanowisko Arabów w następujący sposób: „Stany Zjednoczone nie są wiarygodne w dłuższej perspektywie; Izrael jest bardziej wiarygodnym partnerem”.
To właśnie jest kwestia, którą Marouf podkreśla w swoim nagraniu wideo: to, co jest sprzedawane jako „regionalna architektura bezpieczeństwa”, jest w rzeczywistości reorganizacją zależności – odejścia od Waszyngtonu jako jedynego gwaranta w stronę osi kierowanej przez Izrael i arabskich młodszych partnerów.
Czego nie wiemy
Żadne państwo arabskie nie potwierdziło swojego udziału. Lista dziesięciu krajów pochodzi z jednego źródła – anonimowego urzędnika z Emiratów Arabskich za pośrednictwem Kanału 14.
Agencja AP poinformowała, że Netanjahu poprosił bin Zayeda o zaprzeczenie doniesieniom, jakoby ostrzegał go przed 7 października 2023 roku. W oficjalnym oświadczeniu nie pojawiło się żadne zaprzeczenie. Biuro Netanjahu nazwało doniesienia AP „fake newsami”.
Libijskie przywództwo (Haftar) nie zostało potwierdzone.
Wcześniejsza wizyta Netanjahu w marcu została początkowo uznana przez Zjednoczone Emiraty Arabskie za „całkowicie bezpodstawną” – ale później to potwierdzono. Kultura zaprzeczania w tym regionie jest powszechnie znana.
Wniosek
Szczyt w Abu Zabi nie był sygnałem pokoju. Był przygotowaniem do kolejnej rundy. Wojna z Iranem trwa od siedmiu miesięcy, negocjacje utknęły w martwym punkcie, a kluczowa data to 3 listopada 2026 roku. Po tym terminie Trump nie będzie już musiał stawiać czoła wewnętrznym przeszkodom politycznym – a państwa Zatoki Perskiej już zasygnalizowały gotowość do współpracy, jeśli środki bezpieczeństwa okażą się wystarczające.
Każdy, kto uważa, że państwa takie jak Arabia Saudyjska, Egipt czy Zjednoczone Emiraty Arabskie działają suwerennie, nie rozumie tej struktury. Są zapraszane, konsultowane, proszone o pomoc – a potem muszą zapewnić: przestrzeń powietrzną, egzekwowanie sankcji, logistykę. To nie jest partnerstwo; są wasalami USA, z których niektóre to dawne brytyjskie twory kolonialne.
Pytanie nie brzmi, czy nastąpi następna faza, ale kiedy – i czy wówczas same państwa Zatoki Perskiej staną się polem bitwy, ponieważ Iran odpowie tam atakiem, tak jak to już zrobił.
Ujawniono: Niemiecki „ekspert ds. antysemityzmu” Guy Katz rzekomo wcześniej pracował dla izraelskiego wywiadu Mossadu, a obecnie ma wpływ na sposób radzenia sobie z protestami propalestyńskimi.
MintPress ujawnia, że monachijski „ekspert ds. antysemityzmu”, który organizuje działania polityczne mające na celu stłumienie propalestyńskich protestów w całych Niemczech, jest byłym izraelskim szpiegiem.
Od 7 października 2023 roku Guy Katz, profesor zarządzania międzynarodowego na Uniwersytecie Nauk Stosowanych w Monachium, stał się jedną z czołowych postaci niemieckiej polityki w kontekście Izraela i antysemityzmu. Katz założył liczne organizacje rzekomo zwalczające antysemityzm, przemawiał w Bundestagu i współpracował z policją, pomagając jej w tłumieniu antyizraelskiej retoryki. Podobno jest jednak byłym szpiegiem izraelskiej agencji wywiadowczej Mossad – fakt ten nigdy nie został wspomniany w obszernym materiale informacyjnym i licznych negatywnych komentarzach, z jakimi spotyka się w niemieckich i międzynarodowych mediach.
MintPress News prowadzi dochodzenie w tej sprawie.
„Cesarz antysemityzmu”
Od października 2023 roku Guy Katz ugruntował swoją pozycję jako jedna z najbardziej wpływowych postaci politycznych w Niemczech w kwestii izraelsko-palestyńskiej. Założył liczne grupy interesu i współpracował z władzami w celu tłumienia oporu wobec ludobójstwa – wszystko pod pretekstem walki z antysemityzmem.
