Życie ludzkie to ciągłe ścieranie się różnych pragnień i ambicji z wymogami codzienności. Codziennie musimy podejmować decyzje, rozważać i analizować, co w danej chwili będzie najbardziej korzystne i możliwe do zrealizowania. Życie publiczne i polityczne jest oczywiście odwzorowaniem tego stanu rzeczy, ale w skali masowej, co – biorąc pod uwagę różnorodność ludzkich charakterów, nastrojów i postaw – zaostrza rywalizację pomiędzy pragnieniami i ambicjami a wymogami codzienności. Jak polscy realiści, osoby odwołujące się do różnorodnego dziedzictwa polskiej myśli politycznej, mogą dziś realizować swoje aspiracje i ambicje, a jednocześnie zachować pryncypia, nie poświęcając ich w imię dróg na skróty?
Śledząc rodzimą debatę publiczną, moglibyśmy dojść do wniosku, że istnieją tylko dwie strony sporu politycznego. Dla osób funkcjonujących w oficjalnym, głównym przekazie medialnym będzie to generalny podział na Polskę Kaczyńskiego i Polskę Tuska. Z kolei dla osób czerpiących bieżące informacje głównie z mediów społecznościowych i internetu będzie to podział na siły systemowe i antysystemowe. Oczywiście w obu tych obrazach istnieją niuanse, ale większość obserwatorów i wyborców nie zaprząta sobie nimi głowy. Jednakże to właśnie z tych niuansów tworzy się rzeczywisty obraz sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy. To właśnie im realiści polityczni powinni się szczególnie przyglądać i wyciągać odpowiedzialne wnioski.
Czy możemy dziś powiedzieć, że polska polityka kieruje się realizmem politycznym? W pierwszym odruchu wielu czytelników zapewne zaprzeczy. Z drugiej strony ktoś stojący na uboczu mógłby zapytać, czym właściwie jest ten realizm polityczny. Czy za realizm polityczny możemy uznać dogmatyczne odrzucanie zaangażowania politycznego? A może za postawę realistyczną uznamy dogmatyczne angażowanie się w każdą kolejną formację wyborczą, która hałaśliwie deklaruje walkę z obecnym status quo nad Wisłą?
Dzisiejszy realista polityczny ma przystawiony do skroni metaforyczny pistolet i staje się zakładnikiem tych, którzy poddają się tej lub innej dwubiegunowej narracji. W obszarze oficjalnym, głównonurtowym ten, kto trzyma palec na spuście, przekonuje, że „mimo wszystko ten” lub „mimo wszystko tamten”. W obszarze bardziej wywrotowym, internetowym, zza lufy słyszymy, że „tylko ten lider zbawi Ojczyznę”. Ani kolejny lider nie zbawi Polski, ani wybór tzw. mniejszego zła nie okaże się optymalny.
Realizmem politycznym, który w obliczu obecnych zawirowań geopolitycznych oraz narastających problemów ekonomicznych może jednoczyć ludzi z najróżniejszych nurtów politycznych, jest zachowanie krytycznego myślenia i analizowanie zjawisk społeczno-ekonomicznych w perspektywie dłuższej niż najbliższe wybory. Jest to kształtowanie własnych postaw oraz postaw swojego środowiska, a nie wyłącznie kierowanie się ulotnymi nastrojami. Głosować można, a wręcz należy, ale na tym życie się nie kończy. Można to wykazać na przykładzie stosunku Polaków do Ukrainy i narodu ukraińskiego, którego niemała część znalazła się po 2022 roku w naszych miastach.
Czy narasta wobec nich sceptycyzm? Oczywiście, że tak, i było to do przewidzenia ze względu na różnice kulturowe oraz rosnące koszty wspierania Kijowa przez państwo polskie. Tylko czy z tej ludowej niechęci sporej części społeczeństwa polskiego do słuchania na ulicach mieszanki języków ukraińskiego i rosyjskiego oraz do wspólnej obecności w szkołach i zakładach pracy wyrośnie głębsza refleksja nad błędami polskiej polityki wschodniej? Realistycznie patrząc, u niektórych ludzi tak, ale u większości te chwilowe nastroje nie przerodzą się w nic poważniejszego, gdyż osoby te raczej nie zetkną się z konstruktywną ofertą intelektualną i polityczną, wykraczającą poza prostą krytykę Ukrainy i Ukraińców. Realista dałby takiemu człowiekowi książkę czy link do tematycznego kanału w sieci, ale prędzej otrzyma on po prostu ulotkę jednego z komitetów, aby wiedział, jak ma zagłosować.
Może i faktycznie pójdzie zagłosować na ten, a nie inny komitet, ale chwilę po wyjściu z lokalu wyborczego nie bardzo będzie wiedział, za czym i po co głosował. Jego wybór będzie ulotny jak ta ulotka, a przecież wejście do Sejmu, a tym bardziej do rządu, to tylko pierwszy krok — ktoś potem musi codziennie bronić w społeczeństwie wdrażanej linii politycznej, aby przetrwała ona nadchodzące zawirowania.
Realizm polityczny jest dziś właśnie patrzeniem dalej i szerzej, a to we współczesnym społeczeństwie szybkiej konsumpcji i szybkiego obiegu informacji na pozór nie jest w cenie. Tyle że gdy po paru latach – a taka jest minimalna perspektywa oceny zjawisk w życiu zbiorowym – przyjdzie czas podsumowania uzyskanych efektów, okaże się, że bez tego „obciążającego” realizmu wczorajszy szantażysta, przekonujący do jednego wodza i jednego wyboru, jest już… przy nowym wodzu i kolejnym wyborze. Nastroje są ulotne, postawy trwałe i właśnie kształtowanie postaw należy uznawać za nadrzędny cel realizmu politycznego.
Rośnie opresyjność i kurczą się przestrzenie wolności w Polsce.
Sejm w Polsce pracuje nad rządowym projektem ustawy „o środkach ograniczających”. Rząd przygotował ustawę, która de facto uruchamia brutalną cenzurę, opartą na całkowicie uznaniowych i nieostrych kryteriach. Bardzo istotną częścią tego przygotowywanego przez władze w Polsce projektu jest tak zwane „określenie zasad stosowania sankcji wobec osób fizycznych i przedsiębiorstw”.
Jednym z argumentów przeciwko Polsce Ludowej i całemu obozowi radzieckiemu było to że nie dopuszczał on wolności słowa i krępował niezależną myśl. Wszystkie Michniki, Blumsztajny, Wildsteiny, Kuronie, Geremki, Kaczyńskie, Tuski gardłowały o wolności słowa. Już w III RP wtórowały im Kwaśniewskie, Czarzaste, Biedronie, Kotule I Żukowskie i inny. I co?
Dzisiaj pod tym względem jest o wiele gorzej niż w PRL-u i pierwszych latach III RP, bo ludzie nie zauważają że pozostały nam tylko strzępki niezależnej myśli – które właśnie teraz zanikają. Cenzurę na Mysiej zastąpiła cenzura globalnych korporacji i państwowego zamordyzmu.
Projekt rządu Koalicja Obywatelska-Nowa Lewica-Polskie Stronnictwo Ludowe przewiduje między innymi zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych, ograniczenia w udostępnianiu pieniędzy oraz zakazy dotyczące określonych transakcji. Według omawianego projektu „Wśród przesłanek stosowania krajowych sankcji wskazywane są między innymi działania związane z naruszaniem praw człowieka oraz wspieraniem obcej ingerencji w środowisko informacyjne Rzeczypospolitej Polskiej„.
Co to oznacza? Karane i blokowane będą działania uznane przez rządzących Polską za niebezpieczne politycznie lub uznane na przykład za rosyjską propagandę.
To nie wszystko. Z znajdującego się na oficjalnym państwowym portalu „Projekcie ustawy o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym i ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary” dowiadujemy się, że jedną z proponowanych zmian w przepisach jest możliwość orzeczenia przez sąd kary sięgającej 200 000 000 złotych! Dajmy na to, że jakiś związek zawodowy, stowarzyszenie, partia czy redakcja zostanie uznana za antydemokratyczną, skrajnie prawicową lub prorosyjską, to płaci 200 000 000 złotych kary. To oczywiście zazwyczaj będzie skutkować likwidacją bez formalnej sądowej delegalizacji.
Będzie można skonfiskować majątek osób, które dopuściły się poważnego naruszenia praw człowieka lub represji wobec społeczeństwa obywatelskiego, opozycji demokratycznej lub których działalność stanowi inne poważne zagrożenie dla demokracji. Minister gospodarki będzie decydował jakie treści są dopuszczalne i pożądane. To kompletna paranoja.
Kurczą się przestrzenie wolności słowa zarówno w Polsce i całej Unii Europejskiej. Znaną nam starą demokrację zastępuje demokratura. Ideowe ale głupie środowiska na Zachodzie dają się podpuszczać i organizują zamieszki, które stają się początkiem całkowitej likwidacji resztek wolności słowa. Po burdach zorganizowanych przez bandyterke przy okazji protestów antyrządowych we Francji prezydent Emmanuel Macron zapowiedział, że w najbliższych dniach na terenie kraju zostaną zakazane „nieuprawnione demonstracje”. Po to właśnie moim zdaniem zostały nagłośnione i zradykalizowane protesty w Francji, Belgii, Hiszpanii czy Portugalii.
W Polsce nie ma jeszcze na dzisiaj zdeterminowanych i dobrze zorganizowanych mniejszości, które można wykorzystać do prowokacji – więc rządzący w interesie korporacyjnej oligarchii mają utrudnione zadanie. Rządzący muszą wymyślić, a później przepchnąć przez parlament takie przepisy – które w imię demokracji uszczuplą wolność słowa. Być może jedynym ratunkiem dla wolności słowa w Polsce stanie się wywodzący się z wrogiego nam obozu politycznego, ale skonfliktowany z rządem prezydent Karol Nawrocki.
Uważam, że przyszłościowo liczna mniejszość ukraińska w Polsce z całą pewnością, może zostać wykorzystywana do działań na rzecz ograniczenia swobód obywatelskich. Unia Europejska staje się globalnym pionierem jeżeli idzie o represyjność za poglądy i słowa. Najżałośniejsze w tym jest to, że przy okazji łaje Chiny, Rosję czy trumpistowskie Stany Zjednoczone za działania ograniczające wolność przekonań.
