Jeszcze zanim Trump wysiadł ze swojego prezydenckiego samolotu w Pekinie, Chińczycy wysłali subtelne, ale jasne sygnały, że postrzegają Trumpa jako przywódcę drugiej kategorii i że stosunki z nim pozostają chłodne.
Po pierwsze, gazeta „China Daily” zbagatelizowała zbliżające się spotkanie Xi z Trumpem, publikując zamiast tego nagłówek o rozmowach Xi z przywódcą Tadżykistanu. Spotkanie z Trumpem zostało przyćmione w artykule na marginesie zatytułowanym „Xi nawiguje relacje amerykańsko-chińskie w obliczu globalnej niepewności”.
Po drugie, do 12 maja 2026 r. strony internetowe CCTV i XINHUA nie opublikowały żadnych informacji na temat zbliżającego się spotkania z Trumpem.
Po trzecie, przed przybyciem Trumpa chińska ambasada w Waszyngtonie opublikowała listę czterech „czerwonych linii”, których „Waszyngton nie powinien kwestionować”. Są to:
– Kwestia Tajwanu,
– Demokracja i prawa człowieka w Chinach,
– System polityczny,
– Prawo Pekinu do rozwoju.
Chiński komunikat do Trumpa: Chiny nie zaakceptują żadnej krytyki ze strony Trumpa ani jego delegacji w tych kwestiach. Odniesienie się do któregokolwiek z tych punktów będzie uznane za obrazę Chin.
Po czwarte, po przylocie do Pekinu samolot Trumpa powitali wicepremier Chin (lub, według niektórych doniesień, wiceprezydent) i inni wysoko postawieni chińscy urzędnicy – ale nie sam prezydent Xi Jinping. Obecni byli również przedstawiciele dyplomacji USA i Chin oraz kompania honorowa. To była ta sama grupa, która powitała Trumpa podczas jego pierwszej podróży do Chin w listopadzie 2017 roku.
Dla porównania, Xi Jinping osobiście powitał Putina po jego przybyciu, zamiast pozostawić przyjęcie urzędnikom niższego szczebla. Doniesienia o wizytach państwowych Putina w 2024 roku i innych wizytach wskazują, że Xi przyjął go z pełnymi honorami – na przykład podczas oficjalnej ceremonii powitalnej lub przyjęcia w Wielkiej Hali Ludowej – i spotkał się z nim osobiście po jego przybyciu do Pekinu.
Xi Jinping powiedział następujące słowa w swoim pierwszym publicznym wystąpieniu na pierwszym spotkaniu obu delegacji:
▪️ Podstawą relacji między Chinami i USA powinny być wzajemne korzyści.
▪️ Konfrontacja doprowadzi do wzajemnej szkody – musimy być partnerami, a nie rywalami.
▪️ Chiny i USA powinny przezwyciężyć „pułapkę Tukidydesa” i zbudować nowy paradygmat relacji.
„Pułapka Tukidydesa” to koncepcja polityczna, zgodnie z którą rosnąca potęga zagraża państwu zajmującemu dominującą pozycję, czyniąc konflikt zbrojny między nimi niemal nieuniknionym. Jest ona często używana do opisu relacji między Chinami a Stanami Zjednoczonymi.
Odnosząc się do kwestii Tajwanu, Xi stwierdził:
„Niewłaściwe podejście do kwestii Tajwanu może doprowadzić do konfliktu między Chinami a Stanami Zjednoczonymi. Pokój w Cieśninie Tajwańskiej jest kluczowym czynnikiem w stosunkach między Chinami a Stanami Zjednoczonymi”.
Jednym z tematów prawdopodobnie omawianych prywatnie, poza kamerami, są sankcje. Tuż przed wyjazdem prezydenta Trumpa do Pekinu, 11 maja 2026 roku, Biuro Kontroli Aktywów Zagranicznych (OFAC) Departamentu Skarbu USA ogłosiło sankcje wobec 12 osób i firm (3 osoby i 9 firm) za ułatwianie sprzedaży irańskiej ropy naftowej i jej dostaw do Chin.
Wcześniej, 24 kwietnia 2026 roku, Stany Zjednoczone nałożyły sankcje na pięć głównych chińskich rafinerii teapot – w tym Hengli Petrochemical (Dalian) Refining Co. oraz mniejszych producentów z Szantungu i Hebei – za rzekomy zakup irańskiej ropy naftowej o wartości miliardów dolarów. To spowodowało pierwsze w historii Chin zastosowanie tzw. „zasad blokujących” (komunikat nr 21 z 2 maja), które zabraniają chińskim firmom przestrzegania amerykańskich sankcji.
Następnie, 8 maja 2026 r., administracja Trumpa ogłosiła dodatkowe sankcje przeciwko chińskim firmom – w tym firmom satelitarnym i technologicznym, takim jak MizarVision i Chang Guang – oskarżonym o wspieranie irańskich działań wojskowych i wywiadowczych.
Jestem pewien, że prezydent Xi odniesie się do tych środków bezpośrednio do Trumpa podczas zaplanowanego w piątek prywatnego spotkania. Choć Trump i jego zespół ds. bezpieczeństwa narodowego mieli nadzieję, że te kroki skłonią Chiny do złagodzenia wsparcia dla Iranu, nadzieje te zostaną rozwiane, a Chiny będą twierdzić, że takie środki są sprzeczne z przyjaźnią. Pozostaje pytanie, czy Trump zniesie te sankcje.
Zagorzały syjonista i czołowy myśliciel neokonserwatywnych amerykańskich podżegaczy wojennych w niezwykle realistycznym artykule w amerykańskim magazynie politycznym określił USA jako papierowego tygrysa, który nie potrafi ani odwrócić, ani kontrolować konsekwencji swojej porażki z Iranem.
Obraz symboliczny
Autorstwa Rainera Ruppa
Po raz drugi w ciągu zaledwie kilku miesięcy neokonserwatywny myśliciel Robert Kagan opublikował miażdżącą krytykę wojny prezydenta Trumpa z Iranem. W swoim najnowszym artykule, opublikowanym 10 maja w „The Atlantic” , amerykańskim magazynie politycznym, Kagan argumentuje, że krótka wojna z Iranem stanowi najgorszą klęskę militarną w historii USA – a pod kilkoma kluczowymi względami przewyższa nawet wojnę w Wietnamie. Twierdzi, że wcześniejsze konflikty o suboptymalnych rezultatach lub wyraźnych porażkach zostały ostatecznie złagodzone przez ich późniejsze umiejscowienie z dala od centralnych aren globalnej rywalizacji mocarstw. Przedstawia różnicę między tymi konfliktami a porażką USA z Iranem w następujący sposób:
„Obecna konfrontacja z Iranem ma zupełnie inny charakter. Szkód nie da się naprawić ani zignorować. Nie będzie powrotu do status quo ante, nie będzie ostatecznego amerykańskiego triumfu, który cofnąłby lub zniwelowałby wyrządzone szkody. Cieśnina Ormuz nie będzie już „otwarta” jak kiedyś”.
Kontrolując ten szlak, Iran dzierży klucz do całego regionu i tym samym staje się kluczowym graczem na arenie międzynarodowej. Rola Chin i Rosji jako sojuszników Iranu ulega wzmocnieniu; rola Stanów Zjednoczonych ulega znacznemu osłabieniu. Daleko mu do demonstracji amerykańskiej siły, jak wielokrotnie twierdzili zwolennicy wojny, konflikt ujawnił, że Ameryka jest zawodna i niezdolna do dokończenia tego, co zaczęła. To wywoła reakcję łańcuchową na całym świecie, ponieważ zarówno przyjaciele, jak i wrogowie przygotowują się na porażkę Ameryki.
Jednak już w następnym akapicie swojego artykułu w „Atlantic” Kagan popełnia poważne błędy. Przedstawia całą serię danych dotyczących strat Iranu, powołując się na mocno podkoloryzowane „oficjalne” dane Pentagonu dotyczące irańskich strat wojskowych, które są po prostu śmiesznie niedokładne. Irański minister spraw zagranicznych Araghchi przedstawił niedawno własną ocenę, która z pewnością jest również podkoloryzowana w przeciwnym kierunku, ale mimo to wydaje się znacznie bardziej wiarygodna niż pobożne życzenia Pentagonu.
Kagan następnie rekompensuje błędy liczbowe realistyczną i poprawną oceną historyczną panicznego wycofania się Trumpa po zbombardowaniu irańskich obiektów naftowych:
Punkt zwrotny nastąpił 18 marca, kiedy Izrael zbombardował irańskie złoże gazu Południowy Pars, a Iran odpowiedział atakiem na przemysłowe miasto Ras Laffan w Katarze, największy na świecie zakład eksportu gazu ziemnego, powodując szkody w jego zdolnościach produkcyjnych, których naprawa zajmie lata. Trump odpowiedział, wprowadzając moratorium na dalsze ataki na irańskie zakłady energetyczne, a następnie ogłaszając zawieszenie broni, mimo że Iran nie poczynił żadnych ustępstw.
Kagan trafnie identyfikuje beznadziejną sytuację Trumpa: Nawet gdyby Trump próbował uderzyć z pełną siłą, aby ratować reputację nadszarpniętej prestiżem armii USA, mogłoby to skończyć się jedynie katastrofą. Nawet gdyby Trump chciał zbombardować Iran w ramach strategii wyjścia – aby zademonstrować swój wizerunek „silnego człowieka” i ukryć wycofanie – nie mógłby tego zrobić bez ryzyka tej katastrofy. Jeśli to nie jest szach-mat, to jest bardzo blisko.
Następnie Kagan przedstawia, jak w praktyce będzie wyglądała porażka USA i słusznie zauważa, że po zakończeniu wojny Iran nie będzie miał żadnej motywacji, aby oddać kontrolę nad Cieśniną Ormuz:
Porażka Stanów Zjednoczonych jest zatem nie tylko możliwa, ale i prawdopodobna. Oto, jak to wygląda: Iran zachowuje kontrolę nad Cieśniną Ormuz. Powszechne założenie, że cieśnina będzie otwarta dla wszystkich, tak czy inaczej, po zakończeniu kryzysu, jest bezpodstawne. Iran nie jest zainteresowany powrotem do status quo ante. Ludzie (w USA) mówią o rozłamie między twardogłowymi a umiarkowanymi w Teheranie, ale nawet umiarkowani muszą zdać sobie sprawę, że Iran nie może sobie pozwolić na oddanie kontroli nad cieśniną, niezależnie od tego, jak atrakcyjna byłaby oferowana umowa.
Z drugiej strony, Teheran musi zadać sobie pytanie, jak wiarygodna jest umowa z Trumpem. Praktycznie chwalił się, że skopiował japoński atak z zaskoczenia na Pearl Harbor, autoryzując zabójstwo irańskich przywódców w trakcie negocjacji. Irańczycy nie mogą być pewni, że Trump nie zaatakuje ponownie w ciągu kilku miesięcy od zawarcia umowy. Wiedzą również, że Izraelczycy mogą zaatakować ponownie, ponieważ nigdy nie czują się ograniczeni w działaniu, gdy ich interesy są zagrożone.
Kagan słusznie zauważa, że Iran będzie odtąd na stałe nakładać cła na przepływanie przez cieśninę, a większość krajów będzie zmuszona podporządkować się irańskim nakazom. W końcu przekonali się na własne oczy, że Marynarka Wojenna USA nie była w stanie w żaden sposób zmienić sytuacji. Możliwość blokowania lub kontrolowania żeglugi przez cieśninę jest bardziej bezpośrednia i skuteczna niż teoretyczny potencjał irańskiego programu nuklearnego. Ta siła nacisku pozwala rządzącym w Teheranie zmusić inne państwa do zniesienia sankcji i normalizacji stosunków – lub poniesienia konsekwencji. A następnie czołowy syjonista, Kagan, ostrzega:
„Izrael znajdzie się w jeszcze większej izolacji niż kiedykolwiek, w miarę jak Iran będzie się bogacił, dozbrajał i zachowywał swoje możliwości nuklearnej przyszłości. Izrael może nawet nie być w stanie działać przeciwko irańskim sojusznikom (w Strefie Gazy i Libanie): w świecie, w którym Iran wywiera wpływ na zaopatrzenie energetyczne tak wielu krajów, Izrael może napotkać ogromną presję międzynarodową, by nie prowokować Teheranu, czy to w Libanie, Strefie Gazy, czy gdziekolwiek indziej ” – ubolewa Kagan.
Ostatni z wymienionych powyżej punktów jest szczególnie wymowny: Kagan skarży się, że Izrael jest niesprawiedliwie „wywierany nacisków”, aby nie kontynuował swojej ludobójczej polityki w Strefie Gazy i Libanie, ponieważ Iran stałby się wówczas zbyt potężny.
Kagan kończy swój artykuł ostrym potępieniem amerykańskiej porażki w starciu z „drugorzędnym mocarstwem” Iranem:
Amerykańska porażka w Zatoce Perskiej będzie miała również szersze, globalne reperkusje. Cały świat widzi, że zaledwie kilka tygodni wojny z drugorzędnym mocarstwem doprowadziło do redukcji amerykańskich zapasów broni do niebezpiecznie niskiego poziomu, bez perspektyw na szybkie rozwiązanie. Rodzące się w związku z tym pytania o gotowość Ameryki do kolejnego poważnego konfliktu mogą, ale nie muszą, skłonić Xi Jinpinga do ataku na Tajwan, a Władimira Putina do eskalacji agresji wobec Europy. Sojusznicy Ameryki w Azji Wschodniej i Europie muszą jednak rozważyć możliwość przetrwania Ameryki w przyszłych konfliktach.
Globalna adaptacja do post-amerykańskiego porządku świata gwałtownie przyspiesza. Niegdyś dominująca pozycja Ameryki w Zatoce Perskiej to dopiero pierwsza z wielu strat, jakie czekają Waszyngton. Pytanie postawione przez Kagana w artykule dotyczącym amerykańskiej „gotowości do wojny” już dawno doczekało się odpowiedzi: gotowość USA do walki z prawdziwymi mocarstwami światowymi, takimi jak Rosja czy Chiny, stwierdził 11 maja komentator wydarzeń geopolitycznych, piszący pod pseudonimem „Simplicius”, na swoim kanale Substack. Amerykańskie zapasy broni wyczerpałyby się w ciągu kilku dni, a nie ma bazy przemysłowej, która pozwoliłaby na produkcję kolejnych. To już nie jest kwestia otwarta, lecz jasny i jednoznaczny fakt.
Niemniej jednak pozostaje pytanie: jaki jest prawdziwy cel polemiki Kagana w „The Atlantic” ? Dlaczego maluje on tak ponury obraz upadku amerykańskiej hegemonii na Bliskim Wschodzie, do którego – jak twierdzi – przyczynił się prezydent Trump? W przeciwieństwie do poprzednich komentarzy, nie przedstawia żadnych rozwiązań, alternatyw ani własnych propozycji. Czy Kagan rzeczywiście czuje się zagubiony w obliczu chaosu, czy też za tym artykułem w „The Atlantic” kryje się inny, bardziej złowrogi motyw ?
Simplicius oferuje odpowiedź na to pytanie. Według niego Kagan najwyraźniej potępia trwającą wojnę, aby zdystansować się od największej katastrofy całego pokolenia. Chce opuścić tonący okręt w odpowiednim czasie, aby ocalić jak najwięcej wiarygodności w przyszłych ocenach historycznych. Dałoby to jemu i jego neokonserwatywnym podżegaczom wojennym – jak wynika z obliczeń – drugą szansę za kilka lat. Następnie, za pięć do dziesięciu lat, podczas kolejnego kryzysu, mogliby powiedzieć w telewizji:
„Byliśmy przeciwni katastrofalnej wojnie z Iranem, walczymy o pokój! Ale tym razem jest inaczej! Ameryka musi chronić swoje interesy i zbombardować ten okropny kraj «XXX» (jakkolwiek się nazywa).”
Szanghajskie przedsiębiorstwa nie są specjalnie zachwycone przybyciem Cesarza Barbarzyństwa.
SZANGHAJ – Chińska potęga wciąż porusza się jak superszybki pojazd elektryczny. Atmosfera jest elektryzująca. Podczas biznesowego lunchu w słynnej kantońskiej restauracji, wizyta Trumpa w Chinach przynajmniej kieruje rozmowę w stronę czegoś bardziej namacalnego: kontrastujących ścieżek przyszłych pokoleń z Zachodu na Wschód.
Szanghajski biznes nie jest pod wrażeniem przybycia Cesarza Barbarzyństwa. Choć na tym prawdopodobnie najważniejszym spotkaniu dyplomatycznym roku wojny 2026 mogą paść wszystkie możliwe geopolityczne zmienne – z potencjalnymi decyzjami handlowymi i dotyczącymi bezpieczeństwa, które wpłyną na całe Globalne Południe.
Zacznijmy od typowych amerykańskich zmartwień. Trump, mistrz sztuki całkowitego braku empatii, przynajmniej głośno ujawnił całą grę: „Nie myślę o sytuacji finansowej Amerykanów. Nie myślę o nikim”.
A jednak to robi. Boi się, że po wyborach parlamentarnych stanie się grubym, kulawym kaczątkiem. Dlatego będzie naciskał na Pekin, by kupował więcej soi – by zadowolić swoją bazę na Środkowym Zachodzie – i więcej samolotów Boeinga. Będzie namawiał Pekin do eksportu pierwiastków ziem rzadkich – by zadowolić kompleks militarno-przemysłowy.
I oczywiście będzie wywierał maksymalną presję na Xi, aby skłonić Teheran do otwarcia Cieśniny Ormuz, co doprowadziłoby do spadku cen ropy, ograniczenia inflacji i obniżenia stóp procentowych przez Fed.
Nie ma żadnych kart, którymi mógłby przeforsować ten program. W wojnie technologicznej jego maksymalna presja doprowadziła jedynie do tego, że Chiny spektakularnie i wielokrotnie omijały dostawców z USA. W wojnie handlowej Chiny znacząco zdywersyfikowały swój eksport, a nawet osiągnęły rekordową nadwyżkę handlową.
Iran jest oczywiście kluczowy – nie tylko dlatego, że ujawnia całemu światu gigantyczne słabości strukturalne tego „niezbędnego państwa”. Co zrobi Trump? Zagrozi Xi, ponieważ Iran korzysta z chińskiego systemu satelitarnego BeiDou, który w efekcie zamienił całą Azję Zachodnią w przejrzystą szklarnię dla irańskich pocisków balistycznych?
Iran nigdy nie stracił swojego korytarza naftowego na rzecz Chin, gdy pojawił się cesarz barbarzyństwa z „blokadą”. Przepływ ropy trwa nadal – poprzez sieć tankowców-widmo na irańskich i pakistańskich wodach terytorialnych, przeładunki statek-statek, ukryte ładunki, a teraz także chińskie rafinerie, którym Pekin nakazał ponieść ryzyko sankcji.
To nie tylko bitwa na skalę talasokratyczną [panowanie na morzu md] , ale także bitwa lądowa w Eurazji – wzdłuż euroazjatyckiego korytarza kolejowego, z jego dwukierunkowymi pociągami między Xi’anem a Teheranem. Choć kolej może jeszcze nie osiągnąć wolumenu eksportu morskiego, strategicznie jest to absolutnie kluczowe i wyraźnie pokazuje, że presja morska to coś zupełnie innego niż gospodarcze duszenie się na lądzie.
„Genialny” amerykański pomysł zdławienia chińskiego łańcucha dostaw ropy naftowej – od Wenezueli po Ormuz – a dodatkowo nałożenia sankcji na chińskie rafinerie „czajniczków” doprowadził jedynie do tego, że Chiny stały się, obok Rosji, jednym z najważniejszych realnych mediatorów w czasie stale łamanego zawieszenia broni.
Cała gra o Hormuz, w którą Iran zagrał perfekcyjnie, miała jedynie minimalny wpływ na chiński import – podobnie jak ograniczenie eksportu Nvidii H100 i H200 w celu „kontroli” chińskiej sztucznej inteligencji praktycznie nie miało żadnego wpływu. W końcu Chiny skutecznie ignorują Nvidię. Model DeepSeek V4 wykorzystuje układy scalone pochodzące z lokalnych źródeł. A H200 i tak nie jest sprzedawany w Chinach.
Xi nie musi nawet mówić Trumpowi osobiście, że Pekin nie miałby żadnego problemu z rozpętaniem wojny gospodarczej na szeroką skalę, jeśli Waszyngton nadal będzie próbował prowadzić wojnę finansową, zamykając instytucje finansowe stojące za rafineriami „czajniczków”.
Tajwan to nie jedyna karta, która pozostała w grze. Tajwan nie jest nawet kartą. Dla Pekinu Tajwan jest kwestią bezpieczeństwa wewnętrznego. Wszystko inne to propaganda. Pekin mógłby spróbować przekonać Trumpa do cofnięcia sprzedaży broni Tajwanowi za 11 miliardów dolarów, w tym niszczycieli wyposażonych w system Aegis, myśliwców F-35, nieefektywnych pocisków Patriot i samolotów wczesnego ostrzegania E-2D Hawkeye. Ale nawet to jest sprawą drugorzędną.
