Polowanie na profesurę profesora – a poszukiwanie prawdy
Jaki „profesor” taki poziom argumentów
Można by się zdziwić, dlaczego od wielu lat środowiska zainteresowane sprawą „czy energia jądrowa jest potrzebna dla Polski” poszukują profesury Andrzeja Strupczewskiego, zamiast zająć się argumentami merytorycznymi, gospodarczymi.
Odpowiedź jest prosta:
Ten człowiek od ponad 30-tu lat personifikuje dążenia międzynarodowego lobby jądrowego do uszczęśliwienia, Polski, Polaków „nowoczesnymi i bezpiecznymi” reaktorami „najnowszej generacji”.
Najpierw, już w latach 70-tych używał takich określeń na korzyść „towarzyszy radzieckich” i ich WWER-ów. Potem zaś, po zmianie halsu, na rzecz reaktorów francuskich (z Framatom, Areva) i amerykańskich (Westinghouse). Od niedawna promuje reaktory na trzy plus (3+). Piszemy (zob. np. Niedoszłe energetyczne El Dorado czyli: http://dakowski.pl//index.php?option=com_content&task=view&id=3582&Itemid=44 ) , że w Europie nie pracuje ani jeden z takich reaktorów, a jedyne dwa są, od wielu lat budowane, we Flamanville (Francja) i Olkiluoto (Finlandia). Budowa się przedłuża, koszty rosną o miliardy. Firmy się procesują.
Dyskusja merytoryczna jest uniemożliwiona (zob. np. Promocja energetyki jądrowej – wór sloganów ). Strupczewski przeznaczył (może to jemu przeznaczono? w komisji sejmowej w 2011 r) ponad 18 milionów zł na propagandę pro-jądrową, prowadzoną z naszych pieniędzy. Uwagi uczestników tego posiedzenia w sejmie, osób z Instytutu na rzecz Ekorozwoju, by te pieniądze były przeznaczone na informację o EJ, nie zaś na propagandę – zostały zbyte krzykiem.
Propaganda prowadzona jest m. inn. pod firmą SEREN , co niektórzy, może złośliwi w Świerku i wśród zainteresowanych agresją EJ w Polsce tłumaczą Stowarzyszenie Emerytów i Rencistów Energetyki Nuklearnej. Ale pieniądze są bardzo konkretne. W ubiegłym roku finansowano na przykład propagandowe wycieczki studentów w „jądrowym autobusie”. Zebrani z łapanki młodzi ludzie, przepytywani w różnych miastach, nie wiedzieli nawet, że w reaktorach powstają izotopy plutonu, nie tylko 239Pu, ale też cięższe, o ogromnej radioaktywności alfa. Nie wiedzą też, że z nich robi się (zwykle tajnie) paliwo MOX. Nie wiedzą też, tak jak promujący EJ w mediach prof. Jacek Jagielski ze Świerka, z którym spotkałem się w TVN, że reaktor Maria w Świerku ma zwierciadło grafitowe, co jest bardzo niebezpieczne. Takie zwierciadła na świecie nie są stosowane od lat 60-tych, po katastrofie w Windscale. Ono było też jedną z głównych przyczyn katastrofy w Czarnobylu.
Finansują też tygodniowe wycieczki do Świerka lub Flamanville dla przeciwników EJ, np. dla aktywistów z GĄSEK, gdzie przedtem, ku frustracji lobby jądrowego, 94% ludzi wypowiedziało się w referendum przeciw EJ .
Ponieważ wódz propagandzistów energetyki jądrowej ma bardzo ograniczony zestaw argumentów, ale poparty ogromna pewnością siebie, a z reguły nie odpowiada na argumenty merytoryczne, młodzi ludzie przed wielu laty usiłowali zorientować się, jakie p. A. Strupczewski ma podstawy naukowe do swych wypowiedzi „ex cathedra”. A ściślej – gdzie stoi ta cathedra profesorska. Bo od lat podpisuje się i przedstawia jako: prof. dr inż. ANDRZEJ STRUPCZEWSKI , np. tu: http://www.atom.edu.pl/index.php/redakcja/90-prof-dr-inz-andrzej-strupczewski.html
Okazało się że… nie w Polsce. W spisie profesorów mianowanych („belwederskich”) ciągle takiego nazwiska nie ma. A. Str. na bardzo liczne pytania przesyłane do niego np. na adres a.strupczewski@cyf.gov.plnie odpowiada.
Zadałem więc („na żądanie publiczności”) takie pytanie dyrektorowi Narodowego Centrum Badań Jądrowych (tak teraz nazwali Ośrodek Świerk) prof. dr hab. Grzegorzowi Wrochnie:
=========================================
30 kwietnia 2012
Szanowny Panie Profesorze,
Wiele miejsca w mediach zajmuje ostatnio dr. Andrzej Strupczewski, pracownik Pana instytutu. Wszędzie, i to od wielu lat, przedstawia się i podpisuje jako profesor, również w licznych oficjalnych materiałach Narodowego Centrum Badań Jądrowych.
Byłbym zobowiązany, gdyby odpowiedział Pan Profesor na parę pytań, na które p. A. Strupczewski od paru lat nie odpowiada dużemu gronu dziennikarzy i innych zainteresowanych :
Kiedy uzyskał TYTUŁ profesora nadawany przez prezydenta?
W wykazie profesorów mianowanych nie potrafimy go znaleźć.
Może – na jakiej uczelni ma on stanowisko profesora?
Bo, o ile się orientuję, w ośrodkach naukowych i badawczych nie ma możliwości nadawani ani tytułu ani stanowiska?
Ewentualnie: W jakim kraju nadano mu profesurę?
I kiedy?
Łączę wyrazy szacunku
Mirosław Dakowski,
prof. dr hab., fizyk
Z odpowiedzi wynikało, że : dr inż. Andrzej Strupczewski, prof. nadzw. NCBJ. Czyli – ponieważ NCBJ to nie uczelnia, więc byłoby to stanowisko zwyczajowe, jak w szkole: „Uwaga, psor idzie!!”.
A sprawa stanowiskaprofesora?
„Profesor to również nazwa stanowiska pracy na uczelniach wyższych. W tym znaczeniu profesor to samodzielny pracownik naukowy, który kieruje własnym zespołem naukowym lub jest kierownikiem katedry, instytutu lub innej samodzielnej jednostki uczelnianej”. Wobec skromnego milczenia A. Str. przeszukaliśmy liczne uczelnie, włączając Akademię Hotelarstwa i Gastronomii (bo tak nazwała się Wyższa Szkoła Gotowania na Gazie). Bez skutku.
Viki podaje jednak: W Polsce w szkołach średnich tradycyjnie nazywa się wszystkich nauczycieli profesorami, choć formalnie posiadają oni zwykle tytuł zawodowy magistra.
Koledzy profesorowie ze Świerka zasugerowali, że może należy źródeł profesury szukać w b. ZSSR, albo w Kirgystanie. Lub „gdzieś w Afryce”, może Burkina Faso, tam podobno tanio sprzedają profesury, a w pakiecie, jeśli się potarguje, dodają jeszcze tytuł książęcy (księcia krwi? Pamiętamy z „W pustyni i w puszczy”..). Szukamy…
Nie ma na uczelniach, w mediach oficjalnych, uczciwej dyskusji o kosztach, bezpieczeństwie i potrzebie EJ dla Polski. Jest jedynie propaganda pro-jądrowa, ostatnio popierana przez wszystkie partie będące w sejmie (sic!!)Posłowie 13 maja 2011: po nas choćby katastrofa nuklearna .
Wracam do pytania postawionego na początku: „Po co te poszukiwania?” Otóż po to, by Polacy zasypywani propagandą pro-EJ mogli choć odpowiedzieć :
Czarnobyl, 26 kwietnia. Trzy dekady od wybuchu. JĄDROWEGO. 30 lat ciągłego kłamstwa, ukrywania zbrodni – i jej skutków.
Do takich, co to ciągle widzą 32 ofiary „awarii”:…A któż ci to, ciemniaku i łobuzie, profesurę nadał ?? Czy tam doktorat, czy licencjat, poziom kłamstwa ten sam… ===================== Satanistyczne korzenie PROJEKTANTÓW: „Czort z nami” !! Satanistyczna impreza atomistów przed katastrofą czarnobylską. [Ten kurewski internet nie daję mi dostępu do mojego artykułu.. md] ========================== Mirosław Dakowski, 25 kwiecień 2016 Artykuł ma nam uświadomić ogrom tej katastrofy, też ogrom jej skutków dla zdrowia i życia milionów. Pomijam stronę gospodarczą. Ogrom trwającego kłamstwa świadczy o potędze finansowej ciągle stojącej za nim. Dwukrotnie użyłem słowa nam, bo przypominanie sobie i formułowanie twierdzeń sprawia również mi, również teraz, dużo bólu. Poniższe działy się przeplątają ze sobą, wprowadzam tytuły dla pewnej klarowności. Powtórzenia częściowo celowe. ======================== O dobrodziejstwie mutacji dla ewolucjiSprawę mutacji po-promiennych spróbuję tu potraktować chłodno, statystycznie. Wiemy bowiem [dostępne są liczne relacje] , ile nieszczęścia i rozpaczy spowodowały narodziny dzieci z mózgiem poza czaszką, czy z drugą główką na piersi. Były ich tysiące, wiele tysięcy. Szpitale Homla, Mińska, Kijowa i innych miast były ich pełne. Osoby zainteresowane, a z silnymi nerwami, mogą to znaleźć przez google. Wolę nie podawać adresów. Bo straszne.Matematyka ewolucji (por. Hoyle, Czy ewolucjonizm jest nauką – Matematyka ewolucji a logika ewolucjonistów ) , no i zdrowy rozsadek wskazują, że częstość występowania mutacji szkodliwych, destrukcyjnych dla organizmu przekracza miliony miliardów razy ew. „mutacje pozytywne”.Obserwacje mutacji po-promiennych, tak przez 70 lat po Hiroszimie i Nagasaki, jak po 30-tu latach po Czarnobylu też wskazują, że geniusze czy szybkobiegacze w tych milionowych populacjach napromieniowanych się nie pojawili, a ludzie kalecy, ciężko poszkodowani, impotenci itp. – tak. W ogromnych ilościach.Po Czarnobylu ludzie wchłaniali ogromne dawki promieniowania beta i gamma [najpierw jod 131J, później 137Cs , 134Cs, 90Sr] głównie z zewnątrz, choć ten pierwszy osadza się w tarczycy, a ostatni może zostać wchłonięty i wbudowany w układ kostny [chemicznie jest podobny do wapnia] . Są to setki keV na jeden rozpad. Wchłonięto również ogromne, zwykle niemierzone, tylko oceniane ilości pierwiastków alfa- aktywnych [4 do 5 Mega eV] , jak wiele izotopów plutonu [ Pu 236-244] i uranowców powstających w reaktorach. Po katastrofie wchłaniano je z powietrzem i z jedzeniem. Cząstki alfa zatrzymuje bowiem nawet kartka papieru, ale w płucach, żołądku czy krwi spalają, niszczą całe komórki. Poniżej opiszę źródła takich „gwiazd”: hot spots. Paradoksalne – wyklucza to przyszłe mutacje, bo komórka spalona nie zmutuje. Promieniowanie alfa daje inne ogromne objawy chorób popromiennych. Tak więc mutacje przechodzące na następne pokolenia są głównie skutkiem promieniowania beta i gamma. Następne pokolenie albo jest zupełnie niezdolne do rozrodu, albo wydaje duży ułamek dzieci chorych, czy bezpłodnych. Ten efekt napromieniowań widać już teraz, w 30 lat po początku napromieniowań. Bo przecież wchłanianie promieniowań na Białorusi, Ukrainie i w południowo- zachodnich częściach Rosji [dalej : BUR] trwało latami… [por.: ’Chernobyl is not finished, it has only just begun’ ]. ZGONY Podsumuję najwiarygodniejsze źródła danych o licznych zgonach po Czarnobylu. Badania porównawcze, statystyczne (prof. Jabłokow i inni, por.: Poprawna ocena śmiertelnych ofiar Czarnobyla: PÓŁTORA MILIONA. ) wskazują, że śmiertelność na terenach silnie skażonych (najpierw 131J, potem 134Cs, 137 Cs, Sr, ciągle też promieniowanie alfa, szczególnie różnych ciężkich izotopów Plutonu) przewyższa o 3.8% – 4% śmiertelność na analogicznych pod innymi względami terenach nieskażonych (próbka odniesienia, tj. podobny poziom biedy, alkoholizmu, ciemnoty itp). Daje to ok. 1 000 000 nadliczbowych śmierci. Osoby dezawuujące te dane i analizy [por. dyskusja pod: http://zielonewiadomosci.pl/tematy/energetyka/atom-mit-bezpieczenstwa ] są anonimowe, jak to trolle. Przestudiowałem jednak prace krytyków anglojęzycznych, które wg. tych trolli ukazują błędność analiz profesorów Jabłokowa [książki napisane wraz z profesorem Wasilijem Nesterenko z Mińska i wydane po rosyjsku, a potem w renomowanym wydawnictwie amerykańskim po angielsku]. Starałem się znaleźć reakcje krytyczne po paru latach od ukazania się tych książek, czyli dojrzałe. Metody analizy statystycznej z regionów różniących się jedynie, czy głównie, stopniem skażenia, nie podważano. Okazało się, że autor recenzji głównie skarży się, że cytowane w książkach Jabłokowa prace (jest ich ok. 500 !!), są w językach słowiańskich, czyli po białorusku, rosyjsku i ukraińsku.. To zarzut najcięższy… Muszę dodać z żalem, że prac po polsku tam, w odnośnikach bardzo mało – w PRL i potem, po „przemianach”, nie było klimatu , ani pieniędzy na takie badania. Do mediów w PRL i potem mieli dostęp notoryczni kłamcy, jak propagandzista Strupczewski i ideolog „dobroczynnych małych dawek” Jaworowski. Piszę „kłamcy” z zupełna pewnością. Bo dane przeczące ich tezom są ogólno dostępne, pewne, łatwo sprawdzalne. W Rosji, na Białorusi i na Ukrainie, z trudem i bólem, ale czasem prawda o tragedii się przebije. W Polsce – raczej nie. Nie wiem, czemu. To jednak boli. Badania martwych urodzeń i poronień na terenach skażonych – wskazują na dalsze kilkaset tysięcy- jak uważa niemiecki badacz H. Scherb, cytowany przez prof. Jabłokowa. Nie znaleźliśmy ścisłych danych statystycznych dotyczących spędzeń płodu, czyli celowego uśmiercenia ludzi nienarodzonych. Lekarze szacują te ofiary na kolejne kilkaset tysięcy. Ściślej, oceny takich ofiar Czarnobyla, uzgodnione z lekarzami na Białorusi, dają dodatkowo ponad 500 tysięcy ofiar w BUR. Z wyrywkowych danych od lekarzy położników pochodzą szacunkowe dane mówiące, że w Polsce w latach 1986-89 dokonano aborcji „ze strachu przed Czarnobylem” 2-3% od żywych urodzeń. Urodzeń żywych mieliśmy wtedy ok. 600 tysięcy rocznie. Daje to szokująca ocenę ok. 50 tysięcy ofiar… Konieczne są ściślejsze badania – ale.. nie są dobrze widziane, więc pewnie nie będzie finansowania. Według cząstkowych danych [bo to okryte tajemnicą!] z rejonów Białorusi, Ukrainy i Rosji [BUR] w promieniu 400 km od Czarnobyla ten ułamek wynosił ok. 10%. Oczywiście [?? dlaczego dla nich to oczywiste??] dane oficjalne zostały rozmyte, więc schowane wśród ogromnej w tych państwach liczby aborcji stosowanej jako „antykoncepcja”. Przypomnę lub uświadomię: W Zw. Sowieckim przez dekady 1960-2000 na tysiąc żywych urodzeń jest 1800 – 2600 aborcji. Inaczej licząc: 60-73% ciąż kończyło się aborcją. [Por. na przykład Statystyki „aborcji”: zamilczana zbrodnia trwa. Oraz : http://www.johnstonsarchive.net/policy/abortion/ab-poland.html ] Tragedia likwidatorow i KGB-sznikow. Wokół Czarnobyla w 1986 i 87 roku zmuszono do przenoszenia i zakopywania wysoko-skażonych materiałów (co samo w sobie było i jest absurdem) ponad 600 tysięcy młodych ludzi (rekruci, wojsko, wojska wewnętrzne), którzy w większości nie mieli dozymetrów indywidualnych. Rozkazem „władz” sowieckich zabroniono wpisywania do ich książeczek zdrowia informacji o pracy w Czarnobylu i o otrzymanych dawkach(jeśli takie dane były). Organizacje takich ludzi, jednoczących się po latach, gdy terror władz zmalał, w grupie „LIKWIDATORY”, oceniły śmiertelność w pierwszych dwudziestu latach po katastrofie na 20 % tej populacji, czyli na ok. 120 tysięcy ludzi. Dane te ( i podobne) nie doczekały się źródłowego i krytycznego opracowania ze strony Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w Wiedniu. Gdy więc ktoś z Państwa zobaczy w telewizorze Autoryteta czy Celebrytę, mówiących, że na skutek Czarnobyla zginęło „32” lub „kilkadziesiąt” osób, po wysłuchaniu steku nieprawdziwych, a wyświechtanych sloganów o „bezpieczeństwie EJ”, wygłaszanych np. na tle zdjęć wybuchających reaktorów Fukushima Dai-ichi [to Łukasz Turski, profesor…], będzie mógł zasadnie zadać sparafrazowane pytanie, jakie zadał w TVN porażony bezczelnością rozmówcy prof. Władysław Mielczarski (energetyk) „A któż ci to, ciemniaku i łobuzie, profesurę nadał ??” -oraz „prawo” do drwin z męczarni ludzi? Oraz ze zdrowego rozsądku Polaków? Czy tam doktorat, czy licencjat, poziom kłamstwa ten sam. ========== Tu echa amerykańskie. Dla DOCIEKLIWYCH.The Chernobyl Catastrophe Consequences on Human Healthhttp://zielonewiadomosci.pl/tematy/energetyka/atom-mit-bezpieczenstwahttp://www.nyas.org/publications/annals/Detail.aspx?cid=f3f3bd16-51ba-4d7b-a086-753f44b3bfc1The book by Yablokov (Volume 1181 of the Annals of the New York Academy of Sciences) is a 327-page volume and is an English translation of a 2007 publication in Russian by the same authors titled ‘Chernobyl’. seeks a correlation of healtheffects with levels of contamination or dose. They believe this approach is ‘impossible’ due to lack of measurements in the first few days, lack of information on ‘hot spots’ and lack of information on all of the isotopes involved.[Samo to zdanie jest strasznym oskarżeniem “władz”] ============= Teoria reaktorów a „pokojowe wybuchy”. Przed dziesięcioleciami [ w latach 60-tych i 70-tych zeszłego wieku] wykładałem na paru uczelniach “Fizykę rozszczepienia i teorię reaktorów”. To pierwsze dlatego, że to nauka, dociekanie prawdy o Naturze, a drugie, bo sądziłem wtedy, że EJ to przyszłość energetyki na planecie. Wtedy jeszcze prognozy (też te uczciwe) wskazywały na ciągłe zmniejszanie kosztów energetyki jądrowej. Wypisując studentom równania reaktorów udowadniałem, że reaktor nie może wybuchnąć w jądrowej reakcji lawinowej. Jedynie z anty-sowieckiej przekory dodawałem, że „no chyba, że będzie to przodujący reaktor radziecki”. Dopiero po strasznym dla fizyków kwietniu, maju i czerwcu 1986 roku z przerażeniem zobaczyłem, że ten ostatni dowcip to okrutna prawda. Wtedy dopiero dowiedzieliśmy się, że reaktory RBMK [( Реактор Большой Мощности Канапный – Reaktor Kanałowy Wielkiej Mocy ) K – kanałowe] po to mają te 60 czy 70 niezależnych kanałów, czyli wiązek prętów paliwowych, by można było na biegu, bez wygaszania reaktora, wyjmować pręty paliwowe z optymalna ilością zsyntetyzowanych właśnie izotopów Plutonu [ Pu 238 do 244]. Bo przy dłuższej eksploatacji również ten Pu, powstający z uranu U238 przy pracy reaktorów, ulega rozszczepieniu, czyli nie można go wyekstrahować. Czytamy w wiki jeszcze w 2016 roku: „Rozwiązania konstrukcyjne reaktora RBMK są bardzo korzystne pod względem ekonomicznym” [sic!!] . Hamulce samochodu Żiguli „Uczeni radzieccy” pomyślnie spełnili nakazy Biura Politycznego, by wykonać takie reaktory, które jednocześnie dadzą Armii pluton na bomby, a proletariatowi miast i wsi – tani prąd. Koszty bezpieczeństwa się nie liczyły. Zdecydowano się więc na rozwiązanie, jakby częściowo niezależnych od siebie kanałów. Tymczasem wiązki prętów paliwowych („kanały”) oczywiście nie miały identycznych parametrów. Tak, jak w Żiguli (to sowiecka wersja Fiata 124 – starsi samochodziarze pamiętają) , gdzie cylindry, nawet nowego silnika, miały różne stopnie sprężenia mieszanki od 8.5 (chyba?) do 11.0. Te fakty już uwzględniłem w wykładach po 1986 roku. Mówiłem: Sterowanie RBMK przypomina sytuację, w której 76 samochodów Żiguli ma, ze względów oszczędnościowych, wspólny pedał hamulca oraz drugi, gazu. To porównanie robiło wrażenie wśród studentów. Dopiero po latach dowiedziałem się, że sytuacja realna była jeszcze o wiele tragiczniejsza. Początek tych dociekań miał miejsce dopiero po kłamliwych referatach radzieckich w Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej jeszcze pod koniec 1986 roku [pięciogodzinny referat wygłaszał tam biedny akademik Legasow] . Zaczęto więc krytycznie badać projekt RBMK. Więcej o kłamstwach od strony technicznej zob.: PRZYCZYNY KATASTROFY W CZARNOBYLU: Konstrukcja RBMK. Dopiero po tych kłamstwach, jawnych już dla fachowców, energetyków jądrowych, fizycy amerykańscy i potem kanadyjscy zauważyli i policzyli, że w niestabilnych warunkach, np. „eksperymentów” na zduszonej mocy górna część rdzenia ma inną reaktywność niż dolna! W dolnej było już blisko reakcji lawinowej, gdy w górnej – jeszcze ‘wsio w pariadkie” ! A gienierały właśnie nakazały przeprowadzać takie eksperymenty na zmniejszanej mocy na reaktorze nr. 4 w Czarnobylu. Budowa rdzenia, zgodnie z projektem (sic!) powodowała parę wad wrodzonych takich reaktorów. 1) Jedną z nich było zwiększanie reaktywności przy wzroście temperatury [o tym dowiedzieliśmy się jeszcze w 1986 roku]. 