Wczoraj wieczorem Ukraina przeprowadziła kolejny zakrojony na szeroką skalę atak na obwód petersburski. Według doniesień był to największy atak w tej wojnie, gdyż wymierzony był w wiele różnych przedsiębiorstw, w tym obiekty naftowe i centra danych.
Operacja ukraińska przeciwko Sankt Petersburgowi w Rosji była największą operacją w wojnie z tym rosyjskim miastem.
Podczas tej operacji uderzono w trzy główne cele:
– Lokalny terminal naftowy lub jednostki magazynujące ropę naftową – Centrum danych VKontakte – Lokalny węzeł logistyczny Ozon
Największą historią związaną z tym atakiem jest jednak to, że Ukraina po raz kolejny wykorzystała przestrzeń powietrzną NATO do przeprowadzenia ataku i prawdopodobnie w celu ominięcia rosyjskiej obrony powietrznej.
Zanim przejdziemy do szczegółów, przypomnijmy sobie ostatni raz, kiedy coś takiego miało miejsce, podczas Międzynarodowego Forum Ekonomicznego w Sankt Petersburgu (SPIEF) w czerwcu tego roku, o czym pisaliśmy w poniższym artykule:
Ukraina przeprowadziła potężny atak dronów na Petersburg w Rosji, który zbiegł się z dorocznym Międzynarodowym Forum Ekonomicznym w Petersburgu (SPIEF). Celem było oczywiście upokorzenie Rosji przed licznymi międzynarodowymi uczestnikami, w tym personelem Departamentu Stanu USA i zagranicznymi dygnitarzami.
Przypomnijcie sobie, że podczas tego ataku dokonaliśmy geolokalizacji i triangulacji trajektorii dronów i na podstawie położenia kamer doszliśmy do wniosku, że przynajmniej część dronów, które uderzyły w terminal naftowy w Sankt Petersburgu, w rzeczywistości nadlatywała z kierunku zachodniego, w następujący sposób:
W artykule znalazł się również film nagrany z rosyjskiej łodzi, na którym widać ukraińskiego drona przelatującego nad Morzem Bałtyckim w miejscu, które naszym zdaniem znajdowało się w pobliżu granicy z Estonią.
Teraz jednak mamy ostateczne potwierdzenie z wczorajszych ataków: rzecznik ukraińskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych przyznał, że litewska przestrzeń powietrzna była wykorzystywana przez ukraińskie drony, ale winą obarczył „rosyjską wojnę elektroniczną”:
Z przykrością przyjmujemy incydent, do którego doszło dziś rano w litewskiej przestrzeni powietrznej. Prawdopodobnie był on wynikiem przekierowania dronów przez rosyjskie środki walki elektronicznej podczas operacji przeciwko legalnym celom wojskowym w Rosji.
Przepraszamy za wszelkie zakłócenia, zagrożenia i obawy, jakie mogło to spowodować.
Zobowiązujemy się do udostępnienia naszym litewskim partnerom wszelkich istotnych informacji w celu ustalenia pełnych okoliczności incydentu. Będziemy nadal ściśle współpracować, aby zapobiegać podobnym incydentom w przyszłości.
Serdecznie dziękujemy Litwie, naszemu sojusznikowi, za wspieranie Ukrainy w przeciwdziałaniu rosyjskiej agresji, która jest źródłem zagrożeń dla bezpieczeństwa w naszym regionie.
Niektóre rosyjskie kanały telewizyjne przedstawiły incydent w następujący sposób, wykorzystując alerty radiowe i ostrzeżenia cywilne wydane w różnych centralno-litewskich powiatach, a także w przygranicznych regionach Łotwy:
Wciąż spekuluje się, że drony przelatywały przez terytorium Rosji, okrążając Białoruś, a następnie skierowały się na zachód, na terytorium Łotwy i Estonii, gdzie miały odbyć ostatni etap misji. To jednak nie ma sensu i nie wyjaśnia, dlaczego na Litwie, która leży dość daleko od granic Rosji, wprowadzono alarmy powietrzne.
Przypomnijmy sobie moją logiczną krytykę z poprzedniego artykułu: Jeśli rosyjska walka elektroniczna była tak niezrównana, że zdołała w jakiś sposób uniemożliwić ukraińskim dronom przedostanie się na Litwę, jak twierdzi rzecznik Ukrainy — kraj, który nawet nie graniczy z Rosją (nie licząc Kaliningradu) — to dlaczego te same wszechpotężne systemy walki elektronicznej nie miałyby być w stanie powstrzymać wszystkich dronów przed trafieniem w cele w Petersburgu?
O ile nam wiadomo, większość celów rzeczywiście została trafiona. Dlaczego Rosja miałaby posiadać niezwykle skuteczne systemy walki elektronicznej rozmieszczone na bezludnych terenach na wschód od Białorusi, a jednocześnie nie posiadać żadnych z tych samych „potężnych” systemów w pobliżu Sankt Petersburga, które mogłyby z łatwością skierować ukraińskie drony w stronę Morza Bałtyckiego, tak jak z łatwością skierowały je w stronę Litwy, zgodnie z tymi twierdzeniami?
Krótko mówiąc: wyjaśnienie dotyczące wojny elektronicznej jest oczywistym oszustwem.
Jednak w szokującym zwrocie akcji agencja Reuters zacytowała litewskiego ministra obrony Robertasa Kaunasa, który mimochodem ujawnił, że drony w rzeczywistości „pochodziły z Polski”:
W ostatnich dniach pierwszym newsem, ciągle aktualnym, były i są awantury wokół Trybunału Konstytucyjnego, przy którym od jesieni 2015 roku majstrowali politycy PO i PiS-u tak, że już nie da się ożywić tej ważnej instytucji w obecnym kształcie. Prezes TK Bogdan Święczkowski, nie dopuścił do orzekania Macieja Berka. Przed gmachem TK zebrali się zwolennicy Prawa i Sprawiedliwości w obronie aktualnego stanu. Doszło do przepychanek obrońców Trybunału z policją.
Wydarzenia te miały swoją dramaturgię tworzoną i podgrzewaną nie tylko przez telewizję PiS-owską (Republikę i wPolsce24), ale także przez media rządowe.
Wczoraj pisał o tym Andrzej Szubert (opolczyk); dodajmy – krytycznie pisał:
„Są różne opinie na temat przyczyn tej fałszywej barykady. Np. że idzie o ratowanie niezależności TK i NBP. Ale czy one są rzeczywiście niezależne? Od wpływu Polaków na ich funkcjonowanie na pewno tak – są niezależne. A czy służą polskiej racji stanu? Czy też i one są aktorami na scenie i realizują wytyczne właściciela teatru. Bo tak myślę, że właściciel miał wystarczająco dużo czasu, by usunąć ze sceny politycznej, przynajmniej w najważniejszych instytucjach, wszystkich, którzy nie chcieli grać przypisanych im ról i upierali się przy staromodnym i szkodliwym dla interesów właściciela teatru patriotyzmie i trosce o dobro Polski. O jej rzeczywiste, a nie propagandowe, dobro.
Prawdziwi Polacy mają walczyć z jeszcze prawdziwszymi Polakami. Musi być to wojna widoczna w mediach, by wciągnąć w nią rzesze niezdecydowanych.
Tak, aby w najbliższych wyborach ponad połowa wyborców zagłosowała na stary już układ POPiS, po jednej lub drugiej stronie. Aby nielicencjonowani nie zdobyli władzy. […] Nie dajmy wciągnąć się w załganą wojnę ‚polsko-polską’ inscenizowaną kolejny raz przez marionetki okupanta. Wybór między POsraelem a PiSraelem to jak wybór między dżumą a tyfusem plamistym:
Na pewno jest sporo prawdy w tym, że jest to w mniejszym lub większym stopniu zainscenizowana gra mająca na celu zwarcie szeregów PiS-u i PO oraz przyciągnięcie niezdecydowanych wyborców. Ale czy tylko? – Przytoczę tu kilka mądrych sądów wyrażonych przez dziennikarzy skupionych w ‚Myśli Polskiej’:
— Jan Engelgard: „Doszło do szarpaniny pod Trybunałem Konstytucyjnym. Czy jest to ostatnia bitwa dwóch plemion, które doprowadziły Polskę do tego stanu?”
— Przemysław Piasta: „Dwa plemiona: Hutu i Tutsi okładające się maczugami po głowach – to jest ten poziom; żenujące to i smutne.
— Olaf Swolkień: „To nie jest tylko walka dwóch plemion. W planie Tuska jest utrata suwerenności Polski, włączenie jej du UE. Idzie o zniszczenie ostatnich elementów niezależności Polski (TK, wprowadzenie euro i cenzury). Przejęcie TK przez Tuska może się skończyć zawieszeniem w swoich funkcjach prezydenta. To, że PiS był straszny, nie znaczy, że nie może być gorzej”.