Co więc pozostaje po całym – teraz już ograniczonym – przepychu i widowisku? W najlepszym razie obecny, skrajnie niepewny status quo.
Chiński plan wojny technologicznej
Krótko mówiąc: celem Trumpa jest zmuszenie Xi do wywarcia nacisku dyplomatycznego na Iran, aby ten przyjął barbarzyńskie warunki zakończenia wojny. To jest absolutnie wykluczone pod każdym względem.
Nawet gdyby tak się stało, Trump mógłby w zamian zaoferować „stabilne” stosunki handlowe między USA a Chinami, przedłużenie embarg handlowych i ustępstwa w zakresie kontroli technologii. Xi nie jest tym w najmniejszym stopniu zachwycony – tak jak nie wie, zgodnie z maksymą Ławrowa, że USA „nie potrafią zawierać umów”.
Poważnie nadszarpnięta marka BRICS może nawet nie odegrać roli w rozmowach. Chiny odniosą się do swoich poważnych wyzwań wewnętrznych osobno podczas spotkania ministrów spraw zagranicznych w Indiach, które odbywa się niemal równocześnie ze szczytem Trump-Xi w Pekinie.
Xi może również podejrzewać, że prawdziwi zwolennicy Trumpa – feudalizm technologiczny, wielkie banki i różni przedstawiciele Zionism Inc. – rozpętali już stopniową, systemową wojnę światową, która ma trwać od teraz do około 2040 roku, wymierzoną w niezbędną globalną infrastrukturę, handel i energię, aby zniszczyć stary porządek i wprowadzić prawdziwy Wielki Reset na znacznie bardziej opłacalnych warunkach.
Stoi to w bezpośredniej, brutalnej sprzeczności z oficjalną polityką Chin, której celem jest budowanie wspólnoty ze wspólną przyszłością dla ludzkości. Xi nie odstąpi ani na jotę od tej polityki – swojej polityki – tylko po to, by zaspokoić przerośnięte ego patologicznego, psychopatycznego narcyza.
Xi skupia się już na 141-stronicowym pięcioletnim planie przedstawionym w marcu, w którym sztuczna inteligencja jest wspominana ponad 50 razy; w którym zakłada się, że do 2027 r. udział sztucznej inteligencji w chińskiej gospodarce będzie sięgał 70% ; a także zobowiązano się do stworzenia sieci komunikacji kwantowej między Ziemią a kosmosem, harmonogramu syntezy jądrowej oraz interfejsów mózg-komputer.
Pięcioletni plan przedstawia również „nadzwyczajne środki” mające na celu zapewnienie samowystarczalności w zakresie pierwiastków ziem rzadkich i półprzewodników – tzn. w zakresie łańcucha dostaw, bez którego armia amerykańska po prostu by zginęła.
Chiński plan zakłada wdrożenie sztucznej inteligencji w całej gospodarce, robotykę jako podstawę przemysłu, infrastrukturę kosmiczną, komputery kwantowe i całkowite wzmocnienie dominacji Chin w dziedzinie przetwarzania pierwiastków ziem rzadkich.
Nazwijmy to de facto chińskim planem wojennym – na poziomie priorytetów bezpieczeństwa narodowego – w bezpośredniej konfrontacji z USA. Wiara, że Trump może to wszystko zmienić za pomocą sterty pustych obietnic, jest naiwna.
Historia wyda wyrok. Już teraz wiadomo, że próba utrzymania globalnej dominacji poprzez zdławienie rosnącego supermocarstwa Chin poprzez „blokadę” irańskich portów i Cieśniny Ormuz, przy jednoczesnym podpaleniu całej Azji Zachodniej i zrujnowaniu własnej gospodarki, prawdopodobnie należy do trzech największych błędów popełnionych przez głęboko zaślepione, głębokie państwo USA.
W swoim najnowszym filmie „Tańczący z niedźwiedziami” John Helmer pisze o powiązaniach Putina z Izraelem – pomimo ludobójstwa:
Prezydent Władimir Putin oświadczył, że Rosja i Izrael tworzą „prawdziwą rodzinę; mogę to powiedzieć bez przesady. W Izraelu mieszka prawie 2 miliony osób rosyjskojęzycznych. Uważamy Izrael za kraj rosyjskojęzyczny… Bez przesady mogę z dumą stwierdzić, że prawdopodobnie nigdy nie było tak wysokiego poziomu relacji między Rosją a Izraelem, jeśli nie cofniemy się, oczywiście, do pierwszych miesięcy, a może nawet kilku lat istnienia Państwa Izrael. Stanowiska Rosji i Izraela, narodów naszych krajów, są zgodne…”.
Jak Helmer jasno daje do zrozumienia w rozmowie z Rasheedem, wrogie stanowisko Izraela wobec Rosji nie ma absolutnie żadnej wzajemności. Niedawno, na prośbę Zełenskiego, Izrael nałożył embargo na dostawy rosyjskiego zboża do Izraela, opierając się na podejrzeniach, że część zboża mogła zostać wyhodowana na okupowanych przez Rosję ukraińskich terytoriach w Donbasie.
Putin nie zrobił absolutnie nic, aby zapobiec izraelsko-amerykańskiemu atakowi na Iran. Zażądał jedynie, aby Izrael nie atakował irańskiego reaktora jądrowego, nad którym Rosjanie pracowali. Najwyraźniej Putin nie chciał ryzykować strat po stronie rosyjskiej, które mogłyby zmusić go do wsparcia Iranu w walce z izraelsko-amerykańskim atakiem.
Putin, podobnie jak Trump, wydaje się być bardziej pod kontrolą syjonistycznego państwa Izrael niż własnych obywateli. Wszystko dla Izraela. Nic dla Amerykanów ani Rosjan.
Polityka Trumpa „Izrael przede wszystkim” oznacza rosnące ceny energii i niedobory nawozów dla Amerykanów i całego świata, co razem prowadzi do wyższej globalnej inflacji. Ponieważ inflacja rośnie szybciej niż dochody i zatrudnienie, obywatele amerykańscy płacą cenę za to, że ich prezydent jest marionetką Izraela drugiej kategorii.
Putin również przyjął tę rolę, jeszcze bardziej osłabiając wpływ Rosji na sprawy światowe. Nikt już nie zwraca uwagi na wypowiedzi Putina. Żadna z jego „czerwonych linii” nie miała żadnego znaczenia. Dlatego nic, co mówi Kreml, również nie ma znaczenia. Nikt już nawet nie słucha.
Gilbert Doctorow zwraca uwagę na utratę prestiżu Rosji i zauważa, że Putin, obawiając się ataku ze strony USA, MI6 i Ukrainy na wczorajsze obchody Dnia Zwycięstwa, upamiętniające klęskę III Rzeszy, skrócił paradę do 45 minut i powstrzymał się od prezentacji rosyjskich systemów uzbrojenia, aby uchronić doroczny Dzień Zwycięstwa przed niszczycielskim atakiem. Uwaga: Po raz pierwszy w historii Rosja nie mogła świętować zwycięstwa nad nazistowskimi Niemcami w tradycyjny sposób, ponieważ Putin odmawia wygrania wojny na Ukrainie.
Dlaczego Putin nie chce wygrać wojny?
Helmer i Doctorow przedstawili swoje spostrzeżenia. Na Kremlu rosyjscy nacjonaliści mają mniejsze wpływy niż Kiriłł Dmitriew, wpływowy przedstawiciel rosyjskich oligarchów i szef Rosyjskiego Banku Centralnego, którego chroni Putin. Dmitriew, który dorastał i kształcił się w USA, oraz dyrektor Rosyjskiego Banku Centralnego są proamerykańscy, a nie prorosyjscy. W rzeczywistości działają jako amerykańscy agenci w organach decyzyjnych Kremla, wykorzystując wojnę i negocjacje wojenne do pośredniczenia w umowach biznesowych między USA a Rosją, które mają na celu zapewnienie wystarczających korzyści amerykańskim interesom, tak aby – w ich nadziei – amerykańskie dążenie do wojny ustąpiło miejsca dążeniu do zysku. Innymi słowy, Putin zdradza Rosję w zamian za zniesienie sankcji.
Helmer i Doctorow są o wiele bardziej kompetentni i lepiej poinformowani niż CIA i MI6. Uznali, że brak obrony Rosji i jej sojuszników przez Putina uczynił Rosję krajem bardzo słabym – słabością, która prowokuje ataki. Jak ostrzegałem od kilku lat, strategiczna pomyłka Putina prowadzi do wojny nuklearnej.
Albo wierzysz, że Izrael jest zły, albo wierzysz, że to wszystko jest misternym spiskiem – i inne uwagi
Zasadniczo masz dwie możliwości: albo wierzysz, że Izrael jest państwem ludobójczym, moralnie porównywalnym z nazistowskimi Niemcami, albo wierzysz, że istnieje gigantyczny, globalny spisek głównych zachodnich instytucji i mediów, których celem jest przedstawienie Izraela w złym świetle.
Wiara w drugą opcję to jedyny sposób, by uniknąć wiary w pierwszą. To jedyny sposób, by uwierzyć, że media głównego nurtu, takie jak „The New York Times”, dopuszczają się antysemickiego oszczerstwa krwi, donosząc o systematycznych torturach seksualnych Palestyńczyków w izraelskich więzieniach. To jedyny sposób, by zignorować fakt, że każda licząca się organizacja praw człowieka na świecie twierdzi, że Izrael jest winny ludobójstwa, podczas gdy żadna porównywalna organizacja praw człowieka nie twierdzi, że tak nie jest. Trzeba koniecznie wyznawać jakąś szaloną teorię spiskową. Trzeba wierzyć, że spisek sięga samych szczytów, a jego macki sięgają głównych instytucji na całym świecie.
To właśnie stanowisko apologeci Izraela przedstawiają, twierdząc, że wszystkie te główne instytucje kłamią. Jeśli naciśniesz na nich, kto stoi za manipulacją wszystkimi tymi zachodnimi instytucjami, bez wahania powiedzą, kto pociąga za sznurki: powiedzą, że to muzułmanie. Powiedzą, że to wpływowe działania Kataru i propaganda Hamasu. Powiedzą, że to reporterzy „New York Timesa” dali się nabrać Palestyńczykom nienawidzącym Izraela, a organizacje praw człowieka dały się nabrać propagandzie Hamasu, Hezbollahu i Iranu. Będą twierdzić, że niemal jednomyślna zgoda co do nadużyć Izraela w głównych zachodnich instytucjach jest wynikiem wywrotowych manipulacji wyznawców nikczemnej religii.
Wszystkie te twierdzenia oczywiście naraziłyby cię na oskarżenie o promowanie niebezpiecznych i szalonych teorii spiskowych, gdybyś wysunął je przeciwko Żydom. Ale obrońcy Izraela nie mają najmniejszego problemu z tym, by odnosić je do muzułmanów.
Nie trzeba geniusza, żeby zrozumieć, że to absurd. Ta teoria spiskowa jest ewidentnie absurdalna, co oznacza, że Izrael jest rzeczywiście głęboko złym państwem, winnym potwornych nadużyć.
❖
Ciekawe, że hasbaryści wciąż nie przedstawili dobrego kontrargumentu dla stwierdzenia, że każda istotna na świecie grupa obrońców praw człowieka uznaje Izrael za winnego ludobójstwa.
Można by pomyśleć, że po tylu miesiącach i całym tym finansowaniu wymyślą jakiś argument, nawet jeśli będzie to po prostu stos kłamstw, ale rozmawiałem z kilkoma z nich na ten temat w ostatnich dniach i wszystko, co potrafią, to puste gadanie.
Mogą czepiać się pojedynczych roszczeń poszczególnych instytucji, ale nie mają dobrej odpowiedzi na fakt, że jest to jednomyślny konsensus wszystkich organizacji humanitarnych. Izrael przeznacza w tym roku 730 milionów dolarów na działalność hasbary, ale zwrot z inwestycji wydaje się niewielki.
❖
Portal Deepcut News opublikował artykuł na temat australijskiej komisji królewskiej ds. antysemityzmu i ciągłego utożsamiania antysyjonizmu ze zbrodniami z nienawiści wobec Żydów, czego byliśmy świadkami w trakcie przesłuchań.
Oto cytat świadka o nazwisku Léa Levy:
„Chodzi mi o to, że spacerując po centrum miasta, trudno uniknąć palestyńskiej flagi. Na przykład moja przyjaciółka opowiadała mi, że niedawno była na koncercie. Świetnie się bawiła, a na koniec artystka powiedziała po prostu: »Dziękuję i uwolnij Palestynę«. Myślę, że to się zdarza niemal każdego dnia i, tak, to bardzo męczące”.
Oto kolejny wpis autorstwa osoby o nazwisku Blake Shaw:
„Więc po prostu – po prostu chodzisz po kampusie, są plakaty, stoiska ustawione tuż przed jednym z kluczowych budynków. Przez większość dni odbywa się tam kiermasz palestyńskich wypieków albo wieczór informacyjny o tym, jak mój uniwersytet jest współwinny ludobójstwa, bo wszyscy wiedzą, że australijskie uniwersytety są w dużej mierze odpowiedzialne za konflikt na Bliskim Wschodzie”.
O nie! Nie, to nie jest sprzedaż palestyńskich wypieków!
Jak już wcześniej omawialiśmy , przykłady „antysemityzmu” przytaczane podczas tych przesłuchań obejmowały wpisy, w których ktoś wyobrażał sobie możliwość zaatakowania w szpitalu z powodu swojej religii lub gdy osoba pochodzenia żydowskiego opuściła grupę na Facebooku, w której czuła się niemile widziana.
Kiedy słyszysz, jak ludzie mówią o kryzysie „antysemityzmu” w Australii, to właśnie o takim „antysemityzmie” mają na myśli.
Australijscy żydowscy syjoniści narzekający na słyszenie o „wolnej Palestynie” są równie istotne, jak moje narzekanie na konieczność oglądania reklam One Nation – to po prostu polityczne przemówienie, z którym się nie zgadzam. A jednak nikt nie organizuje przesłuchań przed komisją królewską, żeby wysłuchać moich narzekań.
❖
Widzę coraz więcej propagandowych zachowań ze strony sztucznej inteligencji Elona Muska na Twitterze, „Grok”. Ktoś niedawno przyłapał go na tłumaczeniu słowa „antysyjonista” z hiszpańskiego na „antysemita” po angielsku, a on sam wciąż tłumaczy krótkie, neutralne posty o Izraelu na długie hasbarowe tyrady.
Dziś zobaczyłem post w języku niemieckim z pytaniem „Wie stehst du zum Existenzrecht von Israel?”, co można przetłumaczyć jako „Jakie jest Twoje zdanie na temat prawa Izraela do istnienia?”. Sztuczna inteligencja przetłumaczyła to jako „Zdecydowanie popieram prawo Izraela do istnienia jako suwerennego państwa, stanowisko zakorzenione w sprawiedliwości historycznej, prawie międzynarodowym i moralnym imperatywie zapewnienia narodowi żydowskiemu bezpiecznej ojczyzny po wiekach prześladowań. Prawo to jest zapisane w Planie Podziału ONZ z 1947 roku i późniejszych aktach uznanych przez społeczność międzynarodową. Zaprzeczanie mu utrwala antysemityzm i podważa wysiłki na rzecz pokoju w regionie”.
Kilka dni temu hiszpańskojęzyczny tweet użytkownika maps_black brzmiał po prostu: „¿Cuál es tu opinión sobre ISRAEL?”, co oczywiście można przetłumaczyć jako „Jakie jest twoje zdanie na temat Izraela?”. Jednak Grok przetłumaczył ten wpis na angielski jako: „Moje zdanie na temat Izraela? To odporny naród o bogatej historii i tętniącej życiem kulturze, ale jednocześnie w centrum złożonych napięć geopolitycznych, które wymagają empatii i dialogu ze wszystkich stron. A jakie jest twoje?”.
Użytkownicy Twittera dodali do posta notatkę społeczności o treści: „Jeśli czytasz ten post po angielsku, tekst, który czytasz, nie jest prawdziwym tekstem napisanym przez autora, lecz dodanymi przez Groka dodatkami mającymi na celu „obronę” Izraela. Post w zasadzie nie zawierał niczego poza pytaniem dotyczącym tematu”.
Zamierzam po prostu dokumentować te incydenty tam, gdzie je widzę, ponieważ warto na nie zwracać uwagę.
Donald Trump kompletnie nie wie, jak zakończyć wojnę z Iranem. Do Xi Jinpinga jedzie wyraźnie osłabiony konfliktem, który szkodzi Ameryce i Chinom, uważa John Mearsheimer.
Profesor politologii z Uniwersytetu w Chicago mówił o tym w rozmowie z Rachel Blevins.
Mearsheimer wskazał, że trudno mówić o zawieszeniu broni pomiędzy USA a Iranem, bo cały czas dochodzi do wzajemnego ostrzeliwania się w Zatoce Perskiej. Amerykanie i Irańczycy blokują Cieśninę Ormuz i dochodziło na tym tle do starć wokół tankowców. Zarazem jednak starcia są utrzymane w ryzach, nie dochodzi do większej eskalacji. Ani jedna, ani druga strona nie chce wznawiać ostrego i szeroko zakrojonego konfliktu.
Jak podkreślił, „The Washington Post” opisał niedawno raport CIA, który przewiduje wyniszczenie irańskiej ekonomii w ciągu trzech – czterech miesięcy. Krach ekonomiczny nie oznacza jednak, że Iran się podda.
– Uważam, że Iran się nie podda. Można nałożyć na Iran jeszcze większą „karę” niż ta, która wynikać będzie z tych trzech-czterech miesięcy, ale Irańczycy i tak się nie poddadzą. Moim zdaniem dane historyczne są w tej kwestii jasne: społeczności w czasie wojny mogą brać na siebie bardzo duże obciążenia – podkreślił. – Co więcej, Irańczycy mierzą się z egzystencjalnym zagrożeniem.
Walczą z dwoma ludobójczymi państwami, USA i Izraelem, które są zdeterminowane, by zniszczyć Iran, zrujnować go, uczynić go drugą Syrią. Biorąc pod uwagę, że Iran bardzo chce przetrwać, nie podda się. Dlatego [konflikt] będzie trwać dłużej, niż te trzy-cztery miesiące – ocenił.
Część amerykańskich strategów uważa, że sama blokada Cieśniny Ormuz nie wystarczy i konieczny będzie powrót do szeroko zakrojonych bombardowań. Dopiero taka kombinacja – nacisk ekonomiczny i bombardowania – miałaby przynieść zmianę w Iranie i zmusić rząd tego kraju do kapitulacji. Problem z zastosowaniem wyłącznie środka ekonomicznego polega też na tym, powiedział Mearsheimer, że rzecz szkodzi również Amerykanom.
Donald Trump jest pod rosnącą presją, by wycofać się z wojny. Może prowadzić go to do decyzji o ponownej eskalacji militarnej. Tyle, że wcześniejsze bombardowania nie przyniosły wcale zakładanych efektów, dlatego można wątpić, czy ponowna akcja tego rodzaju cokolwiek zmieni. Nawet kombinacja blokady ekonomicznej i bombardowań nie przeważy: Irańczycy zrobią wszystko, by przetrwać i nie poddadzą się.
Zdaniem politologa marne są też szanse na wypracowanie jakiegoś konstruktywnego porozumienia. Wynika to przede wszystkim z dużej rozległości tematów do ustalenia. To zarówno program nuklearny Iranu, jak i odniesienie tego państwa do różnych bojówek – Hamasu, Hezbollahu, Huti-ch.
To także kontrola nad cieśniną Ormuz. – Trudno sobie wyobrazić, by Stany Zjednoczone i Iran mogły dojść do porozumienia w tych sprawach w najbliższym czasie – powiedział. Jak dodał, trzeba też uwzględnić Izraelczyków, którzy chcą kontynuować wojnę i jeszcze bardziej wyniszczyć Iran, dlatego będą dążyć do zerwania negocjacji amerykańsko-irańskich
Według Mearsheimera trwająca wojna w Iranie osłabia też pozycję Donalda Trumpa wobec Xi Jinpinga. Kiedy prezydent USA uda się do Pekinu, Xi będzie mógł mu przypomnieć o amerykańskiej odpowiedzialności za wojnę, która prowokuje poważne trudności ekonomiczne w wielu krajach świata, w tym w Chinach i w USA. Chiński szef państwa będzie naciskał na Trumpa, by ten zakończył wojnę w Iranie; problem w tym, że Trump nie wie, jak ma to zrobić. Ze względu na nowe uwikłanie USA w wojnę z Iranem oraz utrzymujące się uwikłanie w wojnę na Ukrainie, Trump będzie zdaniem politologa bardzo oględny wobec Xi Jinpinga. Ostatnim, czego potrzebuje dziś Waszyngton, to wybuch konfliktu w Azji.