Na początku tego roku założył „Antysemityzm? Nie w moim imieniu!” – bezpartyjną organizację, której celem jest wykorzenienie nienawiści do Żydów w całych Niemczech. Katzowi udało się przekonać do tej inicjatywy wszystkie główne partie w bawarskim parlamencie, z wyjątkiem faszystowskiej Alternatywy dla Niemiec (AfD), której odmówiono członkostwa. (Pomimo silnego poparcia AfD dla Izraela). Grupa chce uwidocznić filosemityzm i wysłać przesłanie do całego kraju. „Wielu sprzeciwia się antysemityzmowi, ale zbyt niewielu otwarcie wyraża swoje stanowisko. Ta kampania sprawia, że zajmowanie stanowiska staje się częścią codziennego życia” – wyjaśnił Katz.
„Antysemityzm beze mnie” opiera się na pracy „Roof Against Hate” (Niemcy, Austria i Szwajcaria przeciwko nienawiści), sojuszu ponad 200 organizacji, a także na monachijskim oddziale „Run For Their Lives”, grupy organizującej demonstracje, których celem jest domaganie się uwolnienia izraelskich więźniów ze Strefy Gazy – obie organizacje zostały założone lub współzałożone przez Katza.
6 października 2024 r. zaplanował i poprowadził w Monachium duży wiec solidarności z Izraelem, w którym wzięło udział 30 000 osób potępiających Hamas i przemoc antysemicką.
Aktywizm Katza zaowocował zaproszeniami do najwyższych szczebli władzy w Niemczech. W zeszłym roku wygłosił przemówienie przed parlamentem Bawarii, odnosząc się do antysemityzmu i wyraźnie mówiąc posłom: „Nigdy więcej, teraz”. Obecnie współpracuje z policją i uniwersytetami w Niemczech, opracowując programy szkoleniowe, które uczą ich, jak najlepiej zwalczać to, co nazywa nienawiścią do Żydów.
W październiku 2025 roku zorganizował w Monachium uroczystość upamiętniającą drugą rocznicę ataków z 7 października. Przeprowadził tam wywiad z Naftalim Bennettem, byłym premierem Izraela, który zdecydowanie popierał działania Sił Obronnych Izraela (IDF) w Strefie Gazy i był zamieszany w liczne zbrodnie wojenne. Katz stwierdził jednak, że jest „pod wrażeniem” działań polityka.
Katz jest stale cytowany w mediach, zarówno w prasie niemieckiej i izraelskiej, jak i międzynarodowej, które jednomyślnie akceptują jego samozwańczą rolę eksperta w dziedzinie antysemityzmu.
Krótko mówiąc: nie można dość podkreślić jego wpływu na debatę na temat Izraela i rzekomego wzrostu antysemityzmu w Niemczech.
W swoim niestrudzonym aktywizmie jego przesłanie jest jasne: największe zagrożenie nie pochodzi ze strony faszystowskiej prawicy (która niecałe sto lat temu przeprowadziła ludobójczą kampanię eksterminacji narodu żydowskiego w całej Europie), ale ze strony lewicy. „Uważam, że ekstremizm lewicowy i ekstremizm islamistyczny są dla nas, Żydów, o wiele bardziej niebezpieczne” – powiedział lokalnej gazecie „Jüdische Allgemeine”, twierdząc, że sytuacja niemieckich Żydów jest dziś „bardzo podobna” do tej w okresie poprzedzającym II wojnę światową – ze względu na zagrożenie ze strony lewicy.
Potępił decyzję niemieckiego sądu, aby nie zakazać propalestyńskiej demonstracji na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, twierdząc, że jest ona „oczywiście antysemicka”, ponieważ „podżega do nienawiści wobec Izraela” poprzez wykorzystanie „pierwotnej formy antysemityzmu”: twierdzenia, że Izrael zabija palestyńskie dzieci i pobiera organy od swoich ofiar.
W tym przypadku jednak nie chodzi o oszczerstwo krwi, lecz o udowodniony fakt. Izrael ma długą i dobrze udokumentowaną historię pobierania organów i w ciągu ostatnich trzech lat zabił ponad 20 000 palestyńskich dzieci, w tym ponad 1000 niemowląt poniżej pierwszego roku życia.