Zdecydowanie przeciw zakusom Tuska wypowiada się Piotr Szlachtowicz: „Czy ten totalitaryzm brukselski jest już na pełnej prostej w naszym kierunku? – No tak, PiS-owcy też ‚majstrowali’, ale Tusk idzie już na całość. Chce zdobyć TK, by można było zatwierdzić każdy lewacki bełkot i swobodnie aresztować dalsze niewygodne osoby. Jest to też zagrożenie dla Korony Grzegorza Brauna, bo według prawa polskiego tylko Trybunał może zdelegalizować partię”.
Głosy te uwzględnił w niedzielę prof. Przemysław Czarnek w przemówieniu przed budynkiem Trybunału, gdy przekonywał, że konsekwencje zmian w TK mogą być znacznie szersze. W jego ocenie przejęcie instytucji przez obecny obóz władzy mogłoby doprowadzić do rozstrzygnięć dotyczących m.in. Sądu Najwyższego oraz ważności wyborów prezydenckich.
„Jeśli wezmą Trybunał w swoje ręce, to w pierwszej kolejności stwierdzą niekonstytucyjność ustawy o Sądzie Najwyższym, a w ślad za tym powiedzą, że prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie urzęduje, ponieważ nikt nie stwierdził prawidłowej ważności wyborów” – mówił kandydat PiS na premiera.
Ukazały się wyniki ogólnopolskiego i europejskiego badania dotyczącego przemocy wobec kobiet, przeprowadzonego przez Główny Urząd Statystyczny przy współfinansowaniu Eurostatu. Badanie stanowi część europejskiego projektu poświęconego przemocy ze względu na płeć (GBV). Według przedstawianej interpretacji wyników Polska wypada na tle pozostałych państw Unii Europejskiej wyjątkowo korzystnie, osiągając najniższe wskaźniki przemocy wobec kobiet.
Polska jest najbezpieczniejszym krajem dla kobiet w Europie. Wyniki potwierdzają najniższy poziom przemocy we wszystkich kategoriach przemocy. Jest to istotna informacja w debacie o bezpieczeństwie, gdyż przeczy lewicowemu, uproszczonemu obrazowi Polski jako kraju, w którym kobiety miałyby być szczególnie narażone na przemoc ze względu na płeć. Warto przy tym pamiętać, że badania ankietowe mierzą przede wszystkim deklarowane doświadczenia respondentek, a uzyskane rezultaty zależą również od metodologii, sposobu zadawania pytań oraz gotowości do ujawniania trudnych przeżyć.
Zwolennicy feministycznej tezy o wyjątkowo wysokim poziomie zagrożenia kobiet w Polsce powinni zatem zmierzyć się z danymi, zamiast z góry odrzucać wyniki niepasujące do przyjętej narracji. Skoro badania wskazują, że Polska należy do najbezpieczniejszych państw dla kobiet, należy to uwzględnić w rzetelnej dyskusji. Nie oznacza to oczywiście, że przemoc domowa, molestowanie czy nękanie w internecie nie istnieją i nie są problemem. Oznacza natomiast, że prawdziwa skala tych zjawisk jest u nas niewielka.
Korzystne wyniki dotyczące bezpieczeństwa kobiet stanowią trudny orzech do zgryzienia dla lokalnych środowisk feministycznych, które od lat przedstawiają mężczyzn jako grupę odpowiedzialną za systemowe zagrożenie kobiet, a tak zwany „patriarchat” wciąż ma im grozić różnymi opresjami. Zamiast uwzględniać złożoność zjawiska przemocy, która wbrew pozorom dotyczy obu płci, aktywistki konsekwentnie podtrzymują obraz kobiet jako grupy powszechnie prześladowanej, a mężczyzn jako beneficjentów opresyjnego systemu.
Ta uproszczona i zakłamana narracja jest atrakcyjna ideologicznie dla osób o niskich kompetencjach intelektualnych (większość lewicy), ale mimo wszystko nie powinna zastępować poważnej analizy empirycznej. Jeżeli Polska rzeczywiście osiąga bardzo dobre wyniki w porównaniach międzynarodowych, nie ma podstaw, by ignorować ten fakt tylko dlatego, że nie pasuje do opowieści o wszechobecnej przemocy wynikającej z „patriarchalnego” porządku. Nie ma też naukowych podstaw, by odpowiedzialność za czyny konkretnych sprawców automatycznie przypisywać całej płci męskiej.
Niestety, wśród wszystkich negatywnych cech lewicowej ideologii, ma ona i tę, że w debacie publicznej z jej strony dane statystyczne zwykle ustępują miejsca chwytnym, emocjonalnym hasłom. Nawet pozytywne wyniki badań nie muszą prowadzić do korekty stanowiska osób, które uprzednio z góry przyjęły „jedynie słuszną” interpretację rzeczywistości. W rezultacie każda informacja może zostać dopasowana do tej samej tezy: jeśli wskaźniki przemocy są wysokie, mają świadczyć o patriarchalnej opresji; jeśli są natomiast niskie, można twierdzić, że przemoc pozostaje niedoszacowana, kobiety przestały ją zgłaszać itp.
Takie podejście utrudnia poważną rozmowę o rzeczywistych problemach. Bezpieczeństwo powinno być przedmiotem wspólnej troski, a nie narzędziem walki ideologicznej, mającym na celu wywoływanie wojny płci. Rzetelna debata wymaga zarówno reagowania na przypadki przemocy, jak i uznawania danych, które pokazują korzystne tendencje. Nie można jednocześnie domagać się, by badania i statystyki traktować jako rozstrzygający argument, i odrzucać je wtedy, gdy podważają tezy ideologiczne.
=======================
NASZ KOMENTARZ:[Magna md] Zamiast bez końca powtarzać hasła o prześladowaniu kobiet i obarczać winą mężczyzn jako zbiorowość, warto zastanowić się, które polskie rozwiązania społeczne, prawne i kulturowe sprzyjają bezpieczeństwu oraz czy można je wykorzystać również w innych krajach, by i tam poprawić te statystyki.
1. Żyjemy w czasach pustki i przesytu. Algorytmy dostarczają nam milion wiadomości na sekundę, a zainteresowań mamy coraz mniej, zaś pasję – często tylko na DVD.
Synonimem afrontu stało się wyrzucenie z grona znajomych na Facebooku – choć zapewne problem rozwiązałoby zablokowanie samego siebie. Rośnie liczba znajomych na portalach społecznościowych – rośnie liczba dni, przez które nie widzieliśmy się z przyjaciółmi.
Tragedie w szkołach to produkt takiego świata. To zatruty owoc nihilizmu szukającego wypełnienia radykalizmem. To wszechmocna niemoc, wyrażająca się w zabijaniu innych i samego siebie
2. Próba przypisywania komukolwiek politycznej odpowiedzialności za tragedie, jak też szukanie ustawowych rozwiązań problemów, z jakimi mamy do czynienia jest wyrazem bądź naiwności bądź liczenia na tani splendor. Dowodzenie, że ustawą można zapobiec takim zdarzeniem jest wyrazem wiary w uleczenie świata, którego tragedie są wynikiem zanikania normalnych relacji międzyludzkich takim właśnie oderwanym od tych relacji, mechanicznym zabiegiem. Nie żyjemy w świecie maszyn, choć niekiedy można odnieść takie wrażenie.
Twierdzenie, że prezydent Karol Nawrocki promując boks zachęca do przemocy jest swoją mądrością na poziomie tego, że ponieważ Rafał Trzaskowski chodzi na Marsze Równości to promuje gwałty.
A przede wszystkim – stanowi próbę opisu przy pomocy kategorii rozumowych i znanych wnioskowań zjawiska unikalne i mieszczące się w sferze szaleństwa.
3. Według kodeksowej definicji niepoczytalność to brak zdolności rozeznania znaczenia swojego czynu (tak w wymiarze fizycznym, jak i etycznym) oraz pokierowania swoim zachowaniem. Jak mają się do tego zachowania sprawców przemocy w polskich szkołach? Rozeznają oni znaczenie swoich czynów, tyle że z perspektywy świadomości drastycznie przemodelowanej przez wpływ nowoczesnego świata.
Żyjemy w czasach znormalizowanej niepoczytalności – granica zła i szaleństwa leży bardzo blisko. Czeluści Internetu potrafią w zracjonalizowany (w znaczeniu: zaplanowany, konsekwentny) sposób „zreedukować” mózg człowieka, tak że będzie postępował jak szaleniec. Jednocześnie na poziomie logiki planu, jak i z medycznego punktu widzenia będąc całkowicie zdrowym psychicznie człowiekiem.
Innymi słowy, mamy do czynienia z olbrzymim rozdźwiękiem normy społecznej i prawnej z normą zdrowia psychicznego.
4. Klasyk mówił, że „kapitaliści wyprodukują sznury, na których ich powiesimy”. Nowoczesny świat zbudował oręża autodestrukcji. Karmiąc obietnicami bezpieczeństwa i wolności, przyniósł nieznane niebezpieczeństwa i nowe formy zniewolenia. Technika przyniosła wszystko widzące kamery – technika zapewniła „gry” w zabijanie.