337 milionów złotych – taką kwotę miała przywłaszczyć ukraińska grupa przestępcza zajmująca się praniem pieniędzy pochodzących z cyberoszustw. Polskie służby zatrzymały dziewięć osób, w tym ośmiu obywateli Ukrainy i pomagającą im obywatelkę Białorusi. Sprawą zajmuje się Prokuratura Regionalna w Łodzi, a podejrzanym grozi nawet 15 lat więzienia.
Ukraiński gang wyprał w Polsce 337 mln zł jednak ostatecznie [?? md] został rozbity. Akcja była wspólnym przedsięwzięciem funkcjonariuszy Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości, Straży Granicznej oraz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Według śledczych grupa działała w niemal całej Polsce, a jej członkowie mieli jasno podzielone role. Na czele struktury stał 34-letni tzw. „uchodźca wojenny” z Ukrainy, który podejmował kluczowe decyzje dotyczące przyjmowania pieniędzy i ich dalszego transferowania w kraju oraz za granicę.
Proceder trwał od lutego 2025 roku do lipca 2026 roku. Pieniądze pochodziły z oszustw internetowych, między innymi związanych z fałszywymi platformami inwestycyjnymi, kryptowalutami oraz innymi metodami wyłudzania środków. Według prokuratury kurierzy odbierali gotówkę w wyznaczonych punktach, posługując się fotografiami przedartych banknotów z widocznymi numerami seryjnymi. Dodatkowe kody pozwalały weryfikować osoby przekazujące pieniądze.
Następnie gotówka trafiała do kantorów, gdzie – jak ustalili śledczy – transakcje realizowano z pominięciem procedur przeciwdziałania praniu pieniędzy. Część środków wpłacano na rachunki bankowe, skąd trafiały dalej do powiązanych podmiotów. Pieniądze przewożono również za granicę, ukrywając je w specjalnie przygotowanych skrytkach samochodowych. Kolejnym sposobem maskowania ich pochodzenia miały być fikcyjne zakupy złota. Ostatecznie znaczna część środków miała trafiać do kryptowalut.
Podczas przeszukań mieszkań, biur i kantorów funkcjonariusze zabezpieczyli gotówkę oraz złoto o łącznej wartości przekraczającej milion złotych. Zarekwirowano również telefony, komputery i inne nośniki danych. Sąd zdecydował o tymczasowym aresztowaniu siedmiu podejrzanych. Wobec dwóch pozostałych zastosowano poręczenia majątkowe, dozór policji i zakaz opuszczania kraju. Śledztwo ma charakter rozwojowy. Proceder uprawiany przez ukraiński gang wciąż ma wiele tajemnic.
Skala procederu była gigantyczna. Ponad 337 milionów złotych w podejrzanych transakcjach, a zabezpieczony majątek wart nieco ponad milion. Oczywiście nie oznacza to, że pozostałe pieniądze bezpowrotnie zniknęły ani że całej tej kwoty można było oczekiwać w postaci gotówki znalezionej podczas nalotu. Czym innym jest wartość transakcji objętych śledztwem, a czym innym majątek, który udało się fizycznie zabezpieczyć. Mimo to dysproporcja robi wrażenie i pokazuje, jak trudne będzie odzyskiwanie wszystkich pieniędzy wyłudzonych od ofiar.
Sprawa powinna być również ostrzeżeniem przed bagatelizowaniem problemu ukraińskiej przestępczości zorganizowanej działającej na terytorium Polski. W tym przypadku według ustaleń śledczych kluczową rolę odgrywał obywatel Ukrainy, a zdecydowana większość zatrzymanych również pochodziła z tego kraju. Nie ma powodu, by przemilczać te informacje ze względu na ich niewygodny wydźwięk. Polska nie może być bezpiecznym zapleczem dla ukraińskiej mafii, która wykorzystuje nasze kantory, rachunki bankowe i firmy do ukrywania pochodzenia pieniędzy.
Zatrzymanie tej grupy to niewątpliwy sukces służb. Stanowi on jednak tylko łyżkę miodu w beczce dziegciu. Rozbicie gangu jest bowiem dopiero początkiem.
Prawdziwym sprawdzianem skuteczności państwa będzie – oprócz skutecznego postawienia podejrzanych przed sądem – przede wszystkim odebranie przestępcom korzyści z działalności prowadzonej kosztem ich ofiar.
Zamiast posłuchać ekspertów, Episkopat posłuchał (albo zląkł się) wewnątrzkościelnego mąciciela. Tym większa jest wina Episkopatu, że mając wiedzę, że list przedstawia fałszywy obraz rzeczywistości, polecono odczytać go wiernym. U części biskupów zabrakło wiedzy i roztropności, u części odwagi, aby się przeciwstawić, a jeszcze inni zostali być może wprowadzeni w błąd. Górą okazał się mąciciel” – pisze ks. prof. Waldemar Rakocy CM.
W dniu 18 października 2026 roku portal dorzeczy.pl opublikował artykuł pod tytułem Episkopat ma za co przepraszać, w którym Ks. prof. Waldemar Rakocy CM opisał trzy epizody z życia Kościoła katolickiego w Polsce. Jednym z nich jest List Episkopatu Polski „z wątpliwą (błędną) teologicznie tezą, że Żydzi uczestniczą w zbawieniu dokonanym przez Chrystusa pomimo Jego nieprzyjęcia”.
Dostęp do artykułu jest płatny. Jego streszczenia dokonał portal Fronda.pl.
Ks. prof. Waldemar Rakocy wystosował również swój list otwarty do KEP, o którym pisze:
Pokazuję w nim czarno na białym nieprawdy głoszone przez ks. kard. Grzegorza Rysia i przez środowisko prowadzące rozmowy z judaizmem. Podaję tam przykłady stosowanych przez nich nieuczciwych zabiegów mających przekonać innych, niezorientowanych w temacie, do ich własnych, błędnych tez.
Kilka cytatów ze streszczenia
O liście Episkopatu
– „Zamiast posłuchać ekspertów, Episkopat posłuchał (albo zląkł się) wewnątrzkościelnego mąciciela. Tym większa jest wina Episkopatu, że mając wiedzę, że list przedstawia fałszywy obraz rzeczywistości, polecono odczytać go wiernym. U części biskupów zabrakło wiedzy i roztropności, u części odwagi, aby się przeciwstawić, a jeszcze inni zostali być może wprowadzeni w błąd. Górą okazał się mąciciel”
Autor przypomina, że list został odrzucony przez polskich katolików.
– „Pasterz, znając opinie ekspertów, wybrał bezdroża, a owca, kierując się tylko zdrowym rozsądkiem, wybrała właściwą drogę. Po co owcom taki pasterz? W interesie biskupów leży odzyskanie zaufania wiernych. A do tego konieczne są przeprosiny”
Minęło ponad pół roku. Przeprosin biskupów, przyznania się do popełnienia błędu – jak nie było, tak nie ma.
– „Jak daleko sięgam pamięcią, nie było podobnego przypadku, żeby Episkopat podpisał się pod błędnymi lub nieprawdziwymi tezami, podał je wiernym do wierzenia i nie wycofał się z popełnionego błędu. Jest to stan, który podważa nauczycielską wiarygodność Episkopatu i stale domaga się od niego refleksji i przeprosin względem ludu Bożego”
Kard. Ryś – cały Kościół w Polsce ma się podporządkować osobie wprowadzającej zamęt?
– „Czy cały Kościół katolicki w Polsce ma się podporządkować jednej osobie – wprowadzającej zamęt i wzbudzającej antagonizmy? W teologii znana jest zasada sensus populi Dei mówiąca o zmyśle, wyczuciu Bożej prawdy przez lud Boży. Kiedy pasterz głosi poglądy, którym sprzeciwia się en masse wierny Bogu lud, na pewno nie ma racji”
Wreszcie ks. prof. Rakocy skierował 15 września list otwarty do KEP na temat dialogu chrześcijańsko-żydowskiego.
– „Moim zdaniem powodem był nade wszystko pkt 8 tegoż listu. Pokazuję w nim czarno na białym nieprawdy głoszone przez ks. kard. Grzegorza Rysia i przez środowisko prowadzące rozmowy z judaizmem. Podaję tam przykłady stosowanych przez nich nieuczciwych zabiegów mających przekonać innych, niezorientowanych w temacie, do ich własnych, błędnych tez”
Piszę o zagrożeniu banderyzmem od ćwierć wieku. Najpierw w „Ojczyźnie”, później „Myśli Polskiej”. Dużo więcej po 2014 roku, gdy banderyzm podniósł swój łeb na Ukrainie. Oprócz środowisk kresowych, endeckich, kilku ludowych i socjalistycznych nikogo to nie obchodziło.
Dzisiaj czuje się rozbawiony, gdy słyszę różnorakich polityków Koalicji Obywatelskiej (KO) i Prawa i Sprawiedliwości (PiS) mówiących, że niedopuszczalne jest czczenie morderców Polaków. Że oni protestują i mówią stanowcze – nie! A do tej pory było dopuszczalne? Pomniki Stepany Bandery nie stoją na Ukrainie od wczoraj. Ulice Romana Szuchewycza nie są nowością. Tablice i obeliski poświęcone tym, którzy mordowali Polaków z Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) zdążyły się już zestarzeć. Aktualnie rządzący Ukrainą nadają jednostką walczącym z Rosją nazwy nawiązujące do kolaboranckich organizacji okresu II wojny. To teraz na Ukrainie tworzy się aleję zasłużonych miedzy innymi z tych, którzy mają polską krew na rękach.
Nikt już nie wierzy w te brednie o tym, że Ukraina po 2022 roku wypracuje sobie nowych bohaterów. Nikt nie wierzy w bzdury durniów wmawiającym Polakom, że to nie UPA, ale radzieckie NKWD przebrane za Ukraińców mordowało. Mam nadzieję, że nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie dzisiaj na piedestał stawiał tych nielicznych żołnierzy WiN-u, którzy dopuścili się obrzydliwości i współpracowali z ukraińskimi szowinistami.