Jedną z postaci ze spektrum lewicowego, którą Katz wyróżnił, jest szwedzka aktywistka klimatyczna Greta Thunberg, porwana przez izraelskie siły specjalne w 2025 roku podczas próby dostarczenia pomocy humanitarnej do Strefy Gazy.
Chociaż Katz odmawia zaklasyfikowania działań Izraela w Strefie Gazy jako ludobójstwa, twierdzi, że Hamas dopuścił się ludobójstwa na chrześcijanach i zamierza dokonać kolejnego, „aż wszyscy Żydzi zostaną zniszczeni”. W publicznym nagraniu wideo twierdzi, że izraelskie ataki na szkoły i szpitale są uzasadnione, ponieważ Hamas ma tam ukrytą broń, i nazywa mieszkańców Strefy Gazy (w tym dzieci) „tak zwanymi niewiniątkami” i „tak zwanymi cywilami”.
Z drugiej strony Katz szczególnie chwalił prezydenta Donalda Trumpa, nazywając go „architektem pokoju” na Bliskim Wschodzie.
Gry szpiegowskie:
Guy Katz przeprowadził się do Niemiec w 2004 roku i zbudował udaną karierę; obecnie wykłada rozwiązywanie konfliktów, zarządzanie, negocjacje i strategię na Uniwersytecie Nauk Stosowanych w Monachium. W swojej działalności politycznej i wywiadach dla mediów nie ujawnia wystarczająco szczegółowo szczegółów swojej przeszłości przed przyjazdem do Niemiec. Guy Katz jest byłym [?? md] szpiegiem Mossadu.
W wykładzie, który wygłosił na Uniwersytecie w Nairobi w 2023 roku, zanim stał się znany w całym kraju jako jeden z czołowych aktywistów pro-izraelskich w Niemczech, ujawnił, że jest byłym tajnym agentem tej niesławnej agencji wywiadowczej.
Podczas wykładu rozwinął powiedzenie, że „byli” szpiedzy nigdy tak naprawdę nie porzucają szpiegostwa. Katz wyjaśnił publiczności, jak napisał uniwersytet na swojej oficjalnej stronie internetowej, że Mosad „nauczył się sztuki zwalniania agentów”. „Wyjaśnił, że w wojsku i służbach wywiadowczych istnieje departament, który opiekuje się emerytowanymi funkcjonariuszami służb bezpieczeństwa”, co rodzi pytania o to, w jakim stopniu byli pracownicy Mossadu nadal utrzymują kontakt z tą organizacją.
To twierdzenie wydaje się potwierdzać profil Katza na Expert Marketplace, cyfrowej platformie rezerwacji prelegentów. Katz zwraca uwagę, że jednym z tematów jego wystąpienia jest „Komunikowanie się jak agent Mossadu” – prezentacja „oparta na prawdziwych wydarzeniach i pokazująca, czego liderzy mogą się z nich nauczyć”.
Inne profile wymieniają go jako byłego oficera wywiadu Sił Obronnych Izraela, co sugeruje jego możliwe powiązania z kontrowersyjną Jednostką 8200.
Powodem, dla którego przeszłość jest problematyczna, jest długa historia prowadzenia przez te organizacje szpiegostwa, operacji psychologicznych, ataków terrorystycznych i zabójstw na zlecenie na całym świecie, nawet w krajach sojuszniczych.
Mosad przeprowadził serię zamachów na irańskich naukowców zaangażowanych w irański program nuklearny. Jednocześnie zarówno Mosad, jak i Jednostka 8200 zostały uznane za mózgi ataku na libański pager w 2024 r. – incydentu, który niemal jednogłośnie potępiono jako akt terroryzmu i w wyniku którego ucierpiały tysiące cywilów.
Jednostka 8200 stanowi serce izraelskich operacji zaawansowanego technologicznie nadzoru i wojny cyfrowej. Ta elitarna jednostka odpowiada za izraelską cyberwojnę, hakowanie i operacje wywierania wpływu. Jej „byli” agenci, na przykład, stali za opracowaniem i dystrybucją niesławnej aplikacji Pegasus. Pegasus to oprogramowanie służące do włamywania się i szpiegowania urządzeń ponad 50 000 prominentnych osobistości na całym świecie, w tym dziennikarzy, działaczy na rzecz praw człowieka, aktywistów i polityków (w tym europejskich głów państw). Pegasus zapewnił izraelskim służbom wywiadowczym dostęp do urządzeń wszystkich osób objętych atakiem, umożliwiając im jednoczesne szpiegowanie kilkudziesięciu krajów.