Kiedyś uosobienie niebezpieczeństwa stanowił sprawca rozboju na Pradze bądź w podobnych dzielnicach. Co warte odnotowania, niebezpieczeństwo niejako wpisywało się w świat bezpieczeństwa. Wiadomo było jako ma charakter, występowało jakby na marginesie, a cechy ujawniane przez jego sprawców były uskrajnieniem do poziomu maksymalnego właściwości występujących powszechnie – agresji, pobudzenia, bojkotowania norm.
Aktualnie mamy do czynienia z prawdziwym wylewam przestępczości nie mieszczącej się w jakichkolwiek ramach znanych z naszego kraju.
5. Ostatnie zdarzenia w polskich szkołach pokazują, że mimo spadku poziomu „klasycznej” przestępczości, potencjał zła się nie zmniejszył
Immanuel Kant radził, by oddzielać postęp w dziedzinie legalności od postępu w sferze moralności.
Jeśli chodzi o postęp etyczny, nic nie wskazuje na to, byśmy osiągnęli progres w porównaniu do starożytnych Greków. Łatwiej kształtować dobrego obywatela niż dobrego człowieka.
Ludzie stosują się do norm często automatycznie bądź ze strachu przed karą – i nie musi to iść w parze ze wspinaniem się na wyższy poziom etyczny
Czy Minister Koordynator Służb Specjalnych pozyskuje informacje od funkcjonariusza ABW, który wiedzę operacyjną zdobywa w WC podczas załatwiania potrzeb fizjologicznych? Taki wniosek nasunął się po serii kompromitujących wypowiedzi polskojęzycznej kakistokracji [rządy najgorszych], z Tomaszem Siemoniakiem na czele.
Zaczęło się od fejkowego wykresu, który jakiś żartowniś wygenerował za pomocą AI po tym, jak ukraińskie drony przeprowadziły serię ataków na centra danych firmy Yandex, uznawanej za „rosyjskiego Google’a”. Fałszywa grafika przedstawiała rzekome ustanie ruchu „rosyjskich botów” – czy jak kto woli, „farmy ruskich trolli” – po ukraińskim ataku.
Zrobiony dla beki wykres rozprzestrzenił się w błyskawicznym tempie na platformie X i dotarł także do Polski. W autentyczność grafiki uwierzyli oraz z pełną powagą powielali i komentowali ją czołowi politycy, dziennikarze oraz tzw. eksperci wszelkiej maści – z ekspertami od bezpieczeństwa włącznie – a nawet wojskowi.
Dzięki temu dotarło do mnie, że „rosyjskie boty” faktycznie stanowią dla Polski zagrożenie. Wykluły się w głowach osób odpowiedzialnych za mój kraj, które dobitnie wykazały niedorozwój umysłowy.
SPECE OD KOMPROMITACJI
W Polsce lawina ruszyła głównie dzięki Jarosławowi Wolskiemu, którego Wikipedia opisuje następująco: „polski politolog, dziennikarz, publicysta oraz cywilny analityk zajmujący się wojskiem i obronnością, specjalizujący się w broni pancernej i przeciwpancernej”.
Udostępniając na X fejkowy wykres, Wolski opatrzył go komentarzem:
„Zderusyfikowany internet (ukraińskie trafienia w centra Yandexa) nagle objawia cuda w socjalach: poparcie dla AfD w socjalmediach spadło o 56 proc. Mniej »polskich« kont szczujących na Ukraińców, mniej »ukraińskich« szczujących na Polaków, poparcie w sieci dla MAGA gwałtownie spadło”.
Kiedy z czasem do Wolskiego dotarło, że grafika to jednak wytwór AI i jakiegoś jajcarza, ostatecznie usunął komentarz i przeprosił za zamieszanie. Problem w tym, że jego wpis z dezinformacją zdążył zrobić milionowe zasięgi.
Pomogli w tym nierzetelni – i niestety popularni – dziennikarze, tacy jak Marcin Wyrwał, Agnieszka Gozdyra czy Jakub Wiech, oraz politycy związani z frakcją rządzącą.
Europosłanka Magdalena Adamowicz – z wykształcenia doktor nauk prawnych oraz pracownik naukowy (sic!) Uniwersytetu Gdańskiego – udostępniając post Wolskiego z fejkową grafiką, napisała:
„Internet przeżył cudowne ozdrowienie! Wystarczyło, że ukraińskie drony trafiły w centra danych Yandexa, a „oddolne” poparcie patoprawicy – od AfD po MAGA – w sieci zaczęło się sypać. Teraz widać jak na dłoni, dlaczego patoprawica blokuje jakąkolwiek próbę wyczyszczenia sieci z patologii. Nie broni żadnej „wolności słowa”, tylko ruskich botów, które nakręcają jej popularność. Okazuje się, że to Ukraińcy odzyskują nam prawdziwą wolność słowa w internecie :)))”.
Z kolei deputowany do Parlamentu Europejskiego Krzysztof Brejza (PO) oświadczył:
„Ruska infrastruktura serwerowa wyłączona – wyłączyła się masa proruskiich i antyunijnych trolli w polskim internecie. Co za przypadek..”.
Niejaki Filip Dąb-Mirowski, określany jako „polski publicysta, analityk i komentator specjalizujący się w polityce międzynarodowej, geopolityce oraz globalnym układzie sił”, napisał na X:
„Uczcijmy minutą ciszy fakt, że dziś setki tysięcy Polaków z Polski, Amerykanów z USA i Niemców z Niemiec w ułamku sekundy przestało istnieć. Nie był to meteoryt rozmiarów boiska uderzający w kulę ziemską, a jedynie ukraiński dron trafiający w centrum danych Yandexu ;)”.
Jego wpis udostępnił minister spraw zagranicznych RP Radosław Sikorski, dopisując triumfalnie: „Patoprawica powinna ogłosić trzy dni żałoby”.
WYŚCIGI PARANOIKÓW
Małpim rozumem popisała się również Katarzyna Pełczyńska, polska socjolog i politolog, specjalistka w zakresie problematyki wschodnioeuropejskiej, podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (2012–2014), ambasador Polski w Federacji Rosyjskiej (2014–2016), minister funduszy i polityki regionalnej w trzecim rządzie Donalda Tuska (od 2023), przewodnicząca Polski 2050 (od 2026).
Pełczyńska napisała na X nieco dłuższy wywód. A oto jego fragment:
„Na dobry początek tygodnia najlepsza wiadomość minionego tygodnia: od czwartku Ukraińcy zniszczyli 3 centra danych rosyjskiego Yandexu przenosząc na cmentarz miliony putinowskich botów. Ruch generowany przez putin-boty Yandexu spadł do poziomu 0.4% maksymalnego poziomu z minionych 2 tygodni. Natychmiastowy efekt to: spadek prorosyjskich, proTrumpowskich, pro AfD- owskich treści w sieci. (…)”.
Jej wpis udostępniło na X oficjalne konto partii Polska 2050 RP, dodając komentarz o treści:
„Wojna z rosyjską dezinformacją przeniosła się z teorii do praktyki. Ukraina po prostu rozniosła w pył gniazda putinowskich botów, a w sieci nagle zrobiło się czyściej. To brutalna lekcja cyberbezpieczeństwa dla całej Europy: z rosyjską propagandą się nie dyskutuje, ją należy bezwzględnie zwalczać”.
Szkoda byłoby zmarnować taką okazję, więc psychozę, jaką nakręciła fejkowa grafika z fejkowym wykresem, wykorzystano też do nakręcania wewnątrzkrajowej walki politycznej. Dla przykładu Konrad Gwóźdź, prezes Forum Młodych Ludowców i szef gabinetu ministra energii, napisał na X:
„Świat obiegła informacja o zniszczeniu rosyjskich serwerowni co poskutkowało zmniejszeniem ilości ruskich botów. Niestety w Polsce mamy problem nie tylko z botami ale również z przedstawicielami opcji rosyjskiej: @KONFEDERACJA [Konfederacja Wolność i Niepodległość] @KoronyPolskiej [Konfederacja Korony Polskiej].”
W polskim piekiełku [specjalizacja – burdel dla idiotów. md] nie zabrakło też komentarzy wojskowych, a wśród nich takiego elementu jak pułkownik Adam Mazguła, który, wyraźnie podekscytowany zmyślonym wykresem, napisał w mediach społecznościowych:
„Ale cisza, niewielu mnie hejtuje. Tak dawno nie było. „Polscy patrioci” zostali zlikwidowani na terenie Rosji, w centrach wojny, poprzez hejt, przez ukraińskie drony i rakiety. I czym teraz PiS i Nawrocki będą atakowali Polskę konstytucyjną? Czy boty Mateckiego i Czarnka same dadzą radę??”.
RAPORT Z KIBLA?
