Archiwa tagu: Wielobiegunowość

„Wielobiegunowy porządek świata” JEST nowym porządkiem świata [NWO] !

Opublikowany przez

Raport Corbetta: „Wielobiegunowy porządek świata” JEST nowym porządkiem świata!

W swoim 497. odcinku podcastu z kwietnia 2026 roku James Corbett z CorbettReport.com bezlitośnie rozbija iluzję, że państwa BRICS lub rzekoma „Oś Oporu” (Rosja, Chiny, Iran itd.) mogą uratować ludzkość przed Nowym Porządkiem Świata.

Zamiast tego, na podstawie dekad skrupulatnie udokumentowanej historii, dowodzi, że wielobiegunowy porządek świata nie jest alternatywą – jest idealną ewolucją i kulminacją tego samego globalistycznego projektu, napędzanego przez te same sieci przez ponad 130 lat.

Diagnoza: zapalenie wielobiegunowe – a jedynym lekarstwem jest historia.

Corbett rozpoczyna od bezpośredniego przemówienia do wszystkich, którzy wciąż mają nadzieję, że Putin, Xi Jinping lub mullahowie w Teheranie pokonają „złych zachodnich globalistów”. Każdy, kto cieszy się z BRICS-CBDC, nowej wielobiegunowej waluty lub rzekomej walki z hegemonią USA, cierpi na „wielobiegunowość”.

Objawy: Te same blokady, te same kampanie szczepień, te same szczyty klimatyczne i te same rezolucje ONZ są usprawiedliwione, jeśli pochodzą tylko z Moskwy, Pekinu lub Teheranu.

Lekarstwo? Głębokie zanurzenie w prawdziwej historii.

Retoryka „wielobiegunowych zbawców” brzmi bowiem dosłownie jak retoryka ich rzekomych przeciwników.

Putin i Xi mówią o „równej i uporządkowanej wielobiegunowości”, „inkluzywnej globalizacji gospodarczej” i „sprawiedliwszym globalnym systemie zarządzania” – dokładnie tak, jak mówią ONZ, Światowe Forum Ekonomiczne i zachodnie think tanki.

Nawet polityka klimatyczna, agenda 2030 i środki bezpieczeństwa biologicznego w czasie pandemii cieszą się jednakowym uznaniem obu stron.

Korzenie: Tajne stowarzyszenie z 1891 roku

Trop prowadzi z powrotem do zimowego Londynu w 1891 roku. Trzech mężczyzn – wydawca gazety William T. Stead, wpływowy dworzanin Reginald Brett (późniejszy Lord Esher) i magnat diamentowy Cecil Rhodes – zakłada tajne stowarzyszenie wzorowane na zasadach jezuickich.

Cel: sojusz anglo-amerykański, który zjednoczy świat pod jednym globalnym porządkiem.

Z tego kręgu wyłoniła się później instytucja, którą historyk Carroll Quigley nazwał „powiązaną siecią organizacji”: Rada Stosunków Zagranicznych (CFR) w USA, Królewski Instytut Spraw Międzynarodowych (Chatham House) w Wielkiej Brytanii oraz oddziały we wszystkich krajach Wspólnoty Narodów.

Grupa ta w dużej mierze odpowiada za wojnę burską, ustanowienie stypendium Rhodesa, kontrolę nad gazetą The Times, utworzenie Ligi Narodów, politykę ustępstw wobec Hitlera i ostatecznie przygotowania do II wojny światowej.

Nawet w czasie wojny, w 1939 roku, CFR przejęła grupę „Studiów nad Wojną i Pokojem”, finansowaną przez Fundację Rockefellera. Grupa ta narzuciła rządowi USA powojenny porządek: Bank Światowy, Międzynarodowy Fundusz Walutowy, system z Bretton Woods i utworzenie Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Z ONZ przez Bilderberg do Komisji Trójstronnej

Po 1945 roku system został udoskonalony. Porozumienie z Bretton Woods stworzyło międzynarodowy porządek monetarny, w którym wszystkie waluty zostały powiązane z dolarem amerykańskim.

