Kiedy w poniedziałek rano we francuskich marketach pojawili się pierwsi pracownicy, odkryli, że zamrażarki, zamiast chłodzić, grzały.
Cyberatak we Francji spowodował awarię systemów chłodniczych w supermarketach, co doprowadziło do wzrostu temperatury do 50°C i dotknęło ponad 500 sklepów. Zakłócenie to przerwało łańcuch chłodniczy, co spowodowało konieczność utylizacji ton żywności. Źródło: Telegram 13.10.2026 r. 08:22.
Osoba bliska premierowi Francji, Sebastienowi Lecornu, poinformowała, że francuska agencja ds. cyberbezpieczeństwa zidentyfikowała już „lukę w oprogramowaniu dostarczonym przez duńską firmę i skontaktowała się z dostawcą”. „Firma współpracuje ze swoimi europejskimi odpowiednikami, gdyż problem może dotyczyć również innych krajów” i stara się „zidentyfikować inne francuskie firmy zaangażowane w tę sprawę, aby je ostrzec” i „zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa” – dodało źródło. Fragment z wczorajszego artykułu na insiderpaper.com: Francuskie supermarkety zostały zamknięte z powodu „bezprecedensowego” cyberataku.Źródło.
„Zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa”? Mamy przecież doskonale wypróbowane metody walki z tym paskudztwem. Proponuję zachowanie odstępu między zamrażarkami. Zgodnie z zaleceniem pana Fauciego tak na 1,5 m. Uchwyty przy drzwiach do zamrażarek trzeba koniecznie zaopatrzyć w maski ochronne. No i najważniejsze: zaszczepić przestarzałe, podatne na ataki urządzenia chłodzące nowoczesnymi szprycami na bazie mRNA. Nie zaszkodziłby także lockdown dla marketów spożywczych. Na co komu przydadzą się podgrzewane mrożonki?
Cyberatak na oprogramowanie duńskiej firmy Danfoss spowodował zakłócenia w działaniu systemów chłodniczych w około 150 sklepach sieci Intermarché i 80 placówkach sieci Carrefour w całej Francji.
Zgodnie z kilkuletnią tradycją zawsze prawdomównych mediów, winnym tego ataku jest bez wątpienia Rosja, a w szczególności Putin. Jak on to robi? I na to pytanie znajdziemy odpowiedź w wiarygodnych źródłach zachodniej propagandy. Otóż w ciemnych podziemiach Kremla, Putin kazał wybudować tajne laboratorium cybernetyczne, gdzie zajmuje się przede wszystkim odzyskiwaniem ze skradzionych na Ukrainie pralek chipów na cele militarne. W wolnych chwilach siada sobie za klawiaturą super komputera i włamuje się do zachodnich sklepów, by zrobić na złość wspaniałym obrońcom prawdziwej demokracji.
Powiecie, przecież ma od tego odpowiednio przeszkolonych fachowców. Pewnie, że ma, ale prawdziwy dyktator nikomu nie ufa i wszystkim musi się sam zajmować.
Putin wywołuje takie alarmy na monitorach porażonych strachem zachodnich korporacji.
Jak na wroga demokracji przystało, Putin potrafi wszystko. Może na przykład spowodować, że twój toster wyrzuci z siebie zamrożone grzanki! Albo pralka odkurzy twoje mieszkanie. W tak absurdalny świat wprowadza nas dzisiejsza telewizja. Musimy się bać i nienawidzić Putina. Na niego trzeba skierować naszą nienawiść za rozkradanie publicznego majątku przez…
Atak cyborga? To przecież nic strasznego – wystarczy zmienić hasło!
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
W wielkich czarnych literach gazeta Vatan-e Emrooz z 13 października 2026 roku domaga się : „Iran powinien zbudować bombę”. Gazeta argumentuje, że ataki USA i Izraela wymusiły fundamentalną zmianę irańskiej doktryny nuklearnej. Broń jądrowa jest przedstawiana jako możliwy warunek bezpieczeństwa narodowego.
Nagłówek „Irańska broń jądrowa po wojnie” zajmuje znaczną część pierwszej strony. Pod nim gazeta prezentuje zdjęcie lotnicze zbombardowanego obszaru. Podtytuł zapowiada raport na temat oświadczeń międzynarodowych ekspertów dotyczących konieczności posiadania przez Iran broni jądrowej po wojnie z USA i Izraelem.
Założona w 2008 roku gazeta Vatan-e Emrooz jest jedną z najbardziej znanych konserwatywnych gazet w kraju. Choć nie jest oficjalnym organem władzy, jej poglądy są traktowane poważnie przez establishment polityczny. Dlatego decyzja o umieszczeniu tematu prac nad bombą atomową jako głównego nagłówka jest godna uwagi.
„Stany Zjednoczone same namawiały Iran do zakupu broni jądrowej”.
Gazeta argumentuje, że niedawna wojna zachwiała fundamentalnymi założeniami dotyczącymi militarnej przewagi Stanów Zjednoczonych. Pomimo najnowocześniejszej broni i ogromnych wydatków na obronę, Waszyngton nie osiągnął swoich kluczowych celów wojennych. Co więcej, irańskie ataki rakietowe i kontrola nad Cieśniną Ormuz obnażyły podatność amerykańskich baz i regionalnych szlaków handlowych na ataki.
Kluczowy wniosek: Broń konwencjonalna może nie wystarczyć, aby zapobiec dalszym atakom ze strony USA i Izraela. Vatan-e Emrooz odnosi się do amerykańskiego eksperta ds. energii jądrowej Matthew Bunna z Uniwersytetu Harvarda, który powiedział:
„Ta wojna jeszcze bardziej utwierdziła Iran w dążeniu do osiągnięcia odstraszania nuklearnego”.
Ataki na irańskie obiekty nuklearne nie doprowadziłyby do zaniku istniejącej wiedzy, ale mogłyby zwiększyć motywację do faktycznego rozwijania broni jądrowej.
Mearsheimer: Trump tworzy zachęty do irańskiej bomby atomowej
Cytowany jest również amerykański politolog John Mearsheimer. Według gazety, określił on wojnę z Iranem jako poważny błąd strategiczny Waszyngtonu. USA nie zdołały doprowadzić do zmiany reżimu w Teheranie ani zakończyć irańskiego programu rakietowego i wsparcia dla sił sojuszniczych. Jednocześnie rozwiązania dyplomatyczne stały się trudniejsze. Według Mearsheimera, Trump dał Iranowi i innym państwom silną zachętę do polegania w przyszłości na własnych nuklearnych środkach odstraszających.
Korea Północna jako wzór odstraszania nuklearnego?
Argument ten staje się szczególnie wyraźny w porównaniu z innymi państwami. Vatan-e Emrooz odwołuje się do analiz Chatham House, a także do doświadczeń Iraku, Libii, Ukrainy i Korei Północnej
Podczas gdy Irak i Libia padły ofiarą ataków militarnych, a Ukraina po oddaniu sowieckiej broni atomowej stała się później celem rosyjskiej inwazji, Korea Północna, pomimo swojego programu nuklearnego, uniknęła bezpośredniego amerykańskiego ataku militarnego.
Gazeta cytuje następujące oświadczenie z analizy Chatham House: „Rozmowy nie ochroniły Iranu”.
Wskazuje w ten sposób, że kontakty dyplomatyczne nie mogły zapobiec atakom militarnym. Pytanie zatem brzmi, jaką wartość mają obietnice bezpieczeństwa, skoro nie oferują żadnej ochrony w kluczowym momencie.
„Nie wybór, lecz konieczność”
W ostatniej części gazeta przedstawia własną argumentację dotyczącą polityki bezpieczeństwa. Irańska bomba atomowa nie zagwarantuje wprawdzie absolutnego bezpieczeństwa, ale mogłaby fundamentalnie zmienić kalkulacje potencjalnych agresorów.
Gdyby Waszyngton i Izrael miały świadomość groźby odwetu nuklearnego w odpowiedzi na swoje ataki, mogłyby działać ostrożniej.
Vatan-e Emrooz interpretuje również ostatnie wypowiedzi amerykańskich polityków, w tym ministra spraw zagranicznych Marco Rubio, jako zapowiedź możliwej ponownej konfrontacji.
Gazeta stwierdza, że biorąc pod uwagę istniejące zagrożenia, zmiana doktryny nuklearnej Iranu nie jest już tylko opcją polityczną, lecz koniecznością.
Analiza medialna przypadku dżumy na Syberii i powody, dla których traktuję go poważnie.
Powiedzmy sobie szczerze: jeśli ktoś na Syberii umiera na niezdiagnozowane zapalenie płuc, to nie oznacza to, iż powinienem o tym pisać, a wy – czytać o tym.
Jednak ten przypadek wygląda nieco inaczej. Według doniesień regionalnych mediów, 28-letnia pracownica laboratorium wysokiego bezpieczeństwa biologicznego w Irkucku, Daria Shipilova, mogła zarazić się dżumą płucną po tym, jak w laboratorium pękła probówka. Rosja zaprzecza tym doniesieniom, mimo to kilka szpitali zostało objętych kwarantanną (która została już zniesiona). Należy jednak pamiętać, że co roku na całym świecie na dżumę umiera 60–80 osób. Sto lat temu liczba ta sięgała jeszcze setek tysięcy, głównie w Indiach. Można by więc równie dobrze pisać o gorączce denga na Florydzie. Albo o nowych przypadkach eboli w Kenii.
Dlaczego więc budzi zainteresowanie (wciąż zaprzeczana przez stronę rosyjską) domniemana śmierć badaczki z powodu dżumy w laboratorium o najwyższym poziomie bezpieczeństwa?
Cóż, przede wszystkim dlatego, że Rosja jest w stanie wojny, a jeśli wierzyć Friedrichowi Merzowi, to „z Europą”. A na wojnie zegar tyka zupełnie inaczej. Każda wiadomość, która osłabia przeciwnika, jest w wojnie medialnej informacyjnym pociskiem manewrującym. Już z tego powodu potrzebna jest „rosyjska dżuma” (BILD).
Wojna i dżuma: dwa szablony nałożone na siebie
Do tej pory można było z grubsza założyć, że scenariusz wojenny zastąpił scenariusz pandemiczny. Od małpiej ospy po hantawirozę – nic już tak naprawdę nie przyciągało uwagi mediów. Zapas zainteresowania pandemią został całkowicie wyczerpany. Po koronawirusie przyszła Ukraina, a po wirusie – „nowy wróg”: Rosja. Jednak temat wojny budzi obecnie jedynie ograniczone zainteresowanie (pomimo nowej mody niektórych polityków na stroje w kamuflażu); panuje zmęczenie wojną i postawa sprzeciwu. Młodzi ludzie wychodzą na ulice, protestując przeciwko poborowi do wojska i wojnie. Zamiast „Marsz w równym kroku!” zaleca się Merzowi: „Idź się pieprzyć!”
Zarówno temat wojny, jak i temat pandemii potrzebują więc w tej chwili „dawki przypominającej”. W przypadku narracji obowiązuje ta sama zasada co w przypadku wirusów: mikroorganizm (temat) nic nie znaczy, liczy się tylko otoczenie. Więc czy nie należałoby nałożyć na siebie tych dwóch szablonów, zgodnie z mottem „podwójna ochrona jest lepsza”? – W ten sposób wkraczamy na pole wojny biologicznej. Najpierw wrogiem był wirus, teraz pojawia się niebezpieczna bakteria „pochodząca od wroga”. Narracja jest zbyt atrakcyjna, by nie wykorzystać jej propagandowo i nie podkręcić jej skuteczności. Dżuma („czarna śmierć”) pozostawiła w średniowiecznej Europie ślad spustoszenia; samo to pojęcie wywołuje głęboko zakorzenione traumy i lęki.
W polityce nie ma przypadków. A kiedy w mediach nagle pojawia się zbyt wiele „przypadków”, zawsze należy nabrać czujności.
Wyznaczanie agendy
Samo podniesienie tematu jest sygnałem. „Tagesschau” o tym informuje. Waszyngton jest „bardzo zaniepokojony”, Pekin również, a WHO obserwuje sytuację i czeka na odpowiedzi. Jeśli wszystkie trzy strony jednocześnie interesują się przypadkiem zgonu na Syberii, to jest to albo poważny sygnał medyczny, albo poważny sygnał polityczny. Z całą pewnością jest to poważny sygnał medialny.
“Kotwiczenie”
Ten sygnał potrzebuje teraz „kotwicy”: Taylor Swift i Zełenski wprowadzili termin „pacjent zero” do Google Trends praktycznie w tym samym czasie, co wypadek w laboratorium. Obraz Putina jako „pacjenta zero” wojny jest zresztą co najmniej nieco wypaczony. „Pacjent zero” to zazwyczaj pierwsza ofiara choroby, a nie główny wróg. Być może po kilku kreskach kokainy taki obrazek wydaje się bardziej sensowny. Także tekst piosenki Swift „Patient Zero” bardzo trudno jest logicznie powiązać z tematem utworu, który dotyczy jakiegoś złamanego serca. W każdym razie, godne uwagi jest to, że kiedy w Wuhan coś uciekło z laboratorium, każde pytanie na ten temat przez lata uznawano za teorię spiskową. Jeśli chodzi o Irkuck, to odpowiada się na pytanie, zanim jeszcze zostanie zadane.
Jeszcze ważniejsze jest jednak to, że istnieje swego rodzaju schemat narracyjny, coś w rodzaju scenariusza. Coś pobudzającego wyobraźnię. Taki scenariusz podaje nam na srebrnej tacy dziennikarka głównego nurtu Annie Jacobsen. https://en.wikipedia.org/wiki/Annie_Jacobsen
Jej książka „Biological War” (nawiązująca do „Nuclear War”) ukazała się 28 lipca, a w ostatnich tygodniach była mile widzianym gościem w różnych programach informacyjnych. Warto przypomnieć: w czasie pandemii koronawirusa równolegle kręcono film o pandemii, jakby na zamówienie. Klaus Schwab wkrótce potem wydał książkę „Great Reset”. Programowa półfikcja jako przygotowanie do faktów nie jest dla mnie przypadkiem, lecz gatunkiem literackim. Ustalanie narracji to wytyczanie kierunków w mediach, w ramach których można dyskutować o problemie i rozwiązaniu.
Scenariusz Jacobsen wygląda następująco (moje komentarze w nawiasach):
W laboratorium o najwyższym poziomie bezpieczeństwa (BSL-4) rosyjskiego Instytutu Vector w Kolzowie na Syberii w mroźną styczniową noc dochodzi do wybuchu. W wyniku tego zdarzenia na zewnątrz przedostaje się syntetycznie zmodyfikowana odmiana bakterii Yersinia pestis. (Wszystko się zgadza: Syberia, Yersinia pestis, laboratorium o najwyższym poziomie bezpieczeństwa i oczywiście w styczniu panuje tam przenikliwy mróz – „Winter is coming”).
Zakaźność jest znacznie zwiększona: zamiast naturalnego współczynnika reprodukcji wynoszącego od 1,3 do 3,5, wartość ta wynosi średnio 11, a w ciasnych pomieszczeniach dochodzi do nawet 44 kolejnych zakażeń na osobę. (Co może zrobić państwo, aby spłaszczyć krzywą zachorowań: lockdowny, stan wojenny i stan wyjątkowy, a może przełożenie najbliższych wyborów?)
Wbudowana pułapka: czynnik chorobotwórczy zawiera obcy materiał wirusowy, który uaktywnia się dopiero po podaniu antybiotyku i prowadzi do śmierci. Leczenie zabija więc pacjenta, a nie chorobę. (Ergo: antybiotyki są nie tylko nieskuteczne, ale i szkodliwe; potrzebne jest coś innego. Co to mogłoby być? – Może szczepionka?)
Pacjentem zerowym w powieści Jacobsen jest naukowiec pracujący w instytucie, który udaje się do kościoła i tam zaraża kolejną grupę osób, po czym wycofuje się do lasu.
Znajduje go dziesięciu myśliwych, którzy zarażają się, a następnie rozlatują się po całym świecie przez Nowosybirsk. (A gdzieżby indziej – bo kto wraca do domu z łupem po wyprawie myśliwskiej?)
Pewien przedsiębiorca wraz z synami przenoszą patogen do Santo Domingo, co skutkuje setkami zakażeń w siłowni i restauracji.
Myśliwy z Syberii, mając 39 stopni gorączki, tańczy w dyskotece we Frankfurcie, a następnie wsiada do samolotu lecącego do Dallas z 420 pasażerami na pokładzie, gdzie wybucha epidemia dżumy płucnej. (Moim zdaniem Hollywood powinno tu nieco poprawić scenariusz: Syberia, Frankfurt, Dallas…).
W Los Angeles zdarzenie typu „superspreader” wśród 44 bezdomnych w dzielnicy Skid Row wywołuje reakcję łańcuchową. (Elita będzie zadowolona, że w końcu coś zrobi porządek z tą nędzą).
Moskwa tłumaczy wybuch epidemii skażonym mięsem świstaka z targu i nie ujawnia kodu genetycznego. (Od nietoperza z Wuhan do świstaka na Syberii brzmi mało kreatywnie, ale propaganda potrzebuje rozpoznawalności).
Zautomatyzowane badanie krwi w Los Angeles wykrywa nieszkodliwą bakterię; decydujące dni zostają zaprzepaszczone.
Krajowe zapasy antybiotyków wystarczą jedynie dla niewielkiej części ludności.
Plądrowanie aptek, strzelaniny w punktach wydawania leków, zamieszki
Ogniska epidemii na statku wycieczkowym i lotniskowcu, oba objęte kwarantanną (to już jakoś znane).
Waszyngton uruchamia plany na wypadek katastrof oraz plany ciągłości działania sił zbrojnych, w tym przeniesienie siedziby rządu.
Koniec w „Biologicznym Zmierzchu”: upadek porządku demokratycznego, opieki medycznej i infrastruktury.
Rozwiązanie: “pyszny” zastrzyk mRNA z Izraela?
Mamy również potencjalnego bohatera.
W roku 2023, izraelscy naukowcy opracowali szczepionkę przeciwko Yersinia pestis opartą na mRNA, która wykazała 100-procentową skuteczność u myszy. Badania te prowadzono bezpośrednio pod patronatem Kancelarii Premiera, gdzie do dziś jako trofeum stoi strzykawka firmy Pfizer. Netanyahu był wówczas pierwszym, który oddał swój naród firmie Pfizer do celów testowych. Nie wpłynęło to negatywnie na wskaźnik urodzeń (przynajmniej tam). Wkrótce w Izraelu odbędą się wybory. Na naprawę nadszarpniętego wizerunku prawdopodobnie nie wystarczy izraelski hydraulik, który uratował samolot pasażerski przed katastrofą. Poza tym, szczerze mówiąc, jeśli chodzi o mRNA z Izraela: któż by nie stanął po niego w kolejce?
***
«Broń biologiczna istnieje: zgłaszanie jej nie jest oszustwem
Wąglik w 2001 r., aerozolowy wirus Ebola w 2015 r. oraz SARS-CoV-2 w 2020 r. stanowiły budzące obawy badania nad substancjami podwójnego zastosowania [czynnik zakaźny + szczepionka]. Stany Zjednoczone, Izrael i Rosja prawdopodobnie prowadzą badania nad Yersinia pestis w ramach programu DURC. Jeśli został opracowany szczep odporny na antybiotyki i opracowany w formie aerozolu, oznacza to realne zagrożenie dla ludności, co tłumaczy ogromne inwestycje w szczepionki przeciwko dżumie.»
W monografii „Dobro wspólne a rzeczywistość polska. Patologia rządzenia” autorstwa prof. Zdzisławy Janowskiej autorka wykazuje zniszczenia naszej gospodarki po 1989 roku, wyprzedaż Polski.
Nikt nie poniósł z tego tytułu konsekwencji. Zdzisława Janowska przytacza dowody korupcji, grę interesów przy stanowieniu prawa i dowody łamania etyki przez parlamentarzystów.
Słusznie ostro krytykuje prawne zezwolenie na lobbing, a przede wszystkim nieobecność troski o dobro wspólne w działaniach władzy rozmaitych szczebli. Jednoznacznie stwierdza, że są to patologiczne przejawy władzy.
Zostało przypomniane w książce, że przemiany w roku 1989 miały doprowadzić do poprawy rozwiązań socjalistycznych, zgodnie z programem Solidarności.
Nieoczekiwanie dla społeczeństwa został wprowadzony neoliberalizm ekonomiczny, czyli neokapitalizm. Charakteryzuje go patologia rządzenia, brak szacunku dla człowieka, oddziaływanie niskich wartości, które funkcjonują zamiast wyższych wartości oraz manipulowanie obrazem Polski Ludowej w taki sposób, by nikt nie próbował powrócić do tamtych rozwiązań społecznych i gospodarczych.
Przenika to dzieło patriotyzm wyrażający się w głębokiej trosce o przyszłość Polski. Zdzisława Janowska domaga się kształtowania postaw etycznych od okresu dzieciństwa, oskarżając trafnie edukację za niewyrabianie troski o dobro wspólne. Czytamy w tej książce o niegodnych zachowaniach przedstawicieli wielu grup zawodowych, w tym polityków. Autorka odwołuje się do faktów.