Największy niepokój budzi jednak fakt, że do chóru obłąkanych dołączył minister ds. służb specjalnych, czyli polityk obsadzony na bardzo odpowiedzialnym stanowisku związanym z bezpieczeństwem Polski. Tomasz Siemoniak podczas poniedziałkowej odprawy rządowej powiedział przed kamerami:
„ABW obserwuje znaczący, radykalny spadek działalności rosyjskich botów w sieci, to jest zjawisko światowe. Po zbombardowaniu trzech centrów danych i wyłączeniu trzech rosyjskich superkomputerów, na świecie praktycznie ustał ruch rosyjskich botów, przynajmniej na ten moment”.
Wypowiedź Siemoniaka spotkała się z falą krytyki ze strony przytomniejszych w tej sprawie polityków i użytkowników X, którzy nie dali się nabrać na fejkowy wykres. Słowa koordynatora służb specjalnych dobitnie skomentował m.in. lider partii Razem Adrian Zandberg:
„W dramie wokół putinowskich botów i statystyk ruchu nurtuje mnie jedno – minister Siemoniak mówił w mediach o radykalnym spadku aktywności botów postujących takie treści. Skąd wziął te informacje? Bo jednak wierzyć mi się nie chce, że źródłem był randomowy obrazek na Twitterku”.
Z kolei lider Konfederacji Sławomir Mentzen napisał na X:
„Minister koordynator służb specjalnych znalazł w necie fejkową grafikę, a następnie na posiedzeniu rządu powiedział, że to są ustalenia ABW. Wspaniałe tekturowe państwo. A potem będą nam mówić, że trzeba walczyć z dezinformacją. Rząd Tuska jest źródłem największej dezinformacji!”.
Odnosząc się do tych słów, Siemoniak szedł w zaparte:
„Ani nie było posiedzenia rządu wczoraj ani nie znałem żadnych „fejkowych grafik”. Więc dwa razy pudło. Posługiwałem się publicznie wyłącznie informacjami otrzymanymi od ABW, o których mogłem powiedzieć publicznie. ABW ma świetnych ekspertów od internetu, do których ocen mam zaufanie. (…)”.
Internauci nie zostawili na Siemoniaku suchej nitki. Z setek przejrzanych komentarzy dotyczących kompromitacji koordynatora służb specjalnych najbardziej spodobał mi się ten, w którym autor zasugerował, że ów ekspert ABW od internetu siedział na kiblu z telefonem w ręce, przeglądał X, trafił na post Wolskiego z wykresem i zaraportował swojemu ministrowi o „ustaniu ruchu rosyjskich botów”. Czy ta historia jest tylko śmieszna, czy raczej żałosna i straszna?
Na pewno pokazuje pewien paradoks: ludzie, którzy ostrzegają przed rosyjską dezinformacją, sami uwierzyli w fałszywy wykres i zaczęli wykorzystywać go do formułowania poważnych wniosków politycznych. Czy można wiarygodnie walczyć z dezinformacją, jeśli samemu rozpowszechnia się niezweryfikowane informacje?
Dwa plus dwa nie równa się cztery, nie jest to prawdą, lecz kwestią kariery, którą dziś robią wszystkie zawody, od tego zależą przecież dochody.
Większość w Senacie ucieszyła się z projektu faszystowskiej ustawy wdrażającej unijne blokowanie prawdziwych treści. Gawiedź usłyszała wersję o usługach cyfrowych (DSA) dających możliwość zablokowania “nielegalnych treści” w internecie.
Jak wiemy, nie wszystkie treści można dziś zmieścić w poprawnej (czytaj fałszywej) wersji rzeczywistości – nie wszystkie przestępstwa popełnione przez „gości”. Nie wszystkie kradzieże, nie wszystkie zdrady.
Tymczasem, rozgrzany Senat chce, by cenzura została jeszcze bardziej zaostrzona i weszła w życie jak najszybciej. Przypomina to pomysł obdarowania małpy brzytwą. „Małpą” w tym przypadku ma być urzędnik III RP podatny jak marionetka na wszelkie propagandowe bodźce, a „brzytwą” administracyjna cenzura Internetu, bez wyroku sądowego i tylko na podstawie „poglądów”. Pytanie zasadnicze brzmi: gdzie się nabywa takie poglądy?
Gdzie się nabywa takie poglądy? Z głównego ścieku? Nie można z Frondy?
Co ma być źródłem wiedzy urzędnika? Donos, polecenie przełożonego, rządowe fake newsy? O kompetencjach intelektualnych i dysfunkcjach moralnych biurokratów krążą legendy, a o poczytalności kadry świadczy niedawny fakt zaliczenia stwierdzenia o dwóch płciach do kategorii informacji nieprawdziwej mającej znamiona „mowy nienawiści” w stosunku do pozostałych niewymienionych płci.
Wedle mojej opinii, łamiąca i tak nienajlepszą przecież konstytucję, ustawa ma na celu poprawę samopoczucia i bezpieczeństwa „kłamiących razem” i ułatwienie represji w stosunku do tej wciąż lepszej części społeczeństwa, która odnosi się z niechęcią lub z obrzydzeniem do różnych rodzajów zła.
Najgorszym jednak jest to, że degeneraci przyzwyczaili opinię publiczną, że totalitaryzm stał się ponownie jedną z oficjalnie i bezkarnie głoszonych opcji. Tak właśnie wygląda fikcyjny rozdział lewicy od państwa. Rozdział zapomniany, lekceważony i niezrozumiały, a przecież zapisany w prawie w formie zakazu propagowania ideologii totalitarnych.
Stepan Bandera jest od dziesięcioleci bohaterem narodowym Ukrainy i symbolem walki o samostijność „imperium ukraińskiego”. Dla większości Polaków, zwłaszcza potomków dawnych mieszkańców Wołynia, Podola, którzy zamieszkiwali tereny II Rzeczypospolitej, Bandera jest pejoratywnym symbolem ludobójstwa, okrucieństwa, rabunku, zwyrodnienia i sadyzmu.
Hasło: „Ukraina bez Polaków (Lachów) było propagowane na Ukrainie Zachodniej i miało w czasie II wojny św. praktyczny ludobójczy wymiar. Obecnie Polacy mają ograniczoną wiedzę historyczną o zbrodniach OUN/UPA w latach 1939-1947 i to budzi trwogę i niepokój, czy w przyszłości nie powtórzy się sytuacja z okresu II wojny. W mediach (zwłaszcza elektronicznych) obserwujemy na Ukrainie marsze z pochodniami ku czci Bandery i innych zbrodniarzy ukraińskich.
W Polsce diaspora ukraińska jest liczna, a pamięć o UPA żywa. Władze polskie (państwowe i samorządowe) nie protestują na prowokacyjne przejawy takich działań a ich bierność utwierdza Ukraińców w przekonaniu, że może w przyszłości zapomną o zamordowanych bestialsko Polakach na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej. Brak reakcji ze strony polskiej skutkuje szybkim rozwojem kultu Bandery na Ukrainie ale i w Polsce, gdzie w środowiskach ukraińskich świętuje się jego rocznicę urodzin i śmierci.
Kim zatem był Stiepan Bandera, skoro budził dawniej i obecnie tyle emocji, lęku i patologicznej wręcz nienawiść do Polaków i innych nacji. Bandera urodził się 1 stycznia 1909 roku w Uhrynowie Starym w pow. kałuskim. Zmarł zaś 13 października 1959 r. w Monachium. Był synem duchownego grecko-katolickiego Andrieja Bandery i matki Mirosławy (z domu Hołodzińska), córki porocha unickiego notabene poprzedniego proboszcza Starego Uchrynowa.
Aby zrozumieć mentalność i sadyzm Siepana Bandery, który ujawnił się w pełni w okresie późniejszym, należy odwołać się do dzieciństwa i młodości. Stiepan był drugim w kolejności dzieckiem Andreja i Myrosławy Banderów. Miał starszą siostrę Martę i młodsze rodzeństwo, które urodziło się w kolejności: brata Aleksandra, siostrę Włodymirę, brata Wasyla, siostrę Roksanę, brata Bohdana i siostrę Myrosławę, która zmarła w dzieciństwie [1].
Ojciec Stepana pochodził z rodziny rzemieślniczo-rolniczej, które wówczas stanowiły większość mieszkańców małych, biednych miasteczek galicyjskich. Rodzina ojca zajmowała się głównie rolnictwem i niczym szczególnym się nie wyróżniała na tle społeczności ukraińskiej. Natomiast w rodzinie matki można wskazać kilku społeczników galicyjskich. Przykładowo wuj Pawło Hołodziński założył stowarzyszenia gospodarcze „Masłosojuz” i „Silśkyj Hospodar” a jego stryj Jarosław Wasołowśkyj był posłem do parlamentu wiedeńskiego. Na rozwój świadomości małoletniego Stepana wpływ miała antypolska atmosfera w rodzinie. Niechęć do Polaków, Rosjan podsycał ojciec, który jako były kapelan Ukraińskiej Halickiej Armii (UHA) i był też internowany przez władze polskie. Stepan obserwował ojca, jego zachowanie, który w wiejskiej czytelni Proświty, w kole tzw. Ridnej Szkoły, w gimnazjum stryjskim i Ruskiej Bursie, gdzie mieszkał z rodziną nieustannie dyskutował z działaczami „kooperatywnymi”. Dla przyszłego prowadnyka były to pierwsze „lekcje indoktrynacji” i kształtowania mentalności zbrodniczej.