2) Jak również o tym , że RBMK ma zwierciadło (neutronów) grafitowe, co dodatkowo znacznie pogarsza sytuacje w razie zaniku chłodzenia, bo powoduje wzrost strumienia neutronów, gdy trzeba go błyskawicznie zmniejszyć! Takie zwierciadło ma też mały, do celów naświetleń izotopów dla medycyny od dawna używany, reaktor Maria w Świerku. Dotąd – działa.. Większość „profesorów” – propagandystów o tym nie wie. 3) Najgorsza [ i ukrywana!!] wada to to, iż w razie sytuacji niestabilnej, gdy należy natychmiast wstrzelić pręty awaryjne, mające zatrzymać reakcję łańcuchową, ta czynność, wbrew swemu celowi, zwiększa reaktywność. Tę wadę, jak się okazało po latach, wcześniej sygnalizowali fizycy radzieccy, ale Dowództwo Partyjne to zignorowało [szerzej por. PRZYCZYNY KATASTROFY W CZARNOBYLU: Konstrukcja RBMK. ] WYBUCH JĄDROWY ! Nic dziwnego więc, że mój ponury dowcip o „jądrowych pokojowych wybuchach reaktorów” stał się w 86-tym – FAKTEM najbardziej przez dziesięciolecia ukrywanym –. Bo to nie wybuch chemiczny, jak mówiono oficjalnie, nie eksplozja wodoru z dysocjacji pary wodnej zniszczyły reaktor nr. 4 w Czarnobylu. Zniszczyła go lawinowa jądrowa reakcja rozszczepienia, zachodząca dodatkowo różnie w różnych partiach rdzenia. Pisywałem i dowodziłem tego już w 1986 roku – ku oburzeniu propagandystów piszących , że przecież jądrowo -„nic się nie stało”. Czyli stało się coś, w co fizykowi reaktorów naprawdę trudno uwierzyć! Moc jądrowa wzrastała lawinowo wiele tysięcy razy – i to wreszciemusiało spowodować wybuch, rozerwanie rdzenia, budynku, i w konsekwencji reakcje chemiczne. Dopiero po podniesieniu temperatury do wielu tysięcy stopni, w trakcie topienia się rdzenia itp – nastąpiła dysocjacja resztek wody, wybuch wodoru i potem pożar nieszczęsnego zwierciadła grafitowego. Paradoksalnie – gdyby była w Czarnobylu osłona bezpieczeństwa, to wybuch byłby jeszcze silniejszy (bo później by nastąpił, czyli lawina mocy byłaby większa), ale skażenie nie rozeszłoby się po świecie tak mocno, tak daleko. Zbrodnicze decyzje PÓŹNIEJSZE. Do dalszego rozprzestrzeniania się wszelkich produktów radioaktywnych przyczyniły się rozkazy Władzy : Zasypać roztopiony i żarzący się, nagi, widoczny z góry rdzeń reaktora ołowiem i gliną, piaskiem! Zginęło na skutek tego kilkudziesięciu młodych pilotów helikopterów i ich załogi, żołnierzy, którzy ten obłędny rozkaz wykonywali. Nawet spisu nazwisk tych ofiar barbarzyństwa nie można znaleźć, ani ich ilości… Ale co gorsze – piasek, ołów i glina w zetknięciu z rozżarzonym rdzeniem, w temperaturze paru tysięcy stopni, parując natychmiast, porwały za sobą najpierw do troposfery, potem do stratosfery ogromne ilości wrzącego paliwa [U, Pu, fragmenty rozszczepienia, Sr, Cs…] GWIAZDY ALFA To wyniesione aż do wysokości 13 kilometrów paliwo, po zestaleniu się w atmosferze, wiatry rozniosły na cały świat. W ogromnej ilości na Białoruś, Ukrainę, południowo -zachodnią Rosję. Dostało się też Polsce, szczególnie w okolicach Suwałk, Siedlec, a także Opola, a pod Warszawą w Jankach (ogromne gorące plamy – ich powstawanie związane było z kierunkiem wiatrów i deszczem). Były też niespotykane w historii dotychczasowych wybuchów jądrowych „Hot spots”, jądrowo „gorące” (czyli silnie radioaktywne) kawałki paliwa, o rozmiarach mikronowych, zawierające dużo alfa-aktywności [Pluton, wyższe izotopy Uranu, w większości w postaci metalicznej]. One to, po każdym miłym spacerze w lesie, szczególnie przy wietrze, osiadały w płucach i w nich wypalały dziurki. Podobnie po zjedzeniu skażonych warzyw, grzybów itp, tu głównie podgrzybków, wypalały takie dziurki w żołądku i jelitach. Z płuc nie można było tego wykasłać, bo się przyklejały. Jeszcze w pamięci widzę wyniki auto-radiografii ( naświetleń błon rentgenowskich) na sekcjach zwłok z licznymi gwiazdami torów cząstek alfa. Wykonane gdzieś w Białymstoku. Nie potrafiliśmy się przebić z tą informacją do TV. Mówiono: „Nie straszcie ludzi!!”. Tu dodam, że udało nam się wtedy wymusić na Biurze Politycznym, by zakazali sprzedaży mleka bardzo skażonego. Miało być utylizowaneprzemysłowo. Jakaż była nasza wściekłość, gdy po tygodniu czy dwóch przyszła do nas, fizyków na Hożą jakaś „zwariowana mamuśka” niemowlaka i żądała sprawdzenia aktywności mleka w proszku, które uzyskała na kartki… Przecież cóż może być bezpieczniejsze, niż mleko w proszku?? Zmierzyliśmy dla świętego spokoju –a to mleczko miało kilkanaście tysięcy Bq na kilogram!! Było to mleczko z mleczarni w Płońsku – durnie uznali, że produkcja mleka w proszku to utylizacja przemysłowa. Wiele mleczarni tak wtedy robiło. Jedynie przez znajomości udało się zaalarmować i przekonać Rakowskiego, wtedy I Sekretarza, zdaje się. Więc później bezczelnie upychali to mleko w proszku w różnych „dzikich krajach”, – a w Pakistanie się wydało. Por.:http://zielonewiadomosci.pl/tematy/energetyka/atom-kosztowny-przestarzaly-niebezpieczny/ : w czerwcu 1987 r. Bangladesz zwrócił Polsce 1600 ton mleka w proszku ze względu na jego niebezpieczną radioaktywność. Strasznie się pisze takie rzeczy. Bolesne, nawet po latach . Upór kłamców Propagandziści pisują od lat te same kłamstwa. Tu parę przykładów: O godz. 1:24 i 40 sekund doszło do potężnej eksplozji pary wodnej. Chwilę później doszło do wybuchu uwolnionego wodoru. http://wiadomosci.onet.pl/tylko-w-onecie/mit-czarnobyla/4thwc…naukowcy z tzw. Forum Czarnobylskiego, w skład którego wchodzą Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej, Światowa Organizacja Zdrowia, agendy ONZ oraz rządy Białorusi, Rosji i Ukrainy. W 2005 r. opublikowano raport, z którego wynika, że skutki zdrowotne awarii nie są tak tragiczne, jak prognozowano. Podawana przez specjalistów całkowita liczba ofiar śmiertelnych wynosi około 30 osób. Mit Czarnobyla – Skutki rzeczywiste są takie, że wśród ludności – moim zdaniem – nie ma żadnych skutków – mówił kilka lat temu prof. Zbigniew Jaworowski, =========== GÓRNICY Do nas, fizyków polskich szukających w latach 1986-89 z podziemia [!] prawdy o ofiarach Czarnobyla, czyli nielegalnie, doszły wieści o górnikach z Donbasu. Ryjących tunele pod rozlanym, wrzącym rdzeniem R-4, schodzącym, to jest przebijającym się przez gruzy reaktora i podłoże W DÓŁ… China SYNDROM stanął nam przed oczami. Chciano więc tam, pod spodem, chłodzić grunt przy użyciu ciekłego azotu, ale w końcu zadowolono się wlewaniem do wydrążonych tuneli ciężkiego, szybkoschnącego betonu. Górnicy dostawali dawkę rzędu 10 Sv w ciągu paru minut, wyciągano ich – i szli następni. Dzięki tym pracom (i dzięki Bogu!) „noga słonia”, w jaką rozlał się rdzeń, w temperaturze tysięcy stopni, nie przebiła się do warstw wodonośnych, co powiększyło by rozmiar katastrofy o rząd wielkości co najmniej. Okazało się po latacg, że ogromne dawki promieniowań dostało tam ponad dziesięć tysięcy górników. Czy również tej liczby nie zaniżono? Śmiertelność była ogromna. Czy któryś z nich jeszcze żyje? Też nie wiemy. Do żadnych danych oficjalnych dotyczących ich zdrowia czy śmierci nie dotarliśmy. Był wtedy „ukaz” władzy, by w papierach likwidatora czy górnika zatajać, usuwać dane o obecności w Czarnobylu i o dawkach zmierzonych. Każdy zawiózł swą tragedię na nowe miejsce pobytu – bez dokumentacji. „Czarnobylskie AIDS”. Impotencja. Ofiar, władz, mediów. Wśród tych ponad 600 tysięcy likwidatorow i też w setki tysięcy idącej ilości żołnierzy KGB, którzy bez sensu stali „w zonie” na straży tajemnicy – ogromna część stała się impotentami. A ci, którzy zdążyli spłodzić potomstwo, zobaczyli wśród nich sporo „potworków”, czyli mutantów. Jak dokumentuje Aleksijewa w książce „Czarnobylska modlitwa”, żony tych nieszczęśników rzuciły ich – i oddawały się komukolwiek spoza zony, by jednak mieć dzieci. Jest wiele wstrząsających reportaży – których propagandyści w POlsce nie czytali, a „idą w zaparte” – kłamią jak z nut, dostęp do mediów mają nieograniczony. Jeszcze jeden aspekt tragiczny: „Czarnobylskie AIDS”. Większość dzieci i młodzieży ze stref silnie napromieniowanych zaczęło chorować na wszystkie możliwe choroby, zwykle wcześniej nie łączone z irradiacją. Utrata odporności organizmu – jak w AIDS. Nazwano tam to zjawisko „Czarnobylskie AIDS”. Zwolennicy „atomu”, o zgrozo – nawet lekarze – przezwali to zjawisko „radiofobią”, czyli objawiającym się fizjologicznie, lecz nie uzasadnionym radiacją strachem, paniką. Liczne prace wskazują jednak, że na „Czarnobylskie AIDS” chorują też krowy, gęsi, zające, dziki, żółwie, nawet żaby i ślimaki. Czyżby i one tak uważnie słuchały radia i oglądały TV? W 1986-tym dogorywająca „władza rad” wydała ukaz, polecenie, by w dokumentacji likwidatorow i żołnierzy KGB nie zapisywać że byli pod Czarnobylem, i jakie dawki zostały im zapisane. Dawki realne były oczywiście inne, wyższe, ale dozymetry osobiste były drogie, „nie daj Boże zgubić”, a pozatem – za pracę w zonie chłopcy dostawali niewielkie premie. Więc dozymetry pozostawiali bezpiecznie w szafach pancernych sztabu, tam, gdzie spali. Pozatem, zona została zdefiniowana przez urzędników jako koło o promieniu 30 km wokół Czarnobyla. A promieniowanie rozłaziło się jak chciało, czy jak wiatr je poniósł. Jednym z najbardziej skażonych regionów były i są okolice Homla, w linii prostej 140 km na północ od ZONY. W Sławutyczach, gdzie większość likwidatorow spała po namiotach i barakach, akurat była intensywna plama dużej radioaktywności, szczególnie alfa. Mimo alarmów -miejsc spania tych niewolników nie zmieniono.
Samobójstwa jako rozpaczliwe protesty. Ateiści, na jakich przez parę pokoleń tresury wychowywano ludzi radzieckich, jeśli byli jeszcze uczciwi, mieli sumienie, to sprzeciw wobec zbrodni i nadmiernego kłamstwa wyrażali w postaci samobójstwa. Tak postąpił akademik Legasow, chemik, silnie napromieniowany w Czarnobylu w akcji likwidacji skutków [bo nie ratunkowej]. Polecono mu wygłoszenie w Wiedniu, w MAEA referatu „ujawniającego prawdę” o przyczynach katastrofy. Mówił chyba pięć godzin –urzędnicy Zachodu byli zachwyceni „prawdą”. Tam w referacie napisano o zaniedbaniach, niedopatrzeniach, też o „winie obsługi” itp. Legasow jednak wiedział już, że to wady konstrukcji rektorów tego typu były JEDYNĄ prawdziwą przyczyną. Gdy nie pozwolono mu później ujawnić prawdy – powiesił się na klatce schodowej swego bloku. Wtedy czytałem jego wstrząsający testament; już nie mam doń dostępu. Również Pierwszy Sekretarz KC Ukrainy Wołodymyr Szczerbycki popełnił samobójstwo z powodu swych szkodliwych i głupich decyzji w kwietniu i maju ’86 [defilady!!], oraz późniejszych kłamstw o Czarnobylu. [viki: Jest on odpowiedzialny za ukrywanie rzeczywistej skali katastrofy w Czarnobylu oraz za zorganizowanie pochodu pierwszomajowego w Kijowie, podczas którego wszyscy uczestnicy narazili się na chorobę popromienną. Targany wyrzutami sumienia popełnił samobójstwo w 1990 roku]
Kłamcy w Polsce Propagandyści „atomu” w Polsce, takich ofiar też nie zaliczają do skutków „awarii”, jak z uporem i bezczelnie nazywają tragedię. Dlaczego tak ciągle kłamał prof. Jaworowski, nie wiem. Pytałem go o to wielokrotnie tak publicznie, jak też prywatnie. Trzymał się tych „32 ofiar”, resztę nazywał radiofobią. Sądzę, że rzeczywiście wierzył w swą mrzonkę, którą nazywał „hormeza”, tj w dobroczynne działanie małych dawek promieniowań na organizmy. A na argumenty logiczne, np. te powyższe z żabami, był zupełnie głuchy. Podobnie A. Strupczewski, główny propagandysta „atomu” co najmniej od stycznia 1982 roku, tj. od „twardych praw stanu wojennego” nakazanych nam przez Jaruzela. Ta sytuacja umożliwiła decyzję (KC??) o budowie sowieckich WWER w Żarnowcu, wcześniej ciągle torpedowaną przez specjalistów fizyków i energetyków. Ze Strupczewskim nie mogę dyskutować, bo robiłem to już dziesiątki razy – jest zupełnie niepodatny na argumenty logiczne. A sam wielokrotnie, publicznie używa np. porównań, że dawka od Czarnobyla jest równoważna różnicy dawek od promieniowania kosmicznego u kobiety na wysokim obcasie [8 cm] , -i na płaskiej podeszwie. Czyli – że dawka od Cz. to tyle, ile zajdzie reakcji promieni kosmicznych w 8- centymetrowej warstwie powietrza… To brednia obezwładniająca. Pisze też i mówi publicznie – że „dawka w Rosji po Cz. jest mniejsza niż w Bułgarii” – bo uśrednia skażenia po całym obszarze tych krajów. Nie chce zrozumieć praw statystyki: Jeśli tonę śrutu ołowiowego rozsypię równomiernie po Polsce, to efekt będzie inny, niż gdybym zrzucił ją na głowę człowieka. Jego argumenty ekonomiczne na temat EJ zostały już dziesiątki razy obalone – więcej nie warto tego dyskutować, wobec potopu jego kłamstw, którymi ciągle zalewa media. Ale – jest tam ciągle pupilkiem. Z zabawnych cech – bezczelnie od dwóch chyba dziesięcioleci uzurpuje sobie tytuł profesora. [por.: Polowanie na profesurę profesora – a poszukiwanie prawdy ]. Wreszcie interwencje u dyrektora ośrodka w Świerku prof. Wrochny, gdzie niezmiennie pobiera pobory, trochę to ukróciły – ale ciągle o sobie pisze: prof. dr inż. Andrzej Strupczewski Pytałem przed laty, też publicznie oczywiście, u którego kacyka plemienia afrykańskiego sobie ten tytuł kupił, bo był to czas, gdy Murzyni oferowali tanio różne tytuły, a za 100 dolarów poza profesurą, może można było dostać w pakiecie, czy może w promocji, też tytuł księcia krwi, zupełnie jak Kali i M’Rua u Sienkiewicza. Autorzy [w PL] gęgający ciągle, że nic się nie stało, przemilczają nie tylko publikacje i książki naukowe, jak prof. Jabłokowa [i prace tam cytowane], ale też filmy dokumentalne, czy reportaże, jak Czarnobylska modlitwa Swietłany Aleksijewej [wyd. Czarne, 2012]. Zadziwia fakt, że autorka pisząca mądrze, odważnie i zrozumiale, dostała w 2015 roku nagrodę Nobla. To gremium od lat wielu nagradza beztalencia: lesbijki, marksistów (Fo), prostackich kłamców (al Gore), czy.. „przyszłe osiągnięcia” (Barak Hussain Obama). Więc dla komitetu noblowskiego nagroda dla Aleksijewej to zapewne wypadek przy pracy. Ale dla nas nieoceniona możność poznania realiów wojny, tragedii po- czarnobylskiej czy życia na Białorusi. Powiew prawdy. ========================= Mail’em: Szanowny Panie Profesorze!
Jest tam komentarz rysunkowy z: Le Canard enchaîné du 14/02/90. [przy tytule]
Classés au niveau de gravité 5, ces accidents….[—] Il faut donc considérer que dans l’état actuel de sûreté du parc EDF, la probabilité de voir survenir un tel accident sur une des tranches du parc dans les 10 ans à venir peut être de quelques pour cent.================= 26 kwietnia 1986, 1:23:40, Czarnobyl. Pierwszy pokojowy jądrowy wybuch reaktora w historii. Wtedy agitatorzy pisali: „prawdopodobieństwo stopienia rdzenia [„policzyliśmy”] jest znacznie mniejsze niż 1:100 000 ”. Teraz, szczególnie po Fuku [stopiły się już 4 na 400 reaktorów działających] mówią „Dawać pieniądz, te nowsze, które zbudujemy, to dopiero będą bezpieczne!!” Już liczb nie podają. A Raport Tanguy mógł być opublikowany dopiero , gdy autor zgodził się na zmniejszenie tych, dech zapierających liczb.. MD
O rozwoju energetyki w Polsce – energetyka geotermalna
Łódź 17.07.2026
Paweł Sarnik, Klub Przyjaciół „Wyspa”, w Łodzi
========================================
Szanowny Pan Włodzimierz Skalik
Wiceprezes Prezydium
Konfederacji Korony Polskiej
Dotyczy: Rozwoju energetyki w Polsce
Jako grupa ludzi skupionych pierwotnie wokół ugrupowania Polska Jest Jedna (PJJ), a aktualnie sympatyków Konfederacji Korony Polskiej (KKP) pragniemy podjąć polemikę w przedmiocie polityki energetycznej zaproponowanej przez Wasze ugrupowanie. Zgodnie z programem Waszej partii czytamy:
„stanowczo sprzeciwiamy się polityce „wygaszania” polskiego górnictwa węgla kamiennego i brunatnego będących podstawą tradycyjnego polskiego systemu energetycznego. W tym kontekście uważamy zabezwzględnie konieczną rewizję zobowiązań wynikających z „Paktu klimatycznego”, a w przypadku niemożności osiągnięcia rozwiązań zgodnych z interesem Państwa Polskiego, wypowiedzenie go.
Jako jedyną alternatywę dla obecnego systemu wytwarzania energii elektrycznej widzimy elektrownie jądrowe, do zbudowania których wzywamy rząd polski.
Jednocześnie uważamy doktrynę oparcia krajowego systemu energetycznego w Polsce wyłącznie lub głównie na odnawialnych źródłach energii (OZE) za szkodliwe mrzonki oderwane od realiów ekonomicznych i praw fizyki.”
W programie partii PJJ także sprzeciwialiśmy się „wygaszaniu” polskiego górnictwa węgla kamiennego i brunatnego, które na ten moment, uważamy za podstawę stabilnego systemu energetycznego.
Podobnie jak KKP oceniamy możliwość wykorzystania energetyki słonecznej i wiatrowej jako uzupełniającą a nie podstawową w miksie energetycznym.
Jednakże pragniemy zauważyć, że Polska ma największe w Europie zasoby odnawialnych nośników energii – przewyższające wielokrotnie jej potrzeby w zakresie ciepła do ogrzewania – są to zasoby geotermalne a Polska powinna dążyć jak najszybciej do pełnej samowystarczalności energetycznej , wykorzystując własne zasoby kopalne i odnawialne.
Inwestycje geotermalne charakteryzują się zerowym stopniem emisji tzw. gazów cieplarnianych i nie ingerują w krajobraz.
Wartością samą w sobie jest wytwarzanie energii w sposób ekologiczny. To jest źródło wręcz „doskonałe”, które nie powoduje zanieczyszczenia powietrza oraz które nie powoduje w ogóle emisji CO2, co jest sztandarowym wymogiem „klimatystów/zamordystów” z UE.
Geotermia Poddębice. „Kocioł” o mocy 10MW od wewnątrz
========================
Geotermia Poddębice. Budynek wymiennikowni. Ta szklana kopuła obok to „kocioł” o mocy 10MW
=================================
Taką architekturę można zaakceptować nawet w Gietrzwałdzie
——————————————————–
Geotermia Podhalańska jest w Polsce największą geotermią, wyjątkową, bo działającą z powodzeniem w trudnym, górzystym terenie, powstała przeszło 30 lat temu i ma wyjątkowo korzystne ceny ciepła. Wg stanu na styczeń 2023 r. cena energii wynosiła w Geotermii Podhalańskiej ok. 87 zł/GJ, w Łodzi, w Veolii ok 150 zł /GJ !.
Obecnie w Polsce istnieje 56 udokumentowanych złóż wód termalnych rozpoznanych pracami geofizycznymi (250000 kmb) i wiertniczymi (ponad 7000 otworów), w tym 17 złóż termalnych wód leczniczych. Istnieją i działają zrealizowane inwestycje geotermalne , najbardziej znane to Stargard Szczeciński, Toruń, Koło, Pyrzyce, Poddębice, Sieradz, Konin, Uniejów, Mszczonów i oczywiście Geotermia Podhalańska . W Szaflarach wykonano najgłębszy otwór geotermalny na świecie. Dowiercono się do głębokości ok 6103 m. Uzyskane temperatury 140 -150 C i wydajność złoża pozwolą na budowę pierwszej w Polsce elektrowni geotermalnej.
Geotermia może pokryć pełne zapotrzebowanie kraju na ciepło do ogrzewania, co może dać oszczędność gazu z importu sięgającą minimum 50% dostaw. Zaoszczędzone dewizy można przeznaczyć na rozwój poszukiwań i wydobycia krajowych zasobów ropy, gazu i wód geotermalnych. A zaoszczędzony gaz wykorzystać w nowych, elastycznych blokach gazowych do wytwarzania energii elektrycznej (np. Ostrołęka).
Pomimo to geotermia jest przemilczana, wręcz „ukrywana” przez rząd, polityków, mainstreamowe media. Przyczyna tego jest oczywista. Kosmopolityczne lobby energetyczne nie chce dopuścić do samowystarczalności energetycznej Polski.
Geotermia jest zasobem b. stabilnym – nie posiada podstawowych wad innych preferowanych źródeł OZE jak fotowoltaika czy wiatraki, które są zależne od zmiennych warunków pogodowych (słońce i wiatr) i ich rozwój jest dla „utrapieniem” dla stabilności systemu energetycznego państwa.
Podstawową zaletą geotermii jest także fakt, że jest to energetyka rozproszona i jej rozproszenie to bardzo istotny aspekt strategiczny.