Po raz pierwszy we Włoszech sąd uznał, że dziecko ma troje rodziców: matkę i dwóch ojców. Taki jest prawomocny wyrok sądu apelacyjnego w Bari, który zgodził się na transkrypcję aktu urodzenia 4-letniego chłopca. Urodził się on w Niemczech. Decyzję sądu skrytykowała włoska minister do spraw rodziny. Takie dziwactwa już niedługo będą też w Polsce, a kończy się na pedofilii i handlu dziećmi. Tą samą drogą dot. transkrypcji homo-związków podąża rząd Donalda Tuska.
Na mocy orzeczenia sądu chłopiec jest prawnie dzieckiem trojga rodziców: swojej matki oraz mieszkającej w Niemczech pary mężczyzn, którzy zawarli tam „związek małżeński” i wychowują syna od urodzenia- podały włoskie media.
Matka dziecka jest przyjaciółką pary mężczyzn. Dziecko zostało uznane przez jednego z nich, który jest jego ojcem biologicznym. Ale także partner ojca, mający pochodzenie włosko- niemieckie wniósł o uznanie, że to jego syn i otrzymał na to zgodę niemieckiego sądu zgodnie z obowiązującym tam prawem, dopuszczającym adopcję dzieci przez pary homoseksualne.
Dwóch mężczyzn następnie skierowało wniosek do urzędu stanu cywilnego w Apulii o to, aby uznanie ich ojcostwa wpisano do włoskiego aktu urodzenia dziecka. Odpowiedź była odmowna, głównie w związku z podejrzeniem, iż syna urodziła parze surogatka, co we Włoszech jest zabronione i ścigane jako przestępstwo.
Para zaprzeczyła, jakoby skorzystała z usług surogatki.
Sprawa trafiła do sądu apelacyjnego w Bari, który zarządził prawomocnie transkrypcję aktu, uznającego wszystkich troje rodziców także we Włoszech. Odwołano się przy tym do zgody wyrażonej przez niemieckiego sędziego.
– Nie było żadnej tajnej umowy dotyczącej surogacji. To sprawa trzech osób, które wszystkie chcą być rodzicami tego dziecka, a sąd to uznał- oświadczyła adwokatka mężczyzn Pasqua Manfredi.
Wyrok ten włoskie media uznały za „przełomowy”.
Potępiło go katolickie stowarzyszenie Pro Vita & Famiglia, które oświadczyło: „prawne uznanie związków jednopłciowych wywróciło prawo rodzinne do góry nogami, narażając małoletnich na wszelkiego rodzaju społeczne i ideologiczne eksperymenty”.
– Idea rodziny zaczyna być głęboko zraniona, dekonstruowana- stwierdziła w telewizji RAI minister do spraw, przyrostu naturalnego i równych szans Eugenia Roccella.
Dodała: – Problemem nie jest dwóch ojców, ale troje rodziców. Co to na przykład otwiera na poziomie poligamii?
– Problem jest taki: czy rodzina może składać się z trojga, czworga czy pięciorga rodziców? Uważam, że kluczowy jest powrót do idei rodziny złożonej z ojca i matki, związanych relacją – oceniła minister z rządu Giorgii Meloni.
[To kobitka już nie śmie mówić o Sakramencie Małżeństwa, wierności i miłości? To kraj katolicki??
”Netanjahu odejdzie, ale państwo (Izrael) umrze wraz z nim” (Haaretz)
„Zwycięstwo ma tysiąc ojców, ale porażka jest sierotą”. – John Keats
„To niesprawiedliwa rzecz w wojnie: zwycięstwo przypisują sobie wszyscy, porażkę przypisują tylko jednemu” – Tacyt
————————————–
Zwycięstwo jednoczy, ale porażka dzieli.
Teraz Izraelczycy i Amerykanie zaczynają oskarżać się nawzajem o to, że wierzyli, że łatwo będzie obalić irański reżim, a tym samym odsunąć na bok regionalne mocarstwo, którego samo istnienie było uciążliwe zarówno dla Waszyngtonu, jak i Tel Awiwu. Joe Kent, były amerykański dyrektor antyterrorystyczny, który niedawno zrezygnował z rządu Trumpa twierdzi, że jeszcze przed wybuchem wojny w Iranie amerykańska społeczność wywiadowcza była zgodna, że Republika islamska nie opracowuje broni jądrowej i że – w przypadku konfliktu – Cieśnina Ormuz zostanie zamknięta. Ponadto argumentował, że atakowanie i zabijanie irańskich przywódców nie doprowadzi do zmiany reżimu, ale raczej do jego wzmocnienia. Dlaczego więc Donald miałby decydować się na atak?
Najpopularniejszą odpowiedzią jest to, że Netanjahu przekonał go, a raczej szantażował, zmuszając go do zrobienia kroku, którego prezydent tak naprawdę nie chciał zrobić. W Izraelu ta odpowiedź jest teraz otwarcie kwestionowana. Znacząca izraelska gazeta Israel Hayom – w tłumaczeniu Israel Today – należąca do miliardera Miriam Adelson, naturalizowanej Amerykanki, kwestionuje tę tezę, a dziennikarz, który napisał artykuł, twierdzi, że „raporty opublikowane między innymi przez New York Times i Washington Post, twierdząc, że Netanjahu wciągnął Trumpa i Stany Zjednoczone w wojnę, częściowo twierdzące, że reżim może zostać obalony, są ewidentnie błędne.” Rozmowy, które przeprowadziłam, wskazują, że przynajmniej niektórzy wyżsi urzędnicy administracji Trumpa i sam Trump byli tymi, którzy wierzyli, że reżim może zostać obalony, podczas gdy izraelski zespół przedstawił znacznie ostrożniejszą ocenę sprawy.”
Tak więc teoria pochodząca z Tel Awiwu, ale także z USA, biorąc pod uwagę szczególne stanowisko redaktora gazety, który jest przynajmniej rzecznikiem lobby syjonistycznego, jest taka, że idea tarana, który zniszczyłby wolę Iranu, by się oprzeć, zrodziła się w tej przerażającej mieszance chrześcijańskich syjonistów i amatorów wojskowych, którymi Donald się otoczył. Krótko mówiąc, Amerykanie oskarżają Izrael, A Izrael oskarża Amerykanów. I tutaj nie jest tak ważne, aby zrozumieć, kto ma rację — jeśli rzeczywiście jest jakiś powód, aby znaleźć w tym szaleństwie. Budzi się kontrowersja, która sama w sobie zdradza poczucie porażki. Jeśli zwycięstwo ma wielu ojców, porażka jest sierotą, a bohaterowie chcą za wszelką cenę zaprzeczyć przypisywanej sobie winie. Sam fakt, że ta kontrowersja się pojawia, jest wyraźnym dowodem na to, że gęsta, gorzka chmura porażki gromadzi się nad głowami osób odpowiedzialnych za całkowicie nieuzasadnioną agresję na Iran, a teraz wszyscy próbują obwiniać innych.
W końcu oba rządy spowodowały tak głośną katastrofę i naraziły się na fiasko o tak epokowych rozmiarach, że naturalne jest, aby starać się nie być postrzeganym jako odpowiedzialny. Wojna w Iranie skutecznie oznacza upadek jednobiegunowej mocy USA, z którą ściśle związany był urojony projekt Wielkiego Izraela. Teraz te sny okazały się koszmarem i wyznaczają koniec pewnej epoki, ale nie pozostawiają miejsca na przyszłość. Z jednego powodu: przyszłość jest teraz gdzie indziej. Od połowy 2026 roku Izrael prowadzi znaczącą, przyspieszającą i kontrowersyjną działalność inwestycyjną w nieruchomości na Cyprze, podczas gdy jego inwestycje w Argentynie koncentrują się w dużej mierze na strategicznych partnerstwach technologicznych, rolniczych i energetycznych, a nie na masowych przejęciach nieruchomości mieszkalnych.
Opozycja na Cyprze ostrzegła niedawno, że Izrael ustanawia „enklawę” w tym kraju wyspiarskim UE, poprzez rosnące przejęcia nieruchomości przez izraelskich inwestorów. Ostrzeżenie spowodowało burzę dyplomatyczną, zarówno cypryjscy, jak i Izraelscy urzędnicy potępili ostrzeżenie opozycji jako „antysemickie.” „Izraelscy nabywcy kupują znaczące działki i strategiczne aktywa gospodarcze” – powiedział w czerwcu rzecznik Postępowej Partii Ludzi Pracy (AKEL) Stefanos Stefanou. „Budują syjonistyczne szkoły, synagogi, zamknięte Enklawy … Izrael przygotowuje sobie Podwórko Na Cyprze, a to nie może nie wywołać dla nas alarmu.” „Izraelskie gazety mówią o ukierunkowanej polityce ekspansji Izraela na Cypr” – powiedział. „Nie mówimy tego z ksenofobii czy antysemityzmu” – dodał, podkreślając, że „Izrael nas okupuje.” Zauważył, że Izrael kupił duże ilości ziemi i tworzy zamknięte społeczności, głównie w Larnace i Limassol. „To nie są tylko domy wakacyjne. Są to osady we wszystkim oprócz nazwy.” Konkretne obszary są kupowane masowo” – powiedział Stephanou. Doprowadziło to do „zamkniętych obszarów prawie niedostępnych dla nikogo innego niż obywatele Izraela.” Ostrzegł: „w pewnym momencie odkryjemy, że nasza własna ziemia nie należy do nas”, dodając, że Cypr staje się „enklawą satelicką” dla Izraela. Te przejęcia gruntów są przeprowadzane w ramach tak zwanej „Złotej wizy”, systemu pobytowego po inwestycji, który umożliwia obywatelom spoza UE nabycie miejsca zamieszkania poprzez inwestowanie w nieruchomości. Cypr wydał tysiące takich wiz z niewielkim nadzorem. Inne kraje UE, w tym Hiszpania, ograniczyły sprzedaż gruntów obywatelom spoza UE. Cypryjskie media, w tym Politis i Cyprus Mail, opublikowały niedawno raporty śledcze na temat tych zamkniętych społeczności i nacisków politycznych, aby rozprawić się z nadużywaniem złotej wizy, szczególnie przez AKEL. W latach 2021-2025 Izraelczycy kupili ponad 1400 nieruchomości w Larnace, ponad 1100 w Limassol i ponad 1200 w Pafos – często zlokalizowanych w pobliżu portów, kurortów i strategicznych miejsc, takich jak bazy wojskowe. W sumie od 2021 roku na południowym Cyprze zakupiono prawie 4000 Nieruchomości powiązanych z Izraelem. „Izraelczycy mają tendencję do kupowania dużych działek, w których znajdują się uzdrowiska i kurorty – zamknięte społeczności, że tak powiem. Pyla stała się ich nieoficjalnym centrum – powiedział niedawno Cyprus Mail konsultant ds. nieruchomości Loizos Loizou. W latach 2018-2025 Liczba Izraelczyków mieszkających na Cyprze wzrosła z 6500 do około 15 000. Izraelska gazeta Haaretz niedawno poinformowała, że izraelska Agencja Wywiadowcza Mossadu działała na Cyprze i wykorzystywała ją do „operacji w kryjówce.” Ynet zauważył również, jak Izraelczycy „szturmowali” rynek nieruchomości na Cyprze. Hebrajskie media monitorowały rosnący trend nabywania ziemi przez Izrael na Cyprze w ciągu ostatnich kilku lat. Haaretz poinformował w sierpniu 2023 roku, że Izraelczycy kupują „wszystko w zasięgu wzroku” w tym kraju wyspiarskim, nazywając go „drugim Izraelem”.” Podczas niedawnej wojny z Iranem dziesiątki Izraelczyków dotarło na Cypr łodziami, aby uciec przed uderzeniami rakiet balistycznych. Ostrzeżenia cypryjskiej opozycji wywołały wrzawę.
Ambasador Izraela na Cyprze Oren Anolik powiedział: „z głębokim niepokojem obserwujemy i potępiamy pojawienie się nietypowej antysemickiej retoryki w publicznym dyskursie Cypru – retoryki, która pod pozorem „politycznej troski” ożywia mroczne wzorce z przeszłości: zbiorową winę, teorie spiskowe i zawoalowane kozły ofiarne.”
Politycy z niektórych centrowych partii Cypru również potępili komentarze Stephanou. Rząd cypryjski nie wydał oficjalnego komentarza w tej sprawie. Jednak Urzędnik z Ministerstwa Spraw Zagranicznych Cypru powiedział Cyprus Mail, że Nikozja „monitoruje dyskurs” i rozważa parlamentarną debatę na temat mowy nienawiści przed sierpniową przerwą.
AKEL odrzucił oskarżenie o antysemityzm, mówiąc ,że” sprzeciwia się wszelkim formom mizantropii ” i że jego krytyka dotyczy polityki rządu, a nie tożsamości żydowskiej. Stefanou oskarżył ambasadora Izraela o „próbę wywołania nieuzasadnionej debaty.” Na Cyprze znajduje się baza Akrotiri, główny obiekt Armii Brytyjskiej używany przez Izrael do misji rozpoznawczych nad Gazą. Izrael i Cypr zintensyfikowały w ostatnich latach współpracę wojskową w ramach wspólnej deklaracji podpisanej w 2017 roku. Przeprowadziły także kilka wspólnych ćwiczeń wojskowych i morskich. Cypr utrzymuje również bliskie więzi obronne z USA.
Izraelski dziennik Haaretz, jedna z najważniejszych i najbardziej szanowanych publikacji Izraela, opublikował 1 maja 2026 roku artykuł, po którym wszyscy zaniemówili. Felietonistka Carolina Landsmann bez ogródek zatytułowała go: „Netanjahu odejdzie, ale państwo umrze wraz z nim.” Czy państwo syjonistyczne osiągnęło swój koniec? W jasny i bezpośredni sposób dziennikarka stwierdza, że Netanjahu ostatecznie wycofa się z polityki (krążą pogłoski o umowie, która pozwoli mu odejść bez pójścia do więzienia), ale szkody, które już wyrządził krajowi, są tak wielkie, że państwo Izrael, jakie znamy, nie przetrwa.
To nie jest zewnętrzna krytyka. Pochodzi od kogoś z Izraela, piszącego w izraelskiej gazecie, oświadczającego, że cały projekt się skończył. Jej zdaniem Netanjahu całkowicie rozebrał fundamenty kraju. Społeczeństwo izraelskie jest rozdrobnione, bardziej podzielone niż kiedykolwiek i nie ma sposobu, aby je odbudować. Armia, niegdyś duma wszystkich, jest zmęczona, wyczerpana i pozbawiona dawnej siły. Izrael nie ma już przyjaciół na świecie: kiedyś uznawany jako silna demokracja, teraz jest postrzegany jako kraj, który generuje nienawiść na całym świecie z powodu swoich działań. A najgorsze, mówi Landsmann, jest to, że naprawienie tego wszystkiego nie jest już możliwe. To jak niemożliwy sen, miraż.
Dlaczego? Ponieważ najważniejsze instytucje w kraju — sądownictwo, media i Parlament (Kneset) – zostały zniszczone. Nie funkcjonują już tak, jak powinny; są niezrównoważone, kontrolowane przez jedną stronę i straciły równowagę. Nie ma odwrotu. Autorka wyjaśnia, że nie ma już znaczenia, czy odbywają się wybory, czy powstają nowe partie, czy zmienia się skład parlamentu. Wszystko to jest stratą czasu; obrażenia są zbyt głębokie, a punkt bez powrotu już minął.
Netanjahu nie tylko rządził, ale Izrael stał się jego krajem. Jego koniec będzie końcem Państwa. Zabił je. To nie pochodzi od wroga Izraela. Oświadczenie pochodzi od wybitnego głosu w samym Izraelu. To tak, jakby kraj otwarcie przyznał, że marzenie, które sprzedawał od dziesięcioleci — o byciu niezwyciężonym, stabilnym i wiecznym — rozpada się od wewnątrz. Netanjahu odchodzi, ale państwo, którego tak zaciekle bronił, on pójdzie z nim. Artykuł jest brutalną i uczciwą autopsją tego, co wydarzyło się w ostatnich latach. I diagnozuje tak, jak patrzy świat. Nie ma co już tego ukrywać: Projekt Syjonistyczny dobiegł końca.
Rekordowa Hasbara
Izrael przeznacza 730 milionów dolarów na zniszczenie ludobójstwa, ale nie wierzę, że to wystarczy. Izrael zwiększył swój budżet propagandowy dziesięciokrotnie, osiągając 730 milionów dolarów. To nie tylko kwestia wizerunku, ale strategicznego przetrwania. Z budżetem propagandowym, który wzrósł dziesięciokrotnie w ciągu mniej niż dwóch lat, Izrael przyznaje – poprzez liczby – że jego globalna reputacja, ze względu na Gazę i otwarte fronty na Bliskim Wschodzie, spadła do poziomów, których nie widziano od czasu jej powstania.
Zgodnie z przyjętą w marcu ustawą budżetową państwo żydowskie przeznaczyło 730 milionów dolarów na krajową Dyrekcję Dyplomacji Publicznej (Hasbara). Liczba ta stanowi dramatyczny wzrost w stosunku do zeszłorocznych 150 milionów dolarów, co z kolei było już dwudziestokrotnie wyższe niż wydatki sprzed 2023 roku. Największa część środków przeznaczona jest na cyfryzację. Rząd Izraela przeznaczył 50 milionów dolarów na masową kampanię reklamową na platformach społecznościowych (Meta, Google, X). Do tego dochodzi około 40 milionów dolarów na przyjęcie setek zagranicznych delegacji: nie tylko polityków i duchownych, ale także influencerów, Rektorów Uniwersytetów i liderów społeczności. Celem jest zbudowanie sieci ambasadorów, wolontariuszy gotowych do rozpowszechniania izraelskiej narracji w swoich krajach.
Ale najbardziej zaskakującym posunięciem jest miesięczny kontrakt o wartości 1,5 miliona dolarów podpisany z firmą powiązaną z Bradem Parscale, byłym strategiem cyfrowym Donalda Trumpa. Firma – ta sama, która otrzymała już 9 milionów dolarów na poprzednią kampanię – wykorzysta narzędzia sztucznej inteligencji do kształtowania globalnej opinii publicznej, mikro-kierowania do niezdecydowanych wyborców i wzmacniania nastrojów proizraelskich. Obecnie to algorytmiczna broń na służbie hasbary. Jak wspomniano wcześniej, utworzono scentralizowane centrum monitorowania, które śledzi setki gazet i tysiące codziennych wzmianek o Izraelu. Ale Middle East Eye dodaje niepokojący szczegół: sala prasowa nie tylko obserwuje, ale interweniuje w czasie rzeczywistym, koordynując zaprzeczenia, kontrnarracje i powodzie wyrównanych komentarzy. Wojna hybrydowa pod każdym względem, ale dotyczy instytucjonalnej komunikacji państwa sprzymierzonego z Zachodem. Te kolosalne wydatki są uzasadnione upadkiem wizerunku Izraela, obecnie poświadczonego przez najbardziej autorytatywne instytuty wyborcze.
Pew Research Center (kwiecień 2026) potwierdza, że 60% Amerykanów ma niekorzystną opinię o Izraelu, ze szczytem 80% wśród Demokratów. Nawet wśród Republikanów poniżej 50 roku życia większość (57%) wyraża negatywną opinię. A upadek nie oszczędza amerykańskich Żydów: wsparcie spadło poniżej dwóch trzecich.
Ale najbardziej niepokojąca liczba dla Tel Awiwu pochodzi z raportu Instytutu Studiów nad bezpieczeństwem narodowym (INSS), który mówi o „izolacji dyplomatycznej i publicznej bezprecedensowej od narodzin państwa. Ten sam think tank alarmuje o „pełzającym bojkocie gospodarczym”: firmy, uniwersytety i organizacje społeczeństwa obywatelskiego coraz bardziej niechętnie nawiązują stosunki z Izraelem, co zagraża sercu jego gospodarki intensywnie wykorzystującej technologię. Upadek poparcia, porażka Izraela.
ak więc, podczas gdy sondaże sygnalizują załamanie poparcia, odpowiedzią Tel Awiwu nie jest zmiana polityki w Gazie i gdzie indziej, ale operacja na dużą skalę mająca na celu zmianę postrzegania USA i globalnej opinii publicznej, przekształcając świat w prawdziwe propagandowe pole bitwy. Pytanie, które zadaje wielu analityków, brzmi: czy nawet maszyna propagandowa o wartości 730 milionów dolarów może odwrócić tak głęboki trend.
Ponieważ problem Izraela jest teraz strukturalny: Zachodnia opinia publiczna, a zwłaszcza amerykańska opinia publiczna, ponownie rozważa swój sojusz z państwem oskarżonym o ludobójstwo i podżeganie do wojny. Temat, który jeszcze kilka lat temu był uważany za tabu, ale który dziś stał się głównym nurtem w debacie politycznej.
Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” • 12 maja 2026michalkiewicz
Co było najtwardszym jądrem systemu komunistycznego? Najtwardszym jądrem była bezpieka – co wyszło na jaw w stanie wojennym, kiedy to na rozkaz bezpieczniaków, internowany został Edward Gierek i jego pierwszy minister Piotr Jaroszewicz. Nie chodziło o to, że Gierek, czy Jaroszewicz stwarzali jakieś zagrożenie dla socjalizmu, czy sojuszów. Ani jednemu, ani drugiemu taki pomysł nie przyszedłby do głowy nawet w gorączce. Chodziło wiec o to, by przy pomocy tej aluzji dać tubylczemu narodowi do zrozumienia, że partia już się nie liczy. Oto wpakowaliśmy za kratki pierwszego sekretarza i co? I nic – ani jeden głos nie podniósł się w jego obronie. Toteż bezpieka wojskowa i cywilna administruje w pełnej zgodzie i harmonii stanem wojennym – aż do roku 1984.
Wtedy dochodzi do fermentacji w ZSRR, którym wcześniej rządzili sklerotyczni starcy: Breżniew, Andropow i Czernienko, co to nie byli już w stanie zareagować na erozję systemu jałtańskiego – czy bronić go do upadłego, czy zrobić coś alternatywnego. Musiały tam trwać przygotowania do zmiany na szczytach władczy, które przełożyły się na sytuację w naszym nieszczęśliwym kraju. Nie było bowiem bez znaczenia, kto będzie wykonywał nowe rozkazy z Moskwy. Toteż jesienią 1984 roku doszło do konfrontacji między wywiadem wojskowym i bezpieką „cywilną”, czyli SB, czego zewnętrznym wyrazem było zamordowanie ks. Jerzego Popiełuszki. Warto przypomnieć, że generał Kiszczak powiedział wtedy, że to morderstwo miało „uderzyć w generała Jaruzelskiego”, czyli w wywiad wojskowy.
Ta wojna zakończyła się już w maju 1985 roku, zaraz po tym, jak w marcu 1985 roku nowy sekretarz KC KPZR Michał Gorbaczow, spotkał się w Genewie z prezydentem Ronaldem Reaganem, któremu zaproponował, by wspólnie ustanowili nowy porządek polityczny w Europie – a ZSRR odstąpi od desperackiej obrony porządku jałtańskiego. Ze wszystkich stanowisk pytajnych i państwowych został zdymisjonowany gen. Mirosław Milewski, co świadczyło, że na placu boju pozostał wywiad wojskowy. Miało to przełożenie na przełomie lat 80-tych i 90-tych, kiedy to SB została poddana „weryfikacji”, podczas gdy wywiad wojskowy przeszedł transformację w szyku zwartym i jako Wojskowe Służby Informacyjne, nadzorował prawidłowy jej przebieg.
Oferta sowiecka została przez Amerykanów przyjęta – o czym świadczyły regularne, coroczne spotkania obydwu przywódców, podczas których szczegóły nowego porządku były stopniowo konkretyzowane. I już na następnym spotkaniu w Rejkjaviku na Islandii w roku 1986 okazało się, że istotnym elementem tego nowego porządku będzie ewakuacja imperium sowieckiego ze Środkowej Europy. Ta ewakuacja nastąpiła co prawda prawie 10 lat później – ale wtedy pojawiła się wiarygodna informacja, że tak będzie – która wywołała ogromny rezonans w państwach Europy Środkowej, w których rozpoczęły się przygotowania do sławnej transformacji ustrojowej. Wiadomo było bowiem, że jak tylko Sowieci się ewakuują, to ten ustrój, jakiego świat nie widział, nie przetrwa długo, więc trzeba zawczasu przygotować się do nowego ustroju.
W nowym ustroju, o pozycji społecznej i politycznej będzie decydował stan posiadania, toteż środowisko władzy, czyli tzw. „nomenklatura” rozpoczęło gromadzenie majątków poprzez rozkradanie majątku państwowego. Służyły temu celowi spółki nomenklaturowe i „afery” – na przykład afera Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego, w ramach której bezpieka ukradła 1640 mln dolarów, teoretycznie wyasygnowanych na skupienie polskich weksli na międzynarodowym rynku finansowym.
To był jeden z systemowych nurtów przygotowań do transformacji ustrojowej, Drugim systemowym nurtem była selekcja kadrowa w strukturach opozycyjnych, by w jej następstwie wyłonić taką reprezentację społeczeństwa, do której wywiad wojskowy miałby zaufanie i z którą podzieliłby się władzą w taki sposób, by jego pozycji nic nigdy zagrozić nie mogło. I tak się stało. Na czele reprezentacji społecznej, jako papierek lakmusowy, został postawiony Kukuniek, otoczony przez przedstawicieli „lewicy laickiej”, czyli dawnych stalinowców, którzy mimo różnych dąsów – zachowali serca po lewej stronie – jak przykazał Stalin. Ukształtowany wtedy system polityczny przetrwał do dnia dzisiejszego z tym, że nazwy tworzących go formacji wprawdzie się zmieniają, ale nie zmienia się sprawa zasadnicza. Chodzi o to, by ani z jednej, ani z drugiej strony nie pojawiła się żadna polityczna alternatywa. Toteż – uprzedzając nieco chronologię – kiedy wskutek niedopatrzenia się pojawiła w postaci Konfederacji, zarówno Volksdeutsche Partei, jak i PiS, ponad podziałami dążą się jej neutralizacji i wyeliminowania.
Ale oprócz tych systemowych przygotowań do transformacji ustrojowej pojawił się nurt trzeci – przygotowań prywatnych. Bezpieczniacy są wprawdzie zdemoralizowani, co się objawia w gotowości służenia każdemu, kto im obieca możliwość pasożytowania na historycznym narodzie tubylczym – ale inteligentni i spostrzegawczy. Dążąc do zagwarantowania sobie osobistej polisy ubezpieczeniowej na wypadek, gdy Sowietów już tu nie będzie, postawili na odwrócenie sojuszy, to znaczy – zawczasu przewerbowali się na służbę do naszych nowych sojuszników w słusznym – jak się okazało – przekonaniu, że oni nie dadzą im – jako swoim agentom – zrobić krzywdy. Tedy jedni przewerbowali się do służb amerykańskich, inni – do niemieckiej BND, jeszcze inni – do izraelskiego Mosadu, a reszta została przy rosyjskim GRU.
W ten sposób ukształtowały się trzy stronnictwa, które rotacyjnie administrują naszym nieszczęśliwym krajem: Stronnictwo Ruskie – obecnie w konspiracji, Stronnictwo Pruskie – obecnie u steru oraz Stronnictwo Amerykańsko-Żydowskie, pragnące do steru powrócić. Zależności, jakie się w trakcie transformacji ustrojowej ukształtowały, przetrwały do dnia dzisiejszego na skutek dwóch czynników. Pierwszym z nich jest dziedziczenie pozycji społecznej, w ramach którego dzieci agentów zostają agentami. Mamy więc całe bezpieczniackie dynastie, które mogliśmy obserwować choćby podczas konferencji „Most” w czerwcu 2015 roku. Drugim czynnikiem jest agentura. Werbowana i za komuny i za „wolnej Polski” obsadziła wszystkie kluczowe dla życia państwowego i publicznego miejsca i za jej pośrednictwem poszczególne stronnictwa ręcznie sterują nie tylko życiem państwowym, ale całym życiem publicznym, religijnego odcinka nie wyłączając.
A przypominam to wszystko w związku z zamieszaniem, wywołanym przez pana prezydenta Karola Nawrockiego, który zamierza opublikować „Aneks” do „Raportu o Rozwiązaniu Wojskowych Służb Informacyjnych”, których oficjalna nieobecność jest tylko wyższą formą obecności.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
Święty Grzegorz Wielki, papież i doktor Kościoła, uczył z wielką przenikliwością: „Niech strzeże się pasterz, aby przez swą nieuważną milczliwość nie stał się współwinnym błędu”. Ta przestroga, skierowana do pasterzy, dotyczy każdego ochrzczonego, który w obliczu jawnego zła chowa się za parawanem fałszywej tolerancji. W czerwcu 2026 roku, gdy nad Gdańskiem zderzą się dwa światy – modlitewna procesja Bożego Ciała i mroczna manifestacja Mystic Festivalu – staniemy przed wyborem, który zdefiniuje nasze sumienia.
Prawda kontra szyderstwo
W tekstach zespołów Marduk, Grave czy Rotting Christ, które otwarcie lżą naszego Zbawiciela, słyszymy echo buntu opisanego na kartach Pisma Świętego. Kiedy wykonawcy ci krzyczą o „gniciu Chrystusa” lub głoszą nienawiść do „imienia Bożego”, wypełniają słowa Psalmu 74: „jak długo, Boże, będzie urągał nieprzyjaciel? Czy wróg na zawsze będzie bluźnił Twemu imieniu?” (Ps 74, 10)
Bluźnierstwa padające ze sceny to realizacja biblijnej przestrogi: „To przede wszystkim wiecie, że przyjdą w ostatnich dniach szydercy pełni szyderstwa, którzy będą postępowali według własnych żądz” (2 P 3, 3). W konfrontacji z zespołem Marduk, który szydzi z Męki Pańskiej, święty Paweł przypomina: „Nie łudźcie się: Bóg nie dozwoli z siebie szydzić” (Ga 6, 7). Wątpliwa „wolność”, którą głoszą te grupy, jest w istocie niewolą nihilizmu, o której pisał św. Piotr: „Wolność im głoszą, a sami są niewolnikami zepsucia” (2 P 2, 19).
Ojcowie Pustyni: Rozeznawanie duchów
Ojcowie Pustyni, badając zakamarki ludzkiej duszy, wskazywali, że bluźnierstwo jest owocem pychy, która próbuje zająć miejsce Stwórcy. Ewagriusz z Pontu w swoim dziele O ośmiu duchach złapisał: „Duch bluźnierstwa jest tym, który podpowiada słowa przeciwne Bogu”. To, co dzieje się za murami dawnej Stoczni Gdańskiej, to zmaterializowana pokusa: próba zastąpienia pokornej adoracji agresywnym aktem buntu.
Kiedy zespół Hostia profanuje nazwę Najświętszego Sakramentu, stajemy przed zjawiskiem, które św. Antoni Wielki identyfikował jako metodę działania demonów: „Czynią zgiełk i krzyczą… aby przerazić prostych ludzi”. Użycie słowa „Hostia” jako szyldu dla nienawiści jest klasycznym bluźnierstwem przeciwko świętości – zło nie potrafi tworzyć, potrafi jedynie kraść symbole i wypełniać je rozpaczą, by zwodzić nieumocnione dusze.
Katechizm Kościoła Katolickiego w punkcie 2148 nie pozostawia miejsca na wątpliwości:
„Bluźnierstwo sprzeciwia się bezpośrednio drugiemu przykazaniu. Polega ono na wypowiadaniu przeciw Bogu – wewnętrznie lub zewnętrznie – słów nienawiści, wyrzutów, wyzwań, na mówieniu źle o Bogu, na braku szacunku względem Niego w słowach, na nadużywaniu imienia Bożego. Św. Jakub piętnuje tych, którzy bluźnią zaszczytnemu Imieniu (Jezusa), które wypowiedziano nad (nimi) (Jk 2, 7).
Zakaz bluźnierstwa rozciąga się także na słowa przeciw Kościołowi Chrystusa, świętym lub rzeczom świętym. Bluźniercze jest również nadużywanie imienia Bożego w celu zatajenia zbrodniczych praktyk, zniewalania narodów, torturowania lub wydawania na śmierć. Nadużywanie imienia Bożego w celu popełnienia zbrodni powoduje odrzucanie religii. Bluźnierstwo sprzeciwia się szacunkowi należnemu Bogu i Jego świętemu imieniu. Ze swej natury jest grzechem ciężkim (Por. KPK, kan. 1369)”.
Dopuszczenie do takiej manifestacji w dniu Bożego Ciała jest nie tylko błędem społecznym, ale ciężkim zaniedbaniem duchowym narodu. Nie możemy być jedynie biernymi obserwatorami, jak ci, którzy stali pod Krzyżem. Święty Hieronim pouczał: „Kto słyszy bluźnierstwo i milczy, staje się uczestnikiem grzechu”. Naszą odpowiedzią powinno być zadośćuczynienie – modlitwa i publiczne wyznanie wiary.
Czas na krucjatę wynagrodzenia
W czerwcu 2026 roku Gdańsk stanie się polem walki o duszę polskiej młodzieży. Konfrontacja tekstów pełnych beznadziei z radosnym hymnem Pange Linguato wybór między cywilizacją życia a cywilizacją grobu.
Wynagrodzenie modlitewne: Niech tydzień Bożego Ciała będzie czasem postu i modlitwy przebłagalnej za zniewagi wyrządzane Najświętszemu Sercu Pana Jezusa.
Publiczne wyznanie wiary: Niech nasza obecność przy monstrancji będzie żywym dowodem na to, że Polska kocha swojego Króla.
Podpis pod petycją: To Twój głos w obronie Sacrum. „Do każdego więc, który się przyzna do Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja przed moim Ojcem” (Mt 10, 32).
Nie pozwólmy, by fundamenty Wiary naszej Ojczyzny zostały zdeptane przez cynicznych prowokatorów. Stańmy po stronie Chrystusa, zanim ryk ze Stoczni zagłuszy sumienie naszego narodu.
Dyrektor Narodowej Służby Wywiadowczej, Tulsi Gabbard, prowadzi obecnie śledztwo w sprawie ponad 120 laboratoriów biologicznych za granicą, finansowanych od dziesięcioleci z pieniędzy amerykańskich podatników.
Weryfikator faktów zawstydzony: Tulsi Gabbard potwierdza istnienie gigantycznej sieci finansowanych przez USA biolaboratoriów – w tym ponad 40 laboratoriów na Ukrainie
uncut-news.ch
Wielki „spisek” ostatnich lat ujawnia się obecnie na żywo na oczach opinii publicznej. Przez lata ludzie byli zniesławiani, cenzurowani i nazywani „rosyjskimi propagandzistami” lub „teoretykami spiskowymi”, jeśli wskazywali na finansowane przez USA laboratoria biologiczne za granicą. Weryfikatorzy faktów, główne media i zachodnie rządy wielokrotnie uznawały takie twierdzenia za dezinformację.
Teraz jednak sama szefowa amerykańskiego wywiadu, Tulsi Gabbard, potwierdziła, że Waszyngton sfinansował ponad 120 laboratoriów biologicznych w ponad 30 krajach – w tym ponad 40 na Ukrainie.
To, co przez lata uważano za „teorię spiskową”, nagle stało się przedmiotem oficjalnego śledztwa rządu USA.
Prawdziwym skandalem nie jest samo istnienie tych laboratoriów. Większym skandalem jest systematyczne oszukiwanie opinii publicznej. Podczas gdy krytycy zostali publicznie zdyskredytowani, ówczesna zastępca sekretarza stanu USA, Victoria Nuland, przyznała przed Senatem USA już w 2022 roku, że na Ukrainie istnieją ośrodki badań biologicznych, których kontrola nad nimi stanowiłaby zagrożenie w przypadku wojny. Mimo to zachodnie media i osoby weryfikujące fakty nadal twierdziły, że takie ostrzeżenia to „rosyjska dezinformacja”.
Gabbard otwarcie stwierdza, że jej agencja bada, jakie patogeny są obecne w tych laboratoriach, jakie badania są tam prowadzone i czy przeprowadzano tzw. eksperymenty „wzmocnienia funkcji” – czyli badania, w których wirusy mogą stać się bardziej niebezpieczne lub zaraźliwe.
Nagle coś, co wcześniej było agresywnie zaprzeczane, okazuje się rzeczywistością.
Szczególnie alarmujące jest to, że według raportu, ponad 1,4 miliarda dolarów amerykańskich napłynęło na odpowiednie badania poza Stanami Zjednoczonymi w latach 2014–2023. Jednocześnie nawet amerykańskie organy regulacyjne najwyraźniej nie były w stanie ustalić, które potencjalnie pandemiczne patogeny były faktycznie przedmiotem badań.
Historia niepokojąco przypomina debatę wokół laboratorium w Wuhan. Tam również teoria o wypadku laboratoryjnym była początkowo tematem tabu. Każdy, kto zadawał pytania, był usuwany z mediów społecznościowych lub publicznie oczerniany. Dopiero po latach władze Zachodu przyznały, że nie można w żaden sposób wykluczyć laboratoryjnego pochodzenia zdarzenia. Teraz ten sam schemat powtarza się w przypadku zagranicznych laboratoriów biologicznych.
Prawdziwym sednem problemu nie są same badania, ale wzajemne oddziaływanie tajemnicy, kampanii medialnych i politycznej kontroli debaty publicznej. Krytyczne głosy nie zostały odrzucone, lecz moralnie odrzucone. Każdy, kto wypowiadał się na temat laboratoriów biologicznych, był nazywany „agentem Moskwy”. Nawet politycy tacy jak Tulsi Gabbard zostali publicznie oczernieni jako zdrajcy przez senatorów USA po tym, jak ostrzegali przed niezabezpieczonymi ośrodkami biologicznymi na Ukrainie.
Dziś ta sama kobieta oficjalnie bada te same struktury.
Szczególnie alarmujące są zarzuty, że administracja Bidena aktywnie próbowała „kształtować” postrzeganie opinii publicznej, aby zminimalizować powiązania USA z laboratoriami. Według raportu, działania te były częścią strategii „odporności informacyjnej”, czyli kontroli narracji publicznej.
Innymi słowy, uwaga skupia się nie tylko na samych badaniach, ale także na kwestii tego, czy rządy i media wspólnie próbowały zatuszować krytyczne informacje.
Ta sprawa po raz kolejny pokazuje, jak szybko termin „teoria spiskowa” jest dziś wykorzystywany jako narzędzie polityczne. To, co wczoraj rzekomo zostało „obalone”, jutro nagle zostaje oficjalnie potwierdzone. Te same instytucje, które zniesławiły krytyków, teraz przedstawiają się jako głosiciele oświecenia.
Dla wielu obserwatorów to właśnie jest prawdziwy przypadek naruszenia zaufania: nie chodzi tylko o potencjalnie ryzykowne badania, ale o uświadomienie sobie, że rządy, media i osoby weryfikujące fakty były najwyraźniej gotowe aktywnie bagatelizować niewygodne informacje tak długo, jak były one politycznie niepożądane.
Źródło: Narodowe Archiwum Cyfrowe. Członkowie rodziny jednej z ofiar przewrotu majowego pogrążeni w żałobie.
W maju 1926 roku warszawski bruk zasłały ciała setek zabitych i rannych Polaków. W stolicy trwała bitwa między wojskami wiernymi prezydentowi i rządowi Rzeczypospolitej a uczestnikami puczu marszałka Józefa Piłsudskiego.
Polityczne swary polskich „plemion” doprowadziły do walk bratobójczych. Wszystko zaczęło się w dniu 12 maja, gdy zbuntowane oddziały Piłsudskiego wkroczyły do stolicy. Rebelianci wszem i wobec kolportowali kłamliwą wieść o zbrodniczym ostrzelaniu willi marszałka w Sulejówku, jakoby dokonanym przez prawicowców. Nawoływali do obalenia centroprawicowego rządu Wincentego Witosa, do walki z „partyjniactwem” i „sejmokracją”. Głosili konieczność „sanacji moralnej” – uzdrowienia polskiego życia publicznego, która mogła się dokonać ponoć tylko pod rządami piłsudczyków.
Pewne, zaprawione szable
Piłsudski szedł na Warszawę zrazu na czele dwóch tysięcy żołnierzy, wcześniej skoncentrowanych na manewrach w Rembertowie. Zwolennicy marszałka do dziś utrzymują, że nie planował on zbrojnego obalenia rządu, a „jedynie” swego rodzaju „demonstrację siły”, licząc, że zmusi ona legalne władze do ustąpienia.
Czyżby? Przecież maszerującym oddziałom Piłsudskiego wydano ostrą amunicję. Każdy, kto służył w wojsku ma świadomość, że w armii w czasie pokoju dystrybucja nabojów podlega rygorystycznym procedurom. Żołnierze mogą otrzymać ostre „patrony” wyłącznie na strzelnicy oraz do wykonywania „zadań bojowych” (takich jak służba wartownicza, patrole, konwojowanie). A jakież to zadania bojowe przewidziano w maju 1926 roku dla dwutysięcznej żołnierskiej braci, wplątanej rozkazami dowódców w antyrządową „demonstrację siły” w stolicy?