Istotne znaczenie ma troska wyrażona w tym dziele o przyszłość Polski. Zdzisława Janowska uważa, że drogowskazem niezbędnych przemian powinna stać się etyka niezależna sformułowana przez Tadeusza Kotarbińskiego. Świat można inaczej ukształtować. Zależy to od świadomości i charakteru rządzących. Niestety w procesach prywatyzacji gospodarki dobro Polski nie było brane pod uwagę. [Dlaczego nie etyka chrześcijańska? – admin]
Wprowadzenie własności prywatnej jako jedynej formy własności – a wyrugowanie własności spółdzielczej i dalece ograniczenie własności państwowej – pozwala na nadużywanie tego, co posiada się na własność. Wzgląd na dobro społeczne, czyli dobro wspólne, nie jest brane pod uwagę. Obecnie brakuje społeczników i ich cennej roli.
Autorka rozprawy „Dobro wspólne a rzeczywistość polska” jest wyjątkowym uczonym. Obiektywizm wywodów, niestety, przestał być powszechną właściwością uczonych w naszych czasach. A ponadto prof. Janowska domaga się przestrzegania etyki w każdej sferze życia publicznego, nie bacząc na wyrugowanie filozofii i etyki jako przedmiotów obowiązkowych z nauczania na poszczególnych Wydziałach. Na przykład przyszli sędziowie, notariusze, radcy prawni, prokuratorzy, adwokaci nie mają już wykładu obowiązkowego jakim była filozofia prawa.
W omawianej książce czytamy o niegodnych zachowaniach nauczycieli akademickich, o zachowaniach patologicznych pracowników służby zdrowia i kadr kierowniczych w rozmaitych sferach działalności. Zdzisława Janowska podaje także fakty bezkarnego naruszania godności człowieka w wybranych instytucjach.
Z omawianej rozprawy wynika niezbędność podjęcia debaty o przyszłości Polski we wszystkich dziedzinach, o potrzebie gruntownych przemian. Wymaga to odwagi. Książkę Zdzisławy Janowskiej powinno przeczytać i przemyśleć możliwie najszersze grono osób, a w tym przede wszystkim politycy, dziennikarze a także osoby zaangażowane w działalność publiczną.
Przedmiotem rozważań w monografii są etyczne i moralne zachowania polityków w sytuacji rozwiązywania problemów o wielkiej doniosłości, ważnych dla rozwoju społeczno gospodarczego gminy, regionu i kraju. U podstaw formułowanych treści tkwi teza mówiąca, że różnorodność polityczna w procesie sprawowania władzy nie może przeszkadzać w realizacji idei dobra wspólnego.
Równościowy udział społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji w każdej sferze życia, a szczególnie politycznej, jest gwarantem demokracji, a tym samym pokojowego rozwiązywania problemów społeczno gospodarczych. Pokojowe rozwiązywanie przeciwstawnych sobie racji społeczno politycznych, prowadzenie racjonalnej dyskusji i poszukiwanie kompromisu staje się niezbędne do osiągania porozumienia i realizacji idei dobra wspólnego.
Mowa jest o konieczności przestrzegania uniwersalnych norm moralnych, które muszą być jednakowe dla wszystkich. Należy zatem zgodzić się z rozumieniem polityki traktowanej w kategoriach świadomej działalności zmierzającej do określonego celu, jakim jest dobro publiczne. Współczesnego polityka powinny obowiązywać uniwersalne zasady moralne, takie jak: uczciwość, odpowiedzialność, altruizm, obiektywizm, a także wizja dobra publicznego, wyrażona w idei praw człowieka.
W polityce określa się cele ze względu na obronę szeroko rozumianych interesów. Powinny to być interesy o charakterze ogólnonarodowym, dotyczące dobra wspólnego, takie jak: utrzymanie pokoju, dotrzymanie międzynarodowych umów, nakreślanie głównych kierunków rozwoju społeczno-gospodarczego.
Polityk decyduje zatem o sprawach wielkiej doniosłości i musi z tego tytułu ponosić odpowiedzialność. Akceptacja różnorodności politycznej, potrzeba prezentacji różnych poglądów, prowadzenie krytycznej dyskusji stanowi o sile przywódców politycznych sprawujących władzę.
Rzeczywistość polityczna daleka jest jednak od przedstawianych powyżej ideałów. Sięgając do genezy przewrotu politycznego w Polsce należy się zgodzić, że u jego podstaw leżał sprzeciw wobec „podeptanych” uniwersalnych wartości etycznych, takich jak prawda, sprawiedliwość, uczciwość, wolność.
Niestety, zbyt szybko elita solidarnościowa moralnego przełomu zaczęła ewaluować od elity moralności do elity interesu. Chodzi tu o postrzeganie w kategoriach »zła« działań politycznych, wynikających z przedkładania dobra własnego nad dobro wspólne, co prowadzi do wykorzystywania przez polityków dobra publicznego w celu pomnażania dobra własnego. Postawy ludzi nowej władzy degenerują niepostrzeżenie i powoli życie społeczne.
Powszechnie wiadomo, że partie zawłaszczają państwo i lokalną samorządność, a także administrację publiczną oraz gospodarkę. Jeśli działania polityków nie są zakorzenione w rzeczywistych wartościach moralnych, to nadzieje na postęp i ład społeczny, na sprawiedliwość by w życiu zbiorowym było coraz więcej najzwyklejszej ludzkiej przyzwoitości mogą okazać się płonne. Wielu przywódców partii zachowuje się niemal jak udzielni książęta. Uważają, że tylko oni i ich partie mają rację. Tymczasem dobro Polski jest zaniedbywane.
Prowadzone przez autorkę badania tematyczne w Polsce oraz doświadczenia z obserwacji uczestniczącej w życiu społecznym i publicznym pozwalają także na próbę dokonania oceny funkcjonowania samorządu terytorialnego. Stworzone dogodności ustawowe dla decentralizacji władzy w Polsce niestety w wielu przypadkach nie przyniosły oczekiwanych rezultatów społeczno-ekonomicznych. Zarówno władza ustawodawcza (rada gminy) jak i wykonawcza (wójt, burmistrz, prezydent) zbyt często dopuszczają się czynów, nie mających wiele wspólnego z ochroną i dobrem wspólnoty samorządowej. Przedstawione zostały przykłady, dowodzące bezkarności urzędników i radnych w procesie sprawowania władzy i zarządzania majątkiem gminy.
O strategicznym sukcesie gminy decydują kadry: pracownicy urzędów, radni z wyboru, ale przede wszystkim główni decydenci tj. wójt, burmistrz i prezydent. Ich kompetencje i otoczenie w którym działają (wpływy pozytywne i negatywne) oraz walory etyczne mogą kreować (lub nie) odpowiedni klimat dla pożądanego rozwoju gminy.
Niestety w ciągu minionych lat władzy samorządowej w Polsce coraz częściej opinia społeczna jest informowana o patologicznym funkcjonowaniu gminy, zarówno jej organów ustawodawczych jak i wykonawczych. Patologia dotyczy m.in. wykorzystywania posiadanej władzy do zaspokajania partykularnych interesów partii politycznych, a także prywatnych interesów urzędników, radnych i często najwyższych organów wykonawczych.
Władza przestaje być przejrzysta, bowiem dostęp do jawnych źródeł informacji bywa często utrudniany tj. np. do protokołów z posiedzenia rady, komisji tematycznych czy komisji przetargowych. Nie respektuje się postanowień ustawowych takich jak: konieczności odbywania konsultacji społecznych, upubliczniania konkursów kadrowych i ich wyników, jak i informowania społeczeństwa o planach zagospodarowania przestrzennego.
Nagminnym staje się prowadzenie polityki kadrowej (konkursów) pod kątem „swoich” kandydatów. Stąd też nic dziwnego, że upolitycznienie i dysfunkcjonalność samorządu zarówno w sferze doboru kadr i podejmowania kluczowych decyzji (często niweczących rozwój gminy) rodzi uzasadnioną niechęć społeczeństwa do uczestnictwa w wyborach, w których frekwencja niekiedy osiąga zaledwie 30%.
Badania prowadzone w ostatnim dziesięcioleciu dowodzą ponoszenie potężnych strat przez budżet państwa z tytułu korupcji, towarzyszącej życiu publicznemu. Omijanie prawa, łapownictwo, funkcjonowanie grup interesów, łączących przedsiębiorców z urzędnikami to tylko niektóre przykłady działań patologicznych.
Jak wynika z badań inicjowanych przez Bank Światowy, w efekcie korupcji dochodzi do wielkiego marnotrawstwa środków, a w rezultacie ograniczenia zdolności rozwojowych kraju. Często koszty inwestycji przyjmowane do realizacji przez instytucje publiczne przekraczają w 20–30% wartość realną. Choć prowadzi się dochodzenia prokuratorskie i kontrole NIK-u w sprawach korupcyjnych, to tylko część jest rozpatrywana w sądach i ostatecznie karze podlega znikomy procent (tylko 8%).
Polem do działań korupcyjnych w gminach jest proces związany z realizacją inwestycji budowlanych. Sprzyja temu brak planów zagospodarowania przestrzennego i związana z tym potrzeba przyśpieszenia starań np. o pozwolenie na budowę, odrolnienie gruntów itp.
Niepokojącym jest fakt, że w społeczeństwie dominuje przekonanie o łapownictwie jako zakorzenionym obyczaju, niezbędnym dla realizowania własnych spraw i interesów. Badani źle oceniają pracę radnych (38%). Wśród tej grupy aż 54% osobiście zna skorumpowanych radnych. 31% badanych uważa, że w zamian za łapówki radni są gotowi naginać i łamać przepisy prawa, a 58% twierdzi, że radni głównie dbają o interesy partii i ugrupowań, dzięki którym zdobyli mandaty.
Opisując sytuację łapówkową z udziałem radnych, badani wskazywali najczęściej: przydzielanie stanowisk, awansów, dawanie zatrudnienia (18%), wydawanie zezwoleń na różne budowy (17%), przydział mieszkań, gruntów, sprzedaż mienia komunalnego (16%), przetargi (8%).
Badani wystawili ocenę także urzędnikom. I tak blisko 30% badanych wystawiło ocenę złą. Wśród tej grupy 29% twierdzi, że urzędnicy są przekupni i wręczenie im prezentu lub łapówki przyśpiesza załatwienie spraw, 49% uważa, że w załatwieniu sprawy pomagają znajomość i protekcja a 23% sądzi, że świadomie się przewleka i opóźnia załatwienie sprawy wymuszając łapówkę. Sytuacja łapówkowa dotyczy m.in. przyjmowania do pracy (20%), przyśpieszania załatwienia spraw (17%), wydawania pozwoleń na budowę, zmianę warunków zabudowy (11%), przetargów (8%).
Demaskacja nieuczciwych, niemoralnych praktyk korupcyjnych, występujących w miejscu pracy i powiadomienie o nich właściwych organów ma szansę zatrzymać postępujący proces patologizacji. Demaskowanie nieprawidłowości jest właściwym naturze ludzkiej, samorodnym i samodzielnym zjawiskiem społecznym. Jest to „demaskacja w dobrej wierze”, która zatrzymuje procesy prowadzące do często olbrzymich strat w organizacji, a nawet jej upadku.
Rzeczywistość dowodzi, że demaskatorzy działający ze wszech miar słusznie bywają szykanowani, zastraszani i narażeni na różnego rodzaju działania odwetowe. Są oni pozbawieni faktycznej pomocy prawnej. W Polsce przyzwolenie dla działań korupcjogennych sprawia, że instytucja demaskacji społecznej nie cieszy się należytym prestiżem i nie znajduje właściwego miejsca w procesie wychowawczym społeczeństwa.
Inaczej dzieje się np. w Stanach Zjednoczonych, gdzie propagowanie postaw demaskacyjnych, ochrona prawna demaskatorów oraz system bodźców (nagród), premiujących odwagę przynosi pożądane rezultaty. To właśnie dzięki demaskacji społecznej (np. dotyczącej oszustw podatkowych) wzrastają znacząco przychody rządu.
Niestety tego rodzaju działania nie są popularne w Polsce, a przyświecające im szczytne cele często traktowane są jako czyny donosicielskie burzące ład i spokój społeczny. Również nie prowadzi się odpowiednich statystyk dowodzących zachodzenia korelacji między zgłoszeniem nieprawidłowości a wszczęciem odpowiednich działań kontrolnych w instytucjach publicznych. Instytucja demaskacji społecznej nie znajduje właściwego miejsca w polskim ustawodawstwie. W rezultacie osoby spełniające swoją powinność obywatelską są narażane na szykany i działania odwetowe.
Szerząca się patologia życia gospodarczego, politycznego w naszym kraju sięga coraz częściej do instytucji administracji publicznej. Przykłady patologii budzą zrozumiałą niechęć społeczeństwa do aktywnego włączenia się w życie społeczne gminy i kraju.
Szansy na odzyskanie zaufania społecznego upatrywać się winno w:
– nagłaśnianiu i karaniu działań patologicznych, dowodzących „obiektywizmu” władzy prokuratorskiej i sądowniczej; – upowszechnianiu praktyk i konkursów na „przejrzystą gminę;” – prowadzeniu ustawicznej powszechnej edukacji na temat zachowań etycznych; – nadaniu właściwej rangi instytucji demaskacji społecznej.
Sprawa Moniki Horny-Cieślak, odpowiedzialnej za urzędowe uprowadzenie dwojga dzieci, szybko ulegnie zapomnieniu. Skoro działo się tak właściwie z każdą bulwersującą aferą, dlaczego tym razem miałoby być inaczej?
Jednak – mówiąc Kisielem – „to nie kryzys, to rezultat”. Cała sprawa pokazała bowiem coś znacznie groźniejszego niż pojedyncze nadużycie władzy: w świadomości postępowej części społeczeństwa instytucjonalny kidnapping przestaje być „ostateczną ostatecznością”, a staje się uzasadnionym środkiem profilaktycznym. Największym błędem byłoby myślenie, że mamy tu do czynienia ze spontanicznym „glitchem” w dobrze działającym systemie. Nie. Fanatyczna aktywistka, wypruwająca sobie żyły, żeby odbierać rodzicom dzieci na podstawie własnych histerycznych odczuć, jest produktem określonej ideologii. A fakt, że znalazła się na tak odpowiedzialnym stanowisku jak rzecznik praw dziecka, jest efektem określonego politycznego dealu. Świadczą o tym zresztą reakcje obronne na aferę, których motywacje można z grubsza podzielić na trzy kategorie.
Pierwsza to oczywiście obrona ludzi władzy za wszelką cenę. Nie jest chyba zaskoczeniem, że przodują w tym osoby odpowiedzialne za linię TVP Info. Wystarczy przypomnieć „cieplarniany” wywiad, jaki Aleksandra Pawlicka przeprowadziła z rzeczniczką. Tutaj właściwie nie ma o czym rozmawiać – jaki jest koń, każdy widzi. Druga, częściowo pokrywająca się z pierwszą, to wręcz patologiczna nienawiść salonu do Kanału Zero, który w jego oczach jest po prostu „ukrytą opcją pisowską” (trudno o większą głupotę).
Trzecia jest jednak najbardziej niepokojąca. To motywacja wynikająca z przekonania, że rodzina jest w gruncie rzeczy systemem opresyjnym. W takim ujęciu ingerencja państwa może więc być traktowana jako „profilaktyka” – i to bez wielkiej straty. Przecież nawet w razie błędu odebranie dziecka ze środowiska uznanego za złe „samo w sobie” nie jest żadną wielką tragedią. Ten sposób myślenia ujawnia się u wszystkich, którzy podnoszą argument o „uniknięciu czegoś gorszego” i wskazują na zamierzchłe, pojedyncze incydenty jako usprawiedliwienie dla tego, co wydarzyło się teraz.
U wszystkich tych, którzy krytykom instytucjonalnego kidnappingu zarzucają prawicowe tendencje do przemocy w rodzinie (Magdalena Biejat), mizoginię (Agnieszka Gozdyra) albo wykorzystywanie dzieci (Janusz Schwertner). Co inteligentniejsi publicyści zdobyli się na bardziej zakamuflowane działania osłonowe. Jak choćby Tomasz Terlikowski, który wytykał „medialny lincz”na rzeczniczce (tak, ten sam Tomasz Terlikowski, który wraz z TVN-owskimi zakapiorami uprawiał pośmiertny lincz na Janie Pawle II).
Zmora Jugendamtu w Polsce
I właśnie te osoby pokazują, jak prawdziwa jest zgrana do bólu fraza: „idee mają konsekwencje”. Jeżeli setki dzieł popkultury, intelektualne wydaliny „zaangażowanych społecznie badaczy”, aktywistki-obsesjonatki, feministki i nieświadome własnego zindoktrynowania „psycholożki” od rana do wieczora wmawiają ludziom, jak straszna i traumatogenna jest rodzina, nic dziwnego, że zmiana postrzegania tej instytucji musi prowadzić do coraz większego przyzwolenia na „ratowanie” dzieci z „rodzinnego piekła”.
Jeśli dodamy do tego bezkrytyczny zachwyt Zachodem, gdzie szaleją zmory w rodzaju Jugendamtu czy Barnevernetu oraz absurdalne rozciągnięcie pojęcia „przemocy” tak, by mieściło się w nim właściwie wszystko, co związane jest z hierarchią i ograniczeniem swobody dziecka, nic dziwnego, że pojawiają się tabuny bojowniczek gotowych przeniknąć do urzędów i stamtąd prowadzić swoją „wychowawczą” rewolucję.
A jaka to rewolucja? Oczywiście „ekspercka”. Opiera się na przekonaniu, że istnieje jakaś „wiedza obiektywna” na temat wychowania dzieci, do której dostęp mają oczywiście tylko wspomniane urzędniczki-aktywistki i współpracujące z nimi „ekspertki”.
I choć trudno odmówić wielu z nich licznych lektur i szkoleń na ten temat, często nie rozumieją one rzeczy zasadniczej: konkretne trendy wychowawcze są przecież także emanacją idei panującego ustroju. Ustrój, jeśli chce się reprodukować, musi wychowywać młodych kapitalistycznych demoliberałów. Najlepiej zaś robić to, przedstawiając własne założenia jako bezstronną wiedzę naukową (bo słowo „ideologia” przecież śmierdzi).
Tym samym NGO-sowe działaczki, urzędniczki i „ekspertki” często nawet nie zdają sobie sprawy, że dysponują zaledwie wycinkiem wiedzy – starannie wyselekcjonowanym pod kątem wymogu „odtwarzania się” systemu kapitałowo-kulturowego. Elementy niewygodne można przecież skrzętnie pominąć.
W systemie liberalnym rozumiany na wszelkie sposoby „autorytaryzm” (również w wychowaniu) jest jednym z najgorszych grzechów. Szkoda tylko, że równie gorliwie nie traktuje się zaniedbywania dzieci przez rodziców pochłoniętych dorobkiewiczostwem, karierą i samorealizacją. To również może być potężne źródło patologii: od uzależnień po zaburzenia psychiczne. Ale nie. To z jakiejś przyczyny jest „mniejsze zło”.
Podział łupów
Jeśli komuś mało dowodów na wpływ „ducha ustroju” na kształtowanie się wyobrażenia o „naukowym wychowaniu”, przypomnijmy, że „libkowa Polska” była gotowa zabierać dzieci rodzicom nie tylko za prawdziwą lub wydumaną przemocowość, lecz również za zbyt ubogie warunki materialne. Proceder ten przerwał dopiero „znienawidzony Zbigniew Ziobro”.
To znakomity przykład priorytetów systemu: status materialny może okazać się ważniejszy niż więzi rodzinne. Jak przystało na system oparty na dyskretnym klasizmie – rodziny ubogie były (i są!) zagrożone odebraniem dzieci właśnie dlatego, że były ubogie. Szczęśliwie nie był to proceder szczególnie rozpowszechniony, ale być może bardziej dzięki rozsądkowi samych starych urzędników niż dlatego, że prawo stawiało tu mocną tamę.
Warto zresztą zadać pytanie: czy ktoś naprawdę ośmieliłby się odebrać dzieci rodzicom wpływowym, posiadającym kontakty, pieniądze i wysoką pozycję społeczną? To chyba pytanie retoryczne.
Wspomnieliśmy wcześniej o politycznym dealu, który sprawił, że osoby pokroju Hornej-Cieślak w ogóle dostały się na tego rodzaju urzędy. Wyjaśnienie wydaje się proste. Otóż w sojuszu lewicowo-liberalnym, przy podziale łupów władzy, liberałom przypadła ekonomia, zaś lewactwu – pola władzy „miękkiej”, kulturowej, które dla liberałów były raczej drugorzędne. Stąd łatwość przyzwalania na pełzającą rewolucję kulturową.
Mechanizm jest banalny: skoro musimy połączyć siły w walce z prawicą, a nas interesuje kasa, trzeba nasycić lewactwo szkołą, uczelniami, polityką seksualną, przepisami rodzinnymi i całą resztą kulturowego frontu. Nas to specjalnie nie interesuje, oni będą zachwyceni, a sojusz jakoś przetrwa.
