Im częściej Netanjahu opowiada historię FlyDubai, tym staje się ona coraz bardziej szalona.

2 października 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp-at/die-flydubai-geschichte-wird-immer-irrer-je-oefter-netanyahu-sie-erzaehlt

Właśnie wtedy, gdy wydawało się, że izraelskie twierdzenia o awaryjnym lądowaniu samolotu FlyDubai nie mogą być bardziej absurdalne… Netanjahu znalazł sposób! Zorganizował nawet sesję zdjęciową z zakrwawionym izraelskim hydraulikiem, który, jak twierdził, przejął kontrolę nad samolotem i wylądował.

Samolot Flydubai o numerze FZ1073 wystartował z Dubaju 30 września 2026 roku około godziny 7-mej czasu lokalnego i leciał do Tel Awiwu. Na pokładzie Boeinga 737 Max 8 znajdowało się 174 pasażerów i ośmiu członków załogi. Według danych Flightradar24, nad jordańską przestrzenią powietrzną samolot stracił około 4900 metrów wysokości (16 000 stóp) w ciągu około minuty, spadając z prawie 9 000 metrów do około 5 000 metrów. Początkowo nadał ogólny kod alarmowy 7700, a wkrótce potem kod 7500 oznaczający nieautoryzowaną ingerencję. Następnie powrócił do kodu 7700 i bezpiecznie wylądował o godzinie 9:45 czasu lokalnego w Tabuk, w północno-zachodniej Arabii Saudyjskiej.

Znaczna część steru kierunku została uszkodzona lub oderwana. Były pilot i ekspert ds. bezpieczeństwa lotniczego United Airlines, Steve Arroyo, powiedział agencji AP, że jest zdumiony, że samolot nie rozpadł się pod wpływem tych obciążeń aerodynamicznych. Jeff Guzzetti, były śledczy ds. wypadków w NTSB i FAA, zauważył, że przy takiej prędkości zniżania nawet kilka tysięcy stóp mniej wysokości mogło nie wystarczyć do uratowania samolotu. Wszyscy pasażerowie przeżyli. Obaj piloci trafili do szpitala z obrażeniami.

To, co się wyłoniło, nie było spójną rekonstrukcją, lecz serią zastępujących się narracji. Każda nowa wersja nie tylko korygowała poprzednią w szczegółach, ale także zmieniała sprawców, ofiary, narodowości i znaczenie polityczne. Niemieckie media nieustannie goniły za najnowszymi izraelskimi twierdzeniami. Tymczasem Netanjahu jednocześnie przedstawił wersję najbardziej odbiegającą od wciąż trwającego śledztwa.

Pierwsza ukończona historia: Rosjanie kontra Ukraińcy

Rankiem 30 września izraelski portal N12, platforma cyfrowa prywatnego nadawcy Channel 12, poinformował o walce w kokpicie rosyjskiego i ukraińskiego pilota. Wówczas doniesienie to było jedynie oskarżeniem bez oficjalnego potwierdzenia. To wystarczyło. Podchwyciła je Niemiecka Agencja Prasowa (dpa). Web.de opublikował je pod tytułem „Walka w kokpicie między rosyjskimi i ukraińskimi pilotami”. W tekście stwierdzono, że N12 o tym doniósł, ale brakowało potwierdzenia. Podobny tytuł opublikowała Redaktionsnetzwerk Deutschland (RND), a „Handelsblatt” przytoczył doniesienia agencji. Zastrzeżenie pozostało w tekście, ale nagłówek już podawał narodowość pilotów jako fakt.

„Stuttgarter Zeitung” poszedł o krok dalej. Wkrótce potem doniósł, że rosyjski pilot najprawdopodobniej próbował popełnić samobójstwo, a jego ukraiński drugi pilot interweniował i prawdopodobnie uratował 174 osoby.

Niepewność jest szczególnie widoczna w radiu Deutschlandfunk. Wczesny raport opisywał pilota jako potencjalnego sprawcę, a drugiego pilota jako tego, który z pomocą pasażerów obezwładnił go i bezpiecznie wylądował. Drugi pilot miał zostać ranny kłuto podczas walki. Wkrótce potem role się odwróciły.

Tego samego dnia agencja dpa opublikowała znacznie ostrożniejszą wersję zatytułowaną „Co wiemy o awaryjnym lądowaniu Flydubai – i czego nie wiemy”.

