Archiwa tagu: Ormuz

Milczenie armat: Zawieszenie broni bez pojednania

Opublikowany przez

Zaktualizowano dnia1 lipca 2026 r.

Milczenie armat: Zawieszenie broni bez pojednania

Michael Hollister apolut/das-schweigen-der-geschutze-waffenruhe-ohne-annaherung

Milczenie armat: zawieszenie broni bez pojednania | Autor: Michael Hollister

Stany Zjednoczone i Iran zawieszają ogień – „Na razie wstrzymajcie się”
Po czterech dniach wzajemnych ataków, obie strony wstrzymały działania ofensywne 29 czerwca – był to przełomowy moment tygodnia. Przedstawiciel władz USA powiedział CNN, że wstrzymają się „na razie”; Waszyngton ogłosił, że statki handlowe będą mogły ponownie swobodnie przepływać przez Cieśninę Ormuz.

To przerywa samonapędzający się cykl – ataki USA przez dwie kolejne noce, irański odwet przeciwko dwóm państwom Zatoki Perskiej – przynajmniej tymczasowo. Wcześniej Trump ostrzegał, że Iran „przestanie istnieć”, jeśli ataki będą kontynuowane; Teheran groził „całkowitym zerwaniem” rozmów.

Trump zapowiada rozmowy w Dosze – Teheran i Katar zaprzeczają spotkaniom na wysokim szczeblu.
Istnieją dwie sprzeczne wersje dotyczące samej daty. 29 czerwca Trump oświadczył, że Iran „poprosił o spotkanie” i że negocjatorzy spotkają się w Dosze we wtorek. Rzecznik MSZ Kataru, Al-Ansari, wyjaśnił, że obecnie nie odbywają się „żadne spotkania na wysokim szczeblu” między stroną irańską a amerykańską – jedynie delegacje techniczne spotykają się za pośrednictwem pośredników. Rzecznik irańskiego MSZ, Baqaei, potwierdził wysłanie delegacji ekspertów do Dohy, ale podkreślił: „Nie weszliśmy jeszcze w fazę negocjacji w sprawie ostatecznego porozumienia”.

Witkoff i Kushner w Dosze – trzy ścieżki negocjacyjne, 6 miliardów dolarów jako dźwignia.
Amerykańscy wysłannicy Steve Witkoff i Jared Kushner przybyli do Dohy 30 czerwca i rozmawiali z premierem Kataru i ministrem spraw zagranicznych – a nie z przedstawicielami Iranu. Według Kataru, realizowane są trzy odrębne ścieżki: program nuklearny, gospodarka i sankcje oraz bezpieczeństwo regionalne. Katar nadal posiada zamrożone irańskie fundusze w wysokości 6 miliardów dolarów i koordynuje bezpieczne przejście z Omanem. Główny negocjator Iranu, Ghalibaf, oświadczył, że Teheran nie podejmie dalszych rozmów do czasu wdrożenia memorandum.

Wall Street Journal: Bazy USA w Zatoce Perskiej tak poważnie uszkodzone, że rozważa się ich przeniesienie na zachód.
Analiza Wall Street Journal oparta na zdjęciach satelitarnych, nagraniach wideo i wywiadach szacuje, że szkody w Bahrajnie – jedynej amerykańskiej bazie morskiej w regionie, będącej bazą Piątej Floty – są znacznie większe niż oficjalnie przyznano.

Ucierpiała kwatera główna, kilkanaście budynków i dwa terminale łączności satelitarnej; sama odbudowa tego miejsca szacowana jest na około 400 milionów dolarów. CSIS szacuje całkowity koszt wojny na około 40 miliardów dolarów, z czego od 2,2 do 5,1 miliarda dolarów to czyste zniszczenia baz – Kontroler Pentagonu poinformował wcześniej Kongres o 29 miliardach dolarów, nie wliczając zniszczeń baz. Według cytowanych urzędników, Departament Obrony rozważa redukcję swojej obecności w Kuwejcie i Arabii Saudyjskiej oraz przeniesienie funkcji na zachód; raport wymienia Izrael jako jedną z analizowanych lokalizacji. Według tych danych, w wojnie zginęło 13 żołnierzy amerykańskich, a setki zostało rannych.

Zgromadzenie Ekspertów nazywa otwarcie Cieśniny Ormuz „strategicznym błędem”.
Sprzeciw wobec porozumienia pojawia się obecnie w samym irańskim kierownictwie. Prawie trzy czwarte członków Zgromadzenia Ekspertów – duchownego organu mianującego i nadzorującego Najwyższego Przywódcę – podpisało oświadczenie, w którym nazwało ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz „strategicznym błędem” i złamaniem obietnic złożonych przez kierownictwo. Sekretariat Zgromadzenia natychmiast odrzucił to oświadczenie. Osiem z dwunastu osób obecnych na spotkaniu Pezeshkiana ze Stowarzyszeniem Nauczycieli Seminariów w Kom należy do Zgromadzenia.

Pezeshkian: „Wielkie zwycięstwo” i 6 miliardów dolarów – Waszyngton i Katar nie potwierdzają uwolnienia.
Prezydent Pezeshkian zachwalał memorandum w Kom 29 czerwca jako „wielkie zwycięstwo narodu irańskiego”. Według państwowej agencji informacyjnej IRNA, 6 z 12 miliardów dolarów irańskich funduszy przechowywanych w Katarze ma zostać uwolnionych i zwróconych; sankcje na ropę i produkty petrochemiczne mają zostać zniesione. Fakty jednak temu przeczą: przedstawiciele USA twierdzą, że do tej pory nie uwolniono żadnych zamrożonych aktywów, Katar potwierdza brak transferu, a według „Wall Street Journal” uwolnienie aktywów jest uzależnione od warunków i etapów. W ten sam weekend Iran ostrzelał tankowiec przewożący katarską ropę.

Macron i Oman chcą oczyścić Cieśninę Ormuz z min – Iran bierze na siebie wyłączną odpowiedzialność.
Po spotkaniu z sułtanem Haithamem w Paryżu prezydent Macron oświadczył, że Francja i Oman, wraz z partnerami, zamierzają oczyścić Cieśninę Ormuz z min, aby zapewnić swobodny i bezwarunkowy przepływ. Wiceminister spraw zagranicznych Iranu, Gharibabadi, odrzucił to, stwierdzając, że zgodnie z porozumieniem, Iran jest wyłącznie odpowiedzialny za oczyszczanie z min i że Francja „nie powinna komplikować delikatnej sytuacji”. Teheran określił francuską inicjatywę jako „prowokację”. Przenosi to spór z kwestii szlaku przejścia na kwestię tego, kto będzie faktycznie odpowiedzialny za techniczne otwarcie cieśniny.

Araghchi: Hormuz pod „wyłączną” administracją irańską w ciągu 30 dni.
Minister spraw zagranicznych Araghchi przedstawił roszczenia Iranu w maksymalnym możliwym zakresie. Po usunięciu przeszkód Cieśnina Ormuz powróci do swojej przedwojennej pojemności w ciągu 30 dni pod „wyłączną” administracją irańską. Jednocześnie wojna musi zakończyć się całkowicie – na wszystkich frontach, w tym wyraźnie w Libanie. Oba oświadczenia są sprzeczne ze stanowiskiem Stanów Zjednoczonych i państw Zatoki Perskiej, które odrzucają jednostronną kontrolę Iranu.

Liban: Żołnierz zginął, nowe ataki, Katz zapowiada „przedłużony pobyt” – rabin Zini: „Cały Liban należy do nas”.
Porozumienie ramowe z 26 czerwca jest podważane przez obie strony już w pierwszym tygodniu jego obowiązywania. 28 czerwca izraelski żołnierz zginął w strzelaninie z bojownikiem Hezbollahu, a izraelskie ataki uderzyły w południe w pobliżu Deir Seryan i Taybeh; minister obrony Katz polecił armii przygotowanie się do „przedłużonego pobytu” w strefie bezpieczeństwa. Z drugiej strony izraelski rabin Elijahu Zini oświadczył na posiedzeniu komisji Knesetu, że zwrócił się do ministrów z pytaniem: „Na jakiej podstawie rezygnujecie z dziedzictwa naszych przodków? Cały Liban należy do nas”. Według gazety Haaretz, wujka przywódcy Shin Bet, Dawida Ziniego, Zini jest rabinem, a nie członkiem rządu – co symbolizuje odrzucenie wycofania się izraelskiej prawicy, tak jak Hezbollah i Amal symbolizują odrzucenie przez drugą stronę.

Członkowie IRGC zabici w Paveh – Kurdyjskie zamieszki na Zachodzie
. Incydenty eskalują w przeważająco kurdyjskim zachodzie Iranu. Wieczorem 29 czerwca, według Gwardii Rewolucyjnej, dwóch jej członków zginęło, a dwóch zostało rannych w ataku w Paveh (prowincja Kermanszah); raport opiera się na agencji informacyjnej Mehr. To, wraz z atakiem dronów na irańsko-kurdyjski obóz opozycyjny w pobliżu Irbilu w poprzednim tygodniu, rodzi pytanie, czy długo tlące się kurdyjskie zamieszki wchodzą w bardziej aktywną fazę. Kurdyjskie grupy opozycyjne były uważane za potencjalny punkt nacisku przeciwko Teheranowi podczas wojny; niektórzy obawiają się teraz ujawnienia, jeśli dyplomacja zostanie wznowiona.

Inflacja w Iranie sięga 88,6% – MFW przewiduje najwyższy poziom od 1979 roku.
Podczas gdy władze mówią o zwycięstwie, sytuacja w kraju pogarsza się. Oficjalne dane za czerwiec wskazują na roczną stopę inflacji na poziomie 88,6%; bank centralny odnotował miesięczny wzrost wskaźnika cen konsumpcyjnych o ponad 7% 29 czerwca, a ceny żywności, napojów i tytoniu wzrosły o około 130% w maju. Międzynarodowy Fundusz Walutowy prognozuje, że całkowita inflacja wyniesie prawie 69% do 2026 roku – według MFW, będzie to najwyższy poziom od rewolucji w 1979 roku. Blokada portów przez amerykańską marynarkę wojenną oraz zniszczenie przemysłu i infrastruktury dodatkowo sparaliżowały irańską gospodarkę podczas wojny.

Brent zamyka najsłabszy kwartał od 2020 roku – tuż powyżej poziomów sprzed wojny.
Rynek ropy naftowej wycenia ropę naftową w warunkach pokoju, ale koryguje ją z każdą eskalacją. Brent zamknął miesiąc na poziomie około 73-74 dolarów, WTI na poziomie około 70,70 dolarów; drugi kwartał przyniósł spadek o około 30 procent – ​​największą kwartalną stratę od 2020 roku. W poniedziałek cena Brent wzrosła nieznacznie powyżej 73 dolarów, ponieważ w weekend załamał się ruch żeglugowy – poziom nieznacznie wyższy niż w dniu poprzedzającym wybuch wojny 28 lutego. Zwolnienia z sankcji USA, które pozwalają na wejście na rynek irańskiej ropy, wywierają dodatkową presję na ceny.

Iran atakuje Bahrajn i Kuwejt – trafiony budynek mieszkalny w Muharraku, brak ofiar śmiertelnych.
W odwecie za ataki USA, Gwardia Rewolucyjna zaatakowała 28 czerwca amerykańskie obiekty w Bahrajnie i Kuwejcie rakietami i dronami. Bahrajn – siedziba Piątej Floty USA – poinformował, że ośmiopiętrowy budynek mieszkalny w pobliżu lotniska został trafiony, a najwyższe piętro zniszczone, ale nikt nie zginął. Przedstawiciel władz USA oświadczył, że żaden z zamierzonych celów nie został trafiony. Bahrajn potępił atak, nazywając go „rażącym naruszeniem suwerenności”.

Gaza: Izrael kontynuuje zabijanie w czasie zawieszenia broni – powtarza się to na wszystkich frontach.
Izrael nie tylko łamie porozumienia w Libanie, ale także kontynuuje działania w Strefie Gazy w czasie zawieszenia broni. Według palestyńskich źródeł i agencji informacyjnej Wafa, izraelskie ataki w weekend zabiły co najmniej czterech Palestyńczyków, w tym 13-letnią Eileen al-Farrę. Wśród celów ataków znalazł się namiot należący do osób przesiedlonych oraz obóz Al-Mawasi – wyznaczona „strefa bezpieczeństwa” na mocy zawieszenia broni – 27 czerwca. Kolejny atak dronów w Deir al-Balah 29 czerwca zabił trzy osoby, w tym ośmiolatka. Ministerstwo Zdrowia Gazy i komisja śledcza ONZ określają te działania jako ludobójstwo; Izrael temu zaprzecza, a międzynarodowy sąd nie wydał jeszcze ostatecznego orzeczenia w tej sprawie.

ANALIZA

I. Zawieszenie broni bez pojednania.
Głównym wnioskiem z tego tygodnia jest paradoks: strzelanina znów ucichła, a jednak nic nie zostało rozwiązane. 29 czerwca obie strony zaprzestały ognia – nie dlatego, że punkt sporny został rozwiązany, ale dlatego, że wymiana ognia stała się kosztowna i niekontrolowana dla obu stron. To, co nastąpiło później, nie było przełomem w negocjacjach, ale sporem o to, czy w ogóle do nich doszło: Trump twierdzi, że Iran wnioskował o spotkanie; Katar i Teheran zaprzeczają jakimkolwiek rozmowom na wysokim szczeblu i zezwalają jedynie na spotkania delegacji technicznych za pośrednictwem mediatorów. Rzeczywista sytuacja plasuje się gdzieś pomiędzy „zawieszeniem broni” a „jeszcze nie weszliśmy w fazę negocjacji”: Przestali strzelać, ale tak naprawdę też nie rozmawiają. Memorandum przetrwało jako dokument, a nie jako proces. Zawieszenie broni jest prawdziwe, ale deeskalacja nie – wszystkie otwarte pytania z ostatniej aktualizacji pozostają niezmienione.

II. Ramy, których nikt nie wdraża – odrzucone przez obie strony.
Libańskie porozumienie ramowe jest podważane w pierwszym tygodniu przez siły, które powinny je wdrażać. Z jednej strony żołnierze i bojownicy nadal zabijają się nawzajem, Izrael atakuje poza uzgodnioną strefą, a Katz ogłasza „przedłużony pobyt” – wycofanie się obiecane w porozumieniu jest redefiniowane jako stała obecność. Z drugiej strony istnieje nie tylko Hezbollah, który odrzuca tekst jako „kapitulację”, ale także izraelska prawica, dla której nawet to minimalne wycofanie się jest zbyt daleko idące: kiedy rabin mający rodzinne powiązania z najwyższymi służbami wywiadowczymi publicznie deklaruje: „Cały Liban należy do nas”, to opór wobec wycofania się nie jest stanowiskiem marginalnym. Argument okrężny z ostatniej aktualizacji pozostaje niezmienny – Izrael wycofa się, jeśli Hezbollah zostanie rozbrojony; Hezbollah nie rozbroi się, dopóki Izrael pozostanie. Ten sam schemat widoczny jest w Strefie Gazy: zawieszenie broni na papierze, kontynuowane działania w terenie. Izrael działa na trzech frontach, kierując się tą samą logiką.