Lwowska Rada Obwodowa ogłosiła, że rok 2027 na terenie obwodu będzie rokiem zbrodniarza Romana Szuchewycza. I tylko ona może to odwołać. Nie ma znaczenia, że od radnych Obwodu Lwowskiego odciął się ukraiński MSZ, bo to nie MSZ podjął taką decyzję. Nie ma znaczenia, że ktoś z kancelarii Zelenskiego twierdził, że uchwała nie wejdzie w życie, bo to nie Kancelaria Zełenskiego podjęła taką decyzję. A nawet gdyby Lwowska Rada Obwodowa odwołała uchwalę, to niewiele to zmienia – bo będzie to zupełnie nieszczere bo zrobione pod przymusem.
I niech wszyscy stronnicy międzymorza i innych bzdetów przestaną bredzić, że to jest jakiś wypadek przy pracy. Że w imię strategicznej współpracy powinniśmy to przemilczeć. Nie ma na to zgody. To żaden wypadek! To żaden pojedynczy incydent! Ten zbrodniarz jest Honorowym Obywatelem Lwowa od 2010 roku! Zbrodniarz Roman Szuchewycz był już czczony w obwodzie lwowskim w 2007, 2017 i 2020. Ten ukraiński zbrodniarz ma we Lwowie swoje muzeum, które jest właśnie odbudowywane. Ma swoją ulicę i tablicę upamiętniającą na szkole …
Banderyzm – czyli najbardziej antypolski szowinizm Europy stał się istotna częścią oficjalnej polityki historycznej państwa ukraińskiego. Zbrodniarze i mordercy Polaków stali się dla współczesnych Ukraińców bohaterami. Weteranami są ludzie, którzy służyli w UPA i 14 Dywizja Grenadierów Waffen SS. Młodzi ludzie na Ukrainie są przekonani, że odpowiedzialni za niesłychanie okrutne mordy na Polakach, Rosjanach, Czechach, Ormianach i innych narodowościach są wzorami do naśladowania. Zbrodnią dla tych ludzi nie są masowe mordy polskiej ludności, ale przesiedleńcza Operacja Wisła. W tym kraju jawnie czci się morderców Polaków, a władze w Polsce ciągle udają, że pada wiosenny deszczyk, jak ktoś załatwia mi się na twarz!
Niech Będzie Pochwalony Jezus Chrystus i Maryja zawsze Dziewica.
Zapraszamy do Siedlec 25 października, niedziela, na 120 Pokutny Marsz Różańcowy w intencji naszej kochanej Ojczyzny – Polski. Zaczynamy o godzinie 14,00, pod Pomnikiem Św. Jana Pawła II. Kończymy Mszą Świętą za Ojczyznę w katedrze siedleckiej o godzinie 16.00.
Uwielbiając Boga w Trójcy Świętej Jedynego, modlimy się razem z Maryją Królową Polski, o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu.
Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” 22 października 2026 michalkiewicz
Chyba już mało kto pamięta, jakie Strony Wojujące prowadziły II wojnę światową. To znaczy upowszechnia się nauka przodująca, według której z jednej strony wojnę prowadzili źli naziści, a z drugiej – demokracja, do której – jako rodzaj „demokracji czasu wojny” – został zaliczony też stalinowski Związek Radziecki. Z tej okazji Ojciec Narodów, Chorąży Pokoju, nakazał wybić medal z napisem: „nasze dieło prawoje – my pobiedili” – co się wykłada, że nasza sprawa słuszna, więc zwyciężyliśmy. Jak wiadomo, w początkowej fazie II wojny światowej ZSRR trwał w serdecznym porozumieniu ze złymi „nazistami”. Ale skoro padł rozkaz, że „dieło” jest „prawoje”, to nikt specjalnie tego Związkowi Radzieckiemu nieubłaganym palcem nie wytyka. Jak „prawoje” – to „prawoje” -więc mołczat’, nie rassużdat’- co się wykłada, by milczeć i nie dyskutować.
Jednak ta wersja historii jest skomponowana ad usum Delphini, podobnie jak uzasadnienie postanowienia o umorzeniu śledztwa przeciwko Kukuńkowi, oparte na zuchwałym założeniu „wtórnego analfabetyzmu”, w jaki miał popaść prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. Ale czego się nie robi dla Polski? Dla Polski można wpaść nawet we wtórny analfabetyzm, który – co tu ukrywać – wprawdzie chluby nie przynosi ani wtórnemu analfabecie, ani Rzeczypospolitej – ale ma ten plus dodatni, że tajna kolaboracja z bezpieką wygląda jeszcze gorzej. Zatem z dwojga złego… i tak dalej.
Tymczasem wersja może mniej poprawna politycznie, ale bardziej zbliżona do historycznej prawdy głosi, że Stronami Wojującymi w II wojnie światowej były: Rasa, Masa i Kasa. „Rasa” – to oczywiście źli naziści, którzy pojawili się dopiero po wojnie, a konkretnie – po nowojorskich rozmowach Dawida ben Guriona z niemieckim kanclerzem Konradem Adenauerem w roku 1960.
Przedtem stroną wojującą były po prostu Niemcy, co prawda podporządkowane ideologii narodowo-socjalistycznej, tak samo, jak Sowieci zostali podporządkowani ideologii marksistowsko-leninowskiej. Zwłaszcza Józef Stalin położył na tym polu wielkie zasługi, które zauważył prof. Władysław Tatarkiewicz pisząc w swojej „Historii filozofii”, że dzięki Stalinowi „marksizm w Związku Radzieckim został przyjęty powszechnie i bez zastrzeżeń”.
Więc podczas wspomnianych nowojorskich rozmów, rozmówcy rada w radę uradzili, że wojny nie prowadzili żadni tam „Niemcy” tylko źli „naziści”, którzy nawet posługiwali się specyficznym „nazistowskim” językiem, ale potem rozpłynęli się bez śladu w nocy i we mgle. Jednym z najważniejszych postanowień ideologii narodowo-socjalistycznej było przekonanie, że „narodem panów” są Niemcy. Okazało się to straszliwą pomyłką, bo dzisiaj już wiadomo, iż Narodem Panów jest całkiem inny naród – ale wybitny przywódca socjalistyczny Adolf Hitler myślał inaczej i to go zgubiło. Gdyby od razu spenetrował prawdę, to kto wie – może dzisiaj historia potraktowałaby go łaskawiej, skoro przynajmniej dobrze chciał? Ale po co rozdrapywać stare rany? Czyż nie wystarczy nam informacja, że jedną zer Stron Wojujących w II wojnie światowej była „Rasa”?
To nam całkowicie wystarczy, tym bardziej, że po drugiej stronie wojowała „Masa” Co prawda w początkowej fazie wojny, to znaczy – w 1941 roku – „Masa” wprawdzie wojowała, ale chyba niechętnie i często poddawały się całe dywizje. Podczas spotkania u mojej siostry w Budapeszcie, jej rosyjska przyjaciółka Tatiana opowiadała mi, jak Rosjanie w rdzennej Rosji stawiali nadchodzącym wojskom niemieckim bramy triumfalne i dopiero Stalin ze swoim rozkazem „ani kroku w tył” przyczynił się do opanowania sytuacji. Poza tym – na co zwraca uwagę Józef Mackiewicz – Niemcy traktowali Rosjan bezceremonialnie, jako „podludzi”, a w tej sytuacji Józef Stalin jako ludojad okazał się lepszy od Adolfa Hitlera, który – jak już wyjaśniliśmy – padł ofiarą własnego błędu, również co do „Herrenvolku”
No i wreszcie „Kasa” – czyli Stany Zjednoczone. „Kasa” wsparła „Masę” materialnie na ogromną skalę, dzięki czemu straty wojenne „Kasy” w porównaniu choćby z „Masą”, która doliczyła się ponad 20 milionów ofiar, były stosunkowo niewielkie, chociaż oczywiście były. Dzisiaj rozmaicie o tym mówią, również w amerykańskich szkołach. Opowiadała mi córka, jak to rodzina amerykańska, u której gościła, wzięła udział w obowiązkowych zajęciach szkolnych na temat holokaustu – bo w Kalifornii takie zajęcia były obowiązkowe także dla rodziców. Pan domu, lekarz, wrócił z tych z zajęć wzburzony i dopiero po jakimś czasie wyjaśnił, że nauczycielka powiedziała, iż jedynymi ofiarami II wojny światowej byli Żydowie. – A pół miliona żołnierzy amerykańskich, to co? – pytał retorycznie oburzony doktor.
Dzisiaj czasy są oczywiście inne; powszechnie dominuje sztuczna inteligencja, a tam, gdzie jej brakuje, zastępowana jest sztuczną półinteligencją, co niekiedy przynosi opłakane rezultaty – ale rola „Kasy” w działaniach wojennych nadal pozostaje wybitna, jeśli nawet nie decydująca. Weźmy taką wojnę na Ukrainie, gdzie udział „Kasy” – również z Unii Europejskiej – wydaje się bardzo duży, zwłaszcza w ekscytowaniu animuszu wojennego tamtejszych oligarchów – ale nawet pomijając to, to światełko w tunelu zabłysło też z udziałem tradycyjnej „Kasy”.
Chodzi mi o sławny „rozejm energetyczny”, związany z planowaną transakcją zakupu ruskich rafinerii przez Amerykanów. A przecież na rafineriach świat się nie kończy i „Kasa” mogłaby kupić w Rosji jeszcze inne rzeczy. Czy w tych warunkach Ukraina mogłaby jeszcze prowadzić jakąś wojnę, czy też ktoś starszy i mądrzejszy prędzej wyperswadowałby prezydentowi Zełeńskiemu:
Wiecie, rozumiecie Zełeński. Wy nie słuchajcie podszeptów Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje, ani obywatela Tuska, nie mówiąc już o Księciu-Małżonku, który nie wie, jak załatwić Kasę dla sędziów Trybunału Konstytucyjnego, co to ich prezes Święczkowski nie dopuszcza do orzekania – no to jak on załatwi Kasę dla was i waszych oligarchów? Oni was wszystkich prędzej puszczą z torbami, więc wy lepiej nic nie kombinujcie, tylko przyłączcie się do spółdzielni, a Kasy wam nie zabraknie. W przeciwnym razie będzie z wami brzydka sprawa.