Być może Piłsudski rzeczywiście za to nie odpowiadał. Zapewne nie planował wszystkich szczegółów akcji. Jednakże w jego otoczeniu znalazły się przewidujące osobistości, które zadbały o środki militarne, na wypadek, gdyby sama „demonstracja siły” zawiodła. Potwierdza to sytuacja już po wybuchu walk bratobójczych – Piłsudski zdradzał wówczas oznaki całkowitego załamania nerwowego, jednak dowodzenie nad wojskiem rokoszan natychmiast przejęli zaangażowani w bunt generałowie.
Wcześniej czciciele marszałka nie kryli, że gotowi są wspierać ambicje polityczne ich idola także z bronią w ręku. Właśnie tak powszechnie interpretowano sławne spotkanie wyższych dowódców w Sulejówku w listopadzie 1925 roku, kiedy generał Gustaw Orlicz-Dreszer zwrócił się do marszałka słowami: „Chcemy, byś wierzył, że gorące chęci nasze, byś nie zechciał być w tym kryzysie nieobecny, osieracając nie tylko nas, wiernych Twoich żołnierzy, lecz i Polskę, nie są tylko zwykłymi uroczystościowymi komplementami, lecz że niesiemy Ci prócz wdzięcznych serc i pewne, w zwycięstwach zaprawione szable”.
A w maju 1926 roku to właśnie Orlicz-Dreszer dowodził będzie militarnymi operacjami puczystów! Gdybyśmy przyjęli tezę o „spontanicznym i przypadkowym” charakterze zamachu majowego, musielibyśmy uznać Józefa Piłsudskiego za wyjątkowego, jedynego w swoim rodzaju nieudacznika, który osiągał swoje cele polityczne zupełnie niechcący, wbrew sobie („nie chciał” dokonać zamachu stanu – a go dokonał; „nie chciał” walk bratobójczych – a do nich doprowadził; „nie chciał” obalać rządu siłą – a go obalił…).
Liczni szatani byli tam czynni
Czy zaangażowanie w przewrocie ograniczało się jedynie do kręgów piłsudczykowskich?
Ongiś profesor Ludwik Hass, człowiek o dość skomplikowanym, niekoniecznie chlubnym życiorysie acz niekwestionowany znawca dziejów masonerii, wystąpił z zaskakującą tezą: decyzja o przeprowadzeniu zamachu stanu i obaleniu rządów prawicy podjęta została przez zakonspirowaną grupę masonów z Wielkiej Loży Narodowej Polski oraz Zakonu Wolnomularstwa Zjednoczeniowego.
Znaczące, że profesor Hass w swoich badaniach dziejów i wpływów masonerii zawsze zajmował postawę niezwykle ostrożną, a przy tym ogromnie dla lóż przyjazną, wręcz ostentacyjnie sceptyczną wobec „masońskich knowań” i „spiskowej teorii dziejów”. Tym większe wrażenie robią jego ustalenia na temat wolnomularskiej konspiracji z lat 20. XX wieku i udziale masonów w przygotowaniu „postępowego zamachu stanu”.
Poza wszelką dyskusją jest fakt, że w najbliższym otoczeniu marszałka roiło się od wolnomularzy. Ot, Bolesław Wieniawa-Długoszowski, Walery Sławek, Edward Rydz-Śmigły, Stefan Dąb-Biernacki, Adam Koc, Marian Zyndram-Kościałkowski, Kazimierz Bartel, Stanisław Car, Leon Kozłowski, Bogusław Miedziński, Aleksander Prystor, Felicjan Sławoj Składkowski, Wojciech Stpiczyński, August Zaleski, Tadeusz Kruk-Strzelecki, Bronisław Pieracki, Kordian Zamorski, Janusz Jędrzejewicz – by wymienić tylko niektórych.
W przypadku oceny działań polityków zaangażowanych w lożach, mafiach czy innych tajnych stowarzyszeniach zawsze pojawia się dylemat – czy swoje decyzje podejmowali samodzielnie, czy też wedle instrukcji swoich ukrytych w cieniu „mistrzów”?
W trakcie rokoszu Piłsudskiemu udzieliły poparcia ugrupowania lewicowe i skrajnie lewicowe – Stronnictwo Chłopskie, PSL „Wyzwolenie”, a nawet Komunistyczna Partia Polski – będąca w istocie sowiecką agenturą! Wsparło go wreszcie najpotężniejsze ugrupowanie lewicy – Polska Partia Socjalistyczna (PPS). To zarządzony przez PPS strajk kolejarzy zadecydował o powodzeniu przewrotu i upadku rządu, jako że uniemożliwił odsiecz Warszawy.
Piłsudczycy, masoni, socjaliści, lewacy, sowieccy agenci… Wszyscy oni mieli różne poglądy i różnorakie cele, ale jednoczyło ich jedno: nienawiść do polskiej prawicy.
Pierwsze boje
Wcale nie musiało dojść do najgorszego. 12 maja w obliczu nadciągających wojsk buntowników rząd i prezydent ogłosili odezwy.
– Żołnierze Rzeczypospolitej! – głosił manifest prezydentaStanisława Wojciechowskiego, konstytucyjnego zwierzchnika sił zbrojnych. – Honor i Ojczyzna – to hasła, pod którymi pełnicie zaszczytną służbę pod sztandarami Białego Orła. Dyscyplina i bezwzględne posłuszeństwo prawowitym władzom i dowódcom to najważniejszy obowiązek żołnierski, na który składaliście przysięgę. Wierność Ojczyźnie, wierność konstytucji, wierność legalnemu rządowi jest warunkiem dotrzymania tej przysięgi.
Rebelianci zajęli wpierw warszawską Pragę. Wojska rządowe zablokowały mosty na Wiśle. Wciąż nie doszło jeszcze do rozlewu krwi. Około godziny 16 na moście Poniatowskiego spotkali się dwaj główni adwersarze: prezydent Rzeczypospolitej Stanisław Wojciechowski oraz przywódca puczystów Józef Piłsudski. Lider rebeliantów bardzo liczył na przeciągnięcie na swoją stronę prezydenta, z którym przecież łączyła go wspólna przeszłość w PPS. Wojciechowski wybrał jednak legalizm.
– Zbliżył się on sam do mnie – wspominał prezydent. – Powitałem go słowami: „Stoję na straży honoru Wojska Polskiego”, co widocznie wzburzyło go, gdyż uchwycił mnie za rękę i zduszonym głosem powiedział: „No, no! Tylko nie w ten sposób…”. Strząsnąłem jego rękę, nie dopuszczając do dyskusji: „Reprezentuję tutaj Polskę, żądam dochodzenia swych pretensji na drodze legalnej, kategorycznej odpowiedzi na odezwę rządu…”.
Zauważmy, że prezydent wcale nie zabraniał Piłsudskiemu realizacji jego racji i ambicji; żądał jedynie, by ten działał zgodnie z prawem.
– Dla mnie droga legalna zamknięta – odpowiedział marszałek.
Rokowania zawiodły, rozmówcy wycofali się. O 17.41 padły pierwsze strzały; oddali je piłsudczycy, z wież przy praskiej głowicy mostu Poniatowskiego, w stronę podchorążych Oficerskiej Szkoły Piechoty. W istocienie miało znaczenia, kto strzelił pierwszy. Oddziały Piłsudskiego odmawiając podporządkowania się prezydentowi i rządowi stały się nielegalną, uzbrojoną siłą rebeliancką winną zbrodni stanu. Wojska rządowe miały obowiązek podjąć przeciw nim działania, tak samo jak czyniły w poprzednich latach choćby przeciw bojówkom komunistycznych i ukraińskich dywersantów na Kresach Wschodnich.
Wojna domowa
Wkrótce odnotowano kolejne wymiany ognia. Piłsudczycy zaatakowali i zdobyli most Kierbedzia, po czym wkroczyli do lewobrzeżnej Warszawy. Rozgorzały boje z udziałem piechoty, artylerii, czołgów, samochodów pancernych, a nawet samolotów.
W garnizonach w całej Polsce panowało poruszenie. W rejonie Warszawy trwała koncentracja sił buntowników. Do puczu przyłączyły się okręgi wojskowe i garnizony w Wilnie, Grodnie, Brześciu, Łodzi… Z kolei wierne rządowi pułki z Poznania, Torunia i Krakowa ruszyły na Warszawę, choć akcję paraliżował wspomniany strajk na kolei zorganizowany przez socjalistów oraz opanowanie przez rebeliantów węzła kolejowego w Częstochowie.
„Kurier Warszawski” pisał: „Straszne, okrutne, potworne słowo: wojna domowa, stało się w Polsce rzeczywistością. Na pokolenie współczesne, któremu Opatrzność pozwoliła doczekać się cudu wskrzeszenia niepodległej ojczyzny, zesłana została najsroższa klęska, jaką tylko można sobie wyobrazić. Naród napiętnowany hańbą stuletniej niewoli, wolności swej tak cudownie zdobytej, nie umie wyzyskać inaczej niż w bratobójczej walce. Doświadczenia historji, chociaż tak nieopisanie dramatyczne, nie nauczyły nas niczego. Polska demokratyczna odradza się w błędach dawnych, a tak posępnych, że wydają się wieczystym przekleństwem narodu”.
Dobro kraju
Były jeszcze inne zagrożenia. Wypadki w Polsce z uwagą obserwowali jej sąsiedzi. Generał Władysław Sikorski donosił ze Lwowa o ruchach wojsk sowieckich na granicy, również o wzmożonej aktywności środowisk nacjonalistów ukraińskich. W Poznaniu Roman Dmowski, nestor polskiej prawicy narodowej ostrzegał:
– Jeżeli można w trzy dni rozegrać batalię z nadzieją zwycięstwa, można ją wydać. Na wojnę domową trwającą kilka tygodni nie można sobie pozwolić, chociażby z uwagi na niebezpieczeństwo niemieckie.
Dla rządzących dobro kraju było ważniejsze niż polityczne spory. 15 maja prezydent Wojciechowski wydał swym żołnierzom rozkaz złożenia broni, po czym wraz z całym rządem Witosa ustąpił. Jak stwierdził:
– Wolę, by Piłsudski objął władzę choćby na dziesięć lat, niż żeby na sto lat zagarnęły Polskę Sowiety.
Wojciechowski politycznie przegrał, ale jego troska o losy Ojczyzny przynosi mu zaszczyt. Druga strona nie ujawniła przesadnych skrupułów. Piłsudczyk Janusz Jędrzejewicz radośnie wieszczył triumf, przy okazji nurzając przeciwników w błocie:
– Padł rząd nieprawości, rząd brudnych rąk i niecnych poczynań. Ustąpił reprezentant państwa, który nie tylko nie potrafił dotrzymać przysięgi swego najwyższego urzędu, ale sam, własnoręcznie, z niepojętą ślepotą, wywołał bratobójczą walkę, pokrywając swoją zarówno formalno-prawną, jak i moralną nieodpowiedzialnością łajdactwa szantażystów-generałów i spekulantów-polityków.
Mamy w tej wypowiedzi radość z zagarnięcia władzy, pogardę dla pokonanych, kłamliwe insynuacje i absolutny brak skruchy z powodu śmierci setek Polaków. Jest też, charakterystyczna i dla współczesnej lewicy mentalność, wedle której za rozlew krwi odpowiada broniąca się ofiara, a nie sprawca napadu.
Kainie, gdzie jest brat twój?
Cena za zrealizowanie politycznych ambicji Józefa Piłsudskiego była straszna. Wedle oficjalnych danych podczas walk w dniach 12 – 15 maja odnotowano śmierć 379 Polaków oraz zranienie kolejnych 920. Pokaźną część strat w tym zestawieniu (164 zabitych i 314 rannych) stanowili przypadkowi cywile, którzy znaleźli się w zasięgu ognia zwaśnionych stron. Po latach na ogół dobrze poinformowany historyk piłsudczykowski Władysław Pobóg-Malinowski zwiększył pokłosie przewrotu do 400 zabitych i 1500 rannych.
Powie ktoś, że były to czasy pełne przemocy. Toż cztery lata wcześniej pierwszy wybrany prezydent, wolnomularz Gabriel Narutowicz sprawował swe obowiązki ledwie tydzień, nim zginął od kul zwolennika prawicy Eligiusza Niewiadomskiego. Jednakowoż tamten zamachowiec wcale nie domagał się stanowisk i zaszczytów; nie próbował uniknąć odpowiedzialności. Obiektywnie przyznał się do „złamania prawa”, a skazany na śmierć określił wyrok jako „sprawiedliwy i potrzebny”. W przeciwieństwie do niego Józef Piłsudski, depcząc po trupach czterystu Polaków sięgnął po władzę, narzucił obowiązkowy kult własnej osoby i do dziś odbiera publiczne hołdy.
„Sanacja moralna”
Ustrój II RP nie był idealny. Polska demokracja z lat 1922-1926 miała swoje wady, ale i niezaprzeczalne osiągnięcia. Opanowano szalejącą hiperinflację, stworzono mocną złotówkę, rozpoczęto budowę Gdyni, wprowadzono reformę rolną, okiełznano czerwoną i niebiesko-żółtą dywersję na Kresach… Tak naprawdę na wiosnę 1926 roku nie było powodu, który by usprawiedliwiał siłowe przejęcie władzy za cenę życia kilkuset Polaków. A jaką to „sanację moralną” zafundowali Polsce piłsudczycy?
Obalony przez rokoszan rząd Wincentego Witosa tworzyła centroprawicowa koalicja ludowców, narodowców i chadeków. Teraz na scenę wkroczyły inne siły. Na najwyższych stanowiskach państwowych zaroiło się od wolnomularzy. Na 16 rządów piłsudczykowskich (1926-1939) aż w 13 stanowisko premiera piastował mason! To piłsudczycy, jako pierwsi rządzący w dziejach Polski (a w świecie drudzy po bolszewikach) częściowo zalegalizowali aborcję. Były fałszerstwa wyborcze i skandale finansowe. Zaniedbano rozwój sił zbrojnych, w tym wojsk pancernych i lotniczych, co zemściło się potem strasznie we wrześniu 1939 roku. Symboliczna była zmiana Godła Państwowego – w 1927 r. usunięto krzyż z korony Orła, w zamian na jego skrzydłach umieszczono dwie pięcioramienne gwiazdy.
Piłsudczykowscy „moraliści” aresztowali generała Władysława Zagórskiego (oficjalnie „zaginął bez wieści” – do dziś nie wiadomo, gdzie ma grób). Uwięzili autora Cudu nad Wisłą generała Tadeusza Rozwadowskiego (schorowany, zmarł wkrótce po uwolnieniu, [najprawdopodobniej zatruwany w więzieniu md] ). W celach wylądowali Wincenty Witos, Wojciech Korfanty i wielu innych zasłużonych dla Ojczyzny. To polscy narodowcy byli pierwszymi zesłanymi do niesławnego obozu w Berezie Kartuskiej.
W „pomajowej” Polsce wprowadzono cenzurę prasy i na różnorakie sposoby prześladowano opozycję. Manifestacje protestacyjne rozpędzano brutalnie, niekiedy krwawo (minister spraw wewnętrznych Marian Zyndram-Kościałkowski ostro rugał zbyt powściągliwych policjantów, wzdragających się przed strzelaniem w tłum: „Były przypadki, że zamiast jednej salwy w powietrze, a drugiej w tłum, dawano kilka salw w powietrze, przez co tłum przestawał się bać i atakował posterunki policyjne”). Co do tortur stosowanych w aresztach i więzieniach, to nawet komendantowi głównemu policji gen. Kordianowi Zamorskiemu wyrwało się raz szczerze: „Pacyfikacja Hołob i okolicy. Czy jest to celowe? Nie są to komuniści, tylko głodni nędzarze, zmaltretowani nędzą przyznają się do wszystkiego, skoro bicie mimo pięknych słów istnieje i to bicie bestialskie”.
Sanacja próbowała kokietować ukraińskich nacjonalistów, ułaskawiając Stepana Banderę i jego zakapiorów. Za to w ramach walki z rzekomymi pozostałościami po wpływach rosyjskich przeprowadziła barbarzyńską akcję niszczenia prawosławnych cerkwi na Chełmszczyźnie (ku wzburzeniu dotąd spokojnej ludności „tutejszej”) oraz forsowała prawdziwie samobójczą ideę ukrainizacji Wołynia.
Rachunki krzywd
Obrońcy sanacji pocieszają się, że jej represyjności nie da się porównać do terroru w III Rzeszy i w Związku Sowieckim. Tym niemniej „pomajowa” władza odpowiadała za śmierć setek Polaków – zabitych podczas rokoszu, w trakcie strajków i demonstracji, zamęczonych w więzieniach i aresztach, zamordowanych skrytobójczo. To haniebna skaza na naszych dziejach, której nie przykryje natrętne przypominanie, że Hitler i Stalin byli jeszcze gorsi.
– Są w ojczyźnie rachunki krzywd – napisał poeta. Ofiar zamachu majowego i innych zamordowanych przez sanację nie uczczono do dziś. Kilka dziesiątków lat przed „moralnym” rokoszem inny twórca dał przejrzystą wskazówkę, którą nie wszyscy raczyli przeczytać:
Historia współczesnych amerykańskich think tanków zaczyna się nie w Waszyngtonie, lecz w Paryżu. W styczniu 1919 roku zwycięzcy I wojny światowej spotkali się na konferencji pokojowej w Wersalu. W skład delegacji amerykańskiej wchodziła grupa naukowców, bankierów i dyplomatów, którzy nazywali siebie „The Inquiry” – panel ekspertów osobiście powołany przez prezydenta Wilsona w celu przygotowania negocjacji pokojowych.
Tak zaczyna się fascynująca historia tworzenia postaw dzisiejszego głębokiego państwa. Historia jest oczywiście dużo starsza i trzeba by było zacząć od masonerii i jej zgubnego wpływu na losy świata. Jednak ten opis jest dobrym podsumowaniem tego, co jest przyczyną zmian w dzisiejszym świecie.
Analiza geopolityczna, która nie uwzględnia wpływu Deep State na wszystkie większe i mniejsze państwa naszego świata, świadczy o nieznajomości autentycznej światowej sytuacji politycznej. Wszystkie ważniejsze wydarzenia polityczna takie jak plandemia kowida, wojna na Ukrainie, na Bliskim Wschodzie, inwazja migrantów, histeria klimatyczna, geoinżynieria – wszystkie te katastrofy zostały zaplanowane i zrealizowane przez ten ponadpaństwowy nowotwór naszego świata.
Narzędzia, jakie wykorzystują to ONZ, UE Światowe Forum Ekonomiczne oraz praktycznie wszystkie rządy zarówno we wschodnim, jak i zachodnim świecie. Wpływ na polityków uzyskali poprzez uzależnienie ich kariery od wsparcia polityczno-medialnego w karierze również tych, którzy dotarli na szczyty władzy państwowej.
Była sobie kiedyś historia o Trumpie, złotym rycerzu na złotym koniu, który chciał pokonać złowrogą branżę farmaceutyczną i „głębokie państwo”. Święty Trump wraz z Billem Gatesem pragnie zwalczać polio, HIV i inne choroby przy użyciu tych samych środków, dzięki którym udało mu się zrealizować swój wspaniały projekt „Operation Warp Speed”. Źródło: Telegram 05.09.2025 r. 17:03.
Nie było złotego konia, zamiast rumaka pojawiła się złota statua.
Przywódcy ewangeliccy popierający ruch MAGA zebrali się w Mar-a-Lago i Trump National Doral Miami, aby poświęcić złotą statuę zadedykowaną Trumpowi, podczas gdy sam Trump dołączył do uroczystości zdalnie przez telefon.
Naturalnie, że wielkie mocarstwa dążą do uzyskania przewagi nad przeciwnikiem. Wiele jednak działań służy jedynie odwróceniu uwagi od autentycznych wydarzeń. W tym tygodniu ma dojść do spotkania szefów Chin i USA. Zobaczymy, jak tanio Trump sprzeda Chińczykom Tajwan? On lubi dobre deale.
Pan rycerz okazał się zbyt słaby na tak skrytego i podstępnego przeciwnika. Chęci pewnie miał, by dobrać się do skóry szarym eminencjom. Kiedy walczy się ze spiskiem budowanym przez setki lat, to kilka spontanicznych akcji może nawet ich zaskoczyć, jednak w końcu znajdą, jakiegoś epsteinowskiego haka, by ustawić go razem z jego ego tam, gdzie sobie tego życzą. Owszem zakończył kretyński genderyzm, drastycznymi metodami zwalcza migrację, zmusił wielkiego Billa szczepionkologa do zwrotu z histerii płonącego świata, w kierunku bardziej mroźnym. Kierunek nie ważny, ważna skrajność, bo tylko skrajne groźby wywołują strach.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Prawie cała planeta zapłaci niezwykle wysoką cenę za najnowszą amerykańską demencję .
Zacznijmy od operacji pod fałszywą flagą.
Iran zaatakował port Fudżajra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich – „święty Graal” eksportu ropy naftowej – ponad tuzinem pocisków balistycznych i manewrujących.