Jako dziecko Stepan już w dzieciństwie „odznaczał się sadystycznymi skłonnościami”. Według ustaleń Włodzimierza Bielajewa, pozyskanymi od jego rówieśników, już jako dziecko „jedną ręką dusił kocięta”, aby w okresie późniejszym swoje doświadczenia „przenieść na ludzi” [2]. W domu rodzinnym wisiały zaś portrety kozackich hetmanów walczących z Polską XVII w. o uniezależnienie Ukrainy od Polski i Rosji: Bohdana Chmielnickiego, Iwana Wyhowskiego, Piotra Doroszenki, i Jana Mazepy. Pośrodku wisiał krzyż z Chrystusem „w kozackich hajdawerach z łentami zwisającymi ku dołowi, od wierzchołka krzyża koloru niebiesko-żółtego, co wskazywało na profanację symbolu religijnego [3].
Takie symbole i opowieści kształtowały świadomość małoletniego Siepana. Jako nastolatek pozyskiwał wiedzę o Ukrainie czytając m.in. pisemka wydawane przez Dmytra Doncowa: „Wisnyk” i „Zahrawie”, i przysłuchiwał się rozmowom, jakie jego ojciec prowadził z proboszczem uhrynowskim. Rozmowy były gwałtowane i dotyczyły duchownego ojca Maksyma Sandowycza oraz kilku innych osób, których sąd austriacki sądził od marca do czerwca 1914 r. o zamiar oderwania Galicji od Austrii i przyłączenia do Rosji.
Ten okres w życiu Bandery był ważny z różnych powodów. W dzieciństwie i wczesnej młodości nie był on akceptowany przez rówieśników i często wdawał się z nimi w bójki. Był niskiego wzrostu i drobnej postury. Jego cherlawa postawa i wada wzroku (zez) były przedmiotem kpin i żartów rówieśników. Aby im zaimponować, pogłębiał skłonności sadystyczne, które w latach późniejszych przeniósł na ludzi. Traktował ich jako wrogów, obcy element narodowościowy niebezpieczny dla nacji ukraińskiej. Zapewne takie skłonności wzbudzały u współpracowników podziw, ale niewykluczone, że niekiedy przerażenie i zakłopotanie. Po ukończeniu gimnazjum nadal interesował się bieżącymi sprawami politycznymi. W 1920 r. zatknął się z Ukraińską Wojskową Organizacją (UWO), ale jej członkiem został dopiero w 1927 r. i obrał pseudonim „Stryj”. Właśnie w ukraińskim gimnazjum młody Bandera systematycznie pogłębiał swoją wiedzę o metodach walki z „przeklętym plemieniem Lachów”. Gimnazja ukraińskie były wylęgarnią nacjonalizmu i z tego środowiska pozyskiwano później bojowców – nacjonalistów m.in. do UWO i OUN.
Miał tę świadomość Iwan Harbusewicz, który w liście do prowydnyka Konowalca pisał: „UWO jest rozsadnikiem destrukcji, kolosalnym rozpętaniem instynktów, aby tanim kosztem stać się bohaterem. Z większości jej członków wyrastają bandyci” [4]. Początkowo młodzi nacjonaliści byli pod urokiem Benita Mussoliniego a następnie niemieckiego nazizmu. Z upływem kolejnych miesięcy pewne zmiany dokonały się w życiu Bandery. Rozpoczął studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Politechniki Lwowskiej. Studiował długo i był postrzegany jako „wieczny student”. W rezultacie studiów nie ukończył, ale ten okres wykorzystał do pracy konspiracyjnej w UWO i organizowanie zamachów na obywateli polskich.
Dzięki swojej aktywności organizacyjnej i przeszkoleniu w szkole wojskowo-szpiegowskiej Abwehry w Gdańsku szybko awansował w strukturze hierarchicznej w Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów utworzonej w lutym 1929 roku. W 1931 r. został referentem propagandy w Egzekutywie Krajowej (EK), a na przełomie 1932/1933 prowydnykiem OUN. Jewhen Konowalec, obawiając się rozłamu w organizacji, zatwierdził nominację Bandery w czerwcu 1933 r. podczas konferencji OUN w Pradze. Odtąd członków OUN w kraju zaczęto nazywać banderowcami [5].
Bandera był zwolennikiem terroru indywidualnego i zabijania osób stanowiących zagrożenie dla idei walki o „samostijną Ukrainę” i krytycznie wypowiadających się o działalności terrorystycznej banderowców oraz opowiadających się za pojednaniem polsko-ukraińskim. Bandera sam decydował o metodach walki z Lachami. Terroryzował również Ukraińców, którzy krytykowali banderowców. Przykładowo rozkazał Korołyszynowi zabić lwowskiego gimnazjalistę tylko dlatego, że ten odmówił wstąpienia do OUN. Zabito także kowala W. Biłeckiego, gdyż ten z kolei krytycznie mówił o „faszystach ukraińskich”. Z upływem miesięcy ilość zabójstw z rozkazu Bandery i jego współpracowników wzrosła. Bojówki ukraińskie zmieniły nieco taktykę i ograniczyły się do napadów na urzędy np. w Truskawcu, Pieczeniżynie, Bóbrce, Gródku Jagiellońskim i zamachów na przedstawicieli polskich władz. W 1931 r. płatni mordercy Dymytro Danyłyszyna oraz Wasyl Biłas zamordowali Tadeusza Hołówkę, wiceprzewodniczącego Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem i posła na Sejm R.P. Zamach zorganizowali współpracownicy Bandery: Zenon Kossak, Roman Szuchewicz i Mykoła Łebed` [6].
W tym okresie, gdy prowydnykiem krajowym OUN był Bandera zamordowano także K. Czechowicza, komisarza lwowskiej policji oraz dokonano zamachu na konsulat sowiecki we Lwowie zabijając jednego pracownika. Zdemolowano redakcję i drukarnie pisma „Pracia”. Bojówka pobiła do nieprzytomności ukraińskiego pisarza Antona Kruszelnyćkiego a 25 lipca 1934 r. zastrzelono Iwana Babija, dyrektora gimnazjum akademickiego, zasłużonego dla oświaty ukraińskiej i byłego oficera dawnej Ukraińskiej Armii Galicyjskiej. Mordercy Roman Myhal i Iwan Maluca zostali aresztowani już 10 sierpnia, a ten ostatni zeznał w takcie przesłuchania, że rozkaz zabicia wydał prowydnik krajowy Bandera. Wówczas policja objęła inwigilacją Banderę, choć początkowo zlekceważono tę informację ze względu na „na niepozorną posturę Bandery”.
Początkiem akcji terrorystycznych na szerszą skalę było zamordowanie Tadeusza Hołówki, która rozzuchwaliła banderowców. Dla ścisłości należy wspomnieć, że 28 września 1933 r. doszło do nieudanego zamachu na Jerzego Gadomskiego, kuratora lwowskiego okręgu szkolnego.
Bandera planował też zamach na prezydenta R.P. Ignacego Mościckiego i wojewodę wołyńskiego Henryka Józewskiego. W zamyśle OUN, powodzenie tych akcji miało zdezorganizować życie w kraju i wywołać niepokoje w społeczeństwie i zagrożenie bezpieczeństwa wewnętrznego w państwie [7]. Tylko w pierwszej połowie 1934 r. z rozkazu Bandery zabito 9 osób (w tym 3 Polaków) a w następnym roku dokonano 18 zabójstw Polaków i Ukraińców oraz przeprowadzono 13 zamachów „na życie przez postrzelenie” [8].
Akcje terrorystyczne OUN, ich skala i rozgłos polityczno-propagandowy wśród Ukraińców skłoniły Banderę i jego współpracowników do konieczności zorganizowania zamachu na polityków ówczesnego obozu władzy. Jakie argumenty przeważyły, że wytypowano ministra spraw wewnętrznych gen. Bronisława Pierackiego, który był zaufanym człowiekiem Józefa Piłsudskiego – możemy się tylko domyślać. Paradoksalnie Pieracki był zręcznym dyplomatą i zwolennikiem zbliżenia z Ukrainą i politykami ukraińskim skupionymi w Ukraińskim Zjednoczeniu Narodowo-Demokratycznym. Na krótko przed zamachem Pieracki planował wyjazd do Wołyni, gdzie zamierzał się spotkać z grupa Ukraińców i bp. gracko-katolickim Grzegorzem Chomyszynem wspierającym ukraińską Partię Narodowo-Katolicką optującą za zbliżeniem polsko-ukraińskim.
Zamach na gen. Pierackiego 15 czerwca 1934 r. przerwał jego misję. Śledztwo polskich władz doprowadziło do licznych aresztowań członków i sympatyków OUN. Tylko w woj. wołyńskim policja aresztowała kilkaset osób w tym i Siepana Banderę9. W latach 1935-1936 odbył się proces. Banderę skazano na karę śmierci, później zamienioną na mocy amnestii na dożywocie. Wobec pozostałych dziesięciu oskarżonych zastosowano złagodzony wymiar kary [10].