I dlatego właśnie Barbara Nowacka dostaje posadę „ministry” edukacji, Katarzyna Kotula zostaje pełnomocniczką ds. równości, a Monika Horna-Cieślak – rzecznikiem praw dziecka. Liberałowie (w tym przypadku Donald Tusk) po prostu spłacają swoich sojuszników kosztem dzieci i rodziców. Widać więc, jak toksyczny, a w dłuższej perspektywie zabójczy, jest sojusz lewicy z liberałami.
Pora kopać fosy
Wszystko to pokazuje nam, że zbliżamy się do pewnego rodzaju krawędzi. Procesy, które na Zachodzie doprowadziły do podporządkowania rodziców postępackim modom, a także do normalizacji urzędowego kidnappingu, toczą się również w Polsce. I należy się obawiać, że wychowawcza „ekspertoza” oświeconych działaczek, rosnąca niechęć do instytucji rodziny oraz patosojusz kulturowych rewolucjonistów z białymi kołnierzykami doprowadzą w końcu do ośmielenia urzędowych porywaczy. A co jeszcze bardziej przerażające – do rosnącego społecznego przyzwolenia na ich działalność.
Dlatego stawka społecznej reakcji na uprowadzenie dzieci pary z warszawskiej Białołęki jest tak duża. Ospałość, brak zainteresowania czy aksamitne wybielanie rzecznik to kolejny krok w stronę samowoli „fanatyczek i fanatyków”, którym rodzina kojarzy się raczej z czymś podejrzanym i potencjalnie niebezpiecznym niż z dobrem, bezpieczeństwem i odpowiedzialnością.
Szczęśliwie tym razem emocja społeczna była po stronie rodziców i Kanału Zero, a otwarcie przeciwstawić się jej gotowi byli raczej nieliczni. Nie możemy jednak zakładać, że za każdym razem będzie podobnie.
Jeżeli naprawdę zdajemy sobie sprawę z kierunku, w którym zmierzają przemiany społeczne, potrzeba czegoś więcej niż jednorazowego oburzenia. Potrzebne są trwałe, profesjonalne komórki zdolne przeciwdziałać podobnym przypadkom w przyszłości. Potrzebna jest pomoc prawna, medialna i organizacyjna dla rodziców, zanim jeszcze urzędnik-porywacz zapuka do ich drzwi. A przede wszystkim potrzebna jest kulturowa ofensywa na rzecz „empowermentu” środowiska rodzinnego.
To więc nie koniec walki. To dopiero ostrzeżenie. Pora kopać fosy, wznosić mury, rozciągać zasieki i stawiać wieże strażnicze. Bo tu kończą się abstrakcje. Tu zaczyna się nasze być albo nie być.
Ostatnio mamy do czynienia z dwoma procesami dotyczącymi mediów. Jeden jest to proces sądowy i dotyczy Onetu i sprawy wytoczonej mu przez prezydenta Nawrockiego, drugi – to proces operacji finansowej gdzieś za Oceanem, której reperkusje – jak to w globalnym świecie – odczujemy i my, mowa tu o zmianie właściciela telewizji TVN.
Ja, jako (były) człowiek mediów nie mogę przepuścić takiej okazji do skomentowania nie tylko tych wypadków, ale i znaków, które z nich wynikają. Są to znaki nieskrywanej już walki politycznej o media, czyli rząd nad duszami Polaków, jeśli ci jeszcze mają duszę. Mówię tu o zbiorowej duszy instynktu samozachowawczego objawiającej się w postaci tzw. opinii publicznej. Do dziś trwają – już coraz bardziej ucichające dyskusje na temat typu „co było pierwsze: jajko czy kura”, – dyskusje o mediach: czy to media podążają za opinią publiczną, serwując miłe jej treści, czy odwrotnie – media swą przemożnością kształtują odbiorców w kierunkach dla siebie wygodnych do skomercjalizowania, a ostatnio – do ideologicznego ukierunkowania. Mowa tu o ucichającej dyskusji, gdyż ten jajo-kurczy dylemat zdaje się być definitywnie rozwiązany, co nie będzie bez znaczenia w przypadku omawiania naszych jak najbardziej realnych przykładów.
Co kręci mediami?
Tak, to media kształtują dość dowolnie publiczność, układając ją w całe paczki czy to do sprzedaży komercyjnych zasięgów, czy to do tworzenia całych baniek ideologicznych, w których pobywają miliony konsumentów, tym razem politycznej papki. Jak wyglądają techniki takiego kształtowania:
Technologiczna wszechobecność. Media muszą być zawsze przy odbiorcy. Komunikacja mobilna święci tryumfy, gdy w rękach podrzędnego odbiorcy znajdują się urządzenia jeszcze pięć lat temu oceniane jako superkomputery. Konsumenci, w tym konsumenci ideologiczni, są pod stałą presją, a właściwie nadzorem mediów, kształtowani nie tylko ich wszechobecnością, ale całymi algorytmami poznawczymi, które uwzględniają wręcz indywidualny poziom preferencji odbiorcy. I tu – uwaga! – preferencji często wdrukowanych na zasadzie sprzężenia zwrotnego spirali: nasza treść – reakcja odbiorcy – korekta treści w pożądanym kierunku – nowa reakcja odbiorcy. I tak bez końca. Jako, że algorytmy oceniają zachowania komunikacyjne odbiorcy – są one w stanie zbadać, uwzględnić jego reakcję oraz skorygować przekaz: zmienić go albo wzmocnić.
Bańkowość. Media sprzyjają tworzeniu się baniek informacyjnych. Są one wykorzystywaną koniecznością. Koniecznością, gdyż treści jest tak dużo, że odbiorca musi mieć przewodnika w jej doborze, wykorzystywane jest to do kształtowania habitatu w bankach, serwowania całych ciągów narracyjnych w oparciu o zaproponowany z zewnątrz system wartości, a właściwie dogmatycznych reguł. Tworzy to sztuczne aksjologie u odbiorców, wywołując – poszukiwane w zamęcie samotniejącego świata – poczucie przynależności, ułudę, że „cały świat myśli jak ja”. Takie bańki pakuje się w całe pakiety i przewiązuje wstążeczką czy to do skomercjalizowania, czy do oddziaływania politycznego. Coraz częściej dochodzi do kumulacji obu wstążeczek.
Zamiana priorytetów. W sytuacji, kiedy większość mediów proponuje swoje produkty „za darmo” odbiorca przestaje być selektorem docierających do niego treści. Kiedyś płacił za pożądane treści, te więc musiały podążać za jego gustem. Dziś jest odwrotnie – skoro media są „za darmo”, to środkiem płatniczym jest uwaga odbiorcy. I to nie tylko kończy się krzykliwą prymitywizacją treści, ale i zawraca busolę zabiegania o kluczowego klienta, którym staje się z odbiorcy mediów – reklamodawca. Jak wszystko dla odbiorcy jest za darmo, to ktoś musi za to płacić – a płatnik staje się dla mediów najważniejszy.
Płatnik polityczny. Coraz częściej mediom płacą politycy. Szczególnie w kampaniach wyborczych, momentach kryzysowych. Ciekawy jest tu też element regulacyjny – państwo, a właściwie władza za pomocą instrumentów ustrojowych, ma narzędzia by wpływać na rynek medialny i może napsuć krwi nie tylko grupom medialnym, ale i pojedynczemu podmiotowi. Media więc, czekając na przedłużenie koncesji, akceptacje zmian właścicielskich, czy regulacje rynku reklam, a ostatnio treści – starają się nie podpaść władzy.
Antycypacja i internalizacja. To ostatni z ważniejszych, bo jest ich wiele jeszcze, aspektów zmian medialnych. Obecnie mamy do czynienia z większą cenzurą niż za komuny. Za komuny cenzor miał twarz, pieczątkę, siedzibę i podpis. Można było przynajmniej wiedzieć kto cię gnębi. Można się było także dowiedzieć, lepiej lub gorzej, coś przeskrobał. Teraz tak nie ma. Algorytmy nastawione nieznaną ręką cenzora używają nieznanych kryteriów oceny treści, zaś odwołania wysyłają na Berdyczów. Do tego, szczególnie w reżymie unijnej dyrektywy DSA, nawet w części ustawy podpisanej ostatnio przez prezydenta – za niedookreślone przewiny w obszarze np. dezinformacji, czy „mowy nienawiści” platformy mogą być poważnie karane finansowo. Powoduje to proces antycypowania w umysłach dziennikarzy i politykach całych redakcji tego, co może się nie podobać anonimowemu cenzorowi, bez znanych nam kryteriów oceny. Taka antycypacja jest ZAWSZE nadmiarowa. Ma jeszcze jedną cechę – tak ustawiona cenzura, mocą jej internalizacji zaczyna być samoregulującym się, wewnętrznym cenzorem, którego istnienie sam cenzurowany wypiera, gdyż stopniowo kryteria tych zewnętrznych i wyobrażonych ocen poprawności politycznej tekstu stają się psychologicznie jego własnymi kryteriami.
Przepraszam za ten „naukawy” wstęp, ale chciałem ustalić pewną bazę terminologii zanim przejdę do wspomnianych przykładów. Chodzi głównie o to, by od samego początku nie bawić się w zaśpiewy o wolności słowa, mediach kształtowanych przez widzów za pomocą treści od odbiorców (tzw. social content), czy nawet o kształtowaniu platform informacyjno-rozrywkowo-aksjologicznych dla określonych grup widzów. Tego rodzaju perspektywą pozostawiam nieświętym naiwnym. Naiwnym, bo to tak nie działa, nieświętym, bo ci o zaśpiewach pięknoduchowych mają pełną świadomość co do brutalnych prawdach reguł własnych baniek.
ONET
Zacznijmy od Onetu. Mamy tu do czynienia z procesem cywilnym wytoczonym wydawcy Onetu przez prezydenta Nawrockiego za rozpętanie całego ciągu narracyjnego w trakcie kampanii prezydenckiej. Zaraz za nim idzie proces karny, tu już przeciwko konkretnym dziennikarzom, gdyż – jeśli potwierdzą się w procesie cywilnym wątki odpowiedzialności któregoś z dziennikarzy, czy wydawców – kwestia kontynuowania tych cywilnych dokonań będzie w procesie karnym łatwiejsza. Od razu zaznaczę, że jestem przeciwny sadzaniu nawet największych szmat dziennikarskich, ale tu sprawa odbywa się wedle dostępnych narządzi.
Nie będę tu rozwikływał całych taktyk procesowych, chęci Onetu do utajnienia procesu, mieszania przy świadkach, wyraźnego medialnego wsparcia własnej wersji w trakcie procesu. Ta sprawa właśnie ma odbywać się poza sądem, wyrok bowiem ma wydać rozgrzana, a właściwie niedogrzana, bańkowa publiczność i kwestie procesowe są tu tylko używane na potrzeby narracyjne. Jak świadkowie nie przyjdą – to okaże się, że ich kibol Nawrocki zastraszył, jak sąd odrzuci świadectwo świadka proponowanego przez Onet, to okazuje się, że to zrobiła neosędzia. Jak ma zeznać przeciwko prezydentowi jakiś ochroniarz to dla Onetu jest to super, zaś jak to ma być powołany przez Nawrockiego szef restauracji w Grand Hotelu, to jest to zgłaszane przez Onet jako świadectwo nieistotne. To zwyczajowe zabawy. Istotne jest co innego.
Operacja Nawrocki
Istotna jest przywołana wcześniej bańkowość. Cała historia – też z ukłonem do wspomnianego wcześniej klienta politycznego – była zrobiona po to, by wpłynąć na wynik wyborów prezydenckich. I to nie na zasadzie schlebiania swojej grupie odbiorców, ale na zasadzie wykonania ideologicznej operacji wpływającej na wybór suwerena, operacji wykonanej na chama, w nadziei na zwycięstwo, a przecież zwycięzców nikt nie sądzi. I tylko dlatego mamy tę sprawę, bo nie wygrał Trzaskowski. To jasne, nawet dla sądu. Sprawa nie byłaby nawet osądzona.
Czy to było na zlecenie Niemców, bo oni mieli i mają interes w prezydencie nie-Nawrockim, czy to było na zlecenie Tusków, czy też po sympatii ojców-założycieli TVN i nowych globalistycznych właścicieli – to już sprawa dla ginącej rasy dziennikarzy śledczych. Ważne, że ewidentnie użyto do tego służb, które maczały swe paluchy w tej operacji. Pozostawiam więc do domysłów, tu Czytelnikowi, czy to była operacja, że tak powiem „prywatna” służb, czy zlecenie poszło jak najbardziej nieoficjalnie, ale służbowo.
W tym wszystkim ważne jest jedno, co umyka obecnemu poziomowi dyskusji o procesie Onet vs. Prezydent. Ja pamiętam w samej końcówce kampanii wyborczej, jak głównodowodzący kampanią oszczerstw przeciwko Nawrockiemu, ten spec od kawalerek i burdeli przyhotelowych, redaktor Stankiewicz zarzekał się, że bez względu na wynik wyborów – będzie drążył temat. Zapowiadał cały serial gotowych już materiałów w odcinkach. I co? I nic. Nic się nie „pociągnęło”, co jednak chyba dowodzi, że nic więcej prócz oszczerstw nie było. Bo jak by było, to by było. W Onecie, w zwierciadlanych mediach typu TVN, czy Wyborcza. Wszystkie wygłodniałe dzióbki wystawały z medialnego gniazdka czekając aż Stankiewicz przyniesie z miasta kolejne rewelacje „postaci znanych”. Gdyby przyniósł COKOLWIEK usłużniacy by to rozdmuchali na cztery strony świata, wycmokali, uekspercili na wizji i była by afera na całego. To Nawrocki by się chował po kątach, nawet Dużego Pałacu. A tak chowa się Onet – za utajnieniem procesu i wskazywaniem, że świadkowie by byli, ale się boją zadzierać z kibolem.
Nic z tego nie będzie
I teraz – uwaga! Proces potrwa długo, bo na tym polegają sądy w Polsce. Nie tylko wszyscy już zapomną, nie tylko wynik nie będzie już spektakularnie zapamiętany. Główna sprawa polega na tym, że jego wynik nie będzie miał znaczenia dla odbiorców. Żadnego. Bańkowcy i tak uwierzą prędzej w dookólne opowieści Onetu niż w spóźniony pewnie wyrok sądu. Za to jeśli Onet wygra – nie będzie ważniejszej dla nich sprawy i sprawiedliwszego sądu. Tak to jest w bańkach. A, powiecie – a nie bańkowcy? No, wiadomo – PiS zatryumfuje, jak Nawrocki wygra, ale tu wszystko pójdzie plemiennie. Wtedy Tuskowie będą utrzymywali, że to ziobrowski neosędzia przekręcił sprawę i tak się można wozić do końca.
Z poszlak i uników wynika, że u Onetu jest słabo z dowodami, bo gdyby te były, to nie padłyby na rozprawie, tylko rok wcześniej – jak obiecywał Stankiewicz – w mediach. A że nie było tego i nie ma – wnioskuję, że nie będzie i dla sądu. Ale to też – uwaga nic nie zmienia. Największą ceną jaką może zapłacić Onet za przegraną jest utrata jego wiarygodności. Ale – jak powiedziano w filmie Shrek – jest to cena, którą Onet jest gotów zapłacić. Czemu? Ano temu, że teraz wiarygodność nie jest już żadną walutą medialną. Jej utrata więc nie strąca medium w otchłań odbiorczego ostracyzmu. Nic podobnego. Prawdziwość przekazu nie jest dziś priorytetem odbiorców, nie tylko hard corowych, danego medium. Priorytetem jest wygoda pobywania w bańce, bez oglądania się na prawdziwość jej konstrukcji. Bańka rządzi, bańka radzi, bańka nigdy cię nie zdradzi. Co bez niej będziesz robił, sam samiuteńki, narażony na ciągła ocenę padających zewsząd strzałów medialnych? Będziesz miał co prawda przechlapane jak w ruskim czołgu, ale będziesz w czołgu, nie jak inni, w pojedynkę, na odkrytym terenie snajperskich narracji.
Wiarygodność nie jest już walutą
Utrata więc wiarygodności przez Onet nic mu nie zaszkodzi, bo nie o to idzie gra. A…, że to dotyczy tylko rozgrzanych bańkowców, zaś ci inni, spoza bańki to już będzie strata, bo tak to się jeszcze wahali, a teraz to do Onetu nie zaglądną? No, tu jest tylko trochę inaczej – niezdecydowani nie chcą się już za bardzo wahać. Raczej stosują taktykę opartą o jedyne słowa, które wypowiada Dulski w dramacie Zapolskiej: „a dajcie wy mi wszyscy święty spokój”. Mainstream specjalnie obrzydza niezdecydowanym zaangażowanie się narracyjne – ci wahający się, zbrodniomyśliciele niezdecydowania mają się tym wszystkim zniechęcić, bo w końcowym – wyborczym rozrachunku – najczęściej mają nie pójdą głosować i zostanie już tylko dobrze ostrzelana wojna dwóch plemion. Bez niespodzianek. Taki więc będzie koniec „sprawy Onetu”, jak zwykle, po staremu, bez rewelacji. Zgodnie z opowiedzianymi wcześniej zasadami zmian w nowych mediach: wyjdzie całe to bańkowianie i upolitycznienie klienta zlecającego. Tak czy siak – nie będzie to na pewno rozprawa o granice wolności słowa, ani o długa rękę prezydenta Nawrockiego, który mści się za niewygodną prawdę. Tyle Onet.
Płonne nadzieje na TVN
Teraz TVN. Też ciekawy przejaw nowego modelu mediów polskich. Ja z rozbawieniem obserwuję to podniecenie po prawej stronie. Jedni powodowani są satysfakcją zemsty, drudzy – nadzieją na zmianę wajchy. Obie postawy są wysoce mylne, aczkolwiek poświadczające o miałkości dylematu obu stron plemiennej Polski. Najpierw zajmijmy się usatysfakcjonowanymi.
Satysfakcja ma polegać na tym, że być może zobaczymy upokorzoną pychę. TVN dokonał jeszcze za PiS-u manewru osłonowego oddając się we właścicielskie ręce Amerykanów. TVN chciał uciec tym samym spod topora PiS-u w ramiona amerykańskie, czyli w ramiona strategicznego partnera rządu Kaczyńskiego. W ten sposób PiS mógł mu nagwizdać, co pokazała nawet bezceremonialna interwencja pani ambasador Mosbacher, gdy tylko mogło coś się stać w sumie amerykańskiej firmie na terenie Najjaśniejszej. Wszyscy skulili wtedy uszy po sobie, a była to błahostka. „Zamach” na TVN, szybko przerobiony w zamach na wolne media, miał polegać tylko na szczelniejszym opodatkowaniu przychodów telewizji, do tej pory transferowanych dzielnie za granicę za pomocą baraku na holenderskim lotnisku. Tylko tyle, i aż tyle, by wystarczyło na histerię w mediach (do dziś pani Monika wita nas w „wolnych mediach”) i widowiskową interwencję ambasador mocarstwa w polskim Bantustanie.
Tak że chłopaki w TVN doskonale wiedzieli w co grają. Ale na pstrym koniu jeździ łaska pańska kapitału. Okazało się, że właściciel poszedł pod młotek i wajcha bezkarności może się odwrócić. A była to fajna wajcha, gdyż TVN to taka Wyborcza sprzed 20 lat: płynęła na parę i na żagiel. Jak jej gazetowa poprzedniczka połączyła dwa, zdawałoby się sprzeczne, cele. Zysk i mieszanie w głowach. Zazwyczaj są to rzeczy sprzeczne, bo wciskanie wody do mózgu to raczej inwestycja, a tu się okazało, że te sprane mózgi dawało się sprzedać na rynku reklam. No cóż, jak ktoś wierzy w posłannictwo takiego Tuska, to i uwierzy w reklamowany środek na nocny syndrom niespokojnych nóg. To może dlatego reklamy komercyjne szerokim łukiem omijają konserwatywne media…
Reklama dźwignią… mediów
Z tą reklama to niby żart, ale warto tu się zatrzymać. Rzeczywiście – reklamy szaleją w mediach lewicowych, co wskazuje na… ideologiczne podejście reklamodawców do biznesu, jednak. Bo gdyby to było tylko komercyjne, to reklamodawcy zauważyliby i konsumpcyjne plany ludzi o konserwatywnych poglądach, poszliby do ich mediów, by sprzedać im maszynkę do golenia, krem do depilacji czy samochód. A tu nie – ten konsument dla nich nie istnieje. I dla tylko wąskiej grupy robi się media, które zaraz jakoś tak szybko robią się zasobne. W przeciwieństwie do konserwatywnych. Działa tu wspomniany mechanizm nie narażania się reklamowego rządowi oraz kompletny zanik reklam ze strony spółek skarbu państwa do plasowania w mediach wrażych rządowi.