Nie, nie zrobił tego. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej stanowczo temu zaprzeczył. Media w Zjednoczonych Emiratach Arabskich – skrajnie cenzurowanej organizacji – zaczęły rozpowszechniać twierdzenie, że atak miał swoje źródło w Arabii Saudyjskiej.
Mgła wojny. Nikt nie może odkryć prawdziwego źródła operacji pod fałszywą flagą. Dość łatwo obliczyć, kto na niej skorzysta.
Następnie Arabia Saudyjska i Kuwejt zablokowały Stanom Zjednoczonym dostęp do swoich baz lotniczych (teraz już przywróconych) – byli bardzo poirytowani, ponieważ Pentagon całkowicie zbagatelizował atak na Fudżajrę (po raz kolejny sugerując, że była to operacja pod fałszywą flagą).
Dla absurdalnego Sekretarza Obrony USA rakiety wystrzelone nad Fudżajrą nie były naruszeniem i tak już kruchego zawieszenia broni.
Barbaria była wściekła na kontratak Rijadu. W rezultacie okrzyknięta „humanitarna” operacja Wolność, Swoboda, czy jakkolwiek się nazywała – mająca na celu „odblokowanie” Cieśniny Ormuz – zniknęła w niecałe 48 godzin.
Oficjalnym powodem był „ogromny postęp w negocjacjach”. Postęp jest praktycznie zerowy. Prawdziwym powodem nie był impas operacyjny spowodowany zamknięciem przestrzeni powietrznej przez Rijad. To był oszałamiający pokaz siły ognia Iranu, który dosłownie zaparł dech w piersiach Pentagonowi w piersiach. Oczywiście nic nie zostało oficjalnie potwierdzone. Mgła wojny.
Zaraz potem Amerykanie zaatakowali irański tankowiec Hasna w pobliżu Cieśniny Ormuz i uszkodzili jego ster za pomocą działa Super Horneta.
Irańska odpowiedź była ostra: połączenie pocisków balistycznych i manewrujących skierowanych przeciwko okrętom, dronów kamikaze z głowicami odłamkowo-burzącymi oraz łodzi motorowych. Ofiarami były trzy amerykańskie niszczyciele – Truxtun, Mason i Rafael Peralta – próbujące przepłynąć Cieśninę Ormuz od strony Zatoki Omańskiej.
Niszczyciele dosłownie uciekały, ratując życie. Operacja morska Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) była tak zacięta, że musieli użyć systemów obrony ostatniej szansy, takich jak działa CIWS.
——————-
[CIWS (ang. Close-In Weapon System), czyli system artyleryjski obrony bezpośredniej, to w pełni zautomatyzowany, okrętowy system obrony przed pociskami rakietowymi, samolotami i dronami. Działa jako „ostatnia linia obrony”, gdy inne systemy zawiodą, niszcząc zagrożenia w bliskiej odległości (zwykle do 1,5 km) za pomocą szybkostrzelnych działek (20–30 mm) sterowanych radarem. ]
Amerykański okręt wojenny próbujący przepłynąć przez Cieśninę Ormuz został zniszczony przez flotę Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Dwa inne okręty, które przybyły mu z pomocą, zostały poddane silnemu ostrzałowi i zmuszone do ucieczki.
Dane satelitarne z satelity FIRMS NASA wykazały następnie, że duży pożar, wcześniej odkryty w prowincji Musandam w Cieśninie Ormuz, przesunął się z pierwotnego miejsca, co sugeruje, że płonący statek dryfował z prądem. Drugi duży pożar odkryto również 30 km na zachód od małej wyspy Larak.
Pożary miały miejsce dokładnie w tym samym rejonie, w którym niszczyciele zmuszone były użyć systemów obrony bliskiego zasięgu CIWS, 5-calowych dział okrętowych oraz karabinów maszynowych kalibru .50 w obliczu salwy rakiet IRGC wystrzelonych z wybrzeża Bandar Abbas.
Amerykańska odpowiedź, w bezsilnej wściekłości, polegała na atakach na kilka punktów na wyspie Keszm. To niczego nie zmieni.
Krótko mówiąc: w ciągu niecałych 48 godzin Iran i Barbaria przeszli od „ogromnego postępu” w opracowaniu wątpliwego, jednostronnego Memorandum of Understanding (MoU) – w rzeczywistości zredagowanego przez syjonistyczne psy – do wojny bez tabu.
Witamy zatem w „zawieszeniu broni”, które obowiązywało przez cały miesiąc, począwszy od 8 kwietnia, a teraz przerodziło się w sporadyczne strzelaniny (będzie ich więcej), podczas gdy zarówno Barbarzyńcy, jak i Iran mówią: „Odejdźcie, nie ma tu nic ciekawego”.
Nie wolno ci niczego eskortować.
Niezaprzeczalnym wnioskiem, jaki można wyciągnąć z tych wszystkich desperackich działań, jest to, że Marynarka Wojenna USA nie jest w stanie eskortować nawet mewy, a co dopiero tankowca przez Cieśninę Ormuz.
I tak będzie się działo nieustannie od tej chwili.
Marynarka Wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej udowodniła, że potrafi stosować zarówno zagłuszanie o niskiej intensywności, jak i agresywne taktyki eskalacji, których nie przewidzieli niekompetentni funkcjonariusze Pentagonu.
To okaże się skuteczne, nawet jeśli użyją tylko prostej broni przeciwokrętowej. Nie muszą nawet zatopić amerykańskiego okrętu wojennego. Wystarczy, żeby wywołać panikę.
Oczywiste jest, że żaden właściciel tankowca czy statku towarowego, ani żadna firma ubezpieczeniowa nie zgodzi się na „eskortę” pod ostrzałem najpotężniejszej marynarki wojennej w historii galaktyki.
W związku z tym Cieśnina Ormuz pozostaje całkowicie pod kontrolą Iranu – a jej przejście musi zostać wynegocjowane z zupełnie nowym organem, Władzami Cieśniny Zatoki Perskiej.
Z militarnego punktu widzenia nie ma sposobu na jej „otworzenie” – poza samobójczą inwazją lądową i późniejszą stałą okupacją.
Tymczasem Zjednoczone Emiraty Arabskie – ze swoimi misternymi planami ucieczki z OPEC i OPEC+, aby eksportować ropę z Fudżajry, jakby jutra miało nie być – lepiej zrobiłyby, łącząc swoje zasoby.
Ali Khedryan, członek Komitetu Bezpieczeństwa Narodowego w irańskim parlamencie, oświadczył: „Republika Islamska nie uważa już ZEA za sąsiada, lecz za wrogą bazę”.
Teheran poświęcił sporo czasu na zbadanie dowodów na to, że myśliwce ZEA zrzuciły pozory i przeprowadziły bezpośrednie ataki na terytorium Iranu. Oznacza to, że Teheran może w każdej chwili przeprowadzić niszczycielskie ataki na ZEA. Nie ma mowy o operacji pod fałszywą flagą: to jest prawdziwy przypadek.
Cała planeta płaci cenę za amerykańską demencję
Wszystko to może wskazywać na pewną drogę do piekła. A biorąc pod uwagę, że Pawian Barbarii, gdyby tylko miał wolę, mógłby szczerze spróbować wypracować wyjście, którego tak rozpaczliwie potrzebuje.
Pierwszym krokiem byłoby usunięcie Twedledee i Twedleduma, Głupiego i Głupszego Witkoffa -Kushnera, z funkcji negocjatorów: Irańczycy już odmówili rozmów z tymi błaznami.
Jeśli chodzi o kwestię nuklearną, Amerykanie mogliby zadowolić się całkowicie realnym 5-letnim moratorium na wzbogacanie uranu, a następnie wzbogacaniem do 3,6%, rozdrobnieniem istniejących zapasów, które pozostałyby w Iranie, powrotem inspektorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (Irańczycy zgodzili się na to jeszcze przed wojną) oraz brakiem jakichkolwiek wątpliwych klauzul wyjścia.
Każde ziarenko piasku na starożytnym Jedwabnym Szlaku przez Persję wie, że amerykańska „społeczność wywiadowcza” – no dobrze, może to być sprzeczność – wiedziała, że Iran nie pracuje nad bronią jądrową.
Oni – a zwłaszcza analitycy i handlowcy z Zatoki Perskiej – wiedzieli również, że w razie wojny Iran nieuchronnie zaatakuje amerykańskie imperium baz i zamknie Cieśninę Ormuz.
Sankcje pozostaną głównym punktem spornym. Ani „Pawian Barbarzyństwa”, ani Kapitol nigdy nie zgodzą się na całkowite zniesienie sankcji, zwłaszcza jako warunek wstępny ostatecznego porozumienia, a co więcej, z gwarancjami Rady Bezpieczeństwa ONZ.
Amerykanie obstają przy „stopniowym” znoszeniu sankcji. Teheran w to nie wierzy; widział, co się stało po JCPOA.
To samo dotyczy wypłaty reparacji: Stany Zjednoczone nigdy się na to nie zgodzą. Właśnie tutaj pojawia się punkt poboru opłat w Cieśninie Ormuz, który mógłby zastąpić reparacje.
Pentagon musi stawić czoła rzeczywistości i przyznać, że jego imperium baz w Zatoce Perskiej jest bezużyteczne, a co gorsza: stanowi strategiczne obciążenie. Większość baz została już zniszczona.
Następnie mamy Cieśninę Ormuz i pytanie, jak przywrócić ją do stanu sprzed wojny.
Z perspektywy Teheranu ta nostalgiczna podróż nigdy się nie wydarzy. Stratosferycznym cudem byłoby globalne porozumienie przy wsparciu Rosji i Chin – ze starannie wynegocjowanymi gwarancjami bezpieczeństwa zarówno dla Iranu, jak i monarchii naftowych Zatoki Perskiej.
Nie polegaj na tym.
Powtórzmy: Iran – nawet pod nowym przywództwem Chameneiego – nie chce posiadać broni jądrowej i pozostaje pełnoprawnym członkiem Układu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej. Nie potrzebuje broni jądrowej. Dysponuje licznymi, wysoce zaawansowanymi strategicznymi mechanizmami odstraszania.
Imperium chaosu, kłamstw, grabieży i piractwa nie jest w stanie negocjować w dobrej wierze. Z definicji, wyjątkowość nieuchronnie oznacza ultimatum i kapitulację. Realistycznie rzecz biorąc, droga przed nami będzie długa, kręta, mozolna i niezwykle niebezpieczna, ale niemal na pewno doprowadzi do strategicznej porażki Stanów Zjednoczonych – z nieprzewidywalnymi globalnymi konsekwencjami.
Fakty: Wojna jest daleka od zakończenia. Kontrola Iranu nad Cieśniną Ormuz jest przesądzona. Iran – wspierany przez Rosję i Chiny – nie pozwoli na odbudowę imperium baz w Zatoce Perskiej. Iran uzyskał już status regionalnego supermocarstwa – i głównej potęgi euroazjatyckiej. W Azji Zachodniej wyłania się nowy porządek.
Tragedią jest to, że praktycznie cała planeta zapłaci niezwykle wysoką cenę za ten najnowszy przypadek amerykańskiej demencji. W obliczu niszczenia infrastruktury globalnej gospodarki w czasie rzeczywistym, trzy nieuniknione fakty nie przynoszą pocieszenia: petrodolar jest skazany na zagładę; ta sztuczna, lśniąca konstrukcja, ZEA, jest skazana na zagładę; i hegemonia USA jest skazana na zagładę.
Kolejny raz Internet obiegła grafika udostępniona przez tzw. Ośrodek Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych, prowadzony przez zbiegłego za granicę przestępcę Gawła oraz podejrzanego o oszustwa finansowe Konrada Dulkowskiego. Hejterski obrazek jest prosty: mężczyzna najpierw agresywnie każe „wracać do siebie” dwóm osobom ubranym po muzułmańsku, a chwilę później z uśmiechem mówi „Szczęść Boże” księdzu i zakonnicy. Podpis brzmi: „Moralność selektywna”.
Przekaz miał być zapewne błyskotliwy i obnażający „hipokryzję Polaków”. Problem polega na tym, że mem bardziej obnaża hipokryzję samych autorów niż kogokolwiek innego. Oto po raz kolejny próbuje się wmówić społeczeństwu, że katolicyzm i islam to właściwie to samo, a jedyna różnica polega na „uprzedzeniach”. Tymczasem rzeczywistość jest odrobinę bardziej skomplikowana niż facebookowy mem od OMZRiK, wstawiany między wysyłaniem nowych donosów a ogłaszaniem sukcesów, których nie ma.
Katolicy nie wysadzają się w powietrze na koncertach, nie rozjeżdżają ciężarówkami tłumów na jarmarkach bożonarodzeniowych i — co szczególnie istotne — nie ścinają ludziom głów za apostazję. W świecie islamu problem prześladowań za odejście od religii istnieje realnie i w części państw jest wręcz wpisany w system prawny np. niedawno w Egipcie za odrzucenie islamu skazano mężczyznę na więzienie. Ale najwyraźniej wskazywanie takich faktów to już „islamofobia”, podczas gdy wrzucanie kolejnych infantylnych grafik uchodzi za odważną „walkę z nienawiścią”.
OMZRiK konsekwentnie udaje, że społeczne obawy wobec masowej migracji z krajów muzułmańskich nie wynikają z żadnych doświadczeń Europy Zachodniej. Zamachy terrorystyczne, getta migracyjne, wzrost przestępczości, napięcia społeczne? Nie, to zapewne tylko „urojenia skrajnej prawicy”. Mieszkańcy Paryża, Malmö czy Brukseli najwyraźniej też mają „moralność selektywną”, skoro coraz częściej mają dość skutków polityki multikulturalizmu. Starsi ludzie zapewne wymyślają sobie muzułmańskie kradzieże i napaści na ulicach a młode kobiety – gwałty.
Szczególnie groteskowo brzmi moralizowanie ze strony ludzi związanych z działalnością Rafała Gawła – człowieka prawomocnie skazanego za oszustwa finansowe, który uciekł do Norwegii przed więzieniem i kreuje się na autorytet od demokracji, tolerancji i etyki życia publicznego. Podobne kłopoty ma jego wspólnik Konrad Dulkowski, podejrzany m.in. o kradzież pieniędzy Polskiego Radia. Trzeba przyznać: to imponująca i niezwykła hipokryzja. Nie każdy potrafi wszak przejść drogę od problemów z wymiarem sprawiedliwości do roli samozwańczego arbitra od moralności i przestrzegania prawa.
Pojawia się więc pytanie: jaki właściwie kredyt moralny ma Gaweł – człowiek skazany za przestępstwa finansowe, by pouczać innych o „moralności”? Według logiki jaczejki OMZRiK najwyraźniej bardzo duży — pod warunkiem, że prezentuje politycznie słuszne poglądy. Podobnie działali bolszewicy – dla nich nie liczyły się fakty i prawo stanowione, ale „rewolucyjne rozumienie sprawiedliwości”.
Cała ta sytuacja pokazuje szerszy problem współczesnego aktywizmu ideologicznego. Nie chodzi w nim o uczciwą debatę czy analizę realnych problemów społecznych. Chodzi o tworzenie prostych propagandowych wrzutek, w których katolik ma być z definicji podejrzany, Polak ma się wiecznie wstydzić własnej kultury i rzekomych przewin wobec Żydów, a każda krytyka islamu — nawet oparta na faktach — ma zostać uznana za „mowę nienawiści”.
I właśnie dlatego mem wstawiony przez OMZRiK okazał się wyjątkowo trafny. Tyle że nie w sposób, jaki planowali jego autorzy. Jedyne co obnażył, to ich własną moralność selektywną.
Prosimy o wsparcie na walkę z tą obrzydliwą grupą. Nasz redaktor Radosław Patlewicz postawił szefa OMZRiK Konrada Dulkowskiego przed sądem w związku z licznymi zniesławieniami [LINK].
Rozwiązanie problemów naszego świata nie jest niemożliwe, wygląda tak tylko dlatego, że stworzyliśmy systemy, które powodują, że ludzkie zachowania są napędzane przez bezmyślne mechanizmy, które sami stworzyliśmy, a nie przez ludzkie interesy.
Pozwalamy, by ślepa pogoń za zyskiem rządziła zachowaniem gatunku ludzkiego na naszej planecie. Korporacje, które są prawnie zobowiązane do działania w sposób maksymalizujący wartość dla akcjonariuszy, sprawują coraz większą kontrolę nad państwem i jego obywatelami. A teraz mamy sztuczną inteligencję, która jest przygotowywana do robienia wszystkiego, co jej się należy.
To bezmyślne bestie, które sami stworzyliśmy. I pozwalamy im rządzić naszym światem.
Naszym życiem rządzą bogowie bez mózgów. A my stworzyliśmy tych bogów.
Jesteśmy prowadzeni do zagłady przez bezgłowych jeźdźców apokalipsy. A tych bezgłowych jeźdźców zbudowaliśmy, śruba po śrubie, własnymi rękami.
Wojna. Militaryzm. Ekobójstwo. Wyzysk. Eksploatacja imperialistyczna. Te rzeczy dzieją się, ponieważ są opłacalne, a nami kierują systemy i instytucje, które konsekwentnie powodują, że dzieje się to, co najbardziej opłacalne. Nieustannie ukierunkowują każdy ruch w stronę najbardziej opłacalnego rezultatu, niezależnie od negatywnego wpływu, jaki może to mieć na ludzi i inne organizmy, z którymi dzielimy tę planetę.
Dlatego istnieje kompleks militarno-przemysłowy. Dlatego znikają lasy deszczowe i czapy lodowe, a wszędzie wyrastają rozległe centra danych. Dlatego zwykli ludzie stają się coraz biedniejsi i bardziej nieszczęśliwi, podczas gdy ci, którzy są właścicielami i zarządcami gigantycznych korporacji, stają się bogatsi i potężniejsi.
Te rzeczy nie dzieją się dlatego, że tak być musi. Nie dzieją się z powodu natury ludzkiej ani z powodu jakiejś niezmiennej cechy, która decyduje o tym, jak musi rozwijać się ludzka cywilizacja. Dzieją się, ponieważ bezmyślne siły, którym powierzyliśmy kontrolę nad naszym społeczeństwem, sprawiły, że tak się stało.
Możemy zdemontować kapitalizm i stworzyć systemy, które koncentrują się na interesach człowieka, a nie na zysku. Mamy siłę, by obalić plutokratyczne instytucje rządzące naszymi narodami i umieścić ludzi na tronie władzy. Potrzebujemy jedynie woli, by to uczynić – dlatego tak wiele propagandy zostało włożone w podważenie naszej woli.
Można poznać, jak bardzo ktoś jest bezmyślny i zindoktrynowany, po tym, jak chętnie podporządkowuje się rządom bezgłowych bogów. Ludzi, którzy odruchowo bronią status quo, bronią brutalności policji i rządowego podżegania do wojny, usprawiedliwiają kapitalistyczne nadużycia i nierówności. Są jedynie drobnymi odbiciami bezmyślnych bogów, którym służą. Są tak bezmyślni i nieświadomi, jak korporacje pożerające nasz świat. Bezmyślni NPC-e maszerujący w rytm bezmyślnej władzy korporacji.
Ludzie robią to, ponieważ łatwiej jest oddać swoją władzę niż wziąć odpowiedzialność za wynik. Boimy się, że ktoś nas obwini, więc oddajemy władzę w górę. Oddajemy ją i oddajemy, aż nie ma komu jej przekazać, więc tworzymy puste automaty, które trzymają naszą władzę za nas.
To poważny grzech, że w ten sposób abdykujemy z naszej władzy. Ludzkość musi wziąć odpowiedzialność za autodestrukcyjną ścieżkę, na którą sama się wpakowała, i zmienić kurs.
Absolutnie leży w naszych możliwościach przekroczenie naszej propagandowej indoktrynacji i wymuszenie radykalnej zmiany w sposobie funkcjonowania ludzkiej cywilizacji. Absolutnie leży w naszych możliwościach zaprowadzenie pokoju, wykarmienie i odzienie wszystkich oraz nawiązanie relacji współpracy między sobą i z naszą biosferą.
Myślimy, że to niemożliwe, bo nigdy wcześniej tego nie robiliśmy. Ale zrobiliśmy wiele rzeczy, których nigdy wcześniej nie robiliśmy, dopóki ich nie zrobiliśmy.
Musimy po prostu przestać dawać się wodzić za nos bezmyślnym, bezdusznym, amoralnym mechanizmom, które sami stworzyliśmy. Stworzyliśmy je, więc możemy je obalić.
Skoro technologia jest jak nóż – można nim zabić, a można też pokroić chleb, to współczesne technologie informacyjne są jak nóż, który sam zdecyduje w jaki sposób go użyjesz.
Krytykowanie osiągnięć rewolucji przemysłowej zakrawa dziś o herezję. Nikt o zdrowych zmysłach nie podważa korzyści jakie od ponad 200 lat zapewnia ludzkości rozwój technologii. Ale jednocześnie, niemal podskórnie czujemy, że coś poszło nie tak, jak powinno. Że ten cały postęp, sprzedawany jako najdoskonalsza emanacja potęgi ludzkiego umysłu, posiada również swoją drugą, ciemniejszą stronę.