Oprócz Bandery sądzeni byli Mikoła Łebed` i Jarosław Karpyneć oraz inne jeszcze osoby. W czasie procesu zaskakujące były reakcje i postawy Polaków sympatyzujących z oskarżonymi. Przykładowo znany aktor teatralny i filmowy Aleksander Zelwerowicz za zgodą prokuratora przekazał Karpyńcowi małą paczkę wraz z kartką zawierającą „życzenia spokoju i ukojenia”, a prokurator Zieliński podał rękę oskarżonemu [11]. Bandera odbywał karę w więzieniach: na św. Krzyżu, w Rawiczu, we Wronkach, Berezie Kartuskiej i Brześciu. Na początku października 1939 r. został wypuszczony na wolność.
W czasie odbywania kary więzienia struktury OUN zostały poważnie przetrzebione na terenie Polski a ich aktywność osłabła do wybuchu II wojny św. Bandera liczył, że dojdzie do ścisłej współpracy z III Rzeszą i uda się odbudować organizację. W lutym 1940 r. zwołał zjazd swoich zwolenników i dokonał rozłamu w OUN. Powstał OUN melnykowców, którym patronowało Gestapo i OUN banderowców pod pieczą Abwehry. Na polecenie Bandery 30 czerwca 1941 r. utworzono we Lwowie tzw. rząd banderowski, którego premierem został Jarosław Stećko-Karbowicz i ogłoszono powstanie niepodległej Ukrainy [12].
Decyzja Ukraińców zaskoczyła władze niemieckie, które aresztowały Banderę i jego współpracowników i osadziły ich 15 października 1941 r. w obozie w Sachsenhausen. Oprócz Bandery w obozie uwięziono m.in. Jarosława Stećkę, Andrija Melnyka, Tarasa Bulbę-Borowca, których przetrzymano do września 1944 r. w specjalnym bunkrze Zellenbau dla więźniów politycznych i korzystających z pewnych przywilejów. Bandera jako Ehrenhaftlinge miał dostęp do prasy i ułatwione kontakty m.in. Hnatkiwśką, żoną M. Łebedia działającego w konspiracji prowadnika OUN. Był zatem zorientowany w działaniach organizacji OUN i UPA i planach Abwehry dotyczących zbrojnego wykorzystania ich na odcinku polskim i sowieckim. 25 września 1944 r. władze niemieckie zwolniły Banderę i 300 członków OUN z obozu Sachsenhausen, gdyż liczyły na jego pomoc w zintegrowaniu rozproszonych ukraińskich organizacji nacjonalistycznych.
Po zakończeniu wojny Bandera korzystając z ogólnego chaosu zamieszkał w miejscowości Sederze na północ od Innsbrucku wraz z ochroniarzem Michajło Andrejukiem oraz szoferem i sekretarką. Banderą zainteresował się wywiad amerykański. W 1948 r. przesłał w imieniu ONZ notę do sekretarza Stanu USA Marshalla oraz prywatny list i domagał się przyznania członkom UPA przebywającym na emigracji statusu osób „szczególnie uprzywilejowanych” oraz zgody na szkolenie szpiegów i dywersantów ukraińskich do walki z ZSRR [13]. W latach 1954-1955 sytuacja w emigracyjnym ruchu banderowskim skomplikowała się m.in. z powodu różnic programowych i konfliktów personalnych.
Pozycja Bandery również osłabła z powodu oskarżeń o sprzeniewierzenie dolarów amerykańskich przeznaczonych na finansowanie organizacji banderowskich w Europie Wschodniej. Bandera prawdziwe dolary ulokował na prywatnym koncie. Fałszerstwo wykryli Amerykanie i Bandera obawiał się poważnych konsekwencji. Jak ustalił prof. Edward Prus, od problemów „wybawiła wodza jego kochanka Marijka Rybczuk, autorka wielu skandali towarzyskich”, z którą utrzymywał częste kontakty, również seksualne [14].
Bandera był człowiekiem porywczym i okrutnym. Wykazywał cechy osobowości psychopatycznej typu impulsywnego. U takich ludzi zachowanie jest zależne od „nastroju i warunków otoczenia”, a brak opanowania wywołuje często wściekłość, której następstwem jest wyparcie winy, a podjęte wówczas decyzje „zapadają poniżej progu świadomości” [15].
Bandera często znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją żoną i dziećmi. Gdy Banias, szef osobistej ochrony „wodza”, stanął w obronie jego ciężarnej żony, którą Bandera kopał w brzuch, ten poturbował go. Następnie prowydnyk polecił szefowi służby bezpieki (SB) OUN Myronowi Matwiejce zgładzić Baniasa [16]. Bandera mieszkał wówczas w Monachium i korzystał z polskiego nazwiska Stefan Popiel.
Bandera pod koniec lat 50. XX w. był już osobą kłopotliwą dla Niemiec z powodu sprawy Teodora Oberländera, ówczesnego ministra w rządzie Konrada Adenauera, który w czasie wojny był komisarzem politycznym batalionu ukraińskiego „Nachtigal”. Prasa niemiecka RFN spekulowała, że Bandera będzie zeznawał w sądzie i może ujawnić niewygodne fakty o ministrze dotyczące jego współudziału w mordzie profesury lwowskiej w lipcu 1941 r. Splot różnych okoliczności spowodował, że również KGB zainteresowało się Banderą, który był i jest nadal żywą legendą narodowo-faszystowskiego ruchu na Ukrainie. I sekretarz KPZR Nikita Chruszczow(notabene z pochodzenia Ukrainiec) nalegał na szybką likwidację Bandery i stronę organizacyjna zlecił przewodniczącemu KGB Aleksandrowi Nikołajewiczowi Szelepinowi [17].
Według informacji zamieszczonych w ukraińskim tygodniku emigracyjnym „Szlach Peremohy” (Droga Zwycięstwa) wykonawcą wyroku śmierci był funkcjonariusz KGB. Zamachowiec wykorzystał pistolet gazowy z przyciskiem zawierającym gaz (trujący cyjanek), który spowodował śmierć Bandery [18[. Wodza OUN zabił w Monachium Ukrainiec Bohdan Mikołajewicz Staszynśkyj i miało to symboliczny wymiar. Nekrologi i artykuły żałobne w ukraińskiej prasie emigracyjnej określiły wodza nacjonalistów „prawdziwym patriotą i bohaterem narodowym”. Napomknięto lakonicznie, że był zafascynowany faszyzmem włoskim i nazizmem niemieckim [19]. Nie przypadkiem Bandera jest zatem dla większości Ukraińców bohaterem narodowym i symbolem walki o niepodległość. Niestety dla Polaków i innych nacji doświadczonych w czasie wojny jest tylko symbolem śmierci.
prof. dr hab. Jan Ryszard Sielezin
[1] P. Czasti, „Stepan Badera”, Charkiw, 2009, s. 4; E. Prus, „Stepan Bandera (1909-1959). Symbol zbrodni i okrucieństwa”, Wrocław 2004, s. 13.
[2] Cyt. za: E. Prus, „Herosi spod znaku tryzuba”, Warszawa 1985, s. 17 i 116.
[3] libidem
[4] E. Prus, „Herosi spod…”, s. 119.
[5] E. Prus, Bandera Stepan, (w:) „Encyklopedia „Białych plam” T. III, Radom 2000, s. 252.
[6] D. Szymczak, „Dlaczego zginął poseł?”, „Gazeta Polska codzienna”, 30 III 2015, nr 74.
[7] J. R. Sielezin, „Ukraińcy – sojusznicy Hitlera”, „Nasz Dziennik” 21-22 III 2026, s. 4 (dodatek „Nasz Magazyn”); J. Swatko, „Micja Banderi”, Ternopił, 2007, s. 20-26.
[8] E. Prus, „Herosi…”, s. 121.
[9] G. Szymborski, „Po trupach do celi”, „Historia” marzec 2017 r. nr 3, s, 55-56.
[10] W. Pobóg-Malinowski, „Najnowsza historia polityczna Polski 1864-1945”, t. II, Londyn 1956, s. 630.
[11] E. Prus, „Herosi…”, s. 136.
[12] J. Heycak, „Historia Ukrainy 1992-1999”, Lublin 2000, s. 228
[13] E. Prus, „Herosi…”, s. 227.
[14] Ibidem, s. 224-225.
[15] A. Kępiński, „Psychopatie”, Warszawa 1977, s. 122-123.
[16] E. Prus, „Herosi…”, s. 225.
[17] Ch. Andrew, W. Mitrochin, „Archiwum Mitrochina”, I, Poznań 2009, s. 562.
[18] P. Zychowicz, „Ukraińcy Opowieści niepoprawne”, Poznań 2022, s. 45.