III. Teheran kontra Teheran.
Najgroźniejsza linia podziału przebiega już nie między Waszyngtonem a Teheranem, ale w samym irańskim kierownictwie. Prezydent Pezeshkian przedstawia porozumienie jako „wielkie zwycięstwo” i obiecuje repatriację 6 miliardów dolarów – podczas gdy Waszyngton i Katar zaprzeczają, by jakiekolwiek pieniądze zostały wypłacone, a według „Wall Street Journal” wypłata ta jest uzależniona od spełnienia pewnych warunków. Jednocześnie prawie trzy czwarte Zgromadzenia Ekspertów – organu mianującego Najwyższego Przywódcę – nazywa otwarcie Cieśniny Ormuz „strategicznym błędem”. Minister spraw zagranicznych Araghchi z kolei rości sobie prawo do „wyłącznej” kontroli nad cieśniną, co oznacza stanowisko, którego żaden partner negocjacyjny nie zaakceptuje. Dodajmy do tego incydenty na kurdyjskim zachodzie i inflację na poziomie 88,6%, co przeczy „zwycięstwu” w codziennym życiu ludności. Władze Iranu nie mówią jednym głosem, a porozumienie, które w kraju postrzegane jest jako porażka, jest trudniejsze do utrzymania niż to, które postrzegane jest jako zwycięstwo.

IV. Rachunek wojenny

W tym tygodniu po raz pierwszy można określić prawdziwego zwycięzcę – a liczby malują inny obraz niż narracje o zwycięstwach obu stron. „Wall Street Journal” dokumentuje, że irańskie pociski i drony tak poważnie uszkodziły centralną amerykańską bazę morską w regionie, że rozważa się przeniesienie amerykańskiej obecności na zachód, aż do Izraela; CSIS szacuje koszt wojny na 40 miliardów dolarów. Kontrastuje to ostro z budżetem uzupełniającym w wysokości 87,6 miliarda dolarów z najnowszej aktualizacji, inflacją w Iranie zbliżającą się średnio do 69 procent i cenami ropy naftowej, które właśnie odnotowały najsłabszy kwartał od 2020 roku. Obie strony ogłaszają zwycięstwo: Teheran świętuje wycofanie amerykańskich baz i obiecane miliardy, Waszyngton ponowne otwarcie cieśniny. Rachunek ujawnia coś jeszcze – wojnę, której koszty nadal rosną dla obu stron, podczas gdy porozumienie mające ją zakończyć zależy od każdej kwestii implementacji. Najdroższa pozycja wciąż czeka na rozpatrzenie: 60-dniowy termin upływa w połowie sierpnia.

KLASYFIKACJA STRATEGICZNA

Dwa tygodnie po podpisaniu memorandum wymiana ognia ustała, ale żaden punkt sporny nie został rozwiązany. Nie ma już strzelaniny i nie toczą się żadne realne negocjacje; obie strony odrzucają porozumienie w sprawie Libanu, irańskie władze są podzielone w sprawie własnego porozumienia, a straty poniesione w wyniku wojny – zniszczone bazy amerykańskie, irańska inflacja, załamanie rynku ropy naftowej – przeczą narracjom o zwycięstwie zarówno w Waszyngtonie, jak i w Teheranie. Milczenie armat to pauza, a nie pokój. Punkt zerowy 60-dniowego okresu przypada na połowę sierpnia – w samym środku gorącej kampanii przed wyborami uzupełniającymi w USA.

+++

Źródła i notatki

Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – wykraczając poza dziennikarstwo opiniotwórcze. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych

.

  1. CNN, 29 czerwca 2026 r. – Wysłannik USA Witkoff w drodze do Dohy, ruch w Cieśninie Ormuz bez zmian: https://www.cnn.com/2026/06/29/world/live-news/iran-war-strikes-trump
  2. CNN, 28 czerwca 2026 r. – Kruche zawieszenie broni między USA a Iranem jest napięte, Bahrajn i Kuwejt na celowniku Teheranu: https://www.cnn.com/2026/06/28/world/live-news/iran-war-strikes-trump
  3. Fox News, 30 czerwca 2026 r. – Iran odmawia dalszych rozmów z USA, ponieważ Katar twierdzi, że nie odbywają się żadne spotkania na wysokim szczeblu: https://www.foxnews.com/live-news/us-iran-doha-qatar-war-peace-talks-hormuz-strait-june-30
  4. Time, 30 czerwca 2026 r. – Witkoff i Kushner w Dosze, aby spotkać się z mediatorami, ale nie odbyły się żadne rozmowy na wysokim szczeblu z Iranem: https://time.com/article/2026/06/30/us-iran-peace-deal-talks-technical-doha-mediators-strait-of-hormuz/
  5. Euronews, 30 czerwca 2026 r. – Amerykańscy wysłannicy Witkoff i Kushner wylądowali w Katarze, aby wziąć udział w nowych rozmowach na temat wojny z Iranem: https://www.euronews.com/2026/06/30/us-envoys-witkoff-and-kushner-land-in-qatar-for-fresh-iran-war-talks
  6. Bloomberg, 30 czerwca 2026 r. – Witkoff i Kushner planują przeprowadzić pośrednie rozmowy z Iranem w Katarze (Paywall/403, dostępny w przeglądarce): https://www.bloomberg.com/news/articles/2026-06-30/witkoff-kushner-set-to-hold-indirect-talks-with-iran-in-qatar
  7. RFE/RL / Radio Farda, 30 czerwca 2026 r. – Ruch morski w Cieśninie Ormuz gwałtownie zwalnia (Zgromadzenie Ekspertów, Paveh, Inflacja): https://www.rferl.org/a/iran-war-us-hormuz-oil-blockade-gulf-israel/33640284.html
  8. Press TV, 29 czerwca 2026 r. – Pezeshkian: Iran odzyska 6 miliardów dolarów zamrożonych w Katarze funduszy: https://www.presstv.ir/Detail/2026/06/29/771291/Iran-Pezeshkian-assets-frozen
  9. The Washington Times (AP), 29 czerwca 2026 r. – Pezeshkian z Iranu zapowiada uwolnienie zamrożonych aktywów w Katarze o wartości 6 mld USD; USA twierdzą, że nie uwolniono żadnych aktywów: https://www.washingtontimes.com/news/2026/jun/29/irans-masoud-pezeshkian-says-6b-frozen-assets-qatar-released-us-talks/
  10. Xinhua, 29 czerwca 2026 r. – Prezydent Iranu ogłosił uwolnienie zamrożonych środków w Katarze o wartości 6 mld USD (IRNA): https://english.news.cn/20260629/60218f24d7ac488297f2dd43fd9a08b6/c.html
  11. The Times of Israel, 25 czerwca 2026 r. – Stany Zjednoczone rozważają przeniesienie baz w Zatoce Perskiej zaatakowanych przez Iran na zachód, w tym do Izraela (raport WSJ): https://www.timesofisrael.com/us-considering-moving-gulf-bases-hit-by-iran-westward-inclusive-to-israel-report/
  12. The Wall Street Journal, 25 czerwca 2026 r. – Jak Iran zdewastował amerykańską bazę morską i spowodował przeliczenie sił USA (dostęp płatny, w przeglądarce): https://www.msn.com/en-us/news/world/how-iran-devastated-an-american-naval-base-and-caused-a-us-recalculation/ar-AA26yCOW
  13. Middle East Monitor, 30 czerwca 2026 r. – Izraelski rabin wzywa armię do pozostania w Libanie, twierdzi, że terytorium Libanu należy do Izraela (Haaretz): https://www.middleeastmonitor.com/20260630-israeli-rabbi-urges-army-to-stay-in-lebanon-claims-lebanese-territory-belongs-to-israel/
  14. NPR, 27 czerwca 2026 r. – Stany Zjednoczone i Iran ogłosiły ataki odwetowe w Iranie, Kuwejcie i Bahrajnie: https://www.npr.org/2026/06/27/nx-s1-5872954/us-strikes-iran
  15. Al Jazeera, 28 czerwca 2026 r. – Izrael zabija czterech Palestyńczyków w Strefie Gazy, podczas gdy ataki na namioty trwają (al-Mawasi, 27 czerwca): https://www.aljazeera.com/news/2026/6/28/israel-kills-three-palestinians-in-gaza-as-attacks-on-tents-continue
  16. Al Jazeera, 29 czerwca 2026 r. – Izraelski atak w Strefie Gazy zabija trzy osoby, w tym dziecko (Deir al-Balah): https://www.aljazeera.com/news/2026/6/29/israeli-attack-in-gaza-kills-three-inclusive-a-child
  17. Al Jazeera, 29 czerwca 2026 r. – Ceny ropy rosną, ponieważ ataki USA i Iranu zagrażają ponownemu otwarciu Cieśniny Ormuz: https://www.aljazeera.com/economy/2026/6/29/oil-prices-rise-as-us-iranian-strikes-threaten-strait-of-hormuz-reopening
  18. Trading Economics, 30 czerwca 2026 r. – ropa naftowa Brent (spadek w II kw. o ok. 30%): https://tradingeconomics.com/commodity/brent-crude-oil
  19. CBS News, 28/29 czerwca 2026 r. – Iran grozi „całkowitym wstrzymaniem” rozmów; inflacja w Iranie wynosi 88,6 procent: https://www.cbsnews.com/live-updates/us-iran-war-israel-hezbollah-strait-of-hormuz-peace-deal-talks/
  20. GlobalSecurity, 29 czerwca 2026 r. – Wojna w Iranie 2026, dzień 122. (Stand-down, Doha, Muharraq): https://www.globalsecurity.org/military/ops/iran-war-oprep.htm
  21. Blog na żywo ZDFheute, 30 czerwca 2026 r. – Wojna w Iranie: rozmowy w Doha, Gharibabadi w sprawie usuwania min, Deir al-Balah: https://www.zdfheute.de/politik/ausland/iran-israel-usa-angriff-liveblog-100.html
  22. Euronews (niemiecki), 27 czerwca 2026 r. – Eskalacja na Cieśninie Ormuz: USA rozpoczynają nowe ataki na Iran (Azizi): https://de.euronews.com/2026/06/27/attacke-frachtschiff-hormus-passage-usa-greifen-iran-wieder-an
  23. Handelsblatt, 28 czerwca 2026 r. – Cieśnina Ormuz: Czy grozi nam nowa eskalacja napięć między USA a Iranem?: https://www.handelsblatt.com/politik/international/strasse-von-hormus-droht-eine-neue-eskalation-zwischen-den-usa-und-dem-iran/100236038.html
  24. Britannica, 30 czerwca 2026 r. – Wojna z Iranem w 2026 r. (Memorandum chronologiczne, okres 60 dni): https://www.britannica.com/event/2026-Iran-war
  25. Michael Hollister – Iran Insight: Wojska lądowe i dwa zamki (29 marca 2026 r.): https://www.michael-hollister.com/de/2026/03/29/iran-insight-bodentruppen-und-das-doppelschloss/?utm_source=substack&utm_medium=Update&utm_campaign=0107

Strzelanina w Cieśninie jeszcze się nie skończyła, ale…

Opublikowany przez

Strzelanina w Cieśninie jeszcze się nie skończyła, ale…

27 czerwca 2026 Larry C. Johnson sonar21/the-shooting-in-the-strait-aint-over-but

Niecały tydzień po podpisaniu przez USA i Iran memorandum o porozumieniu, niektóre statki uwięzione na terenie cieśniny perskiej pospiesznie ruszyły w drogę korytarzem, a wiele z nich próbowało skorzystać z alternatywnej trasy po południowej stronie Cieśniny, wzdłuż wybrzeża Omanu. Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) skoordynowała tę alternatywną trasę z Omanem – biegnącą wzdłuż wybrzeża Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Półwyspu Musandam, omijając centralne przejście zaminowane przez Iran. Trasa ta była istotna, ponieważ całkowicie omijała wyznaczony przez Iran korytarz, biegnący bliżej irańskich wód terytorialnych.

Jednakże Iran i Oman uzgodniły we wtorek, 24 czerwca 2026 r., nowe ramy (wspólną grupę roboczą) dotyczące przyszłej administracji Cieśniny Ormuz. Oba kraje zgodziły się powołać wspólną grupę roboczą z udziałem swoich ministerstw spraw zagranicznych w celu omówienia:

  • Przyszłe zasady żeglugi i administrowania cieśniną.
  • Usługi świadczone (np. bezpieczeństwo, pilotaż).
  • Koszty powiązane (zgodnie z normami międzynarodowymi).

Oba państwa podkreśliły swoją suwerenność nad wodami terytorialnymi w cieśninie.

Marynarka Wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej wydała w czwartek ostrzeżenie przed korzystaniem z nowej trasy. W oświadczeniu opublikowanym przez irańską państwową agencję prasową IRNA, przedstawiciele marynarki wojennej stwierdzili, że trasa została ustanowiona bez powiadomienia i uzgodnień z Iranem, nazywając ją „niedopuszczalną i całkowicie niebezpieczną”.

Według Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej:

Jedyną autoryzowaną trasą przejścia przez Cieśninę Ormuz jest ta ogłoszona przez Islamską Republikę Iranu. Ruch statków poza tymi trasami jest wyjątkowo niebezpieczny i zabroniony. Osoby naruszające zakaz zostaną ukarane.

Według prywatnej firmy ochroniarskiej Ambrey, dzień wcześniej Gwardia groziła jednemu tankowcowi przez radio, a żołnierz ostrzegał: „Jesteście w zasięgu moich rakiet i być może (ja) do was strzelę”.

W czwartek Ever Lovely , statek pod banderą Singapuru, operujący we flocie tajwańskiego Evergreen Marine, próbował przepłynąć przez cieśninę wąskim kanałem u wybrzeży Omanu, zgodnie z trasą wyznaczoną przez brytyjskie Biuro Bezpieczeństwa Operacji Handlowych na Morzu (UKMTO). Ever Lovely został zaatakowany przez drona należącego do potężnego irańskiego Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Iran rzekomo zestrzelił w czwartek co najmniej cztery drony w kierunku statków przepływających przez cieśninę. Jeden z nich uderzył w górny pokład Ever Lovely .

W piątek Stany Zjednoczone zaatakowały Iran w „odpowiedzi” na ataki na statek handlowy w Cieśninie Ormuz przeprowadzone dzień wcześniej:

Irańska agencja IRIB poinformowała, że ​​o godzinie 23:15 na molo Taheroui w Sirik usłyszano eksplozję. Źródło wojskowe podało, że eksplozje zostały spowodowane przez pocisk uderzający w obszar mola, dodając, że około pięć godzin wcześniej z Sirik oddano kilka strzałów ostrzegawczych w kierunku statków naruszających przepisy w Cieśninie Ormuz. Doniesienia wskazują również, że wcześniej z okolic Karpanu w kierunku cieśniny wystrzelono dwa pociski ostrzegawcze.

Dowództwo Centralne USA poinformowało, że jego siły przeprowadziły ataki na Iran 26 czerwca w odpowiedzi na irański atak z poprzedniego dnia na singapurski statek towarowy M/V Ever Lovely, który wypływał z Cieśniny Ormuz u wybrzeży Omanu. Dowództwo Centralne USA poinformowało, że amerykańskie samoloty obrały za cel irańskie składy rakiet i dronów oraz pozycje radarów przybrzeżnych po tym, jak statek został trafiony jednokierunkowym dronem bojowym.

Chociaż CENTCOM przedstawił to jako potężny atak na Iran, a amerykańskie media nagłośniły to jako akt poważnego odwetu, odpowiedź USA wyrządziła niewielkie szkody i można ją zasadnie interpretować jako symboliczny gest, a nie karę.

Dział Public Relations IRGC wydał następujące oświadczenie:

Po złamaniu zawieszenia broni w południowym Libanie przez reżim izraelski, łamiący traktat reżim USA również po raz kolejny złamał swoje zobowiązania.

Pod różnymi pretekstami, w tym pod pretekstem tranzytu statku oskarżonego o nawigację nielegalną trasą w Cieśninie Ormuz, Stany Zjednoczone przeprowadziły atak powietrzny na wybrzeża Islamskiej Republiki Iranu.