Mediami nie rządzą wydawcy, a już na pewno nie dziennikarze. Nie rządzą nawet – uwaga! – reklamodawcy. Rządzą domy mediowe, które dzielą hurtowo kasę pomiędzy media. I jak ten rozdzielacz ma ideologiczne uzasadnienia i intencje, to on ma decydujący wpływ na media, ich treści i modele biznesowe. To tu, nie w redakcjach, nawet nie u klientów marketingowych, należy szukać tej kumulacji decyzji mających kluczowe znaczenie dla kształtu rynku mediowego. I na rynku telewizji rządzą trzy domy mediowe – akurat przy trzech telewizjach: publicznej, Polsatu i właśnie TVN. Co dziwne – zdawałoby się, że domy mediowe optymalizują wydatki klientów, by ci osiągnęli jak najlepszy zasięg wśród swoich konsumentów. To miała być – kiedyś – domena exela i skomplikowanych optymalizatorów, łączących wyniki zasięgowe mediów z profilami odbiorców. A tu się okazuje, że nic takiego. Gdyby tak było, to telewizja Republika miałaby więcej reklam niż TVN24, a nie ma. Pamiętajmy więc, że TVN to również twórca i tworzywo w tej mierze.
Dlaczego więc klienci reklamowi godzą się na takie dysproporcje? To dobre pytanie. Jest tu kilka na raz możliwych odpowiedzi. Po pierwsze – wspomniana chęć do nie podpadnięcia rządowi za reklamę (czytaj dofinansowanie) we wrażych politycznie mediach. Po drugie – mamy już cały przemysł „marketingowego wstydu”, całe organizacje tropiące gdzie to się kto nieprawomyślnie zareklamował, szantażujące bojkotem konsumenckim za plasowanie reklam obok „mów nienawiści”. Po trzecie – co już jest tez prostsze – szefowie marketingu zlecający domom mediowym reklamy swoich firm i produktów to często ideologicznie poprawni lewacy, wykształceni, z wielkich ośrodków, często pochodzący z domów mediowych, na zasadzie „drzwi obrotowych”. Coś takiego jak w Big Farmie i regulatorach rządowych rynku farmaceutycznego. Na końcu jest właściciel, który albo nie wie, albo „jebaćpisi”, albo chce mieć – jak Dulski – święty spokój ze strony wszędobylskiego regulatora.
Gdzie pójdą tefałenowcy?
Teraz wróćmy do tych od nadziej. Nadzieja ma polegać na tym, że nie tylko ujrzy się panią Monikę Olejnik z kartonami z butami pod pachą, wychodzącą ze swego gabineciku „wolnych mediów”, ale na tym, że pogoni się „z prawej” całe to plemię bańkowiczów tefałenowskich. Tylko to jest tak, że – gdyby się to ziściło, w co wątpię – mielibyśmy następującą sytuację: ucieszyłaby się TVP, za to by się zmartwiła Republika. No bo życie nie znosi próżni. Gdzieś ta widownia musiałaby pójść. Poszłaby do publicznej. A nowy, „prawicowy”, TVN zaludniłaby część widowni Republiki. A więc nie ma co się cieszyć, szczególnie z prawej strony. Kwestia przyszłości TVN-u zależy od decyzji właścicieli, czy będą grali na pieniądze, czy na ideolo. Wybór złotego środka może być trudny, choć tu może pomóc rozłożenie procesu w czasie.
Pytanie czy Skydance, nowy właściciel TVN-u, będzie chciał dokonać zwrotu aksjologicznego? Żeby to stwierdzić, to trzeba się przyjrzeć co się stało w USA w podobnym procesie. W końcu to, podobno konserwatywny właściciel, podobno dobry znajomy Trumpa, magnat Ellison, przejął takie zagajniki lewactwa jak CNN. Tam od razu powstała „oddolnie” rada programowa, mająca bronić odwiecznych, czyli poprzednich, czyli lewackich, standardów. Tam tranzycja z prawdy postępowej na konserwatywną będzie się odbywać powoli, gdyż nagły odpływ widowni z powodów sieroctwa ideologicznego może postawić pod znakiem zapytania ekonomiczny sens w końcu wielomiliardowej transakcji. Tak samo będzie pewnie i w Polsce.
Nie ma więc co się cieszyć, wysyłać cefałek do nowych właścicieli, liczyć na powrót prawdy na Wiertniczą. Zobaczymy czy prymat pieniądza zwycięży nad ideolo. Może też być tak, że nowy właściciel sprzeda to komuś, bo do jego – głównie filmowo-producenckiego – portfolio telewizja w jakimś odległym zakątku świata pasuje jak pięść do nosa.
Media jako dual-use
Tak czy siak widać po tych dwóch procesach, TVN i Onetu, że odbywa się walka o rząd dusz i zyski. W obu przypadkach na razie połączone. Pytanie jest tylko takie: co będzie wybrane w przyszłości? Pamiętajmy, że zakup Onetu przez Axel Springer nie polegał na polowaniu na zyski Onetu w Polsce. Ten deal polegał na zysku na giełdzie niemieckiej, gdzie notowany jest Axel. Chodziło o to, że portfolio Axla było wtedy za bardzo „papierowe”, co wpływało na wycenę jego akcji. Kupując Onet niemiecki Axel zwiększył swoje cyfrowe portfolio na tyle znacznie, że wpłynęło to na zwiększenie, lub co najmniej zatrzymanie trendów spadkowych wyceny Axla na frankfurckiej giełdzie. Transakcja TVN to jedynie odprysk wielkiego dealu medialnego za Oceanem.
Z obu tych procesów lokalnie, w Polsce, wyciągane są lokalne wnioski. Większość z nich jest kuriozalna – umoczona w lokalną polityczkę, lub pięknoduchowskie zaśpiewy o wolności słowa, na przemian z mową nienawiści. Publiczność szasta się ideologicznie w swoich bańkach, te są hurtowo przehandlowywane i nie wiadomo, czy takie teksty jak te, mające przetrzeć to szkiełko baniek, by zamknięte w nich ławice mogły zobaczyć świat zewnętrzny – mają jakiś sens. W końcu jak się nie będzie widzieć, po wyczyszczeniu, tego szkiełka oddzielającego bańkę od świata, to można sobie nabić niezłego guza. Nie każdy jest gotów do takich przygód i woli pozostawać w sferze swego komfortu. Ale to nie zwalnia, nie koniecznie bańkowe rybki, ale obserwatorów, od tego, żeby przypominać, że jest ktoś kto sypie karmę, puszcza do środka medialne bąbelki i handluje tymi duszyczkami, w myśl pięknej piosenki Pink Floydów „Whish you were here”:
W Stanach Zjednoczonych w 1937 roku odbyła się ostatnia egzekucja z ograniczonym, ale wciąż publicznym dostępem osób postronnych (Roscoe Jackson w Missouri). Od tamtej pory świadkami wyroków mogą być wyłącznie wyznaczone osoby.
Minęło 89 lat i rząd USA postanowił wznowić tę haniebną tradycję. Ustalono na 3 grudnia 2026 r. termin publicznego rozstrzelania skazanego w roku 2013 na śmierć za zabicie 13 osób w Fort Hood w Teksasie Nidala Hasana.
Egzekucja Nidala Hasana przez rozstrzelanie, zarządzona przez prezydenta Trumpa, odbędzie się w czwartek, 3 grudnia 2026 r., o godz. 13:00 czasu środkowoamerykańskiego (CT) w Fort Hood w Teksasie — miejscu, w którym doszło do masowej strzelaniny.
Pentagon będzie transmitować na żywo egzekucję Nidala Malika Hasana, strzelca z Fort Hood, która odbędzie się 3 grudnia, a eksperci zastanawiają się, czy minister wojny Pete Hegseth nie zamienia kary śmierci w publiczne widowisko. Źródło.
Naturalnie termin decyzji o egzekucji wybrał Trump zupełnie przypadkowo i nie ma to nic wspólnego z wyborami na początku listopada. Proislamskie motywy zbrodni Nadala Hasana, to także przypadek i nie jest to dzielenie świata na tych dobrych, czyli USA i złych muzułmanów. Ależ skąd! Trump jest przecież prezydentem pokoju i nigdy by nie poparł wojny na Bliskim Wschodzie, gdyby nie ta pechowa afera Epsteina.
Powrót do średniowiecza – tak chciałem początkowo zatytułować ten artykuł, ale uznałem, że okres średniowiecza to nie są żadne mroczne dzieje i kojarzenie barbarzyństwa z tysiącem lat burzliwych i przy tym niezmiernie interesujących wydarzeń, jest nieporozumieniem. Tak, w tamtym okresie publiczne łamanie kołem nie należało do rzadkości, jednak nie robiono tego, by poprawić słupki wyborcze kolejnego kandydata na dyktatorski stołek. Tortury stosowano dla odstraszenia innych, potencjalnych sprawców. Metoda jak widać mało skuteczna, skoro do dzisiaj nie brakuje rwących się do czynu zbrodniarzy. [Gdzie twa logika? Toć dziś są bezpieczni.. md]
Christa Pike, skazana na karę śmierci w stanie Tennessee, przeżyła swoją egzekucję. Kobieta żyje i przebywa w szpitalu po tym, jak podano jej dwa śmiertelne zastrzyki, a jej egzekucja się nie powiodła.
Zaledwie kilka dni temu stan Tennessee poddał skazaną za morderstwo Christę Pike nieudanej i bolesnej egzekucji, co jeszcze bardziej zaostrzyło wewnętrzne debaty na temat okrucieństwa i systemowych wad amerykańskiej kary śmierci. Źródło.
Nie poruszam tu kwestii winy skazanych. Zainteresowanym polecam gorąco lekturę powieści Fiodora Dostojewskiego o motywach zbrodni Raskolnikowa. Chciałbym jedynie zwrócić uwagę na coraz bardziej popularny trend za karą śmierci w Europie. Jesteśmy naprawdę gotowi oddać decyzję o życiu i śmierci skorumpowanym sądom?
Gdyby wprowadzono w UE karę śmierci, to jestem przekonany, że pierwsi skazani zostaną politycy opozycji antyunijnej. Za co? To przecież nieistotne w czasach, kiedy tak łatwo podrzucić materiał genetyczny podejrzanego na miejsce zbrodni popełnionej jedynie po to, by pozbyć się niewygodnego i zdobywającego coraz większą popularność w zradykalizowanym społeczeństwie przywódcy niezaprzedanej jeszcze globalistom partii.
Zniszczone życie niesłusznie oskarżonego można przynajmniej w pewnym stopniu naprawić, lecz odebranego życia się ani nie naprawi, ani nie przywróci.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Państwo oddało gospodarkę w prywatne ręce, ale biurokracja nadal kosztuje miliardy.
W 1989 roku w polskiej administracji pracowało około 162 tys. osób. W 2024 roku administracja państwowa i samorządowa liczyła już blisko 446 tys. etatów. W PRL państwo kontrolowało niemal całą gospodarkę. Dziś większość przedsiębiorstw jest prywatna, urzędy są zinformatyzowane, a sztuczna inteligencja wykonuje zadania, które kiedyś wymagały wielu godzin pracy. Mimo tego koszty administracji pozostają wysokie, a w części instytucji zatrudnienie rośnie. Przy deficycie budżetowym liczonym w setkach miliardów złotych warto zapytać: dlaczego technologiczna rewolucja nie przynosi wyraźniejszych oszczędności?
W PRL 162 tysiące, dziś prawie 446 tysięcy. Co się zmieniło?
To porównanie powinno zainteresować każdego podatnika.
W epoce PRL-u państwo zarządzało niemal wszystkimi kluczowymi sektorami gospodarki. Kontrolowało przemysł, bankowość, handel zagraniczny, większość dużych przedsiębiorstw, a także znaczną część usług.
Ministerstwa nadzorowały rozbudowany system przedsiębiorstw państwowych. Dokumenty przygotowywano na papierze, informacje przekazywano tradycyjną pocztą, a komputery były rzadkością.
Według danych GUS w 1989 roku w administracji centralnej i terenowej zatrudnionych było 161,6 tys. osób.
Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Większość gospodarki znajduje się w prywatnych rękach. Banki, zakłady przemysłowe, handel i usługi funkcjonują przede wszystkim na zasadach rynkowych.
Jednocześnie administracja korzysta z elektronicznych dokumentów, zautomatyzowanych rejestrów i coraz bardziej zaawansowanych systemów informatycznych.
A ilu ludzi zatrudnia?
Według danych Głównego Urzędu Statystycznego, przytoczonych w raporcie Najwyższej Izby Kontroli z lutego 2026 roku, w 2024 roku w administracji publicznej pracowało blisko 446 tys. osób w przeliczeniu na etaty.
Z tego niemal 184 tys. etatów przypadało na administrację państwową, a około 261 tys. na administrację samorządową.
Matematycznie oznacza to niemal 2,8 razy więcej etatów niż w 1989 roku. Trzeba jednak pamiętać, że porównujemy administrację działającą w dwóch odmiennych ustrojach, o innym zakresie zadań i strukturze organizacyjnej.
Po transformacji powstały samorządy, rozbudowano administrację powiatową i regionalną, pojawiły się nowe zadania związane między innymi z ochroną środowiska, prawami konsumentów czy funduszami europejskimi. Część obowiązków wykonywanych w PRL przez przedsiębiorstwa państwowe nie była również uwzględniana w statystykach administracji.
Nie zmienia to jednak zasadniczego pytania: skoro współczesne państwo dysponuje nieporównywalnie lepszymi technologiami, dlaczego utrzymywanie jego administracji nadal wymaga tak znacznych zasobów?
Na koszty funkcjonowania państwa składają się przecież nie tylko etaty urzędnicze. To również ministerstwa, wiceministrowie, pełnomocnicy, doradcy, agencje, fundusze, instytuty oraz rozbudowane jednostki organizacyjne.
Dochodzi utrzymanie budynków, wyposażenie stanowisk i wielomilionowe inwestycje informatyczne.
Cyfryzacja miała upraszczać państwo. Tymczasem wciąż trudno ustalić, ile oszczędności rzeczywiście przyniosła podatnikom.
Co pokazują dane? Zatrudnienie w administracji od 2010 roku
Dokładniejsze statystyki pozwalają sprawdzić, jak zmieniała się liczba etatów w najważniejszych instytucjach.
W 2010 roku korpus służby cywilnej liczył 122 989 etatów. W 2022 roku zatrudnienie spadło do 117 488, ale później ponownie zaczęło rosnąć.
W 2025 roku osiągnęło 123 201 etatów, czyli o 5713 więcej niż trzy lata wcześniej. W perspektywie piętnastu lat zatrudnienie pozostało jednak niemal niezmienione.
Ministerstwa. Komputery są coraz szybsze, ale etatów nie ubywa
W 2010 roku w ministerstwach pracowało 13 047 członków korpusu służby cywilnej. W 2016 roku liczba ta spadła do 12 305.
W 2025 roku ministerstwa wraz z Kancelarią Prezesa Rady Ministrów zatrudniały około 14,4 tys. pracowników, bez placówek zagranicznych.
Choć zakres historycznych i współczesnych statystyk nie jest całkowicie identyczny, dane nie wskazują na trwałe ograniczenie zatrudnienia w administracji ministerialnej.
Do tego dochodzą stanowiska polityczne, pełnomocnicy, doradcy oraz koszty funkcjonowania podległych instytucji.
Zatrudnienie w ministerstwach w latach 2010–2025 (w tym w placówkach dyplomatycznych)
Kancelaria Prezydenta. Ponad 400 etatów w epoce AI
W 2017 roku przeciętne zatrudnienie w Kancelarii Prezydenta wynosiło 305 osób, w 2018 roku – 326, a w 2022 roku – 318.
Tymczasem według informacji przekazanych dziennikowi „Fakt”, 28 sierpnia 2026 roku Kancelaria Prezydenta Karola Nawrockiego zatrudniała 402,025 etatu.
Dane historyczne dotyczą średniego zatrudnienia rocznego, a najnowsza liczba przedstawia stan na konkretny dzień.
Były prezydent Bronisław Komorowski zwrócił uwagę, że w dobie sztucznej inteligencji kancelaria powinna zatrudniać mniej pracowników, a nie więcej. Warto jednak pamiętać, że również za jego prezydentury zaplecze administracyjne było rozbudowane.
Zatrudnienie w Kancelarii Prezydenta RP w latach 2010–2026 (dla 2023, 2024 i 2025 NIK potwierdza odpowiednio 421, 421 i 440 etatów, ale dla całej części budżetowej 01, obejmującej również inne jednostki – nie można ich uczciwie dopisać do tej samej serii co etaty samej Kancelarii)
Problem nie dotyczy więc wyłącznie jednego prezydenta czy jednej partii. Politycy zmieniają się co kilka lat. Struktury administracyjne i koszty ich utrzymania często pozostają.
Kancelaria Sejmu. Setki milionów na funkcjonowanie parlamentu
W 2010 roku Kancelaria Sejmu zatrudniała przeciętnie 1196 pracowników administracyjnych. W 2025 roku było ich 1151.
W dłuższej perspektywie zatrudnienie spadło, jednak między 2024 a 2025 rokiem wzrosło o 52 etaty.
Na wykresie ujęci są posłowie, asystenci posłów na etacie i regionalne biura poselskie
Deficyt liczony w setkach miliardów. A gdzie oszczędności?
W 2025 roku deficyt budżetu państwa wyniósł 275,7 mld zł. Po pierwszych ośmiu miesiącach 2026 roku osiągnął kolejne 151,1 mld zł.
Oczywiście administracja nie jest główną przyczyną polskiego deficytu. Ogromne środki pochłaniają obronność, obsługa zadłużenia oraz ustawowe zobowiązania państwa.
Nie oznacza to jednak, że wydatki na funkcjonowanie urzędów powinny pozostawać poza szczegółową kontrolą.
W debacie publicznej pojawiają się szacunki mówiące o około 100 mld zł rocznie na szeroko rozumiany aparat administracyjny. Kwota ta wymaga jednak weryfikacji i wskazania, jakie instytucje oraz wydatki zostały w niej uwzględnione.
Państwo powinno przedstawić obywatelom pełny rachunek kosztów administracji oraz sprawdzić, które zadania i stanowiska są rzeczywiście niezbędne.
Sztuczna inteligencja może dziś analizować dokumenty, przygotowywać zestawienia i automatyzować powtarzalne czynności. Nie zastąpi wszystkich urzędników, ale powinna umożliwiać ograniczanie zbędnych procedur i kosztów.
Nie chodzi o zwalnianie pracowników potrzebnych obywatelom. Chodzi o likwidację dublujących się kompetencji, nieuzasadnionych stanowisk kierowniczych i kosztownych struktur, które nie poprawiają jakości usług publicznych.
Zanim zaczniemy oszczędzać na pacjentach i emerytach, rozliczmy administrację
Polacy regularnie słyszą, że na wszystko brakuje pieniędzy. Brakuje środków na ochronę zdrowia, mieszkania komunalne i poprawę jakości usług publicznych.
Jednocześnie państwo nadal nie przedstawia obywatelom jednego, przejrzystego rachunku kosztów całego aparatu administracyjnego.
Polska potrzebuje silnego państwa, ale siły państwa nie mierzy się liczbą departamentów, pełnomocników i politycznych gabinetów. Mierzy się ją skutecznością działania, jakością usług publicznych i odpowiedzialnością za wspólne pieniądze.
Porównanie z PRL pokazuje, jak bardzo zmieniły się zadania i techniczne możliwości państwa. Nie dowodzi, że dzisiejsze etaty są zbędne, ale uzasadnia pytanie o efektywność administracji.
https://youtube.com/watch?v=gyT4jggAaCw%3Frel%3D0
Dlatego ograniczanie deficytu powinno obejmować również rzetelny audyt urzędów, stanowisk kierowniczych i wydatków na informatyzację.
W 1989 roku urzędnik miał biurko, papier i telefon. Dziś ma komputer, dostęp do ogromnych baz danych i coraz częściej narzędzia sztucznej inteligencji. Technologia zmieniła niemal wszystko. Najwyższy czas sprawdzić, czy równie głęboko zmieniła sposób organizacji pracy państwa.
Zanim politycy zaczną szukać kolejnych oszczędności w kieszeniach obywateli, powinni najpierw sprawdzić, ile kosztuje utrzymanie ich własnych struktur. Bo cyfryzacja, która nie upraszcza biurokracji, jest modernizacją tylko z nazwy.
Na podstawie: GUS, NIK, Szef Służby Cywilnej, MF, Kancelaria Sejmu, Fakt.pl Źródło: Trybuna.info
Amerykańska organizacja non-profit planuje wykorzystać sztuczną inteligencję do monitorowania uczniów w klasach w dotkniętej ludobójstwem Strefie Gazy, aby wykrywać „nienawistne” wypowiedzi na temat Izraela.
Amerykańska organizacja charytatywna działająca w Strefie Gazy obawia się, że nauczyciele w jej szkołach mogą odejść od programu nauczania, który jej zdaniem promuje pokój i tolerancję. Dlatego planuje nagrywać rozmowy w klasach i używać sztucznej inteligencji do oznaczania wypowiedzi uznanych za „nienawistne” lub „podżegające”.
Plany przedstawione przez założyciela Gaza Children Village podczas webinarium w zeszłym miesiącu wywołały obawy dotyczące kwestii etycznych, bezpieczeństwa i prywatności wśród niektórych grup palestyńskich i organizacji pozarządowych, a także co najmniej jednego z partnerów organizacji charytatywnej.