A jakby tego było mało, to ostatnio pojawiły się wieści, że TVN ma nowego właściciela, który nie dość, że wyłożył Kasę, to jeszcze idzie ręka w rękę z prezydentem Trumpem. Podobno będzie w TVN-ie robił porządki również na odcinku ideologicznym – bo w dzisiejszych czasach nie ma takiego ścisłego rozdziału między „Ideologią” i „Kasą”. Z jakiego tedy klucza już rychło będą ćwierkały resortowe dzieci, a za nimi „Masa” wyznawców obywatela Tuska Donalda, u którego z „Kasą” krucho?
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
[Na końcu – o haniebnej roli rządu „polskiego”. md]
Nigdy dotąd Stany Zjednoczone i Europa nie były tak zajadłe w nawoływaniu do przedwczesnego zakończenia wojny na Ukrainie. Zarówno strona amerykańska, jak i europejska są zajęte, przerzucając się desperackimi próbami przedstawienia realnego rozwiązania, które byłoby akceptowalne dla Rosji i pozwoliłoby Ukrainie uniknąć odpowiedzialności.
Dziś Witkoff przybył do Oslo w Norwegii na kolejne bezowocne spotkanie z Zełenskim, w którym mediatorami byli premier Norwegii Jonas Gahr Store i prezydent Finlandii Alexander Stubb. Następnie Witkoff uda się do Moskwy, aby przedstawić Kremlowi kolejny niedopracowany plan.
NOWOŚĆ: Europejscy przywódcy mogą wkrótce odbyć bezpośrednie rozmowy z Władimirem Putinem i zaproponować mu dwie drogi do pokoju na Ukrainie, jak donosi Gideon Rachman w Financial Times.
Pierwsza z nich oznaczałaby zamrożenie wojny na obecnej linii frontu w zamian za gwarancję, że Ukraina nigdy nie przystąpi do NATO.Druga zakładałaby oddanie przez Ukrainę reszty Donbasu, a następnie dołączenie do sojuszu.
Rachman pisze, że europejskie stolice coraz częściej odrzucają pozostawienie rozmów z Putinem wyłącznie Waszyngtonowi, powołując się na frustrację związaną z podejściem Trumpa.
Dodaje, że Europejczycy są znacznie mniej przekonani, że Putin zaakceptowałby którąkolwiek z tych opcji.
To nic innego jak tylko kolejny przykład tego samego: Europejczycy próbują wtrącić się do mediacji amerykańsko-rosyjskiej w obawie, że Trump zmusi Zełenskiego do skrajnie niekorzystnych ustępstw. Właśnie dlatego powyższa europejska „oferta” jest tak absurdalnie nietrafiona i nie ma na celu wzbudzenia choćby powierzchownej refleksji ze strony Rosji.
Mimo że ich podejście jest rozbieżne, zarówno rywalizujące mocarstwa zachodnie, Stany Zjednoczone, jak i Europa, dążą do natychmiastowego zakończenia wojny z największą pilnością, jaką kiedykolwiek wykazały od początku konfliktu. Powód jest prosty: stało się dla nich oczywiste, że Ukraina stoi w obliczu nowego podejścia Putina, który grozi ostatecznym zniszczeniem kraju.
Rubio zdawał się to przyznawać:Nie można załadować wideo.
„Jednym z powodów, dla których ta wojna musi się zakończyć, jest dewastacja ukraińskiej sieci elektroenergetycznej”.
Zaczynają dostrzegać, co się dzieje i rozumieją, że czas Ukrainy się kończy. Europejczycy w szczególności dostrzegają, że z roku na rok koszty Ukrainy rosną, ponieważ destrukcja Ukrainy przez Rosję stale przyspiesza. Europejczycy są teraz duszeni koniecznością ponoszenia całego ciężaru finansowego na rzecz chorego, umierającego państwa, które jest niszczone na ich oczach: marny zwrot z inwestycji gwałtownie spada.
Nawet brytyjska prasa postanowiła zmienić swoje ultra-agresywne stanowisko i zamiast tego nalega, aby Zełenski zwolnił tempo, zanim jego bezczelność wobec Trumpa przyniesie nieodwracalne konsekwencje dla jego skazanego na zagładę narodu:
W tym kontekście Stany Zjednoczone, co zaskakujące, obstawały przy swoim stanowisku w kwestii wywiadu i ograniczania przepustowości Starlink. Zełenski był niemal histeryczny w swoim przemówieniu, w którym ponownie chwalił się brakiem wczesnego ostrzeżenia ze strony USA przed ostatnią falą rosyjskich ataków wczoraj:Nie można załadować wideo.
„To już trzeci raz w krótkim czasie, kiedy nie otrzymaliśmy ostrzeżenia o pociskach balistycznych. I nie otrzymaliśmy jasnego wyjaśnienia od naszych partnerów z Waszyngtonu, dlaczego tak się dzieje”.
Rzecznik ukraińskich sił powietrznych potwierdził również, że sojusznicy nie wydali wczesnego ostrzeżenia, mimo że starał się złagodzić skutki ataku, starając się sprawiać wrażenie, że stosunki między USA a Ukrainą pozostają napięte:Nie można załadować wideo.
Podczas gdy niektóre źródła wskazują, że Ukraina otrzymuje od Stanów Zjednoczonych tylko jedną trzecią swoich informacji wywiadowczych, a pozostałą lwią część dostarcza Europa, jeśli chodzi o wczesne ostrzeganie przed rakietami balistycznymi, Zełenski podkreślił, że tylko Stany Zjednoczone są w stanie przekazać Ukrainie te informacje.
Sytuacja w sieci Starlink również pozostaje napięta, gdyż usługa jest nadal ograniczana przy niższych progach prędkości, pomimo zapewnień USA, że cokolwiek się zmieniło:Nie można załadować wideo.
Jednak po spotkaniu z Witkoffem Zełenski zmienił zdanie i ogłosił, że wywiad wkrótce wróci do normy:
Ale jest w tym coś podejrzanego – jakby Witkoff ostrzegł go, by wycofał się z niedawnej krytyki Trumpa i Stanów Zjednoczonych pod groźbą jeszcze surowszych konsekwencji. Jego stwierdzenie, że wczesne ostrzeżenie „teraz działa”, nie ma sensu, biorąc pod uwagę, że Rosja nie przeprowadziła jeszcze nowego ataku balistycznego, aby choćby przetestować tę hipotezę w czasie jego wypowiedzi. W związku z tym jest jasne, że otrzymał polecenie – czytaj: groźbę – aby przedstawić najnowszy skandal w pozytywnym świetle dla dobra amerykańskich wysiłków na rzecz pokoju.
W tym czasie ograniczenia Starlink już odbiły się na polu bitwy. Nawet kanał Romanov Lite, krytyczny wobec MON, donosił, że liczba ukraińskich ataków dronów na korytarz krymski spadła wykładniczo od czasu wprowadzenia ograniczeń Starlink:
Ukraina twierdziła, że dziennie na tej trasie przejeżdża ponad 50 ciężarówek i innych pojazdów. Teraz liczba ta spadła do jednego w ciągu dwóch dni.
Jednocześnie nasiliły się rosyjskie ataki. Rosyjskie drony dalekiego zasięgu regularnie atakują zachodnie regiony Ukrainy, w tym różne stacje elektroenergetyczne w pobliżu granicy z Polską:
Przejście graniczne z Polską i stacja elektroenergetyczna „Jaworów” w obwodzie lwowskim zostały zaatakowane, co spowodowało przerwy w dostawie prądu w tym rejonie.
* Ataki dronów na zachodnią Ukrainę trwają. * Przeprowadzono atak na przejście graniczne „Rawa Ruska”. * Drony „Geran-5” zaatakowały również Nowojaworówsk. * Wstępne raporty wskazują, że jest to czwarte uderzenie w ciągu dwóch dni w stację elektroenergetyczną 330/110/35 kV „Jaworów”. *W następstwie ataku w obwodzie lwowskim zaczęły się przerwy w dostawie prądu.
Oraz magazyny i inne przedsiębiorstwa:
Zachodnia Ukraina płonie: niszczone są przedsiębiorstwa i infrastruktura energetyczna.
▪️W Dubnie, w obwodzie rówieńskim, zaatakowano i zapaliło się centrum handlowe „Epicenter”. ▪️Wczoraj, według Państwowej Służby Ratunkowej, dron odrzutowy zniszczył „Epicenter” w Kowlu i uderzył w firmę transportową. ▪️We Lwowie występują przerwy w dostawie prądu. ▪️Iwano-Frankowsk, Tarnopol, Łuck i Lwów są stale atakowane przez drony Szahid.
Podczas gdy obowiązują ograniczenia dotyczące wczesnego ostrzegania przed satelitami Starlink i USA, Rosja zaczęła potencjalnie ograniczać dostęp Ukrainy do ostatnich „oczu na niebie”. Pojawiły się różne doniesienia o rosyjskim satelicie Kosmos-2612, który śledził satelitę radaru z syntetyczną aperturą (SAR) ICEYE, dopasowując się do jego orbity:
Istnieją różne teorie na temat tego, co próbuje zrobić rosyjski satelita. Powyższy tweet sugeruje, że zbliżając się do satelity ICEYE z tak bliskiej odległości, próbuje zmusić go do wykonania manewrów, które zużyłyby jego zapasy paliwa. Stany Zjednoczone uważają, że Kosmos-2612 należy do kategorii rosyjskich satelitów „inspekcyjnych”, których tajna rola polega na ścisłym monitorowaniu wrogich satelitów i potencjalnym zakłócaniu ich pracy lub sabotowaniu.
Dwa filmy pokazują, jak rosyjski Kosmos-2612 zbliża się do ICEYE-X36:Nie można załadować wideo.Nie można załadować wideo.
W powyższym połączonym fragmencie eksperci dyskutują na temat tego, co rosyjski satelita mógłby jeszcze zrobić z tak bliskiej odległości:
Co może zrobić Rosja z tak bliskiej odległości?
Astrofizycy, tacy jak dr Marco Langbroek, wykładowca optycznej świadomości sytuacyjnej w kosmosie na Uniwersytecie Technicznym w Delfcie (TU Delft) w Holandii,ostrzegali w sobotę na swoim koncie X, że działanie w tak bliskiej odległości może pozwolić Cosmosowi-2612 na lokalne próby zakłócania częstotliwości radiowych, potencjalnie zakłócając działanie radaru ICEYE-X36 lub blokując jego kanały komunikacyjne.Nazwał to „niepokojącą grą w kotka i myszkę w kosmosie”.