W odpowiedzi na tę agresję Marynarka Wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej zaatakowała pozycje, w których stacjonowały amerykańskie siły terrorystyczne w regionie.

Zgodnie z artykułem 5 Porozumienia z Islamabadu odpowiedzialność za regulację żeglugi przez Cieśninę Ormuz spoczywa na Islamskiej Republice Iranu.

Stany Zjednoczone próbowały jednak złamać to zobowiązanie, namawiając różne strony do jego złamania. Otrzymały odpowiednią odpowiedź i taka sama będzie miała miejsce w przyszłości. Jeśli agresja się powtórzy, reakcja Iranu będzie szersza.

Zamiast oznaczać powrót do wojny, tę wymianę ognia można najlepiej określić jako militarny teatr polityczny. Uważam, że Iran, dzięki informacjom wywiadowczym od Rosjan lub Chińczyków, dowiedział się o wydaniu przez Stany Zjednoczone rozkazu powrotu do strefy wpływów (CONUS) samolotów, pojazdów i żołnierzy, którzy zostali rozmieszczeni w regionie w ramach przygotowań do ataku z 28 lutego.

Ze względu na ograniczone szkody wyrządzone przez atak USA, uważam, że Iran zdecydował się na ograniczoną reakcję, zamiast eskalować konflikt i narazić się na ryzyko anulowania rozkazu o ponownym rozmieszczeniu przez Stany Zjednoczone.

Na razie Iran zachowuje kontrolę nad Cieśniną Ormuz, a statki chcące przepłynąć przez cieśninę przestrzegają nowej polityki Iranu.

Rozpocząłem poranek od rozmowy z Nimą na temat incydentu (w czasie naszej rozmowy nie dysponowałem informacjami, które właśnie przedstawiłem):

Larry Johnson: Alarm rakietowy w ZEA! Dubaj i Zatoka Perska nagrzewają się TERAZ

Ray i ja wystąpiliśmy regularnie z sędzią Napolitano przy okrągłym stole INTEL:

Okrągły stół INTEL z Johnsonem i McGovern – podsumowanie tygodnia 26 czerwca

Jeśli masz już dość słuchania o sytuacji w Zatoce Perskiej, to powinieneś sprawdzić mój najnowszy artykuł na Counter Currents … Przeprowadziłem wywiad z Andriejem Martianowem na temat wojny na Ukrainie:

Andriej Martyanow |

Mario i ja omówiliśmy ograniczoną reakcję Iranu na rzekomy atak USA:

PILNE: IRAN ODPOWIADA PO AMERYKAŃSKIM BOMBARDOWANIU – z byłym agentem CIA Larrym Johnsonem

Chciałbym mieć informacje, które przedstawiłem powyżej, kiedy rozmawiałem z Sulaimanem. Uważał, że atak USA był poważniejszy i twierdził, że Iran się wycofuje… Nie zgodziłem się z tym:

PILNE: IRAN ODPOWIADA NA ATAK USA, LIBAŃSKA ARMIA ATAKUJE PROTESTUJĄCYCH, z udziałem CIA Larry’ego Johnsona

Poważne tarapaty. To cieśnina, ciśnienie…

Opublikowany przez

Dire Straits… To nie ten zespół

25 czerwca 2026 przez Larry C. Johnson sonar21/dire-straits-not-the-band

W środę, 24 czerwca 2026 roku, prezydent Donald Trump stwierdził, że przez Cieśninę Ormuz przepływa rekordowa ilość ropy naftowej po niedawnym porozumieniu o zawieszeniu broni między USA a Iranem. Ogłosił, że poprzedniego dnia (wtorek) przez cieśninę przepłynęło 19 milionów baryłek ropy. Podkreślił, że przed wojną przepływy wynosiły średnio ponad 20 milionów baryłek dziennie, ale gwałtownie spadły (do 1–4 milionów baryłek) w trakcie konfliktu, a ostatni wzrost przedstawił jako ogromny sukces. Oto szokujące… Trump nie mówi całej prawdy.

Według danych MarineTraffic i powiązanych danych wywiadowczych dotyczących morza na wtorek 23 czerwca 2026 r.:

Przez Cieśninę Ormuz przepłynęło od 7 do 12 tankowców (transportujących ropę naftową i produkty ropopochodne), przy czym niektóre źródła podają, że 7 w pełni śledzonych tankowców (w tym supertankowców) nadawało sygnały AIS.

Przed 28 lutego 2026 roku (przed eskalacją konfliktu irańskiego w 2026 roku), średnia liczba tankowców przepływających przez Cieśninę Ormuz wynosiła około 40–50 dziennie.

W najlepszym razie, zakładając, że przez Cieśninę przepłynęło 12 tankowców, stanowi to zaledwie 24% normalnego ruchu. Jednak ta liczba ledwo rekompensuje niedobór ciężkiej ropy naftowej, z którym zmaga się obecnie świat. Ponadto, żaden z tankowców, które przepłynęły przez Cieśninę we wtorek, nie płynął do Stanów Zjednoczonych ani Europy… Cała ropa kierowała się do Azji, a większość ładunku była przeznaczona dla Chin.

Karl Miller, globalny ekspert ds. energetyki, pisze w swoim najnowszym raporcie Executive Energy Security Review:

Kryzys nie polega na tym, że światu kończy się ropa. Kryzys polega na tym, że Zatoka Perska przestaje dostarczać światu użyteczną energię. Ropa i gaz ziemny z państw Rady Współpracy Zatoki Perskiej mogą istnieć pod ziemią i nadal być nieobecne na rynku. Europa traci niezawodną ulgę. Stany Zjednoczone tracą bezpieczeństwo dostaw gotowych produktów. Azja otrzymuje ograniczone i uwarunkowane politycznie dostawy. Ponowne otwarcie Ormuz to nie ożywienie gospodarcze; oczyszczenie kopalń, naprawa terminali, ponowne uruchomienie odwiertów, przywrócenie pociągów LNG, powrót statków, uzyskanie ubezpieczenia i odbudowanie zaufania kupujących to ożywienie gospodarcze…

Rynek powinien przestać pytać, czy ropa naftowa i gaz ziemny nadal istnieją pod ziemią. To niewłaściwe pytanie. Właściwe pytanie brzmi, czy ropę naftową i LNG z regionu GCC można wydobywać, wydobywać, magazynować, przesyłać rurociągami, ładować, ubezpieczać, transportować, rafinować, alokować i dostarczać nabywcom, którzy ich potrzebują. W tym poważnym przypadku, który tu analizujemy, odpowiedź brzmi: nie.

W poważnym przypadku, który tu analizujemy, otwarte rynki eksportowe Zatoki Perskiej zawodzą. Dostępna ropa naftowa przepływa kanałami kontrolowanymi, tolerowanymi lub uwarunkowanymi politycznie przez Iran. Głównymi odbiorcami są Chiny i Indie. Ograniczona dalsza redystrybucja odbywa się poprzez Singapur i centra handlowe Azji Południowo-Wschodniej na rynki takie jak Korea, Tajlandia i Filipiny. Europa i Stany Zjednoczone nie otrzymają żadnej realnej pomocy w Zatoce Perskiej w okresie objętym modelem.

Mówiąc o Iranie, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej w środę opublikował następujące oświadczenie:

Marynarka Wojenna IRGC: Bezpieczne przejście przez Cieśninę Ormuz jest możliwe tylko trasami ogłoszonymi przez Islamską Republikę Iranu

W imię Boga, Najłaskawszego, Najmiłosierniejszego

– Kilka godzin temu, bez poinformowania lub uzgodnienia z Islamską Republiką Iranu, niektóre władze ogłosiły nową trasę dla ruchu statków w Cieśninie Ormuz, co jest niedopuszczalne i całkowicie niebezpieczne.

– Niniejszym informujemy wszystkich, że jedyną autoryzowaną trasą przepływu przez Cieśninę Ormuz są trasy ogłoszone przez Islamską Republikę Iranu, a żegluga poza tymi trasami jest bardzo niebezpieczna i zabroniona. Ostrzegamy przed bezwzględnym unikaniem wszelkich przepraw poza ogłoszonymi trasami.

– Koordynacja z Marynarką Wojenną Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej w sprawie przejścia przez Cieśninę Ormuz Kanałem 16 jest obowiązkowa, a statki naruszające zakaz zostaną ukarane.

Oto sedno sprawy: Stany Zjednoczone wyczerpują swoje rezerwy ciężkiej ropy naftowej, która jest źródłem paliwa lotniczego i oleju napędowego. Szacuje się, że zapasy te wyczerpią się do pierwszego tygodnia lipca. To powinno zapewnić radosne obchody 4 lipca. Entuzjazm Trumpa z powodu ograniczonego odpływu ropy naftowej z Zatoki Perskiej we wtorek jest nieuzasadniony, ponieważ ropa ta trafia do Azji, a nie do amerykańskich rafinerii w Zatoce Amerykańskiej/Meksyku. Bez nowych dostaw ciężkiej ropy naftowej Stany Zjednoczone prawdopodobnie będą musiały podjąć trudne decyzje dotyczące dostaw oleju napędowego do zasilania ciężarówek lub paliwa lotniczego do utrzymania samolotów cywilnych i wojskowych w powietrzu.

Oto najnowszy Okrągły Stół z Pepe i mną… Proszę o subskrypcję:

BYLI AGENCI CIA I Pepe Escobar UJAWNIAJĄ: W jaki sposób ukryta technologia Pakistanu powstrzymała łańcuch zabójstw w Iranie?

Danny Davis i ja omówiliśmy realia Cieśniny Ormuz:

były analityk CIA Larry Johnson: Umowa z Iranem, Trump improwizuje na bieżąco

Nima i ja omówiliśmy najnowsze informacje dotyczące statusu porozumienia Iran-USA:

Larry Johnson: Izrael właśnie wywołał NASTĘPNĄ WOJNĘ – przygotowuje się do bombardowania Jemenu

Mario skupił się na najnowszych doniesieniach ze źródła pakistańskiego, które poinformowało Pepe i mnie o izraelskim spisku mającym na celu zabicie generała Munira:

MOSSAD RZEKOMO CHCIAŁ ZABIĆ DOWÓDCĘ ARMII PAKISTAŃSKIEJ - z byłym agentem CIA Larrym Johnsonem

Sulaiman poinformował, że 28 amerykańskich samolotów tankujących opuściło Izrael. Jeśli to prawda, oznacza to początek wycofywania sił bojowych USA z regionu:

28 amerykańskich samolotów tankujących opuściło Izrael, Arabię ​​Saudyjską, Iran i szczyt w sprawie normalizacji stosunków z Zatoką Perską z udziałem CIA Larry'ego Johnsona

Cieśnina Ormuz w obliczu nowej eskalacji: USA grożą statkom.

Opublikowany przez

Cieśnina Ormuz w obliczu nowej eskalacji: USA grożą statkom siłą militarną

30.05.2026. – Cieśnina Ormuz w obliczu nowej eskalacji: USA grożą statkom siłą militarną

Sytuacja w Cieśninie Ormuz dramatycznie się zaostrza. W wyjątkowo ostrym ostrzeżeniu Stany Zjednoczone ogłosiły, że przeprowadzą operacje wojskowe na północ od Półwyspu Musandam w Omanie i – w razie potrzeby – zatrzymają siłą statki uznane za zagrożenie.

Ostrzeżenie, wydane za pośrednictwem Wspólnego Centrum Informacji Morskiej (JMIC), klasyfikuje sytuację bezpieczeństwa na najważniejszym strategicznie szlaku transportu ropy naftowej na świecie jako ‚KRYTYCZNĄ’. Armatorzy i kapitanowie są proszeni o koordynowanie swoich tranzytów z amerykańskim programem NCAGS (Naval Cooperation and Guidance for Shipping), utrzymywanie stałego kontaktu radiowego i natychmiastowe podporządkowanie się poleceniom sił zbrojnych USA.

Zapowiedziane operacje wojskowe USA skierowane są na obszar na północ od Półwyspu Musandam w Omanie, bezpośrednio przy wejściu do Cieśniny Ormuz. Jest to główny szlak tankowców między Zatoką Perską a Zatoką Omańską. Na północy leży Iran, a na południu omańska enklawa Musandam. Szlak tankowców przebiega właśnie przez ten wąski korytarz.

Szczególnie istotne jest sformułowanie, że każdy statek zauważony podczas prowadzenia lub wspierania irańskich działań może zostać zaatakowany przez siły amerykańskie ‚w samoobronie’. Jednocześnie stwierdza się, że statki, które nie stosują się do instrukcji Marynarki Wojennej USA, mogą zostać uznane za ‚bezpośrednie zagrożenie’.

Waszyngton oskarża Iran o dążenie do ‚nielegalnej kontroli’  nad Cieśniną Ormuz i narażanie żeglugi międzynarodowej poprzez minowanie i ataki na statki. Marynarka Wojenna USA oświadcza, że chce zapewnić wolność żeglugi i przygotowuje się na potencjalne ataki.

Statki zakotwiczone w cieśninie Ormuz

Statki zakotwiczone w cieśninie Ormuz

Ten rozwój sytuacji oznacza dalszą eskalację walki o kontrolę nad szlakiem wodnym, którym zazwyczaj transportowana jest około jedna piąta światowego handlu ropą naftową. Od miesięcy centra bezpieczeństwa morskiego donoszą o atakach dronów, zagrożeniach minowych, zakłóceniach GPS i incydentach wojskowych w regionie. Kilka statków handlowych zostało uszkodzonych lub zmuszonych do skrócenia rejsów.

Chwila ta jest godna uwagi, biorąc pod uwagę sprzeczne sygnały płynące z Waszyngtonu. Podczas gdy prezydent USA Donald Trump ogłosił w piątek zniesienie amerykańskiej blokady morskiej irańskich portów, agencje bezpieczeństwa morskiego wydały niemal jednocześnie ostrzeżenia o operacjach wojskowych i potencjalnych działaniach egzekucyjnych wobec statków w regionie. Obserwatorzy opisują sytuację jako coraz bardziej chaotyczną, a zapowiedzi polityczne i działania wojskowe najwyraźniej nie zawsze idą w parze.

Dla żeglugi międzynarodowej oznacza to przede wszystkim jedno: ryzyko incydentów wojskowych pozostaje wysokie. Stany Zjednoczone jednoznacznie dają teraz do zrozumienia, że są gotowe do militarnego wzmocnienia kontroli nad Cieśniną Ormuz. [co za piękne, wielopiętrowe zdanie… md] Jednocześnie Iran postrzega rosnącą obecność amerykańskich okrętów wojennych jako prowokację i wielokrotnie deklarował zamiar reagowania na zagrożenia w regionie.

Wzrastają obawy, że Cieśnina Ormuz nie tylko pozostanie wąskim gardłem gospodarczym, ale będzie coraz bardziej przekształcać się w bezpośredni obszar konfrontacji militarnej między Waszyngtonem a Teheranem. [Nyyy… A pokojowy Izrael będzie się przyglądał.. md]

uncutnews.ch/strasse-von-hormus-militarisiert-usa-kuendigen-gefaehrliche-operationen-an

Opracował: Zygmunt Białas

Wiodący amerykański podżegacz wojenny Robert Kagan: Szach-mat dla Waszyngtonu w Zatoce Perskiej

Opublikowany przez

Wiodący amerykański podżegacz wojenny : Szach-mat dla Waszyngtonu w Zatoce Perskiej

rtnews-com/fuehrender-us-kriegstreiber-schachmatt

Zagorzały syjonista i czołowy myśliciel neokonserwatywnych amerykańskich podżegaczy wojennych w niezwykle realistycznym artykule w amerykańskim magazynie politycznym określił USA jako papierowego tygrysa, który nie potrafi ani odwrócić, ani kontrolować konsekwencji swojej porażki z Iranem.