„Nic nie wskazuje na to, że organizacja charytatywna zamierza udostępniać nagrania ze swoich sal lekcyjnych komukolwiek innemu, ale obawy dotyczące potencjalnego nadużycia technologii inwigilacji w Strefie Gazy nasilają się po trzech latach wojny. Izraelskie wojsko wykorzystuje sztuczną inteligencję do przeszukiwania przechwyconej komunikacji i wyszukiwania podejrzanych wypowiedzi, w tym do identyfikacji celów ataków”.
Agencja AP donosi, że założyciel Gaza Children Village, dr David Hasan, dąży do „deradykalizacji” Gazy i usunął ze swojego programu nauczania wszelkie treści, które „zachęcały do antyizraelskich lub antysemickich przekonań”. Tymczasem na deradykalizację izraelskich Żydów nie wydaje się ani jednego zasobu, ponieważ w sondażach konsekwentnie deklarują, że w przeważającej mierze popierają ludobójstwo i czystki etniczne narodu palestyńskiego.
AP nie wspomina w swoim artykule, że znaczna część funduszy organizacji charytatywnej pochodzi od darczyńców izraelskich, o czym dowiadujemy się z artykułu pochwalnego opublikowanego w maju tego roku przez Jewish News zatytułowanego „ Założyciel szkoły w Gazie, wspierany przez darczyńców izraelskich, twierdzi, że dzieci uczą się, że „razem jest lepiej ”. Hasan powiedział Jewish News, że był bardzo transparentny w sprawie izraelskich funduszy napływających do jego tak zwanych „Akademii Nadziei”, ponieważ późniejsze ujawnienie tej informacji wywołałoby skandal wśród Palestyńczyków.
Jak donoszą źródła, operacja Hasana będzie polegać na wykorzystaniu gier wideo do indoktrynacji młodych ocalałych z Holokaustu w Strefie Gazy, w celu wzbudzenia współczucia dla Izraelczyków i przekazania im wiedzy o złym traktowaniu Żydów przez Adolfa Hitlera. Nie jest jednak jasne, w jaki sposób nauczanie Palestyńczyków, że ludobójstwo jest złem, wpłynie na poprawę ich postrzegania Izraela.
Tak więc w ruinach Gazy amerykańska organizacja charytatywna finansowana przez Izraelczyków będzie uczyć dzieci w szkołach, aby nie żywiły negatywnych przekonań wobec wspieranego przez USA państwa etnicznego, które zniszczyło ich dzielnice, zabiło ich rodziny i oblegało całą ich populację. Będzie też egzekwować te standardy, wykorzystując technologię sztucznej inteligencji, która będzie nadzorowana przez Boga. Dane te zostaną udostępnione nie wiadomo komu.
Przyjrzyjcie się uważnie, panie i panowie, bo to właśnie zaplanowali dla nas wszystkich. Nie dajcie się zwieść, że sztuczna inteligencja jest agresywnie rozwijana, bo oligarchowie i zarządcy imperiów chcą nam tylko sprzedać pomocne chatboty. Technologie te rozwijają się tak szybko, jak to możliwe, ponieważ chcą masowego nadzoru i autonomicznych systemów uzbrojenia, aby stłumić rewolucje i nastroje rewolucyjne i na zawsze utrzymać nas w pułapce tej kapitalistycznej dystopii.
To niesamowite, jak szybko sztuczna inteligencja wszystko pogarsza. Atakuje środowisko, niszczy sztukę, zamienia każdego w bezmyślnego idiotę, doprowadza ludzi do szaleństwa i myśli samobójczych, zalewa ekosystem informacyjny fałszywymi filmami i dezinformacją, a jednocześnie szybko umożliwia małej grupie wpływowych osób kontrolowanie i monitorowanie każdego aspektu naszego życia za pomocą zaawansowanej technologii.
Mówi się nam, że musimy ponieść ofiary, aby uchronić gatunek ludzki przed wypaczeniem, aby zapewnić szybki rozwój sztucznej inteligencji, jak ogłosił dyrektor generalny OpenAI, Sam Altman.
„Uważamy, że świat powinien zaakceptować pewne złe rzeczy, które się dzieją, aby przynieść korzyści tej technologii” – powiedział Altman w niedawnym wywiadzie dla Politico, argumentując, że zbyt wiele zabezpieczeń i regulacji spowolni rozwój tych nowych technologii.
Już jest źle, a oni próbują sprawić, żeby było jeszcze gorzej.
Musimy znaleźć sposób, żeby powstrzymać tych świrów.
Nie wiąże się z zakazem. Wiąże się z wyjątkami, opłatami, zamkniętymi bankomatami i twierdzeniem, że wszystko jest „tylko dodatkiem”. Zniesienie gotówki nie jest jednorazową decyzją, lecz stopniowym procesem.
Latem 2026 roku unijny tzw. Pakiet Jednolitej Waluty jest w trakcie negocjacji trójstronnych, w ramach których Komisja, Parlament i Rada dyskutują o statusie prawnego środka płatniczego euro, a jednocześnie o cyfrowym euro. Petycja społeczeństwa obywatelskiego na stronie bargeldverbot.info skrupulatnie dokumentuje to, co dzieje się w praktyce od lat – i pokazuje, że oficjalne zapewnienia („gotówka pozostanie”) i rzeczywistość („gotówka stanie się niewygodna, droga i stopniowo niemożliwa”) to dwa różne światy. Przyjrzyjmy się faktom.
Życie codzienne już dawno wyszło poza politykę.
Lista firm, które nie akceptują już płatności gotówkowych, stale rośnie. Sprzedawca Apple, Gravis, odmówił płatności gotówkowych we wszystkich swoich około 40 sklepach od stycznia 2023 roku ( raport Spiegla ). Piekarnie bezgotówkowe działają w Stuttgarcie, Bonn (Max Kugel i Voigt), Hanowerze, Berlinie, Neu-Ulm, Norymberdze, Düsseldorfie i Grazu – poszczególne adresy podano w petycji . Coraz częściej odrzuca się również płatności gotówką w restauracjach i na basenach (na przykład w Meßkirch i Zella-Mehlis).
Szczególnie źle: dzieci są pozostawiane w tyle. Płatności gotówkowe zostały zniesione lub przetestowane w autobusach i pociągach w kilku miastach – Hamburgu, Wiesbaden, Chemnitz, Berlinie, Heidelbergu, Rostocku i Dreźnie. MDR poinformowało o dziecku, któremu odmówiono wejścia na pokład z powodu braku karty debetowej. Dopiero w 2021 roku niemiecki Bundestag zezwolił przewoźnikom publicznym na odmowę płatności gotówką w autobusie i na przystankach (§ 7 BefBedV ).
Spojrzenie zza granicy: W Holandii, według Holenderskiego Banku Narodowego ( DNB ), 21% aptek i 38% kin już odmawia przyjmowania płatności gotówkowych. Prezes austriackiego Banku Narodowego, Robert Holzmann, skomentował to w wywiadzie dla Kronen Zeitung ( ÖNB PDF ) w 2023 roku: „Mogę tylko powiedzieć: «Zatrzymajcie to, zanim się zacznie»”.
Infrastruktura jest demontowana
W latach 2019–2022 w Niemczech zniknął co dziesiąty bankomat ( dane EBC ). Liczba oddziałów banków spadła z 30 126 (2017) do 19 501 (2023) i dalej do 17 870 (2024) – jak wynika z komunikatów prasowych Bundesbanku .
Konsekwencje uderzą szczególnie mocno w obszary wiejskie. Ulrich Binnebößel z Niemieckiej Federacji Handlu Detalicznego (HDE) ostrzega, że detaliści będą musieli pogodzić się z dłuższymi podróżami do najbliższego oddziału banku lub skorzystać z usługi transportu gotówki ( komunikat prasowy HDE ). Prezes Niemieckiej Federacji Handlu Detalicznego, Stefan Genth, podsumował to w październiku 2024 roku: „Jeśli coraz więcej oddziałów bankowych będzie zamykanych, cykl gotówkowy będzie zagrożony załamaniem” ( HDE ).
Oto spirala spadkowa: mniej bankomatów → wyższe koszty dla sprzedawców detalicznych → mniejsza akceptacja gotówki → jeszcze mniejszy popyt → dalsze zamykanie bankomatów. Profesor Malte Krüger wyjaśnił ten mechanizm Komisji ds. Oceny Technologii niemieckiego Bundestagu ( wideo ).
Państwo samo w sobie daje zły przykład.
Badanie Bundesbanku z lata 2025 roku ( Raport Miesięczny Grudzień 2025 ) dotyczyło akceptacji gotówki w urzędach: klienci próbowali płacić gotówką za codzienne usługi, takie jak wyrobienie dowodu osobistego czy rejestracja pojazdu. W ośmiu na 30 przypadków nie było to możliwe. Bezgotówkowe punkty obsługi obywateli istnieją w takich miastach jak Mühlheim, Drezno, Düsseldorf i Emmerich.
Według artykułu w „Berliner Zeitung”, niemiecki rząd sprzeciwia się nawet nałożeniu na instytucje publiczne obowiązku ponownego przyjmowania gotówki. Państwo, które powinno chronić gotówkę, samo odmawia jej przyjęcia – to fatalny sygnał.
Pakiet UE i wyjątki
Pierwotny wniosek Komisji z 28 czerwca 2023 r. traktował gotówkę i cyfrowe euro odmiennie:
Rozporządzenie w sprawie euro cyfrowego – COM (2023) 369 final ( EUR-Lex ): szeroki obowiązek akceptacji, wyjątki jedynie dla mikroprzedsiębiorstw (art. 9), sankcje za naruszenia (art. 6), brak powoływania się na swobodę umów (art. 10).
Regulacja gotówki – COM (2023) 364 final ( EUR-Lex ): monitorowanie jedynie stopnia braku akceptacji (art. 7), handlowcy mogą nadal odmawiać przyjmowania gotówki za pomocą znaku „Zakaz przyjmowania gotówki”.
Petycja analizowała , że gotówka jest w gorszej sytuacji niż e-euro w ośmiu punktach projektu rozporządzenia ( analiza ). Ekonomista, profesor Christian Rieck, podsumował to następująco: „Uprzywilejowany prawny środek płatniczy wypiera inny dzięki bodźcom ekonomicznym, a nie decyzji demokratycznej” ( LinkedIn ).
W swojej opinii CON/2023/31 ( PDF ) z października 2023 r. sam EBC zaapelował o wprowadzenie zakazu stosowania praktyk „bezgotówkowych” przez organy publiczne oraz wprowadzenie kar zamiast samego monitoringu. Co ciekawe, bank centralny wydaje się być bardziej zaawansowany niż Komisja w kwestii ochrony gotówki.
Poczyniono postępy w negocjacjach trójstronnych w 2026 roku. Komisja Gospodarcza i Monetarna Parlamentu Europejskiego przyjęła swoje sprawozdanie 23 czerwca 2026 roku stosunkiem głosów 46 do 4 ( komunikat prasowy PE ): Gotówka i cyfrowe euro będą prawnym środkiem płatniczym, a znaki „zakaz gotówki” i standardowe warunki handlowe będą ograniczone. Rada przyjęła swoje stanowisko 17 grudnia 2025 roku ( pociąg legislacyjny ).
Jednak wyjątki pozostają kluczową dźwignią: bezobsługowe punkty sprzedaży – parkomaty, autobusy, pociągi, toalety, baseny, sklepy samoobsługowe – mogą odmawiać przyjmowania gotówki, jeśli akceptowane są płatności cyfrowe. Ci, którzy chcą tam płacić gotówką, nie mają szans. To jeszcze bardziej ogranicza podaż pieniądza.
Cyfrowe euro: ekwiwalent gotówki z wbudowanymi limitami
Cyfrowe euro oficjalnie ma „uzupełnić” gotówkę. Szczegóły jednak wskazują na coś innego:
Limity posiadania : Istnieje limit na liczbę cyfrowych euro, które może posiadać dana osoba. Mechanizm kaskadowy ma automatycznie przelewać nadwyżki na powiązane konto bankowe. Nikt nigdy nie zaprogramował banknotu 50 euro tak, aby wracał do banku, ponieważ właściciel ma ich zbyt wiele.
Brak zainteresowania – ale identyfikacja użytkownika w przypadku płatności online ma na celu zwalczanie prania pieniędzy. Tylko płatności offline o niskiej wartości mają zapewniać prywatność porównywalną z gotówką.
Obowiązkowa akceptacja przez większość sprzedawców detalicznych, obowiązkowa dystrybucja przez banki.
Profesor Franz-Christoph Zeitler , były wiceprezes Bundesbanku, ostrzegł w „ Börsen-Zeitung” , że istotne wyjątki mogą oznaczać punkt krytyczny, w którym gotówka zniknie. Petycja szczegółowo opisuje różnice między rozporządzeniem w sprawie cyfrowego euro a rozporządzeniem w sprawie gotówki ( dokument ).
Inne kraje wyznaczają trendy – w obu kierunkach.
Istnieją inne sposoby. Kilka stanów USA wymaga od firm przyjmowania płatności gotówką, w tym Kolorado, Connecticut, Montana i Oregon. Hiszpania nakazuje to prawnie. Norwegia i Belgia wprowadziły obowiązkową akceptację płatności gotówką w 2024 roku, a Węgry w 2025 roku. Illinois uchwaliło ustawę zobowiązującą do tego w kwietniu 2026 roku, a w stanie Nowy Jork weszła ona w życie w marcu 2026 roku.
To pokazuje, że ochrona gotówki nie jest kwestią „zacofania” kontra „nowoczesność”. To kwestia woli politycznej.
Ludność chce gotówki
W badaniu zleconym przez Bundesbank 93 procent respondentów stwierdziło, „że nadal chcą sami decydować, czy płacić gotówką, czy bezgotówkowo” ( Bundesbank ).
Federacja Niemieckich Organizacji Konsumenckich (vzbv) również apeluje o powszechną akceptację gotówki ( vzbv ) i krytykuje unijne rozporządzenie w sprawie gotówki. Europejska organizacja ochrony konsumentów BEUC domaga się równego traktowania cyfrowego euro i gotówki ( lista kontrolna BEUC ).
Nieograniczona akceptacja w urzędach z kontaktem osobistym
Płatność gotówką w bankomatach za podstawowe usługi (transport publiczny, parking, usługi podstawowe)
Obowiązkowa bliskość bankomatów (cel: 90 procent populacji w niewielkiej odległości)
Bez opłat i równe traktowanie z cyfrowym euro
Bez tych punktów ochrona prawna pozostaje jedynie na papierze.
Wniosek: Walka o pieniądze jest walką o wolność.
Zniesienie gotówki nie nastąpi w formie zakazu, ale jako proces stopniowy: wyjątki, opłaty, zamknięte bankomaty, niewygodne alternatywy. Każdy, kto stoi dziś na basenie, w autobusie czy w urzędzie i nie może płacić gotówką, doświadcza przyszłości, którą UE obecnie negocjuje.
Pakiet jednowalutowy to ostatni ważny krok. Trwają negocjacje trójstronne. Petycja na stronie bargeldverbot.info zbiera podpisy i dostarcza faktów, których brakuje w oficjalnych oświadczeniach. Każdy, kto chce zachować swobodę wyboru przy płaceniu, musi działać już teraz – ponieważ w przeszłości hasło „gotówka pozostanie” często okazywało się jedynie pustym frazesem, podczas gdy infrastruktura, na której się opierało, zniknęła.
Gotówka nie umrze z powodu prawa. Może umrzeć z powodu tysiąca wyjątków.
Jak manna z nieba spadła Benjaminowi Netanjahu w gorącej fazie izraelskich wyborów, przewidziana przez niego historyjka o „porwaniu” samolotu przez siły specjalne śmiertelnego wroga – Iranu. Takie organizacje jak Mossad, mają wyjątkową zdolność przewidywania przyszłości. Szczególnie tych wydarzeń, które same organizują.
Lot flydubai nr FZ 1073 30.09.2026 r. z Dubaju do Tel Awiwu.
Do incydentu doszło również w trakcie izraelskiej kampanii wyborczej; Izraelczycy głosują 27 października. Dzień przed lotem, podczas wizyty w bazie lotniczej Tel Nof, Netanjahu ostrzegł, że „istnieją przesłanki, że przed wyborami nasi wrogowie będą próbowali nas zaatakować”. Nie wymienił żadnego kraju ani celu. Po ataku minister obrony Israel Katz stwierdził, że ostrzeżenia te opierały się na informacjach wywiadowczych, a Netanjahu wskazał na Iran i jego sojuszników jako nastawionych na nasilenie ataków na Izraelczyków za granicą.
To twierdzenie zostało szybko zakwestionowane w Izraelu. Funkcjonariusze służb bezpieczeństwa poinformowali hebrajskojęzyczne media, że nie mają wiedzy o żadnym konkretnym zagrożeniu atakiem. Lider opozycji Jair Lapid, który otrzymał od Netanjahu briefing dotyczący bezpieczeństwa w noc poprzedzającą lot, powiedział, że nie pojawiło się nic, co przypominałoby incydent lotniczy, a ostrzeżenie, które mu pokazano, pochodziło sprzed ponad dwóch lat i nie miało nic wspólnego z samolotami. Śledczy z kolei jak dotąd nie znaleźli żadnych dowodów na to, że za atakiem stało jakiekolwiek państwo lub organizacja.
W artykule autor zacytował list doświadczonego pilota, który brał już udział w podobnych „terrorystycznych” akcjach z udziałem smętnych panów w ciemnych okularach. Przedstawia tam wersję wydarzeń, która według tego pilota jest bardzo prawdopodobna.
Izraelski hydraulik naprawi każdą rurę w każdych warunkach! Od samolotu linii flyDubai, który przeciwstawia się prawom fizyki, po amerykańskiego żołnierza ze złamanym kręgosłupem wspinającego się na górę! Film wygenerowany przez sztuczną inteligencję pokazuje, jak wyglądałyby amerykańsko-izraelskie narracje dotyczące dwóch zupełnie różnych kwestii, gdyby miały miejsce w prawdziwym świecie. Źródło: Telegram 10.10.2026 r. 06:20.
Mamy więc dzielnego obywatela z Izraela, mamy dwóch pilotów pasażerów, jeden z Rosji, a drugi z Ukrainy i mamy historię, którą mogą wymyślić jedynie chore mózgi agentów wyspecjalizowanego pionu operacji specjalnych w ramach Mossadu o nazwie Cezarea.
Zakładają oni, że bezmyślny tłum odbiorców ich przekazu to kupi. Wykorzystują przy tym badania psychologiczne zachowań grup społecznych. I nieraz mają rację.
W izraelsko-amerykańskiej wersji wydarzeń twierdzi się, że omański drugi pilot próbował doprowadzić do katastrofy samolotu Flydubai FZ1073, jednak rażące sprzeczności, brakujące dowody i dogodny moment zdarzenia sugerują, że była to sfabrykowana operacja pod fałszywą flagą.
Trzeba połączyć wizytę Netanjahu w Abu Zabi (Zjednoczone Emiraty Arabskie) z niedawnymi operacjami pod fałszywą flagą, w tym z incydentami w Medynie i z udziałem linii flyDubai.
W zaplanowanej przez Mossad kooperacji rosyjsko-ukraińskiej ukryta jest symbolika.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Gdy kilka miesięcy temu pisałem, że mocarstwa się porozumieją na poziomach gospodarczych, kilku znajomych parskało śmiechem i opowiadało o „śmiertelnym boju”. Wystarczyło trochę poczekać …
Pierwszym poważnym sygnałem był fakt, że sojusznik Federacji Rosyjskiej – Białoruś wysłała pierwszą partię nawozów do Stanów Zjednoczonych. Według danych agencji Argus 15 września białoruska firma załadowała 30 000 ton granulowanego chlorku potasu na statek pływający pod banderą Wysp Marshalla w porcie w Sankt Petersburgu. Wiemy, że to dopiero początek intratnego dla obu stron interesu.
Zmienia się sytuacja również u naszego południowego sąsiada. Słowacja, która jest członkiem tych samych co Polska struktur euroatlantyckich czyli NATO i Unii Europejskiej – normalizuje stosunki z Federacją Rosyjską. Szef MON Słowacji Robert Kaliniak sfinalizował umowę, którą z prezydentem Wladimirem Putinem wynegocjował premier Robert Fico. Do Moskw Słowacja wysłała już dwóch swoich żołnierzy. Do Bratysławy wyruszył zaś doświadczony rosyjski oficer. W tym samym czasie u naszych zachodniego sąsiada czyli w Niemczech znacząco szybująca w sondażach Alternatywa dla Niemiec domaga się importu gazu z Rosji, podkreślając znaczenie niskich cen energii dla niemieckiej gospodarki.
Wczorajszy dzień był koszmarem dla bezkrytycznych stronników Ukrainy i rusofobów. Prezydent USA Donald Trump zawarł z prezydentem Rosji Władimirem Putinem porozumienie dotyczące importu rosyjskiego oleju napędowego do USA i innych państw. Portal Axios podał, że prezydent USA miał się na niego zdecydować po tym, jak Ukraina nie zechciała się dostosować do jego sugestii by powstrzymać ataki na rosyjskie rafinerie.