[19] G. Rosoloński-Liebe, „Bandera życie i mit ukraińskiego nacjonalisty”, Warszawa 2018, s. 612.
Przez ostatnie lata do Polski sukcesywnie przybywały kolejne fale obywateli Ukrainy. W ostatnim czasie ten trend uległ odwróceniu. Ukraińcy coraz częściej opuszczają nasz kraj, migrując do innych rejonów Europy. Zjawisko to niektóre media przedstawiają w tonie niemal alarmistycznym. Tymczasem migracja jest procesem naturalnym, a swoboda wyboru miejsca zamieszkania pozostaje niezbywalnym prawem każdego człowieka. Nie ma zatem szczególnego powodu, by z tego powodu rozpaczać.
Według danych Eurostatu na koniec sierpnia 2026 roku w Polsce przebywało 939 395 osób objętych ochroną czasową w związku z wojną na Ukrainie. To o 13 665 mniej niż miesiąc wcześniej. Jednocześnie w Niemczech liczba beneficjentów ochrony wzrosła o 4330, w Rumunii o 3440, a w Czechach o 3135. W całej Unii Europejskiej ochroną objętych było około 4,43 miliona osób. Na odmienność polskiej tendencji zwróciły uwagę między innymi „Rzeczpospolita”, „Gazeta Wyborcza” i Money.pl.
Jak wskazują dane Eurostatu, tendencja spadkowa trwa już od kilku miesięcy. W maju 2026 roku liczba Ukraińców objętych ochroną czasową w Polsce zmniejszyła się o 3750 osób, w czerwcu o 6335, a w lipcu już o 8110. Łącznie oznacza to spadek o 18 195 osób w ciągu trzech miesięcy. Co istotne, liczba Ukraińców opuszczających Polskę wzrasta z miesiąca na miesiąc.
Trzeba oczywiście pamiętać, że zmniejszenie liczby osób figurujących w polskich rejestrach nie oznacza automatycznie, iż dokładnie tyle samo wyjechało za granicę. Na statystyki wpływają również zmiany statusu pobytowego i procedury administracyjne. Niemniej dane te skłaniają do refleksji nad przyszłością ukraińskiej migracji w Polsce.
Interesującym uzupełnieniem statystyk są publikacje poświęcone nastrojom samych Ukraińców. „WP Kobieta” przytacza relacje Ukrainek, które coraz gorzej czują się w Polsce i rozważają przeniesienie do innych państw. Wśród powodów wymieniają narastające napięcia społeczne, poczucie obcości i rozczarowanie stosunkiem Polaków do przybyszów zza wschodniej granicy.
– Nie zamierzam kwestionować ich osobistych doświadczeń ani odczuć. Każdy ma prawo do własnej oceny rzeczywistości, w której przyszło mu żyć – mówi Tomasz, historyk z dużego miasta. – Nie każdy musi lubić Polskę, podobnie jak i my wcale nie musimy być entuzjastami Ukrainy i Ukraińców – dodaje. Wypowiada się rzeczowo, bez emocji. Także tych złych. W końcu w stosunkach międzyludzkich, podobnie zresztą jak w polityce międzynarodowej, wzajemna sympatia jest rzeczą pożądaną, ale nie zawsze możliwą.
Nie oznacza to jednak, że państwo polskie powinno podejmować nadzwyczajne wysiłki, by przekonywać niezadowolonych migrantów do pozostania. W tej sytuacji głos ulicy pozostaje bezlitosny: „Nie podoba się, to droga wolna” – słyszymy coraz częściej w tramwajach i na bazarach.
Nie bezzasadnie. Polska udzieliła obywatelom Ukrainy szerokiej pomocy w dramatycznym momencie ich historii. Była to decyzja podyktowana zarówno względami humanitarnymi, jak i określonymi kalkulacjami politycznymi. Nie wynika z niej jednak zobowiązanie do bezterminowego zapewniania wszystkim przybyszom warunków odpowiadających ich indywidualnym oczekiwaniom.
Polityka migracyjna ani żadna inna nie może być prowadzona pod dyktando emocji. Państwo powinno przede wszystkim kierować się interesem własnych obywateli, analizując społeczne, gospodarcze i demograficzne konsekwencje migracji. Dotyczy to zarówno napływu, jak i odpływu migrantów.
W tym kontekście decyzje Ukraińców o wyjeździe do innych państw nie powinny budzić szczególnych kontrowersji. Jeżeli ktoś uznaje, że lepsze perspektywy zawodowe, większe bezpieczeństwo socjalne czy po prostu bardziej odpowiadające mu warunki życia znajdzie w Niemczech, Czechach albo gdziekolwiek indziej, trudno odmówić mu prawa do takiego wyboru. Nie ma też powodów, by traktować go jako szczególną stratę dla Polski.
Naszym narodowym interesem nie jest zatrzymywanie za wszelką cenę każdego, kto przekroczył polską granicę. Jest nim stworzenie takich zasad polityki migracyjnej, które będą służyły polskiemu społeczeństwu i polskiej gospodarce. To interes Rzeczypospolitej, a nie satysfakcja wszystkich potencjalnych migrantów, powinien stanowić punkt odniesienia dla podejmowanych decyzji.
Afera goni aferę. Tak było przez trzydzieści lat z okładem, tak jest i teraz, od czasu powstania rządu D. Tuska, ale o ile wcześniej były też jakieś osiągnięcia, tak obecnie polityczna szuria skupia się tylko i wyłącznie na igrzyskach. Nie ma problemów gospodarczych w debacie publicznej, chyba że za taką uznamy 180-miliardowy kredyt na zakup uzbrojenia czy rozwój przemysłu zbrojeniowego na potrzeby naszego państwa i sąsiedniego. Nie słychać nic o budowie CPK czy pierwszej elektrowni jądrowej w Polsce lub w ogóle o jakiekolwiek inwestycji.
Sejm RP
Gospodarka zresztą dla znacznej części społeczeństwa to nudna część polityki. O ileż ciekawsze są zapowiedzi aresztowań polityków PiS-u, policyjny pościg za M. Mateckim czy poszukiwania Zbigniewa Ziobry i Marcina Romanowskiego, którzy zdążyli czmychnąć (możliwe, że dzięki pomocy ludzi z PO) za granicę. No i oczywiście postępowanie sądowe wobec Grzegorza Brauna, by posadzić go już nie w areszcie wydobywczym, lecz w więzieniu i w ten sposób pozbyć się konkurenta do władzy w przyszłości.
Niedawno poseł PO i były wiceminister rolnictwa Michał Kołodziejczak został oskarżony przez współpracownicę o przemoc, poniżanie i nakłanianie do zażywania narkotyków. Żenująca sprawa, tak jak wcześniej afera 29-letniego działacza PO, lekarza Dawida Kacprzyka, który w ubiegłym roku zdołał zarobić w kilku miejscach pracy 1,6 mln złotych. Trzy lub cztery dni temu został wreszcie przesłuchany. Jednak nie zarezerwowano dla niego – zgodnie z tusko-żurkowym zwyczajem – aresztu wydobywczego, przed którym uciekli wspomiani już Z. Ziobro i M. Romanowski.
Tusk rządzi fatalnie, co skutkowało tym, że jego kandydat na prezydenta III RP R. Trzaskowski przegrał wybory, dzięki czemu nie Bruksela, lecz nadal Warszawa jest stolicą Polski, a walutą płatniczą jest złoty. Także kilka dni temu kandydatka PO M. Piątkowska‚przewaliła’ wybory w Krakowie. W ostatnich dniach pierwszym newsem, ciągle aktualnym, są awantury wokół Trybunału Konstytucyjnego, przy którym od jesieni 2015 roku majstrowali politycy PO i PiS-u tak, że już nie da się ożywić tej ważnej instytucji w obecnym kształcie.
Prezes TK Bogdan Święczkowski, nie dopuścił do orzekania Macieja Berka. Przed gmachem TK doszło do przepychanek obrońców Trybunału z policją.
Trybunał Konstytucyjny
Niewiele zdziałał Tusk dla Polski, a my możemy być zdziwieni, że akceptacja jego rządu sięga 33%. Premier III RP jest raczej zainteresowany Ukrainą, futrowaną nadal naszą bronią, energią i pieniedzmi. Także dobrym słowem premiera. Podczas Warsaw Security Forum oświadczył, że wspieranie Ukrainy w wojnie z Rosją jest obowiązkiem każdego, kto kieruje się interesem własnego narodu. Szef rządu stwierdził również, że osoby dążące do osłabienia Ukrainy działają przeciwko swojemu państwu. Zapowiedział dalsze zabiegi o zaostrzenie sankcji wobec Rosji. I zakomunikował w czwartek: „Po moich dzisiejszych rozmowach z europejskimi przywódcami w Brukseli mogę was uspokoić, drodzy ukraińscy przyjaciele i prezydencie Wołodymyrze Zełenski: YOU ARE NOT ALONE (‚Nie jesteście sami’)”.