Odwrócenie i historia drugiego bohatera

Sprawa przybrała wówczas niemal groteskowy obrót. Israel Hayom doniósł, że dodatkowi piloci na pokładzie to, jak się można było spodziewać, Rosjanin i Ukrainiec. Te same narodowości, które zaledwie kilka godzin wcześniej były przedstawiane w wiadomościach jako przeciwnicy, teraz stały się wspólnymi ratownikami.

Ironia była oczywista: podczas gdy Rosja i Ukraina są w stanie wojny, Rosjanin i Ukrainiec razem ratują ponad sto osób. Fakt interwencji innych pilotów na pokładzie jest obecnie dobrze udokumentowany. Agencja Reuters podała, że ​​wśród pasażerów, którzy uczestniczyli w bezpiecznym lądowaniu, było dwóch pilotów poza służbą. The Guardian opisuje interwencję dodatkowych pilotów i kilku pasażerów. Doniesienia te nie potwierdzają nazwisk ani powiązań rosyjsko-ukraińskich.

Co do tej pory ujawniły śledztwa

Według agencji Reuters i AP, rannym kapitanem jest Smit Machchhar, obywatel Indii. Władze Izraela twierdzą, że domniemanym napastnikiem jest drugi pilot z Omanu. Interweniowali pasażerowie i członkowie załogi. Inni piloci na pokładzie pomogli opanować samolot. Sama linia Flydubai opisała incydent jako „kłótnię” w kokpicie i poinformowała, że ​​członkowie załogi podróżujący na pokładzie zabezpieczyli samolot i dolecieli nim do Tabuk. Generalny Urząd Lotnictwa Cywilnego Zjednoczonych Emiratów Arabskich początkowo oficjalnie określił incydent jako „incydent bezpieczeństwa”.

Saudyjskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, o którym informowały między innymi Al Jazeera i Gulf News, poinformowało, po wstępnym dochodzeniu z udziałem emirackiego zespołu bezpieczeństwa, że ​​pierwszy oficer zaatakował kapitana i obaj odnieśli obrażenia. Samolot bezpiecznie wylądował o 9:45 z 174 pasażerami i ośmioma członkami załogi na pokładzie. Pasażerowie kontynuowali podróż, a obaj piloci zostali hospitalizowani, a następnie repatriowani do Zjednoczonych Emiratów Arabskich.

Prokuratura Generalna Zjednoczonych Emiratów Arabskich nakazała wszczęcie śledztwa w celu jednoznacznego wyjaśnienia, co było przyczyną incydentu, jaki był motyw, czy istniał związek z działalnością terrorystyczną oraz czy akt był zaplanowany, czy zorganizowany. Prokurator Generalny zaapelował również o zaprzestanie spekulacji i ujawniania niepotwierdzonych informacji do czasu zakończenia śledztwa.

Wersja Netanjahu: Hydraulik, krew i kolejny 11 września

Netanjahu nie czekał na to wyjaśnienie. Już 30 września oświadczył, że jeden z pilotów dźgnął drugiego nożem i najwyraźniej próbował rozbić samolot z pasażerami na pokładzie. Ciężko ranny indyjski kapitan, pomimo odniesionych obrażeń, otworzył drzwi kokpitu, umożliwiając pasażerom i załodze obezwładnienie napastnika.

1 października dodał, że według dostępnych mu informacji drugi pilot został poddany radykalnej islamistycznej indoktrynacji. Agencja Reuters zauważyła jednocześnie, że śledztwo jest w toku, a linie lotnicze Emirates wciąż ustalają, czy doszło do motywu terrorystycznego, czy też wcześniejszego planowania.

Narracja, którą Netanjahu przedstawił w wywiadach dla Fox News i CNN, a także podczas osobistego powitania, poszła jeszcze dalej. Koncentrowano się już nie tylko na rannym kapitanie, ale na izraelskim pasażerze Yanivie Hayunie, z zawodu hydrauliku. Netanjahu powitał go, wciąż mającego na sobie zakrwawione ubranie z lotu, nazwał bohaterem i oświadczył, że Hayun, dzięki chłodnemu osądowi i odwadze, zapobiegł „kolejnemu zamachowi z 11 września”.

Trump powtórzył wersję: drugi pilot mógł być terrorystą lub „świrem”, pilotowi udało się otworzyć drzwi, a izraelski hydraulik interweniował. W tym incydencie, który został sfilmowany i rozpowszechniony, Hayun zeznał, że wszedł do kokpitu, zobaczył jednego pilota na ziemi, a drugiego nad przyrządami, złapał napastnika za szyję i pociągnął go do tyłu. Zapytany, czy sam pociągnął za drążki sterowe, odpowiedział, że tak, aż do końca, ponieważ oglądał serial „Air Crash Investigation”. Potem kontrolę przejęli piloci po służbie.