Dlatego prosimy o zapoznanie się ze strategią rozwoju Polski zawartą w publikacji „Polska XXI wieku. Nowa wizja i strategia rozwoju” opracowaną przez 3 wybitnych polskich profesorów: J. Sokołowskiego, J. Zimnego i R. H. Kozłowskiego.
Ci „trzej polscy tenorzy polskiej energetyki” w publikacji charakteryzują zasoby przyrodnicze naszego kraju, ze szczególnym uwzględnieniem odnawialnych źródeł energii, analizują kierunki rozwoju Polski i jej sytuację związaną z wejściem w struktury UE, kreślą program ocalenia bytu narodowego, przeczuwając już wtedy (2001 rok) to, co dziś jest widoczne dla nas gołym okiem: musimy odzyskać niepodległość i niezależność.
U podstaw programu naprawy Rzeczypospolitej pozostaje Rodzina. By mogła trwać rozwijać się i wypełniać swoje posłannictwo winna mieć zapewnione przynajmniej konieczne minimum godnej egzystencji i o to chodzi w przedstawionej strategii.
Publikacja pochodzi z 2005 r. i niektóre z wniosków mogą być dziś postrzegane nieco inaczej, jednak większość jest nadal aktualna
W publikacji autorzy rozprawiają się także z przyjętymi kierunkami rozwoju.
„Polska w latach siedemdziesiątych była samowystarczalna energetycznie, wydobycie własne ropy naftowej wzrosło do 0.5 mln ton, wydobycie własne gazu osiągnęło wartość 8 mld m3/rok, wydobycie węgla kamiennego i brunatnego ok. 200 mln ton. W tym czasie metraż wierceń geologiczno-poszukiwawczych osiągnął wartość 450 km/rok”
Czytamy: „w wyniku haniebnych decyzji politycznych lat osiemdziesiątych imponujący rozwój polskiej energetyki oparty na wykorzystaniu własnych, naturalnych surowców kopalnych został niekorzystnie zmieniony. Dalszego rozwoju nowoczesnej Polski upatrywano w odkrytych , dużych zasobach węgla brunatnego (Pątnów , Adamów, Konin, rozwoju energetyki jądrowej (Żarnowiec) oraz dostawach taniego gazu z Rosji („kontrakt stulecia” W. Pawlaka)”.
Nastąpiła świadoma utrata samowystarczalności energetycznej państwa, która trwa do dziś. (118% – rok 1960, 113% – rok 1975, 85 % – rok 2000, planowane 60% w roku 2020).
Taka strategia likwidacji energetyki polskiej oraz przemysłu wydobywczego jest nie do zaakceptowania – zważywszy na posiadane ogromne zasoby surowców kopalnych, największe w Europie zasoby odnawialnych/geotermalnych źródeł (przekraczają przeszło 100 krotnie potrzeby kraju), potencjał wydobywczy i ludzki Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazowego (PGNiG, wchłoniętego niestety przez Orlen) oraz znakomite zaplecze naukowe.
W rozdziale „Polska – zielonym Kuwejtem Europy” czytamy m.in.:
Rozpoczęcie realizacji programu (geotermii) od województwa łódzkiego. Władze tego województwa posiadają już: oceny zasobów geotermalnych dla Łodzi, wszystkich gmin i powiatów województwa łódzkiego oraz wstępne projekty wierceń dla 6 osiedli : Retkinia , Ustronna, Teofilów , Traktorowa, Wyścigowa i Politechnika zapewniających możliwość zastąpienia około 100-200 MW mocy uzyskiwanej z węgla energią geotermalną.”
„ Przy pracy 2 wiertni w ciągu 2-3 lat zrealizować program zapewniający dostawę energii geotermalnej do w/w osiedli w Łodzi. Ponieważ istnieje tu gotowa sieć ciepłownicza to niepotrzebne byłyby dodatkowe nakłady finansowe, co znacznie poprawiłoby efektywność ekonomiczną przedsięwzięcia”.
Niestety sieć ciepłownicza oraz elektrociepłownie zostały przekazane/sprzedane? za czasów rządu M. Belki firmie Dalkia, obecnie korporacja Veolia.
Dlaczego? – stanie się to oczywiste poniżej.
Aby nie dopuścić do przejęcia przez obce podmioty w opracowaniu czytamy: „Zasoby energii geotermalnej , znajdujące się pod obszarem każdej gminy powinny stać się własnością komunalną gminy, gmina powinna też uzyskać prawo do dysponowania dokumentacjami i „zlikwidowanymi” odwiertami Państwowego Instytutu Geologicznego oraz Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa”.
A co realizuje w Łodzi prezydent H. Zdanowska? . Podpisuje list intencyjny z zagraniczną korporacją Innargi sp. z o.o. (o kapitale założycielskim 5 tys. zł) oraz korporacją Veolia, która uwłaszczyła się na łódzkich elektrociepłowniach i niestety także na łódzkiej sieci ciepłowniczej, z zamiarem przekazania praw do dysponowania zasobami geotermalnymi zlokalizowanymi pod miastem Łódź.
A jaka jest opłata za wydobycie ? Zgodnie z obwieszczeniem ministra Klimatu i Środowiska (Pauliny Henning-Kloski) z dn. 24 .11 2024 r. w sprawie stawek opłat za rok 2025 z zakresu przepisów prawa geologicznego i górniczego – cena jest b. konkurencyjna i wynosi … 0 zł/m3. To jest „żyła złota…”.
Dociekliwych zachęcam do sprawdzenia: jakie podatki odprowadza korpo Veolia do budżetu Łodzi. A jakie opłaty będzie wnosić spółka Innnargi? Innargi to spółka córka: A.P. Moller Holding (duńska grupa inwestycyjna, znana głównie z marki Maersk), ATP (największy duński fundusz emerytalny) i NRGi (duńska spółka energetyczna należąca do konsumentów) – mam nadzieję, że nie są zarejestrowane w rajach podatkowych.
Posiadamy w Polsce nadal nasz potencjał naukowy, polskie firmy wiertnicze i wykonawcze, które zbudowały większość polskich zakładów geotermalnych. Polska firma Exalo Dilling (dawniej Nafta Kraków) ustanowiła rekord głębokości odwiertu w Kazachstanie i całej Azji Centralnej docierając do głębokości 7050 m w otworze na polu gazowym Tasym Jugo.
Na konferencji geotermalnej w PIG w Warszawie w 2024 r. pani Dyr. Handlowy z Veolii Łódź stwierdziła, że nie jest w stanie nic powiedzieć o cenach energii cieplnej dla mieszkańców!
Dla porównania, na tej samej konferencji, właściciel prywatnej polskiej Geotermii w Stargardzie Szczecińskim podał cenę w jego firmie dla odbiorców tj. 93 zł/GJ, w Łodzi mieliśmy wtedy ~150 zł/GJ.
Ocalmy od zapomnienia wizję rozwoju polskiej geotermii, przedstawioną przez w/w trzech wybitnych przedstawicieli polskiej nauki, wizji, która od przeszło 25 lat nie może się przebić do realizacji ani nawet do świadomości ludzi.
„ Realizacja przedstawionego powyżej programu , jak też kontynuacja w latach następnych tendencji do wykorzystania w maksymalnym stopniu tańszych i bezpieczniejszych krajowych zasobów energii odnawialnych stworzyłoby warunki do pełnego zatrudnienia ludzi w dziedzinach produkcji opartych o odnawialne nośniki energii . Uczyniłaby naszą produkcję konkurencyjną w stosunku do innych krajów i stworzyłoby perspektywę rozwoju społeczeństwa , zahamowując również obecną tendencję pomniejszania się liczebności naszego kraju”.
A teraz zajmijmy się energetyką jądrową. Należy tutaj rozprawić się z szeregiem mitów i stereotypów związanych z tą tematyką.
Pierwsza polska elektrownia jądrowa Lubiatowo-Kopalino ma mieć przewidywaną moc 3.75 GW. Elektrownia ma składać się z trzech bloków typu AP1000 o mocy 1.25 GW każdy (od korporacji Westinghouse). Planowany koszt to jak wspomniano wyżej 200 mld zł.
Docelowo planowana jest budowa sześciu bloków o łącznej mocy od ok. 6 do 9 GW.
1. Choć energetyka jądrowa jest przez wielu postrzegana jako synonim nowoczesności i prestiżu to od „paru dziesięcioleci nie ma istotnych postępów w technologiach zamiany energii rozszczepienia na energie użyteczne (elektryczna, cieplna, czy mechaniczna). Od trzech dziesięcioleci ilość reaktorów energetycznych waha się od około 430 do 400 z tendencją raczej malejącą. Ich udział w globalnej produkcji energii zmalał.” (4).
Liczba reaktorów jądrowych oddawanych do użytku na świecie miała swoje max około 1987 r., cechuje się wyraźnym spadkiem w latach 90 i po 2010 r., choć przy wyraźnym wzroście w Chinach i częściowo w Azji.
Dostępnych jest niewiele lub wcale informacji na temat doświadczeń eksploatacyjnych w budowie reaktorów w Chinach i brakuje wiarygodnych informacji na temat ich wydajności. (12).
Wg danych z tabeli poniżej w wszystkich krajach Europy, w USA i Japonii energetyka jądrowa jest w odwrocie. Wszystkie te kraje w ostatnich latach praktycznie nie budowały nowych reaktorów.
W ostatnich 5-latkach w ilości oddanych do użytku komercyjnego reaktorów są śladowe : w USA – 1, Francja -1, Niemcy -0, Japonia -0 .
Litwa rozpoczęła kolejny kluczowy etap likwidacji Elektrowni Jądrowej Ignalina. Spółka Altra, odpowiedzialna za realizację programu wycofania elektrowni z eksploatacji, ogłosiła międzynarodowy przetarg na zaprojektowanie i wykonanie demontażu rdzeni obu reaktorów RBMK-1500.
2. Miejsca pracy. Wg sekretarz USA ds. energii Jennifer Granholm budowa elektrowni atomowej w Polsce da 100 tys. miejsc pracy ale… dla amerykańskich pracowników (5), co pozwoli być może przetrwać korporacji Westinghouse.
W Polsce szacuje się, że w szczytowym okresie budowy elektrowni może być to ok. 10 -30 tys. miejsc pracy.
3.W Polsce nie posiadamy złóż uranu czy innego paliwa jądrowego. Ceny na rynkach światowych są zależne od światowych korporacji. Największe zasoby znajdują się na terenie Australii (28% zasobów światowych), Kazachstanu (15%), Kanady (9%), Rosji (8%) i Namibii (7%).
Najwięksi wydobywcy uranu (przedsiębiorstwa) w 2022 roku: kazachski Kazatomprom (11 373 ton; 23% produkcji światowej), kanadyjska Cameco (5675 ton; 12% produkcji światowej).
A jaka jest dostępność paliwa jądrowego na świecie?. W 2023 roku, w obliczu niepewności i paniki związanej z przyszłymi łańcuchami dostaw, Stany Zjednoczone zakupiły od Rosji rekordową ilość wzbogaconego uranu – najwyższą od 2013 roku – przekraczającą 701 ton i opiewającą na łączną kwotę 1,2 miliarda dolarów. Było to w czasach , gdy obowiązywało embargo na zakup paliw w Rosji…
Jak to się ma do dywersyfikacji źródeł energii przez Polskę?.
Jak zapewnić bezpieczeństwo i opłacalność dostaw w aktualnej sytuacji ekonomicznej i międzynarodowej, gdy źródła nośników energii nie są w naszych rękach i nie mamy wpływu na ich ceny, a coraz bardziej widoczny jest zbrojny rabunek światowych zasobów energetycznych?.
4. Energetyka jądrowa nie jest bezpieczna. Zasadniczy problem występowania zagrożeń sprowadza się do dwóch kwestii:
– braku możliwości zadowalającego rozwiązania odprowadzenia ciepła z prętów paliwowych, przy równoczesnej olbrzymiej koncentracji mocy jednostkowej w reaktorze, to ~99% wszystkich problemów,
– niemożność pracy elektrowni jądrowej bez zewnętrznego zasilania z tzw. sieci systemowej, bez którego nie ma szans wyjścia z prostego stanu awaryjnego, jakim jest nagłe wyłączenie jej generatora elektrycznego będącego pod obciążeniem. Na takich próbach „poległ” reaktor w Czarnobylu. Oczywiste jest, że każda EJ. musi być wyposażona w układy zasilania awaryjnego. W przypadku reaktorów III generacji (Westinghouse AP1000 i GE/Hitachi ESBWR) zaopatrzonych w układy bezpieczeństwa pasywnego blok jądrowy osiąga bezpiecznie stan wyłączenia także przy braku zasilania z zewnątrz, ale na ten moment nie ma zbyt wielu doświadczeń z nimi. (3 )
Nie do pominięcia jest jednak czynnik ludzki. Japończycy, w kraju o dużej aktywności sejsmicznej, nie przewidzieli, że trzęsienie ziemi o magnitudzie 9.0 w skali Richtera spowoduje falę tsunami o wysokości 14-15 m, oszacowano projektową wysokość fali tsunami na 5.7 m…
Groźne katastrofy ze stopieniem rdzenia -Three Mile Island, Windscale, Czarnobyl, Fukushima przekroczyły wiele tysięcy razy obliczone prawdopodobieństwo takich katastrof.
Po Czarnobylu realna ilość ofiar śmiertelnych przekroczyła tysiące razy dane oficjalne, ilość przypadków uszczerbku na zdrowiu ludzi jest niepoliczalna!
Koszt neutralizacji stopienia trzech czy czterech rdzeni w Fukushimie przekracza dziesiątki miliardów dolarów, a czas zakończenia tych prac oddala się na nieznaną ilość lat (4). Jak policzyć straty w faunie i florze w wyniku przedostania się do środowiska skażeń radioaktywnych? Niewykonalne.
5. Energetyka jądrowa nie jest tania w budowie i eksploatacji.
Najnowszą elektrownią jądrową w Europie jest trzeci blok elektrowni Olkiluoto w Finlandii, który rozpoczął regularną pracę w kwietniu 2023 roku. Jest to największy reaktor jądrowy w Europie o mocy 1600 megawatów (MW), typu European Pressurized Reactor (EPR) ale zaprojektowany przeszło 25 lat temu. Jego budowa trwała 14 lat, z dużymi opóźnieniami i 4 krotnym wzrostem kosztów, a budowa rozpoczęła się w 2005 roku…
Będąc stroną konfliktu Rosja-Ukraina USA zakupiły uran od Rosji. Nie posiadając własnych złóż uranu, trudno byłoby nam kupić od Rosji uran w sytuacji embarga narzuconego całej Europie przez USA.
Lansowane ostatnio małe reaktory energetyczne nie są jeszcze sprawdzone, Polska nie powinna być ich poligonem doświadczalnym. Ceny energii elektrycznej z nich muszą być jednak wyższe niż z normalnych reaktorów energetycznych [efekt skali].
6. Energetyka jądrowa cechuje się koniecznością stałego utrzymywania mocy (jest mało elastyczna), OZE zaś odwrotnie – mają kapryśne, mało przewidywalne, zależne od pogody, zasilanie. Więc tak dla energii jądrowej, jak dla OZE [wiatr, fotowoltaika] konieczny jest priorytet rozwoju magazynowania energii, magazynów tak wielkich jak i lokalnych. Technologie są znane i wypróbowane: Elektrownie szczytowo-pompowe, magazynowanie przez wodór, przemiany fazowe, przemiany chemiczne [na przykład magnetyt plus wodór].
7. Nierozwiązanym do dziś problemem jest także utylizacja paliwa jądrowego. W elektrowni jądrowej o mocy 1GW zużycie paliwa to ok. 80 kg dziennie czyli około 30 ton rocznie i tyle jest też radioaktywnych odpadów. Do tej pory nikt na świecie nie poradził sobie z tym problemem.
Wypalone paliwo jądrowe z reaktorów rozszczepialnych pozostaje wysoce radioaktywne – i niebezpieczne, okres połowicznego rozpadu dla uranu-238 wynosi 4.5 miliarda lat.
– Finowie zbudowali składowisko, które jest ich zdaniem bezpieczne, w zakresie najbliższych 100 tys. lat. Co najmniej tyle czasu zużyte paliwo musi być bowiem schładzane, a co będzie później? Koszt przedsięwzięcia szacowany jest na 3,5 miliarda euro!
Dwie wielkie katastrofy na składowiskach odpadów radioaktywnych w Kisztym w ZSRR spowodowane były awarią chłodzenia odpadów a ich skutki radioaktywne dla ludzi i zwierząt są dużo groźniejsze niż z Czarnobyla. `
– W Polsce od ponad 60 lat funkcjonuje tylko jedno Krajowe Składowisko Odpadów Promieniotwórczych w Różanie. Przyjmuje ono jedynie odpady nisko- i średnioaktywne.
Rząd poszukuje lokalizacji pod nowe, naziemne lub przypowierzchniowe składowisko tego samego typu. Obiekt ten jest niezbędny ze względu na planowaną budowę elektrowni jądrowych (gdzie składowisko musi mieć możliwość stałego chłodzenia) oraz bieżącą działalność medyczną i przemysłową. Samorząd, który zgodziłby się przyjąć inwestycję, może liczyć na wielomilionowe wsparcie, w tym budowę infrastruktury towarzyszącej (drogi, sieci) oraz centrum edukacyjno-szkoleniowe. Po apelu do gmin żadna gmina nie wykazała zainteresowania…
– Czy Finowie uwzględnili wszystkie możliwe zagrożenia np. ruchy tektoniczne w tym obszarze? Po trzęsieniu ziemi w Kaliningradzie w 2004 r. bezpieczeństwo sejsmiczne Polski północnej zostało zakwestionowane, magnitudę szacowano na 5.0 stopni w skali Richtera.
Najsilniejsze zarejestrowane trzęsienie ziemi w historii Polski miało miejsce 5 czerwca 1443 roku. Jego epicentrum znajdowało się na Dolnym Śląsku w rejonie Strzelina, a magnituda szacowana na około 5,8 – 6,0 w skali Richtera. Wstrząsy były odczuwalne w całej Europie Środkowej. Trzęsienie ziemi, które spowodowało katastrofę w Fukushimie miało siłę 9.0 w skali Richtera
Największe udokumentowane tsunami na obszarze Polski miało miejsce w 1497 roku i było znane jako „Morski Niedźwiedź”. Ogromna fala o przypuszczalnej wysokości do 20 metrów zniszczyła port w Darłówku, a woda wdarła się na 8 km w głąb lądu. Pierwsza polska elektrownia jądrowa (Lubiatowo-Kopalino) powstaje w odległości około 2 km metrów od linii brzegowej Morza Bałtyckiego. Czy wobec powyższego trudno sobie wyobrazić w Polsce Fukushimę bis?.
– A jak wygląda utylizacja odpadów jądrowych w USA?. W połowie lat sześćdziesiątych XX wieku, u szczytu zimnej wojny, USA zmagazynowało około 32 000 głowic jądrowych, a przy tym góry śmieci radioaktywnych z produkcji plutonu do tej broni. Wyprodukowanie jednego kilograma plutonu wymagało około 907 ton rudy uranowej. Pluton, generowany z uranu bombardowanego neutronami w reaktorze jądrowym, był oddzielany od uranu w piekielnych kąpielach w kwasach i rozpuszczalnikach, które nadal oczekują na utylizację.
Długo odkładane oczyszczanie właśnie trwa w 114 z obiektów jądrowych USA, które obejmują powierzchnię równą stanom Rhode Island i Delaware, razem prawie 10 000 kilometrów kwadratowych. Wiele z mniejszych obszarów, tych łatwych, zostało oczyszczonych, ale wielkie wyzwania pozostają. Co zrobić z 47 174 tonami niebezpiecznego, bo radioaktywnego, zużytego paliwa z komercyjnych i wojskowych reaktorów jądrowych? Jak postąpić z 344,5 mln litrów wysokoaktywnych odpadów, które pozostały z przetwarzania plutonu, dziesiątkami ton plutonu, 450 tys. ton zubożonego uranu, milionami metrów sześciennych zanieczyszczonych narzędzi, skrawków metalu, odzieży, olejów, rozpuszczalników i innych odpadów? Ponadto, co z 240 milionami ton odpadów z przeróbki rudy uranu, mniej niż połową z nich stabilizowaną, zaśmiecającymi krajobraz?
Aby zdać sobie sprawę ze skali: po załadowaniu odpadów do wagonów kolejowych, a następnie wlaniu 344,5 mln litrów odpadów do cystern, powstałby mityczny pociąg, sięgający wokół równika i jeszcze dalej.
Miejscem składowania dla wspomnianych materiałów miała być wybrana przez rząd USA góra Yucca w stanie Nevada, ale lokalizacja ta napotykała od początku na opór. Do tej pory nie wiadomo, czy dojdzie do realizacji projektu, pomimo znacznych, poczynionych już, nakładów finansowych.
Oprócz samego przechowywania odpadów, zanieczyszczone gleby i wody gruntowe muszą zostać przetworzone i ustabilizowane, reaktory jądrowe zamknięte, budynki rozebrane, część z zakopanych odpadów wykopana, posortowana i ponownie złożona w ziemi, ponieważ nie zostały od razu odpowiednio zakopane.
Koszt całej operacji będzie oszałamiający – może nawet sięgnąć 400 miliardów dolarów przez 75 lat. (7)
Nieznany jest sposób uwzględniania kosztów śmierci dziesiątków tysięcy górników rud uranowych i pracowników zakładów wzbogacania uranu i oczyszczania plutonu oraz koszty chorób! W analizie kosztów energetyki jądrowej takiej muszą być jawnie uwzględniane tak koszty inwestycyjne, eksploatacyjne, jak i realne koszty paliwa.
Tylko takie 'uogólnione koszty’ można i należy porównywać z kosztami produkcji energii z różnych źródeł kopalnych, z energii odnawialnych, czy też z kosztami zwiększenia potencjału energetycznego poprzez poszanowanie energii.
– Jedną z metod swoistej „utylizacji” zubożonego uranu jest wykorzystywanie ich w pociskach artyleryjskich i czołgowych. Mało kto jest świadomy, że takie praktyki są stosowane.
Zubożony uran (DU) to odpad z procesu wzbogacania uranu. Stany Zjednoczone oraz Wielka Brytania przekazały Ukrainie amunicję przeciwpancerną wykonaną z tego materiału. Wiosną 2023 r. Brytyjczycy potwierdzili dostawy pocisków zawierających zubożony uran dla przekazanych Ukrainie czołgów Challenger 2. Są to zaawansowane pociski przeciwpancerne. We wrześniu 2023 r. Departament Obrony USA ogłosił pakiet pomocowy, który zawierał 120-milimetrowe naboje ze zubożonym uranem do czołgów M1 Abrams.
Użycie zubożonego uranu (który jest gęstszy od ołowiu) pozwala pociskom przebijać zaawansowane opancerzenie. Podczas uderzenia w cel pocisk rozgrzewa się i ulega samozapłonowi, wywołując pożar wewnątrz trafionego pojazdu. Wykorzystanie w przemyśle zbrojeniowym pozwala mocarstwom nuklearnym na zagospodarowanie setek tysięcy ton zubożonego uranu, który w innym wypadku musiałby być przechowywany jako odpad radioaktywny. Zubożony uran jest mniej radioaktywny niż naturalny uran. Organizacje takie jak IAEA wskazują, że zagrożenie radiologiczne jest niewielkie. Głównym problemem jest toksyczność chemiczna, która w przypadku wdychania pyłu po uderzeniu może uszkodzić nerki.