Decyzja oznacza także zawieszenie sankcji na rosyjskie paliwo co najmniej do kwietnia 2027 roku. Do ogłoszenia tej arcyważnej umowy doszło w momencie, gdy w Miami ukraińscy negocjatorzy prowadzili rozmowy z wysłannikami prezydenta Stevem Witkoffem i Jaredem Kushnerem.
Prezydent Stanów Zjednoczonych Trump w swoim serwisie Truth Social napisał: „Właśnie zakończyłem niezwykle udaną rozmowę z prezydentem Rosji Władimirem Putinem, podczas której uzgodniono, że Rosja natychmiast dostarczy na rynek amerykański i światowy ponad 300 000 ton oleju napędowego, kolejne 500 000 ton w listopadzie, a następnie niezwłocznie kolejne 1 000 000 ton”.
Chwilę po tym, jak pojawił się wpis przywódcy USA Donalda Trumpa, prezydent Rosji Władimir Putin oświadczył, że jego kraj jest gotowy dostarczać ropę naftową i produkty ropopochodne na rynek amerykański oraz rynki światowe. Prezydent stwierdził, że pomogłoby to całej światowej gospodarce. Wicepremier Rosji Aleksandr Nowak poinformował zaś, że jego kraj natychmiast zacznie znosić ograniczenia dotyczące eksportu oleju napędowego. Nowak potwierdził słowa amerykańskiego prezydenta, że wielkość eksportu będzie wzrastać w listopadzie i grudniu po zakończeniu prac serwisowych w rafineriach.
Przywódca Ukrainy Wołodymyr Zełenski w patetycznych słowach skrytykował porozumienie prezydentów Donalda Trumpa i Władimira Putina dotyczące dostaw rosyjskiego oleju napędowego. Jego zdaniem umowa jest niesprawiedliwa i wygląda jak prezent urodzinowy dla Putina. Wołodymyr Zełenski udaje święte oburzenie. On akurat dokładnie rozumie czym jest egoizm narodowy, czym są po prostu interesy. Jego święte oburzenie jest teatrem dla maluczkich na Ukrainie i w państwach sojuszniczych. A to dopiero początek …
Co sprawa Hanninga ujawnia na temat korupcji w Niemczech
Der Spiegel próbował napisać krytyczny artykuł o machinacjach byłego szefa BND Hanninga, ale jeśli dysponujesz niezbędnymi informacjami na ten temat, to artykuł nie był krytyczny, lecz stanowił próbę ukrycia korupcji w Niemczech.
Komentarz Thomasa Röpera .
Były szef BND, August Hanning, został aresztowany, ponieważ rzekomo po odejściu ze stanowiska zapłacił swojemu byłemu szefowi sztabu za przekazanie ściśle tajnych informacji w zamian za wynagrodzenie, które Hanning następnie wykorzystał w swojej nowej pracy jako konsultant. Der Spiegel opublikował artykuł pod tytułem „ Aresztowanie byłego szefa BND – Upadek Augusta Hanninga ”, który sprawia wrażenie, że Spiegel krytycznie relacjonuje warunki panujące w Niemczech, które umożliwiły to wydarzenie. W rzeczywistości artykuł w „Spieglu” celowo ukrywał skalę korupcji w niemieckich kręgach rządowych.
Jak Hanning zarobił pieniądze po pracy w BND
Problem z systemem zachodnim polega na tym, że korupcja jest jego integralną częścią, zalegalizowaną pod płaszczykiem „lobbingu”. Powszechną taktyką jest nagradzanie polityków i wysokich rangą urzędników, którzy lojalnie służyli systemowi, wysoko płatnymi posadami w przemyśle, firmach lobbingowych i organizacjach pozarządowych po zakończeniu kariery politycznej. Są oni również niezwykle cenni dla swoich nowych pracodawców, ponieważ w naturalny sposób czerpią z sieci kontaktów, które zbudowali w trakcie kariery politycznej. Lub, jak można by to również ująć, z zakorzenionych struktur polityki.
Były szef BND, Hanning, również dorobił się fortuny po odejściu ze stanowiska, kierując się tą samą zasadą. Założył firmę HanningConsult, której bilans w 2021 roku wyniósł imponujące 2,7 miliona euro. Ta sieć firm obejmowała również inne firmy, takie jak szwajcarska firma Pluteos AG i jej spółkę zależną, firmę ochroniarską System 360 AG.
Nawiasem mówiąc, podobny skandal miał już miejsce wcześniej, ale najwyraźniej nikt się nim nie zajął. Według śledztwa magazynu Stern z 2020 roku, szwajcarskie firmy są jedynie fikcyjnymi firmami, podczas gdy w rzeczywistości działają w Berlinie. Nie będę wdawał się w szczegóły; można o tym przeczytać w artykule magazynu Stern z 2020 roku , ale mowa była o podejrzanych pracownikach i innych niejasnych szczegółach.
Co ciekawe, w tych szwajcarskich firmach działało dwóch byłych szefów niemieckich służb wywiadowczych, gdyż oprócz właściciela Hanninga, doradcami firmy, jak wynika z jego własnych oświadczeń, byli również byli szef Federalnego Urzędu Ochrony Konstytucji Hans-Georg Maaßen.
Ten przykład pokazuje, jak byli wysocy rangą urzędnicy i politycy zarabiają duże pieniądze po zakończeniu kariery, zakładając własne firmy konsultingowe lub inwestując w istniejące. Imponująca suma bilansowa firmy, którą emeryt Hanning założył na aktywnej emeryturze, sięgająca milionów euro, pokazuje, jak ogromne kwoty są w to zaangażowane.
Zasada korupcji
Na Zachodzie firmy konsultingowe te posiadają znaczną władzę, ponieważ wiele z nich to lobbyści, którzy bezpośrednio wpływają na politykę. Robią to dla pieniędzy, co z definicji jest korupcją, ale na Zachodzie zostało zalegalizowane jako „lobbing”. Przeanalizujemy teraz, jak to działa, na konkretnym przykładzie, który redaktorzy „Spiegla” z pewnością znają, ale ukrywają przed swoimi czytelnikami.
W swoim pseudo-krytycznym artykule Der Spiegel pisze:
„To, że niektóre interesy Hanninga wydawały się podejrzane, było również znane w rządzie federalnym. Zwłaszcza że jego druga kariera nie była odosobnionym przypadkiem. Był Gerhard Schindler, jeden z następców Hanninga w BND, który pracował dla agencji Friedrich30. Günter Heiß, były koordynator ds. wywiadu w Urzędzie Kanclerskim, również dołączył do agencji. Podobnie, były generał Bundeswehry Hans-Lothar Domröse, po tym jak zrezygnował ze swojego najwyższego stanowiska w NATO”.
Der Spiegel potwierdza to, co już powiedziałem: byli wysocy rangą urzędnicy państwowi „uzupełniają” swoje emerytury lukratywnymi posadami konsultantów. Der Spiegel podaje przykład agencji Friedrich30 – agencji, o której na pewno wiedzą, ale o której nie wspominają swoim czytelnikom, że jej model biznesowy jest z definicji korupcyjny.
Oto, jak to działa: jeśli dysponujesz kilkoma milionami i chcesz mieć pewność, że w Niemczech zostanie uchwalone konkretne prawo, albo że rząd federalny będzie promował konkretny cel, albo że zagraniczny polityk będzie mógł wygłosić przemówienie w Bundestagu, to możesz śmiało skontaktować się z Friedrich30, który poda ci cenę, za którą postara się osiągnąć ten cel.
Nie zmyślam, bo Friedrich30 prezentuje się w internecie jako „międzynarodowa firma konsultingowa” z „bogatym doświadczeniem w procesach legislacyjnych na szczeblu krajowym i europejskim”. Mówiąc wprost, F30 pomaga zamożnym klientom przeforsować pożądane przez nich prawa. Czymże to jest, jeśli nie korupcją polityczną?
Lista kadry kierowniczej Friedrich30 jest adekwatna, ponieważ oprócz panów wymienionych przez Der Spiegel, w agencji pracuje były minister, były czołowy dyplomata Hans-Ulrich Seidt, kilku byłych dyrektorów ministerialnych, sekretarzy stanu i innych byłych wysoko postawionych urzędników rządowych.
Sposób działania Friedrich30 wyszedł na jaw, gdy firma uznała, że utrzymuje kontakt z Rezą Pahlawim, synem ostatniego szacha Persji, który chciał, aby rząd niemiecki poparł jego przywrócenie na stanowisko szacha Persji i miał wygłosić przemówienie w Bundestagu. Zespół Friedrich30 określił to w negocjacjach jako „bardzo ambitny, ale osiągalny cel” i zaoferował miesięczną opłatę w wysokości 50 000 euro za wsparcie w próbach „doprowadzenia księcia Rezy Pahlawiego do władzy w Iranie”, co miało obejmować spotkania z licznymi członkami Bundestagu.
Oczywiście, Friedrich30 nie planował upublicznienia tych negocjacji, które uważał za poufne. Niestety, Friedrich30 nie rozmawiał z Pahlawim podczas negocjacji, ale padł ofiarą żartu telefonicznego – i cała rozmowa między kierownictwem Friedrich30 a rzekomym Rezą Pahlawim i jego zespołem została opublikowana. Szczegóły, oryginalny zapis w języku angielskim i niemieckie tłumaczenie można znaleźć tutaj .
Korupcja niemieckiej polityki jest widoczna w fakcie, że osoby, które zorganizowały ten żart telefoniczny, w rzeczywistości chciały porozmawiać z Arminem Laschetem, przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych Bundestagu, ale jego biuro skierowało domniemanego Rezę Pahlawiego do Friedricha30, aby Friedrich30 mógł nawiązać kontakt z członkami parlamentu, takimi jak Laschet, za opłatą.
Co to jest, jeśli nie korupcja?
Ale czytelnicy Spiegla niczego się o tym nie dowiedzą; nie wiedzą, kim lub czym jest Friedrich30, o którym wspomina Spiegel.
Czy da się coś zrobić legalnie?
Dalej Der Spiegel pisze, ukrywając przed czytelnikami wszystkie informacje niezbędne do zrozumienia tekstu:
„W Komisji Kontroli Parlamentarnej Bundestagu, która ma nadzorować służby wywiadowcze, posłowie wielokrotnie podnosili problem takich konsultacji. Jednak żaden rząd federalny nie odważył się położyć kresu tej praktyce. Uzasadnienie było zawsze podobne: Niestety, nic nie dało się zrobić zgodnie z prawem przeciwko praktykom biznesowym byłych szefów wywiadu”.
Przynajmniej Der Spiegel pisze szczerze, że żaden rząd federalny „nie odważył się” nic z tym zrobić, ponieważ wpływ tych sieci na politykę Zachodu jest zbyt duży, aby jakikolwiek rząd mógł się z nim zmierzyć.
Stwierdzenie, że „ prawnie, niestety, nic nie da się zrobić z praktykami biznesowymi byłych szefów wywiadu”, jest absurdalne, ponieważ szefowie wywiadu są strażnikami tajemnic najwyższego szczebla i zrozumiałe byłoby jedynie, gdyby byli szefowie wywiadu mieli dożywotni zakaz przyjmowania jakichkolwiek pieniędzy z zagranicy, bezpośrednio lub pośrednio. Rząd nie odważy się jednak na wprowadzenie takiego zakazu, co oznacza, że jego celem jest umożliwienie innym krajom czerpania korzyści finansowych od byłych szefów niemieckiego wywiadu i innych byłych wysokich rangą urzędników.
I tu właśnie sprawa Hanninga znów staje się interesująca, ponieważ został on aresztowany za rzekome wykorzystanie nielegalnie zdobytych informacji niejawnych do stworzenia analizy dla azerskich służb wywiadowczych. Niemiecki prokurator nie jest z tego zadowolony, ponieważ Azerbejdżan ewidentnie nie należy do krajów, którym wolno wykorzystywać byłych wysokich rangą niemieckich urzędników.
Czy Hanning zostałby aresztowany, gdyby napisał analizę nie dla Azerbejdżanu, lecz na przykład dla USA?
Pytam w imieniu przyjaciela…
+++
Thomas Röper, urodzony w 1971 roku, piastował stanowiska kierownicze i w radach nadzorczych firm z branży usług finansowych w Europie Wschodniej i Rosji, specjalizując się w Europie Wschodniej. Obecnie mieszka w swoim nowym domu w Sankt Petersburgu. Mieszkając w Rosji od ponad 15 lat, biegle posługuje się językiem rosyjskim. Jego praca jako krytyka medialnego koncentruje się na (medialnym) wizerunku Rosji w Niemczech, ogólnej krytyce przekazów medialnych w mediach zachodnich oraz na tematach (geo)polityki i ekonomii.
Charakterystykę rzeczywistego stanu, w jakim obecnie znajduje się Polska i prowadzona przez nasze państwo polityka, trzeba rozpocząć od krótkiego rozpoznania i podsumowania tego, czego doświadczyliśmy na przestrzeni kilkudziesięciu lat.
Od zakończenia II wojny światowej, Polacy byli skazani na poruszanie się w niewielkiej przestrzeni, jaką pozostawiły nam zwycięskie mocarstwa, które przy okazji uzgodnienia podziału wpływów w Europie, ustaliły nowe granice Polski i zdecydowały o jej bezalternatywnej przynależności do sowieckiej strefy wpływów. W polityce rzadko mamy do czynienia z prostymi i jednoznacznymi sytuacjami, dlatego również w tym przypadku, empiryczna ocena postępowania stron współtworzących nowy porządek światowy nie jest taka, jak przedstawia się ją obecnie w propagandowej, czarno-białej tonacji.
Sojusznicy Polski – w tym miejscu mam na myśli przede wszystkim Wielką Brytanię, ponieważ Francja w 1945 roku miała niewiele do powiedzenia – którzy najpierw zachęcili Polskę do zbrojnego przeciwstawienia się ekspansywnej polityce Niemiec ze wszystkimi skutkami przegranej wojny obronnej w 1939 roku, w 1945 roku jednostronnie uznali, że zawarty z Polską układ nie obowiązuje już ani de iure, ani de facto, ani literalnie, ani co do istoty. Nie tylko zaakceptowali nową granicę wschodnią Polski, ale ponadto przeciwstawiali się zbytniemu rozszerzeniu granic państwa polskiego na zachodzie. Natomiast Związek Sowiecki, choć z jednej strony narzucił Polsce swoje zwierzchnictwo i wcielił do republik litewskiej, białoruskiej i ukraińskiej polskie kresy wschodnie z Wilnem i Lwowem, z drugiej jednak przeforsował korzystniejszy dla Polski wariant granicy zachodniej. Po kilkudziesięciu latach, relatywnie korzystna dla nas granica na Odrze i Nysie, jakkolwiek ustalona arbitralnie, jest utrwalona i pozostaje obecnie granicą państwa polskiego.
W ramach porządku jałtańskiego, w długofalowo pojmowanym interesie polskim było konserwowanie bytu Polski Ludowej, czyli niesuwerennego państwa polskiego, a więc unikanie gwałtownych wystąpień społecznych i nie podejmowanie radykalnych działań zmierzających do wyrwania się z sowieckiej strefy wpływów. Taką linię postępowania zastosował w praktyce prymas Stefan Wyszyński i taką postawę „samoograniczającej się rewolucji” zachowywała większość opozycji antykomunistycznej działającej od połowy lat 70. Trzeba w tym miejscu dodać, że w miarę upływu czasu państwo zwane Polską Ludową ewoluowało od stalinowskiej wersji państwa totalitarnego ku państwu o charakterze narodowym i autorytarnym. W takim państwie istniejącym w ramach porządku powojennego, naród polski posiadał względną swobodę trwania i rozwoju, w oczekiwaniu na zmianę sytuacji geopolitycznej, czyli rozpad imperium komunistycznego i unieważnienie podziału Europy.
Najważniejsza dla zrozumienia naszej dzisiejszej sytuacji zmiana, nastąpiła w 1989 roku wraz z unieważnieniem podziału Europy i zakończeniem sowieckiej okupacji wschodnich Niemiec i państw Europy środkowej, w tym Polski. Od tego momentu Polacy otrzymali większą swobodę wyboru własnej formy rządu i modelu gospodarczego. Zainicjowany odgórnie proces demokratyzacji oznaczał, że w Polsce mogła rozpocząć się cyrkulacja elit, uwzględniająca w większym stopniu dynamikę społeczną. Taka była istota wydarzeń, których symbolem stały się porozumienia zawarte przy tzw. „okrągłym stole”.
Polityka polska po 1989 roku koncentrowała się na realizacji dwóch powiązanych ze sobą strategicznych celów: przezwyciężaniu podziału jałtańskiego i dziedzictwa komunistycznego oraz radykalnej przebudowie gospodarczej, czyli zintegrowaniu polskiej gospodarki ze światem i z zachodnim modelem gospodarczym. Strategiczny cel polskiej polityki został osiągnięty na przełomie XX i XXI wieku wraz z przyjęciem Polski do paktu NATO (1997) oraz członkostwem w Unii Europejskiej (2004). Żelazna kurtyna została zlikwidowana, a państwa Europy środkowej zostały zintegrowane z państwami zachodnimi. Trzeba jednak zaznaczyć, że zniesienie barier i aplikacja liberalno-demokratycznego modelu ustrojowo-gospodarczego nie oznaczały, że automatycznie nastąpił zanik odrębności społecznych czy różnic w poziomie życia pomiędzy zachodnią i wschodnią Europą.
Niestety, wraz z formalną integracją Polski ze strukturami europejskimi i północno-atlantyckimi, nie zostały określone nowe wyzwania i nowe cele strategiczne. W XXI wieku Polska z własnej winy czy też przez zaniechanie, straciła busolę wytyczającą kierunek polityki państwa i wskazującą społeczeństwu pożądany kierunek rozwojowy. Powtórzmy: po 1945 roku było to cierpliwe dążenie do ewolucyjnego przekształcania komunistycznej Polski Ludowej w niepodległe państwo narodu polskiego. Po 1989 roku było to trudne i bolesne podążanie drogą reform ustrojowo-gospodarczych, prowadzącą do integracji niepodległej Polski z Europą zachodnią i zachodnim modelem ustrojowo-gospodarczym. Natomiast mniej więcej od roku 2004 powinien otworzyć się nowy etap, w którym Polacy mogliby skupić się wokół nowych strategicznych wyzwań, wynikających z naszej obecności w strukturach atlantyckich i europejskich i doniosłych zmian dokonujących się na świecie. Niestety, nie otworzył się, ponieważ w nowych okolicznościach, rządzące Polską elity nie potrafiły sformułować nowej wizji polskiej polityki.
=======================================
Zamiast tego mogliśmy obserwować proces utraty przez państwo polskie statusu państwa niepodległego i postępującej wasalizacji polskiej polityki oraz gospodarki, podporządkowanych decydentom w Berlinie i/lub Waszyngtonie. Jednym z przejawów tej wasalizacji było uwikłanie debaty publicznej w Polsce w wewnętrzne spory i animozje między dwoma zwaśnionymi obozami, czy też „plemionami”. Nastąpił regres jeśli chodzi o poziom dyskursu politycznego: racjonalną wymianę poglądów zastąpiły propagandowe prezentacje, niezwykle popularne w social mediach, ale szkodliwe i zaciemniające rzeczywistą sytuację Polski. Innym, niezwykle znaczącym przejawem wasalizacji jest tendencja do stosowania przez rządzących, niezależnie od opcji politycznej, polityki obrazowo opisanej przez Wojciecha Wasiutyńskiego jako „kult kolorowego ułana”. W tym miejscu przypomnę, że nieprzemijającą zasługą Romana Dmowskiego i jego uczniów, było wykazanie zagranicznego, agenturalnego zaplecza hurra patriotycznych działań i emocjonalnych uniesień zastępujących racjonalną i realistyczną analizę polityczną.
Rzeczywistej, niebezpiecznej dla przyszłości Polski sytuacji, charakteryzującej się zanikiem realistycznego i długofalowego myślenia i działania politycznego, nie zmieniło pojawienie się na scenie politycznej Grzegorza Brauna i Konfederacji Korony Polskiej – z postulatem odwrotu od wasalizmu i zastosowania zasady prymatu interesu narodowego także w polityce wewnętrznej.
Nie zmieniło, ponieważ zarówno Braun oraz jego zwolennicy nie zostali do chwili obecnej dopuszczeni do stanowienia o czymkolwiek, nawet do uczestniczenia w debacie publicznej.
Tak więc obecnie dominujące środowiska polityczne, wymazały z pamięci i publicznego dyskursu nie tylko doświadczenia kilkudziesięciu lat, w tym również niemałe własne dokonania na przestrzeni minionych dekad, ale jednocześnie cofnęły polską myśl polityczną do czasów poprzedzających narodziny nowoczesnych ruchów politycznych i ukształtowanie się szkoły realizmu politycznego, której najwybitniejszym przedstawicielem był Dmowski. Przywódcy nowoczesnych ruchów politycznych w XX wieku, notabene nie tylko z obozu narodowego, rozumieli, że działalność polityczna nie polega na bezmyślnym powtarzaniu efektownych i chwytliwych formułek, że patriotyzm nie polega na prowadzeniu narodu od klęski do klęski, że polityków rozlicza się nie z obietnic, ale z efektów ich pracy.