Mechanizmy wykorzystujące energię skierowaną, w tym zlokalizowane lasery lub wiązki mikrofal, mogą również stwarzać zagrożenie, oślepiając czujniki satelity lub uszkadzając sprzęt jego anteny, nie wytwarzając przy tym odłamków charakterystycznych dla zderzenia z eksplozją.
Istnieją nawet teorie mówiące o tym, że tak bliskie sąsiedztwo ciężkiego, metalowego rosyjskiego satelity może zakłócić odbiór radarowy ICEYE i spowodować, że zostanie on praktycznie oślepiony przez masywną, odbijającą powierzchnię rosyjskiego satelity.
Poza wystrzeliwaniem pocisków, wiele innych trybów ataku, kinetycznych i niekinetycznych, jest możliwych dzięki podstawowej zdolności statku kosmicznego do manewrowania bardzo blisko innych obiektów na orbicie i utrzymywania tej pozycji. Obejmuje to użycieramion chwytającychw celu uszkodzenia lub po prostu odholowania satelity z orbity, rozpylanie aerozoli w celu uszkodzenia lub uszkodzenia optyki i paneli słonecznych, a także zakłócanie systemów walki elektronicznej. Satelita może okazać się bronią samą w sobie, stając się kinetycznym przechwytywaczem, który uderza w cel na komendę.
Tak czy inaczej, wygląda to na skoordynowany wysiłek ze strony Rosji, mający na celu wykorzystanie rosnącej niewiedzy Ukrainy i ograniczeń w komunikacji w celu dalszego sparaliżowania działalności AFU.
Na koniec aktualizujemy sytuację opisaną w poprzednim raporcie, dotyczącą ukraińskich dronów, którym w jakiś sposób udało się przedostać przez polską przestrzeń powietrzną na teren Litwy podczas ataków na Sankt Petersburg.
Polski premier Tusk oficjalnie poinformował parlament, że oczekuje od Ukrainy odpowiedzi w tej sprawie, o czym poinformowały różne polskie media:
Polska domaga się od Ukrainy wyjaśnień w sprawie drona, który przeleciał nad jej terytorium w kierunku Litwy.
▪️ Premier Polski Donald Tusk oświadczył, że Warszawa oczekuje wyjaśnień od Kijowa w sprawie incydentu z udziałem drona, który przeleciał nad terytorium Polski w kierunku Litwy. ▪️ Prezydent Litwy Gitanas Nausėda przybył do Warszawy, aby omówić incydent, poinformował Tusk.
Artykuł w „Polsce-24” szczegółowo opisuje, co się wydarzyło . Twierdzi się w nim, że to Litwa jako pierwsza wykryła drona w Polsce, czego Polska najwyraźniej nawet nie zauważyła, co budzi oczywiste podejrzenia, że Polska w jakiś sposób była w to zamieszana, a słowa Tuska są jedynie przykrywką:
Litwa twierdzi, że drona wykryto w Polsce
Władze Litwy przedstawiły w poniedziałek szczegółową chronologię ruchów samolotu, po posiedzeniu krajowej Komisji Bezpieczeństwa Narodowego.
Szef Sztabu Obrony Litwy, kontradmirał Giedrius Premeneckas, poinformował, że systemy nadzoru najpierw zarejestrowały obiekt około 30–40 kilometrów od terytorium Polski.
Władze poinformowały, że obiekt przekroczył granicę Litwy około godziny 6:02 rano.
Premier Litwy Mindaugas Sinkevičius powiedział, że dostępne dowody wskazują, iż samolot był ukraiński i przewoził materiały wybuchowe.
Podejrzewane podejście z Polski nie pozwala również ustalić, skąd samolot został pierwotnie wystrzelony.
Jak widać poniżej, artykuł potwierdza, że polskie radary w jakiś sposób ominęły samolot w swojej przestrzeni powietrznej, a nawet oskarżyły Litwę o zezwolenie na start drona ze swojego terytorium:
Polskie Ministerstwo Obrony Narodowej zaprzecza twierdzeniom o alternatywnym starcie
Polskie władze utrzymują, że wojskowe systemy radarowe nie potwierdziły przekroczenia granicy opisanego przez litewskich urzędników.
Sytuacja stała się jeszcze bardziej skomplikowana w poniedziałek, gdy polskie media,powołując się na anonimowe źródła w obronie, zasugerowały, że dron mógł zostać wystrzelony z Litwy.
Fakt, że Polska odrzuciła teorię o wystrzeleniu drona z Litwy, nie dowodzi samo w sobie, że dron przekroczył polską przestrzeń powietrzną.
Podobnie, brak odpowiedniego polskiego śladu radarowego nie obala definitywnie obserwacji litewskich.
Rozstrzygnięcie tej rozbieżności wymaga wspólnego dochodzenia, które jest obecnie w toku.
Niesamowite. Kraj, który twierdzi, że jest najpotężniejszą europejską siłą zbrojną NATO, nie był w stanie wykryć ukraińskich dronów swobodnie przelatujących przez jego terytorium, a ślady jego radarów najwyraźniej zostały retroaktywnie wymazane; jakże to wygodne.
Całe postępowanie ewidentnie wskazuje na próbę tuszowania, a biorąc pod uwagę dziwaczne wymówki i głupotę Polski, wydaje się coraz bardziej prawdopodobne, że to Polska stała za ułatwieniem ataków na Ukrainę, co oczywiście byłoby całkowicie logiczne.
Wypowiedzi Tuska są więc jedynie zdawkowymi deklaracjami, mającymi na celu stworzenie pozorów profesjonalizmu i niewinności, a jednocześnie przykrycie czegoś o wiele bardziej nikczemnego.
Lwow, 05.03.2017. Uczestnicy zorganizowanego przez Narodowy Korpus marszu z pochodniami pod hasłem „Pamiętaj bohaterów” z okazji rocznicy śmierci dowódcy UPA Romana Szuchewycza. Fot. Dymitr Kutz / Forum
Lwowska Rada Obwodowa ogłosiła 2027 rok rokiem Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA), jej dowódcy Romana Szuchewycza oraz działacza Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów Ołeha Olżycza.
Decyzję tę podjęto na plenarnym posiedzeniu Lwowskiej Rady Obwodowej we wtorek – poinformowano na jej oficjalnej stronie internetowej.
– Jest to nasza historia, nasi bohaterowie i powinniśmy w należny sposób uszanować ich pamięć – mówił podczas posiedzenia szef komisji kultury, deputowany Rady Swiatosław Szeremeta.
Ukraińskie władze publiczne różnych szczebli systematycznie honorują więc zbrodniarzy, którzy pod hasłami narodowowyzwoleńczymi prowadzili systematyczne ludobójstwo na wschodnich kresach Rzeczypospolitej. Nic tu nie zmienia nawet nadzwyczajna hojność rządzących III RP, którzy od samego początku najnowszej fazy konfliktu z Rosją wysyłają za wschodnią granicę różnorodną i liczoną już w setkach miliardów złotych pomoc, a przy tym w naszym imieniu goszczą pod polskim dachem setki tysięcy Ukraińców.
Jak przypominał w Kanale Zero profesor Andrzej Nowak, Roman Szuchewycz, którego liczne pomniki stoją dziś na zachodniej Ukrainie, był jednym z głównych sprawców zbrodni wołyńskiej. W jednoznacznej ocenie wybitnego historyka, człowiek ten był „czystym zbrodniarzem” i zasługuje „na wieczną niepamięć, na skreślenie go czarną linią z listy osób zasługujących na jakikolwiek cień szacunku”.
– Bandera niewątpliwie był symbolem ideologii, w imię której Szuchewycz i jemu podobni dowódcy UPA podejmowali się akcji zabijania tysięcy, dziesiątków tysięcy polskich kobiet, dzieci, starców, ludności cywilnej po to, ażeby zostawić miejsce dla czystej rasowo, czystej etnicznie rasy ukraińskiej. Ukraina miała być, jak to ujął jeden z wykonawców tej zbrodni i ideologów jednocześnie, jak złoty łan pszenicy, bez jednego chwastu. Ta metafora, tak pięknie brzmiąca, oznaczała po prostu, że żadnego Polaka, żadnego Żyda, żadnego obcoplemieńca nie może być na terenie, na którym będzie wielka Ukraina; że trzeba tych, którzy sami nie zdążą uciec, zamordować. To właśnie zostało wykonane w 1943 – 1944 roku rękami UPA – wskazał profesor Nowak.
IPN: Szuchewycz to „architekt zbrodni”
Instytut Pamięci Narodowej we wpisie na portalu X nazwał Szuchewycza architektem zbrodni i podkreślił, że zapisał on czarną kartę historii. Przypomniał, że był współtwórcą działających u boku Niemców jednostek (batalionu Nachtigall) i z tego powodu należał do osób odpowiedzialnych za zbrodnie dokonane „na Polakach, Żydach, Białorusinach, Ukraińcach, Rosjanach i przedstawicielach innych narodowości na Białorusi, Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej”.
W ocenie IPN decyzja Lwowskiej Rady Obwodowej „wpisuje się w długotrwały proces budowy oficjalnego kultu Szuchewycza i innych zwolenników ukraińskiego radykalnego nacjonalizmu”. IPN przypomniał słowa rozkazu wydanego przez Szuchewycza do podległych mu dowódców: „W pień wycinać. Czysto polskie wsie palić, wsie mieszane – tylko polską ludność niszczyć”.
Instytut opisał dowódcę UPA jako „jednego z odpowiedzialnych za ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, ale także autora budowanego do dziś kłamstwa zaprzeczającego zbrodniom dokonanym w latach 1943 – 1945”. Zaznaczył także, że Szuchewycz był „współautorem strategii terroru zmierzającej do destabilizacji Małopolski Wschodniej i Wołynia” oraz „świadomie i z premedytacją budował kłamstwo negujące skalę ludobójstwa dokonanego przez jego własnych podwładnych oraz cele przyświecające ukraińskim nacjonalistom”.
IPN zwrócił również uwagę, że Szuchewycz już od schyłku lat 20. XX w. realizował „zbrodniczą ideę budowy jednolitej etnicznie Ukrainy”. Zapoczątkował trwającą aż do końca II wojny światowej współpracę ukraińskich nacjonalistów z Niemcami.