Wiodący amerykański podżegacz wojenny: Szach-mat dla Waszyngtonu w Zatoce Perskiej
Obraz symboliczny

Autorstwa Rainera Ruppa

Po raz drugi w ciągu zaledwie kilku miesięcy neokonserwatywny myśliciel Robert Kagan opublikował miażdżącą krytykę wojny prezydenta Trumpa z Iranem. W swoim najnowszym artykule,  opublikowanym 10 maja w  „The Atlantic” , amerykańskim magazynie politycznym, Kagan argumentuje, że krótka wojna z Iranem stanowi najgorszą klęskę militarną w historii USA – a pod kilkoma kluczowymi względami przewyższa nawet wojnę w Wietnamie. Twierdzi, że wcześniejsze konflikty o suboptymalnych rezultatach lub wyraźnych porażkach zostały ostatecznie złagodzone przez ich późniejsze umiejscowienie z dala od centralnych aren globalnej rywalizacji mocarstw. Przedstawia różnicę między tymi konfliktami a porażką USA z Iranem w następujący sposób:

„Obecna konfrontacja z Iranem ma zupełnie inny charakter. Szkód nie da się naprawić ani zignorować. Nie będzie powrotu do status quo ante, nie będzie ostatecznego amerykańskiego triumfu, który cofnąłby lub zniwelowałby wyrządzone szkody. Cieśnina Ormuz nie będzie już „otwarta” jak kiedyś”.

Bloomberg: Produkcja ropy naftowej w krajach OPEC spadła w kwietniu do najniższego poziomu od 36 lat

Bloomberg: Produkcja ropy naftowej w krajach OPEC spadła w kwietniu do najniższego poziomu od 36 lat

Kontrolując ten szlak, Iran dzierży klucz do całego regionu i tym samym staje się kluczowym graczem na arenie międzynarodowej. Rola Chin i Rosji jako sojuszników Iranu ulega wzmocnieniu; rola Stanów Zjednoczonych ulega znacznemu osłabieniu. Daleko mu do demonstracji amerykańskiej siły, jak wielokrotnie twierdzili zwolennicy wojny, konflikt ujawnił, że Ameryka jest zawodna i niezdolna do dokończenia tego, co zaczęła. To wywoła reakcję łańcuchową na całym świecie, ponieważ zarówno przyjaciele, jak i wrogowie przygotowują się na porażkę Ameryki.

Jednak już w następnym akapicie swojego artykułu w „Atlantic” Kagan popełnia poważne błędy. Przedstawia całą serię danych dotyczących strat Iranu, powołując się na mocno podkoloryzowane „oficjalne” dane Pentagonu dotyczące irańskich strat wojskowych, które są po prostu śmiesznie niedokładne. Irański minister spraw zagranicznych Araghchi przedstawił niedawno własną ocenę, która z pewnością jest również podkoloryzowana w przeciwnym kierunku, ale mimo to wydaje się znacznie bardziej wiarygodna niż pobożne życzenia Pentagonu.

Kagan następnie rekompensuje błędy liczbowe realistyczną i poprawną oceną historyczną panicznego wycofania się Trumpa po zbombardowaniu irańskich obiektów naftowych:

Punkt zwrotny nastąpił 18 marca, kiedy Izrael zbombardował irańskie złoże gazu Południowy Pars, a Iran odpowiedział atakiem na przemysłowe miasto Ras Laffan w Katarze, największy na świecie zakład eksportu gazu ziemnego, powodując szkody w jego zdolnościach produkcyjnych, których naprawa zajmie lata. Trump odpowiedział, wprowadzając moratorium na dalsze ataki na irańskie zakłady energetyczne, a następnie ogłaszając zawieszenie broni, mimo że Iran nie poczynił żadnych ustępstw.

Transmisja na żywo z wojny w Iranie – Pentagon zaniepokojony: Chiny czerpią zyski z wojny na Bliskim Wschodzie

Kagan trafnie identyfikuje beznadziejną sytuację Trumpa: Nawet gdyby Trump próbował uderzyć z pełną siłą, aby ratować reputację nadszarpniętej prestiżem armii USA, mogłoby to skończyć się jedynie katastrofą. Nawet gdyby Trump chciał zbombardować Iran w ramach strategii wyjścia – aby zademonstrować swój wizerunek „silnego człowieka” i ukryć wycofanie – nie mógłby tego zrobić bez ryzyka tej katastrofy. Jeśli to nie jest szach-mat, to jest bardzo blisko.

Następnie Kagan przedstawia, jak w praktyce będzie wyglądała porażka USA i słusznie zauważa, że ​​po zakończeniu wojny Iran nie będzie miał żadnej motywacji, aby oddać kontrolę nad Cieśniną Ormuz:

Porażka Stanów Zjednoczonych jest zatem nie tylko możliwa, ale i prawdopodobna. Oto, jak to wygląda: Iran zachowuje kontrolę nad Cieśniną Ormuz. Powszechne założenie, że cieśnina będzie otwarta dla wszystkich, tak czy inaczej, po zakończeniu kryzysu, jest bezpodstawne. Iran nie jest zainteresowany powrotem do status quo ante. Ludzie (w USA) mówią o rozłamie między twardogłowymi a umiarkowanymi w Teheranie, ale nawet umiarkowani muszą zdać sobie sprawę, że Iran nie może sobie pozwolić na oddanie kontroli nad cieśniną, niezależnie od tego, jak atrakcyjna byłaby oferowana umowa.

Z drugiej strony, Teheran musi zadać sobie pytanie, jak wiarygodna jest umowa z Trumpem. Praktycznie chwalił się, że skopiował japoński atak z zaskoczenia na Pearl Harbor, autoryzując zabójstwo irańskich przywódców w trakcie negocjacji. Irańczycy nie mogą być pewni, że Trump nie zaatakuje ponownie w ciągu kilku miesięcy od zawarcia umowy. Wiedzą również, że Izraelczycy mogą zaatakować ponownie, ponieważ nigdy nie czują się ograniczeni w działaniu, gdy ich interesy są zagrożone.

Dokąd zmierzają Stany Zjednoczone: Wybór między utratą hegemonii a apokalipsą

Kagan słusznie zauważa, że ​​Iran będzie odtąd na stałe nakładać cła na przepływanie przez cieśninę, a większość krajów będzie zmuszona podporządkować się irańskim nakazom. W końcu przekonali się na własne oczy, że Marynarka Wojenna USA nie była w stanie w żaden sposób zmienić sytuacji. Możliwość blokowania lub kontrolowania żeglugi przez cieśninę jest bardziej bezpośrednia i skuteczna niż teoretyczny potencjał irańskiego programu nuklearnego. Ta siła nacisku pozwala rządzącym w Teheranie zmusić inne państwa do zniesienia sankcji i normalizacji stosunków – lub poniesienia konsekwencji. A następnie czołowy syjonista, Kagan, ostrzega:

„Izrael znajdzie się w jeszcze większej izolacji niż kiedykolwiek, w miarę jak Iran będzie się bogacił, dozbrajał i zachowywał swoje możliwości nuklearnej przyszłości. Izrael może nawet nie być w stanie działać przeciwko irańskim sojusznikom (w Strefie Gazy i Libanie): w świecie, w którym Iran wywiera wpływ na zaopatrzenie energetyczne tak wielu krajów, Izrael może napotkać ogromną presję międzynarodową, by nie prowokować Teheranu, czy to w Libanie, Strefie Gazy, czy gdziekolwiek indziej ” – ubolewa Kagan.

Ostatni z wymienionych powyżej punktów jest szczególnie wymowny: Kagan skarży się, że Izrael jest niesprawiedliwie „wywierany nacisków”, aby nie kontynuował swojej ludobójczej polityki w Strefie Gazy i Libanie, ponieważ Iran stałby się wówczas zbyt potężny.

Kagan kończy swój artykuł ostrym potępieniem amerykańskiej porażki w starciu z „drugorzędnym mocarstwem” Iranem:

Amerykańska porażka w Zatoce Perskiej będzie miała również szersze, globalne reperkusje. Cały świat widzi, że zaledwie kilka tygodni wojny z drugorzędnym mocarstwem doprowadziło do redukcji amerykańskich zapasów broni do niebezpiecznie niskiego poziomu, bez perspektyw na szybkie rozwiązanie. Rodzące się w związku z tym pytania o gotowość Ameryki do kolejnego poważnego konfliktu mogą, ale nie muszą, skłonić Xi Jinpinga do ataku na Tajwan, a Władimira Putina do eskalacji agresji wobec Europy. Sojusznicy Ameryki w Azji Wschodniej i Europie muszą jednak rozważyć możliwość przetrwania Ameryki w przyszłych konfliktach.

Globalna adaptacja do post-amerykańskiego porządku świata gwałtownie przyspiesza. Niegdyś dominująca pozycja Ameryki w Zatoce Perskiej to dopiero pierwsza z wielu strat, jakie czekają Waszyngton. Pytanie postawione przez Kagana w artykule dotyczącym amerykańskiej „gotowości do wojny” już dawno doczekało się odpowiedzi: gotowość USA do walki z prawdziwymi mocarstwami światowymi, takimi jak Rosja czy Chiny, stwierdził 11 maja komentator wydarzeń geopolitycznych, piszący pod pseudonimem „Simplicius”, na swoim kanale Substack. Amerykańskie zapasy broni wyczerpałyby się w ciągu kilku dni, a nie ma bazy przemysłowej, która pozwoliłaby na produkcję kolejnych. To już nie jest kwestia otwarta, lecz jasny i jednoznaczny fakt.

Fiasco Hormusa: Jakie wnioski można wyciągnąć z konfliktu?

Niemniej jednak pozostaje pytanie: jaki jest prawdziwy cel polemiki Kagana w „The Atlantic” ? Dlaczego maluje on tak ponury obraz upadku amerykańskiej hegemonii na Bliskim Wschodzie, do którego – jak twierdzi – przyczynił się prezydent Trump? W przeciwieństwie do poprzednich komentarzy, nie przedstawia żadnych rozwiązań, alternatyw ani własnych propozycji. Czy Kagan rzeczywiście czuje się zagubiony w obliczu chaosu, czy też za tym artykułem w „The Atlantic” kryje się inny, bardziej złowrogi motyw ?

Simplicius oferuje odpowiedź na to pytanie. Według niego Kagan najwyraźniej potępia trwającą wojnę, aby zdystansować się od największej katastrofy całego pokolenia. Chce opuścić tonący okręt w odpowiednim czasie, aby ocalić jak najwięcej wiarygodności w przyszłych ocenach historycznych. Dałoby to jemu i jego neokonserwatywnym podżegaczom wojennym – jak wynika z obliczeń – drugą szansę za kilka lat. Następnie, za pięć do dziesięciu lat, podczas kolejnego kryzysu, mogliby powiedzieć w telewizji:

„Byliśmy przeciwni katastrofalnej wojnie z Iranem, walczymy o pokój! Ale tym razem jest inaczej! Ameryka musi chronić swoje interesy i zbombardować ten okropny kraj «XXX» (jakkolwiek się nazywa).”

W Azji Zachodniej rodzi się nowy porządek

Opublikowany przez

Pepe Escobar: W Azji Zachodniej rodzi się nowy porządek

Autorstwa Pepe Escobara

Prawie cała planeta zapłaci niezwykle wysoką cenę za najnowszą amerykańską demencję .

Zacznijmy od operacji pod fałszywą flagą.

Iran zaatakował port Fudżajra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich – „święty Graal” eksportu ropy naftowej – ponad tuzinem pocisków balistycznych i manewrujących.

Nie, nie zrobił tego. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej stanowczo temu zaprzeczył. Media w Zjednoczonych Emiratach Arabskich – skrajnie cenzurowanej organizacji – zaczęły rozpowszechniać twierdzenie, że atak miał swoje źródło w Arabii Saudyjskiej.

Mgła wojny. Nikt nie może odkryć prawdziwego źródła operacji pod fałszywą flagą. Dość łatwo obliczyć, kto na niej skorzysta.

Następnie Arabia Saudyjska i Kuwejt zablokowały Stanom Zjednoczonym dostęp do swoich baz lotniczych (teraz już przywróconych) – byli bardzo poirytowani, ponieważ Pentagon całkowicie zbagatelizował atak na Fudżajrę (po raz kolejny sugerując, że była to operacja pod fałszywą flagą).

Dla absurdalnego Sekretarza Obrony USA rakiety wystrzelone nad Fudżajrą nie były naruszeniem i tak już kruchego zawieszenia broni.

Barbaria była wściekła na kontratak Rijadu. W rezultacie okrzyknięta „humanitarna” operacja Wolność, Swoboda, czy jakkolwiek się nazywała – mająca na celu „odblokowanie” Cieśniny Ormuz – zniknęła w niecałe 48 godzin.

Oficjalnym powodem był „ogromny postęp w negocjacjach”. Postęp jest praktycznie zerowy. Prawdziwym powodem nie był impas operacyjny spowodowany zamknięciem przestrzeni powietrznej przez Rijad. To był oszałamiający pokaz siły ognia Iranu, który dosłownie zaparł dech w piersiach Pentagonowi w piersiach. Oczywiście nic nie zostało oficjalnie potwierdzone. Mgła wojny.

Zaraz potem Amerykanie zaatakowali irański tankowiec Hasna w pobliżu Cieśniny Ormuz i uszkodzili jego ster za pomocą działa Super Horneta.

Irańska odpowiedź była ostra: połączenie pocisków balistycznych i manewrujących skierowanych przeciwko okrętom, dronów kamikaze z głowicami odłamkowo-burzącymi oraz łodzi motorowych. Ofiarami były trzy amerykańskie niszczyciele – Truxtun, Mason i Rafael Peralta – próbujące przepłynąć Cieśninę Ormuz od strony Zatoki Omańskiej.

Niszczyciele dosłownie uciekały, ratując życie. Operacja morska Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) była tak zacięta, że ​​musieli użyć systemów obrony ostatniej szansy, takich jak działa CIWS.

——————-

[CIWS (ang. Close-In Weapon System), czyli system artyleryjski obrony bezpośredniej, to w pełni zautomatyzowany, okrętowy system obrony przed pociskami rakietowymi, samolotami i dronami. Działa jako „ostatnia linia obrony”, gdy inne systemy zawiodą, niszcząc zagrożenia w bliskiej odległości (zwykle do 1,5 km) za pomocą szybkostrzelnych działek (20–30 mm) sterowanych radarem. ]

———————————————

Ebrahim Zolfaghari, niezrównany rzecznik siedziby Khatam al-Anbiya, ujawnił szczegóły:

Amerykański okręt wojenny próbujący przepłynąć przez Cieśninę Ormuz został zniszczony przez flotę Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Dwa inne okręty, które przybyły mu z pomocą, zostały poddane silnemu ostrzałowi i zmuszone do ucieczki.

Dane satelitarne z satelity FIRMS NASA wykazały następnie, że duży pożar, wcześniej odkryty w prowincji Musandam w Cieśninie Ormuz, przesunął się z pierwotnego miejsca, co sugeruje, że płonący statek dryfował z prądem. Drugi duży pożar odkryto również 30 km na zachód od małej wyspy Larak.

Pożary miały miejsce dokładnie w tym samym rejonie, w którym niszczyciele zmuszone były użyć systemów obrony bliskiego zasięgu CIWS, 5-calowych dział okrętowych oraz karabinów maszynowych kalibru .50 w obliczu salwy rakiet IRGC wystrzelonych z wybrzeża Bandar Abbas.