W tym samym czasie te same kręgi – obecnie także poprzez konferencje Bilderberg od 1955 r. – promowały tworzenie bloków regionalnych.

Protokół z trzeciej konferencji Bilderberg z 1955 roku otwarcie mówi o „pilnej potrzebie doprowadzenia Niemców do wspólnego rynku z innymi narodami Europy” oraz o „najwyższym stopniu integracji” w jak najkrótszym czasie. Dwa lata później podpisano Traktat Rzymski – narodziny Unii Europejskiej.

W 1973 roku powołano Komisję Trójstronną, która wyraźnie wezwała do „Nowego Międzynarodowego Ładu Gospodarczego”. Jej członkowie – w tym Zbigniew Brzeziński i David Rockefeller – ukształtowali Agendę 21, Kartę Ziemi, dyskurs na temat zmian klimatu i całą retorykę „zrównoważonego rozwoju”.

Celem nigdy nie była wyłącznie kontrola nad ludźmi i gospodarką, ale nad wszystkimi zasobami naturalnymi Ziemi pod płaszczykiem „zrównoważonego rozwoju”.

BRICS: Nie rebelia, ale kolejny etap

To właśnie w ramach tego systemu termin „BRIC” został ukuty w 2001 roku przez ekonomistę Goldman Sachs, Jima O’Neilla. Domniemane „rynki wschodzące” nie miały obalić systemu, lecz raczej zadomowić się w nim.

Kiedy w 2015 r. powstały Azjatycki Bank Inwestycji Infrastrukturalnych (AIIB) i Nowy Bank Rozwoju (NDB) państw BRICS, wielu się cieszyło: w końcu pojawiła się alternatywa dla MFW i Banku Światowego!

Jednak umowa o współpracy została zawarta natychmiast: Christine Lagarde (ówczesna szefowa MFW) i prezes Banku Światowego Jim Yong Kim powitali nowe banki jako „uzupełniających się partnerów”. Wiceprezes NDB zasiadał również w zarządzie wykonawczym MFW.

Żadnej rywalizacji – po prostu inne miejsce przy tym samym stole.

Techniczne „alternatywy” to również fikcja: chiński system płatności CIPS korzysta z sieci SWIFT w 80% swoich transakcji. Eurazjatycka Unia Gospodarcza Putina jest strukturalnie wierną kopią UE.

A co z rzekomo rewolucyjnym projektem mBridge dla CBDC BRICS? Został on pierwotnie opracowany przez Bank Rozrachunków Międzynarodowych (BIS) w Szwajcarii we współpracy z Chinami, Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi i Iranem – właśnie nowymi członkami BRICS.

Ta sama agenda, tylko z innym brandingiem

Corbett porównuje dosłowne fragmenty wspólnych oświadczeń Putina i Xi z klasycznymi tekstami globalistycznymi.

Znajdziesz dokładnie te same zwroty: „wielobiegunowość”, „globalizacja inkluzywna”, „system międzynarodowy skupiony wokół ONZ”, „Agenda 2030 na rzecz zrównoważonego rozwoju”, „ochrona klimatu”, „bezpieczeństwo biologiczne” i „zwalczanie pandemii”.

Nie brakuje nawet pochwał dla kwarantanny związanej z COVID-19 i „cudownych” szczepionek.

Corbett szeroko nawiązuje do artykułu Hrvoje Moricia „Multipolarność jako rząd światowy 3.0 i jego szczurołapy” (Geopolitics and Empire, marzec 2026).

Moric pokazuje, że nie ma „dobrych aktorów”. Każde państwo narodowe jest rządzone przez oligarchiczne kartele, powiązane z klasą międzynarodową.

Porządek wielobiegunowy to rząd światowy 3.0 – po Lidze Narodów (1.0) i ONZ (2.0).

Bloki regionalne (UE, Unia Eurazjatycka, związki w Ameryce Łacińskiej, Afryce itd.) mają stanowić fundament globalnej federacji.