Nade wszystko zdawali sobie sprawę, że wyznacznikiem ich działalności są spójne programy polityczne, a nie zdobywanie władzy wszelkimi dostępnymi sposobami. Największą, dziejową zasługą Romana Dmowskiego było wzniesienie poziomu refleksji politycznej elity polskiej – obnażenie miałkości i tragicznych skutków działalności powstańczej w XIX wieku. Działalności nierzadko inspirowanej z zewnątrz a zawsze przynoszącej Polakom – obok niewątpliwej chwały – bolesne i trudne do odrobienia straty.
Z tych wszystkich umiejętności, opisanych powyżej, elita rządząca Polską zrezygnowała w XXI wieku. Kierując się nową i nadrzędną w stosunku do wszystkiego, zasadą skuteczności w zdobywaniu władzy, zaczęła ograniczać się do sterowania nastrojami społecznymi i odwoływania się do emocji, które są ważne dla wzmocnienia poczucia wspólnotowości i mogą być wykorzystywane w celach propagandowych, ale niekontrolowane przez rozum są zawsze złym doradcą w polityce. Wspomniany „kult kolorowego ułana” stał się aktualnym wyznacznikiem polskiego patriotyzmu. Emocjonalne reagowanie i programowa antyrosyjskość są sterownikami, przy pomocy których siły zewnętrzne mogą realizować w Polsce swoje własne cele. Oczywiście nie można wykluczyć, że interes sił zewnętrznych może być chwilowo i w pewnym zakresie zbieżny z polskim interesem narodowym, ale nie da się tego ustalić bez przeprowadzenia dogłębnej i racjonalnej analizy sytuacji geopolitycznej. Niestety, takich analiz, debat, dyskursów w Polsce nie ma. Z odstającymi od mainstreamu poglądami głoszonymi przez Brauna nie polemizuje się, tylko je histerycznie zwalcza.
Emocjonalny stosunek do świata i aksjomatyczna antyrosyjskość stanowią fundament nie tylko mainstreamowego przekazu medialnego, ale również szeroko pojętej pedagogiki, propagowanej przez system oświatowy. Wzorem postawy nie tyle obywatelskiej, bo to pojęcie w ogóle nie funkcjonuje, co patriotycznej jest tzw. „żołnierz wyklęty”, czyli ten, który wypowiedział wojnę komunistycznej Rosji i jej sługusom „na śmierć i życie” i w tej walce bohatersko wytrwał, wzorem XIX wiecznych powstańców – usque ad finem. W narracji historycznej dominuje apoteoza militaryzmu, czyli skoncentrowanie uwagi na wojsku i walczących żołnierzach lub powstańcach. Nic dziwnego, że dzieło prymasa Stefana Wyszyńskiego czy niezłomna postawa i dorobek intelektualny powojennej emigracji politycznej zostały odsunięte w cień. Nawet „Solidarność”, jej program i dokonania, nie są godne uwagi, za wyjątkiem życiorysów obecnych przedstawicieli elity, którzy swoją karierę polityczną rozpoczynali jako działacze opozycji antykomunistycznej lub działacze związkowi.
W takich okolicznościach nie dziwi, że w oficjalnej narracji stawia się znak równości między komunistycznym Związkiem Sowieckim a współczesną Rosją. Wcześniej ten sam zabieg niwelacji przeprowadzono na Polsce Ludowej, tak jakby nie było różnicy między okresem stalinowskim i Polską po przełomie w październiku 1956 roku. Podobne propagandowe fałszowanie rzeczywistości miało miejsce w okresie komunistycznym, gdy w urzędowym przekazie stawiano znak równości między przedwojennymi i powojennymi Niemcami albo między ruchami faszystowskimi i polskim obozem narodowym.
Zastosowanie czarno-białego szablonu i optyki jednowymiarowej, zdecydowanie ułatwiają sterowanie opinią publiczną. Zadziwia, choć nie powinno, ponieważ tutaj nie mówimy o racjonalnym postrzeganiu rzeczywistości, że ci sami ludzie, którzy obecnie pielęgnują kult „żołnierzy wyklętych” są oburzeni kultem Stepana Bandery i UPA na Ukrainie. Przecież to są dwie, narodowe w treści, odsłony tego samego uniwersalnego schematu: połączenia emocjonalnego oglądu świata z aksjomatyczną antyrosyjskością, która wybiela i usprawiedliwia wszystko, co antyrosyjskie i potępia wszystkich, którzy usiłują spojrzeć na Rosję przez pryzmat rzeczywistych faktów, a nie urojeń.
W jakim zatem kierunku powinna pójść odradzająca się realistyczna i racjonalna polska myśl polityczna, jakie obecnie stoją przed Polską nowe wyzwania? O pierwszym celu i niejako warunku sine qua non jakiegokolwiek odrodzenia, była mowa powyżej. Polska musi odzyskać niepodległość, czyli możliwość stanowienia przez jej elitę rządzącą polityki służącej naszym krótko i długofalowym interesom.
Bez tego, nie ma i nie będzie w ogóle mowy o w pełni realistycznym rozpoznaniu stanu rzeczy. Niestety, nie ma pomiędzy nami nowego, współczesnego następcy Dmowskiego, ponieważ tacy ludzie jak on pojawiają się raz na sto lat a nawet jeszcze rzadziej. Do wzniesienia refleksji politycznej na odpowiedni poziom, możemy dojść jedynie pracą zespołową i obsadzając najważniejsze stanowiska w państwie odpowiednimi i kompetentnymi ludźmi. Instytucje państwowe muszą zacząć pracować dla Polski i w jej interesie.
Na tym właściwie należałoby poprzestać, jednak na zakończenie spróbuję opisać pokrótce sytuację w jakiej, w mojej ocenie, obecnie znajdujemy się. Jesteśmy częścią Zachodu, skolonizowaną przez Stany Zjednoczone i Niemcy. Nie znam całościowego bilansu naszych relacji ze Stanami Zjednoczonymi, jednak polska polityka zagraniczna jest ewidentnie podporządkowana ambasadorowi amerykańskiemu w Warszawie, podobnie jak pod koniec XVIII wieku rzeczywisty ośrodek władzy w Warszawie znajdował się w ambasadzie rosyjskiej. Istnieją natomiast i są łatwo dostępne opracowania wykazujące kolonialny charakter relacji polsko-niemieckich – Polska stanowi zaplecze taniej siły roboczej i logistyki dla gospodarki niemieckiej i bilans relacji pozostaje dla nas zdecydowanie niekorzystny. Dopiero w tym kontekście należy oceniać często przywoływane w debacie publicznej saldo relacji Polska – Unia Europejska, które obejmuje jedynie część faktycznych relacji polityczno-gospodarczych Polski z państwami europejskimi. Mówiąc w skrócie, o ile przystąpienie Polski do Unii Europejskiej w minionych latach przyniosło Polsce szereg korzyści, o tyle obecnie, prawdopodobnie sytuacja uległa zmianie na naszą niekorzyść.
Trzeba jednak mieć świadomość, że Polska nie leży na pustyni, ale – jak wspomniano – stanowi część Zachodu w świecie wielobiegunowym, w którym liczą się jedynie wielkie mocarstwa czy też organizmy ponadnarodowe, takie jak Unia Europejska. Choćbyśmy chcieli, nawet po odzyskaniu suwerenności we własnym państwie, nie będziemy mieli wielkiego pola manewru. Możemy poruszać się w takiej przestrzeni, jaką będziemy potrafili sobie wypracować.
Największym naszym atutem jest, paradoksalnie, położenie geograficzne, które w warunkach wojny było (i będzie jeśli obecna wojna nie zakończy się) dla nas przekleństwem, jednak w warunkach pokoju, zważywszy rywalizację chińsko-amerykańską, sprawia, że możemy stać się częścią szlaku handlowego, tzw. „jedwabnego szlaku”. W tym miejscu, interesy amerykańskie nie pokrywają się z naszymi, ponieważ Stany Zjednoczone (także Wielka Brytania) usiłują zastopować rozwój szlaku łączącego Europę przez Rosję z Chinami.
Polska nie ma powodów by pozostawać w konflikcie z Chinami (także z Rosją). Mamy natomiast powód by obawiać się reperkusji w przypadku dążenia do uniezależnienia się od Niemiec (i od Stanów Zjednoczonych, oczywiście). Paradoksalnie, ewentualne zwycięstwo prawicowej AfD w Niemczech, zmniejszy nacisk na niepodległą Polskę ze strony Niemiec, ponieważ nowa polityka niemiecka zastopuje proces centralizacji Unii Europejskiej, tym samym zmniejszając możliwości Niemiec wpływania na Polskę za pośrednictwem instytucji unijnych. Ponadto, nowe Niemcy mogą zacząć wspierać dążenie Polski do uniezależnienia się od Stanów Zjednoczonych.
Największym lokalnym wyzwaniem, stojącym przed niepodległą Polską w XXI wieku jest nasza polityka wobec najbliższych sąsiadów na wschodzie.
Bezdyskusyjna jest konieczność unormowania stosunków z Białorusią. Sytuacja na Ukrainie wymaga skomentowania. Fantasmagorią są zgłaszane przez wpływowe osoby projekty bliskich relacji międzypaństwowych polsko-ukraińskich (symboliczna zapowiedź zniesienia granic zgłoszona przez Prezydenta RP). Pojednanie polsko-ukraińskie, na wzór pojednania francusko-niemieckiego po II wojnie światowej, będzie możliwe w odległej przyszłości, ale musi być poprzedzone pojednaniem polsko-niemieckim, które dotychczas nie nastąpiło. Polska nie jest dla Niemiec równorzędnym partnerem. Polska, aby zabezpieczyć swą wschodnią granicę, musi wyegzekwować od Ukrainy dokonanie radykalnych zmian i koncesji.
Nie sądzę aby to było realne, co oznacza, że pesymistycznie oceniam perspektywę relacji polsko-ukraińskich. Dlatego też uważam, że – paradoksalnie – dalsze sukcesy wojsk rosyjskich w wojnie na wschodniej Ukrainie leżą w długofalowym polskim interesie, ponieważ osłabiają Ukrainę demograficznie, militarnie, gospodarczo i geostrategicznie.
Polska będzie mogła wyegzekwować cokolwiek jedynie od Ukrainy słabej. Zrozumienie tego paradoksu całkowicie zmienia nasze postrzeganie aktualnej polityki Polski wobec Ukrainy i Rosji. Stosunek Polski do Ukrainy powinien być następujący: wspieramy słabą Ukrainę, gdy przeciwstawia się Rosji, natomiast absolutnie nie wspieramy budowy „Wielkiej Ukrainy”. Eskalacja czy przedłużanie konfliktu ukraińsko-rosyjskiego nie leży w długofalowym interesie Polski, ponieważ utrudnia rozwój tzw. „jedwabnego szlaku”.
Dyskusja na temat wyzwań stojących przed Polską w XXI wieku jest dopiero przed nami. Najpierw musimy odzyskać niepodległe państwo.
[Nie, Wójcik źle używa pojęć. Syjonizm jest ideologią. Szatańską. Przecież żydzi to nie „rasa”, nie semici. Rasowo – mieszanka. Arabowie to semici. Mirosław Dakowski]
Nie jestem zwolennikiem zachodnich partii zielonych. Nie dlatego, żebym popierał zanieczyszczanie środowiska. Wręcz przeciwnie działalność Zielonych szczególnie w Niemczech znacznie pogłębiła katastrofę ekologiczną i doprowadziła gospodarkę na skraj bankructwa. Dzisiaj jednak napiszę o uchwale brytyjskiej Partii Zielonych. Uchwale, która nazywa po imieniu syjonizm jako „etniczno-nacjonalistyczny projekt polityczny”.
Jest oczywiste, że syjonizm jest ideologią rasistowską. Film z polską ścieżką dźwiękową.
Nadużywana i bardzo stępiona strzała antysemityzmu praktycznie przestała już działać. Ogłaszanie światu, że przeciwnicy ludobójstwa są rasistami, nie jest już żadnym argumentem, którego politycy się boją.
Ministerstwo spraw zagranicznych Izraela stwierdziło w poście zamieszczonym w niedzielę na portalu X, że wniosek „stanowi wyraźny tekst antysemicki zgodnie z definicją IHRA (Międzynarodowego Sojuszu na rzecz Pamięci o Holokauście), ponieważ neguje prawo narodu żydowskiego do samostanowienia”. Źródło.
„Neguje prawo narodu żydowskiego do samostanowienia” jest argumentem identycznym z głoszonym przez nazistowskie Niemcy. Wtedy nazywało się to prawem do powiększania „przestrzeni życiowej”, a metody zdobywania tej przestrzeni zostały przez Izrael unowocześnione.
Palestyński ojciec opłakuje śmierć swojego dziecka po izraelskim nalocie na dzielnicę Al-Sabra, położoną na południe od miasta Gaza. Źródło: Telegram 09.10.2026 r. 00:15.
Tragedia Palestyńczyków w Gazie nie zaczęła się 7 października 2023 roku. Była zaplanowana we współpracy Hamasu z Mossadem.
Nowa animacja w stylu LEGO, autorstwa Explosive Media, przedstawia wieloletnią historię izraelskiego terroryzmu i przemocy wobec Palestyńczyków; została opublikowana z okazji rocznicy operacji „Al-Aqsa Flood”. Źródło: Telegram, 7 października 2026 r., godz. 00:32.
Mamy ostatnio modę na nieudane zamachy terrorystyczne. Stanowią one udoskonalenie programu kampanii wyborczej dla Benjamina Netanjahu. W Nowym Yorku przyłapano terrorystów kanalarzy przy próbie podziemnego zamachu na premiera Izraela. „Zamach” na brytyjską bazę powietrzną Faiford, skąd startowały amerykańskie bombowce w kierunku Iranu. Naturalnie, że tylko Iran miał interes wspierać wybory w Izraelu. Samobójczy „zamach” w Mekce. Terrorysta partacz – ładunek nie eksplodował. Takie przypadki zdarzają się fachowcom z Mossadu, jedynie wtedy, gdy są zamierzone.
Skutek: rosną słupki wsparcia Netanjahu w najbliższych wyborach do Knesetu 27 października.
✈️ Nowa reklama izraelskich linii lotniczych. „Z nami podróżujesz bezpiecznie”. Źródło.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Opiszę Państwu co robię gdy znajdę w swoim pokoju zabłąkanego pająka. Przykrywam go szklanką nie dlatego, że się pająków brzydzę czy boję. Tylko dlatego, żeby łapiąc go nie uszkodzić go niechcący. Potem podkładam pod szklankę tekturkę i wynoszę pająka. W lecie do ogródka a w zimie na kwiatki, które jakaś dobra dusza hoduje na parapetach klatki schodowej mojej wielkomiejskiej kamienicy. Sąsiedzi uważają moje zachowanie za idiotyczne i z całego serca radzą mi potraktować kolejnego pajączka kapciem. Ale to moja sprawa co robię z pająkami w swoim mieszkaniu.
Gdyby jednak kilkadziesiąt pająków zechciało zająć moje mieszkanie musiałabym rozpocząć z nimi wojnę. Jeszcze lepszym przykładem są mrówki. Podziwiamy ich organizację społeczną ich ofiarność i pracowitość. Nigdy w życiu nie rozgrzebałabym mrowiska a zbierając grzyby staram się przeskakiwać przez drogi transportowe, którymi mrówki w lesie taszczą swoje ciężary.
A jednak kiedy moje mieszkanie chciały zająć mrówki faraona zmuszona byłam podjąć zdecydowane kroki aby się ich pozbyć. Są ładne, pracowite, przebojowe lecz nie chcę ich w swoim mieszkaniu.
Ten przydługi wstęp umieszczam dlatego, że coraz częściej spotykam się z poglądem, że chęć ograniczenia obecnej tragicznej w skutkach wędrówki ludów sprowokowanej przez lewacką ideologię jest związana z naszym polskim rasizmem, ksenofobią a w najlepszym przypadku lękiem przed nieznaną kulturą, czy też z uprzedzeniami wobec innego koloru skóry.
Ostatnio znajoma, osoba dobra i życzliwa, która dokarmia cudze dzieci, oraz ofiarnie płaci za leczenie bezdomnych psów i kotów powiedziała, że hasło „Polska dla Polaków” budzi jej odrazę bo Polska powinna być dostępna dla wszystkich chętnych, co jej zdaniem wynika wprost z zasad chrześcijaństwa.
W jej deklaracjach jest sporo hipokryzji – jakoś nie przychodzi jej do głowy żeby zaofiarować swój piękny dom pod lasem wszystkim chętnym.
Ale nie chodzi o wytykanie Polakom kolejnej wady narodowej czyli tym razem hipokryzji. Gdy rozpoczęła się wojna rosyjsko ukraińska wielu Polaków szlachetnie zaofiarowało swoje domy i mieszkania uciekinierom. Było to równie szlachetne co mało rozsądne. Musieli po pewnym czasie wymówić gościnę przybyszom co nieuchronnie wywoływało wzajemne pretensje.
Polscy uciekinierzy przed stanem wojennym mieszkali na ogół we Włoszech czy we Francji w obozach, nikt nie ofiarowywał im obywatelstwa ani prawa pracy i pobytu. Musieli o te przywileje długo się starać i na nie naprawdę zasłużyć. Moja miła i dobra koleżanka nie czytuje Warszawskiej Gazety a ja nikogo na siłę nie indoktrynuję politycznie ani nie nawracam. Gdyby czytała znałaby słowa kardynała Stefana Wyszyńskiego umieszczane w każdym numerze tej gazety na szczycie drugiej strony. „Każdy Naród pracuje przede wszystkim dla siebie. a nieszczęściem jest zajmowanie się całym światem kosztem własnej Ojczyzny”. Kardynał Wyszyński jest dla niej, jak dla wszystkich niekwestionowanym autorytetem i może zmieniłaby poglądy.
To co mówi koleżanka i ważniejsze – to co mówi wielu młodych ludzi jest moim zdaniem wynikiem -jak nazywa to Stanisław Michalkiewicz -„ duraczenia” społeczeństwa czyli wieloletniego jego ogłupiania. To wynika nie tylko z propagandy prowadzonej przez tak zwane media głównego nurtu, to wynika przede wszystkim z powszechnej wśród ludzi chęci dostosowania się do swego środowiska, bycia- jak to się kiedyś mówiło – comme il faut czyli jak trzeba.
Takim skrajnie zdemoralizowanym środowiskiem jest obecnie środowisko naukowe. Trudno sobie wyobrazić jakie brednie są w stanie formułować i popierać ludzie, którzy teoretycznie rzecz biorąc powinni opowiadać się po stronie prawdy i jej poszukiwać. Prowadzą badania i pozyskują granty na temat rzekomo istniejących kilkudziesięciu płci, czy na temat globalnego ocieplenia. Studenci i młodzi pracownicy naukowi z konieczności muszą się do nich dostosować. Wróciły czasy przypominające czasy stalinowskie gdy nikt nie ośmielał się kwestionować poglądów wielkiego językoznawcy, jak nazywano Stalina, ani tez diamatu. Diamat – przypominam – był to katechizm marksizmu i leninizmu, od którego odstępstwo groziło śmiercią lub kalectwem.
Obecnie grozi śmiercią cywilną, bo przecież dla naukowca tym właśnie jest wykluczenie ze środowiska.
Kolejnym zawodem społecznego zaufania, który prawie całkowicie stracił to zaufanie jest zawód lekarza. Jak uczciwy lekarz może wspierać tranzycję przeprowadzaną bez zgody rodziców jeżeli dobrze wie, że nie wolno mu bez zgody rodziców podać dziecku nawet aspiryny?
Jak uczciwy lekarz może stosować definicję śmierci mózgowej umożliwiającą rozebranie na części zapasowe chorego w stanie śpiączki jeżeli istnieje przynajmniej kilkaset dobrze udokumentowanych przypadków wyprowadzenia chorego z tego stanu i przywrócenia go do życia.
Podobnie do czasów stalinowskich, kiedy nikt nie ośmielał się kwestionować bredni diamatu, a przyjaźń ze Związkiem Radzieckim była dogmatem, prawie nikt ze współczesnych polityków i ekonomistów nie ośmiela się kwestionować konieczności przynależności do upadającej Unii Europejskiej.
Współcześni młodzi ludzie realizują swoją potrzebę naprawiania świata angażowaniem się w wątpliwe akcje takie jak BLM (Black Lives Matter), który powstał w 2013 roku i skupia się na walce z rasizmem. Nikt nie neguje, że handel niewolnictwem był czymś nieludzkim i potwornym lecz rewindykacje są bardzo trudne a nawet najczęściej niemożliwe. Dobrze pokazuje to historia Australii.
W 1788 roku na teren Australii dotarła First Fleet (Pierwsza Flota) pod dowództwem Arthura Phillipa. Brytyjczycy, uznając kontynent za terra nullius (ziemię niczyją), założyli Port Jackson – czyli dzisiejsze Sydney. Z czasem powstały Melbourne, Brisbane, Adelaide. Czy władze Australii powinny oddać Aborygenom domy, szpitale i fabryki powstałe na ich terenach?