W 1941 r. został zastępcą niemieckiego dowódcy batalionu Nachtigall (przeformowany w Schutzmannschafts Batallion 201) pacyfikującego wsie na Białorusi. Od 1943 r. kierował UPA, stając się – jak podkreśla IPN – „architektem ludobójstwa na Wołyniu”. Kiedy zdał sobie sprawę, że zbrodnie skompromitują ukraiński nacjonalizm, „świadomie i z premedytacją budował kłamstwo negujące skalę ludobójstwa”. Zginął w 1950 roku, w obławie przeprowadzonej przez NKWD.
Jak przypomniał Instytut Pamięci Narodowej, liczbę Polaków zamordowanych na Wołyniu szacuje się na 60 tysięcy [co najmniej dwa razy więcej, wg. poważnych historyków. Mirosław Dakowski]. „Co więcej, od przełomu lat 1943/1944, z pewnymi modyfikacjami scenariusz wołyński zastosowano w Małopolsce Wschodniej” – czytamy.
Odnosząc się do pozostałych patronów wybranych przez Lwowską Radę Obwodową, IPN zauważył, że „zdziwienie może budzić równoczesne ogłoszenie patronem roku 2027 Ołeha Olżycza stojącego na czele organizacji, której kierownictwo potępiło banderowskie zbrodnie, płacąc często za swój sprzeciw daninę krwi”.
Ołeh Olżycz był od początku 1944 r. dowódcą OUN-M, nieco bardziej umiarkowanego (w porównaniu z banderowcami, których reprezentantem był Szuchewycz) skrzydła w ukraińskim ruchu nacjonalistycznym. OUN-M ściśle współpracował w III Rzeszą, ale w maju 1944 r., gdy te kontakty ustały, Ołżycz został aresztowany przez gestapo i zamordowany w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen.
Jeszcze trzej prezydenci nie usiedli do rozmów, a już ogłoszono „nową Jałtę”. W europejskiej polityce historia często zastępuje analizę. Wystarczy wymienić nazwę krymskiego kurortu, aby uruchomić wszystkie lęki, a przy okazji zwolnić się z myślenia.
Ewentualne spotkanie przywódców USA, Chin i Rosji może przynieść ważne porozumienia. Może też ujawnić, jak niewielki wpływ na własną przyszłość mają Ukraina i Europa. O znaczeniu tego spotkania rozstrzygną treść ustaleń i możliwość ich wykonania.
Warto przypomnieć, w jakich warunkach odbywała się prawdziwa Jałta. Kiedy 4 lutego 1945 roku Roosevelt, Churchill i Stalin rozpoczynali konferencję, Armia Czerwona stała już nad Odrą. Od 31 stycznia miała przyczółek na jej zachodnim brzegu. Do Berlina pozostawało kilkadziesiąt kilometrów. Dwa miesiące po konferencji jałtańskiej Odrę forsowała 1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Wojsko Polskie było jedyną obok Armii Czerwonej armią aliancką przekraczającą Odrę w ofensywie na Berlin.
Stalin negocjował z pozycji przywódcy mocarstwa, którego wojska zajmowały ogromną część Europy Środkowej. Zachodni alianci mogli domagać się gwarancji i uzyskiwać obietnice, ale nie mieli na miejscu siły pozwalającej wymusić ich dotrzymanie. Obietnica wolnych wyborów w Polsce okazała się warta znacznie mniej niż obecność radzieckiej armii.
Dziś sytuacja jest inna. Rosja nie odniosła zwycięstwa porównywalnego w żadnej mierze z sukcesem Związku Radzieckiego w 1945 roku. Ukraina zachowała państwowość i armię, a Europa dysponuje wielkim potencjałem gospodarczym. Żaden podpis trzech prezydentów nie sprawi automatycznie, że wszyscy pozostali wykonają ich wolę.
Nie znaczy to jednak, że obawy są bezpodstawne. Najbardziej narażona na porozumienie ponad swoją głową jest Ukraina. To jej terytorium, bezpieczeństwo i przyszłe zobowiązania mogłyby stać się przedmiotem targu. Uzależnienie od pomocy zewnętrznej ogranicza swobodę negocjacji. Kto dostarcza broń i pieniądze, ma również narzędzia nacisku.
Z tego nie wynika, że należy odrzucać kompromis. Wielokrotnie pisałem, że zakończenie wojny i ocalenie ludzkiego życia są celami najważniejszymi. Trzeba jednak odróżnić porozumienie, które Ukraina uzna za możliwe do przyjęcia, od warunków narzuconych jej przez pozostałych. Pokój wymaga także odpowiedzi na pytanie, kto zapewni jego przestrzeganie.
Nie mam pretensji do amerykańskiego prezydenta, że kieruje się interesem Stanów Zjednoczonych. Tego oczekują od niego wyborcy. Europejscy przywódcy powinni z równą powagą określać własne interesy i brać odpowiedzialność za ich realizację. Sojusz z Ameryką zyskuje na wartości, kiedy Europa wnosi do niego siłę, sprawność i zdolność działania.
Rozmowy mocarstw mogą ograniczyć ryzyko wojny, zahamować wyścig zbrojeń i otworzyć drogę do zakończenia walk w Ukrainie. Warto takie możliwości wykorzystać. Zarazem trzeba pilnować, aby pokój nie stał się nazwą dla układu, którego koszt poniosą przede wszystkim nieobecni.
Roztaczanie wokół szkół atmosfery zagrożenia coraz bardziej przypomina niesławne strategie „paniki covidowej”. Zakazy wstępu dla rodziców, rzeczywiste choć wybiórcze alarmy zamiast zapowiedzianych z góry ćwiczeń, ministerialne rozporządzenia, codzienne alerty wojenne, bardziej służą sianu paniki niż wzmacniają poczucie bezpieczeństwa. Odczuwają to dotkliwie mieszkańcy województw przygranicznych.
„Zakaz przyjeżdżania rodziców po dzieci podczas alarmu. Nowe wytyczne MEN” – ogłosiły media (RMF.fm). Decyzja resortu edukacji dotyczy „aktualizacji zasad postępowania w sytuacjach zagrożenia w szkołach i przedszkolach”. Wyznacza dyrektorom, nauczycielom i pozostałym pracownikom placówek oświatowych precyzyjne zasady postępowania w sytuacjach kryzysowych. Pojawiają się niepokojące sformułowania mówiące o „zagrożeniach z powietrza”, alarmach, ewakuacjach.
Dyrektorzy mają obowiązek wyznaczyć „bezpieczne miejsca” przebywania podległych sobie osób w kryzysowych przypadkach. Muszą zadbać o apteczki, wodę, koce, zapasowe baterie, środki łączności, worki i awaryjne oświetlenie. Personel każdej placówki ma zostać odpowiednio przeszkolony. Szkoły i przedszkola powinny zorganizować próbne alarmy połączone z opuszczeniem budynku przez osoby, które w nim przebywają.
„(…) nowe procedury przewidują, że w trakcie trwania alarmu rodzice nie mogą odbierać dzieci z placówki ani gromadzić się przed szkołą. Dzieci pozostają pod opieką szkoły aż do odwołania alarmu. Szkoły mają obowiązek informować rodziców o zasadach postępowania już na początku roku szkolnego oraz podczas sytuacji kryzysowej” – opisuje portal.
Zakaz odbierania dzieci ze szkół ma być motywowany tym, że zwiększony ruch wokół placówek utrudni dojazd służbom.
Właśnie ten aspekt rozporządzenia spotkał się ze szczególnie negatywnym odzewem, zwłaszcza wśród mieszkańców województw wschodniej Polski. Głosy te były na tyle donośne, że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji opublikowało dementi „fałszywych informacji, jakoby „Krajowy Plan Ewakuacji był planem masowego wysiedlenia Polaków”, a ewakuacje wiązały się z niemożnością powrotu do miejsc zamieszkania”.
„Publikowane na Facebooku materiały opisywały, że plan ewakuacji jest rzekomym porozumieniem Berlina i Kijowa, który ma pomóc wielkim tego świata ruszyć na Moskwę. Dodatkowo aktorzy dezinformacji fałszywie informowali, że osoby opuszczające swój dom już do niego nie wrócą” – czytamy w serwisie Forsal, omawiającym reakcję MSWiA na falę niepokoju.
Resort tłumaczył, że sporządzenie planu jest konsekwencją zapisów ustawy o ochronie ludności i obronie cywilnej. „Krajowy Plan Ewakuacji jest tworzony na podstawie wojewódzkich planów ewakuacji ludności i opracowuje się go na okres trzech lat. Zawarte w nim informacje wskazują, ile osób może wymagać ewakuacji na danym terenie, jak zorganizować dla nich transport oraz kto odpowiada za koordynację całego procesu. Aktualny plan ewakuacji został zatwierdzony w lipcu 2026 r.” – głosi informacja. Chodzi ponoć o to, by w razie wojny lub zagrożenia nią, czy też klęski żywiołowej, mieszkańcy terenów zagrożonych mogli szybko przemieścić się w bezpieczniejsze części kraju.
Władze mogą wydać nakaz ewakuacji tylko w warunkach stanu nadzwyczajnego.
„Możliwość powrotu do miejsca zamieszkania w przypadku ewakuacji zależy od skali zagrożenia i może być rozciągnięta w czasie. Inaczej bowiem sytuacja może wyglądać w przypadku klęski żywiołowej, a inaczej w czasie wojny” – podało Rządowe Centrum Bezpieczeństwa, cytowane przez portal sprawdzamto.pl.
Covidowe „modus operandi”
Nie kończy się jednak tylko na aktualizowaniu procedur. Jak wiemy, mieszkańcy województw lubelskiego czy podlaskiego codziennie bądź nawet dwukrotnie w ciągu doby alarmowani są alertami RCB na temat rzekomych zagrożeń atakami z powietrza. Częstotliwość tych powiadomień sprawia, że naturalnym odruchem staje się blokowanie powiadomień i „znieczulenie” na tego typu komunikaty.