Według Instytutu Badań nad Rozbrojeniem ONZ (UNIDIR) zubożony uran nie jest klasyfikowany jako broń chemiczna, biologiczna czy nuklearna !, jednak kwestia jego stosowania pozostaje dyskusyjna z uwagi na długoterminowe zanieczyszczenie środowiska.
– Żywotność elektrowni i urządzeń E.J. szacowana jest na przeszło 50- 60 lat. Ale w którymś momencie trzeba będzie te urządzenia zutylizować. Koszt utylizacji reaktora jądrowego i innych urządzeń o mocy 1 GW wynosi wg AI zazwyczaj od 500 mln do 2,7 mld USD (ok. 2 mld – 11 mld zł). Większość państw (w tym Polska) wymaga od operatorów elektrowni odprowadzania części zysków na specjalne fundusze likwidacyjne już od pierwszych dni działania obiektu, co pozwala pokryć koszty unieszkodliwienia odpadów. Przykładowo, w Polsce przepisy Prawa Atomowego nakładają na operatora wymóg odkładania kwoty 17,16 PLN/MWh na poczet przyszłego wygaszania elektrowni. Najistotniejsze jest to, że koszty te będą prawdopodobnie i tak przerzucone na klienta…
No i żeby nie było z tym odkładaniem na fundusze likwidacyjne jak z ZUSem.
8. Wpływ na środowisko. Pierwsza polska EJ nie będzie posiadała chłodni kominowych (wysokość ok 180-200 m), bo w trosce o aspekt środowiskowy i krajobrazowy postanowiono zastosować tzw. system chłodzenia otwartego. Polegać to będzie na tym, że do chłodzenia reaktorów używana ma być woda morska.
Co prawda woda nie będzie przepływać przez rdzeń reaktora bezpośrednio a jedynie przez wymienniki ciepła, skąd jak sama nazwa wskazuje odbierze ciepło, odda też energię w turbinach a pozostałość ciepła zostanie wypuszczona z powrotem do morza cieplejsza o ok 7-10 stopni C.
Jest to ponad 2,5x więcej od elektrowni Kozienice i ponad 4x więcej od elektrowni Połaniec, gdzie pomimo ciągłego napływu chłodnej wody z góry rzeki występują problemy ze zrzutem ciepłej wody, a podniesienie temperatury wód rzeki wpływa negatywnie na florę i faunę. A wg autorów polskiej EJ jest to najmniej wpływające na środowisko rozwiązanie. Ciekawe co na to sinice?
Wybrane miejsce na elektrownię jądrową nad brzegiem Bałtyku nie tylko wpłynie negatywnie na środowisko, ale jest również jedną z najgorszych lokalizacji ze względu na transport energii elektrycznej. Na północy Polski nie ma dużych odbiorców energii, tak że zachodzi konieczność przesyłu znacznych ilości energii elektrycznej na południe kraju, do linii geograficznej: Kraków-Katowice-Wrocław, gdzie znajdują się największe odbiory. Wymaga to budowy kilku linii najwyższych napięć (400kV) o długości 500-600 km
Dotychczasowe działania wskazują, że nawet przy bardzo optymistycznych założeniach pierwsza elektrownia jądrowa w Polsce może powstać nie wcześniej niż w latach 2040-2045 a jednym z podstawowych problemów do rozwiązania będzie sposób finansowania inwestycji. Do tego czasu, jak sygnalizuje Ministerstwo Klimatu i Środowiska w Polsce zabraknie energii elektrycznej, co może skutkować kryzysem gospodarki i degradacją poziomu życia społeczeństwa.
Dlatego nie zgadzamy się na dalsze niszczenie polskiej energetyki, na gigantyczne rachunki za prąd i ciepło, na wiatraki do mielenia ptaków i fotowoltaikę na każdym polskim dachu – fotowoltaika to także potencjalne zagrożenie pożarem, pożarem, w którym b. łatwo stracić życie i/lub dorobek całego życia a nawet pokoleń. Gaszenie fotowoltaiki jest podobnie trudne jak gaszenie samochodów elektrycznych.
[8] https://www.dakowski.pl/geotermia-niechciana-energia-szansa-rozwoju-polski/ Polska może być samowystarczalna energetycznie. Prof. Jacek Zimny,. AGH.
Co się dzieje z izraelskimi twardogłowymi? Po posiedzeniu gabinetu bezpieczeństwa pod przewodnictwem premiera Benjamina Netanjahu, Smotrich oświadczył:
„Obecna sytuacja, w której konflikt między Iranem a Stanami Zjednoczonymi pozostaje ograniczony, jest właściwa i najlepsza dla nas. Nie chcemy się w nią angażować”.
Wyjaśnił dalej, że ostatecznym celem Izraela jest osłabienie i ostateczne obalenie reżimu irańskiego, a presja ekonomiczna – powołująca się na wysoką inflację i dewaluację waluty w Iranie – jest obecnie najskuteczniejszym sposobem osiągnięcia tego celu. Argumentował, że ograniczona konfrontacja między USA a Iranem, w tym presja związana z Cieśniną Ormuz, przyniosła korzyści Izraelowi bez konieczności bezpośredniego zaangażowania militarnego Izraela.
Ale czy mówi prawdę?
Może istnieć jeszcze inny powód, dla którego Izrael, pomimo pewnych agresywnych gróźb Netanjahu, chce uniknąć głębszego zaangażowania w wojnę z Iranem. Myślę, że odpowiedź może kryć się w ocenie, którą otrzymałem kilka dni temu od znajomego. Jest on ekspertem ds. energii i aktywnie współpracuje z krajami Bliskiego Wschodu jako konsultant.
Oto jego główne wnioski:
KLUCZOWA OCENA:
Zdolności militarne Izraela są krytycznie uzależnione od paliwa. Siły Powietrzne stanowią fundament armii, czyli „obrony narodowej”, strategicznego zasięgu oraz wszelkich przedłużających się konfliktów z Iranem, Libanem, Jemenem lub na wielu frontach jednocześnie. Krajowy system zaopatrzenia w paliwo ze średnich destylatów koncentruje się na dwóch rafineriach, a większy kompleks rafineryjny w Hajfie nadal zmaga się z problemami strukturalnymi. Awaria obu rafinerii spowodowałaby stratę około 104 000 baryłek oleju napędowego i paliwa lotniczego/nafty dziennie. Żaden bezpieczny zewnętrzny system zaopatrzenia nie jest w stanie zastąpić zapotrzebowania wynoszącego 88 000 baryłek dziennie podczas przedłużającej się wojny w wymaganej skali i tempie. Jeśli opcje importowe również zawiodą, Izrael stanie w obliczu wyścigu z czasem z obecnymi zapasami, stopniowo paraliżując operacje powietrzne, logistykę naziemną, obronę powietrzną, awaryjne zasilanie i ogólne zdolności wsparcia wojskowego.
Podsumowanie: Cztery krytyczne słabości
KONCENTRACJA KRAJOWEJ MOCY RAFINERYJNEJ. Izrael nie posiada geograficznie zdywersyfikowanego systemu rafinacji. Dwie rafinerie obsługują praktycznie całe krajowe zapotrzebowanie. Obecnie planowane jest wydobycie około 82 300 baryłek oleju napędowego i 22 000 baryłek paliwa lotniczego/nafty dziennie. Hajfa dostarcza około dwóch trzecich wszystkich średnich destylatów i około 70% oleju napędowego. Awaria samej Hajfy spowodowałaby deficyt 52 000 baryłek dziennie. Awaria obu rafinerii całkowicie wyeliminowałaby krajowe dostawy.
ISTNIEJĄCE NIEDOCIĄGNIĘCIA STRUKTURALNE.
Chociaż Hajfa działa, nie jest to obiekt w pełni odporny na awarie. Uzależnienie od połączonych systemów zasilania, pary, energii elektrycznej, rurociągów i przesyłu sprawia, że cały kompleks jest podatny na awarię pojedynczego systemu. Ryzyko strategiczne wiąże się nie tylko ze zmniejszoną zdolnością produkcyjną, ale także z możliwością dalszych zakłóceń, które mogą jednocześnie wpłynąć na wiele systemów produkcyjnych i dostawczych.
BRAK BEZPIECZNEGO SYSTEMU ZAPASOWEGO.
W przypadku awarii obu rafinerii, w scenariuszu przedłużającej się wojny, około 88 000 baryłek destylatów średnio-naftowych dziennie musiałoby być dostarczanych z zapasów i importu. Dostawy przez Morze Czarne są poważnie ograniczone, globalny handel paliwem lotniczym i olejem napędowym jest nadwyrężony, moce przerobowe rafinerii w Zatoce Perskiej są zagrożone, a każda importowana baryłka jest uzależniona od ubezpieczenia, transportu, rozładunku, certyfikacji i dystrybucji w kraju. Chociaż Izrael ma możliwości zaopatrzenia, brakuje mu bezpiecznej struktury zapasowej, która mogłaby zastąpić krajowy system rafinacji w wymaganym zakresie.
Zdolność operacyjna wojska zależy od średnich destylatów. Siły Powietrzne Izraela stanowią fundament odstraszania, obrony narodowej, strategicznego zasięgu i wszelkich długotrwałych wojen na wielu frontach. Paliwo lotnicze utrzymuje samoloty w powietrzu; olej napędowy napędza cały system, który w ogóle umożliwia wykorzystanie sił powietrznych – obronę powietrzną, mobilność naziemną, logistykę, łączność, zasilanie awaryjne, konserwację i funkcjonowanie baz wojskowych. Kryzys paliwowy wpłynąłby zatem nie tylko na Siły Powietrzne, ale na całą zdolność operacyjną wojska.
Powiem prościej.
W ciągu pierwszych pięciu tygodni operacji Epic Fury izraelskie rafinerie w Hajfie i Aszdodzie zostały trafione i poważnie uszkodzone. Te dwie rafinerie mają kluczowe znaczenie dla zdolności Izraela do produkcji oleju napędowego i paliwa lotniczego.
Izrael obecnie ledwo utrzymuje się na powierzchni, ale nie ma znaczących rezerw. Dalsze uszkodzenia tych rafinerii wywołałyby kryzys paliwowy, zwłaszcza w odniesieniu do produkcji paliwa lotniczego.
Bez paliwa lotniczego zdolność Izraela do kontynuowania bombardowań Libanu i Gazy byłaby poważnie ograniczona, a nawet całkowicie niemożliwa. Niedobór oleju napędowego sparaliżowałby również izraelskie operacje naziemne.
Krótko mówiąc: ponowne ataki Iranu na izraelskie rafinerie mogą uniemożliwić Izraelowi kontynuowanie działań wojennych.
„To co się teraz dzieje wokół kopalni Solino w Inowrocławiu, to jest po prostu jakiś koszmar o którym większość ludzi nie ma bladego pojęcia. Przecież te kopalnie to nie są zwykłe dziury w ziemi, z których sypie się sól na stół. Pod ziemią w Inowrocławiu i Górze koło Janikowa znajdują się Podziemne Magazyny Ropy i Paliw. To są gigantyczne jaskinie, kilkaset metrów pod naszymi stopami. Sól ma to do siebie, że nie przepuszcza żadnych płynów ani gazów, więc państwo polskie trzyma tam strategiczne rezerwy ropy, benzyny i diesla dla całego kraju.
Gdyby doszło do wojny, kryzysu geopolitycznego lub odcięcia dostaw z zagranicy, to właśnie stamtąd rurociągami tłoczona jest ropa do rafinerii w Płocku i Gdańsku. I teraz zobaczcie, kto tu nagle wchodzi z butami. Niemiecki koncern K+S, … tak! dokładnie ten sam, który za chwilę ma budować w Janikowie spalarnię odpadów niebezpiecznych.
Górnicy i związki zawodowe z Solino ryczą już z bezsilności i protestują pod bramami bo wielki biznes za naszymi plecami kombinuje, jak oddać kontrolę nad tą solą i rurociągami w ręce niemieckiego kapitału. Oczywiście nikt w Orlenie nie jest głupi i nie podpisze papieru, że sprzedają magazyny ropy Niemcom, bo za to idzie się siedzieć.
Gra toczy się sprytniej, czyli przez restrukturyzację i dzielenie firmy. Solino robi dwie rzeczy, pilnuje ropy i wydobywa solankę. A plan jest taki, żeby tę część solną i rurociągi odciąć od Orlenu i wpuścić tam jako zarządcę koncern K+S. I tu dochodzimy do sedna sprawy, którego wielu mieszkańców nie rozumie, a górnicy doskonale znają. Te magazyny ropy nie mogą działać bez solanki i rurociągów. Aby wypompować ropę spod ziemi trzeba wpompować tam pod ogromnym ciśnieniem nasyconą solankę, która wypchnie paliwo do góry. I teraz najważniejsze. Jeśli infrastruktura solna i rurociągowa Solino zostanie uzależniona od prywatnego, zagranicznego kapitału, to państwo polskie będzie miało ropę pod ziemią, ale technologia do jej wypompowania będzie należała do obcego prywatnego kapitału. I tutaj powstaje bardzo ważne pytanie, czy Polska zachowa wtedy pełną niezależność operacyjną nad strategicznymi zapasami ropy w sytuacji kryzysowej. Wygląda na to, że jeden wielki układ chce kontrolować naszą sól, rurociągi i strategiczne magazyny paliw pod Inowrocławiem, a w Janikowie chcą nam przejąć ogrzewanie domów i palić pod oknami przemysłową chemię i toksyczne odpady. Prawda jest taka, że nasze miasto zostało wessane w międzynarodową grę o miliardy, gdzie zdrowie mieszkańców Janikowa i bezpieczeństwo Polski są na samym szarym końcu. Niestety, przeżywamy dziś największy dramat. Sprzedajemy dosłownie wszystko, co mamy, a ludzie zamiast patrzeć na ten gigantyczny problem, wolą patrzeć na barwy partyjne. Obrzucamy się w komentarzach błotem i wyzywamy, bo pod bramę Solino przyjechał ten czy tamten polityk. (…)
I na koniec jeszcze ciekawostka. Po spaleniu chemii w Janikowie zostaną tony toksycznych pyłów z filtrów. Gdzieś trzeba je podziać. A wiecie, z czego słynie w Europie niemiecki koncern K+S? Z zarabiania miliardów na chowaniu najbardziej niebezpiecznych odpadów przemysłowych pod ziemię, w starych kopalniach soli. Jeśli położą łapę na Solino i naszej infrastrukturze solnej, będą mieli idealny, zamknięty biznes. Dalej uważacie, że wszystko jest okej?”
Bab al-Mandab nie jest zamknięty. Jest załadowany. [Nabity].
Na początku tego tygodnia irański minister spraw wewnętrznych Eskandar Momeni przybył do Islamabadu z wysoko postawioną delegacją. Do wtorku spotkał się już z premierem Shehbazem Sharifem, marszałkiem polowym Asimem Munirem i swoim pakistańskim odpowiednikiem Mohsinem Naqvim.
To było coś więcej niż rutynowa wizyta graniczna lub bezpieczeństwa między dwoma sąsiednimi państwami. Co najważniejsze, obecny był szef Narodowej Irańskiej Kompanii Naftowej (NIOC). Oznaczało to, że energia – a zwłaszcza potencjalna budowa gazociągu Iran-Pakistan (IP) – sankcje i handel transgraniczny były głównymi tematami dyskusji.
A teraz do sedna sprawy: Momeni przywiózł specjalne orędzie od irańskich przywódców dotyczące wojny. Strona pakistańska publicznie podkreśliła, że irańska delegacja przybyła z „dobrymi wiadomościami”.
Pytanie brzmi, w jaki sposób przekazano tę „dobrą nowinę”.
Zanim Momeni wylądował w Islamabadzie, pakistańskie władze cywilne i wojskowe otrzymały informację, że osobiście przekaże list od przywódcy Mojtaby Chameneiego.
Po przybyciu Momeni wyjaśnił jednak Pakistańczykom, że nie ma przy sobie prawdziwego listu. Zamiast tego, przekazywał wiadomość od Modżtaby do pakistańskich władz, co spotkało się z pełnym poparciem prezydenta Pezeshkiana i ministra spraw zagranicznych Araghchiego.
Ambasada poruszyła wiele kluczowych kwestii dotyczących stosunków między Iranem a Pakistanem, a także wysiłków mediacyjnych Pakistanu w relacjach Teheranu z administracją Trumpa.
Według ambasady Iran byłby gotowy zaakceptować dziesięciodniową przerwę w obecnej eskalacji. Warunkiem jest jednak, aby Trump natychmiast rozpoczął wdrażanie wszystkich (podkreślenie w oryginale) punktów 14-punktowego Memorandum of Understanding (MoU) w momencie, gdy Iran zgodzi się na tę dziesięciodniową przerwę.
W tłumaczeniu oznacza to: brak nowych negocjacji. To również odpowiada stanowisku Chin. Jedynym decydującym czynnikiem jest powrót do pierwotnego porozumienia i pełne wdrożenie jego zobowiązań.
Zgodnie z oczekiwaniami, Trump odrzucił wiadomość. Pakistan poinformował wówczas Iran o odmowie Trumpa skorzystania z jedynej pozostałej opcji. Według mediatorów, stało się to po tym, jak narcystyczny megaloman Asim Munir nękał go codziennie telefonicznie, niemal błagając, by pozwolił mu na właśnie tę drogę ucieczki.
Czy było jakieś przesłanie? I jak zostało przekazane?
A teraz przejdźmy do czynników komplikujących sytuację. Wysoko postawione źródła w Teheranie podkreślają trzy kwestie:
Przywódca Mojtaba Chamenei nie wysłał żadnej wiadomości do Pakistanu i nie kontaktuje się z nikim w tym kraju, w tym z Asimem Munirem.
Gdyby rzeczywiście przekazał wiadomość, nie zrobiłby tego za pośrednictwem ministra. Zazwyczaj robi się to za pośrednictwem prezydenta (Pezeshkiana), przewodniczącego parlamentu (Ghalibafa) lub sekretarza Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (Zolghadra), jak to miało miejsce wcześniej w Chinach i Rosji.
Informacje o dziesięciodniowej przerwie, po której nastąpią kolejne 60–90 dni, są fałszywe i nierealne. Iran nie prowadzi negocjacji w tej sprawie i nie będzie tego robił w przyszłości.
Oczywiste jest, że w Teheranie istnieje kilka konkurujących ze sobą ośrodków władzy. Różnice w podejściu lub w kwestii tego, co powinno zostać upublicznione, mogą zatem pojawić się w każdej chwili. Faktem jest jednak również, że Pakistan nie miałby absolutnie żadnego interesu w fabrykowaniu takich informacji – wiedząc, że Iran natychmiast by je zdementował.
Rozważmy zatem fakty. Prezydent Pezeshkian wielokrotnie publicznie oświadczał, że Modżtaba jest najwyższą władzą w Iranie, że ważne decyzje zapadają pod jego przywództwem i że władze zamierzają położyć kres obecnemu niebezpiecznemu stanowi „ani wojny, ani pokoju”.
Dlatego wydaje się prawdopodobne, że wiadomość rzeczywiście pochodziła z najwyższych szczebli władzy w Iranie i została zatwierdzona przez Modżtabę – ale miała pozostać w tle. Odrzucenie jej przez Trumpa czyni ten scenariusz jeszcze bardziej prawdopodobnym.
Po raz kolejny, choć Iran zyskuje na czasie, jego przywódcy zdają sobie jednocześnie sprawę, że czas Trumpa się kończy. W Teheranie panuje konsensus co do tego, że kraj ten jest w stanie nadal przeciwstawiać się ogromnej presji gospodarczej i militarnej, nawet jeśli kontrola nad Cieśniną Ormuz dodatkowo zwiększa koszty wojny.
Teraz do głosu doszedł kolejny czynnik: morska blokada Jemenu na Morzu Czerwonym przez Arabię Saudyjską.
Kalkulacje Teheranu są oczywiste. Wraz z trwającą eskalacją, presja polityczna i gospodarcza rozprzestrzenia się niczym pożar w Azji Zachodniej, na międzynarodowych szlakach żeglugowych i na światowych rynkach energii.
Irański przekaz do Trumpa, przekazany pośrednio za pośrednictwem Pakistanu, pozostaje zatem niezmienny: W pełni wdrożymy pierwotne 14-punktowe porozumienie bez renegocjacji – lub przygotujmy się na przedłużającą się wojnę i ciągłe zakłócenia w dostawach energii i transporcie morskim, mające katastrofalne skutki.
To, jak dokładnie ta wiadomość została przekazana Trumpowi przez Islamabad, nie jest ostatecznie kluczowe. Prawdziwa pomysłowość polega na tym, że rozmowy handlowe, dotyczące rurociągów i granic posłużyły jako dyplomatyczna przykrywka dla spełnienia warunków Teheranu dotyczących zakończenia wojny.
Kluczowa kwestia pozostaje ta sama: dla Teheranu – tak jak dla Pekinu – memorandum o porozumieniu jest ostatecznym porozumieniem. Sfinalizowanym porozumieniem. Waszyngton musi je wdrożyć. Nie będzie kolejnej rundy negocjacji.
Kryzys między Arabią Saudyjską a Jemenem pozostaje nierozwiązany. Pakistańscy mediatorzy podkreślają, że Islamabad wezwał Rijad do zachowania powściągliwości, ponieważ Pakistan nie chce być w tej chwili zmuszany do działania w roli strony konfliktu, a nie mediatora.
Sana’a nie czeka na żadne „instrukcje” dotyczące dalszej eskalacji sytuacji na cieśninie Bab al-Mandab. To typowe twierdzenia zachodnich agencji informacyjnych. Ansarallah reaguje raczej na saudyjską blokadę Jemenu, która trwa od ponad jedenastu lat. Zasada brzmi: „Oblężenie przeciwko oblężeniu”. Blokada ta jest skierowana wyłącznie przeciwko Arabii Saudyjskiej. Przeprawa Bab al-Mandab zostanie całkowicie zamknięta dla wszystkich statków tylko wtedy, gdy USA zaatakują irańską sieć energetyczną i infrastrukturę energetyczną.
Bab al-Mandab nie jest zatem zamknięty. Jest obciążony.
Szersza rzeczywistość strategiczna jest niezaprzeczalna: Iran ma teraz pełną kontrolę nad dwoma najpoważniejszymi wąskimi gardłami energetycznymi na świecie.
Jednocześnie Iran systematycznie zmusza „imperium piractwa” do stania się głuchym, niemym i ślepym w całej Zatoce Perskiej, niszcząc baterie Patriot, instalacje radarowe, stacje paliw i inną infrastrukturę wojskową w Kuwejcie, Bahrajnie, Jordanii, Katarze i Omanie.
Kuwejt aktywnie zabiega obecnie o zawarcie umowy obronnej z Pakistanem, wzorowanej na istniejącej umowie z Arabią Saudyjską. Mogłaby ona obejmować pakistańskie wojska, samoloty, drony i systemy obrony powietrznej w zamian za energię i, oczywiście, znaczne środki finansowe. Arabia Saudyjska wyraźnie wspiera Kuwejt w tym przedsięwzięciu.
Co więcej, trwają poważne rozmowy między Turcją, Pakistanem i Arabią Saudyjską na temat szerszego sojuszu obronnego. Jednak przekonanie Teheranu, że nie jest to kolejny sojusz wymierzony w Iran, prawdopodobnie okaże się zadaniem syzyfowym.
Należy jednak zauważyć, że znaczna liczba państw Zatoki Perskiej zaczyna uwalniać się od wyłącznej zależności bezpieczeństwa od „imperium piractwa” i poszukuje gwarancji bezpieczeństwa poza Stanami Zjednoczonymi.
Pakistan jest teraz w stanie sam zdecydować, jak daleko chce się posunąć – nie narażając przy tym na szwank starannie budowanych dobrych relacji z sąsiadem Iranem, relacji w dużej mierze promowanych przez Chiny.
„Badanie wody” lub „nadzór nad mikrobami” w celu wykrycia ameb, azotanów lub innych groźnych substancji chemicznych może działać w ten sam sposób, w jaki działały testy PCR, czyli stworzyć „problem” wymagający rozwiązania.
Przygotuj grunt w mediach, wykorzystując propagandę, aby oswoić ludzi z myślą, że sytuacja się zmienia i woda może już nie być tak bezpieczna. Następnie, gdy będziesz gotowy, wyślij Agencję Ochrony Środowiska (EPA) lub Departament Środowiska, Żywności i Leków (DEFRA) na losowe badania terenowe.
Sfingowanie „bankructwa wodnego”, część 2: Zmiany klimatyczne
Jeszcze w tym roku ONZ będzie gospodarzem ważnego szczytu poświęconego światowym zasobom wody. Globalna Konferencja Wodna 2026 ma na celu rozwiązanie problemu, który ONZ nazywa „bankructwem wodnym”, oraz realizację 6. Celu Zrównoważonego Rozwoju w ramach Agendy 2030.
Powiedzmy sobie jasno – nie mówimy o zaludnionych, suchych regionach, które przerastają swoje zasoby wodonośne, ani o starzejącej się infrastrukturze, która pozostaje w tyle za rozrostem miast. Wszystkie te problemy są aktualne i wymagają rozwiązania – ale nie o to chodzi w Globalnej Konferencji Wodnej. Jest to raczej punkt centralny globalnego „przemyślenia” [re-thinking] kwestii zaopatrzenia w wodę, mającego na celu dotarcie do nas wszystkich, nawet w regionach z regularnymi opadami deszczu i obfitością słodkiej wody.
Sprzedawana narracja jest taka, że światowe zasoby wody są zagrożone w jakiś nowy i krytyczny sposób i konieczne są drastyczne – potencjalnie globalne – działania.
Innymi słowy, kolejny „kryzys”. Kolejna dialektyka heglowska. I wiemy, co to oznacza.
W pierwszej części tej serii omówiłem, w jaki sposób prasa i „eksperci” ostatnio przeinaczają, wyolbrzymiają i upraszczają kwestię zużycia wody w centrach danych, a także rolę, jaką ta bezczelna propaganda odgrywa w promowaniu rozwijającej się narracji o „bankructwie wodnym”.
Ale ta narracja to coś więcej niż tylko sztuczna inteligencja czy centra danych. „Zagrożenie” dla naszych globalnych zasobów wody jest już wielowarstwowe.
Jedną z tych warstw jest nieuchronnie zmiana klimatu.
Nie mam zamiaru ponownie rozpatrywać tutaj tak zwanego antropogenicznego globalnego ocieplenia (AGW). Są całe hektary stron na ten temat. Dość powiedzieć, że AGW to kwestia priorytetowa w przejmowaniu władzy nad światem przez globalistów. To wytwór skorumpowanej nauki i nieustającej propagandy, służący do usprawiedliwiania wszelkich despotycznych nadużyć, jakie może wymyślić rząd.
To, że zmiana klimatu doprowadzi do rzekomego „kryzysu wodnego”, nie jest nowym tematem; mówi się o tym od lat, a nawet dekad, i jest to nierozerwalnie związane z niezliczoną ilością przewidywanych katastrof, od kwaśnych deszczów, przez dziurę ozonową, po zanikające czapy lodowe.
Oczywiście medialne doniesienia o suszach są powszechne – niektóre absolutnie prawdziwe, inne wybiórczo wyolbrzymione lub zmanipulowane, by powoływać się na globalne ocieplenie – ale znamienne jest, że powtarzającym się motywem w najnowszych doniesieniach o panice związanej z brakiem wody NIE jest to, że zmiana klimatu sama przez się zmniejszy ilość wody, ale raczej to, że sprawi, że nasza obecna woda stanie się bardziej niebezpieczna do picia.
Niebezpieczne wody
Na ile udało mi się ustalić, narracja ta zaczęła się pojawiać pod koniec 2019r. i na początku 2020r. w artykułach takich jak ten:
Czy zmiana klimatu spowoduje zwiększenie obecności patogenów w wodzie pitnej?
W ciągu następnych kilku lat porzucili znak zapytania i stali się nieco bardziej asertywni:
Zmiany klimatyczne mogą pogorszyć jakość wody pitnej
Ostatnio ciągle pojawiają się nowe opowieści i artykuły na ten temat.
Naukowcy nadal dokumentują liczne skutki zmian klimatycznych dla wód słodkich, estuariów i środowiska morskiego, a przewiduje się, że skutki te ulegną w przyszłości pogłębieniu.
Wiosną ubiegłego roku Yale School of Environment opublikowała następujący artykuł:
Jak zmiana klimatu zagraża bezpieczeństwu wody pitnej
Ostrzega on przed powodziami i pożarami związanymi ze zmianą klimatu, które mogą zanieczyścić wodę pitną.
Klimatolodzy twierdzą, że wiele lodowców nie przetrwa tego stulecia, jeśli nie zostaną podjęte działania mające na celu spowolnienie tempa topnienia spowodowanego zmianami klimatu. Oznacza to, że mieszkańcy terenów położonych niżej od lodowców będą musieli stawić czoła fali powodzi, a także zagrożeniom ze strony reaktywowanych mikrobów w ocieplającej się kriosferze lub zamarzniętych częściach Ziemi.
W pokrywach lodowych, lodowcach i wiecznej zmarzlinie zamrożone są bakterie, grzyby i wirusy. Choć większość z nich jest martwa, niektóre pozostają w stanie uśpienia, a inne są aktywne. Wraz ze wzrostem globalnych temperatur do rekordowo wysokich, mikroorganizmy te staną się bardziej aktywne w wielu ekosystemach. Nawet jeśli topnienie uda się spowolnić poprzez ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, konieczne jest oszacowanie i przygotowanie się na potencjalne zagrożenia ze strony patogenów.
mikroskopijne organizmy zyskują coraz większą popularność na całym świecie. Jest to spowodowane zmianami klimatu, pogarszającą się jakością systemów wodnych oraz ograniczonymi możliwościami monitorowania i wykrywania.
Zaledwie kilka dni temu Phys.org zrecenzował nowy artykuł zatytułowany:
Zmiany klimatyczne zmieniają ryzyko chorób przenoszonych drogą wodną, ponieważ patogeny reagują inaczej
Można by argumentować, że te stwierdzenia są do pewnego stopnia prawdziwe. Z pewnością poziom azotanów w wodzie pitnej budzi obawy od kilku dekad, od czasu rozwoju intensywnego rolnictwa. Ale od kiedy kontrolowane media w ogóle się tym przejmowały? I dlaczego – teraz – nagle zdają sobie sprawę, że to ma znaczenie?
Samo to, jak relacjonują, wskazuje kierunek narracji. Odkrywają swoje obawy dotyczące azotanów – ponieważ teraz jest to wygodne.
Wspólnym mianownikiem jest to, że – czy to za sprawą mikrobów, czy zanieczyszczeń – woda, która wcześniej była bezpieczna, może stać się w jakiś sposób niebezpieczna. To najbardziej nadużywane, emocjonalne i upolitycznione ze słów.
Rola „Bezpieczeństwa”
„Bezpieczny” to potężne słowo w despotycznym przemyśle kontroli. Jego definicja ciągle się zmienia, napierając na nas lub znikając za horyzontem.
Co jest „bezpieczne”?
„Bezpieczny” we współczesnym rozumieniu mediów to słowo definiowane odgórnie, przez organy regulacyjne i międzynarodowe gremia, co zapewnia im pełną kontrolę nad narracją. Piękne i atrakcyjne dla propagandystów jest jednocześnie uważane za absolutnie niezbędne przez większość ludzi, ale z drugiej strony całkowicie subiektywne, a zatem bardzo przydatne w manipulowaniu „rzeczywistością”.
To prawda, że dotyczy to niemal wszystkiego – chorób, zanieczyszczeń, czerwonego mięsa lub… wody pitnej.
Każdy chce być bezpieczny. I wiele osób zniesie niemal wszystko, jeśli alternatywą będzie narażenie ich bezpieczeństwa.
„Pandemia” pokazała nam, że naukowe badania przesiewowe i testy mogą służyć do kontrolowania tempa i kierunku narracji. Wykorzystano fałszywe testy, przeprowadzane zgodnie z oficjalnymi protokołami, nie tylko po to, by stworzyć pandemię, ale także po to, by kontrolować przypływ i odpływ „zachorowań” i „zgonów” oraz poziom „bezpieczeństwa”, jakiego doświadczali ludzie.
Im więcej „testowali”, tym większe zagrożenie ujawniali. Im więcej niebezpieczeństwa ujawniali, tym większy strach społeczny pozwalał im na uchwalanie przepisów chroniących przed tym „zagrożeniem”.
Myślę, że ten sam model jest stopniowo wdrażany w przypadku „kryzysu wodnego”. Myślę, że to nie przypadek, że kilka artykułów, do których linkuję powyżej, deklaruje potrzebę „wzmocnionego nadzoru” (testowania) nad zaopatrzeniem w wodę.
„Badanie wody” lub „nadzór nad mikrobami” w celu wykrycia ameb, azotanów lub innych groźnych substancji chemicznych może działać w ten sam sposób, w jaki działały testy PCR, czyli stworzyć „problem” wymagający rozwiązania.
Przygotuj grunt w mediach, wykorzystując propagandę, aby oswoić ludzi z myślą, że sytuacja się zmienia i woda może już nie być tak bezpieczna. Następnie, gdy będziesz gotowy, wyślij Agencję Ochrony Środowiska (EPA) lub Departament Środowiska, Żywności i Leków (DEFRA) na losowe badania terenowe.
I bez większego wysiłku jesteśmy tylko kilka „testów” lub prostą korektą „zalecanych poziomów” od nagłego posiadania „niebezpiecznej” wody pitnej, co wymaga usunięcia z obiegu określonych zbiorników (dowolnej liczby) – dopóki woda nie zostanie uzdatniona lub „nie zostanie osiągnięty bezpieczny poziom X” (co będzie możliwe w dowolnym momencie, który wybiorą od teraz do końca świata).
W ten sposób prawdziwy niedobór wody może zostać wywołany z niczego, wyższe rachunki będą tłumaczone jako nieuniknione, a racjonowanie wody jako część dobrej, starej nowej normalności.
*
Mamy więc dwa elementy układanki.
Z jednej strony media promują uproszczone i zniekształcone informacje na temat zużycia wody w sektorze technologicznym. Ta dezinformacja ma na celu wzbudzenie strachu przed potencjalnymi niedoborami.
Z drugiej strony, alarmiści klimatyczni ostrzegają nas, że ta niewielka ilość wody, którą mamy, staje się dla nas coraz bardziej niebezpieczna do picia. To z kolei może zostać wykorzystane do wywoływania lokalnych „kryzysów” na żądanie, na wzór modelu „covidowego”.
Mamy już podwaliny poważnego globalnego „problemu”, ale jaki jest cel końcowy?
Aby się tego dowiedzieć, musimy przyjrzeć się potencjalnym „rozwiązaniom”, które zostaną zaproponowane.
Ta mroczna i szybko rozwijająca się rzeczywistość to plan, który będzie wykorzystywał celowo wpajany strach przed niedoborami wody do tworzenia fałszywych niedoborów wody i w ramach którego będą następnie poddawane kontroli, przekształceniom i monetyzacji globalne zasoby wody w imię „bezpieczeństwa wodnego”.
Sfingowanie „bankructwa wodnego”, część 1: Centra danych
Jesteśmy obecnie świadkami narodzin nowej operacji psychologicznej, której celem jest nasz najcenniejszy zasób naturalny – woda. W nadchodzącej serii artykułów omówimy szczegółowo każdy aspekt tej rodzącej się agendy.
Wybraną etykietą dla tego nowego ćwiczenia polegającego na kontrolowaniu strachu jest „bankructwo wodne”. Nazwa ta pochodzi z raportu ONZ opublikowanego na początku tego roku.
Widzicie, krążące od dziesięcioleci pogłoski o „kryzysie wodnym” nie były wystarczająco przerażające, więc tak jak globalne ocieplenie stało się „zmianą klimatu”, a potem „globalnym nagrzewaniem”, a teraz „globalnym wrzeniem” – tak ten „kryzys” odrodził się jako coś nieodparcie alarmującego.
Język sam w sobie jest pierwszym wskaźnikiem tego, co tu naprawdę mamy.
Ogólna narracja o „bankructwie wodnym” jest następująca:
1. Na planecie brakuje czystej i bezpiecznej wody pitnej
2. Problem ten powodują zmiany klimatyczne i rozwój sztucznej inteligencji.
…i – oczywiście –
3. Naprawdę musimy coś z tym zrobić.
Ta mroczna i szybko rozwijająca się rzeczywistość to plan, który będzie wykorzystywał celowo wpajany strach przed niedoborami wody do tworzenia fałszywych niedoborów wody i w ramach którego będą następnie poddawane kontroli, przekształceniom i monetyzacji globalne zasoby wody w imię „bezpieczeństwa wodnego”.
To kolejna wielka operacja psychologiczna rozwijająca się na naszych oczach, a w tej serii omówimy każdy jej aspekt:
– propaganda „zmian klimatycznych”,
– proponowane „rozwiązania” legislacyjne
– rola technologii nadzoru i
– nieuniknione korzyści finansowe dla sektora prywatnego.
Dzisiaj, w pierwszej części serii, przyjrzymy się bliżej temu, co wydaje się być trzonem tej nowej narracji – centrom danych.
Niedawno byliśmy świadkami pojawienia się fali medialnych doniesień o centrach danych. Twierdzenia dotyczące ich zużycia energii i wody nagle zalewają rynek informacyjny.
Jest to dziwny rozwój sytuacji, ponieważ centra danych zdają się stanowić istotę państwa policyjnego, które tego typu placówki regularnie promują.
Historie te są różne, od umiarkowanie krytycznych, jak w tym artykule z „Timesa”:
Wzrost liczby centrów danych może jeszcze bardziej podnieść rachunki za wodę
Dla tych nieco zaniepokojonych, na przykład ten z BBC:
Szkockie centra danych obsługujące sztuczną inteligencję zużywają już tyle wody, że można nią napełnić 27 milionów butelek rocznie
Sztuczna inteligencja przyspiesza utratę naszego najuboższego zasobu naturalnego: wody
…mnożą się w szybkim tempie.
Tak, to dziwne, że media establishmentu atakują reputację centrów danych tegoż establishmentu.
A robi się jeszcze dziwniej, gdy przyjrzymy się temu bliżej – bo praktycznie wszystkie publikowane przez nich przerażające historie są albo mocno przesadzone, wyrwane z kontekstu, albo po prostu są NIEPRAWDĄ.
Jaki jest więc w tym przypadku współczynnik rzeczywistości?
Sztuczna inteligencja podwoi zużycie energii i wody w centrach danych do 2030r.
Problem polega na tym, że nie daje to żadnego kontekstu, co to „podwojenie” oznacza w kategoriach porównawczych.
W artykule przytoczono fakt, że centra danych zużywają „4,5 biliona litrów rocznie” – i rzeczywiście brzmi to jak mnóstwo, ale gdy przywrócimy brakujący kontekst, okaże się, że całkowita ilość wody zużywanej rocznie przez ludzi wynosi około 4 biliardów litrów, czyli prawie 1000 razy więcej.
Oznacza to, że obecnie centra danych odpowiadają za zaledwie około 0,1% światowego zużycia wody.
Tak więc to przerażające „podwojenie do 2030r.”, o którym wspomina ONZ, oznacza, że do 2030r. centra danych będą odpowiadać zaledwie za 0,2% światowego zużycia wody – zakładając, że całe zużycie wody w gospodarstwach domowych, rolnictwie i przemyśle pozostanie dokładnie takie samo w tym czasie (co oczywiście nie nastąpi).
Niezależnie od tego, co myślimy o centrach danych jako o narzędziach Wielkiego Brata, prawdą jest, że rolnictwo, produkcja i wytwarzanie energii zużywają o wiele więcej wody niż one same, jeśli chodzi o wpływ na środowisko.
Prasa stara się też zacierać różnice między „bezpośrednim zużyciem wody” i „pośrednim zużyciem wody”.
Krótkie wyjaśnienie:
Bezpośrednie zużycie wody oznacza wodę wykorzystywaną do picia, gotowania, sprzątania i kąpieli.
Pośrednie zużycie wody to woda wykorzystywana do uprawy żywności, którą spożywasz, lub do produkcji ubrań.
To wyraźne rozróżnienie, którego główne media nie biorą pod uwagę, mówiąc o „śladzie wodnym” centrów danych.
Rutynowo uwzględniają one pośrednie zużycie, takie jak „woda używana do produkcji energii” (np. do chłodzenia elektrowni jądrowych lub elektrociepłowni itd.) lub do produkcji układów scalonych i innych części jako część bezpośredniego zużycia w centrach danych.
Większość operatorów centrów danych koncentruje się na wodzie wykorzystywanej bezpośrednio do chłodzenia, ale największym źródłem zużycia wody jest w rzeczywistości wytwarzanie energii elektrycznej. Pochodzi ona z podgrzewania wody w celu wytworzenia pary, która napędza turbinę i generuje energię elektryczną. Paliwa kopalne i energia jądrowa właśnie w ten sposób zużywają wodę, ale nawet energetyka wodna wiąże się z utratą wody ze zbiorników.
Obwinianie centrów danych za utratę wody ze zbiorników hydroelektrowni, ponieważ zużywają część wyprodukowanej energii elektrycznej? Czy to ma sens? I czy ta norma obowiązuje w każdej branży?
Te i inne przekłamania zostały bardzo dobrze omówione w niniejszym wpisie Andy’ego Masleya. Polecam go każdemu zainteresowanemu rozwikłaniem tej dziwnej historii.
Na przykład, powszechnie uważa się, że centra danych zatruwają wody gruntowe – ale to znowu przekłamanie, ponieważ chociaż mogą one koncentrować zanieczyszczenia już obecne w wodzie poprzez parowanie lub dodawać środki czyszczące i zapobiegające osadzaniu się kamienia, jest to powszechne zjawisko w praktycznie wszystkich procesach przemysłowych i systemach chłodzenia. Nie ma nic wyjątkowego w sposobie, w jaki centra danych to robią.
Prawdą jest również, że wiele centrów danych AI w ogóle nie zużywa wody. Od 10% do 25% działających centrów danych korzysta z systemów chłodzenia powietrzem wykorzystujących gazy chłodnicze (liczba ta była znacznie wyższa jeszcze w 2024 roku, ale wiele z nich przeszło na inne systemy, ponieważ chłodzenie cieczą zużywa znacznie mniej energii elektrycznej). Wiele centrów chłodzonych wodą korzysta z zamkniętego systemu obiegu, który wielokrotnie ponownie wykorzystuje wodę i uzdatnia ją na miejscu.
I nie – nie zamierzam tu bronić wielkich firm technologicznych ani zgłaszać się na ochotnika do wypicia kufla płynu chłodzącego. Po prostu donoszę, że przeciętne centrum danych nie radzi sobie ani lepiej ani gorzej z zaopatrzeniem w wodę niż większość sektorów przemysłowych, a wręcz przeciwnie – zużywa znacznie mniej wody niż większość z nich.
Naprawdę ważne pytanie brzmi: dlaczego media manipulowały statystykami i definicjami, aby tworzyć nagłówki budzące strach w związku z czymś tak zakorzenionym w systemie kontroli rządowej?
I to nie tylko media. Ta dziwna konstrukcja narracyjna wykracza poza prasę czy doniesienia rządowe, wkraczając w polityczny teatr na żywo.
Czy ta woda tak samo pochodzi z Georgii, jak probówka Colina Powella, która nie zawierała wąglika? Nie ma to znaczenia i ona tego nie wie, po prostu została jej przekazana, zanim wyszła na scenę. Dla zainteresowanych: szczegóły sprawy wskazują, że w lokalnej studni mógł nagromadzić się osad w wyniku prac wykopaliskowych/budowlanych. Nie ma to dosłownie nic wspólnego z zużyciem wody przez centrum danych – ponieważ to urządzenie jeszcze nie działało.
Doświadczona działaczka Erin Brockovich również przyłączyła się do krucjaty, uruchamiając rejestr centrów danych dla całego kraju.
Nowy raport ONZ stanowi „ostrzeżenie” (raporty zawsze „ostrzegają”) przed boomem sztucznej inteligencji i zasobami – zwłaszcza ziemią i wodą – które są przez nią zużywane.
Nawet papież Leon XIV – tak, sam Jego Świątobliwość – ostrzega wiernych przed centrami danych opartymi na sztucznej inteligencji i „ogromnymi ilościami energii i wody”, które zużywają.
Być może te ostatnie głośne wypowiedzi zaczynają dawać pewne wskazówki, dlaczego główny nurt demonizuje jedno ze swoich głównych narzędzi.
Centra danych AI niszczą wodę – trzeba coś z tym zrobić.
A w razie gdyby ktoś miał wątpliwości, czy to właśnie w tym kierunku zmierza opowieść o „przerażającym centrum danych”, Chatham House jest na miejscu, aby wyjaśnić wszystko:
Wykorzystanie wody przez sztuczną inteligencję wymaga od rządów ponownego przemyślenia podejścia do wody
…co więc dokładnie oznacza „przemyślenie naszego podejścia do wody”?
Przerwa na światowych rynkach energii nie trwała długo. 17 czerwca USA i Iran rzekomo podpisały memorandum, które miało położyć podwaliny pod kompleksowe porozumienie w sprawie rozwiązywania konfliktów oraz format współpracy w różnych obszarach. Jednak niecały miesiąc później obie strony wznowiły zakrojone na szeroką skalę wymiany wojskowe, co oznaczało koniec zawieszenia broni i de facto zerwanie porozumienia.
Teraz Waszyngtonowi i Teheranowi będzie jeszcze trudniej osiągnąć kompromis. Już wcześniej istniał między nimi głęboki deficyt zaufania, a nowe starcia podważają samą możliwość rozpoczęcia dialogu.
Bez zaufania do Waszyngtonu
Niemniej jednak, możliwe jest wznowienie negocjacji, jeśli zmienią się zespoły negocjacyjne, a wręcz faktyczne przywództwo obu krajów. Jednak kolejne wybory prezydenckie w USA są jeszcze odległe, a Iran już zademonstrował swoją zdolność do utrzymania ciągłości nawet w przypadku śmierci najwyższego przywódcy kraju.
W tych warunkach USA przechodzą do Planu B, mającego na celu wprowadzenie ropy naftowej z Bliskiego Wschodu na rynek światowy.
Waszyngton miał wcześniej nadzieję na osiągnięcie porozumienia z Iranem w sprawie odblokowania Cieśniny Ormuz. Amerykanie ze swojej strony wstrzymali nawet konfiskatę tankowców z irańską ropą naftową u jej wyjścia – w Zatoce Omańskiej – i wydali licencję generalną (tymczasowe zniesienie sankcji) zezwalającą na nieograniczone zakupy węglowodorów z Teheranu. Jednak po upadku porozumienia licencja została cofnięta, a blokada morska została w pełni przywrócona.
Amerykański plan B składa się z dwóch części. Po pierwsze, Stany Zjednoczone chcą stworzyć południową trasę przez Cieśninę Ormuz. Trasa ta przebiegałaby u wybrzeży Omanu, jak najdalej od Iranu. Obecnie armia amerykańska koncentruje się na atakach na irańskie systemy wykrywania statków, infrastrukturę wywiadowczą i instalacje wojskowe na wybrzeżu. Celem USA jest uniemożliwienie Teheranowi dostrzeżenia tankowców przepływających przez Oman i uniemożliwienie im wykorzystania ich do ataku.
Problem z tą strategią polega na tym, że armatorzy i (co najważniejsze) firmy ubezpieczeniowe nie ufają Waszyngtonowi w kwestii gwarancji bezpieczeństwa. W konsekwencji, pełnoprawna żegluga południowym szlakiem w Cieśninie Ormuz będzie niemożliwa, dopóki istnieje choćby niewielkie ryzyko ataku na tankowce. Tymczasem Iran regularnie atakuje statki próbujące przepłynąć przez cieśninę nieskoordynowanymi korytarzami.
Drugą częścią amerykańskiego planu jest utworzenie i rozbudowa omijających lądowych rurociągów naftowych z krajów regionu.
Arabia Saudyjska
Największym lądowym szlakiem omijającym Cieśninę Ormuz do eksportu ropy naftowej jest saudyjski rurociąg Wschód-Zachód. Transportuje on ropę z głównych złóż królestwa do portu Janbu nad Morzem Czerwonym. Przepustowość rurociągu została niedawno zwiększona do 7 milionów baryłek dziennie, co pozwala już na eksport większości saudyjskiej ropy naftowej (choć produkty naftowe pozostają uwięzione w Zatoce Perskiej).
Oczekuje się, że Rijad w najbliższej przyszłości rozpocznie budowę nowego ropociągu do Morza Czerwonego lub dalszą rozbudowę istniejącej infrastruktury. Całkowita przepustowość tego systemu powinna docelowo w pełni odpowiadać maksymalnej technicznie możliwej wielkości produkcji kraju. Polityka OPEC+ również jest z tym zgodna: kwoty koncesyjne sojuszu stale rosną i w perspektywie średnioterminowej powinny osiągnąć poziom, który nie będzie już stanowił ograniczenia dla państw członkowskich.
Możliwa jest również budowa dedykowanego rurociągu na produkty naftowe. Rijad będzie musiał wówczas wybrać paliwo, które będzie eksportowane jako główne źródło. Olej napędowy będzie prawdopodobnie preferowanym wyborem, ponieważ cieszy się dużym popytem na rynku globalnym, szczególnie w Europie. Pozostałe produkty naftowe, w razie potrzeby, mogłyby być dostarczane mniej efektywnymi środkami transportu (kolejowym lub drogowym)
Głównym zagrożeniem dla saudyjskich terminali nad Morzem Czerwonym pozostaje ostrzał z Jemenu. Iran również okresowo atakował port Janbu wiosną 2026 roku, choć znaczna odległość uniemożliwiała wyrządzenie regularnych i poważnych szkód: działalność węzła została przerwana jedynie na krótko w celu jego odbudowy po atakach. Jednocześnie, jeśli jemeńscy Huti zaangażują się w konflikt w pełni, znacznie łatwiej będzie im zaatakować porty królestwa nad Morzem Czerwonym, co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla nieprzerwanego funkcjonowania ropociągu Wschód-Zachód.
ZEA
Zjednoczone Emiraty Arabskie obsługują strategiczny rurociąg naftowy Abu Zabi (ADCOP) z głównych złóż lądowych w Abu Zabi do portu Fudżajra w Zatoce Omańskiej. Stanowi on bezpośrednią alternatywę dla Cieśniny Ormuz, ale jego przepustowość wynosi zaledwie 1,8 miliona baryłek dziennie. W obliczu narastających napięć, Zjednoczone Emiraty Arabskie przyspieszają budowę nowego rurociągu o przepustowości 1,5 miliona baryłek dziennie, którego uruchomienie planowane jest na 2027 rok. Kraj może również rozpocząć dalszą rozbudowę swojej infrastruktury eksportowej.
Po oficjalnym wystąpieniu Zjednoczonych Emiratów Arabskich z OPEC i OPEC+ 1 maja 2026 r., Abu Zabi nie jest już związane kwotami sojuszu. Państwowa Narodowa Spółka Naftowa Abu Zabi (ADNOC) planuje zwiększyć produkcję ropy do 4,85 mln baryłek dziennie, co będzie wymagało dodatkowych 1–2 mln baryłek dziennie w zakresie zdolności eksportowych.
Głównym problemem Zjednoczonych Emiratów Arabskich pozostaje słabe bezpieczeństwo portu w Fudżajrze. Wiosną, w szczytowym momencie konfliktu zbrojnego z USA, Iran aktywnie atakował terminale tego węzła, próbując całkowicie wstrzymać eksport ropy naftowej. Teheran dążył do maksymalnego niedoboru surowców i podniesienia cen światowych, aby wywrzeć presję na gospodarki zachodnie. Irańskie ataki sparaliżowały działalność portu, ponieważ firmy ewakuowały personel z niebezpiecznego obiektu.
Wszelkie terminale eksportowe ZEA w Zatoce Omańskiej są położone zbyt blisko wybrzeża Iranu, aby zagwarantować ich absolutne bezpieczeństwo. Co więcej, sam fakt, że Emiraty nadal inwestują i budują rurociąg naftowy do Fudżajry, wskazuje na ich niechęć do negocjacji z Arabią Saudyjską w sprawie tranzytu ropy naftowej przez terytorium Arabii Saudyjskiej do Morza Czerwonego. Rywalizacja geopolityczna między dwoma przywódcami Zatoki Perskiej jeszcze się nasiliła po demarche Abu Zabi i wycofaniu się tego kraju z porozumienia OPEC+.
Irak
Irak zamierza również zdywersyfikować swoje szlaki eksportowe. Chociaż Bagdad wielokrotnie negocjował z Teheranem możliwość przepływu tankowców podczas zamknięcia Cieśniny Ormuz, kraj ten nadal potrzebuje niezawodnych szlaków dostaw. Irak od dawna korzysta z rurociągu Kirkuk-Ceyhan, który umożliwia załadunek tankowców w tureckim porcie śródziemnomorskim. Jednak jego przepustowość, wynosząca 1,6 miliona baryłek dziennie, jest niewystarczająca, aby w pełni zastąpić Cieśninę Ormuz w transporcie irackiej ropy naftowej. Co więcej, rurociąg ten historycznie był ukierunkowany na eksport ropy naftowej z irackiego Kurdystanu, tj. ze złóż naftowych na północy kraju.
Bagdad rozważa rozbudowę rurociągu do Ceyhan, ale wymagałoby to modernizacji całego krajowego systemu transportu ropy naftowej w celu przekierowania przepływu z południowych złóż na północ. Pozytywnym czynnikiem dla Iraku jest spadek produkcji w Azerbejdżanie, który jest obecnie głównym źródłem zaopatrzenia dla terminalu eksportowego Ceyhan. Wolumeny przesyłu w systemie Baku-Tbilisi-Ceyhan maleją z roku na rok. Ponieważ Turcja ma żywotny interes w utrzymaniu przepustowości Ceyhan, znacząco poprawia to pozycję negocjacyjną Iraku w zakresie tranzytu i przeładunku węglowodorów ropopochodnych.
Jednak ostatnio pojawił się alternatywny projekt, aktywnie promowany przez Stany Zjednoczone. Zakłada on przekierowanie irackiej ropy do portów syryjskich. W lipcu 2026 roku, Specjalny Wysłannik USA ds. Syrii i Iraku, Thomas Barrack, odbył serię rozmów z urzędnikami obu krajów, a także z kierownictwem Chevronu i kilku innych korporacji. Strony omawiają ponowne otwarcie od dawna zamkniętego, 800-kilometrowego rurociągu Kirkuk-Banijas, biegnącego z Iraku do zachodniego wybrzeża Syrii. Zbudowany w 1952 roku, rurociąg ten został zamknięty podczas wojny iracko-irańskiej (1980–1988), a po inwazji USA na Irak w 2003 roku uległ poważnym uszkodzeniom i od tamtej pory pozostaje nieczynny. Wznowienie projektu będzie wymagało ogromnych inwestycji, ponieważ wiele obiektów technologicznych i całe odcinki rurociągu będą musiały zostać przebudowane.
Jednocześnie firmy komercyjne będą ostrożnie podchodzić do inwestowania w odbudowę rurociągu z dwóch kluczowych powodów. Po pierwsze, Syria jest nadal postrzegana przez inwestorów jako region wysoce niestabilny. Po drugie, jeśli żegluga w Cieśninie Ormuz zostanie w pełni wznowiona, firmy naftowe mogą powrócić do swoich dotychczasowych schematów logistycznych, co spowoduje niewykorzystanie nowych mocy przerobowych i zmarnowanie inwestycji.
Wniosek
W związku z powtarzającym się zamknięciem Cieśniny Ormuz, kraje Zatoki Perskiej nieuchronnie przyspieszą budowę alternatywnych szlaków lądowych i rurociągów naftowych. Stanowi to dla nich znaczne obciążenie finansowe, ponieważ istnieje znaczne ryzyko niedostatecznego wykorzystania tych nowych mocy w przypadku przywrócenia bezpiecznej żeglugi. Niemniej jednak eksporterzy nie mogą dłużej tolerować uzależnienia od jednego, wrażliwego korytarza morskiego.
Jednak na obecnym etapie żadne nowe projekty rurociągów naftowych nie są w stanie szybko rozwiązać problemu niedoboru. Pierwsze dodatkowe moce produkcyjne pojawią się na rynku dopiero w 2027 roku. Oznacza to, że obecne zamknięcie Cieśniny Ormuz ponownie doprowadzi do wzrostu światowych cen ropy.
W poniedziałek 13 lipca naloty uderzyły w pas startowy międzynarodowego lotniska w Sanie , wkrótce po powrocie delegacji Huti z pogrzebu zmarłego ajatollaha Alego Chameneiego w Iranie. Minister obrony Jemenu, generał Taher al-Aqili, powiedział w programie X, że atak na pas startowy miał na celu zatrzymanie samolotu z delegacją Huti powracającą z pogrzebu Chameneiego. Ministerstwo obrony IRG oświadczyło, że wyczerpało środki dyplomatyczne, aby przekonać Iran i Huti do trzymania się z dala od jemeńskiej przestrzeni powietrznej, i że zareaguje na wrogie samoloty „wszelkimi dostępnymi środkami” oraz pociągnęło Iran do odpowiedzialności.
Jednak izraelski rzecznik na portalu Axios , Barak Ravid, powołując się na dwóch amerykańskich urzędników, poinformował, że Trump udzielił saudyjskiemu przywódcy MBS poparcia dla ataku w rozmowie telefonicznej – MBS poprosił o wsparcie dla działań militarnych przeciwko Huti i je otrzymał. Biały Dom odmówił bezpośredniego komentarza, a ambasada Arabii Saudyjskiej nie odpowiedziała.
Bezpośrednią przyczyną jest lotnictwo, a nie wojna lądowa. Około dziesięciu dni temu samolot Mahan Air wylądował w Sanie – pierwszy lot Iran-Sana od ponad dekady – i zabrał delegację Hutich udającą się na pogrzeb byłego Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego. Arabia Saudyjska zablokowała kolejne loty, obawiając się, że zostaną one wykorzystane do transportu broni lub irańskich doradców wojskowych dla Hutich. (Należy zauważyć, że samo lotnisko jest w dużej mierze zniszczone i wyłączone z użytku od czasu izraelskich ataków w maju).
Po ataku Arabii Saudyjskiej na Sanę, Huti odpowiedzieli, ostrzeliwując rakietami balistycznymi i dronami międzynarodowe lotnisko Abha w południowo-zachodnim regionie Asir w Arabii Saudyjskiej – górzystym obszarze w pobliżu granicy z Jemenem i letniskowym kurorcie w kraju. Sari przyznało się do ataku. Rzecznik koalicji pod przewodnictwem Arabii Saudyjskiej poinformował, że obrona powietrzna „zapobiegła zagrożeniu ze strony rakiet balistycznych” wystrzelonych w kierunku południowego regionu. Nie zgłoszono żadnych ofiar.
Ta wymiana zdań była pierwszym atakiem Arabii Saudyjskiej na Hutich od czasu wejścia w życie nieformalnego rozejmu w marcu 2022 roku . Myślałem, że Saudyjczycy odpowiedzą we wtorek lub środę za poniedziałkowy atak Hutich… Na szczęście się myliłem. Saudyjczycy nie kontynuowali ataków na pozycje Hutich.
Atak Arabii Saudyjskiej był głupi i lekkomyślny. Obecnie Saudyjczycy mogą eksportować trochę ropy z Janbu, saudyjskiego miasta położonego nad Morzem Czerwonym. Ten atak na Jemen – choć był to jedynie port lotniczy – niósł ze sobą ryzyko, że Huti zaatakują saudyjski terminal naftowy w Janbu i zamkną cieśninę Bab al-Mandab. Biorąc pod uwagę podatność Arabii Saudyjskiej na zagrożenia, gdyby ich operacje na Morzu Czerwonym zostały zawieszone lub zamknięte, można by pomyśleć, że rząd MBS będzie angażował się w dalsze ćwiczenia mające na celu budowanie zaufania z Jemenem. Nic z tego! Saudyjczycy niemal doprowadzili do wznowienia wojny z Huti.
Nie wiem, kto przekonał MBS do całkowitego zaprzestania ataków na kontrolowaną przez Huti część Jemenu, ale Saudyjczycy nie zaatakowali ponownie. Saudyjczycy nie są w stanie finansowo poradzić sobie z jednoczesnym zamknięciem Cieśniny Ormuz i cieśniny Bab al-Mandab. Wygląda na to, że w Królestwie Arabii Saudyjskiej zwyciężył rozsądek… przynajmniej na razie.
Uwaga dotycząca zdjęcia na górze artykułu. Zamieściłem je, ponieważ stanowi ono doskonały obraz infrastruktury naftowej i LNG w Zatoce Perskiej i pomaga docenić geografię energetyczną Zatoki Perskiej.
Pepe, ja i dr Z. przedstawiliśmy kolejny świetny materiał podsumowujący obecną sytuację w Zatoce Perskiej za pośrednictwem naszego kanału Transition Protocol :
Pułkownik Wilkerson powrócił z zasłużonego urlopu, a my z Dannym Haiphongiem omówiliśmy najnowsze wydarzenia w wojnie USA z Iranem:
Nima i ja rozmawialiśmy o groźbach Trumpa dotyczących ataku na Iran:
Najnowsze wiadomości: Ataki USA na Iran nasilają się – Ciężkie bombardowania i doniesienia o trafieniach w obiekty nuklearne – Wywiad z byłym analitykiem CIA Larrym Johnsonem
W szczegółowym wywiadzie były analityk CIA Larry Johnson przeanalizował najnowsze wydarzenia w konflikcie amerykańsko-irańskim. Skupiono się na trwających amerykańskich atakach powietrznych i rakietowych na cele irańskie – w tym na doniesieniach o kolejnym ataku na reaktor ciężkowodny w pobliżu Kondab.
Johnson, który przez dziesięciolecia pracował jako analityk CIA, ocenia obecną eskalację jako kontynuację schematu, który obserwował w ostatnich miesiącach: ataki USA w piątek lub sobotę, po których w niedzielę lub poniedziałek rano Trump podejmuje dyplomatyczne próby uspokojenia sytuacji.
Ciężkie bombardowanie Iranu przez USA
Według Johnsona, ostatnie amerykańskie ataki rozpoczęły się intensywnie około dwie godziny temu. Cele znajdowały się głównie na południowym wybrzeżu Iranu oraz w prowincji Chuzestan. Wśród wymienionych lokalizacji znalazły się Bandar-Abbas, Bandar-Kangan, Minab, Buszehr, Ahwaz i inne.
Szczególnie podkreślono doniesienia o eksplozjach w obiekcie Kondab (znanym również jako iracki reaktor ciężkowodny). Obiekt ten został już trafiony w 2025 roku oraz podczas wcześniejszej wojny i uważa się, że nie jest już w pełni funkcjonalny. Johnson postrzega ponowny atak jako w dużej mierze symboliczny, ale stanowiący jasny przekaz.
Dodatkowo pojawiły się doniesienia o ataku na rafinerię w Behbahan i wynikających z tego przerwach w dostawie prądu w niektórych częściach miasta. Johnson podkreślił jednak, że przerwy w dostawie prądu były jak dotąd lokalne i niekoniecznie oznaczały rozległy atak na irańską infrastrukturę energetyczną.
Irańskie ataki odwetowe na bazy USA
Równocześnie Iran zaatakował amerykańskie i powiązane z USA instalacje wojskowe w regionie. Johnson przytoczył ataki na:
Baza lotnicza King Hussein i baza lotnicza Muwaffaq al-Salti w Jordanii
Baza morska USA w Omanie (Duke Port)
Baza lotnicza Al-Udeid w Katarze
Miejsca docelowe w Bahrajnie i Kuwejcie
Iran celowo zaatakował systemy, które wcześniej były używane do ataków na cele irańskie – takie jak system HIMARS w Kuwejcie. Johnson postrzega to jako jasną strategię Iranu: każdy, kto udostępnia swoje terytorium do ataków na Iran, musi liczyć się z konsekwencjami.
Cieśnina Ormuz: zamknięta czy otwarta?
Centralnym tematem dyskusji była Cieśnina Ormuz. Podczas gdy agencje amerykańskie (CENTCOM) i brytyjskie Morskie Operacje Handlowe (UK MTO) twierdzą, że cieśnina jest otwarta, a ruch statków odbywa się normalnie, według Johnsona dane z bieżącego śledzenia (VesselFinder, MarineTraffic) pokazują zupełnie inny obraz: bardzo niewiele statków – w tym prawdopodobnie amerykańskie jednostki rozpoznawcze – jest w ruchu.
Iran, za pośrednictwem Urzędu Cieśniny Zatoki Perskiej (PGSA), wydał jasne zasady dotyczące żeglugi. Statki ignorujące te zasady zostały ostrzeżone, a niektóre zostały trafione. Johnson określił oświadczenia USA i Wielkiej Brytanii dotyczące otwartej cieśniny jako „obiektywnie fałszywe” i będące częścią trwającej kampanii dezinformacyjnej.
Ograniczone zasoby USA i ryzyko eskalacji
Johnson ostrzegał przed ograniczonymi zapasami amunicji w USA. Rakiet Tomahawk i JASSM brakowało, a możliwości zaopatrzenia przemysłu USA były poważnie ograniczone przez problemy z łańcuchem dostaw (w tym pierwiastków ziem rzadkich). Przedłużający się konflikt uderzyłby zatem w USA mocniej niż w Iran.
Obecne podejście określił jako „polowanie i opryskiwanie” – w dużej mierze bezładne ataki na domniemane cele, ponieważ Stany Zjednoczone najwyraźniej nie posiadają już żadnych nowoczesnych, precyzyjnych systemów namierzania. Jednocześnie podkreślił, że Iran reagował dotychczas ostrożnie, ale może zareagować znacznie bardziej stanowczo, jeśli sytuacja się pogorszy.
Możliwe błędne oszacowanie reakcji Iranu
Johnson skrytykował stronę amerykańską za domniemane założenie, że Iran również zaprzestanie ataków, jeśli amerykańskie ataki zostaną wstrzymane. Uważa on, że Teheran prawdopodobnie mógłby kontynuować proaktywne ataki na amerykańskie cele w regionie – zwłaszcza jeśli siły wewnętrzne domagające się twardszego stanowiska zdobędą przewagę.
Jego zdaniem, wojna na pełną skalę nie jest obecnie celem administracji Trumpa. Niebezpieczeństwo tkwi jednak w błędnej ocenie sytuacji przez obie strony.
Inne tematy: Śmierć Lindsey Graham
W wywiadzie poruszono również kwestię nagłej śmierci senatora USA Lindseya Grahama. Johnson zwrócił uwagę na nieścisłości w chronologii wydarzeń: Graham przybył do Kijowa w piątek, spotkał się z Zełenskim i odwiedził fabrykę dronów. Jego podróż powrotna pociągiem i samolotem, o ile odbył standardową trasę, nie pokrywała się z oficjalną godziną zgonu (8:30 czasu lokalnego). Johnson nie wykluczył możliwości, że Graham mógł już umrzeć na Ukrainie, a oficjalna wersja wydarzeń (zawał serca w domu) nie odzwierciedla rzeczywistości.
Zakończenie wywiadu
Larry Johnson postrzega obecną eskalację jako niebezpieczną grę, rozgrywaną przy ograniczonych zasobach po stronie USA i dużej determinacji po stronie Iranu. Cieśnina Ormuz pozostaje kluczową dźwignią. Dopóki pozostanie w dużej mierze zamknięta, na USA i gospodarkę światową będzie wywierana ogromna presja ekonomiczna.
To, czy Stany Zjednoczone odpowiedzą jutro rano próbą dyplomatyczną, aby uspokoić Trumpa (co miało już miejsce kilkakrotnie w ostatnich miesiącach), pokaże, czy nastąpi kolejna runda eskalacji, czy też nastąpi chwilowy spokój.
Wywiad zakończył się stwierdzeniem, że kolejne godziny i dni będą decydujące dla rozstrzygnięcia, czy konflikt będzie się dalej eskalował, czy też obie strony wycofają się z pełnoskalowej konfrontacji militarnej.
Walki wokół Cieśniny Ormuz ponownie się zaostrzają. Po kolejnych amerykańskich nalotach na cele w południowym Iranie i irańskich atakach odwetowych na bazy amerykańskie w regionie, irański politolog Seyed Mohammad Marandi stawia kluczowe pytanie:
Jak długo Cieśnina Ormuz może pozostać otwarta w tych warunkach?
Marandi argumentuje, że obecny kryzys nie został wywołany irańskimi atakami na statki, lecz wielokrotnymi naruszeniami przez Stany Zjednoczone Porozumienia o Porozumieniu (MoU) zawartego między obiema stronami. Według niego, Stany Zjednoczone wielokrotnie interweniowały militarnie, mimo że porozumienie nakłada na Iran odpowiedzialność za zapewnienie bezpieczeństwa żeglugi w Cieśninie Ormuz.
Według Marandiego, Iran nie atakował statków bez powodu. Ataki wymierzone były w tankowce, które pomimo wielokrotnych ostrzeżeń, korzystały z tras, które zdaniem Iranu naruszały nowe przepisy.