Netanjahu odpowiedział na pochwałę mężczyzny, mówiąc, że tym razem udało mu się uporać z wyjątkowo dużym korkiem ulicznym, i porównał cały proces do Hollywood: tak niewiarygodny, że nikt by w to nie uwierzył, gdyby nie wydarzyło się nic poważnego.

W wersji Fox News Netanjahu stwierdził, że napastnik dźgnął kapitana nożem lub uderzył go siekierą; kapitan mocno krwawił i walczył o życie. Relacje pasażerów, cytowane przez „The Guardian”, wspominają nie tylko o Hayunie, ale także o dentyście Szocie Musajewu, który opatrzył rannego kapitana, a także o innych pasażerach, którzy obezwładnili napastnika.

Dokładny zakres obrażeń pozostaje niejasny. Doniesienia opisujące niemal całkowite odcięcie głowy i dłoni przeczą relacjom, że kapitanowi udało się otworzyć drzwi i obezwładnić napastnika. Ani strona z Emiratów, ani strona saudyjska nie ujawniły żadnych szczegółów medycznych.

Uderzająca jest również szybkość oceny politycznej. Netanjahu mówił o udaremnionym ataku, o radykalnej indoktrynacji i pozostawił otwartą kwestię zaangażowania Iranu. W tym samym czasie organy śledcze Emiratów Arabskich i Arabii Saudyjskiej mówiły o ataku w kokpicie i trwającym śledztwie. Różnica nie jest semantyczna. „Drugi pilot zaatakował kapitana, motyw nieznany” to inne zdanie niż „11 września udaremniony przez islamistycznego terrorystę, zatrzymany przez izraelskiego hydraulika”.

Parabola pojawia się przed znaleziskiem

1 października Brendan O’Neill, redaktor polityczny brytyjskiego magazynu Spiked, opublikował trzeci artykuł. Jego nagłówek brzmiał: „Lekcja z Flydubai? Nie zadzieraj z syjonistami”. Podtytuł wyjaśniał heroizm na pokładzie jako przypomnienie, że naród żydowski przetrwa. O’Neill szczegółowo opisuje interwencję rannego kapitana Machchhara i kilku izraelskich pasażerów.

Istotne fragmenty tej historii ratunkowej są znane również z innych źródeł. Autor nie poprzestaje jednak na samych czynach. Dla niego pasażerowie ucieleśniają izraelską, a raczej syjonistyczną, wolę życia. Ich opór staje się wyrazem sprzeciwu narodu, który nie chce się podporządkować. Opisuje tę konfrontację jako kontrast między „kulturą śmierci” a ludźmi kochającymi życie. Ratunek FZ1073 staje się zatem symbolem izraelskiego potwierdzenia istnienia.

Pytania fizyczne

Nagły wypadek fizyczny udokumentowano na podstawie danych lotu, lądowania w Tabuk oraz uszkodzenia steru kierunku. Udokumentowano również interwencję pasażerów i innych pilotów, która ustabilizowała samolot. Niejasne pozostają motyw, dokładna sekwencja zdarzeń w kokpicie, stopień obrażeń oraz to, czy atak był zaplanowany.

Władze Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratów Arabskich zwróciły szczególną uwagę na tę otwartość i ostrzegły przed spekulacjami. Narracje polityczne – od rosyjsko-ukraińskiej bitwy w kokpicie, przez wspólną akcję ratunkową Rosjan i Ukraińców, po syjonistyczną przypowieść i zakrwawionego hydraulika, który dzięki serialowi telewizyjnemu zapobiegł kolejnemu zamachowi z 11 września – zostały sfinalizowane przed rozpoczęciem śledztwa. Im częściej opowiadano tę historię, tym bardziej stawała się ona zamknięta.

Fakty wciąż się ujawniały.

Najciekawszym aspektem jest nurkowanie z wysokości blisko 5000 metrów. Pomysł, aby pasażerowie mogli przejść do przodu po tym, co prawdopodobnie było stromo nachylonym pokładem lotniczym, w stanie bliskim nieważkości, byłby nie lada osiągnięciem. Chociaż być może instalatorowi udałoby się to… tylko po to, by rozbić się o ziemię w pobliżu Netanjahu.