Z pewnością wymowny jest fakt, że członek takiej organizacji prowadzi kampanię nacisków mającą na celu zakazanie propalestyńskich wypowiedzi w Niemczech.
Niszczenie demokracji w obronie ludobójstwa:
Niemiecki establishment, w tym wszystkie główne partie, udzielił praktycznie bezwarunkowego poparcia Izraelowi i jego działaniom w Strefie Gazy. Wsparcie to obejmowało podpisanie umowy o współpracy wojskowej i sprzedaż broni o wartości prawie 1 miliarda dolarów w ciągu samych pierwszych pięciu miesięcy 2026 roku. Najważniejszą transakcją była dostawa niemieckiego okrętu podwodnego klasy Dolphin II, który trafił do Tel Awiwu w lipcu.
Ta niezachwiana solidarność elit stoi w jaskrawym kontraście z postawą ogółu społeczeństwa. Sondaż YouGov z 2025 roku ujawnił powszechną antypatię wobec Izraela: osiem razy więcej Niemców miało skrajnie negatywną opinię o tym kraju niż skrajnie pozytywną. Ogólnie rzecz biorąc, tylko 21% społeczeństwa postrzega Izrael pozytywnie (z czego tylko 4% jest skrajnie pozytywnie), podczas gdy 65% wyraża otwartą dezaprobatę (z czego 32% zdecydowanie).
Z innego niedawnego sondażu wynika, że 62% wszystkich wyborców uważa, że Izrael dopuszcza się ludobójstwa w Strefie Gazy. Jeśli pominąć tych, którzy stwierdzili, że nie wiedzą lub nie odpowiedzieli na to pytanie, prawie czterech na pięciu Niemców uznało działania Izraela za porównywalne z ludobójstwem.
W całych Niemczech odbyły się liczne demonstracje pro-palestyńskie, które spotkały się z przemocą ze strony władz. Tysiące osób zostało aresztowanych, a zdjęcia zamaskowanych policjantów brutalnie atakujących pokojowych demonstrantów w całym kraju regularnie krążą w sieci.
Państwo niemieckie podjęło kroki w celu faktycznej kryminalizacji propalestyńskich wypowiedzi i protestów pod pretekstem „racji stanu” – doktryny, która głosi, że zaangażowanie na rzecz bezpieczeństwa Izraela jest niepodważalnym i niepodważalnym filarem państwa niemieckiego. W 2024 roku, w odpowiedzi na narastającą falę niepokojów, rząd uchwalił ustawę zobowiązującą osoby ubiegające się o obywatelstwo niemieckie do złożenia przysięgi wierności Izraelowi i syjonizmowi, uznając tym samym „prawo państwa do istnienia”.
Tylko w Berlinie w ciągu pierwszych 18 miesięcy po atakach z 7 października wniesiono ponad 9000 oskarżeń karnych w związku z protestami propalestyńskimi. Zakazano działalności wielu grup palestyńskich lub propalestyńskich, a także popularnych haseł, takich jak „Od rzeki do morza Palestyna będzie wolna”.
Reakcja władz, uważana przez wielu za najostrzejszą w Europie, spotkała się z ostrą krytyką ze strony Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz organizacji takich jak Amnesty International i Human Rights Watch. Zwrócono uwagę na takie problemy, jak dyskryminacja muzułmanów sankcjonowana przez państwo i de facto zakaz symboli oporu, np. kefiji.
Sam Izrael określił Niemcy jako kluczowe pole bitwy w tym, co premier Benjamin Netanjahu nazywa „ósmym frontem” kraju: walce o zachodnią opinię publiczną. W tym celu wydał ogromne sumy na zalewanie kraju niemieckojęzycznymi wiadomościami chwalącymi Izrael i porównującymi Hamas do ISIS i innych ugrupowań terrorystycznych, jak wynika z dochodzenia przeprowadzonego w 2025 roku przez MintPress News.
Izrael i lobby proizraelskie usilnie starają się utożsamiać wszelki opór wobec jego działań w Strefie Gazy, Libanie i innych krajach z terroryzmem i antysemityzmem. Katz i jego kampania wyborcza odgrywają w tym kluczową rolę. Czy uda im się powstrzymać falę współczucia dla Palestyny, pozostaje jednak niewiadomą.