Technokracja, 15-minutowe miasta, kontrola zasobów i cyfrowy nadzór nie są wynalazkami Zachodu – były już testowane w Związku Radzieckim.

„Multipolisci” – pożyteczni idioci czy opłacani aktorzy?

Corbett i Moric analizują spektrum obrońców BRICS:

Od dobrze nastawionych aktywistów, przez narcystycznych żałobników, po osoby bezpośrednio kontrolowane przez państwa (Rosję, Chiny) lub zachodnie agencje wywiadowcze.

Finansowanie niektórych „alternatywnych” mediów za pośrednictwem wątpliwych kanałów (TNT Radio, płatności Substack itp.) oraz ukierunkowana kampania de-platformingu skierowana przeciwko prawdziwym krytykom pokazują, że narracja jest aktywnie kontrolowana.

„Aktywne działania” Pentagonu w sprawie X oraz współpraca NATO, Rady Atlantyckiej i Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego (DHS) mają na celu dyskredytację krytyków jako „agentów rosyjskich” – jednocześnie promując agendę wielobiegunową.

Wniosek: Nie ma dobrych oligarchów.

Niezależnie od tego, czy chodzi o Zachód, czy BRICS, najważniejsze mocarstwa dążą do tego samego celu: technokratycznego porządku świata, w którym niczego nie posiadasz, jesteś rządzony regionalnie i jesteś „szczęśliwy”, bo Wielki Brat wpaja ci go za pomocą interfejsu mózgowo-komputerowego.

Wielobiegunowy porządek świata nie jest kontrpropozycją. To kolejny, lepszy, bardziej „inkluzywny” krok w kierunku tego samego Nowego Porządku Świata.

James Corbett kończy apelem: Nie ma politycznych zbawców. Jedyna nadzieja leży w edukacji i przekazywaniu tego dokumentu słowo w słowo.

Ci, którzy znają tę historię, nie dadzą się już nabrać na „Hopium”.

Linki i źródła dotyczące całego badania można znaleźć na stronie CorbettReport.com/multipolar – w tym pełny zapis, cytowane badania i polecany artykuł Hrvoje Moricia.

Ci, którzy celebrują wielobiegunowy porządek świata jako wyzwolenie, nie zrozumieli lekcji ostatnich 130 lat: jest tylko jeden klub.

I my nie jesteśmy jego częścią.

=====================================

Mirosław Dakowski:

Oczywiście. Realnie istnieją tylko dwa obozy:

Armia Chrystusa i obóz Jego przeciwnika.

I, niezależnie od ich liczebności i bogactwa [finansowego] – wiemy na pewno, KTO zwycięży.

Nowy świat powstaje, podczas gdy stary umiera. Wielobiegunowość.

Opublikowany przez

© AP Photo / Vahid Salemi

Pepe Escobar: Nowy świat powstaje, podczas gdy stary umiera.

Autorstwa Pepe Escobara

15-punktowy plan przedstawiony Iranowi przez ekipę Trumpa jest od początku skazany na porażkę.

Jest to wymuszona kapitulacja: dokument kapitulacji podszywający się pod „negocjacje”.

Plan, który nie jest planem – stawiającym żądania i jednocześnie błagającym o miesięczne zawieszenie broni – obejmuje: zerowe wzbogacanie uranu na terytorium Iranu; całkowity demontaż obiektów w Natanz, Isfahanie i Fordow; eksport całego wzbogaconego uranu z Iranu; drastyczne ograniczenia programu rakietowego; brak finansowania dla Hezbollahu, Ansarallah i irackich milicji; oraz całkowite otwarcie Cieśniny Ormuz.

Wszystko to w zamian za niejasne „zniesienie groźby wznowienia sankcji”.

Jedyną realistyczną reakcją Iranu na te nagromadzone pobożne życzenia może być rozpowszechnienie przez pana Khorramshahr-4 swojej wizytówki wśród wybranych celów – zgodnie z zasadą stosowania odstraszania ekonomicznego i militarnego w celu dyktowania rzeczywistych warunków.