W sieci internetowej krąży zapis wystąpienia Andrzeja Wójtowicza z Zamościa, jednego z liderów Ruchu Wielka Polska. 28 września, na sesji miejskiej rady mówił on o pojawiających się „sugestiach oraz działaniach zmierzających do wysiedlenia polskiej ludności, szczególnie z terenów Polski wschodniej i środkowej”. Według jego relacji, w gminach województwa lubelskiego organizowane są spotkania z mieszkańcami. Przedstawiciele gmin i wojskowi radzą im szukać sobie na zachodzie kraju osób czy rodzin, które mogłyby ich przyjąć w przypadku wojny i wkroczenia obcych żołnierzy. Żyją bowiem na terenie, który w razie działań zbrojnych znajdzie się na szlaku wojsk.
Tego rodzaju sugestie traktowane są przez część ludności jako próby zastraszania czy też nawet zapowiedź wysiedleń i ewakuacji na dużą skalę.
– Jako suweren mamy prawo do ochrony swoich domów oraz dorobku życiowego, często budowanego przez wiele pokoleń. Nawet w sytuacji zagrożenia pamiętać należy o swoich prawach i obowiązkach wynikających z obowiązujących przepisów – iż mamy prawo do pozostania w miejscu zamieszkania, gdzie usiłuje nam się wmówić, że musimy się ewakuować na czyjeś widzimisię i polecenie – mówił pan Wójtowicz podczas sesji rady miasta. – Musimy sobie zdać sprawę z tego, że po opuszczeniu naszych miejsc zamieszkania nie będzie możliwości powrotu, a nasze domy są przygotowywane pod przyjęcie innych narodowości, podobnie jak to miało miejsce z okupacji niemieckiej – ostrzegał.
W wypowiedzi dla naszej redakcji działacz RWP wskazał na jego zdaniem trafną analogię z okresem covidowego reżimu sanitarnego. Władze publiczne eskalowały wówczas atmosferę zagrożenia by skłonić społeczeństwo do wypełniania niejednokrotnie bzdurnych „zaleceń” czy zakazów oraz do masowego przyjmowania eksperymentalnych zastrzyków.
Nasz rozmówca przywołał też wydarzenia z dalszej przeszłości. Ludność Zamojszczyzny i innych terenów doświadczyła bowiem masowych wysiedleń w trakcie II wojny światowej. Ludzie przymusowo opuszczający własne domy jedynie z tym dobytkiem, który byli w stanie zabrać, mijali się na drogach z zajmujących ich majątki osadnikami niemieckimi. Takie historie pozostają żywe w rodzinnych przekazach i rzutują na obecne obawy.
Skierowaliśmy zapytania do jednej z podlubelskich gmin, w której – jak powiedzieli nam informatorzy – miało odbyć się utrzymane w alarmistycznym tonie spotkanie z mieszkańcami. Ludzie, według tych doniesień, usłyszeli tam wspomniane wcześniej zapowiedzi ewakuacji i zachęty do szukania sobie bezpiecznych schronień „gdzieś na zachodzie”.
Jednak wskazany na stronie urzędu gminy telefoniczny numer Referatu Gospodarki i Infrastruktury (zajmuje się on m.in. „obroną cywilną, zarządzaniem kryzysowym, sprawami wojskowymi”) milczał jak zablokowany. Wyczekujemy więc odpowiedzi na zadane drogą e-mailową pytania. Dotyczą one treści spotkania oraz jego uczestników.
Niepokój podsycany jest także przez sposób reakcji władz na przeloty dronów wojskowych w pobliżu naszej wschodniej granicy, po stronie ukraińskiej. Jak uważa mieszkająca na obrzeżach Lublina pani Agnieszka Borc, wątpliwości budzą na przykład alarmy i ewakuacje, które zarządzano w ostatnich tygodniach jedynie w odniesieniu do szkół i przedszkoli. Równocześnie polecenie opuszczenia sal szkolnych przez osoby obecne otrzymywały właśnie placówki oświatowe. Nie dotyczyło to już instytucji czy firm. Zdarzały się bardzo nerwowe reakcje dzieci.
– Nic nie słyszeliśmy o tym, żeby były ewakuowane szpitale, urzędy, autobusy, galerie. To jest takie dziwne, bo skoro jest zagrożenie, to dlaczego wszystkie instytucje nie podjęły ewakuacji tylko szkoły i przedszkola? – zastanawiała się nasza rozmówczyni.
W jej okolicy alarmy ogłaszano już trzykrotnie, w tym jeden raz w godzinach nauki. Bywało, że młodsze dzieci płakały. Rodzice uczniów szkół podstawowych mieli problemy z odebraniem swoich pociech. Później dyrekcje zapowiedziały, że w przyszłości w podobnych przypadkach w ogóle nie będzie to możliwe.
Niektórzy od tego czasu nie posyłają już dzieci do szkoły. Wprawdzie bowiem skończyło się na kilku alarmach, jednak alerty ostrzegawcze wciąż są wysyłane do ludności. Bywa, że nawet parę razy dziennie. – Rodzice się boją, panikują – relacjonuje pani Agnieszka.
Do tego od czasu niedawnych, szeroko nagłaśnianych przez media wydarzeń z udziałem faktycznych bądź domniemanych nożowników część szkół zakazuje wstępu rodzicom. Dyrekcje innych nie poddały się jednak urzędowym sugestiom i placówki te funkcjonują normalnie. Mimo to wśród ludzi szerzy się niepokój. Wywołuje go chociażby brak informacji o miejscach ewentualnej ewakuacji dzieci.
Nie dać się panice
Działająca w organizacjach prorodzinnych pani Teresa Tasarz opowiada nam o spotkaniach przedstawicieli władz publicznych z dyrektorami szkół. Ci zazwyczaj ulegają naciskom i roztaczanej tam atmosferze zagrożenia, gdyż w razie sprzeciwu ryzykowaliby posadami. O ile można więc liczyć na głosy rozsądku, to wyjdą one raczej od kierujących placówkami prywatnymi, w tym katolickimi.
– Jeżeli, przykładowo, siostry zakonne prowadzące szkoły czy przedszkola w całej Polsce nie pozwolą sobie na to, żeby narazić dziecko na utratę zdrowia, życia lub przynajmniej bezpieczeństwa dzieci im powierzonych, to da do myślenia szefom innych placówek oświatowych:„Co się dzieje?Dlaczego tam jest inaczej?”. Dlatego, że organami nadzorującymi przedszkoli zakonnych są zgromadzenia – wyjaśnia Teresa Tesarz.
Jak się dowiadujemy, dyrekcje szkół katolickich nie zawsze są zapraszane na spotkania poświęcone ewakuacjom. Wynika to zapewne z pewnej dozy ich autonomii wobec władz lokalnych, które decydują o obsadzie etatów w instytucjach publicznych.
– Znana mi pani dyrektor szkoły była ostatnio na szkoleniu z udziałem straży pożarnej. Studziła atmosferę, bo dyrektorzy się bardzo boją o swoje stanowiska. Często nie wiedzą, jak postąpić w takiej sytuacji. Ta pani dyrektor mówiła do kolegów i koleżanek: „Słuchajcie, bez paniki, przecież to jest ściema, to jest sztuczne kreowanie zagrożenia, proszę zachować spokój. Ja nigdzie dzieci nie będę ewakuować, nikomu nie wydam dzieci i koniec, kropka” – mówi Teresa Tesarz.
Natomiast dyrekcja jednej z mazowieckich szkół niepublicznych – zapewne pod presją ze strony kuratorium oświaty – przekazała rodzicom materiały otrzymane od Komendy Głównej Policji oraz ministerstwa edukacji. Pliki opatrzone zostały jednak komentarzem: „Jeśli chodzi o poradnik do przekazywania wiedzy o bezpieczeństwie najmłodszym dzieciom, nie będziemy tego robić na terenie szkoły. Dzieci są na bardzo różnym poziomie wiedzy i nie chcemy ingerować w ich wrażliwość” – napisała dyrektor placówki.
„Przesyłamy materiały, z których możecie Państwo skorzystać w domu, sami decydując jak daleko chcecie Państwo wprowadzić swoje dzieci w tematy. Oczywiście podstawowa wiedza (np. nr 112 jak i kiedy z niego korzystać) zawsze była w programie nauczania i te lekcje będą odbywały się normalnie, natomiast przekazanie dzieciom kwestii ewakuacji, plecaków ratunkowych itp. zostawiamy do Państwa decyzji” – czytamy w liście do rodziców. „W klasach starszych (4 – 8) nauczyciele już od kilku lat mają w programie godzin wychowawczych tematy o udzielaniu pierwszej pomocy i bezpieczeństwie, więc poradnik będzie dla nich pomocą w prowadzeniu tych lekcji. Państwo ze swojej strony mogą się z nim zapoznać i również przygotować dzieci na informacje, które mogą pojawić się na lekcji jeśli uważacie Państwo, że tak będzie dla nich lepiej”.
Pokutny Marsz Różańcowy w każdą trzecią środę miesiąca. Zaczyna się Mszą Św. o 18.00 w intencji Ojczyzny w kościele Matki Bożej Bolesnej i św. Wojciecha. Marsz wiedzie wokół Uniwersytetu Opolskiego, dalej do Ratusza i na pl. Wolności, kończy się przy katedrze pod figurą bł. Księdza Popiełuszki. Często prowadzi Ojciec Ryszard (Jezuita). Pokutny Marsz Różańcowy w każdą trzecią środę miesiąca. Z\
Choć w najnowszym sondażu IBRiS dla Polsat News układ sił politycznych pozostaje bez zmian, uwagę zwraca dwucyfrowe poparcie dla partii Grzegorza Brauna. Na Konfederację Korony Polskiej chce głosować 11,4 proc. Polaków.
Liderem zestawienia pozostaje Koalicja Obywatelska, którą popiera 27,8 proc. respondentów. Drugie miejsce zajmuje Prawo i Sprawiedliwość z wynikiem 19,1 proc. Na podium znalazła się również Konfederacja, na którą chce głosować 12,7 proc. badanych.
Tuż za nią plasuje się Konfederacja Korony Polskiej Grzegorza Brauna, która może już liczyć na dwucyfrowy wynik. Partia cieszy się poparciem 11,4 proc. Polaków.
Do Sejmu weszłyby jeszcze trzy ugrupowania: Lewica (7 proc.), Rozwój Plus (5,8 proc.) oraz Polskie Stronnictwo Ludowe (5,1 proc.).