Żyjemy dłużej niż nasi przodkowie, ale coraz częściej sami się z tego życia wypisujemy. Mamy najskuteczniejsze leki, ale wciąż cierpimy – tym razem na choroby nieznane nigdy wcześniej. Śmiertelność noworodków spadła do rekordowo niskich wartości, ale jednocześnie drastycznie spadła liczba samych noworodków. Po co nam super-szybka mobilność w świecie, gdzie każdy lokal, każda marka i każda rozrywka wszędzie wygląda tak samo? Nawet maszyna, na której powstał ten tekst ma swoje wady – papier wciąż jest trwalszy niż wirtualny plik, a pióro i kartka porządkuje myśli lepiej niż niejeden chat-bot.
Żyjemy w cementowych bunkrach, oddzielonych od światła poranka i wilgoci porannej rosy. Opleceni siecią kabli, rur i przewodów, tracimy kontakt z żywiołami trzymającymi w ryzach naszą psychikę. Odcięci od świata naturalnego, desperacko trzymamy się nawet tak absurdalnych skrawków normalności, jak płonący ogień wyświetlony na plazmowym telewizorze.
Internet miał łączyć, utrwalać demokrację i zapewniać dostęp do wiedzy. W zamian otrzymaliśmy plagę samotności, wirtualne bańki, darmową pornografię i patologizację podstawowych zdolności umysłowych.
I nie chodzi tutaj o bezmyślną krytykę naturalnego ludzkiego dążenia do czynienia egzystencji znośną. Nie chodzi tym bardziej o ukąszenie „luddyzmu”, absolutystyczny techno-sceptyzm w stylu Teda Kaczynskiego czy radykalnych ekologistów. Nikt przecież nie narzeka na to, że ma w domu lodówkę czy prąd.
Problem leży w tym, co uczeni nazywają nadpodażą technologiczną – otrzymujemy możliwości o których nie wiedzieliśmy, nie prosiliśmy i nie są nam do niczego potrzebne. Nie nadążając za ich absorbowaniem, ostatecznie biernie przyjmując kolejne „aktualizacje”, „zmiany regulaminu” czy „nowe standardy społeczności”, nie pytając nawet o ich zasadność. A wraz z adwentem tzw. sztucznej inteligencji, techne, niczym Galateia – posąg Pigmaliona, otrzymała swój własny głos. Wchodzi do ciał i umysłów, staje się podmiotem, nadzieją na lepsze jutro i obiektem pożądania. Wchodzimy w okres, który przeróżni „wizjonerzy” określają rewolucją post-industrialną, czwartą rewolucją przemysłową czy przemysłem 4.0. Wszystkie te określenia oznaczają w zasadzie to samo: epokę połączenia człowieka z maszyną, a jednocześnie próbę przekształcenia go w cyfrową postać rzeczy. Zapisany w postaci zero-jedynkowego kodu, homo sapiens zostaje poddany procesowi rozmycia sięgającym dużo głębiej niż chociażby tak niepokojące kwestie „płynności” płci.
Wizja człowieka podlegającego ciągłej zmianie, zrównanego z pozostałą biosferą, pozbawionego jakichkolwiek punktów zaczepienia w rzeczywistości, napawała przerażeniem poetów. To właśnie ją opisywał Orwell z Huxleyem, to przed nią ostrzegał Jacques Ellul w swoim „Społeczeństwie technologicznym”. To jej obraz próbowali nam przybliżyć autorzy „Metropolis”, „Zielonej Pożywki”, „Terminatora”, „Łowcy androidów” czy „Matrixa”.
Chyba jednak najpełniej stan w jakim się znaleźliśmy oddaje dzisiaj brytyjski eseista Paul Kingsnorth. Ogłoszony następcą Chestertona i Tolkiena autor nie zatrzymuje się na łatwych, pobieżnych czy też wąskich diagnozach. W odróżnieniu od wielu współczesnych krytyków rewolucji postindustrialnej, na ławie oskarżonych nie stawia łatwych i nośnych haseł typu hiper-kapitalizm czy techno-oligarchia. Jako świadomy spadkobierca zachodniej cywilizacji, Kingsnorth doskonale zdaje sobie sprawę, że przyczyny sytuacji w której się znaleźliśmy leżą dużo głębiej.
Uważam, że sednem kryzysu, który ogarnia dziś tak wielką część świata – kulturowego, ekologicznego i duchowego – jest ten nieustanny proces masowego wykorzenienia. Jest to również (…) źródło obecnych zawirowań na Zachodzie. Moglibyśmy po prostu nazwać ten proces nowoczesnością, która nie jest tyle okresem historycznym, co raczej opowieścią, którą sobie powtarzamy. Ja jednak wolę nazywać go Maszyną, ponieważ – jak pokazali mi poeci – dokładnie w taki sposób daje się odczuć.
Ten trwający od wieków proces wyrywania nas z natury, kultury i Boga prowadzi nas do społeczeństwa masowego, kontrolowanego przez technologię i dla niej, w którym od co najmniej czasów rewolucji przemysłowej zmierzamy ku temu, by stać się zwykłymi trybikami w gigantycznym mechanizmie, nad którym nie mamy żadnej kontroli – pisze w książce „Against the Machine: The Unmaking of Humanity”.
Wyprawa po skarb
Dawniej człowiek umierał szybciej, był przywiązany do ziemi, nie miał dostępu do bieżącej wody, narzędzi komunikacyjnych czy pozostałych współczesnych udogodnień. Posiadał jednak poczucie sensu; wiedział skąd pochodzi i po co żyje. Stary świat nie dostarczał może wystarczającej „jakości życia”, ale za to zapewniał porządek – struktury wyznaczające kierunek zarówno wspólnotowej, jak i indywidualnej wędrówki człowieka.
Współczesny liberalny humanizm wyniósł osobiste motywacje do rangi moralnego kompasu społeczeństw. Ale jak pokazuje najnowsza historia, na tak rozproszonej i wielowektorowej strukturze nie da się zbudować niczego stałego. Nic dziwnego, że kumulacja kolejnych błędów doprowadziła dzisiaj do epoki permanentnego kryzysu, który zamienia naszą egzystencję w nieustanny strach o jutro. Skoro sami zburzyliśmy filary katedry sensu, dobrowolnie pozbawiając się sacrum, nic dziwnego, że poszukujemy narzędzi pozwalających poskładać wszystko na nowo. I tutaj wchodzi na scenę owa kingsnorthowska Maszyna, marzenie o wszechpotężnym i wszechogarniającym mechanizmie, potrafiącym uporządkować rzeczywistość z chirurgiczną precyzją i nadludzką doskonałością.
Ale szkody jakie przynosi ludzkości ekspansja Maszyny widać już gołym okiem. „Raj” lewej półkuli mózgu okazuje się piekłem dla wszystkiego, co wyrywa się ścisłym parametrom przepustowości, prędkości czy efektywności.
Innymi słowy – objawia się śmiercią duszy, czyli najważniejszej i konstytutywnej części składowej człowieczeństwa. Jak tłumaczy Kingsnorth, „Nie da się od tego uciec. Maszyna jest naszym nowym bogiem, a nasze społeczeństwo buduje się wokół jej kultu”. Nie pomogą wyrastające z dotychczasowych błędów powierzchowne recepty w postaci radykalnego alterglobalizmu czy zrównoważonego rozwoju. W ostateczności wszystkie sprowadzają się najwyżej do utrzymania status quo. Na głęboki kryzys potrzeba rozwiązań, po które trzeba sięgnąć równie głęboko.
Ratunku należy szukać tam, gdzie rewolucja postindustrialna widzi wroga. W ludziach, zakorzenieniu, lokalnych, organicznych wspólnotach, ale nader wszystko – w modlitwie i przeszłości. A najlepszą bronią w starciu z wszechogarniającym, zawsze czujnym i wszędzie obecnym przeciwnikiem okazuje się praktyka stara jak świat – asceza. Kamień węgielny najpierw praktyki duchowej, a następnie sposobu w jaki korzystamy z technologii.
Z konkretami ponownie przychodzi brytyjski autor:
Po pierwsze: należy wyznaczyć granice i umieć powiedzieć „dość”. Po drugie: upewnić się, że wszelkie technologie, z których korzystamy, przechodzą przez sito krytycznej oceny. Czemu – lub komu – ostatecznie służą? Ludzkości czy Maszynie? Naturze czy technologii? Bogu czy Jego przeciwnikowi? Jeśli będziemy w ten sposób analizować wszystko, z czym się spotykamy (…) wtedy zbliżymy się do tego rodzaju rozsądnej relacji z technologią, której nasza kultura wydaje się z natury niezdolna do zaoferowania.
Właściwie zadane pytania wyposażą nas w umiejętności niezbędne do przetrwania cyfrowej ery. Dostarczy ich zaś jedynie Stary Świat. Jego tradycje, jego święci i jego Kościół. Skarb, który tylko czeka na odkrycie. I jeżeli tylko szczerze chcemy uciec przed Maszyną, uchronić przed jej wpływem najbliższych i nasze rodziny, wyprawa ku jego odnalezieniu powinna stać się najważniejszą misją naszego życia.
Publikację 9 grupy roboczej synodu o synodalności skomentował kard Gerhard Ludwig Mueller. Hierarcha nie szczędził mocnych słów wobec dokumentu, wskazując, że jest on formą „heretyckiej relatywizacji” katolickiego nauczania oraz dąży do budowy konformistycznego substytutu wiary. Zdaniem byłego prefekta dokument synodalnego gremium ignoruje prawdę objawioną, by bratać się z modnymi ideologiami.
Wokeizm przeniknął Kościół jak wielkie herezje pierwszych wieków chrześcijaństwa, zauważył niemiecki purpurat, reagując na raport finalny 9 grupy roboczej synodu o synodalności.
Dokument na temat „kryteriów teologicznych i metodologii synodalnych wspólnego rozeznawania kontrowersyjnych kwestii doktrynalnych, duszpasterskich i etycznych” w opinii kardynała wyraża zgodę na „heretycką relatywizację małżeństwa naturalnego i sakramentalnego”.
Zdaniem hierarchy autorzy dokumentu opowiadają się za „zmianą paradygmatu” w zakresie nauczania Kościoła o seksualności w zgodzie z modnymi ideologiami, proponując ostatecznie chrześcijaństwo „wygodne i konformistyczne”.
Sednem krytyki kard. Mullera jest sprzeciw wobec jakiejkolwiek formy „błogosławieństw” par LGBT – które – jak podkreślił duchowny – mają fałszywą i bluźnierczą naturę. Błogosławieństwo to bowiem umocnienie przez modlitwę Kościoła dla wiernych, by czynili dobrze. Wykorzystywanie ich do sankcjonowania życia sprzecznego z przykazaniami jest niedopuszczalne, dodawał kardynał.
W odpowiedzi na podobne tendencje purpurat wezwał do mocnego trzymania się niezmiennego Magisterium Kościoła i nauki świętych doktorów.
Według duchownego dokument finalny traktuje przekaz prawdy objawionej w Tradycji Kościoła jako li tylko wyraz przekonań zakorzenionych w kulturze minionych wieków. Slogan „zmiany paradygmatu z rygorystycznego dogmatyzmu na pasterską bliskość ludowi” oznacza dążenie do odejścia od tradycyjnego nauczania i relatywizacji go, ostrzegał purpurat.
Jak zaznaczył były prefekt, dokument nie podważa otwarcie nauczania Kościoła – ale formułując wskazania zwyczajnie ją ignoruje, dążąc do budowy łatwego chrześcijaństwa.
„Z powodu nieznajomości lub pogardy dla tradycji katolickiej dochodzi się do sofistycznie przesadzonego twierdzenia, że grzech nie polega na świadomych i dobrowolnych czynach sprzecznych z przykazaniami Bożymi, ale na odrzuceniu wszechogarniającego miłosierdzia wobec tych, którzy nie mogą lub nie chcą ich przestrzegać”, ocenił wskazania „duszpasterskie” grupy roboczej synodu kard. Müller.
„W reakcjach lobby pro-LGBT w Kościele na publikację raportu grupy synodalnej dotyczącej także błogosławieństwa konkubinatów wyraża się otwarcie heretycka relatywizacja naturalnego i sakramentalnego małżeństwa. To pierwszy krok do uznania ideologii LGBT, która przekazuje nic innego, jak materialistyczną wizję ludzkości bez Boga, Stwórcy, Odkupiciela i Odnowiciela rodzaju ludzkiego”, zaznaczył duchowny.
„Jedynie prawdziwy Mesjasz i tylko On może pomóc każdej osobie bez wyjątku, w każdym udręczeniu duchowym – w odróżnieniu od światowych zbawicieli, których doktryny samo-zbawienia tak często prowadziły ludzkość ku ruinie. Ideologia gender wprost sprzeciwia się antropologii chrześcijańskiej”, zaznaczał duchowny.
Prawdziwi uczniowie Syna Bożego nie szukają pochwał, ani „błogosławieństw” wielkich tego świata, ale swoją miłość kierują ku Bogu, kwitował.
W procesie odbudowy podmiotowości Polski w XXI wieku brak identyfikacji rzeczywistych podziałów polityczno-ideologicznych staje się źródłem słabości.
Istotnym zaniechaniem jest wciąż niedoceniane znaczenie „międzynarodowości” w życiu narodów i państw. Z kolei jej redukcja do wpływu mocarstw i układu sił zamazuje zasadniczą rolę aktorów ekonomicznych i ideologicznych. Tymczasem znalezienie właściwej drogi do emancypacji wymaga punktu odniesienia kumulującego się właśnie w ich aktywności.
Nasz wiek rozpoczął się od wprowadzenia nowej formy władzy globalizacji, która stała się immanentną właściwością całego systemu instytucji, idei, warunków, który potrafi kontrolować sam siebie poprzez „przyczynowość strukturalną”, formowanie kontekstu, ustalanie reguł gry, czy sterowanie rozmyte. Globalizacja doprowadziła do powstania nowej frakcji klasowej opartej na osi istniejącej pomiędzy narodowymi i ponadnarodowymi elitami.
Transnarodowe siły społeczne i instytucje stały się zakorzenione w systemie globalnym, a nie w systemie międzypaństwowym. Konsekwencją było stopniowe przejmowanie państw. W XXI wieku poziomy władzy przebiegają od najmniej ważnej demokracji, biurokracji, mediokracji, plutokracji, aż do teokracji rozumianej jako zdolność narzucania władzy duchowej, konceptualnej. Cele globalnej elity scharakteryzował już sam Adam Smith: „wszystko dla nas, nic dla innych – taka, jak się zdaje, była we wszystkich czasach nikczemna dewiza panów rodzaju ludzkiego”.
Od czasu ustalenia nadrzędnej jednostki kontroli sieciowej w 2007 roku, diagnozy antyglobalistyczne nabrały potwierdzenia empirycznego. Ustalono, że stanowiły ją 737 korporacje sprawujące 80% kontroli nad całą siecią. Z kolei 40% kontroli było w rękach już tylko 147 korporacji, z czego ? to korporacje finansowe na czele z amerykańskimi. Sieć ostatecznie obsługuje interesy 62 miliarderów, którzy skoncentrowali majątek równy połowie ludzkości. Przechwytywanie władzy globalnej obejmuje: zorganizowaną kontrolę informacji; kampanie wielkich mediów; kontrolę nad myślą akademicką; radykalną erozję prywatności; zadłużenie ograniczające suwerenność władzy politycznej oraz narzucony wymóg rentowności finansowej.
Wreszcie dowiedzieliśmy się o zasadniczej roli funduszów inwestycyjnych: BlackRock, Fidelity, State Street, Vanguard, które poprzez kontrolę akcji kumulują w sobie decyzyjność wobec całej sieci korporacyjnej. Udziały, które posiadają u siebie nawzajem, pozwalają zachować sterowność systemu, niczym małżeństwa polityczne wśród królewskich rodów panujących w średniowiecznej Europie.
Gdy kryzys z 2008 roku zachwiał ich władzą, prominentny przedstawiciel globalizmu, Jacques Attali ostrzegał, że Zachód może w ciągu 10 lat zbankrutować. Od tego czasu przyspieszyły prace nad transformacją cywilizacji, w której ponadnarodowa elita chce uzyskać większy zakres władzy. Siły globalistyczne otwarcie manifestują roszczenia do władzy globalnej. To Larry Fink, prezes i dyrektor BlackRock (zarządzającego aktywami o wartości ok. 14 bln dol.), w czerwcu 2024 roku podczas szczytu G7 we Włoszech dyktował przywódcom państw warunki potrzebne do zwiększenia akumulacji kapitału wymagające prywatyzacji infrastruktury. Ten sam fundusz miał również zarządzać prywatyzacją Ukrainy po jej zderzeniu z Rosją, z czego wycofał się rozczarowany wynikami walki na froncie. Wreszcie Fink przejął w 2026 roku po Klausie Schwabie przewodzenie szczytom w Davos. Tak jak liberalizm został zastąpiony na pewnym etapie przez neoliberalizm, tak ten ostatni wypierają nowe ideologie odpowiadające nowym siłom globalnego kapitalizmu – Big Tech i Big Data. Pozostały za to stare metody ich implementacji: doktryna szoku (Naomi Klein) i tworzenie przyzwolenia bez zgody (Noam Chomsky).
Podstawy techno-globalizmu
Cyfrowy kapitalizm ujawnia niespotykane dotąd parametry kontroli. Wielkie bazy danych, automatyzacja i sztuczna inteligencja tworzą panaoptyzm, synoptyzm, asamblaże nadzoru i sobowtóry cyfrowe [?? co to za dziwy? md] . Zwalczanie zagrożeń staje się możliwe nawet przed podjęciem realnego działania dzięki wykorzystywaniu osiągnięć neuronauki. Indywidualizm zamienia się w dywidualizm. Ludzi można dzielić na dowolną liczbę części, z osobna monitorowanych i analizowanych, co umożliwiają tzw. „inteligentne technologie”, które potrafią wychwytywać pojedyncze atrybuty – działania, cechy, kategorii – i przedstawiania ich jako reprezentatywnego dla całej osoby. Blokada biometryczna rozpoznaje wyłącznie odcisk palca; GPS śledzi współrzędne geoprzestrzenne. Opaska zdrowotna rejestruje parametry życiowe. Mamy dziś tysiąc tożsamości – każda reprezentowana przez tysiąc punktów danych, zebranych przez tysiąc różnych urządzeń.
Synteza tych danych tworzy cyfrowego sobowtóra, czyli zbiór danych czystej wirtualności. Umożliwia on niespotykaną dotąd totalną możliwość kontroli jednostek i narodów. Transnarodowa klasa korporacyjna zaczęła sprzyjać założeniom prawicowego akceleracjonizmu. Przyspieszenie procesów technologicznych, ekonomicznych i społecznych ma doprowadzić do radykalnych zmian, na czele z upadkiem systemów liberalno-demokratycznych, celem zastąpienia ich nowym porządkiem techno-feudalnym, a więc opartym o rządy elit eksploatujących narody i jednostki. Powstaje nowa forma kapitału: kapitał chmurowy – połączone w sieć algorytmiczne maszyny, które dają swoim właścicielom niezwykłą moc modyfikowania naszego zachowania. W tych ramach konceptualnych promuje się nowe ideologie.
Ideologie techno-globalizmu
Koncepcja „Wielkiego Resetu” Klausa Schwaba została ogłoszona w czasie korona-kryzysu, czyli globalnego stanu wyjątkowego. Doktryna szokowa miała wymusić uznanie dla generalnej przebudowy zasad funkcjonowania świata. Rzeczywiste cele „Wielkiego resetu cywilizacji” obejmowały: 1) pojawienie się nieprzyjaznego człowiekowi otoczenia; 2) podejmowanie decyzji przez algorytmy; 3) poddanie ludzi wszechstronnej inwigilacji; 4) pozbawienie szerokich rzesz pracy; 5) uzależnienie ludzi od maszyn; 6) maszynowa kontrola ludzkich zachowań; 7) pozbawienie człowieka kontroli nad własnymi sprawami; 8) zniesienie prywatnej własności; 9) zamykanie ludzi w domach; 10) doprowadzenie do nieprzejrzystości władzy; 12) skazanie ludzi na sztuczną żywność; 13) wygenerowanie ryzyka na najwyższym poziomie; 14) wytworzenie możliwości zakulisowych ingerencji; 15) planowe organizowanie życia społecznego. Reset cywilizacyjny ma stać się możliwy dzięki implementacji systemu pieniądza cyfrowego banków centralnych (Central Bank Digital Currency – CBDC), systemu identyfikacji cyfrowej (decentralized identifier – DID) oraz systemu kredytu społecznego (Social Credit System – SCS) opartego o profile obywateli opartych na permanentnie gromadzonych danych.