A warunki są naprawdę trudne:

Zamknięcie WSZYSTKICH baz wojskowych USA w Zatoce Perskiej; gwarancja, że ​​nie będzie dalszych wojen; zakończenie wojny z Hezbollahem; zniesienie WSZYSTKICH sankcji; reparacje za szkody wojenne; nowy porządek w Cieśninie Ormuz (już obowiązujący: pobieranie opłat, tak jak Egipt w Kanale Sueskim); program rakietowy pozostanie nienaruszony.

Wniosek: Diaboliczna machina eskalacji nadal działa.

Klub członkowski z opłatą wstępu w Petro-yuan

Tymczasem ceny ropy naftowej i gazu ziemnego ulegają gwałtownym wahaniom, które wpływają na waluty, akcje, surowce, łańcuchy dostaw i obawy o inflację. To już teraz wymykający się spod kontroli globalny wstrząs gospodarczy o katastrofalnych skutkach, który ujawnia się właśnie teraz.

Przed wojną Iran wydobywał nieco poniżej 1,1 miliona baryłek ropy dziennie, które sprzedawano po 65 dolarów za baryłkę z rabatem 18 dolarów: w praktyce tylko 47 dolarów. Teraz Iran zwiększył produkcję do 1,5 miliona baryłek dziennie i sprzedaje ją po 110 dolarów (i rośnie), głównie Chinom, z rabatem do 4 dolarów.

I to nie obejmuje nawet sprzedaży petrochemicznej: ta stale rośnie i trafia do wielu nowych klientów. Co gorsza, wszystkie płatności realizowane są za pośrednictwem alternatywnych mechanizmów. Co prowadzi nas do zaskakującego faktu: w praktyce oznacza to de facto zniesienie sankcji.

A teraz święty Graal tej wojny: Cieśnina Ormuz. Jest de facto otwarta, ale z punktem poboru opłat kontrolowanym przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej. Punkt z pewną osobliwością: prawem weta w sprawie listy gości. To jak wejście do ekskluzywnego, prywatnego klubu.

Aby uzyskać zezwolenie IRGC, tankowiec musi uiścić opłatę: 2 miliony dolarów za statek. Oto jak to działa: Kontaktujesz się z brokerem powiązanym z IRGC. Broker przekazuje IRGC najważniejsze informacje: właściciela statku, banderę narodową, manifest ładunkowy, miejsce przeznaczenia, listę załogi oraz dane transpondera AIS.

IRGC przeprowadza weryfikację przeszłości. Jeśli nie masz powiązań ze Stanami Zjednoczonymi, nie przewozisz ładunków związanych z Izraelem i nie pływasz pod banderą „państwa agresora”, kwalifikujesz się. Na przykład Japonia i Korea Południowa nie przeszły jeszcze kontroli.

Następnie płacisz opłatę. Gotówką – w dowolnej walucie, jaką posiadasz – ale najlepiej w juanach. Albo w kryptowalucie.

To złożony mechanizm. IRGC korzysta z wielu adresów, mostów między-łańcuchowych do innych sieci, punktów obsługi klienta w jurysdykcjach daleko poza zasięgiem USA oraz integracji ze wszystkimi możliwymi kanałami rozliczeniowymi w juanach.

Po uiszczeniu opłaty, IRGC wyda zezwolenie radiowe VHF – obejmujące konkretny przedział czasowy powiązany z wąskim, 5-milowym korytarzem morskim na irańskich wodach terytorialnych, między Keszm a małą wyspą Larak, gdzie marynarka wojenna IRGC będzie mogła wizualnie zidentyfikować Twój statek. Możesz wtedy kontynuować. Statek eskortowy nie jest wymagany.

Wszystko to dotyczy obecnie tankowców z Chin, Indii, Pakistanu, Turcji, Malezji, Iraku, Bangladeszu i Rosji. Niektóre z nich nie muszą płacić pełnej opłaty. Inne korzystają ze zwolnień – na szczeblu międzyrządowym (jak w przypadku Sri Lanki i Tajlandii, uznanych za „kraje przyjazne”). Jeszcze inne nie płacą nic.