Oskarża Waszyngton o jednostronne utworzenie własnego korytarza żeglugowego i celowe zachęcanie statków handlowych do ignorowania irańskich instrukcji.
„Stany Zjednoczone podważyły samo Porozumienie” – mówi Marandi.
Ormuz najsilniejszą bronią Iranu
Dla Marandiego prawdziwą siłą nacisku nie są rakiety i drony, ale kontrola nad Cieśniną Ormuz.
Jeśli Stany Zjednoczone będą kontynuować ataki lub nie wywiążą się ze swoich zobowiązań wynikających z memorandum, Iran może nałożyć coraz większe ograniczenia na żeglugę.
Jego przesłanie jest jasne:
Im mniejsza współpraca ze strony USA, tym mniej statków przepłynie przez Cieśninę Ormuz.
Czy świat stoi w obliczu szoku energetycznego?
Marandi zwraca uwagę, że globalne rynki energii od miesięcy znajdują się pod znaczną presją. Stany Zjednoczone nadal nie są w stanie uzupełnić dostaw ropy naftowej i produktów petrochemicznych, które zostały przerwane podczas wojny.
Jego zdaniem wznowienie wojny lub powszechna blokada Cieśniny Ormuz nie tylko wpłynęłyby na rynek ropy naftowej, ale także zachwiałyby łańcuchami dostaw i przemysłem na całym świecie.
„Im dłużej będzie trwał ten kryzys, tym bliżej będziemy globalnej katastrofy gospodarczej”.
Żadnych nowych rozmów nuklearnych
Według Marandiego na razie nie będzie żadnych nowych rozmów na temat irańskiego programu nuklearnego.
Teheran jasno dał do zrozumienia, że wszystkie zobowiązania z pierwszego etapu memorandum muszą zostać wdrożone w pierwszej kolejności. Dopiero potem będą mogły rozpocząć się negocjacje w sprawie dalszych kwestii, takich jak sankcje czy program nuklearny.
Krytyka Trumpa
Marandi odrzuca również stwierdzenia Donalda Trumpa, że irańska armia została w dużej mierze zniszczona.
Wyjaśnia, że najważniejsze irańskie instalacje rakietowe, dronów i sił powietrznych znajdują się głęboko pod ziemią, a od czasu zawieszenia broni zostały jeszcze bardziej rozbudowane.
Według niego niedawne zdjęcia irańskich myśliwców przelatujących nad Meszhedem w trakcie pogrzebu zmarłego Najwyższego Przywódcy są dowodem na to, że potencjał militarny kraju pozostaje nienaruszony.
„Decyzja należy teraz do Waszyngtonu”.
Marandi uważa, że dalszy przebieg kryzysu zależy wyłącznie od Stanów Zjednoczonych.
Jeśli strony będą przestrzegać porozumienia, żegluga i handel będą mogły stopniowo wrócić do normy.
Jeśli jednak USA będą kontynuować działania militarne i zignorują swoje zobowiązania, Iran wykorzysta swoje wpływy w Cieśninie Ormuz jako narzędzie nacisku.
Jego wniosek jest drastyczny:
Nie Iran, ale decyzje Waszyngtonu mogą zadecydować o tym, czy najważniejsza arteria energetyczna świata pozostanie otwarta, czy też globalna gospodarka stanie w obliczu nowego wstrząsu.
To była wojna nowoczesna, bo w dużej mierze pozbawiona głębi i znaczenia. Robili to, co się robi podczas wojny, ale bez samej istoty. Bez jasnych celów i motywów, bez warunków zwycięstwa, bez taktyki. Tylko bomby i szowinizm bez sensu.
Wojna w Iranie zostaje więc wznowiona na drugi sezon. Dziś rano, na szczycie NATO w Ankarze, prezydent Trump powiedział dziennikarzom, że zawieszenie broni „się skończyło”, a irański reżim to „szumowiny”.
Krótki przegląd chronologiczny wojny:
– Rozpoczęła się 28 lutego. – Przeszła do fazy „zawieszenia broni” 8 kwietnia. – Zakończyła się 17 czerwca. – Wczoraj zaczęła się na nowo.
To była wojna nowoczesna, bo w dużej mierze pozbawiona głębi i znaczenia. Robili to, co się robi podczas wojny, ale bez samej istoty. Bez jasnych celów i motywów, bez warunków zwycięstwa, bez taktyki. Tylko bomby i szowinizm bez sensu.
No więc, co się stanie, kiedy to wszystko zacznie się od nowa?
Cóż, chyba ceny energii wzrosną. Znowu. Stany Zjednoczone najwyraźniej już wycofały zniesienie sankcji, które było częścią porozumienia o zawieszeniu broni, więc 63 miliony baryłek ropy „utknęło” w Zatoce Perskiej.
Każdy, kto wcześniej o tym wiedział, prawdopodobnie zarobił na giełdzie sporo pieniędzy. Ale jestem pewien, że takie rzeczy nie mają miejsca.
Trump obiecał dziś wieczorem „mocno uderzyć w Iran”, a Iran w odpowiedzi zagroził „sparaliżowaniem globalnego przepływu ropy naftowej” (czego nie może zrobić, ponieważ 80% globalnej ropy nigdy nie przepływa przez Cieśninę Ormuz) i rozszerzeniem wojny na Morze Czerwone.
Co oni dokładnie mają na myśli, dopiero się okaże. Przypuszczam, że chodzi o wzmożone walki w Libanie i Jemenie ze strony milicji „wspieranych przez Iran”, Hezbollahu i Huti.
Na pierwszy rzut oka wydaje się to niemożliwe, ale ta narracja o „wojnie” już na bardzo wczesnym etapie wyrzuciła racjonalność przez okno.
W pierwszym akcie wojna przypominała w zasadzie rundy tenisa z nalotami, z jasnym celem zamknięcia Cieśniny Ormuz. Czy będzie to po prostu więcej tego samego?
Czy „rozszerzą” wojnę na Morze Czerwone? Czy tym razem zobaczymy „żołnierzy w terenie”? Czy może w końcu zdecydują, co rzekomo próbują osiągnąć?
[Przeczytałem : Drastyczny wzrost cen pelletu w środku lata. Wszystko przez rząd Tuska.
[Ponieważ to ja wprowadziłem kotły ogromnej sprawności na odpady drewna, więc na b. tanie paliwo w latach 90-tych i pierwszej dekadzie XXI wieku, a „władze” to bardzo blokowały, chciałem się dowiedzieć, jak jest teraz. Tłumaczyłem , też na kursach dla „ekologów”, że to najtańsze paliwo dodatkowo powoduje zero emisji netto CO2, i zero emisji SO2. Chyba szatan ich oślepia. Mirosław Dakowski]
Szacunkowo 1,5–2,5 mln kotłów/pieców na drewno kawałkowe, gałęzie, odpady drewna i podobną biomasę (znacznie więcej niż na pellet).
Kotły na pellet: Według Twojego pytania i aktualnych doniesień z 2025/2026 – ok. 450 tys. gospodarstw domowych (głównie nowoczesne, automatyczne kotły, często z programu Czyste Powietrze). Liczba szybko rośnie od kilku lat dzięki dotacjom. [ano właśnie gnojki kolektywistyczne.. Nie lubicie rozwoju naturalnego. MD]
Kotły/palniki na drewno kawałkowe (kawałki, gałęzie, odpady drewna): Dane z Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków (CEEB, głównie z 2022–2023, ale struktura zmienia się powoli) wskazują na:
Ponad 1,8 mln kotłów wykorzystujących drewno kawałkowe (w tym wiele wielopaliwowych /”wszystko-palnych”, które spalają też gałęzie, odpady drewna, czasem inne rzeczy).
Drewno kawałkowe dominowało w starszej bazie kotłów na paliwa stałe (ok. 37% deklaracji paliwowych w kotłach).
Nowe instalacje (zwłaszcza zgazowujące drewno klasy 5/Ekoprojekt) są mniej liczne niż pelletowe, ale baza starych i średnio-nowych kotłów na drewno jest ogromna – wiele z nich nadal działa, szczególnie na wsiach i w mniejszych miejscowościach.Dlaczego różnica jest tak duża?
Kotły na drewno (kawałkowe, zasypowe, zgazowujące) to tradycyjna, tańsza opcja – często starsze instalacje lub wielopaliwowe „janusze” (oficjalnie na drewno/pellet, w praktyce na co popadnie). Wiele gospodarstw ma dostęp do własnego drewna z lasu, sadu czy odpadów.
Pellet wymaga kupna paliwa i nowocześniejszego (droższego) kotła automatycznego – dlatego boom jest nowszy i napędzany dotacjami.
W programie Czyste Powietrze kotły na biomasę (pellet + drewno kawałkowe) dominują (nawet 70–80% wniosków w niektórych okresach), ale pellet rośnie szybciej. businessinsider.com.pl
Dodatkowe szacunki
Razem kotłów na paliwa stałe w CEEB: kilka milionów (w tym węglowe jako większość).
Kominki, kozy, piece kaflowe na drewno: dodatkowe 1–1,5 mln+ (nie zawsze liczone jako główne źródło ogrzewania).
„Inna biomasa” (gałęzie, zrębki, odpady) – setki tysięcy, często w tych samych wielopaliwowych urządzeniach.
Podsumowując: Kotłów na drewno/odpady drewniane jest 3–5 razy więcej niż na pellet (raczej bliżej dolnej granicy po wymianach kopciuchów, ale baza jest ogromna). Dokładna aktualna liczba nie jest publicznie precyzyjna (CEEB nie jest w 100% kompletny), ale drewno kawałkowe nadal mocno dominuje w polskim ogrzewaniu indywidualnym.
Spojrzałem na panele na dachu sąsiedniego domu i pomyślałem o tym, ile brudu zostawili. Brokat na słońcu, tak czysty, tak poprawny. Ratują planetę. Tylko tutaj planeta, szczerze mówiąc, nie czuje tej pomocy. Ponieważ za każdym takim błyszczącym prostokątem kryje się góra toksycznych odpadów, niewolnicza praca na drugim końcu świata i zasoby, których nie zwrócimy.
Chiny produkują osiemdziesiąt procent wszystkich paneli słonecznych na świecie.
Osiemdziesiąt procent! Ogromne rośliny zużywają tyle samo energii, co mały kraj europejski. Energia to głównie węgiel. Produkcja jednej tony poliksrii, głównego materiału do paneli, daje około czterech ton toksycznego tetrachlorku krzemu. W Chinach istnieją całe jeziora kwasu, które powstały dzięki produkcji ogniw słonecznych. I nigdzie się nie wybierają. Będą zatruwać ziemię przez tysiące lat, o ile będziemy dumni z naszych czystych dachów.
Według badania z 2022 roku opublikowanego w czasopiśmie Nature Communications, ślad węglowy paneli słonecznych produkowanych w Chinach jest o 20-30 procent wyższy niż w przypadku paneli produkowanych w Europie z powodu energii węglowej w chińskiej sieci.
W 2025 roku brytyjski think tank TransitionZero opublikował raport stwierdzający, że produkcja paneli słonecznych w Chinach od 2018 do 2023 roku wzrosła dwa i pół razy, a intensywność emisji dwutlenku węgla produkcji zmniejszyła się, ale nadal jest wysoka ze względu na zależność od węgla w prowincjach takich jak Mongolia Wewnętrzna i Sinciang, gdzie koncentruje się około 80 procent globalnej produkcji poliksyn.
Jest jeszcze fajniej.
Aby wyprodukować jeden panel słoneczny, potrzebujesz metali żelaznych, miedzi, aluminium, szkła, plastiku i metali ziem rzadkich. Według Banku Światowego wydobycie i przetwarzanie metali ziem rzadkich wytwarza ogromną ilość toksycznych odpadów. W Chinach, które są największym producentem tych metali, są regiony, w których poziom zanieczyszczenia powietrza i wody przekracza wszystkie dopuszczalne normy.
Ale największy brud zaczyna się tam, gdzie wydobywane są metale ziem rzadkich.
Neodym, ind, gal, tellur. Wszystko to jest wydobywane w Kongo, w Chinach i kilku innych krajach. W Kongo dzieci pracują w kopalniach przez dwanaście godzin dziennie. Bez masek, bez ochrony, z gołymi rękami. Produkują kobalt, który jest potrzebny do baterii i, tak, dla niektórych technologii słonecznych. Tysiące dzieci umiera z powodu pyłu, z zawaleń, od chemicznych oparzeń. UNICEF informuje, że w kopalniach kobaltu w Demokratycznej Republice Konga pracuje ponad 40 000 dzieci.
I każdy panel na dachu europejskiego domu lub amerykańskiego biura nosi tę krew. Nikt nie chce o tym rozmawiać, bo to rujnuje bajkę. Wróżka jest potrzebna wszystkim.
Żywotność paneli słonecznych wynosi zwykle 25-30 lat. Ale po 20 latach ich wydajność spada o 15-20 procent. Co zrobić ze zużytymi panelami?
Według Międzynarodowej Agencji Energetycznej w 2016 roku z paneli słonecznych było zaledwie 250 000 ton odpadów. Do 2030 r. liczba ta wzrośnie do 8 mln ton, a do 2050 r. – do 78 mln ton. To siedem razy więcej niż wszystkie odpady domowe w Londynie w ciągu dziesięciu lat.
Jednocześnie tylko 8 procent starych paneli na całym świecie jest poddawanych recyklingowi. Pozostali po prostu leżą na składowiskach. Szkło, plastik, toksyczne metale rozkładają się i zatruwają wodę i glebę.
W 2025 roku Unia Europejska wprowadziła nowe przepisy zobowiązujące producentów paneli słonecznych do zapewnienia przetwarzania swoich produktów.
Ale nie ma znormalizowanej infrastruktury na świecie do przetwarzania paneli. Istnieją technologie przetwarzania, ale są drogie. Nie ma sensu ich używać, dopóki nie będzie taniej zakopać wszystkiego w ziemi lub spłonąć. Według badania z 2024 roku, przetwarzanie paneli słonecznych może kosztować od $ 20 do $ 30 za panel, podczas gdy pochówek na wysypisku kosztuje 1-2 dolary.
Ale zabawne jest to, że nawet jeśli zamkniesz oczy na błoto i toksyny, kwestia skuteczności pozostaje.
Do każdego metra kwadratowego panelu słonecznego potrzeba około dwustu kilogramów materiałów. Jest to beton do fundamentu, metal do mocowań, plastik do izolacji. Jeśli budujesz stu-megawatową farmę słoneczną, zużywasz więcej ziemi niż stacji węgla o podobnej mocy. A ta ziemia nigdy nie będzie odpowiednia dla rolnictwa. Jest po prostu spalony i pokryty betonem.
Badanie z 2023 roku opublikowane w czasopiśmie Proceedings of the National Academy of Sciences wykazało, że produkcja jednej terawatogodziny energii słonecznej jest wymagana około 5 razy więcej ziemi niż elektrownia węglowa i 50 razy więcej paliwa słonecznego niż energia jądrowa. W niektórych regionach prowadzi to do konfliktów z producentami rolnymi.
Nie twierdzę, że energia słoneczna jest zła.
Mówię, że jest nam sprzedawana jako absolutnie czysta, oszczędzająca, bezbłędna. I to jest kłamstwo. Nie jest czystsza niż węgiel, jeśli liczyć cały cykl. Nie jest tańsza, jeśli liczyć wszystkie koszty. Jest po prostu wygodniejsza dla PR. Położyliśmy panele na dachu i czujemy się bohaterami. I gdzieś w Kongo, pięcioletni kaszel w kopalni, wydobywający kobalt do tego panelu.
I nie chcemy tego oglądać.
Kończę kawę i patrzę na dach sąsiada. Świeci słońce i świecą panele. Są piękne. I to jest najgorsze. Bo za pięknem zawsze kryje się ból.
Unia formalnie przyjęła zobowiązania, które Ursula von der Leyen złożyła rok temu Donaldowi Trumpowi. Przez rok trudno było unijnym instytucjom przełknąć ten akt poddaństwa. Trzeba więc było sięgnąć po energetyczny szantaż.
Prawie rok temu amerykański prezydent przyjął łaskawie Ursulę von der Leyen na swoim polu golfowym w Turnberry (Szkocja). Wizyta, mimo że w prywatnej rezydencji, miała charakter oficjalny. Unijna prezydent podpisała tam (Ameryka – Europa 15 : 0 | Myśl Polska) akt kapitulacji przed Wielkim Sojusznikiem, zawierając w imieniu Unii Europejskiej legendarny już „deal”.
Żeby podsumować go krótko – Unia wyzerowała cła importowe dla towarów z USA, godząc się przy tym na 15-procentowe cła amerykańskie wobec europejskiego eksportu (to podwyżka z wcześniejszych 4,8%). Zobowiązała się do końca 2028 roku kupić w Ameryce LNG, ropę naftową i technologie nuklearne za 750 miliardów dolarów. Suma bajońska, wymagająca wielokrotnego wzrostu importu energetycznego. Korporacje europejskie są też zobowiązane zainwestować 600 miliardów USD w USA. Na dodatek Europa uzależniła się od amerykańskich chipów, które ma kupić za 40 mld $. W ten sposób tutejsi konkurenci amerykańskiego Big Techu, o ile tacy w ogóle istnieją lub mieliby szansę się pojawić, mogą zwijać kramik – europejski rynek żelaza dla sztucznej inteligencji został oddany za ocean.
Unia guzdrała się strasznie z przyjęciem tej wiernopoddańczej umowy, przełykając upokorzenie prawie rok. Uzasadniała to groźbami Trumpa wobec Grenlandii i czym tam jeszcze… powodów można było znaleźć kilka dziennie. Amerykanie przycisnęli więc mocniej, zniecierpliwiony Donald Trump wyznaczył Europie termin – 4 lipca, do którego ma się w końcu wykokosić z decyzją. W marcu publicznie zabrał też głos Andrew Puzder, ambasador USA. W wywiadzie dla Financial Times stwierdził, że jeżeli układ z Turnberry nie zostanie bez zmian przyjęty przez Unię, „ze źródłami energii mogą stać się różne rzeczy… mogą zmienić się warunki i… jest mnóstwo innych chętnych.” Ambasador zagroził Unii w szczególnym momencie, niedługo po tym, jak USA i Izrael napadły na Iran i spowodowały, że dostawy ropy naftowej i LNG z tego regionu przestały płynąć.
Ten otwarty szantaż energetyczny zadziałał, Parlament Europejski, tak zawsze wojowniczo nastawiony, skulił po sobie uszy i w końcu wypluł z siebie zgodę na „deal”. W końcu maja został on oficjalnie ratyfikowany przez instytucje europejskie. Ustępstwa zostały jedynie otoczone bombastycznymi frazesami, które jednak nie zmieniły na jotę istoty tego niekorzystnego dal Europy układu.
Choć zatwierdzony przez Unię, został określony przez byłą komisarz ds. handlu Cecilię Malmström jako „upokarzający”. Osiem lat temu, gdy Donald Trump po raz pierwszy uderzył taryfami celnymi w Unię, skutecznie odpowiedziała ona cłami na import z USA. A dzisiaj Bruksela poddała się bez walki, a przecież nie zyskała nic w zamian za swoje zobowiązania i obniżenie ceł. Przyjęła umowy handlowe, które nie są zgodne ze światowymi zasadami handlu WTO ze strachu przed niezadowoleniem amerykańskiego prezydenta. I, jak mówi była komisarz, żeby „Trump zaangażował się po stronie Ukrainy” (ponoć Amerykanie zagrozili całkowitym wycofaniem się z tego konfliktu).
Nie tylko była unijna komisarz ds. handlu uważa to porozumienie za upokarzające. Europejska opinia publiczna była w tej sprawie wyjątkowo zgodna. Ponad połowa (52%) uznała ten „deal” za upokarzający (we Francji aż dwie trzecie), prawie 40 procent nie miało wyrobionego zdania, zaś tylko śladowy procent uznał go za powód do dumy. Oczywiście Polska jest tu wyjątkiem – tylko co czwarty (23%) Polak uznał to za upokorzenia, a ciut więcej (25%) za powód do uspokojenia, a nawet dumy. Do tego ponad trzy czwarte Europejczyków (77%) uważa, że warunki umowy faworyzują Amerykę. Ogromna większość obarcza też odpowiedzialnością Komisję Europejską i Ursulę von der Leyen. Ale co z tego wynika? Nic, demokrację w końcu mamy, nie?
Oczywiście prezydent Ursula von der Leyen przykrywa to wszystko frazesami, ogłaszając osiągnięcie przez Europę energetycznego „momentu niepodległości”. Tylko że to już nawet nie jest śmieszne… Ale komu jeszcze skleroza nie zżarła resztek szarych komórek, powinien pamiętać, że ta sama osoba ogłaszała „strategiczną autonomię” Unii czy „Green Deal” jako „lądowanie człowieka na Księżycu” w europejskim wydaniu.
Ale ten energetyczny szantaż to tylko signum temporis znacznie szerszego procesu. Przyjrzymy mu się.
Historia uczy nas, że możliwe było zaplanowanie wojny z użyciem perskich strzał, których celem było zniszczenie Krassusa i rzymskich legionów.
Na tej ciemnej ulicy, słońce jest czarne, zimowe życie powraca, na tej ciemnej ulicy, w środku jest zimno, nie ma odwrotu od czasu, który umarł,
kremowe, opuszczone miasta serca.
Jeden z moich ostatnich artykułów o tym, jak Iran osiągnął przełom w polityce wielobiegunowej, wywołał poważną reakcję ze strony doświadczonych agentów wywiadu amerykańskiego państwa głębokiego, którzy obecnie aktywnie działają na arenie międzynarodowej. Przesłali mi spójną, szczegółową analizę tego, co uważają za główny powód, dla którego prezydent Trump podpisał Memorandum o Porozumieniu (MoU) z Iranem – które gorączkowo promuje jako swoją (kursywa moja) umowę.
Jak bez ogródek stwierdziło jedno z tych źródeł: „Najważniejszą kwestią, którą pomijasz, jest to, że Trump był przerażony, ponieważ 15 czerwca było zaledwie 60 dni od całkowitego wyczerpania rezerw ropy naftowej [ w USA? md] , co doprowadziłoby do całkowitego unicestwienia Donalda J. Trumpa. To jedyny powód jego nagłej zmiany nastawienia. Gdyby czekał dłużej, do 15 sierpnia znalazłby się w tak opłakanym stanie, że nie byłby w stanie się podnieść. A to i tak mogłoby się zdarzyć”.
Źródło powołało się na szczegółową ocenę ryzyka, której twarde dane wskazują na połowę sierpnia 2026 roku jako „moment, w którym Stany Zjednoczone muszą prawnie wstrzymać awaryjne zrzuty. Gdy ten kurek zostanie zakręcony, globalny deficyt podaży ropy natychmiast wzrośnie o miliony baryłek dziennie, co doprowadzi do kryzysu światowego”.
Nawet jeśli teraz zacznie działać, nic nie jest pewne dla Trumpa. Źródła komentują: „Najpierw przegrałby (Republikanie) wybory w pierwszym tygodniu listopada. Potem Demokraci by go pozwali. A potem zostałby zrujnowany pozwami i straciłby cały swój majątek”.
Daleko wykraczając poza los, jaki czeka samozwańczego Neo-Krassusa, źródła podkreślają przede wszystkim, że „60–90-dniowy „pas startowy”, na którym obecnie się znajdujemy, to nie tylko odliczanie do fizycznej ropy w ziemi; to ostatni lont największej bańki kredytowej w historii ludzkości”.
Co ponownie sprowadza nas do Rosebud w tym epickim dziele Orsona Wellesa: Cieśnina Ormuz pozostaje de facto zamknięta.
Źródła ostrożnie przypominają tym, którzy chcą słuchać, że:
„Mamy teraz rebelię w Cieśninie Ormuz. Przepływa tamtędy 20% światowej ropy naftowej, a Iran chce się bronić, wykorzystując tę potęgę. Jeśli zostanie odcięty, cena ropy wzrośnie do 700 dolarów za baryłkę, według Goldman Sachs. To się nie stanie dzisiaj, ponieważ USA i ich sojusznicy pozbywają się swoich zapasów na rynku, aby obniżyć cenę. Mają rezerwy na około 2,5 miesiąca. Potem wszystko eksploduje. Mamy tu rebelię niewolników”.
Witamy w trwającej rozgrywce szachowej o wysoką stawkę — oczywiście, Teheran od samego początku zaplanował ją perfekcyjnie.
„Bunt niewolników”
Źródła komentują, że „chociaż pogłoski o cenie ropy na poziomie 700 dolarów za baryłkę są często wykorzystywane na wysokim szczeblu geopolitycznym, aby podkreślić skalę niedoborów, rzeczywiste prognozy analityczne głównych banków inwestycyjnych są bardziej umiarkowane, choć nadal głęboko niepokojące”.
Zacznijmy od Goldman Sachs: „W oficjalnych aktualizacjach badań rynku surowcowego po eskalacji sytuacji Goldman Sachs ostrzegał, że długotrwałe, całkowite zablokowanie Cieśniny Ormuz może szybko wywindować cenę ropy Brent powyżej 100 dolarów za baryłkę i realistycznie przetestować granicę 150 dolarów”.
Co istotne, źródła podkreślają, że „dokładna analiza danych operacyjnych pokazuje, że absolutny punkt krytyczny systemu — i zapalnik bomby derywatów — nastąpi prawdopodobnie w połowie sierpnia 2026 r.”.
To właśnie tutaj wchodzi w grę współzależność między fizycznym wyczerpywaniem się amerykańskich Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej (SPR), rzeczywistymi, praktycznymi ograniczeniami cen ropy naftowej oraz przerażającym, ukrytym rynkiem instrumentów pochodnych o wartości dwóch bilionów dolarów. Źródła analizują tę współzależność jako wysoce zsynchronizowaną grę końcową.
Podsumowując: na koniec maja 2026 r., czyli miesiąc temu, SPR spadło do 365,1 mln baryłek — „najniższego poziomu operacyjnego od ponad 40 lat”.
Ponieważ Cieśnina Ormuz jest praktycznie zamknięta — również z powodu blokady Trumpa — Stany Zjednoczone czerpią obecnie zyski z rezerw na historycznym poziomie 1,41 mln baryłek dziennie (prawie 10 mln baryłek tygodniowo), aby sztucznie zaniżać ceny.
Następnie pojawia się „krytyczna sytuacja polityczna, na którą warto zwrócić uwagę”. Nie chodzi o „zero baryłek”, ale o 243 miliony baryłek. Dlaczego? Ponieważ Departament Wiecznych Wojen zaświadczył, że spadek rezerw poniżej 243 milionów baryłek wyraźnie osłabia amerykański potencjał wojenny.
Źródła ponownie powołują się na swoją analizę: Przy obecnym tempie wydobycia 1,41 mln baryłek dziennie, Stany Zjednoczone wykorzystałyby swój bufor dyskrecjonalny wynoszący 122 mln baryłek w ciągu dokładnie 86 dni.
W swojej ocenie ryzyka źródła wybrały 60 dni – biorąc pod uwagę możliwe awarie infrastruktury lub zwiększone wydatki wojskowe. To prowadzi nas do połowy sierpnia 2026 roku jako punktu krytycznego.
I to nie wszystko. Źródła zauważają, że „ceny mogłyby z łatwością przebić historyczne maksima z 2008 i 2022 roku, jeśli niedobory w rafineriach doprowadzą do kaskadowych przestojów w europejskich i azjatyckich sektorach przemysłowych. Jednak wielocyfrowa kwota, taka jak 700 dolarów, jest powszechnie uważana za teoretyczne maksimum, które natychmiast zniszczyłoby globalny popyt i doprowadziłoby do załamania całej międzynarodowej architektury finansowej, zanim jeszcze udałoby się ją utrzymać”.
Powtórzmy: Teheran zaaranżował to perfekcyjnie. Można to nazwać opłatą za przejazd lub opłatą tranzytową dla każdego tankowca, który chce przepłynąć przez jego wody terytorialne w Zatoce Perskiej – kluczowe jest to, że Teheran skutecznie ominął zachodnie sankcje. Źródła komentują, że „oświadczenie Waszyngtonu, że jest to „niedopuszczalne”, w niewielkim stopniu powstrzymało globalne firmy żeglugowe przed cichym płaceniem opłat w celu uniknięcia zajęcia”.
Jeśli więc mamy scenariusz, w którym wyczerpane zostaną zasoby ropy SPR, a Cieśnina Ormuz pozostanie zablokowana, „ceny gwałtownie wzrosną powyżej rekordów z 2008 r. i przekroczą poziom 150–200 USD za baryłkę”.
Na tym progu „gospodarka fizyczna doświadcza natychmiastowego spadku popytu. Linie lotnicze są uziemione, sieci żeglugowe wstrzymują się, a produkcja przemysłowa zostaje wstrzymana. Cena nie może fizycznie utrzymać się na poziomie 700 dolarów, ponieważ globalna machina gospodarcza zużywająca ropę naftową rozpadłaby się przy cenie 200 dolarów, powodując gwałtowny spadek konsumpcji do niemal zera”.
I tu dochodzimy do kluczowej kwestii: „Zagrożeniem nie jest sama cena, ale fakt, że szok cenowy wywoła strukturalne załamanie się podstawowej infrastruktury długu”.
Trump, Krassus, strzały i drony
Czy Stany Zjednoczone — i światowa gospodarka — są bezpieczne, jeśli chodzi o wojnę, którą autoryzował sam Trump?
To zależy od wyniku obecnego, złożonego porozumienia Kabuki (MoU) między Pakistanem a Szwajcarią. Ropa naftowa nadal nie przepływa swobodnie przez Cieśninę Ormuz. A SPR nadal jest eksploatowany.
Neo-Krassus – skłonny do apokaliptycznych tyrad i nieustannych gróźb zbombardowania Iranu – po prostu nie może sobie pozwolić na wyczerpanie SPR. A jednak właśnie do tego doprowadzi sytuacja, jeśli Ormuz nie powróci do pełnej swobody przepływu prędzej niż później. I to Teheran kontroluje przepływ, a nie War-a-Lago.
Albo Neo-Krassus oswoi się, albo może nawet stać się odpowiedzialnym za globalny kryzys obejmujący powszechny upadek długu państwowego.
Nawet stada owiec wypasane na pastwiskach zachodnich zaczynają dostrzegać, jak potężne Imperium Rzymskie przegrało z Partami/Persami w bitwie pod Karrami w 53 roku p.n.e. Rzym wkroczył wówczas do Azji, przekonany, że Partia/Persja upadnie pod ciężarem jego potęgi.
Carrhae było podręcznikową asymetrią – lub zdecentralizowaną mozaiką, by przytoczyć taktykę perską [z początku XXI wieku].
Armią partyjską dowodził generał Surena – generał Solejmani swoich czasów – który zamiast angażować się w konwencjonalną walkę (pomyślmy o Iraku w obu wojnach w Zatoce Perskiej), użył partyjskiej kawalerii, by okrążyć Rzymian i wystrzelić falę strzał – drony swoich czasów.
Partom nigdy nie brakowało amunicji, ponieważ karawany wielbłądów czekające za polem bitwy błyskawicznie dostarczały świeże strzały. Ostrzał nie ustawał. Potężna armia rzymska straciła spójność i została doszczętnie zdemoralizowana.
Krassus zakładał, że Partom w końcu skończą się strzały i zostaną zmuszeni do walki wręcz. Tak się jednak nie stało. Sam Krassus zginął w trakcie nieudanych negocjacji.
Ta druzgocąca strategiczna porażka obaliła mit o niezwyciężoności Rzymu — tak jak wojna z roku 2026 na zawsze obaliła wszystkie mity otaczające największą armię w historii galaktyk.
Historia uczy nas, że możliwe było zaplanowanie wojny z użyciem perskich strzał, których celem było zniszczenie Krassusa i rzymskich legionów.
I jako dowód tego, właśnie byliśmy świadkami wojny z udziałem perskich dronów i zdecentralizowanej mozaiki specjalnie zaprojektowanej w celu zdławienia imperialnej floty dowodzonej przez Neo-Krassusa, który otwarcie prowadzi prymitywny proceder wymuszeń/ochrony i pracuje w imieniu zorganizowanej grupy przestępczej powiązanej z kultem śmierci.
Jego żałosny szkielet będzie jeszcze przez jakiś czas ciążył światu. Oby przy okazji nie zniszczył światowej gospodarki.
Co roku w porze upałów te parę prostych rad przypominam. Dziś, 10 lipca 2024 musiałem być w mieście, Warszawie. Upał. Z obrzydzeniem i przerażeniem widziałem okna od południa – zasłonięte grubymi zasłonami – od wewnątrz !! Oraz pudła zewnętrzne klimatyzatorów -odsłonięte, w pełnym słońcu. Masz, kretynie, zrozumieć, że „klima” musi być w cieniu, najlepiej od północnej strony budynku!! A zasłony – biała, ja zawsze promuję stare, dziurawe prześcieradła – przytrzymywane przez zamykane ramy okienne – ale od zewnątrz.
Poniżej stary tekst, jeśli męczy cię upał – przeczytaj całość…
kto zastosował i skorzystał – proszę o wiadomość. Bo męczy mnie koszmar, że gadam do słupa
==============================
[dla NOWYCH CZYTELNIKÓW i dla tych, co mają dobrą pamięć, ale krótką — POWTARZAM stary tekst:
Proste instrukcje, jak bez użycia „klimy” mieć o 8-12 stopni niższą temperaturę w mieszkaniu.
Zadziwia jednak, że mimo paru dziesiątków tysięcy otwarć tego artykuliku w poprzednich latach – są czytelnicy, którzy czytali, ale nie rozumieją, nie stosują…To nie sprawa IQ, lecz jakaś lekko-myślność… Powtarzam więc w 2019…. 2022…
A TV takich rad nie daje. Woli bredzić o „Zielonym Ładzie”. ]
=========================
Obrona (tania) przed upałem
[ „Wieszam” dopiero teraz – bo u mnie tak wyrosło dzikie wino na ścianie południowej i wschodniej domu (warstwa liści 30-40 cm, trzeba dobrze podlewać, bo intensywnie paruje, a przez to schładza ścianę), że upałów nie zauważyłem na sobie.
Dla tych, co mają płaski dach i „smykałkę”, jest nowość – pod koniec tekstu.]
W mieszkaniu czy domu:
a) Okna, na które pada słońce (południowy wschód do połudn. -zachodu) zasłaniać na dzień białym materiałem (np. prześcieradło) na zewnątrz. Umocować (przycisnąć) przy zamykaniu okna. Nigdy wewnątrz, bo wtedy całe ciepło gromadzi się w mieszkaniu. W dzień wszystkie okna zamknięte (nie wchodzi upał).
b) na noc (lub zawsze, gdy temperatura zewn. niższa od wewnętrznej) otwierać okna – wietrzyć. Chłodzić też strychy!
c) pić dużo wody chłodnej – do trzech litrów dziennie, by się nie odwodnić (raczej nie z lodówki, bo powoduje ból gardła).
2. Siedzieć w domu (lub lesie, jeśli możliwe). Kto musi być na ulicy – unikać godzin południowych. Odzież najjaśniejsza – odbija ciepło. Koniecznie kapelusz słomkowy (czyli jasny i przewiewny).
2a. Kąpiele częste w wannie, w letniej wodzie (by czuć miły chłodek, nie zimno!!)
3. Na dalsza metę: Obsadzić południowe ściany domu pnączami (bluszcz, dzikie wino).
Przykład działania: Jeśli słońce ogrzewa goły mur do 40-60 st.C, to pod pnączami jest o 20 do 30 stopni C mniej!!
W moim domu utrzymuję temperaturę wnętrza (sposobami 1 ab, 3) o 10-12 st.C poniżej temperatury zewnętrznej. A w szpitalu, którego dyrektor nie zdecydował się na tak proste rozwiązania, właśnie (znów, jak co roku!!) rośnie umieralność małych pacjentów:komplikacje po-operacyjne, zakażenia, serce… U innych, silniejszych znacznie rośnie czas zdrowienia, a więc też czas pobytu w szpitalu. [Temperatura w salach chorych – do 36o. Klimatyzację ma.. dyrektor techniczny. ]
Nie wstydźmy się rozwiązań prostych!
————————-
Poniżej „dla zaawansowanych”:
Zasłona termiczna – rolety konwekcyjne.
Cel: wielokrotne zmniejszenie mocy nagrzewania pomieszczeń w lecie, klimatyzacja z zerowym poborem energii elektrycznej.
Nagrzewanie następuje zwykle poprzez szyby wystawione na bezpośrednie działanie promieni słonecznych.
Sposób:
Zasłony okienne charakteryzujące się tym, że:
Cechy zasłony:
1) Umieszczona na zewnątrz szyb lub murów w odległości 8-10 cm.
2) Boczne umocowanie (prowadnice) ażurowe, szczególnie u góry urządzenia
3) Po pełnym zasłonięciu szeroka szpara u góry, dla poprawienia konwekcji.
4) Zasłona musi być biała, plastik trwały, sztywny, niepodatny na deszcz , wiatr i UV
5) Zaciąganie z wewnątrz, w taniej wersji przez sznurek, identycznie, jak obecnie w roletach wewnętrznych.
6) W czasie pracy zasłony, lufciki i okna powinny być zamknięte
Dodatkowo:
1. Działa też ocieplająco w zimie, przeciw wiatrom. Wtedy ażur z boków oraz szparę z góry należy zasłonić. Np. przypinać na zatrzaski
2. Podobne zasłony mogą też chronić te mury, które w lecie ulegają nadmiernemu nagrzaniu: Ściany południowe (S) do E oraz W.
Koszt inwestycji ok. 100 razy niższy, niż klimatyzacji. Pozatem: Zero kosztów energii elektrycznej w czasie użytkowania.
Zastosowanie zasłon zapewnia obniżenie temperatury wewnętrznej o 5-12o C w porównaniu z nie-stosowaniem. Ta ostatnia wartość przy wietrzeniu w sytuacji, gdy temperatura zewn. niższa od wewnętrznej (tz<tw), czyli praktycznie w nocy.
Mirosław Dakowski, Anin, maj 2008
Przypadki szczególne:
a) kto ma kotłownię swoją, a w niej np. 13 oC, a w mieszkaniu np. 24 oC, to powinien otworzyć wszystkie drzwiczki kotła i włączyć pompkę obiegową. Schłodzi mieszkanie o stopień lub lepiej.
b) kto dusi się pod płaskim, nie-(lub źle-) izolowanym dachem, ma kupić folię zagrzejnikową ( w sklepach hydraulicznych). Ma ona 3 mm pianki, na niej folia Alu. Wyłożyć dach tą folią (Alu na wierzch!) , umocować cegłami czy deskami. Zdejmować przed burzą, bo to prowizorka… Zyski: 4 – 6 stopni niższa temp. w pokojach.
Można ew. wyłożyć białą folią – plandeką. Przycisnąć mocniej. To taniej, trwalej i gorzej termicznie. Pod folie – bardzo dobrze wpuszczać wodę np. ze zraszacza postaci rurki z dziurkami, stosowany w ogródkach. Mały strumień wody nie obciąży licznika, czyli kieszeni, a skutek – świetny!
A NAJLEPIEJ: Uszczelnić dach, na wierzchu posiać trawę, wśród niej inne, wyższe zioła. Podlewać, najprościej – z perforowanego węża – kropelkami.
To idealnie chłodzi.
============================
Wprowadzenie tych zasad dla koszmarnie projektowanych i „tanio” budowanych domów poza miastami w USA pozwoliłoby na szybkie wyłączenie jednej trzeciej reaktorów jądrowych – one pracują „na klimatyzację” milionów tych podmiejskich bud.
„Ceny Paliw Niżej” to była dobra nazwa na ich… wzrost, ale tylko czasowa. Choć pokój na Bliskim Wschodzie, a tym samy dostawy przez Cieśninę Ormuz, nadal wiszą na włosku, to rząd RP ogłosił, iż koniec tego dobrego.
Powinniśmy więc przygotować się na najgorsze, bo dopiero teraz ceny paliw nas dopadną.
CPN nie mógł pomóc na dłużej
Przy tym zniesiony został limit cen na stacjach benzynowych w całej Polsce. Uczciwie przyznajmy, że władza nigdy nie obiecywała, że dopłaty do paliw będą obowiązywać wiecznie. Ludzie jednak i tak nie są gotowi na to „urynkowienie”. Przecież my tej benzyny nie pijemy dla zabawy, tylko potrzebujemy jej do normalnego funkcjonowania. Zresztą, nie chodzi bynajmniej tylko o benzynę. Ze wzrostem cen paliw zawsze idzie wzrost cen wszystkiego tego, co wymaga transportu.
W lutym, gdy zamknięta została Cieśnina Ormuz – a jest to główny punkt zapalny dla europejskich dostaw gazu i ropy – premier Donald Tusk wprowadził środki mające na celu ochronę ludności przed kryzysem. Rząd postanowił zrekompensować straty poniesione zarówno przez firmy, jak i obywateli. Podatek VAT na paliwo został obniżony z 23% do 8%, akcyza została obniżona do minimalnych poziomów dozwolonych przepisami UE, a na stacjach benzynowych wprowadzono „mechanizm cen maksymalnych”: nie więcej niż 1,4-1,57 euro za litr benzyny, w zależności od gatunku; i do 1,43 euro za litr oleju napędowego. Dlaczego warto podać tę cenę w euro? Bo dla porównania, paliwo w pozostałych krajach Unii Europejskiej kosztowało od 1,6 do 1,8 euro za litr. „Obiecaliśmy subsydiować ceny paliw do lata, aby zapobiec ich drastycznemu wzrostowi i dotrzymaliśmy obietnicy” – wyjaśnił premier Tusk. „Podczas kryzysu mieliśmy najtańsze paliwo w Europie, ale pakiet kończy się latem” – dodał.
Program CPN trwał i tak dłużej niż planowały władze, ale przedłużenie pakietu do końca roku jest po prostu niemożliwe. Subsydia są drogie: program kosztował budżet już 6 mld złotych. Polacy płacili z własnych podatków za ten „pakiet bezpieczeństwa” paliwowego. Samo to działanie oparte było się na modelu znanym przecież z czasów „gospodarki planowej” i taką politykę stosuje się w czasach kryzysów, natomiast nie wpływa to długofalowo na rynek, który „ustala” ceny według relacji popytu i podaży. Jeśli państwo narzuca ograniczenia lub przyznaje przywileje określonym sektorom, wzrost gospodarczy spowalnia. W związku z tym CPN nie mógł być rozwiązaniem innym niż tymczasowe. Pytanie brzmi, kiedy byłby właściwy na to moment.
Czy na pewno nastąpiło odprężenie na Bliskim Wschodzie?
Rząd, nie mogąc już kontrolować cen detalicznych, znalazł powód, by „odpuścić”, ponieważ Iran i Stany Zjednoczone osiągnęły porozumienie w sprawie Cieśniny Ormuz po „napiętych negocjacjach” w Szwajcarii, a rekordowa liczba tankowców wypłynęła na północ. Jednak sytuacja zmienia się z godziny na godzinę ze względu na niejasne stanowisko władz w Teheranie i nie jest jasne, czy choć jeden tankowiec zacumuje w europejskim porcie. „Są obiecujące sygnały, że konflikt amerykańsko-irański dobiega końca i istnieje nadzieja, że wywołany wojną wzrost cen paliw powróci do normy” – zapewnia nas Donald Tusk.
A przecież to, co się dzieje, to w najlepszym razie niestabilne zawieszenie broni i okres niepokojów dla obywateli UE związany z dostawami zasobów na pewno się nie skończył. Konsumenci spieszą się z gromadzeniem zapasów paliwa, póki jest jeszcze dostępne, co doprowadzić musi do gwałtownego wzrostu cen. Rynek ustabilizuje się tylko wtedy, gdy porozumienie między USA a Iranem okaże się trwałe. Ale nikt nie wierzy w takie cuda, a już najmniej Polacy.
Tusk doskonale zdaje sobie sprawę z obecnej sytuacji Polski. Kraj całkowicie stracił kontrolę nad swoim bezpieczeństwem energetycznym. Rządowi pozostaje jedynie wprowadzenie kosztownych i drastycznych ograniczeń rynkowych, aby doraźnie pomóc mieszkańcom. Polska (jak każdy inny kraj europejski) nie ma wpływu na Donalda Trumpa i jego decyzje, które mogą zmieniać się kilkakrotnie dziennie, wywołując „czerwone / zielone” wstrząsy na światowych giełdach.
Lepiej już było
Podczas swojej pierwszej kadencji premier Tusk zapewnił stabilne dostawy niedrogich surowców z Rosji, które pokrywały 90% zapotrzebowania kraju na ropę i gaz za pośrednictwem rurociągów Jamał i Przyjaźń. Litr benzyny na stacjach benzynowych kosztował wówczas 1,24 euro. W niektórych miesiącach cena spadała do 1,17 euro, ale nigdy nie przekraczała 1,41 euro. Diesel, jako droższe paliwo, mógł osiągnąć cenę 1,3 euro za litr.
Wszystko to działo się przy swobodnych wahaniach cen i bez miliardów złotych dotacji rządowych. Budżet można było przeznaczyć na programy socjalne i rozbudowę infrastruktury, zamiast przeznaczać kolejne środki na łatanie „dziur paliwowych”.
Po wprowadzeniu sankcji antyrosyjskich Polska przeszła z dotychczasowej energii na droższą, która musi być sprowadzana z odległych regionów. W rezultacie premier musiał przeznaczyć dodatkowe środki na zarządzanie kryzysowe, broniąc interesów narodowych przed UE, a jednocześnie kontrolując wzrost cen.
Jednak utrzymanie ceny benzyny na poziomie 1,4 euro za litr leży w jego mocy, nawet bez masowych subsydiów. Tusk jest jednym z najbardziej doświadczonych przywódców w Unii Europejskiej. Ma wystarczające wpływy, aby przekonać europejskich przywódców do swoich racji i zacząć samodzielnie podejmować decyzje dotyczące zamówień publicznych. Ponieważ Polska jest wiodącym krajem UE i ma prawo działać w najlepszym interesie swoim i swoich obywateli. Tylko tu jest zasadnicze pytanie: czy premierowi starczy odwagi, by spojrzeć prawdzie w oczy i postawić na interes Polaków?