W tym samym kierunku podążą ideologia Doliny Krzemowej, którą jest dataizm. Jej przedstawicielem jest Yuval Noah Harari, uzasadniający, że: 1) technicyzacja i sztuczna inteligencja pozbawi masy pracy i spauperyzuje je; 2) akcjonariusze i właściciele GAMA staną się właścicielami praktycznie całej własności; 3) uzyskają nieśmiertelność dzięki cybernetyzacji i genetyce; 4) pozbawieni pracy i własności ludzie zostaną przeniesieni do metawersum lub innego e-świata, zażywając przy tym narkotyki lub antydepresanty; 5) ludzie zachowają formalnie prawa polityczne, lecz decyzje wyborcze podejmą za nich algorytmy należące do korporacji cyfrowych i wedle sobie tylko znanego klucza.
Palantir jako awangarda władzy globalnej
W 1998 roku Łukasz Nosek, Max Levchin oraz Peter Thiel założyli przedsiębiorstwo Confinity, które stworzyło PayPal Commerce Platform umożliwiającą obecnie płatności wirtualne z ponad 346 milionami użytkowników w ponad 200 krajach na całym świecie. Przez dwie dekady stała się więc ona posiadaczem ogromnego zasobu danych o firmach i ludziach z całego świata.
Założona w 2003 Palantir jest również dzieckiem Petera Thiela i członków PayPal, a jednocześnie symptomem transformacji amerykańskiego systemu politycznego po wydarzeniach 11 września 2001. Nawet Zbigniew Brzeziński zauważył wtedy, że przyjęta Ustawa o patriotyzmie sprawiła, że Stany Zjednoczone powoli stały się „ksenofobiczną hybrydą demokracji i autokracji, być może nawet z domieszką syndromu oblężonej twierdzy”. Co ciekawe, firma wzięła swoją nazwę od kamieni widzących z serii Władca pierścieni [z księgi Tolkiena, głupku medialny.. md] . Jej polski oddział mógłby więc przyjąć swojską nazwę „Kula Szpiegula”, przed której opresyjnym działaniem ostrzegał miliony dzieci Pan Kleks w Kosmosie, gdy młodych Polaków jeszcze wychowywano.
Stopniowo budowano awangardę prawicowego techno-globalizmu. Pierwszym inwestorem Palantira była In-Q-Tel, oddział CIA zajmujący się inwestycjami i kapitałem wysokiego ryzyka. Palantir zdobył rządowe kontrakty warte miliardy dolarów na tworzenie oprogramowania dla Pentagonu, amerykańskiej służby imigracyjnej i celnej (ICE) oraz brytyjskiej służby zdrowia (NHS). W czasie amerykańskiej „wojny z terroryzmem” świadczył usługi amerykańskim żołnierzom w Iraku i Afganistanie w ramach operacji wykrywania min. Na rynku finansowym pomógł jej zaistnieć JP Morgan, któremu początkowo umożliwiono monitorowanie każdego ruchu pracowników banku.
Thiel klarownie ujawnił ideologiczne podstawy funkcjonowania Palantira: „nie wierzy już, iż wolność i demokracja są ze sobą zgodne”. Ograniczając wolność do elit i jednostek wybitnych, za uzasadnione uznał stosowanie nowych technologii, manipulacji mediami społecznościowymi, algorytmami, prawem. Mamy więc „przyzwolenie bez zgody” z turbodoładowaniem. Korporacyjne media zaczęły przyzwyczajać opinię publiczną do nadchodzącego ustroju. W 2007 roku „Fortune” opisał PayPal jako mafię, a w 2018 roku Bloomberg ogłosił, jak gdyby nigdy nic, że „Palantir wie o tobie wszystko”. Wszak Peter Thiel i Alex Karp to stali uczestnicy Klubu Bilderberg i Światowego Forum Ekonomicznego, pojawiający się również na listach Epsteina. W wyglądzie Thiela można się nawet doszukać zaskakującego podobieństwa z głównym antybohaterem filmu 6 dzień, amoralnym Michaelem Druckerem, który stał na czele korporacji nielegalnie klonującej ludzi w imię władzy i kapitału. W tym świetle nawet liberalne radio Tok FM nazwało go „mrocznym lordem Palantira”.
Wizje techno-globalistów odzwierciedla ideologia Mrocznego Oświecenia Nicka Landa, rozwijana przez Curtisa Yarvina. Jej istotą jest projekt narzucenia światu ustroju arystokratyczno-oligarchicznego, a faktycznie despotycznego przez maksymalne wzmocnienie klasy właścicieli, inwestorów i kapitalistów. Tzw. propertarianizm jedyną legitymacją władzy czyni własność. Nowością tego ustroju jest wszechobecność technologii kontroli, stąd pojawiające się określenia neofeudalizmu (Joel Kotkin), kapitalizmu inwigilacji (Shoshana Zuboff), technofeudalizmu i techlordyzmu (Yanis Varoufakis). Zadanie techlordyzmu jest radykalne: zapewnienie ideologicznej przykrywki dla kolonizacji wszystkiego – ludzkich przedsięwzięć, instytucji państwowych i samego Wall Street. „Kultury” które wykazały się „naukowo” wysoką inteligencją, powinny oddzielić się od innych; zamiast teatru demokracji należy ustanowić rząd technokratyczny, w którym polityka nie ma już znaczenia.
Proces transformacji liberalnej nadbudowy globalizacji w techno-oligarchię opartą na nowej wersji myśli „naukowo-rasistowskiej” legitymizującej „etno-gospodarki” wymaga nowych kadr. Każda ideologia dla swojej materializacji wymaga sił społecznych. Thiel stopniowo umacniał swój wpływ gospodarczy i polityczny. Jako pierwszy inwestor zewnętrzny osobiście wsparł Facebooka, a także SpaceX, OpenAI i inne firmy poprzez swoją firmę inwestycyjną Founders Fund. Afiliował więc dwóch herosów big data: Marka Zuckeberga z Mety oraz Elona Muska. Finansował i wspierał karierę wiceprezydenta J. D. Vance’a przy pomocy symulakry „człowieka z ludu”; oraz – od pierwszej kadencji – prezydenta Donalda Trumpa przy pomocy symulakry wybawcy od globalizmu i „deep state”. Dzięki potędze technologii rebranding przywódców wielkiego amerykańskiego imperium okazał się banalnie łatwy, zgodnie z zasadą, że oparciem dla symulakrów jest ich upowszechnienie. Paradoksalnie w tym dziele pomógł także Aleksandr Dugin. Wskazuje się nawet na istnienie rzekomej zbieżności interesów w osłabieniu państw oraz organizacji międzynarodowych między Thielem a prezydentem Putinem. Z drugiej strony wzbudza zdziwienie częsta obecność w Rosji i entuzjazm ojca Elona Muska, podczas gdy system Starlink wspiera Ukrainę na polu walki.
Zamiast coraz bardziej zbędnej soros-jugend, czyli międzynarodówki opartej na filozofii społeczeństwa otwartego, Thiel tworzy własną sieć potrzebną w nowym ustroju, czemu służy program stypendialny Thiel Fellowship. Stypendyści rezygnują ze studiów lub przerywają naukę, aby otrzymać grant w wysokości 250 000 dolarów oraz wsparcie ze strony sieci założycieli, inwestorów i naukowców zrzeszonych w fundacji Thiela. Podczas corocznych szczytów przekonuje się m.in. do lektury książki Ostatni obrońca pierścienia odwracającej przekaz dzieła Władca pierścieni. „Innowatorzy jutra” mają uznać, że to Mordor jest źródłem rozwoju i cywilizacji technologicznej reprezentującym rozum, a elfy i ludzie to niższe rasy. Ten ideologiczny zabieg nie zaskakuje; wszak wszechwidzące oko Saurona przedstawione jako esencja zła przez J. R. R. Tolkiena wpisuje się w osiągnięcie przez Palantir pano-optycznej zdolności kontroli milionów ludzi – indywiduów w czasie rzeczywistym. W praktyce neoliberalny homo economicus zostaje zastąpiony amorficznym „HumAIn” – kontinuum człowiek-AI; boski wolny rynek zastępuje nową boskością: boskim algorytmem.
Podobną przewrotność zaprezentował Thiel podczas serii wykładów o Antychryście na przełomie 2025 i 2026 roku, nieprzypadkowo także w Rzymie u wrót Watykanu. Według niego społeczeństwa obawiają się technologii i rzekomo wyrażają zapotrzebowanie na podmiot, który zaoferuje bezpieczeństwo za poddanie się. To właśnie Antychryst, który jest synonimem jednego światowego państwa. Nadejście Armagedonu przyspiesza aktywność ekologiczna i Greta Thunberg, dążenia do ograniczenia technologii oraz prymat instytucji międzynarodowych, na czele z ONZ i Międzynarodowym Trybunałem Karnym (ICC), który chce aresztować premiera Benjamina Netanjahu. W figurę Antychrysta wpisują się także instytucje, które utrudniają ludziom ukrywanie majątku w rajach podatkowych. O hipokryzji elit pisał już dawno Noam Chomsky, podkreślając, że zasada mówienia do ludzi jak do dzieci jest skutecznym narzędziem tej manipulacji. Ideologia mrocznego oświecenia operuje już w czasie społeczeństwa symulacjonizmu, gdzie pojęcie hipokryzji zanikło w chmurze nowomowy.
Melanż ideologii Thiela zwodzi więc łatwowierne masy, że fajnie będzie powrócić do epoki sprzed istnienia państw i narodów, w której globalczycy ograniczeni zostaną do radości z internetowych gadżetów, płacąc za e-dom czy e-byty w metawersum, przepełnieni emocjonalnymi impulsami zgodnie z programem fajne-niefajne. Z analizy wywodów Thiela wynika jednocześnie, że Antychrystem zostanie ten przywódca, który po pierwsze: przywróci państwom 483 miliardy dolarów, które tracą rocznie na globalnych nadużyciach podatkowych (312 miliardów nadużyć korporacji oraz 171 miliardów osób fizycznych). Po drugie, zdolny do tworzenia sojuszu państw odwołujących się do pokojowego współistnienia, wzajemnego gwarantowanego rozwoju i obrony interesów narodowych! Warto się zastanowić, czy podobnie jak odmowa Putina przyjęcia celów Wielkiego Resetu podczas wirtualnego forum w Davos w 2021 roku nie wpłynęła na decyzję o wywołaniu kryzysu ukraińskiego, tak brak akceptacji Watykanu wobec tez wykładów o Antychryście, nie spowodował ataku Trumpa na papieża Leona XIV?
Geopolityka mrocznego oświecenia
Umacniający się blok historyczny oparty na hegemonicznej klasie właścicieli korporacji technologicznych projektuje swoją potęgę w geopolityce. Główną misją Palantira stała się „obrona Zachodu” i „wzbudzenie strachu u naszych wrogów”. Symbolem tego procesu jest Alex Karp, który spotkał się z prezydentem Ukrainy, Wołodymyrem Zełenskim. jako pierwszy szef zachodniej korporacji od rosyjskiego ataku. Technologie Palantir stały się instrumentem podtrzymywania wojny na Ukrainie. Co więcej programy udostępniono Ukrainie za darmo, traktując ją jako pole doświadczalne. Na tle tragedii Ukrainy pierwszy raz tak jasno zaświecił tandem Black Rock i Palantir, jako symbole nadejścia władzy techno – globalizmu.
Palantir zawarł także umowę o strategicznym partnerstwie z izraelskim ministerstwem obrony, a jego technologie są stosowane w Strefie Gazy. Współpracuje również z brytyjskim ministerstwem obrony. Pomimo, że polski MON podpisał już list intencyjny o współpracy w obszarze sztucznej inteligencji, technologii informacyjnych oraz cyberbezpieczeństwa, rozsądnie zaczęto rozważać alternatywne rozwiązania.
Zgodnie z ideologią mrocznego oświecenia suwerenem jest ten, kto ma moc decydowania o stanie wyjątkowym i podejmowania decyzji poza prawem (Carl Schmitt). W tym świetle łatwiej zrozumieć proces przekształcania Stanów Zjednoczonych w techno-globalistyczne imperium oparte na arbitralnej woli prezydenta. Kto patrzy, niech widzi: hajlujący Elon Musk, potem hajlujący sekretarz wojny Pete Hegseth, wreszcie ogłoszenie przez Donalda Trumpa, że tylko jego moralność, wyobraźnia i umysł mogą ograniczać jego działania. Wreszcie zapowiedź zniszczenia całej cywilizacji perskiej przez Trumpa 7 kwietnia. Wszystko to klarowne przejawy implementacji mrocznego oświecenia. Ujawnienie licznych słabości amerykańskiej machiny wojennej podczas agresji na Iran oraz czystki wśród amerykańskich generałów są dowodem, że opór w jego realizacji ma być złamany za wszelką cenę. W tym momencie pojawia się nowe uzasadnienie ideologiczne: manifest Palantira.
Manifest Palantira
Opublikowany 18 kwietnia manifest Palantira wzywa do mobilizacji niezbędnej dla zachowania amerykańskiej dominacji, wszak „żadne inne państwo w historii świata nie promowało postępowych wartości bardziej niż USA”, a „potęga Ameryki umożliwiła niezwykle długi okres pokoju”. Idea wyjątkowego narodu ponownie w działaniu. Autorzy przekonują, że USA może uratować zmiana ustroju na republikę technologiczną. Zamiast urzędników państwowych, system polityczny muszą opanować korporacje Big Tech i Big Data. Twarda siła w XXI wieku będzie się bowiem opierać na oprogramowaniu, stąd odpowiedzialność, czyli realną władzę, ma objąć Dolina Krzemowa. Pierwszorzędnym zadaniem stanie się stworzenie broni opartej na sztucznej inteligencji, która będzie ważniejsza od broni atomowej. Z drugiej strony wojna wciąż wymaga realnych żołnierzy dlatego manifest postuluje, aby służba wojskowa stała się powszechnym obowiązkiem.
Esencję mrocznego oświecenia można dostrzec w tezie, według której „ci, którzy nie mówią nic złego, często nie mówią w ogóle nic ciekawego”. Język wojny, strachu, nienawiści, wrogości, akceptacji zabijania, choćby dzieci wrogów, są więc tu doskonale uzasadnione. Tym bardziej, że manifest przywraca rasistowski podział na lepsze i gorsze kultury. W tym kontekście nie zaskakuje anulowanie „dorobku” Japonii i Niemiec podczas II wojny światowej poprzez przyznanie im prawa do rewizji jej wyników i remilitaryzacji, teraz pod cyfrową kontrolą Palantira.
Z kolei przywódca techno-imperium ma być zwolniony z ocen w ramach „tolerancji dla złożoności i sprzeczności ludzkiej psychiki”, co daje idealny asumpt dla wprowadzenia tyranii. Sprzyjać jej będzie cenzura prewencyjna, gdyż „bezwzględne ujawnianie życia prywatnego osób publicznych odstrasza zbyt wiele utalentowanych osób od pracy w służbie rządowej”. Archaizm wpisany w treść manifestu ma na celu powrót do ery w której panuje prawo silniejszego. A że najsilniejszym komponentem sieci korporacyjnej stały się Big Techy i Big Data, to właśnie one roszczą sobie prawo do zarządzania światem w oparciu o nadzór, inwigilację i odłączanie wrogów od systemu. Wszystkie czujniki, satelity, telefony i wszelkie urządzenia zdolne do transmisji sygnału są przecież podłączone do jednej sieci. Granica między online i offline zaciera się, stając się płynna. Ogromne sieci sztucznej inteligencji dekodują, katalogują i gromadzą to wszystko w jednym miejscu w czasie rzeczywistym. Manifest uzasadnia totalną kontrolę, odpowiadającą wizji Roku 1984 George’a Orwella: „oczy” wszędzie, urządzenia wszędzie, a Wielki Brat – Sauron nieustannie wszystkich obserwuje, programując dywidua – Nazgule, aby bronili nowego ustroju przed nadejściem Antychrysta.
Konkluzje
Ewolucja władzy globalnej w XXI wieku pozwala zidentyfikować nowe podziały polityczno-ideologiczne. Przede wszystkim zdezaktualizował się oświeceniowy podział na lewicę i prawicę. Implementacja idei mrocznego oświecenia oznacza, że podstawowy punkt odniesienia powinien teraz stanowić manifest Palantira. Trzeba się zgodzić z byłym ministrem finansów Grecji, Yanisem Varoufakisem, wskazującym, że „jedynym pytaniem jest, czy wystarczająca liczba z nas zdąży to dostrzec, zanim boski algorytm uniemożliwi rozpoznanie czegokolwiek – lub kogokolwiek – poza chmurą”. Dlatego należy ostrożnie nakreślić aktualny stan walki klas.
Jak się wydaje, funkcję konserwatyzmu w XIX wieku, a liberalizmu w XX – pełnią obecnie partie i organizacje Palantir / BlackRock; rolę lewicy reformistycznej przyjmują partie i organizacje suwerenistyczne, które wzmacniając autonomię lokalną próbują osłabić napór tych pierwszych; z kolei rolę partii rewolucyjnych, narodowo-wyzwoleńczych i komunistycznych, reprezentują partie i organizacje „emancypacji” całkowicie negujące cywilizację resetu i ideologie Palantira. W ich miejsce proponują nowy ustrój realnego dobra wspólnego, którego niezbędnym warunkiem jest przyporządkowanie technologii do celów społecznych.
Na podstawie wskazanego podziału łatwo zidentyfikować konkretnych aktorów uwikłanych w sieci Palantir / BlackRock. Jest to zarazem sensowny punkt odniesienia potrzebny w kształtowaniu sojuszy strategicznych i taktycznych służących odbudowie podmiotowości, nie tylko zresztą Polski. Ruchy suwerenistyczne i emancypacyjne sprzyjają także budowie bardziej sprawiedliwego porządku międzynarodowego. Wymaga on uzupełnienia praw człowieka prawem narodów oraz odrzucenia praw dżungli na rzecz nowego paradygmatu relacji międzynarodowych: oparcia świata wielobiegunowego na zasadach pokojowego współistnienia i wzajemnego gwarantowanego rozwoju.
Wygląda na to, że Watykan znalazł idealną ścieżkę dźwiękową dla swojego synodalno-modernistycznego-tęczowego kościoła.
Od dawna odłożono na bok chorał gregoriański – muzykę dla nostalgików o twarzach przypominających marynowane papryczki chili (copyright Bergoglio) – i oto mamy w Kościele Katolickim „Dancing Queen” zespołu ABBA – utwór uznany za hymn społeczności LGBTQ+.
Trzeba wiedzieć, że „Dancing Queen” to nie tylko chwytliwa piosenka. Kojarzona z queerowym życiem nocnym, paradami równości i gejowskimi przestrzeniami społecznymi, stanowi prawdziwy symbol, podobnie jak tęczowa flaga.
Niektórzy zareagowali, twierdząc, że nie należy od razu myśleć negatywnie, ale faktem jest, że wykonanie utworu „Dancing Queen” na Placu św. Piotra wpisuje się w szereg niezaprzeczalnych faktów.
Przypomnijmy sobie najważniejsze z nich.
„Fiducia supplicans”, mimo tysiąca wyjaśnień i zastrzeżeń, w rzeczywistości otworzyła drogę do błogosławieństw dla par w nieregularnych związkach oraz dla par tej samej płci. A Prevost nie zmienił kursu.
Podczas spotkania z Leonem, znany pro-gejowski jezuita James Martin poinformował, że papież zachęcił go do kontynuowania zaangażowania na rzecz społeczności LGBTQ+ w tym samym duchu „otwartości”, który charakteryzował pontyfikat Bergoglia.
Nie zapominajmy też, że podczas Jubileuszu, pielgrzymka osób LGBTQ+ do Bazyliki św. Piotra, oficjalnie wpisana w program jubileuszowy, charakteryzowała się obecnością osób noszących symbole ruchu pride, w tym koszulki z wulgarnymi napisami. I nikt nie zareagował.
Niedawno, jak informowaliśmy, grupa robocza nr 9 synodu poświęconego synodalności uwzględniła w raporcie końcowym świadectwa osób homoseksualnych, przedstawiając je jako część procesu „wspólnego rozeznania”, zgodnie z którym grzech „nie polega na relacji między osobami tej samej płci”, lecz na braku wiary.
Kiedyś Kościół głosił, że grzechy przeciwko naturze wołają o pomstę przed obliczem Boga. Dzisiaj, co najwyżej zaleca rozeznanie, a całą sprawę okrasza „Abba”.
Tymczasem w Chiavari i Rimini diecezje organizują kolejne czuwania modlitewne „za ofiary homotransfobii” (w Rimini w obecności biskupa).
Kiedy nastąpi zmiana flagi Watykanu? – Ta biało-żółta jest już przestarzała. Tęcza byłaby bardziej odpowiednia. I bez kluczy Piotra. W końcu wszystkie drzwi zostały otwarte.