Witamy zatem w klubie członkowskim, gdzie opłata wstępu jest w dużej mierze płacona w petrojuanach. Wystarczył jeden krok ze strony Iranu, aby osiągnąć to, czego nie udało się osiągnąć na niezliczonych szczytach globalnych: ustanowienie alternatywnego systemu płatności – pod ostrzałem, pod ekstremalną presją i wdrożonego w najbardziej dotkliwym wąskim gardle na świecie.

Każda opłata za przejazd uiszczona w petrojuanie omija petrodolar, SWIFT i sankcje USA – wszystko naraz. Irański parlament uchwali ustawę instytucjonalizującą pobór opłat jako „opłatę bezpieczeństwa”. Nikt się tego nie spodziewał – i to tak szybko: zalegalizowanej monetyzacji wąskiego gardła. Bez oddania jednego strzału. Na tym właśnie polega handel w ramach de-dolaryzacji.

Problemem jest to, co nie jest transportowane przez Cieśninę Ormuz: nawozy. Ponad 49% mocznika przeznaczonego na eksport pochodzi z Zatoki Perskiej. Do produkcji amoniaku potrzebny jest gaz ziemny; jednak Katar powołał się na siłę wyższą po ataku syndykatu Epsteina na Południowy Pars i irańskich atakach odwetowych. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej koncentruje się na ropie naftowej, ponieważ ropa zasila skarb państwa i w dłuższej perspektywie stanowi podstawę systemu rozliczeń energetycznych po zniesieniu dolara, w pełni wspieranego przez strategiczne partnerstwo między Rosją a Chinami.

Nic więc dziwnego, że imperium chaosu i grabieży kompletnie oszalało. W mgnieniu oka, w ciągu trzech tygodni, Petroyuan przejął kontrolę nad najważniejszym na świecie morskim korytarzem komunikacyjnym – korytarzem, który został de facto sprywatyzowany. CENTCOM będzie zatem z całych sił dążył do zniszczenia tego punktu poboru opłat, niczym Terminator, próbując wszystkiego, od bombardowania obiektów Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej wzdłuż wybrzeża i ustanowienia eskorty morskiej dla alianckich tankowców, po rozpętanie lawiny sankcji przeciwko pośrednikom w punktach poboru opłat.

CENTCOM nie jest w stanie zbombardować precedensu ustanowionego przez Petroyuan, który właśnie wszedł w życie. Całe Globalne Południe obserwuje i analizuje sytuację. Ta cała szalona wojna w rzeczywistości pomaga w stworzeniu nowej infrastruktury płatniczej. Finansowy wymiar wojny jest nawet ważniejszy niż jakiekolwiek przełomy w dziedzinie rakiet.

Co czeka Radę Współpracy Zatoki Perskiej

Katar wielokrotnie ostrzegał Trumpa 2.0, że atak na irańską infrastrukturę energetyczną zniszczy również jego własną infrastrukturę energetyczną w Dosze. I dokładnie tak się stało. Minister energii Kataru, al-Kaabi, ogłosił, że codziennie ostrzegał sekretarza energii USA Chrisa Wrighta, a także dyrektorów ExxonMobil i ConocoPhillips.

Na próżno. Katar ostatecznie stracił 17% swoich mocy LNG: 20 miliardów dolarów utraconych przychodów i do pięciu lat na naprawę szkód. Al-Kaabi: Cena ropy może wzrosnąć do 150 dolarów za baryłkę, a ta wojna może „pociągnąć za sobą światowe gospodarki”.

Zapuszczamy się w krainę absurdu, gdy staje się jasne, że atak na irańskie złoże naftowe South Pars przyniósł mniej niż zerową przewagę strategiczną. Wręcz przeciwnie, kontratak ten poważnie wpłynął na sektor energetyczny w Zatoce Perskiej. Jednak przewrotność naprawdę rządzi. Kto ostatecznie na tym skorzystał? Amerykańskie firmy gazowe.