A tymczasem we wrześniu deficyt budżetowy urósł do 172 mld złotych, co stanowi około 27% całorocznego budżetu. Wystarczyłoby nie być obciążonym pomocą dla Ukrainy i nie wspierać nazbyt gorliwie armii i przemysłu zbrojeniowego USA, by zgadzała się kasa. To nie są grosze. Czytamy w ‚Myśli Polskiej’: Stała baza wojsk amerykańskich będzie kosztować polskiego podatnika astronomiczną kwotę od 11-17 000 000 000 dolarów. Wiceminister obrony narodowej Magdalena Sobkowiak-Czarnecka potwierdziła, że Polska jest gotowa sfinansować budowę stałej bazy amerykańskich wojsk lądowych na swoim terytorium.
GDAŃSK – OSOWA: Parafia Św. Polikarpa – Każdego 16-tego dnia miesiąca o godz. 18.00 zapraszamy na Mszę Świętą w intencji Ojczyzny. Po Mszy Świętej odmawiamy Różaniec Święty za Ojczyznę. Parafia św. Polikarpa Biskupa Męczennika, Plac św. Jana Apostoła 1
Na Różańcu świętym będziemy się modlić wraz z Maryja Królową Polski o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii oraz o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu. BIAŁYSTOK – O godz. 13.30 wyruszymy sprzed Katedry (ul. Kościelna 2), przejdziemy Rynkiem Kościuszki, ul. Lipową do Bazyliki Mniejszej p. w. św. Rocha. Serdecznie zapraszam, Tadeusz Rosiński ==============POZNAŃ – początek o godz. 12.30 Msza Święta za Ojczyznę w Sanktuarium Bożego Ciała przy ul. Krakowskiej. Po Mszy Świętej Pokutny Marsz Różańcowy poprowadzi Ojciec Jerzy Garda. Zakończenie u Ojców Franciszkanów w Sanktuarium Matki Boskiej w Cudy Wielmożnej na Wzgórzu Przemysła. =========================================
ZAMOŚĆ – o godz. 15.00 Koronka do Miłosierdzia Bożego, po modlitwie wyruszy spod kościoła św. Katarzyny Pokutny Marsz Różańcowy. Msza Święta za Ojczyznę w Kościele Rektoralnym Świętej Katarzyny, ul. Kolegiacka 3 o godz. 17.00
Klasa Vb na poznańskiej Wildzie w roku 1966 liczyła 42 uczniów. Nikt nikogo nie zamordował. Były tego przyczyny…
1. Dzieci z Vb miały – prawie wszystkie – matki i ojców. Własnych. Matki szyły, prały, gotowały. Ojcowie wczesnym świtem z czterema „skibkami” zawiniętymi w pergamin wsiadali do „bimby”, by przed szóstą przejść przez bramę „ceglorza”. Ojcowie: tokarze, ślusarze pracowali w trudnym do wyobrażenia zgiełku. Ich wspólnym dziełem były jednak gigantycznych rozmiarów okrętowe silniki, stalowe serca okrętów pływających po wszystkich morzach świata. Ojcowie dzieci z Vb byli dumni ze swej pracy, a ich dzieci były dumne ze swych ojców. Zapamiętajcie: dzieci szanowały swych ojców. Za to, kim byli, co umieli, jak żyli. Nie za to, co posiadali.
2. W klasie Vb każde z dzieci było w czymś dobre lub najlepsze. Staszek – w rysunkach. Zbyszek – w chemicznych eksperymentach, Ania – w biegach na 60 metrów, Genek w piłce nożnej, Benio w siłowaniu, Eugeniusz w opiece nad porzuconymi zwierzątkami, Wiesiek – w budowaniu tratw, Iwonka – w plotkowaniu, Mirek – rozczytywał się w filozofach, Zenek – górował w podliczaniu słupków, Agatka – recytowała z przejęciem. No a Władek był klasowym chuliganem. Na miarę czasów, których symbolicznym ogranicznikiem była drewniana linijka, uszy czasami czerwone od testów na elastyczność.
3. Wszyscy czytali książki. Czytali, bo umieli. Pod koniec pierwszej klasy tylko jeden Romek sylabizował. Co czytali? „Serce” Amicisa, „Winnetou” Karola May’a, nowele Prusa. No i dużo, dużo Konopnickiej. Dzieci z Vb wiedziały, że nie wolno zabijać, kraść, należy szanować starszych, kobiety zwłaszcza w ciąży, ludzi ociemniałych przeprowadzać grzecznie przez ulicę, nigdy, ale to nigdy nie wyśmiewać ludzi kalekich. Szanowały śmierć i gdy chodnikiem spieszył ksiądż z wiatykiem, wzorem swych rodziców – klękały. Skąd to wszystko wiedziały? Ze szkoły, bo nauczyciele nie przygotowywali ich do rozwiązywania testów, a dość swobodnie kierowali zadanym sobie procesem nauczania. Znajdowali czas na opowiadania, anegdoty. Nie kończyli swych powinności na dzwonku. No i z kościoła. 10 przykazań, nazwy grzechów głównych. I egzemplifikacje na każdym kazaniu.
4. Dzieci z Vb przybiegały do szkoły same. Z tymi samymi skórzanymi tornistrami, które nie ważyły tony, kupowanymi raz na cały czas nauki, w codziennie prasowanych fartuszkach z białymi kołnierzykami. Z tarczami na rękawach, które pełniły dwojaką rolę. Gdy uczeń bił się na ulicy, przechodnie od razu informowali, gdzie pójdą ze skargą. Gdy był bity, ulica stawała w jego obronie. Uczeń z tarczą i w mundurku był jak święty.
5.
Po lekcjach uczniowie Vb wracali w grupach koleżeńskich do domów, gdzie czekał obiad. Ziemniaki, kotlecik, kapusta plus kompot. Matka pytała, co w szkole, ojciec po pracy sprawdzał dzienniczek. Potem odrabiało się lekcje. Po lewej to, co do zrobienia, po prawej – to, co już przepisane, nauczone. A potem się biegło. Na trening koszykówki, piłki nożnej, na gimnastykę, do bibliotecznego teatrzyku z kukiełkami, na lekcje muzyki. Wszystko było za darmo lub prawie za darmo. I – co najważniejsze – pełno było w tych działaniach ludzi, którzy „mieli czas”.
6.
Zdarzało się, że uczeń taki lub taki zachorował. Wtedy na pytanie nauczyciela: kto pójdzie w odwiedziny, wznosił się las rąk.
7.
W klasie Vb byli synowie i córy nie tylko robotników, także – dyrektorów i kierowników. Także – co tu kryć kobiet źle się prowadzących. W klasie jednak wszyscy byli traktowani równo. A ściślej – proporcjonalnie do okazywanych chęci do nauki. Tak było, bo nauczyciele tak właśnie zostali do swego zawodu przysposobieni. W „komunistycznych” liceach pedagogicznych, gdzie oprócz ideologicznych nawiedzeńców pracowali jeszcze tacy, co pamiętali nauczycielskie kuźnie sprzed wojny. Naznaczone marzeniem o równości narodów, ras, klas.
I o absolutnej wyższości nauki i kultury nad wszystkim innym.
Zielono malowane blaty dębowych twardych ławek, kałamarze z granatowym atramentem, stalówki i drewniane piórniki i ten szalony pan od przyrody, gdy lamentował nad każdą wyrwaną z zeszytu niesłusznie kartką. – Dzieci, co robicie. Ty, Władku, wyrwiesz kartkę i Ty, Danusiu… I nic po wielkiej puszczy amazońskiej nie zostanie…
8. Dzieci z Vb nie znały tik-toka, ani „społeczności” TCC, nie stawiały sobie „wyzwań”, nie drwiły ani z nauczycielek ani z koleżanek ani tym bardziej z miejscowego księdza, który utykał na lewą nogę.
Fascynował ich za to mały bandzior z „opowiadań niedzielnych” Amicisa, co własnym ciałem osłonił przed śmiercią babkę, chciały być jak Old Shaterhand, potrafiły w ciszy słuchać o strasznych i wspaniałych dziejach dr. Korczaka… Dzieci z Vb chciały być dobrymi dziećmi. Na początek. A później dobrymi ludźmi, którzy noża używają do krojenia chleba, zaraz po tym jak ostrzem skreślą na tym chlebie znak krzyża.
GDAŃSK – OSOWA: Parafia Św. Polikarpa – Każdego 16-tego dnia miesiąca o godz. 18.00 zapraszamy na Mszę Świętą w intencji Ojczyzny. Po Mszy Świętej odmawiamy Różaniec Święty za Ojczyznę. Parafia św. Polikarpa Biskupa Męczennika, Plac św. Jana Apostoła 1
POZNAŃ – początek o godz. 12.30 Msza Święta za Ojczyznę w Sanktuarium Bożego Ciała przy ul. Krakowskiej. Po Mszy Świętej Pokutny Marsz Różańcowy poprowadzi Ojciec Jerzy Garda. Zakończenie u Ojców Franciszkanów w Sanktuarium Matki Boskiej w Cudy Wielmożnej na Wzgórzu Przemysła. 