Amerykańska odpowiedź, w bezsilnej wściekłości, polegała na atakach na kilka punktów na wyspie Keszm. To niczego nie zmieni.

Krótko mówiąc: w ciągu niecałych 48 godzin Iran i Barbaria przeszli od „ogromnego postępu” w opracowaniu wątpliwego, jednostronnego Memorandum of Understanding (MoU) – w rzeczywistości zredagowanego przez syjonistyczne psy – do wojny bez tabu.

Witamy zatem w „zawieszeniu broni”, które obowiązywało przez cały miesiąc, począwszy od 8 kwietnia, a teraz przerodziło się w sporadyczne strzelaniny (będzie ich więcej), podczas gdy zarówno Barbarzyńcy, jak i Iran mówią: „Odejdźcie, nie ma tu nic ciekawego”.

Nie wolno ci niczego eskortować.

Niezaprzeczalnym wnioskiem, jaki można wyciągnąć z tych wszystkich desperackich działań, jest to, że Marynarka Wojenna USA nie jest w stanie eskortować nawet mewy, a co dopiero tankowca przez Cieśninę Ormuz.

I tak będzie się działo nieustannie od tej chwili.

Marynarka Wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej udowodniła, że ​​potrafi stosować zarówno zagłuszanie o niskiej intensywności, jak i agresywne taktyki eskalacji, których nie przewidzieli niekompetentni funkcjonariusze Pentagonu.

To okaże się skuteczne, nawet jeśli użyją tylko prostej broni przeciwokrętowej. Nie muszą nawet zatopić amerykańskiego okrętu wojennego. Wystarczy, żeby wywołać panikę.

Oczywiste jest, że żaden właściciel tankowca czy statku towarowego, ani żadna firma ubezpieczeniowa nie zgodzi się na „eskortę” pod ostrzałem najpotężniejszej marynarki wojennej w historii galaktyki.

W związku z tym Cieśnina Ormuz pozostaje całkowicie pod kontrolą Iranu – a jej przejście musi zostać wynegocjowane z zupełnie nowym organem, Władzami Cieśniny Zatoki Perskiej.

Z militarnego punktu widzenia nie ma sposobu na jej „otworzenie” – poza samobójczą inwazją lądową i późniejszą stałą okupacją.

Tymczasem Zjednoczone Emiraty Arabskie – ze swoimi misternymi planami ucieczki z OPEC i OPEC+, aby eksportować ropę z Fudżajry, jakby jutra miało nie być – lepiej zrobiłyby, łącząc swoje zasoby.

Ali Khedryan, członek Komitetu Bezpieczeństwa Narodowego w irańskim parlamencie, oświadczył: „Republika Islamska nie uważa już ZEA za sąsiada, lecz za wrogą bazę”.

Teheran poświęcił sporo czasu na zbadanie dowodów na to, że myśliwce ZEA zrzuciły pozory i przeprowadziły bezpośrednie ataki na terytorium Iranu. Oznacza to, że Teheran może w każdej chwili przeprowadzić niszczycielskie ataki na ZEA. Nie ma mowy o operacji pod fałszywą flagą: to jest prawdziwy przypadek.

Cała planeta płaci cenę za amerykańską demencję

Wszystko to może wskazywać na pewną drogę do piekła. A biorąc pod uwagę, że Pawian Barbarii, gdyby tylko miał wolę, mógłby szczerze spróbować wypracować wyjście, którego tak rozpaczliwie potrzebuje.

Pierwszym krokiem byłoby usunięcie Twedledee i Twedleduma, Głupiego i Głupszego Witkoffa -Kushnera, z funkcji negocjatorów: Irańczycy już odmówili rozmów z tymi błaznami.

Jeśli chodzi o kwestię nuklearną, Amerykanie mogliby zadowolić się całkowicie realnym 5-letnim moratorium na wzbogacanie uranu, a następnie wzbogacaniem do 3,6%, rozdrobnieniem istniejących zapasów, które pozostałyby w Iranie, powrotem inspektorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (Irańczycy zgodzili się na to jeszcze przed wojną) oraz brakiem jakichkolwiek wątpliwych klauzul wyjścia.

Każde ziarenko piasku na starożytnym Jedwabnym Szlaku przez Persję wie, że amerykańska „społeczność wywiadowcza” – no dobrze, może to być sprzeczność – wiedziała, że ​​Iran nie pracuje nad bronią jądrową.

Oni – a zwłaszcza analitycy i handlowcy z Zatoki Perskiej – wiedzieli również, że w razie wojny Iran nieuchronnie zaatakuje amerykańskie imperium baz i zamknie Cieśninę Ormuz.

Sankcje pozostaną głównym punktem spornym. Ani „Pawian Barbarzyństwa”, ani Kapitol nigdy nie zgodzą się na całkowite zniesienie sankcji, zwłaszcza jako warunek wstępny ostatecznego porozumienia, a co więcej, z gwarancjami Rady Bezpieczeństwa ONZ.

Amerykanie obstają przy „stopniowym” znoszeniu sankcji. Teheran w to nie wierzy; widział, co się stało po JCPOA.

To samo dotyczy wypłaty reparacji: Stany Zjednoczone nigdy się na to nie zgodzą. Właśnie tutaj pojawia się punkt poboru opłat w Cieśninie Ormuz, który mógłby zastąpić reparacje.

Pentagon musi stawić czoła rzeczywistości i przyznać, że jego imperium baz w Zatoce Perskiej jest bezużyteczne, a co gorsza: stanowi strategiczne obciążenie. Większość baz została już zniszczona.

Następnie mamy Cieśninę Ormuz i pytanie, jak przywrócić ją do stanu sprzed wojny.

Z perspektywy Teheranu ta nostalgiczna podróż nigdy się nie wydarzy. Stratosferycznym cudem byłoby globalne porozumienie przy wsparciu Rosji i Chin – ze starannie wynegocjowanymi gwarancjami bezpieczeństwa zarówno dla Iranu, jak i monarchii naftowych Zatoki Perskiej.

Nie polegaj na tym.

Powtórzmy: Iran – nawet pod nowym przywództwem Chameneiego – nie chce posiadać broni jądrowej i pozostaje pełnoprawnym członkiem Układu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej. Nie potrzebuje broni jądrowej. Dysponuje licznymi, wysoce zaawansowanymi strategicznymi mechanizmami odstraszania.

Imperium chaosu, kłamstw, grabieży i piractwa nie jest w stanie negocjować w dobrej wierze. Z definicji, wyjątkowość nieuchronnie oznacza ultimatum i kapitulację. Realistycznie rzecz biorąc, droga przed nami będzie długa, kręta, mozolna i niezwykle niebezpieczna, ale niemal na pewno doprowadzi do strategicznej porażki Stanów Zjednoczonych – z nieprzewidywalnymi globalnymi konsekwencjami.

Fakty: Wojna jest daleka od zakończenia. Kontrola Iranu nad Cieśniną Ormuz jest przesądzona. Iran – wspierany przez Rosję i Chiny – nie pozwoli na odbudowę imperium baz w Zatoce Perskiej. Iran uzyskał już status regionalnego supermocarstwa – i głównej potęgi euroazjatyckiej. W Azji Zachodniej wyłania się nowy porządek.

Tragedią jest to, że praktycznie cała planeta zapłaci niezwykle wysoką cenę za ten najnowszy przypadek amerykańskiej demencji. W obliczu niszczenia infrastruktury globalnej gospodarki w czasie rzeczywistym, trzy nieuniknione fakty nie przynoszą pocieszenia: petrodolar jest skazany na zagładę; ta sztuczna, lśniąca konstrukcja, ZEA, jest skazana na zagładę; i hegemonia USA jest skazana na zagładę.

Źródło: Na horyzoncie widać nowy porządek w Azji Zachodniej

Płk. Douglas Macgregor: Zawieszenie broni i blokada Iranu będą miały kosztowne konsekwencje

Opublikowany przez

Pułkownik Douglas Macgregor: Zawieszenie broni i blokada Iranu będą miały kosztowne konsekwencje

W niedawnym, dogłębnym wywiadzie, były doradca ds. obrony i polityki zagranicznej oraz wysoko odznaczony weteran, pułkownik Douglas Macgregor, analizuje eskalację kryzysu na Bliskim Wschodzie. Podczas gdy administracja Trumpa, poprzez komunikaty prezydenta, sekretarza obrony Pete’a Hegsetha i generała Dana Kaine’a, przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, próbuje kreować wizerunek kontroli i siły w konflikcie z Iranem, Macgregor bezlitośnie demaskuje jego fasadę. Punktem wyjścia dyskusji jest jedyna istotna statystyka: liczba statków przepływających przez Cieśninę Ormuz – a według Macgregora liczba ta spadła do zera. Artykuł rzuca światło na rozbieżność między oficjalnymi twierdzeniami a brutalną rzeczywistością konfliktu, który znajduje się w impasie ekonomicznym i militarnym, stając się egzystencjalnym zagrożeniem dla samych Stanów Zjednoczonych.

Podczas gdy z Białego Domu i Pentagonu dochodzą optymistyczne głosy, wyłania się zupełnie inny obraz rzeczywistości militarnej w konflikcie z Iranem. W niezwykle szczerej rozmowie z Danielem Davisem, były odznaczony pułkownik Douglas Macgregor poddał najnowsze wydarzenia związane z blokadą i pozorowanym zawieszeniem broni w Cieśninie Ormuz bezwzględnej analizie. Jego wniosek jest alarmujący: Stany Zjednoczone tkwią w pułapce, którą same sobie narzuciły, a której konsekwencje dotkną nie tylko Bliski Wschód, ale cały świat, a zwłaszcza gospodarkę krajową.

Kluczowa statystyka: Nic już nie działa.

Dyskusja rozpoczyna się od prostego, lecz druzgocącego wniosku. Podczas gdy prezydent Trump, sekretarz obrony Hegseth i generał Kaine mówią o „zaskakującym” sukcesie blokady, opisując ją jako „kawałek stali”, Macgregor wskazuje na jedyny istotny wskaźnik: „Ile statków przedostało się przez Cieśninę Ormuz? Odpowiedź dzisiaj brzmi: wielkie zero”. Nieliczne ruchy, które miały miejsce, nie są warte wzmianki. Nawet rzekomo udana eskorta dwóch tankowców okazała się falstartem, ponieważ dwa inne statki zostały zaatakowane jednocześnie. „Pierwszego dnia, pierwszej godziny, dwa przedostały się, dwa nie” – kontruje Davis. Cieśnina, argumentuje Macgregor, jest de facto zamknięta – nawet masowe rozmieszczenie Marynarki Wojennej USA nie jest w stanie tego zmienić.

Kto jest agresorem? Świat wywrócony do góry nogami.

Centralnym elementem oficjalnej propagandy USA jest przedstawianie Iranu jako jedynego agresora. Sekretarz Obrony Hegseth oskarża Teheran o nękanie cywilnych statków i stosowanie swoistego „międzynarodowego szantażu”. Macgregor obala tę narrację w kilku zdaniach: „Izrael rozpoczął wojnę atakami na Iran, a my szybko poszliśmy w jego ślady”.

Stany Zjednoczone i Izrael są prawdziwymi agresorami, którzy sprowokowali konflikt. Twierdzenie, że nie chcą walki, jest absurdalne, biorąc pod uwagę ich własną blokadę. „Skoro Irańczycy już zamknęli drogę, po co nam blokada?” – pyta retorycznie Macgregor.

Cały argument jest irracjonalny i pozbawiony strategii. Rzekoma operacja wyzwoleńcza dawno się nie powiodła – ani oczekiwane masowe protesty przeciwko reżimowi, ani ścięcie przywódców nie przyniosły pożądanego skutku. Zamiast tego Iran odpowiedział atakami odwetowymi i poważnie uszkodził bazy amerykańskie w regionie.

„Czerwono-Biało-Niebieska Tarcza” – militarne pobożne życzenia

Generał Kaine przedstawił obraz potężnych sił powietrznych i morskich tworzących „rozszerzoną strefę bezpieczeństwa” na południowym krańcu drogi. Z ponad 100 myśliwcami i okrętami wojennymi, miały one odeprzeć irańskie drony i motorówki. Macgregor nie jest pod wrażeniem. Wskazuje na dziwaczną rolę 82. Dywizji Powietrznodesantowej, która rzekomo koordynuje działania, sugerując, że jest to raczej polityczny listek figowy niż konieczność militarna.

Przede wszystkim krytykuje fizyczną niemożność stworzenia idealnej tarczy. „Powodzenia” – komentuje sucho. „To się nie uda, jeśli nie znajdziemy sposobu na złamanie praw fizyki i zbudowanie laserowych murów”. Irańczycy nie potrzebują dużych okrętów wojennych, by sparaliżować żeglugę. Ich zdolność do ciągłego monitorowania każdego zakątka regionu za pomocą rozpoznania naziemnego i kosmicznego oraz atakowania celów w czasie rzeczywistym zadecyduje o wyniku.

Marynarka Wojenna USA nie może zagwarantować przepływu tankowca. Nawiasem mówiąc, jedynym podmiotem, który naprawdę zatrzymuje ruch, nie jest Iran, a Lloyd’s of London. Bez ubezpieczenia, które obecnie w większości zapewniają same państwa, żaden statek nie ruszy.

Bomba ekonomiczna z opóźnionym zapłonem dla USA

Być może najbardziej wybuchowa część analizy dotyczy konsekwencji gospodarczych dla Stanów Zjednoczonych. Macgregor pilnie ostrzega przed zgubnym samooszukiwaniem się. Retoryka Waszyngtonu może uspokoić rynki w krótkim okresie – cena ropy spada – ale fizyczna rzeczywistość nieuchronnie je dogoni. Rezerwy paliw w USA są najniższe w historii o tej porze roku. „Gospodarka opiera się na taniej energii i tanim kredycie” – mówi Macgregor. „Jeśli energia nie jest tania, kredyt nie jest tani”.

Maluje obraz kaskadowego kryzysu: blokada prowadzi do wzrostu cen energii, co napędza inflację i powoduje gwałtowny wzrost rentowności obligacji rządowych. „Długo myślałem, że 5% w przypadku dziesięcioletnich obligacji będzie progiem, który doprowadzi do załamania się całego systemu” – mówi. Teraz jest to w zasięgu ręki. Jednocześnie konflikt przyspiesza globalną de-dolaryzację. Chiny, Japonia i inne kraje wyzbywają się amerykańskich bonów skarbowych. „Świat będzie zmierzał w kierunku juana. To tu się robi interesy”.

Jego prognoza dotycząca produkcji żywności jest szczególnie alarmująca. „70% naszych rolników już stwierdziło, że nie stać ich na nawozy” – ostrzega Davis w wywiadzie. Rosnące ceny i zbliżające się niedobory mogą doprowadzić do katastrofy w USA w ciągu najbliższych 60 dni. „Wyłączcie bony żywnościowe, a zobaczycie, jakie piekło się rozpęta” – ponuro prorokuje Macgregor.

Dwie opcje – i obie są złe.

Co więc zrobić? Macgregor widzi tylko dwie drogi dla prezydenta Trumpa i żadna z nich nie jest do przyjęcia. Pierwsza opcja to całkowity odwrót: przyznanie, że siła militarna nie działa, zniesienie blokady i pozwolenie reszcie świata na robienie swoich interesów. To oznaczałoby publiczne upokorzenie.

Druga opcja to masowa eskalacja działań w celu zniszczenia państwa irańskiego. Ale do tego brakuje zasobów, poparcia politycznego w kraju i za granicą, a przede wszystkim planu strategicznego.