Iran liczy – i to jest niezwykle ambitne – na to, że monarchie Zatoki Perskiej w końcu się tym zajmą. To tak, jakby Teheran jasno mówił: jeśli nauczycie się z nami robić interesy, pozwolimy wam dalej robić własne.

Nowe zasady obejmują zarówno omijanie petrodolara przez Radę Współpracy Zatoki Perskiej, jak i likwidację amerykańskich centrów danych. A jeśli Rada Współpracy Zatoki Perskiej będzie dążyć do nowego porozumienia w sprawie bezpieczeństwa, lepiej będzie zwrócić się do Chin. Jednocześnie Rada Współpracy Zatoki Perskiej musi nauczyć się radzić sobie z tym szokiem naftowym, który stale dokonuje rewizji premii za ryzyko dla jej dostaw energii. Termin „strukturalny restart” nawet nie zaczyna go opisywać.

Obecnie pewne jest tylko jedno: Rada Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) w znacznym stopniu przyczyni się do załamania międzynarodowego systemu finansowego, gdyż przygotowuje się do wycofania co najmniej 5 bilionów dolarów z rynku amerykańskiego, aby zapewnić sobie przetrwanie.

Podsumowując, po ataku na złoże gazu Południowy Pars – największe na świecie – i „punkt poboru opłat” w Cieśninie Ormuz, to właśnie powszechne rozliczenia oparte na juanach i złocie dają strategicznemu partnerstwu Rosji i Chin przewagę, która jeszcze kilka tygodni temu byłaby nie do pomyślenia.

Długa i kręta droga petro-złota

Strategiczne partnerstwo umacnia nic innego, jak tylko nowy, powstający globalny mechanizm rozliczeniowy, w którym transakcje Petroyuan będą przesyłane bezpośrednio do fizycznego złota.

Podczas gdy Rosja sprzedaje ogromne ilości ropy naftowej i gazu, nie ucierpiawszy na wojnie ze swoim sojusznikiem Iranem, Chiny, wiodący operator rafinerii, kupują rosyjską energię, jednocześnie starając się wspierać swoich partnerów z Azji Południowo-Wschodniej poza dolarem amerykańskim.

Rosja zamienia płatności w juanach na giełdzie w Szanghaju na fizyczne złoto. Iran gromadzi płatności w juanach w Ormuzie i wykorzystuje je do finansowania kontraktów na ropę naftową w juanach, które są wymienialne na złoto. Chiny budują skarbce i korytarze złota za granicą. Nowy Trójkąt Primakowa, RIC (Rosja-Iran-Chiny), kontroluje rzeczywistą energię fizyczną i złoto.

To jest zatem najważniejsza lekcja, jaką można wyciągnąć z wojny syndykatu Epsteina z Iranem. Rosja i Chiny osiągnęły Świętego Graala: dominację energetyczną i oparty na złocie układ juanowy, który na zawsze ominie petrodolara.

W praktyce architektura tworzona od lat 90. przez „niezbędny naród” ujawnia dziś widoczne strukturalne pęknięcia, podczas gdy rynki globalne na bieżąco aktualizują każdą możliwą wersję modelu.

To tak, jakby Persowie zreinterpretowali Sun Tzu, Clausewitza i Kutuzowa (pogromcę Napoleona) w zupełnie nowej, hybrydowej formie. A co więcej, w zaledwie trzy tygodnie osiągnęli to, czego nie udało się osiągnąć przez lata spotkań na szczycie.

Petrodolar jest przestarzały. Alternatywne systemy płatności już działają. Globalne Południe obserwuje na bieżąco, jak imperium niekończących się bombardowań może zostać sparaliżowane przez zdecentralizowaną wojnę na wyniszczenie, prowadzoną przez suwerenne państwo dysponujące jedną pięćdziesiątą imperialnego budżetu obronnego.

Wielobiegunowość nie powstanie dzięki garniturom czytającym dokumenty w gabinetach. Wielobiegunowość powstanie na polu bitwy, pod ostrzałem, wbrew wszelkim przeciwnościom.

Źródło: Pepe Escobar: Nowy świat zajęty rodzeniem się, podczas gdy stary umiera