Łatwo zrozumieć, że chęć poprawy swego losu jest rzeczą ludzką. Trzeba jednak również zrozumieć, że każda wędrówka ludów niesie ze sobą wojny rzezie, przemoc i nienawiść.
Zamieszkajmy razem – taka propozycja kiedyś właściwie nie padała. Obecnie zaś odpowiada nie tyle stopniowi zaangażowania (i pojawieniu się planów na przyszłość), co chęci przejścia z etapu luźnych randek w faktyczny związek.
Niegdyś deprecjonujące określenie na kocią łapę oraz brzydko się kojarzący konkubinat zastępuje się dziś elegancko brzmiącą kohabitacją lub stale już obecnym w języku związkiem partnerskim. Osoby kohabitujące to potężna grupa. Wedle spisu powszechnego już niemal milion par (czyli niemal dwa miliony osób!) żyje w ten sposób. Nie każdy planuje ślub, więc czasem będzie to raczej stały związek nieformalny – niektórzy badacze uważają, i chyba słusznie, że trzeba wyodrębniać osoby, dla których wspólne mieszkanie razem stanowi etap przed formalizacją związku, od tych, którym papier do niczego nie jest potrzebny.
Mieszkanie razem stało się odpowiednikiem bycia razem – przy odpowiednich możliwościach lokalowych. W ciągu ostatnich dwóch dziesięcioleci ze względnie rzadkiego zjawiska przekształciło się w powszechny wybór. Według ostatniego spisu powszechnego od roku 2011 liczba ta wzrosła trzykrotnie(przy spadającym wskaźniku zawieranych małżeństw). Co ciekawe, również młodzież wierząca najczęściej mieszka razem – a odmienny styl życia potrafi wręcz budzić nieufność otoczenia. Jak to, nie chcecie sprawdzić, jak wam razem jest?
Przyczyny (a może pretekst?) są przyziemne. W czasach, gdy standardem nie jest wynajem pokoju, lecz mieszkania, dzielenie kosztu na dwoje jest korzystniejsze ekonomicznie. Jest to więc decyzja praktyczna – i obecnie oczywista społecznie. Trzeba mieć niemało samozaparcia i dużo odporności na presję norm społecznych, by… nie zamieszkać razem, mając do tego warunki. Co za paradoks – pół wieku temu było prawdopodobnie dokładnie na odwrót. Czy wyzwoliliśmy się spod „jarzma” społecznego oburzenia? Chyba tak, skoro najnowsze badania przeprowadzane wśród osób przygotowujących się do małżeństwa kościelnego, czyli zmotywowanych do sformalizowania związku zgodnie z wiarą, pokazały, że… aż dwie trzecie wszystkich takich par mieszka już razem. Choć wydaje się to powszechnie nieszkodliwym ułatwianiem sobie życia (i końcem hipokryzji), to, co widoczne, bywa bardzo zwodnicze. Kto śledzi statystyki demograficzne dotyczące trwałości związków, częstotliwości rozwodów i tym podobnych zjawisk, ten wyraźnie widzi, że nie jest dobrze.
Bardzo często świadomą motywacją dla wspólnego zamieszkania jest chęć zmniejszenia ryzyka rozwodu. Poznamy się, zobaczymy, jak nam jest tak wspólnie żyć. Ślub w wersji demo ma na oko duże poparcie wśród starszych pokoleń, którym wydaje się decyzją racjonalną. Tymczasem dane z kilku badań przeprowadzanych w rożnych krajach wykazują istnienie korelacji pomiędzy zamieszkiwaniem przed ślubem a rozpadem związku po nim.
Osoby, które nie mieszkały razem przed ślubem (a zatem ślub przyniósł realną różnicę) statystycznie tworzą związki znacząco trwalsze. Może to wynikać z różnych czynników (być może na przykład inny typ ludzi decyduje się na jedno i drugie). Pomimo wszelkich zmian cywilizacyjnych formalizacja związku wespół z radykalną zmianą stylu życia, jak wspólne zamieszkanie, nadal ma w sobie coś wyjątkowo spajającego.
Pół wieku temu razem przed ślubem mieszkała jedna do kilku par na sto. Trudne warunki lokalowe i wyższy poziom religijności połączony z kontrolą społeczną sprawowaną przez rodzinę i sąsiadów – to wszystko przekładało się na symboliczną obecność zjawiska. W latach dziewięćdziesiątych sytuacja zaczęła się szybko zmieniać, by po roku 2000 stać się czymś zwykłym. Wkrótce potem przyszła zmiana postaw wobec przedmałżeńskiego seksu i bycia razem „bez papierka”. Wszystko w duchu odchodzenia od ram instytucjonalnych i kulturowych na rzecz orientacji indywidualistycznej: to, co mnie wydaje się dobre, takim właśnie jest. Argument: Przecież nikomu nie szkodzimy współgra z: Skoro jest nam dobrze, skoro jesteśmy szczęśliwi, to tylko się cieszyć – to mówi wszystko o jakości naszych decyzji.
A poza tym i tak zamierzamy się pobrać – dodają niektórzy.
I o co tyle hałasu? Mało to jest udanych małżeństw, które pomieszkały razem wcześniej albo ich ślub przyspieszyła ciąża? Z indywidualnej perspektywy wiele spraw udaje się poukładać, a z czasem też przewartościować. Jednak uwspólnienie życia bez decyzji o trwałości i publicznym charakterze, a więc z odpowiedzialnością opartą wyłącznie na indywidualnym postanowieniu to wyraźny znak czasów. Zharmonizowany z tak poważnymi jakościami jak ograniczona zdolność do zobowiązań długoterminowych w młodych pokoleniach czy… rozpad wspólnoty na rzecz konglomeratu monad ustalających sami dla siebie zasady życia. Zasady – dodajmy – zmienne jak wszystko co oparte na ograniczonym, jednostkowym rozeznaniu (silnie uwikłanym w emocje) i jedynie wewnętrznej motywacji.
Utrata fizycznego dystansu i powiązanie wielu wymiarów życia pozwala rozsmakować się w byciu razem, ale też pozbawia „kleju”, jakim jest połączenie tego rozsmakowania z publicznie – i przed Bogiem – powziętym zobowiązaniem. Choćbyśmy się na to zżymali, instytucje kulturowe, takie jak małżeństwo, tworzą zobiektywizowaną ramę, niezależną od naszych zmiennych z natury emocji i z grubsza czytelną dla wszystkich zainteresowanych. Podejmując wspólne gospodarzenie i współżycie bez decyzji i zobowiązania – niejednokrotnie pakujemy się na minę: wspólne życie domaga się rozmaitych odpowiedzialności, których nie chcemy – lub nie wiemy, czy chcemy – dzielić z partnerem. Najpoważniejszą z nich jest rodzicielstwo.
Z czasem z miłej wizji postępu, uwolnienia się od oceniającego, pełnego hipokryzji wpływu innych i wyzwolenia autonomii uczuciowej jednostki, wyłania się obraz znacznie mniej przyjemny: rzeczywistość miłosna pełna lęku przed zależnością, utratą autonomii i dróg wyjścia. Nie ma w niej miejsca na ryzyko (paradoksalnie: i na poryw serca), a jedynie ciągłe upewnianie się i sprawdzanie bez końca.
Oparcie się na jednostkowych wyborach bez społecznej ramy okazuje się dla większości ludzi nie do wytrzymania. Nasz autonomiczny i swobodny uczuciowo „nadczłowiek” przestaje być godny zaufania. Rani i zostawia zgliszcza. Lęk przed obecnością drugiego w jego życiu, połączony z naturalnym pożądaniem tej obecności, kieruje go w błędne strony, jak utrzymywanie alternatywnych relacji na Tinderze, nabrzmiewająca redpillowo-feministyczna wojna płci i zupełne wycofanie się z etapu poszukiwania małżonka czy wreszcie – i to masowo – z realizacji roli prokreacyjnej.
Dowodów na to, że jako społeczeństwo w sumie naszych indywidualnych wyborów idziemy w złym kierunku, jest wystarczająco wiele, aby zaangażować się w swego rodzaju krucjatę na rzecz odbudowy zdolności do miłości. Powiązanie ślubu, przysięgi i uroczystości z tym, co faktycznie miały one zmieniać, to bardzo ważny krok na tej drodze.
W 1968 roku Francję ogarnęła rewolucja studencka. O co tak naprawdę chodziło – nikt dokładnie nie wiedział – bo młodzi rewolucjoniści, którzy przy okazji wylansowali modę na eleganckie chińskie watowane kufajki, chcieli wykorzystać okazję, by – jak to młodzi – pofiglować z panienkami, a przy okazji – poganiać się z policją, co zawodnikom we własnych oczach przydaje heroizmu.
Ale wśród młodych rewolucjonistów byli też tacy, którzy to i owo czytali, a niektórzy z nich trafili nawet na pisma Antoniego Gramsciego, włoskiego komunisty, który jeszcze w latach 20-tych zauważył, że Marks się pomylił, a jego najważniejsze odkrycie, jakoby byt określał świadomość, co w rewolucyjnej praktyce przekładało się na strategię bolszewicką, nie jest warte funta kłaków. Tak naprawdę bowiem świadomości nie kształtuje żaden „byt”, tylko kultura. Tedy Gramsci uznał, że najważniejszą bitwą rewolucyjną będzie batalia o kulturę, a pierwsze starcie powinno dotyczyć zdobycia panowania nad językiem mówionym.
Potem miał nastąpić „długi marsz przez instytucje”, nie po to, by je zniszczyć, tylko – bo je opanować i dzięki nim zaprowadzić rewolucję komunistyczną na całym świecie, a szczególnie – we Francji. Nawiasem mówiąc, wygląda na to, iż walka o panowanie nad językiem mówionym została przed promotorów komunistycznej rewolucji wygrana, bo nawet środowiska, które trudno podejrzewać o sympatyzowanie z rewolucją, używają dziś określeń zasuflowanych im przez promotorów rewolucji.
Dzisiaj na przykład nawet przewielebne duchowieństwo nie używa już tradycyjnego określenia „dewianci”, tylko „LGBT” ewentualnie – „LGBTQ” – jakby nie było już żadnej normy, ani odstępstw od niej. Rewolucjoniści poszli zresztą krok dalej i zaczynają tępić kontrrewolucyjne określenie pod pretekstem zwalczania „mowy nienawiści”, która – jak to u totalniaków – ma być obecnie powszechnie i bez zastrzeżeń znienawidzona.
Tak się złożyło, że 10 lat po rewolcie 1968 roku poznałem we Francji epigona tamtych uniesień w osobie Greka, który był wielkim entuzjastą rewolucji. Zapytałem go kiedyś, kim chciałby zostać, a on odparł, że nauczycielem. Ja na to – to bardzo ładnie, ale czegóż ty być swoich uczniów uczył, kiedy sam niczego tak naprawdę nie umiesz? To go trochę zacukało, ale prawdziwy przełom nastąpił, gdy mu powiedziałem, że jeśli wybuchnie rewolucja to nie będzie bagietek.
– Jak to: nie będzie? – pytał zdumiony – a ja na to: a co ty sobie myślisz, że ty byś się tu całymi dniami rewolucjonizował, a piekarze, po staremu musieliby całe noce spędzać na pieczeniu bagietek? Oni też by chcieli zażyć rewolucji, więc bagietek by nie było. Na takie dictum zamyślił się głęboko i odniosłem wrażenie, że zasiałem w nim zwątpienie.
Wspominam tego Greka, bo Francją znowu wstrząsa rewolucja – tym razem nie studencka, tylko uczniowska. Uczniowie ganiają się z policją – tym razem pod pretekstem, że szkoły wprawdzie są, ale nie uczą tego, co trzeba. A czego by trzeba uczyć uczniów? Tego dokładnie nikt nie wie, więc obawiam się, że najlepiej niczego, a jeśli już czegoś to zbawiennych prawd, że głód wypędza wilka z lasu, a dla jednostek ambitniejszych – mądrości o globalnym ociepleniu – że złowrogi klimat ociepla się z przyczyn antropogenicznych – z czym zgadzają się wszyscy przedstawiciele nauki przodującej.
Warto przypomnieć, że nauka przodująca jest wynalazkiem Ojca Narodów, Chorążego Pokoju Józefa Stalina, który tak właśnie nazywał rewelacje ogłaszane przez Trofima Łysenkę. Dopóki Stalin żył, to nikomu nie przychodziło do głowy podważanie nauki przodującej, ale kiedy Stalin umarł, to również nauka przodująca zaczęła tracić blask.
Nie od razu, co to, to nie. Na przykład w Polskiej Akademii Nauk jeszcze w roku 1964 prof. Kazimierz Petrusewicz był wyznawcą tej nauki, aż jakiś życzliwy wytłumaczył mu, że już nie musi.
Wprawdzie jedne zbawienne prawdy odchodzą w mroki historii, ale to nic nie szkodzi, bo pojawiają się następne i w ten sposób nauka przodująca cały czas pozostaje żywa, niczym Lenin.
Władze francuskie podobno nie mogą sobie dać rady z rewolucją uczniowską i – jak donoszą niezależne media głównego nurtu – czekają na deszcz, w nadziei, że jesienne szarugi przegonią uczniów z ulic, gdzie znowu zapanuje porządek. Czy tak będzie – nie wiadomo – więc zamiast bawić się w takie zgadywanki, lepiej zastanówmy się, co sprawiło, że ni stąd, ni zowąd, tysiące, a nawet dziesiątki tysięcy francuskich uczniów wyległo na ulicę, zaczęło palić samochody i dokazywać z policją. Pewnej wskazówki może dostarczyć niedawna rewolta „żółtych kamizelek”,z którymi rząd też nie bardzo mógł sobie poradzić.
Skąd się ona wzięła – tajemnica to wielka, chociaż warto przypomnieć, że została ona poprzedzona wymianą opinii między francuskim prezydentem Macronem, a amerykańskim prezydentem Trumpem. Prezydent Macron, uzasadniając konieczność utworzenia europejskich sił zbrojnych niezależnych od NATO powiedział, że chodzi o obronę Europy, min. przed Stanami Zjednoczonymi. Prezydent Trump zwrócił uwagę, że Ameryka nigdy na Europę nie napadła i dodał z przekąsem, że gdyby nie USA, to w Paryżu wszyscy uczyliby się po niemiecku.
Na to ówczesny francuski premier poradził prezydentu Trumpu, żeby nie wściubiał nosa w nieswoje sprawy. Oooo, jak tak, to trzy dni później Francją wstrząsnął protest „żółtych kamizelek” z którymi rząd nie mógł sobie poradzić przez kilka następnych miesięcy.
W tej sytuacji ciekaw jestem, jakie przełożenia CIA może mieć na francuskich uczniów – oczywiście nie na wszystkich, tylko na tych najwybitniejszych, podobnie jak to było w roku 1968, kiedy to francuskim odpowiednikiem naszego Michnikuremka, który pojawił się w roku 1980, był słynny Daniel Cohn-Bendit, o którym poeta w nieśmiertelnym poemacie „Bania w Paryżu” napisał: że „ideolog Bendit-Cohn kapitalizmu wieści zgon”. Tego właśnie nie wiemy, a obawiam się, że tego nie wie również francuska razwiedka i dlatego czeka na deszcz.
Za pierwszej komuny Maciej Zembaty śpiewał „piosenkę polską o charakterze rosyjskim”, jak to praworządny obywatel „przekazał na punkt NKWD” jegomościa, który chciał się u nas zabawić, opowiadając tubylcowi, że „w Marsylii jest taki jeden bar”, gdzie „dziewczyny rozebrane kan-kana tańczą w takt, kelnerzy noszą wino, bandyci noszą frak”.
Piosenka kończyła się pogodną puentą, że „a dzisiaj ludzie na Krym jeżdżą – i dobrze”. Toteż u nas uczniowie się nie buntują, tylko posłusznie przyswajają sobie perły wiedzy, podawane im do wierzenia przez obywatelkę Nowacką Barbarę i pulchną panią Lubnauer. Inna rzecz, że u nas rząd „bardzo chce” stałej bazy wojsk amerykańskich, więc nie ma potrzeby nikogo buntować.
=================
Pan Redaktor widać na antypodach, bo tu różni chłopaczkowie mordują taśmowo woźne, panie nauczycielki i kolegów z klasy. Komu podpadliśmy? md
„Każdy, kto twierdzi, że powinniśmy mieć wyłącznie armię zawodową, tak naprawdę domaga się tego, żeby Polska nie miała szans obronić się przed Rosją” – przemówił ex cathedra dr Sławomir Mentzen.
Lider Konfederacji jako naczelny argument przywołał przykład Ukrainy, sugerując, że bez masowej mobilizacji państwo ukraińskie nie byłoby zdolne prowadzić wojny.
Problem w tym, że Polska i Ukraina funkcjonują w zupełnie innych warunkach geopolitycznych, wojskowych i sojuszniczych. Mechaniczne przenoszenie doświadczeń ukraińskich na grunt polski jest więc co najmniej dyskusyjne.
Nie istnieje żaden historyczny determinizm, zgodnie z którym Polska musi znaleźć się w stanie wojny z Rosją. Tymczasem część uczestników debaty publicznej zachowuje się tak, jakby wojna była już przesądzona, a jedynym zadaniem państwa pozostawało przygotowanie odpowiednio dużej liczby ludzi do mobilizacji. To założenie jest błędne. Polska polityka bezpieczeństwa powinna służyć przede wszystkim niedopuszczeniu do wojny. Potrzebujemy nie tylko armii, ale także deeskalacji, dyplomacji, dialogu i poszukiwania modus vivendi z sąsiadami. Tych słów w polskiej debacie słychać dziś coraz mniej.
Mentzen pisze również: „W przypadku wybuchu wojny młodzi ludzie i tak zostaną wcieleni do armii. […] To w ich najlepszym interesie jest się do tego przygotować. Znacznie zwiększy to ich szansę na przeżycie”. To oczywista manipulacja. Nie każdy młody człowiek automatycznie podlega mobilizacji. Zresztą politycy, niezależnie od partyjnych barw, zdają się ignorować skalę społecznego oporu, jaki mógłby wywołać masowy, przymusowy pobór. Nie żyjemy w dwudziestoleciu międzywojennym. Przez sto lat zmieniło się społeczeństwo, nasza kultura i stosunek obywateli do państwa. Nie można zatem zakładać, że setki tysięcy młodych ludzi pokornie podporządkują swoje życie decyzjom polityków.
Istota problemu tkwi jednak gdzie indziej. Powszechny pobór nie rozwiąże zasadniczych problemów polskiego wojska. Współczesna wojna wymaga wysoko wykwalifikowanych specjalistów i zaawansowanych systemów technicznych: począwszy od obrony powietrznej poprzez łączność, na kryptografii skończywszy. Potrzebujemy także realnej, a nie papierowej obrony cywilnej. Samo zapędzenie dziesiątek czy setek tysięcy ludzi do koszar nowoczesnej armii nie stworzy.
Wojsko Polskie ma ograniczoną bazę szkoleniową. Objęcie obowiązkowym szkoleniem całych roczników wymagałoby tysięcy instruktorów, sprzętu, poligonów, miejsc zakwaterowania i gigantycznych pieniędzy. Łatwo więc wyobrazić sobie sytuację, w której efektem będzie głównie administracyjne pompowanie liczebności rezerw i tworzenie na papierze półmilionowej armii. Tyle, że taka sztucznie napompowana statystyka nie jest żadną miarą rzeczywistej zdolności bojowej państwa.
Żołnierz w wojsku jest i będzie potrzebny. Ale żołnierz przeszkolony, wyposażony i zmotywowany. Bez obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej, bez bezzałogowych statków powietrznych i systemów ich zwalczania, bez rozpoznania, łączności i logistyki nie pomoże nam nawet milionowa armia. Dlatego pieniądze przeznaczane na masowy pobór należałoby w pierwszej kolejności skierować na technologie obronne, szkolenie specjalistów i ochronę ludności cywilnej. To prawdziwa lekcja Ukrainy.
Wojna to nie patriotyczny plakat. To śmierć, ciężkie rany, amputacje, kalectwo, trauma całych pokoleń i spustoszenie społeczne. Najważniejszym zadaniem odpowiedzialnego państwa nie jest więc przygotowanie jak największej liczby obywateli do pójścia na wojnę. Jest nim zbudowanie takich zdolności wojskowych i prowadzenie takiej polityki, żeby do tej wojny przede wszystkim nie dopuścić.
Czy to oznacza, że w ogóle powinniśmy zrezygnować z przeszkolenia wojskowego młodzieży, w szczególności młodych mężczyzn? Wręcz przeciwnie. Powinniśmy stworzyć mądry i racjonalny system takiego szkolenia, a następnie stopniowo wdrażać go w życie. Nie po to jednak, aby wyprodukować masę żołnierzy przeznaczonych do wykorzystania, czy wręcz utylizowania, w nie swoich wojnach, lecz po to, by państwo posiadało realną zdolność mobilizacyjną, przydatną również w przypadku klęsk żywiołowych, katastrof naturalnych czy innych poważnych zagrożeń.
Takie szkolenie powinno uczyć nie tylko podstaw wojskowości, ale również dyscypliny, współdziałania, udzielania pierwszej pomocy, reagowania w sytuacjach kryzysowych i odpowiedzialności za innych.