Tymczasem zespół prezydenta próbuje bagatelizować konflikt, nazywając go „mini-wojną”, powołując się na długotrwałość działań wojennych w Wietnamie i Iraku. Macgregor jednak się z tym nie zgadza: „W Wietnamie i Iraku globalne dostawy energii nigdy nie zostały zakłócone”. Teraz jednak sytuacja jest zasadniczo inna. Broń, a zwłaszcza amunicja o wysokiej precyzji przeznaczona do poważnego ataku na Iran, wyczerpie się w niecałe dwa tygodnie. „Cała ta egzotyczna broń precyzyjna wyczerpie się w ciągu pięciu do dziesięciu dni”.

Rola Izraela i prawdziwy cel

Według Macgregora cała konstrukcja służy ostatecznie innemu celowi: ochronie Izraela. Izraelczycy mają długofalowy plan, zwany „Projektem Wielkiego Izraela”, i postrzegają Iran jako ostatnią przeszkodę. Pierwotny czynnik wyzwalający atak z 7 października, jest coraz bardziej dyskredytowany – nawet w Izraelu uznaje się, że atak ten został ułatwiony przez Iran. Konsekwencją, jak argumentuje, jest to, że świat, na czele z Egiptem i Turcją, będzie się coraz bardziej jednoczył przeciwko Izraelowi, a tym samym przeciwko jego niezłomnemu zwolennikowi, Stanom Zjednoczonym.

Wniosek: Nie widać wyjścia

Analiza pułkownika Douglasa Macgregora to druzgocący akt oskarżenia wobec obecnej polityki USA. Bez jasno określonego celu, opierając się na fałszywych narracjach i wykazując niebezpieczny brak szacunku dla praw fizyki i gospodarki, administracja wpędza kraj w ślepy zaułek. Niepowodzenie ujawni się nie na odległym Bliskim Wschodzie, ale na krajowych stacjach benzynowych, półkach supermarketów i rynkach finansowych. „Będzie piekło do zapłacenia” – podsumowuje Davis przesłanie Macgregora na koniec.

Pytanie nie brzmi już, czy to się stanie, ale kiedy. Dopóki administracja będzie kurczowo trzymać się fikcji skutecznej blokady, brakuje podstaw do racjonalnej zmiany kursu.

„Prezydent Trump nie wypełnia swoich obowiązków jako przywódca tego kraju” – podsumowuje Macgregor. „To jest obecnie największy problem”.

Jak „Projekt Wolności” Trumpa zakończył się porażką

Opublikowany przez

Jak „Projekt Wolności” Trumpa zakończył się porażką

Księżyc Alabamy

Wczoraj [4.V.] o godz. 20:35 UTC prezydent USA Donald Trump zdawał się zapowiadać amerykańską ochronę militarną dla statków przepływających przez Cieśninę Ormuz:


Dla dobra Iranu, Bliskiego Wschodu i Stanów Zjednoczonych poinformowaliśmy te [neutralne] kraje, że będziemy bezpiecznie eskortować ich statki z tych zamkniętych szlaków wodnych, aby mogły swobodnie i skutecznie wznowić działalność.
Ten proces, Projekt Wolność, rozpocznie się w poniedziałek rano czasu bliskowschodniego.
Jeśli ten proces humanitarny zostanie w jakikolwiek sposób utrudniony, niestety, należy temu zaradzić stanowczo. Dziękujemy za uwagę.

———————————-

Jasna deklaracja. Centralne Dowództwo USA, armia amerykańska w regionie, nadało temu jeszcze większy nacisk:

Amerykańskie wsparcie wojskowe dla Projektu Wolność obejmuje niszczyciele rakietowe, ponad 100 samolotów bazujących na lądzie i morzu, wielo-domenowe platformy bezzałogowe i 15 000 żołnierzy.

Iran ostrzegł przed takim krokiem:

Irańskie media państwowe poinformowały, że generał dywizji Ali Abdollahi, dowódca Centralnego Dowództwa Wojskowego Chatam Al Anbija, ostrzegł zagraniczne marynarki wojenne przed wpływaniem do Cieśniny Ormuz w celu eskortowania statków handlowych. Stwierdził, że taka obecność mogłaby zaostrzyć napięcia na tym strategicznym szlaku wodnym, którym przepływa znaczna część światowego zaopatrzenia w ropę naftową.
Ostrzeżenie pojawiło się po ogłoszeniu przez prezydenta USA Donalda Trumpa misji morskiej o nazwie Projekt Wolność, mającej na celu ewakuację statków utkniętych w Cieśninie Ormuz.

W ten sposób, po długich przygotowaniach, amerykańska góra urodziła mysz:

Nowa inicjatywa, którą Trump nazwał „Projektem Wolności”, to proces, w ramach którego kraje, firmy ubezpieczeniowe i organizacje żeglugowe mogą koordynować ruch przez cieśninę, jak twierdzi wysoki rangą urzędnik amerykański. Dodał on, że obecnie żaden okręt wojenny Marynarki Wojennej USA nie bierze udziału w eskortowaniu statków przez cieśninę.

Żaden rozsądny właściciel ani firma ubezpieczeniowa nie pozwoli statkom na przepływanie przez cieśninę za „koordynacją” ze strony USA, dopóki Iran odrzuca takie kroki.

Seyed Mohammad Marandi @s_m_marandi – 9:44 UTC · 4 maja 2026 r.

Iran ogłosił strefę kontroli w Cieśninie Ormuz, zgodnie z wytycznymi swoich sił zbrojnych: od południa linią między górą Mubarak w Iranie a Południową Fudżajrą w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, a od zachodu linią między krańcem wyspy Keszm w Iranie a Umm al-Kajwajn w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Jak „Projekt Wolności” Trumpa zakończył się porażką

Można spekulować, że Trump rzeczywiście zamierzał otworzyć drogę, ale Marynarka Wojenna odwołała ten krok, bo groził krwawy chaos, jaki spowodowałaby każda próba siłowego otwarcia. Niemniej jednak, przeprowadzili kilka testów.

W ciągu ostatniej godziny okręt marynarki wojennej USA najwyraźniej próbował wpłynąć do cieśniny w pobliżu Jask, ale został zawrócony po tym, jak irańskie wojsko wystrzeliło w jego kierunku dwa pociski. Dowództwo Centralne zdaje się potwierdzać atak, twierdząc, że żaden pocisk nie trafił w cel.

W ciągu kilku godzin ostatnia próba Donalda Trumpa, aby w jakiś sposób zmienić sytuację na ulicy, zakończyła się niepowodzeniem.

Ma nadal trzy możliwości:

  1. Utrzymywanie blokady Iranu (a tym samym Ormuzu), podczas gdy stan światowej gospodarki nadal się pogarsza;
  2. Ponowne zastosowanie siły militarnej przeciwko Iranowi, co prawdopodobnie doprowadzi do jeszcze gorszej sytuacji;
  3. Ogłoś zwycięstwo i odejdź.

Podejrzewam, że Trump przynajmniej spróbuje podjąć krok nr 2, zanim się podda i przejdzie do kroku nr 3.

Źródło: Jak „Projekt Wolność” Trumpa zakończył się porażką

Blokada Cieśniny Ormuz realizuje cele Światowego Forum Ekonomicznego i Agendy 2030

Opublikowany przez

Ormuz: Kto pociąga za sznurki? Iskra, impas i cieśnina: Rozszyfrowanie.

Blokada Cieśniny Ormuz realizuje cele Światowego Forum Ekonomicznego i Agendy 2030 – przypadek?

Ormuz: Kto pociąga za sznurki?

Iskra, impas i cieśnina:

Rozszyfrowanie wojny z Iranem

Autorstwa Charliego Howdena

Próbuję zrozumieć, co tak naprawdę dzieje się w wojnie z Iranem. Stany Zjednoczone twierdzą, że blokują Cieśninę Ormuz, aby zniszczyć irańską gospodarkę, ale robiąc to, ryzykują zniszczeniem gospodarki światowej – w tym swojej własnej. Przyjrzyjmy się temu i zobaczmy, czy uda nam się to jakoś zrozumieć. Zapraszam do dyskusji w komentarzach.

Wyobraź sobie: jest koniec kwietnia 2026 roku, a świat wstrzymuje oddech, gdy beczka prochu w Zatoce Perskiej kipi. Po serii nalotów, starć morskich i tajemniczych bitew zastępczych, sytuacja przekształciła się w kruche zawieszenie broni, ale w powietrzu wisi groźba eksplozji. To, co zaczęło się 28 lutego jako potężny atak USA i Izraela, przerodziło się w grę o władzę o wysoką stawkę, na którą nikt nawet nie mrugnie okiem. Zachodnie nagłówki krzyczą o poskromieniu „reżimu zbójeckiego”, irańskie głosy buntu, a mocarstwa takie jak Rosja, Indie i Chiny kręcą głowami na widok chaosu szerzącego się na całym świecie. W centrum? Cieśnina Ormuz, przez którą przepływa obecnie zaledwie około dziesięciu statków dziennie – mniej niż jedna dziesiąta normalnego ruchu.

A jaka właściwie jest strategia Donalda Trumpa? Czy chce zniszczyć Iran? A może Chiny? Czy tworzy nowy porządek świata pod hegemonią USA? A może daje elitom globalistycznym na Światowym Forum Ekonomicznym (WEF) i w ramach Agendy ONZ 2030 niepowtarzalną okazję do przekształcenia świata w globalną tyranię rządową, której pragną?

Wróćmy do początku. Wojna wybuchła, gdy Trump – po 60-dniowym ultimatum postawionym Iranowi, by porzucił ambicje nuklearne i porzucił sojuszników, takich jak Hezbollah i Huti – rozpoczął wspólne ataki z Izraelem. Teheran został zbombardowany, a Najwyższy Przywódca Ali Chamenei zginął. Strategia Trumpa, jak powiedział, była jasna jak słońce: zmiana reżimu, zniszczenie irańskich rakiet, zatopienie marynarki wojennej, zniszczenie sił powietrznych, likwidacja siatki terrorystycznej i ostatecznie porzucenie wszelkich ambicji nuklearnych. Iran jednak nie zastosował się do scenariusza, skutecznie odpowiadając i – co przewidywalne – zamykając Cieśninę Ormuz.

Na początku kwietnia weszło w życie kruche, dwutygodniowe zawieszenie broni, a 7 kwietnia Iran ułatwił ruch tankowców przez Cieśninę. Stany Zjednoczone wstrzymały ataki, a Trump przedłużył je na czas nieokreślony 21 kwietnia, chwaląc się, że zniszczono 75% celów. A potem, po tym jak nazwał irański reżim „gangsterami” za zamknięcie cieśniny, same Stany Zjednoczone nałożyły blokadę, drastycznie ograniczyły ruch, nakazały zawrócenie około 40 statkom i ostrzelały co najmniej jeden z nich. Niemniej jednak, nie widać żadnego poważnego porozumienia. Iran odrzuca amerykańskie żądania dotyczące surowych ograniczeń nuklearnych, a rozmowy, takie jak te w Islamabadzie, załamały się po tym, jak Teheran odmówił kapitulacji, a Trump nagle wycofał swojego wysłannika.

Zachodnie źródła malują obraz przedłużającego się impasu. „Niewygodna ziemia niczyja, gdzie nie ma wojny, nie ma pokoju”, jak to ujmuje „New York Times”, z nieudaną dyplomacją i obiema stronami okopanymi jak we współczesnej Sommie. „Guardian” opisuje „narastający impas”, pomimo gorączkowej dyplomacji wahadłowej w regionie. Trump utrzymuje otwartą linię telefoniczną z Teheranem – „Zadzwoń, jeśli chcesz rozmawiać” – ale nalega na całkowity zakaz broni jądrowej. Liczba ofiar? Jak zawsze niejasna, chociaż amerykańscy wojskowi przyznają, że Iran nadal dysponuje znacznym potencjałem w zakresie rakiet i dronów.

W Teheranie historia opowiadana jest jako opowieść o duchu walki i niesprawiedliwości. PressTV i IRNA przedstawiają wojnę jako brutalny amerykańsko-izraelski buldożer niszczący suwerenne ziemie – 25 kwietnia był już 57. dniem inwazji. Iran przedstawia „realne ramy” dla pokoju, ale z warunkami: żądaniami reparacji wojennych od państw Zatoki Perskiej za zniszczoną infrastrukturę, taką jak mosty i sieci energetyczne, w tym połączenie Karadż-Teheran.

Ich 10-punktowy plan? Otwarcie Cieśniny Ormuz, zniesienie blokady morskiej USA – ale tylko z rzeczywistymi gwarancjami bezpieczeństwa ze strony Zachodu. Żadnych dalszych ustępstw w sprawie programu nuklearnego bez czegoś w zamian. A ostrzeżenia są druzgocące: Teheran grozi chaosem Izraelowi i Stanom Zjednoczonym w przypadku zerwania zawieszenia broni i zapowiada „nowe niespodzianki” w swoim arsenale. Nawet amerykańscy senatorowie nazywają sytuację „katastrofalną”, a próby ograniczenia uprawnień militarnych Trumpa kończą się fiaskiem.

Perspektywa Rosji, jak donoszą RT i Sputnik, to schadenfreude. Ta wojna, jak twierdzą, obnaża piętę achillesową Ameryki, pokazuje ograniczenia amerykańskiej potęgi i przyspiesza rozwój wielobiegunowego porządku świata.

Niezależnie od tego, czy konflikt zakończy się szybko, czy wciągnie wszystkich w otchłań, handlarze bronią i tak na tym skorzystają, a Europa mocno ucierpi z powodu rosnących cen energii. Dmitrij Miedwiediew określa zawieszenie broni jako „zdrowy rozsądek”, ale zauważa, że ​​Stany Zjednoczone przesadziły. Państwa Zatoki Perskiej? Wstrzymują się, zbyt wstrząśnięte skutkami gospodarczymi.

W Indiach „The Hindu” i „Times of India” donoszą w sposób zrównoważony. Trump krytykuje Iran za omijanie kwestii nuklearnej, koncentrując się na Ormuz. Teheran grozi ostrą retoryką, podczas gdy amerykańskie okręty ścigają podejrzane jednostki. Według Trumpa nie ma broni jądrowej, ale mnóstwo bomb, jeśli rozmowy zakończą się fiaskiem. Zjednoczone Emiraty Arabskie przyznają: „Iran uderzył nas mocno, ale nic nie zrobiliśmy”.

Chiny, reprezentowane przez Global Times i Xinhua, krytykują tę sytuację jako przejaw amerykańskiej arogancji. Miesiąc wojny, której końca nie widać. Iran odrzuca słabe zawieszenia broni i proponuje własne rozwiązania. Protesty skierowane są przeciwko „imperialistycznym” atakom, a opór trwa.

Ale uwaga skupia się na Cieśninie Ormuz. Normalnie przepływa przez nią około 20 milionów baryłek ropy naftowej, LNG i innych towarów dziennie – około 120 do 140 statków dziennie. Jednak od czasu irańskiej blokady, którą obecnie wzmacniają Stany Zjednoczone, ruch spadł do 3-6 statków dziennie – co stanowi spadek o 95%. ONZ ostrzega przed poważnymi konsekwencjami dla światowego handlu, od energii po nawozy. Ceny ropy rosną, a bezpieczeństwo żywnościowe jest zagrożone.

Dlaczego więc USA nałożyły blokadę? Oficjalnie po to, by zniszczyć irańską gospodarkę. Ale to wpływa na całą gospodarkę światową. Krytycy mówią o samo-sabotażu: zamiast ukierunkowanych sankcji, rozpętuje się globalny chaos. Czy to rzeczywiście strategia – czy też stawka jest wyższa?