Poniżej progu wyborczego znalazłyby się Partia Razem (3,8 proc.) i Polska 2050 (0,5 proc.).
Od pewnego czasu państwa Europy Zachodniej mierzą się z falą niezadowolenia społecznego. Europa płonie ku uciesze różnorakich lewaków i anarchistów. Hiszpania, Francja, Belgia, Włochy a nawet Albania były zmuszone wysłać oddziały prewencyjne na ulice. Protesty w początkowej fazie miały w dużej mierze słuszne korzenie – był to sprzeciw wobec sztucznie napędzanej drożyźnie i bezrozumnemu zbrojeniu. Były to demonstracje wymierzone w idiotyczną politykę państw zachodnioeuropejskich, które podporządkowały się zbiurokratyzowanej i zideologizowanej Brukseli.
Do słusznych protestów Europejczyków przyłączyły się jednak hordy agresywnego lewactwa, stronnicy bezrozumnej polityki migracyjnej i zamorscy beneficjenci socjalnych przywilejów na Starym Kontynencie.
Tym samym protesty, które mogły mieć korzystny kierunek zostały przekierowane przez określone siły kierownicze w stronę tępej chuligańskiej orgii. Niszczone są zabytki naszej kultury, dewastowane ulice miast, okradane sklepy i bici ludzie. Rany odnoszą broniący ładu i porządku. Nie ma większego znaczenia, że większość protestów jest pokojowa – bo przekaz medialny zdominowało lewactwo z którym nie poradzili sobie lub nie chcieli poradzić organizatorzy protestów.
Tak długo jak liderzy protestów nie poradzą sobie z bandziorami występującymi pod ich sztandarami słuszność protestów schodzi na drugi plan. Moim zdaniem tych protestów nie da się już odzyskać. Głupota lub nieumiejętność odcinania się organizatorów od licznych prowokatorów skanalizowała ten sprzeciw. Zakładając oczywiście, że nie było on od samego początku starannie wyreżyserowany.
Europa nie potrzebuje kolejnej lewackiej rewolucji jak ta, która przeorała mentalnie nasz kontynent w 1968 roku. Dokładnie wiemy jakie tamta rewolta miała korzenie, czyje oblicze i jakie były jej długofalowe skutki. Sprzeciw wobec brukselskich szaleństw nie powinien mieć twarzy lewackiego bandziora niszczącego elewacje wielowiekowych zabytków Starego Kontynentu. Ludzie nie mający nic wspólnego z naszą tradycją nie powinni narzucać swoich – moim zdaniem nieakceptowalnych – wzorców zachowania kulturowego Europejczykom. Bandziorów należy traktować jak bandziorów.
Jeśli politycy Europy, których krytykujemy w tym wypadku słusznie, radykalnie wystąpią przeciwko antyeuropejskim barbarzyńcom to należy ich pochwalić. Wszyscy pamiętamy co Mefistofeles w „Fauście” Wolfganga von Goethego mówi głównemu bohaterowi, gdy się przedstawia – „Jam częścią tej siły, która wiecznie zła pragnąc, wiecznie czyni dobro”. Czasem w polityce tak się zdarza, że nasz przeciwnik lub nawet wróg czyni rzeczy dla nas korzystne. Jeśli Emmanuel Macron lub Giorgia Meloni zdławią lewacki bunt w swoich państwach skierowany nie przeciwko polityce prowojennej i antyspołecznej polityce Brukseli, a przeciwko kulturze starych państw Europy – to należy temu tylko i wyłącznie przyklasnąć.
Nawet lepiej, że kasztany z ogniska są wyciągane cudzymi rękami. Warto odnotować, że fatalna polityka dotycząca kierunku polityki Brukseli została dostrzeżona zarówno w Federacji Rosyjskiej jak i Stanach Zjednoczonych.
Oczywistością jest to, że przywódcy dzisiejszej Europy borykają się z problemami, które sami stworzyli. Elita Europy przez długie lata lekceważyła problemy z integracją przybyszów, ich radykalizacją społeczno-religijną oraz przemocą na przedmieściach licznych metropolii. Politycy starej chadecji i socjaldemokracji ulegli podszeptom lewacko-trockistowskich szaleńców marzących o światowej ciągłej rewolucji. Wojny wszystkich ze wszystkimi, mającej rzekomo prowadzić do raju tolerancji na naszym globie. Do tego doszła wymuszona przez oderwanych od rzeczywistości liberalnych intelektualistów europejskich kretyńska poprawność polityczna i tradycja kajania się, za dawne realne lub urojone winy pradziadów. Elementami wspierającymi dzisiejszych bandziorów było również wyeliminowanie tradycji chrześcijańskiej w Europie.
Moim zdaniem za obecnymi radykalizacją protestów stoją te same siły, które pchnęły Europę w stronę szaleńczej polityki klimatycznej, migracyjnej. obyczajowej i ku konfrontacji militarnej. To te same siły, które kodują przez dziesięciolecia w społeczeństwach Europy niechęć do polityki Chin, Rosji i środowisk tradycjonalistycznych w Stanach Zjednoczonych. To te same siły, które każdego stronnika państwa narodowego, tradycji i tożsamości nazywają faszystą mimo tego, że niewiele ma wspólnego z włoskim ustrojem w latach 1922-1943.
Te same siły, które wszędzie węszą nacjonalizm z dziką rozkoszą usprawiedliwiają szowinizm banderowski. Pewną nowością jest tylko wykorzystanie naiwności pewnych środowisk, które same się zdefiniowały jako „antysystem”. Środowiska te stały się dzisiaj narzędziem wrogów państwa narodowego. Pamiętajmy jednak, że w 1968 roku również wykorzystano licznych idealistów do celów odwrotnych od deklarowanych.
Mieszkańcy naszego kontynentu powinni jak najszybciej powrócić do swojej tradycji i kultury. Powinny przekierować swoja politykę na wspieranie państwa narodowego i oparcie się o równowagę tradycyjnych sił na globie. Mieszkańcy Europy powinni wesprzeć zaś siły stawiające na pokój, suwerenizm i etnizm. Rządzący powinni wspierać mądrą polityka prosocjalną skierowaną przede wszystkim do Europejczyków. Zaś sama Europa powinna natychmiastowo skorygować swoją politykę konfrontacyjną względem Federacji Rosyjskiej, Chin i Stanów Zjednoczonych. Stawiać na dialog i pokój. Tylko to może ograniczyć działania szaleńców globalistów marzących o powstaniu totalitarnego superpaństwa pozbawionego kultury i tradycji. Tylko to może nas ochronić przed antycywilizacyjną rewoltą, zastojem gospodarczym i zderzeniem cywilizacyjnym, które może skończyć się opacią atomową. Czas powracać do normalności.
Premier Donald Tusk podczas rozmowy z dziennikarzami na pokładzie samolotu lecącego ze szczytu w Brukseli powiedział, że ze strony Rosji należy spodziewać się eskalacji działań dywersyjnych „jeszcze przed Wigilią”, na co wskazują informacje „zarówno od służb specjalnych naszych, ukraińskich, jak i sojuszniczych”.
W tym samym kierunku przekonywał słuchaczy Radia Zet b. szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego za czasów prezydenta Andrzeja Dudy – Jacek Siewiera. Ten z kolei uderzył w dramatyczne tony: „Jesteśmy na progu konfrontacji z Rosją? Uważam, że tak, że jej zasadniczy akord jest przed nami i będzie miał miejsce tej zimy. Zostały nam dwa miesiące, żeby wypełnić te trzy lata, o których mówiłem w grudniu 2023 roku”. Proszony o to, żeby sprecyzował jak to ma wyglądać, powiedział, że „może dojść do dużego zwiększenia nacisku na kraje europejskie, poprzez eskalację hybrydową, z uwzględnieniem wszystkich możliwości napadu powietrznego, celowego w infrastrukturę, obiekty administracji, obiekty cywilne”.
Te radykalne, niesprawdzalne i nieweryfikowalne prognozy – stoją w zasadniczej sprzeczności z tym, co powiedział prezydent Karol Nawrocki w wywiadzie dla „Rzeczpospolitej”. „Jako prezydent mam równie dużo informacji, o ile nie więcej. Nie widzę drastycznej zmiany zagrożenia rosyjskiego. Ono jest i będzie. Oceny naszych sojuszników, naszych i zagranicznych służb wywiadowczych od wielu miesięcy nie uległy zasadniczej zmianie. Na tym polega dystrybucja strachu w Polsce i w Europie (…) Poświęcanie czasu na dystrybuowanie strachu zamiast na wzmacnianie naszej odporności jest moim zdaniem społecznie nieodpowiedzialne i może wpisywać się w scenariusz naszego przeciwnika”.
Pomijając stałą u prezydenta dawkę niechęci do Rosji jego opinia wydaje się bliższa prawdy. Jeśli tak, to w co gra Donald Tusk? Czy te nieodpowiedzialne tyrady mają na celu tylko mobilizowanie elektoratu przy „zbawcy” Ojczyzny, czy też wpisują się w propagandę szalonego Wołodymyra Zełenskiego, który przekonuje, że jak „padnie Ukraina”, to biada Europie. Jest też coś znacznie groźniejszego – obiektywnie dywersyjna wobec polskich interesów narodowych propaganda Globalistycznej Partii Wojny. Jacek Siewiera jest współpracownikiem think tanku Atlantic Council Europe Center, zajmującego podsycaniem wojennego napięcia. Czyje więc poglądy i czyje interesy reprezentują tacy ludzie jak Siewiera i cała masa podżegaczy z niezliczonej ilości tzw. organizacji pozarządowych, które bezkarnie grasują w polskiej przestrzeni publicznej? Chyba jedno jest jasne – nie są to polskie interesy.
Pokutny Marsz Różańcowy w każdą trzecią środę miesiąca. Zaczyna się Mszą Św. o 18.00 w intencji Ojczyzny w kościele Matki Bożej Bolesnej i św. Wojciecha. Marsz wiedzie wokół Uniwersytetu Opolskiego, dalej do Ratusza i na pl. Wolności, kończy się przy katedrze pod figurą bł. Księdza Popiełuszki. Często prowadzi Ojciec Ryszard (Jezuita). Pokutny Marsz Różańcowy w każdą trzecią środę miesiąca. 