Cel Trumpa jest jasno określony: militarne zniszczenie Iranu. Rezultat jest jednak zmienny. Irańskie władze utrzymują swoją pozycję, armia jest osłabiona, ale nie pokonana. Dyplomacja pozostaje trudna. Rezultat: zerwane sojusze i przyspieszona transformacja w kierunku świata wielobiegunowego.

A teraz pytanie spekulacyjne: Czy ta wojna nieświadomie wspiera cele Światowego Forum Ekonomicznego (WEF) i Agendy ONZ 2030? Rosnące ceny energii, niedobory dostaw i presja ekonomiczna mogą wymusić właśnie zmiany, które te programy przewidują – mniej własności, więcej kontroli, większą centralizację.

Ostatecznie świat stoi na rozdrożu. Zawieszenie broni jest kruche; jeden błąd może doprowadzić do eskalacji konfliktu. Strategia USA okazuje się skuteczna, ale jej długoterminowe konsekwencje mogą doprowadzić do nowego porządku globalnego – z dalekosiężnymi reperkusjami dla wszystkich.

Źródło: Hormuz: Kto podejmuje decyzje?

Cieśnina Ormuz znów zamknięta… Iran nie żartuje

Opublikowany przez

Cieśnina Ormuz znów zamknięta… Iran nie żartuje

Larry C. Johnson

Dwa poniższe zdjęcia przedstawiają Cieśninę Ormuz, gdy była częściowo otwarta, i teraz, gdy jest zamknięta. W piątek, 17 kwietnia 2026 roku, Donald Trump na chwilę wypowiedział półprawdę…

Cieśnina Ormuz była otwarta dla żeglugi – ale tylko dla statków, które skoordynowały swoje działania z Irańską Gwardią Rewolucyjną i uzyskały od niej autoryzację.

Cieśnina Ormuz, 17 kwietnia 2026 r.
Cieśnina Ormuz znów zamknięta… Iran nie żartuje
Cieśnina Ormuz, 18 kwietnia 2026 r.

Wszystko to nagle się skończyło w sobotę 18 kwietnia, gdy Donald Trump zagroził blokadą wszystkich irańskich portów. W ostatnich godzinach spotkania w Islamabadzie Iran jednoznacznie dał do zrozumienia J.D. Vance’owi, że irański 10-punktowy plan nie podlega negocjacjom.

Większość ludzi nie do końca rozumie zakłócenia w globalnym łańcuchu dostaw spowodowane blokadą Iranu. Porównuję to do choroby popromiennej: Wyobraź sobie kogoś, kto przeżył wybuch bomby atomowej, a następnie został zbombardowany promieniowaniem. Zanim śmiertelne skutki zaczną szkodzić danej osobie, mogą minąć dni lub tygodnie. W tym przypadku ofiarą jest globalny system gospodarczy, finansowy i przemysłowy. Powrót eksportu z Zatoki Perskiej do poziomu sprzed wojny zajmie miesiące (częściowe przywrócenie dostaw ropy) lub kilka lat (pełna normalizacja LNG, mocznika i helu). Wynika to z połączenia zniszczeń fizycznych, wąskich gardeł logistycznych, zagrożeń dla bezpieczeństwa oraz politycznych konsekwencji wojny iracko-irańskiej z 2026 roku (od lutego do kwietnia 2026 roku). Poniżej wyjaśniono czynniki uniemożliwiające natychmiastowy powrót do poziomu eksportu z 27 lutego.

Rozległe uszkodzenia fizyczne infrastruktury krytycznej

Amerykańskie i izraelskie ataki, a także irańskie kontrataki uderzyły w rafinerie, zbiorniki magazynowe, rurociągi, pola naftowe i gazowe oraz zakłady przetwórcze w co najmniej dziewięciu krajach nad Zatoką Perską.

Najpoważniejsze szkody wystąpiły w mieście przemysłowym Ras Laffan w Katarze, największym na świecie centrum przeładunkowym LNG. Irańskie ataki rakietowe w marcu 2026 roku sparaliżowały 17% katarskiego eksportu LNG (12,8 mln ton rocznie). Prezes QatarEnergy stwierdził, że naprawa zajmie od trzech do pięciu lat, częściowo dlatego, że kluczowe komponenty – takie jak turbiny – są wysoce wyspecjalizowane i trudne do szybkiej wymiany.

Ta pojedyncza fabryka produkuje również dużą część światowego helu (jako produkt uboczny przetwarzania gazu ziemnego) i ma znaczący wpływ na produkcję mocznika i amoniaku.

Powolne usuwanie min i weryfikacja bezpieczeństwa w Cieśninie Ormuz

Podczas konfliktu Iran rozmieścił rozległe miny morskie. Nawet przy stałym wsparciu USA w zakresie rozminowywania, profesjonalne środki zaradcze przeciwko minom są z natury czasochłonne i wymagają wielokrotnych przeszukań w celu zapewnienia bezpieczeństwa.

Na dzień 18/19 kwietnia 2026 r. ruch żeglugowy pozostaje minimalny, pomimo deklaracji Iranu o „otwarciu”. Główne firmy żeglugowe – w tym BIMCO i norweskie stowarzyszenia branżowe – nadal wymagają dowodu posiadania otwartych szlaków, przestrzegania przez Iran umów i ograniczenia ryzyka przed wprowadzeniem statków na rynek.

Ubezpieczenia, składki za ryzyko i logistyka wysyłkowa

Składki ubezpieczeniowe od ryzyka wojennego gwałtownie wzrosły (z około 0,125 do 0,2-0,4% wartości statku za rejs). Wiele firm ubezpieczeniowych całkowicie wycofało się z ubezpieczeń w Zatoce Perskiej w szczytowym momencie kryzysu.

Tankowce i załogi zostały rozproszone po całym świecie; opływanie Afryki stało się standardową trasą. Odbudowa zaufania, renegocjacja kontraktów i ponowne powołanie doświadczonych załóg zajmuje miesiące.

Ramy czasowe dla poszczególnych surowców

Ropa naftowa: Niektóre odwierty można przywrócić do działania w ciągu kilku dni lub tygodni, ale całkowita odbudowa systemu zaopatrzenia Zatoki Perskiej – uszkodzonych złóż i logistyki – zajmie od kilku miesięcy do jednego lub dwóch lat.

LNG: Dominacja Kataru; całkowita odbudowa Ras Laffan: od trzech do pięciu lat.

Mocznik (nawóz): Powiązany z gazem ziemnym; Zatoka Perska dostarcza około 45–46 procent światowego handlu mocznikiem drogą morską. Wznowienie działalności w połączeniu z opóźnieniami w transporcie oznaczają niedobory trwające miesiącami.

Hel: Katar dostarcza około 30 do 33 procent światowej produkcji. Zniszczenia w Ras Laffan oznaczają trzy do pięciu lat lub więcej przestoju.

Globalny wpływ zakłóceń w dostawach na gospodarkę

Awaria, która w szczytowym momencie dotknęła około 20 procent światowego zapotrzebowania na ropę naftową, około 20 procent zapotrzebowania na LNG oraz znaczną część mocznika i helu, wywołała największy szok podażowy w historii nowoczesnej energetyki, a jej reperkusje wykraczają daleko poza ceny paliw.

Inflacja cen energii i ryzyko stagflacji: Ceny ropy gwałtownie wzrosły (Brent na krótko przekroczył 120 dolarów za baryłkę); ceny LNG w Azji wzrosły o ponad 140%. Wyższe koszty transportu, energii elektrycznej i produkcji przekładają się na ogólną inflację i jednocześnie hamują wzrost gospodarczy.

Wzrost cen żywności z powodu niedoboru mocznika: Region Zatoki Perskiej dostarcza około 20 do 46 procent światowego zapotrzebowania na nawozy. Niedobory doprowadziły już do wstrzymania produkcji w Indiach, Bangladeszu i Pakistanie. Rolnicy w krajach zależnych od importu – Indiach, Brazylii i niektórych częściach Afryki – borykają się ze zmniejszeniem areału upraw lub wyższymi kosztami, co doprowadzi do wzrostu światowych cen żywności w latach 2026 i 2027.

Zakłócenia w technologii i opiece zdrowotnej spowodowane niedoborem helu: Hel jest niezbędny do produkcji półprzewodników (chłodzenie i produkcja układów scalonych), urządzeń MRI (magnesy nadprzewodzące), światłowodów, technologii spawalniczych oraz przemysłu lotniczego i kosmicznego. Niedobory już wpływają na łańcuchy dostaw; w nadchodzących latach spodziewane są opóźnienia w opiece zdrowotnej i spowolnienia w produkcji układów scalonych.

Dalekosiężne konsekwencje obejmują zakłócenia w łańcuchach dostaw, wyższe ceny konsumpcyjne (paliwa, żywności, procedur medycznych), stłumiony wzrost PKB w Azji i Europie (regionach najbardziej dotkniętych kryzysem) oraz potencjalną presję recesyjną w wrażliwych gospodarkach. Stany Zjednoczone odczuwają również pośrednie skutki za pośrednictwem globalnych rynków towarowych, pomimo niższej bezpośredniej zależności.

Krótko mówiąc: nawet jeśli Stany Zjednoczone spełnią żądania Iranu i Cieśnina Ormuz zostanie ponownie otwarta dla regularnej żeglugi w poniedziałek, 20 kwietnia, połączenie zniszczeń wojennych (szczególnie w Ras Laffan), utrzymujących się obaw o bezpieczeństwo i ubezpieczenia oraz konsekwencji politycznych oznacza, że ​​pełna normalizacja eksportu to proces, który zajmie kilka kwartałów, a nawet kilka lat – a nie szybką poprawę. Perspektywy dla światowej gospodarki są ponure i będą się pogarszać, im dłużej będzie trwała ta wojna.

Źródło: Cieśnina Ormuz znów zamknięta… Iran jest poważny

Czy Trump próbuje stworzyć „narrację nuklearną” jako sposób na wyjście z wojny z Iranem?

Opublikowany przez

Czy Donald Trump próbuje stworzyć „narrację nuklearną” jako sposób na wyjście z wojny z Iranem?

Jeśli zignorujesz logikę i racjonalne myślenie i zamiast tego posłuchasz, co Donald Trump i jego medialna komora echa mówią o wojnie z Iranem, usłyszysz następujące:

USA zniszczyły potencjał militarny Iranu.

Program nuklearny został zniszczony.

Gospodarka Iranu leży w gruzach, a kraj szuka sposobu na ponowne włączenie się do światowej gospodarki.

Obecna blokada irańskich portów poza Cieśniną Ormuz przez Stany Zjednoczone okazała się ogromnym sukcesem i doprowadziła irańską gospodarkę do bankructwa.

—————————-

To wszystko jest w zasadzie propagandą. Nie wiem, czy Trump i jego ekipa naprawdę wierzą w te bzdury, czy też budują narrację, aby manipulować opinią publiczną i stworzyć pretekst dla USA do wycofania się z wojny z Iranem. Uważam, że spadające notowania Donalda Trumpa w sondażach i rosnąca krytyka jego wybryków w mediach społecznościowych ze strony zwolenników MAGA zaniepokoiły Susie Wiles i przyspieszyły poszukiwania realnej strategii wyjścia.

Ten nagłówek w Fox Business to najnowszy przykład nowego projektu Trumpa w budowaniu narracji: Trump twierdzi, że wojna z Iranem „zbliża się do końca”, ponieważ oczekuje się wznowienia rozmów pokojowych. Oto kluczowe punkty:

Prezydent Donald Trump powiedział, że wojna między USA i Iranem jest „bliska” zakończenia, ponieważ działania wojenne złagodzono na mocy dwutygodniowego porozumienia o zawieszeniu broni.

„Myślę, że to już prawie koniec, tak. Myślę, że to już bardzo blisko” – powiedział Trump prezenterce FOX Business Marii Bartiromo w wywiadzie, który zostanie wyemitowany w środę w programie „Mornings with Maria”.

Chociaż Trump powiedział, że wojna zbliża się do końca, stwierdził również, że Stany Zjednoczone jeszcze nie są skończone.

„Gdybym teraz ustąpił, odbudowa kraju zajęłaby im 20 lat. A jeszcze nie skończyliśmy” – powiedział. „Zobaczymy, co się stanie. Myślę, że naprawdę zależy im na zawarciu umowy…”

Trump uzasadniał swoją interwencję w konflikcie na Bliskim Wschodzie, wyjaśniając w programie „Mornings with Maria”, że konieczne było rozbrojenie irańskiego potencjału nuklearnego.

„Musiałem interweniować, bo gdybym tego nie zrobił, Iran miałby teraz broń jądrową” – powiedział Trump. „A gdyby mieli broń jądrową, zwracalibyście się tam do wszystkich per »Panie«, a tego nie chcecie”.

Nieregularne wypowiedzi Trumpa na temat relacji z Iranem i stanu wojny wahały się od jednej skrajności do drugiej w ciągu ostatnich 10 dni. Uważam jednak, że pewne wskazówki co do sposobu myślenia Trumpa można znaleźć w przemówieniu końcowym J.D. Vance’a do prasy przed jego wyjazdem z Islamabadu w sobotę, kiedy to podkreślił on niechęć Iranu do kompromisu w sprawie wzbogacania uranu jako największą przeszkodę w osiągnięciu porozumienia kończącego wojnę… Powiedział to na polecenie Białego Domu.

W niedawnym przemówieniu na konferencji Turning Point USA Vance zasugerował, jak mógłby wyglądać plan wyjścia Trumpa:

Trump mówi Iranowi: „Jeśli zobowiążecie się do nieposiadania broni jądrowej, zadbamy o to, aby Iran prosperował gospodarczo”.

Dziś, w wywiadzie udzielonym Marii Bartiromo, Donald Trump powtórzył kwestię walki z bronią jądrową – czyli konieczność rozbrojenia potencjału nuklearnego Iranu. Zastrzeżenia dotyczące zmiany reżimu czy otwarcia Cieśniny Ormuz należą już do przeszłości. Centralnym pytaniem jest teraz, czy Iran zbuduje broń jądrową.

Emerytowany podpułkownik armii amerykańskiej Danny Davis (posłuchaj jego podcastu „Deep Dive”) przedstawił interesującą ocenę możliwych działań Trumpa w ciągu najbliższych dwóch tygodni.

Obecnie pracuję nad teorią, która mogłaby wyjaśnić, w jaki sposób Trump zamierza zakończyć tę wojnę, której nie można wygrać drogą militarną.

Dziś po południu skontaktowało się ze mną źródło w Londynie, które twierdziło, że czterech niezależnych, dobrze poinformowanych brytyjskich informatorów potwierdziło tę samą historię: po zakończeniu zawieszenia broni Trump rozpocznie potężny ostrzał rakietowy całego Iranu, niszcząc wszystkie pozostałe cele wojskowe na ziemi i bombardując wiele miast rakietowych na zboczach gór.

Źródła nie wiedziały, co miało zostać osiągnięte, wiedziały jedynie, że wszystkie wymagania zostały spełnione i że dodatkowa amunicja została dostarczona do wysuniętych baz operacyjnych.

Łącząc to z tym, co Trump powiedział dziś wieczorem w Fox Business News, uważam teraz, że Trump przeprowadzi ten potężny atak powietrzny, a następnie po prostu ogłosi, że wygrał wojnę militarnie i się wycofa!

Nawiązuje on właśnie do tej koncepcji w tym 30-sekundowym klipie, w którym mówi Marii Bartiromo, że wojna „prawie się skończyła” i że Iran będzie potrzebował 20 lat, aby się odbudować. Wyjaśni po prostu, że program nuklearny został unicestwiony, program rakietowy unicestwiony, a konwencjonalne siły zbrojne całkowicie zniszczone, a zatem nie stanowią już zagrożenia.

Strona irańska nie ma żadnych sygnałów, że w tym tygodniu planowana jest nowa runda negocjacji, ale osoby bliskie Trumpowi ujawniają te informacje prasie. Zastanówmy się: czy wycofanie się Vance’a z negocjacji w Islamabadzie było może tylko farsą? Jeśli Stany Zjednoczone ponownie zwrócą się do Pakistanu o zorganizowanie rozmów, a następnie spotkają się z delegacją irańską i zaproponują jej porozumienie zasadniczo takie samo jak JCPOA bez ograniczeń czasowych, Trump mógłby twierdzić, że uzyskał od Iranu stałe zobowiązanie do niekonstruowania bomby atomowej.

Ale istnieje kilka przeszkód na drodze do osiągnięcia takiego porozumienia… Największą jest Liban i wojna z Hezbollahem. Iran nie opuści Hezbollahu, co oznacza, że ​​Izrael musiałby zgodzić się na wycofanie swoich wojsk z Libanu w zamian za zgodę Hezbollahu na zaprzestanie ostrzeliwania Izraela z dronów, rakiet i pocisków – w przeciwnym razie wojna będzie kontynuowana, a Iran będzie wspierał Hezbollah.

Wątpię, aby Trump porzucił Izrael, więc brak zawieszenia broni między Hezbollahem a Izraelem byłby przeszkodą w jego podpisaniu.

Oprócz scenariusza porozumienia nuklearnego, Fox News rozpowszechnia inną narrację: blokada jest niezwykle skuteczna, Iranowi kończą się pieniądze i błaga o wznowienie negocjacji. Ta narracja to kłamstwo, ale to właśnie jej Biały Dom używa, aby wyjaśnić, dlaczego może spotkać się z przedstawicielami Iranu już w tym tygodniu. Zakład, że blokada zmusi Iran do powrotu do stołu negocjacyjnego, gotowego do kapitulacji, opiera się na następujących (wątpliwych) założeniach zawartych w artykule Miada Malekiego. Należy zauważyć, że Maleki w przeszłości wygłaszał wiele fałszywych przewidywań, ale jego bzdury są chciwie chłonięte przez nerwowych syjonistów w Białym Domu Trumpa.

Maleki pisze:

Ponad 90% irańskiego handlu morskiego odbywa się przez Cieśninę Ormuz. Sam Szahid Radżaj (Bandar Abbas) obsługuje 53% wszystkich transakcji towarowych. Imam Chomeini obsługuje 58% importu podstawowych towarów. Porty w Buszehr obsłużyły w zeszłym roku 57 milionów ton ładunków. Wszystkie znajdują się głęboko w Zatoce Perskiej.

ALTERNATYWY? Iran ma znikome możliwości poza cieśniną. Jask, szeroko reklamowana trasa okrężna, wykorzystuje jedynie ułamek projektowanej przepustowości 1 miliona baryłek dziennie. Zbudowano tylko 10 z 20 zbiorników magazynowych. Efektywna przepustowość: ~70 000 baryłek dziennie. Czabahar przeładowuje zaledwie 8,5 miliona ton rocznie. Pięć portów Morza Kaspijskiego przeładowuje łącznie 11 milionów ton, w porównaniu z ponad 220 milionami ton przez Zatokę.

IMPORT: W 2025 roku Iran importował towary o wartości 58 miliardów dolarów, czyli około 159 milionów dolarów dziennie. Blokada odcięłaby dostawy towarów przemysłowych, maszyn i dóbr konsumpcyjnych. Inflacja cen żywności osiągnęła już 105% w lutym 2026 roku. Ceny ryżu wzrosły siedmiokrotnie. Sytuacja ta uległaby drastycznemu pogorszeniu w wyniku blokady. Miejmy nadzieję, że blokada umożliwiłaby rozładunek pomocy humanitarnej.

Kluczową kwestią jest pojemność magazynowa: Iran dysponuje około 50–55 milionami baryłek pojemności lądowych magazynów ropy naftowej, które są wykorzystywane w około 60%. Pojemność rezerwowa wynosi około 20 milionów baryłek. Przy nadwyżce produkcji wynoszącej 1,5 miliona baryłek dziennie, która jest zazwyczaj eksportowana, magazyny zapełniłyby się w ciągu około 13 dni. Po tym czasie Iran musiałby zamknąć odwierty. Kiedy dojrzałe odwierty ropy naftowej są zamykane, infiltrują do nich wody gruntowe – proces ten znany jest jako stożkowanie wody. Krople ropy zostają trwale uwięzione w porach skały. Tej ropy nie da się już odzyskać. Produkcja z irańskich złóż ropy naftowej spada już o 5–8% rocznie. Przymusowe zamknięcia mogłyby trwale zniszczyć 300 000–500 000 baryłek dziennie zdolności produkcyjnych – co oznaczałoby bezpowrotną utratę 9–15 miliardów dolarów rocznych przychodów.

PRZYSPIESZACZ UPADKU WALUT: Wartość riala spadła już z 42 000 do 1,5 miliona za dolara.

16 kwietnia: 1 PLN11 584 IRR

Banki ograniczają wypłaty do 18–30 dolarów dziennie. Całkowita inflacja: 47,5%. Blokada, która niweczy wszystkie dochody z wymiany walut, doprowadza riala do ostatecznej hiperinflacji. Rząd wyemitował swój największy jak dotąd banknot – 10 milionów rialów, o wartości około 7 dolarów.

WNIOSEK:

Blokada morska powoduje łączne straty ekonomiczne rzędu 435 milionów dolarów dziennie. Zbiorniki napełniają się w ciągu 13 dni, co wymusza zamknięcie odwiertów i powoduje trwałe uszkodzenia złóż. Rial ulega całkowitemu załamaniu. Alternatywne rozwiązania irańskie poza cieśniną mogą zastąpić mniej niż 10% przepustowości w Zatoce Perskiej. Blokada uniemożliwia dalszy opór z ekonomicznego punktu widzenia.

Pomimo doniesień zachodnich mediów, że blokada jest wielkim sukcesem, jest ona farsą… przynajmniej jak dotąd. Jeśli Stany Zjednoczone rozpoczną lub podejmą próbę przechwytywania statków – zwłaszcza tych płynących do Chin – prawdopodobieństwo eskalacji blokady w większą wojnę jest znaczne. Jednak sądząc po cenach kontraktów terminowych na ropę (patrz oilprice.com), inwestorzy są przekonani, że wojna zbliża się do końca, a obecny niedobór ropy będzie krótkotrwały.

Uważam, że to iluzja. Jeśli Stany Zjednoczone nie zastosują się w pełni do 10-punktowego planu Iranu, Cieśnina Ormuz pozostanie zamknięta dla wszystkich statków służących interesom Zachodu, niedobór ropy będzie się utrzymywał, a wojna będzie trwała. Obecne zawieszenie broni wygasa w poniedziałek, 20 kwietnia, a Iran jest gotowy do wznowienia walk. Niewiadomą pozostaje Donald Trump… Co on zrobi?

Źródło: Czy Donald Trump próbuje stworzyć narrację nuklearną jako drogę ucieczki przed wojną z Iranem?

„Straszna blokada morska” w Cieśninie Ormuz – czy strategiczna katastrofa

Opublikowany przez

„Straszna blokada morska” w Cieśninie Ormuz – prof. John Mearsheimer ostrzega przed strategiczną katastrofą

Świat z zapartym tchem obserwuje sytuację. W miarę jak napięcia w Zatoce Perskiej rosną, długi i niezwykle emocjonujący wywiad z uznanym amerykańskim politologiem, profesorem Johnem Mearsheimerem, staje się viralem.

Wpływowy realista z Uniwersytetu Chicagowskiego przedstawia ponury obraz obecnej polityki USA pod rządami prezydenta Trumpa: blokadę morską Cieśniny Ormuz, nieudane negocjacje w Islamabadzie i głęboki kryzys strategiczny Stanów Zjednoczonych.

Mearsheimer mówi o ślepej uliczce, w której Ameryka nie tylko ryzykuje przegraną w wojnie z Iranem, ale także naraża się na poważne szkody dla światowej gospodarki i własnej pozycji na świecie.

W szczegółowej rozmowie z Danielem Davisem Mearsheimer bezlitośnie analizuje najnowsze wydarzenia.

Prezydent Trump ogłosił całkowitą blokadę Cieśniny Ormuz i zagroził zniszczeniem każdego irańskiego statku, który ją ominie. Środek ten wszedł w życie dziś rano i ma na celu sparaliżowanie gospodarki Iranu – po sześciu tygodniach walk i późniejszych negocjacjach w Islamabadzie, które nie przyniosły porozumienia.

https://youtube.com/watch?v=fEAi0O4x7Hc%3Ffeature%3Doembed

Nieudane negocjacje w Islamabadzie

Mearsheimer określa negocjacje pod przewodnictwem wiceprezydenta JD Vance’a jako katastrofalną porażkę.

Chociaż Trump początkowo zasygnalizował gotowość do negocjacji w oparciu o 10-punktowy plan Iranu, Vance ostatecznie przedstawił maksymalistyczne żądania USA (plan 15-punktowy). Irańczycy je odrzucili.

Dla Mearsheimera nie był to przypadek: USA znajdowały się w słabej pozycji, szukały „drogi ucieczki”, ale pod silnym wpływem Izraela realizowały twardą linię – również za sprawą bezpośrednich kontaktów Netanjahu z Vance’em.

Profesor szczególnie krytycznie ocenia rolę Izraela i lobby pro-izraelskiego.

Netanjahu aktywnie próbował sabotować negocjacje, zmuszając Izrael do kontynuowania ataków na pozycje Hezbollahu w Libanie, pomimo uzgodnionego zawieszenia broni.

Mearsheimer mówi o wyraźnej próbie zapobieżenia jakiejkolwiek deeskalacji.

W tym samym czasie postacie takie jak Jared Kushner i inni „zagorzali syjoniści” byli obecni w tle, aby pilnować, by Vance zachowywał się zgodnie z procedurami.

Blokada – „straszna opcja”

Mearsheimer uważa, że ​​wprowadzona blokada Cieśniny Ormuz jest wysoce problematyczna ze strategicznego punktu widzenia.

Nie ugnie to Iranu, ale przede wszystkim spowoduje ogromne szkody w światowej gospodarce.

Irańska ropa naftowa jest niezbędna na rynku światowym – nawet same Stany Zjednoczone złagodziły sankcje, aby wprowadzić na rynek więcej ropy.

Ameryka strzela sobie w stopę tą blokadą.

Ceny ropy naftowej i benzyny już zauważalnie rosną.

Mearsheimer ostrzega: Jeśli blokada potrwa dłużej, nieuchronnie nastąpi poważna recesja, a nawet globalna depresja porównywalna z tą z 1929 roku.

Szczególnie dotknięte są kraje Azji Wschodniej, takie jak Japonia (93% importu ropy przez Ormuz) i Korea Południowa (45%).

Wstrząsy gospodarcze rozprzestrzeniłyby się na cały świat – dotyczyłoby to m.in. wyższych cen żywności z powodu zakłóceń w dostawach nawozów.

Strategiczna porażka USA

Analiza Mearsheimera sprowadza się do miażdżącego wniosku: Stany Zjednoczone już strategicznie przegrały wojnę z Iranem.

Żaden z czterech pierwotnych celów nie został osiągnięty:

Żadnej zmiany reżimu w Iranie.
Żadnego zniszczenia pocisków balistycznych.
Żadnego zakończenia irańskiego programu nuklearnego.
Żadnego zaprzestania wspierania Hezbollahu, Hamasu i Huti.

Zamiast tego Iran faktycznie kontroluje teraz Cieśninę Ormuz – pozycję, której nie miał przed wojną.

Irańczycy znajdują się dziś w lepszej pozycji strategicznej niż przed 27 lutego 2026 r.

Mearsheimer podkreśla: Nikt nie jest w stanie przedstawić mu wiarygodnego scenariusza, w jaki sposób USA mogłyby odwrócić sytuację.

Nawet opcja nuklearna – rozważana najwyraźniej przez niektórych Izraelczyków – według jego szacunków nie doprowadziłaby do oczekiwanego rezultatu, ponieważ znaczna część irańskiej infrastruktury znajduje się pod ziemią.

Wpływy Izraela i wewnętrzna dynamika polityczna

Mearsheimer uważa, że ​​Netanjahu znajduje się w rozpaczliwej sytuacji.

Po militarnej i politycznej porażce ataku na Iran, Iran „migocze” i szuka radykalnych rozwiązań.

Dla Netanjahu Iran jest „Moby Dickiem” – obsesją.

Jednocześnie profesor ostro krytykuje fakt, że wysoko postawieni politycy amerykańscy, tacy jak Lindsey Graham i generał Jack Keane, nadal naciskają na eskalację konfliktu, nie przedstawiając realistycznej strategii.

Konsekwencje globalne: rozpad sojuszy

Szczególnie alarmujący jest wpływ na sojusze amerykańskie.

Trump obraził Europę, Japonię, Koreę Południową i państwa Zatoki Perskiej, publicznie krytykując je za brak poparcia.

Mearsheimer ostrzega: USA tracą wiarygodność jako wiarygodny partner.

Kraje Azji i Europy zaczynają już rozważać alternatywy – w tym własne środki odstraszania nuklearnego (Japonia, Korea Południowa) lub niezależną europejską architekturę bezpieczeństwa.

Z kolei Chiny i Rosja wydają się być odpowiedzialnymi aktorami, podczas gdy USA sprawiają wrażenie coraz bardziej odizolowanych i nieprzewidywalnych.

Perspektywy: Titanic na kursie kolizyjnym

Mearsheimer porównuje obecną sytuację do Titanica zmierzającego w stronę góry lodowej.

Trump jest pod ogromną presją: z jednej strony Izrael i lobby odrzucające jakiekolwiek rozwiązania kompromisowe, z drugiej strony zbliżająca się globalna katastrofa gospodarcza.

Kluczowe pytanie na nadchodzące tygodnie brzmi: Czy Trump będzie miał odwagę zerwać stosunki z Izraelem i zawrzeć umowę, czy też z powodów polityki wewnętrznej eskaluje napięcia, wciągając tym samym światową gospodarkę w otchłań?

Profesor kończy rozmowę otrzeźwiającym stwierdzeniem: Jest to „całkowicie przygnębiająca” analiza – ale konieczna, aby dać wyraz prawdzie.

W tym wywiadzie profesor John Mearsheimer przedstawia jedną z najostrzejszych i najbardziej spójnych krytyk bieżącej polityki zagranicznej USA.

Czy ostrzeżenia zostaną wzięte pod uwagę, czy eskalacja będzie kontynuowana, okaże się w nadchodzących dniach i tygodniach.

Cały świat patrzy, a zegar tyka.

Chińskie statki będą nadal przepływać przez cieśninę Ormuz

Opublikowany przez

Piotr Zarzeczański (jego otyłość/jego otyłości) @redaktorbs

Chiński minister obrony, admirał Dong Jun, oświadczył, że chińskie statki będą nadal przepływać przez cieśninę Ormuz na mocy porozumień z Iranem i ostrzega Stany Zjednoczone, by nie „wtrącały się w nasze sprawy”. Upadek hegemona. Nigdy w historii nikt nie odważył się tak wprost przeciwstawić USA.

Zdjęcie

Ostatnia zmiana: