Kiedy w gospodarstwach liczyliśmy koszty azotu, polskie nawozy jechały na Ukrainę znacznie taniej. Tak wynika z danych, które w odpowiedzi na interpelację poselską przekazało Ministerstwo Rozwoju i Technologii. Hubert Ojdana, rolnik z Podlasia, przeanalizował je w materiale opublikowanym na Facebooku i domaga się wyjaśnień.
1247, 1435 i 1709 zł za tonę: średnie ceny eksportowe azotu
Dokument trafił do marszałka Sejmu Włodzimierza Czarzastego. Średnie ceny eksportowe nawozów azotowych (CN 3102) na Ukrainę wyniosły według niego:
2024 r.: ok. 1247 zł/t,
2025 r.: niespełna 1435 zł/t,
I półrocze 2026 r.: nieco ponad 1709 zł/t.
W tym samym czasie ceny w kraju w najgorszych momentach dochodziły do 5000 zł za tonę.Ojdana przypomina Dorohusk, gdzie razem z innymi rolnikami stał na torach i patrzył na przejeżdżające transporty.
Gaz drogi dla nas, tańszy dla eksportu?
Ministerstwo tłumaczy sytuację na rynku m.in. cenami gazu dla przemysłu, kosztami paliw i transformacją energetyczną. Ojdana pyta o rzecz, której nikt mu nie wyjaśnił: jak ten sam gaz, użyty do nawozu na eksport, daje produkt tak wyraźnie tańszy niż ten sprzedawany w Polsce. Wprost domaga się objaśnienia mechanizmu.
CBAM i tajemnica handlowa zamiast konkretów
Według rolnika resort w odpowiedzi odsyła do unijnych procedur, CBAM i tajemnicy przedsiębiorstw, więc szczegółowych danych handlowych brak. Zagrożeniem dla autonomii strategicznej ma być tam wyłącznie import z krajów trzecich.
Z tych samych danych wynika, że Polska jest największym dostawcą nawozów na Ukrainę i pokrywa blisko jedną trzecią jej importowego zapotrzebowania. Ojdana uważa, że państwo nie chroni krajowych gospodarstw, a koszty ponoszą polscy producenci żywności.
Na co uważać, porównując te liczby
To średnie dla całej grupy CN 3102, zestawione z cenami krajowymi z okresów szczytu. Na różnicę mogą wpływać asortyment, terminy i warunki kontraktów. Bez szczegółów handlowych, których ministerstwo nie ujawnia, trudno ją w pełni ocenić. Właśnie o te szczegóły pyta Ojdana.
Kapłani, ja wracam się teraz do kapłanów, bo wiem, że oglądają nas niektórzy. Kapłani, nie łudźcie się. Nie łudźcie się. Zmuszą was do najpodlejszych rzeczy. Ci, którzy udają katolickich biskupów, którzy są oficerami obcych sił na Polskę, zmuszą was do najgorszych rzeczy, których sobie jeszcze nie wyobrażacie, bo to jest napisane w ich dokumentach. Ja je czytałem, one są jawne. Wy tego nie czytacie albo nie rozumiecie. Każą wam robić rzeczy tak podłe, tak ohydne, że lepiej, lepiej żebyście nie poszli w to. Będziecie musieli wy wszyscy dokonać wyboru albo udawać, że jesteście katolikami i robić rzeczy podłe i ohydne, mając nadzieję, że może coś uratujecie. Niczego nie uratujecie. Zmuszą was do zaprzaństwa, zmuszą was do lucyferyzmu.
◊
Gdyby biskupi głosili prawdę, to ludzie by za nimi poszli, a tak uciekają od nich. Dlatego kościoły pustoszeją, bo za biskupami idą też kapłani. Więc kościół pustoszeje. Ale to duża wina w tym jest złych pasterzy, którzy nie chcą mówić prawdy, tylko głoszą fałsz, kłamstwa i robią to świadomie.
◊
Lucyferyczny sojusz tronu z ołtarzem. O biskupach, którzy zdradzili Chrystusa i Polskę.
Dzisiaj jest program specjalny, ponieważ nagrywamy go we wtorek 29 września i dzisiaj będzie emitowany. Nagrywamy go o 11:59, a będzie emitowany za kilka godzin, jak najszybciej. Dlaczego tak? Dlatego, że pojawiły się te dokumenty Kościoła polskiego dotyczące uchodźców. Pojawiły się zaraz po zbrodni w Jarosławiu i warto na ten temat porozmawiać.
Nienawiść jest tylko wtedy siłą, jeśli działa, jeśli tworzy własne siły lub niszczy obce. Nienawiść, która niszczy siły własne, a obcym nic a nic nie szkodzi, jest właśnie samobójstwem narodowym” (Aleksander Bocheński „Dzieje głupoty w Polsce”)
„W niewoli uczuć” – to tytuł znakomitej powieści Williama Somerseta Maughama ukazującej katastrofy jakie może na nas sprowadzić zbyt łatwe i bezrozumne im uleganie. Jednak coraz częstsze karanie za przejawy, a de facto za same uczucia jakie ma miejsce zarówno w polskim kodeksie karnym (KK) jak i w praktyce sądowniczej oznacza prawdziwy przełom na drodze do państwa totalitarno – terapeutycznego, w którym KK ma służyć nie tylko karaniu czynów, ale także usuwaniu wad ludzkiej psychiki.
Słownik języka polskiego określa nienawiść jako „bardzo silne uczucie niechęci i wrogości wobec jakiejś osoby, któremu towarzyszyć może pragnienie, aby stało się jej coś złego.” W słowniku jest tematycznie zakwalifikowana do działu: „człowiek jako istota psychiczna” w odniesieniu do „relacji międzyludzkich”. Na stronach poświęconych zdrowiu psychicznemu czytamy zgodnie z własnym grzesznym doświadczeniem, że nienawiść jest naturalnym stanem i każdy człowiek w jakimś momencie jej doświadcza.
Jako przyczyny nienawiści często podawane są poczucie krzywdy lub zagrożenia, lęk, a także manipulacja polityczna. Nienawiść jawi się także jako utrwalone uczucie gniewu powodujące chęć zemsty za doznane lub urojone krzywdy. Bardzo często jest odpowiedzią na pogardę i lekceważenie. Na co dzień najczęstsza jest nienawiść wynikająca z poczucia własnej niższości wobec czyjejś wyższości, z powodu zawinionej przez Boga lub naturę różnicy, której nie da się zniwelować. Dlatego nienawiść uważana jest za uczucie wstydliwe, a nawet upokarzające. Artur Schopenhauer opisał mechanizm jej powstawania następująco: „jeśli ktoś stwierdza i odczuwa znaczną przewagę swego rozmówcy, wówczas w głębi ducha, nie zdając sobie z tego sprawy, wyciąga stąd wniosek, że tamten stwierdza i odczuwa w tymże stopniu jego własną niższość i duchową ograniczoność. Entymemat ten wzbudza w nim gwałtowną nienawiść, niechęć, animozję (…) Na dodatek natura pospolita burzy się na widok swego przeciwieństwa, skrytym zaś sprawcą tej rebelii jest zazdrość.”
„Klasowa” odmiana nienawiści opisywana jest często przez kresowych Polaków relacjonujących okrucieństwa oraz wandalizm bolszewików i Ukraińców po rewolucji październikowej, a jej symbolem żywcem obdarty ze skóry tytułowy „Koń na wzgórzu” z opowiadania Eugeniusza Małaczewskiego. Dlatego polscy członkowie klas wyższych pod okupacją sowiecką starali się upodobnić do proletariuszy lub czerni wyglądem, sposobem bycia, ale zdradzić mógł myślący, bardziej subtelny wyraz twarzy czy dłoń nie zniszczona pracą fizyczną.
Paleta przedstawionych tu odcieni nienawiści choć i tak niepełna dowodzi, że krucjata w jaką z takim zapałem zaangażował się minister Żurek, od samego początku zanurzona jest w mętnych głębinach niejasnych psychologicznych definicji, stopniowalnych i zmiennych stanów emocjonalnych, co sprawia, że finalnie z dużym prawdopodobieństwem dowiedzie prawdziwości twierdzenia Lao Tsy:„Gdy ktoś pełen ochoty do zmieniania świata, zabiera się do odnawiania go, łatwo okazuje się, że końca w tym nie widać.” Przypomnijmy więc sławetne wystąpienie polskiego ministra w czasie ukraińskiego święta narodowego: „Powołałem ponad stu prokuratorów w całym kraju, którzy od lutego tego roku bardzo aktywnie razem z policją ścigają każdy przejaw nienawiści (…) Ci, którzy myśleli, że bezkarnie mogą obrażać, lżyć, bić, następnego dnia prowadzeni są w kajdanach do sądu i idą do aresztu. Podjęliśmy działania nie doraźne, ale systemowe. Nikt nie zniszczy naszej przyjaźni.” Starszym słuchaczom zarówno wypowiedź jak i sama nieco groteskowa persona ministra Żurka z pewnością przywołały w tym momencie na myśl postać „młodej lekarki” z niezapomnianego cyklu audycji radiowych, w którym zbędne bądź kłopotliwe stany psychiczne bohaterka usuwała dźwięcznymi cięciami skalpela.
Motyw ważniejszy niż czyn
To co w wypowiedzi polityka KO zadziwia i niepokoi najbardziej to nieproporcjonalnie duży nacisk położony nie na czyny, ale na motywację. W klasycznych kryminałach detektywi z reguły również szukają motywu, ale nie jako celu i zasadniczej zbrodni, tylko narzędzia pomagającego ustalić potencjalnego sprawcę czynu. Nienawiść motywująca do zemsty jest jednym z nich, to samo dotyczy innych przywar ludzkiej natury, wśród których na ważne miejsce wysuwa się chciwość.
W wypadku ministra Waldemara Żurka mamy jednak do czynienia z odwróceniem klasycznego policyjnego i prokuratorskiego toku myślenia, stosunkowo drobny i niegroźny czyn jakich mnóstwo spotykamy stale w codziennym życiu, który normalnie nie jest karany, służy szukaniu motywów i w praktyce to motywy, a nie czyn karane są niezwykle surowo. Chociaż tzw. niskie pobudki były od dawna jedną z okoliczności, które wpływają na wysokość kary, to jednak zasadniczo jej wysokość wyznaczał dotąd czyn, a nie motyw. W narracji polskiego ministra sprawiedliwości i całej armii jemu podobnych ochotniczych tropicieli grzesznych myśli jest odwrotnie. Z drugiej strony zabójstwo w afekcie jest kodeksowo karane łagodniej od zabójstwa dokonanego na zimno i z wyrachowaniem. Czy takim afektem może być uzasadniona nienawiść, czyli stan emocjonalnego wzburzenia postawą Ukraińców jako narodu i sposobu zachowania jego reprezentantów w konkretnych sytuacjach?
Praktyka realizowana przez podległych ministrowi prokuratorów i niezawisłe, ale chłonące ducha dziejów sędziny potwierdza przypuszczenia o mającej miejsce zasadniczej zmianie. Trenujący sztuki walki Ukrainiec, który na boisku w Suwałkach znienacka zaatakował i złamał polskiemu chłopcu oczodół jest póki co przez polski sąd rodzinny traktowany łagodniej niż jego ofiara, bo sprawca pobicia oskarżył ją już po pobiciu o wcześniejsze zachowania (słowne?) motywowane nienawiścią. Łamiąca zasady kulturalnego zachowania w środku publicznego transportu nastolatka prowokacyjnie nagrywająca starszego Pana jest traktowana jak ofiara dlatego, że Pan nieopatrznie zwrócił uwagę na jej narodowość. Za trzymanie nóg na oparciu siedzenia dostaje bezpłatny bilet, a Panu za mało eleganckie w formie zwrócenie uwagi grozi surowa kara.
W kodeksie karnym, jak pisze dr Grzegorz Maroń w artykule pod tytułem „Motywacja nienawiści”, jako okoliczność obciążająca w polskim kodeksie karnym i w ujęciu prawno – komparatystycznym” termin motywacja pojawia się ośmiokrotnie, z tego czterokrotnie w artykule 53. Nienawiść jako motywację szczególnie obciążającą i wpływającą na większy wymiar kary dodano do niego w 2022 r. Wcześniej pojęciem nienawiści zajmował się zarówno Sąd Najwyższy (SN) jak i Trybunał Konstytucyjny (TK). Szczególnie niepokojące jest postanowienie SN z 5 lutego 2007 r. w którym „nawoływanie do nienawiści” określił jako: „tego typu wypowiedzi, które wzbudzają uczucia silnej niechęci, złości, braku akceptacji, wręcz wrogości do poszczególnych osób lub całych grup społecznych czy wyznaniowych”. Zgodnie z tym fragmentem za nawoływanie do nienawiści może być uznane nawet opisywanie czy przypominanie zbrodni wymienionych podmiotów.
Czy informacja o sposobach w jaki Ukraińcy mordowali Polaków i wiedza o gloryfikowaniu przez Ukraińców zbrodniarzy odpowiedzialnych za tamto ludobójstwo nie wzbudza silnej niechęci? W tym samym czasie Konstytucja RP w artykule 54 stwierdza, że: 1. Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Mamy więc w tym wypadku ewidentny przykład wydawania przez SN uzasadnień i wyroków jawnie sprzecznych z Konstytucją. Informacje wzbudzające niechęć najwyraźniej stanowią zdaniem SN wyjątek, o którym Konstytucja zapomina.
Z dziejów walki z nienawiścią
Najczęściej wykorzystywane do tłumienia wolności słowa pod pretekstem walki z nienawiścią są artykuły 256 i 257 KK zawierające literalne odniesienie do tego uczucia. Zostały uchwalone w 1997 r. i w polskim prawie pojawiły się rok potem wraz z nowym KK. Głosowało przeciw przyjęciu nowego KK jedynie kilkunastu posłów prawicy, jednak ich krytyka dotyczyła głównie zniesienia kary śmierci. Któż bowiem ośmieliłby się bronić prawa do nienawiści? Nienawiść jest w tych artykułach limitowana, to znaczy karane jest nienawidzenie z pewnych określonych powodów i pewnych określonych grup. Parafrazując słowa piosenki Starszych Panów wynika z nich, że: „jeżeli nienawidzić bezkarnie, to lepiej indywidualnie”. Ilość rodzajów nienawiści podlegających szczególnie surowym karom w polskim prawie próbowano powiększyć w 2023 r. o kolejne grupy, ale Prezydent A. Duda uniemożliwił wprowadzenie rozszerzenia niedozwolonych rodzajów nienawiści o płeć, wiek i orientację seksualną wysyłając projekt zmian do TK.
Dlatego Minister Nowacka za nazwanie konserwatystów „dziadami” pod nienawistne paragrafy nie podpada. Liczba grup szczególnie chronionych przed przestępstwami motywowanymi nienawiścią jest różna w różnych krajach europejskich. Jak pisze G. Maroń „Kazuistyczność w tym względzie znamionująca coraz liczniejsze porządki prawne sprawia wrażenie swoistego „licytowania się”, który prawodawca stworzy wrażenie bardziej „postępowego”, „empatycznego” wobec ofiar czynów kryminalnych dyktowanych nienawiścią bądź dyskryminacją i jednocześnie „kategorycznego” wobec sprawców tych czynów.” Rozpiętość w ilości wskazanych przyczyn nienawiści zasługujących na szczególne traktowanie według podanego w artykule zestawienia waha się od 4 we Włoszech do ponad 30 w Belgii. W Luksemburgu karane jest nienawidzenie ze względu na „moralność”, w Norwegii na „sposób życia”, w Macedonii Północnej ze względu na „wykształcenie”, w Hiszpanii na „aporofobię” (lęk czy niechęć wobec osób biednych), w Belgii, Kosowie ze względu na „status ekonomiczny” itp. itd. Na pierwszy rzut oka zapisy te mają w pierwszej i bardziej powierzchownej fazie przejrzysty cel polityczny, koncentrując się jak to ma miejsce w III RP na karaniu za niechęć na „tle narodowościowym”.
Chodzi o karanie Polaków za „nienawiść” wobec napływających do naszego kraju milionów Ukraińców. Jednak podobnie jak współczesna medycyna rzadko szuka przyczyn, a częściej skupia się na zwalczaniu objawów, tak samo w wypadku „nienawiści” Polaków do Ukraińców karze się Polaków za objawy domniemanej nienawiści, ale nie łączy ich z przyczynami w rodzaju łamania zasad współżycia społecznego, nieuzasadnionych przywilejów emerytalnych i wielu innych działań odbieranych jako niesprawiedliwość i niewdzięczność, czy wreszcie z samego faktu napływu dużej ilości członków obcej i historycznie wrogiej narodowości.
Gdyby przenieść całą sytuację na poziom indywidualny moglibyśmy wyobrazić sobie dwóch sąsiadów. Dziadkowie jednego z nich przecięli piłą dziadka drugiego, babcię przed rozcięciem brzucha zgwałcili, a 3 letniej siostrzyczce przybili język do stołu i rozbili główkę siekierą. Wyobraźmy sobie, że sąsiad taki nie tylko nie pozwala pochować zamordowanych, których kości leżą w jego ogródku, ale mordercom wznosi kapliczki i uczy dzieci, że byli to bohaterowie. Czy drugi sąsiad – wnuk tamtych ofiar miałby powody, a nawet prawo do nienawiści, czy jego niechęć do goszczenia u siebie tamtego nie byłaby usprawiedliwiona, a czyny z niej wynikające traktowane jako działanie w afekcie? Jest oczywiste, że takie proste przeniesienie sytuacji jednostkowych na zbiorowe bywa niesprawiedliwe.
Tym niemniej uderzające jest, że politycy i sądy zupełnie pomijają te okoliczności i przypominają lekarzy ordynujących coraz to więcej coraz mocniejszych lekarstw nie zważając na skutki uboczne i reakcje alergiczne. Krytycy stosowania tak zwanej odpowiedzialności zbiorowej uważają, że jest ona niesłuszna z czysto moralnego punktu widzenia. Takiej argumentacji towarzyszy walka z tzw. stereotypami. Zgodnie z tym popularnym myślowym gotowcem nie ma czegoś takiego jak utrwalone przez pokolenia zbiorowe postawy czy narodowe charaktery ze specyficznymi zaletami i wadami. W rzeczywistości jest to walka nie ze stereotypami, ale ze statystykami i faktami, które statystyki opisują. W przypadku morderstw wynika z nich, że na Ukrainie popełnia się ich średnio 6 razy więcej niż w Polsce, to samo dotyczy korupcji czy wreszcie państwowego i aprobowanego społecznie kultu zbrodniarzy. Wszystko to mamy traktować jako nieistotne czy wręcz nieistniejące, zanegować generalnie zbiorowość jako nośnik osobnych obyczajów, etosów, kultur i zgodnie z ideologią multikulti uznać, że różnice mają nas z definicji ubogacać, a nie mogą niepokoić lub drażnić.
Nienawiść i moralność mają niejedno imię
Tendencja do walki z nienawiścią wszelkich typów ma też drugi, głębszy niż tylko polityczny poziom. Aby zrozumieć źródła odczuwanego dzisiaj niemal w każdym politycznym sporze moralnego wzburzenia warto sięgnąć do pracy Arnolda Gehlena „Moralność i hipertrofia moralności”, w której autor zwraca uwagę, że moralność ma różne oblicza i w odniesieniu do różnych podmiotów różne antropologiczne podstawy. Upraszczając; istnieje różnica między etosem rodziny i obyczaju, a etosem instytucji. Była ona dostrzegana już w starożytności czego przykładem jest przedstawiony przez Sofoklesa tragiczny konflikt Antygony i Kreona. W naszych czasach z uwagi na stosunkowy dobrobyt i bezpieczeństwo chwiejna równowaga między nimi została zachwiana. Stąd upadek klasycznych instytucji oraz silniejsza pozycja w życiu politycznym kobiet, które z natury kierując się etosem rodzinnym uważają tego typu moralność za jedyną i obowiązującą także w polityce. Mężczyźni ubiegający się w warunkach demokracji o głosy żeńskiego elektoratu, lub zyski ze sprzedanej czytelniczkom twórczości także ulegają „moralnej” presji.
Ilustracją tego zjawiska są programy publicystyczne prowadzone przez kobiety w stanie moralnego wzmożenia przesłuchujące „niemoralnych” mężczyzn. Oznacza to także podążanie za oświeceniowym mitem dobroludzizmu i wiary w możliwość stworzenia świata, w którym zgodnie z proroctwem Izajasza: „Wilk i baranek paść się będą razem; lew też będzie jadał słomę jak wół”. A. Schopenhauer wyśmiewał tę sprzeczną z doświadczeniem mrzonkę pisząc: „Augustynizm ze swoim dogmatem o grzechu pierworodnym i wnioskami jest (…) właściwym i czystym chrześcijaństwem. Pelagianizm natomiast usiłuje powrócić do płaskiego i prymitywnego optymizmu religii żydowskiej”.
W rezultacie podstawowym narzędziem politycznej argumentacji stosowanym przez wyznawców takich emocjonalno – intelektualnych węzłowisk staje się szantaż moralny, którym ocieka dzisiejsza publiczna debata. Z drugiej strony strach przed moralnym napiętnowaniem sprawił, że zniknął z niej smakowity dowcip, sarkazm i poczucie humoru. Ponieważ jednak rzeczywistość nie zawsze poddaje się słowom, efekt takiej polityki Gehlen opisuje następująco: „Kto dąży do „urzeczywistnienia„ idei, łatwo odczuje realne opory jako niemoralne, jako nierówności rzeczywistości, które należy zeszlifować gilotyną.”
Wielcy naprawiacze świata gdy zabrali się do praktyki szybko zdawali sobie z tego sprawę. Gehlen przywołuje przykład Robespierre’a, który po początkowym okresie głoszenia etosu braterstwa „uznaje „bezgraniczną wspólnotę” głoszoną przez Anarchasisa Clootsa w czasach pierwszej wojny koalicyjnej za zagrożenie dla bezpieczeństwa i w konsekwencji zmuszony jest go ściąć.” Podobną ewolucję wymusiła rzeczywistość na Stalinie. Dominacja oderwanego od rzeczywistości „rodzinnego” moralizatorstwa w jawnej debacie politycznej jest jedną z przyczyn wycofania się realnej władzy i polityki na tajne zaplecze do służb, głębokich państw, zamkniętych klubów i stowarzyszeń, gdzie można mówić jak jest, co się naprawdę czuje i myśli.
W takim klimacie emocjonalnego fałszu mnożą się zarówno spiski jak i wszechogarniająca podejrzliwość. Minister Żurek i polscy tropiciele nienawiści także wpisują się w tym obszarze w długą tradycję politycznego realizmu. Walczą z nienawiścią, która szkodzi ich politycznym celom i jednocześnie niczym w „Roku 1984” Orwella nie tylko tolerują, ale organizują seanse nienawiści do tych, którzy tej wizji szkodzą. Jej obiektem może być Grzegorz Braun, pozbawiony serca wnuczek pragnący zabić babcię odmową przyjęcia eksperymentalnego zastrzyku, palący w piecu negacjonista klimatyczny, a przede wszystkim każdy nie podzielający nienawiści do symbolu arcyzła jakim jest Władimir Putin. Wedle obowiązującej narracji przewodzi on narodowi złożonemu z barbarzyńców przypominających tolkienowskich orków, mordujących z zapałem dzieci, ciężarne kobiety i kradnących klozety. Nie znam przypadku by minister Żurek i polski wymiar sprawiedliwości ukarały jakikolwiek przejaw tak skierowanej nienawiści.
Dzieje się tak ponieważ nienawiść może być i często jest narzędziem, także politycznym. Jest bardzo silnym motywatorem do działania, dodaje odwagi, umacnia wolę, choć często zaślepia, to w pewnych sytuacjach wyostrza intelekt. Nienawiść odczuwali Polacy wobec Niemców w czasie okupacji, odczuwa ją żołnierz wobec przeciwnika i pomaga mu ona w znoszeniu trudów wojny. Nienawiść może przyczynić się do politycznego sukcesu jak w wypadku Ukraińców, którzy po wymordowaniu polskich sąsiadów przejęli ich ziemie, majątki, a terytorium włączyli do swojego kraju.
Znakomicie uchwyciła to w dramacie „Termidor” Stanisława Przybyszewska wkładając w usta obdarzonego chłodnym rozumem szefa policji Fouché słowa jakimi zwraca się do świetnego mówcy, ale porywczego Talliena: „A wtedy ty, Tallien, wejdziesz na mównicę i całą swoją nienawiść do Roberspierre’a, cały strach i całą wściekłość rzucisz mu w twarz! Ja ze swoimi ludźmi obstawię drzwi”. Może być ona także motywatorem całego narodu do budowania siły, wyzbycia się osłabiających go wad by pokonać aktualnego czy odwiecznego wroga.
Do takiej nienawiści nawiązuje w motcie tego artykułu A. Bocheński. Z własnego życia zapamiętałem scenę, w której nienawidzący doktoranta recenzent osobiście odczytywał druzgocącą recenzję, a siedzący obok mnie koledzy ocenili, że nienawiść dodała jego dziełu przenikliwości. Sam po młodzieńczych oburzeniach z przymrużeniem oka, ale czasem z uwagą czytam krytyczne analizy własnej osobowości, traktując je jako autentyczną szansę na wyzbycie się wad. Bardzo ciekawe są pod tym względem trafne pseudonimy i analizy charakteru werbowanych opozycjonistów jakie sporządzali funkcjonariusze służby bezpieczeństwa. Polacy popełniają błąd oburzając się na nawet delikatną krytykę zamiast dostrzec w niej cenny i darmowy skarb.
Przykładem stosunek do Fiodora Dostojewskiego, który w „Braciach Karamazow” ukazał nas jako oszukujących w karty i żyjących z kobiet, deklamujących wzniosłe frazesy „panów szlachciców”. Czyż nie widzimy takich rozbieżności pomiędzy napuszoną retoryką, a podłą prozą małych czynów wokół siebie, w polityce dużej i małej, systemowej i antysystemowej? I czy nie warto byłoby się tym na serio zająć? To co w nienawiści złe, tak samo jak w innych niebezpiecznych uczuciach wymienionych w wielu etycznych systemach, to brak jej kierownictwa, wyrwanie się spod kontroli rozumu. Wtedy nienawiść staje się ślepa i autodestrukcyjna, ale tak samo jest ze ślepą miłością, chciwością i innymi emocjami. Zamiast walczyć z uczuciami przy pomocy paragrafów, lepiej budować cnoty pozwalające nad nimi panować i rozumnie sublimować. Pielęgnować cnotę umiaru, swego rodzaju obojętności i zmysł odważnego humoru.
W ostateczności zgodnie z tekstem pięknej pieśni Czesława Niemena pogodnie „dziwić się światu” i pracować nad „zniszczeniem nienawiści w sobie”. A jeżeli to się nie uda, wtedy przynajmniej wiedzieć kogo, kiedy, gdzie i jak nienawidzić, ale nigdy nie należy pozwolić by tego rodzaju uczucie niczym silny alkohol nad nami panowało. Natomiast umieszczanie takiego afektu w Kodeksie Karnym jest nie tylko politycznie motywowanym populizmem, traktowanym jako instrument do gnębienia politycznych przeciwników, ale przede wszystkim ośmieszającym powagę prawa i praworządności nonsensem.
Na mój babski rozum wychodzi, że jesteśmy oszukiwani. Nie daję wiary w to, że rządzący mówią nam prawdę, że chcą naszego dobra. Sposób w jaki jesteśmy straszeni rzekomo nadchodzącą rosyjską agresją, która spowoduje nieuniknione uczestnictwo Polski w wojnie, wywołuje we mnie szereg wątpliwości.
Zapowiedź konieczności ucieczki z miejsca zamieszkania w siną dal, donikąd, z plecakiem ucieczkowym, promowanym przez ministra obrony narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza, budzi negatywne wspomnienia z mojego dzieciństwa.
Wspomnienia z wojny
Przypominają mi opowieść mojej śp. Mamy, Haliny Wójcikiewicz, która po zdaniu matury w 1939 roku, zamiast na studia medyczne, została wysiedlona z Gdyni przez Niemców. Kazano opuścić mieszkanie. Wyznaczono bardzo krótki termin do jego opuszczenia. Zakazano wywiezienia czegokolwiek z opuszczanego zagospodarowanego w pełni mieszkania. Jedynie wolno było wziąć ze sobą bagaż podręczny, mieszczący się w jednej niewielkiej walizce na całą rodzinę! Okupant żądał też pozostawienia klucza w drzwiach opuszczanego mieszkania. Za niezastosowanie się do tego niemieckiego żądania groziły poważne konsekwencje.
Zapasy mirabelek i szczawiu
W tym miejscu chciałabym zapytać pana ministra, czy mamy też zostawić klucz w drzwiach opuszczanego mieszkania? Czy przed jego opuszczeniem mamy zgromadzić w nim zapasy żywności, wody itd.? Śmieszą mnie przechwałki innego ministra, którego śmiech przypomina rżenie kopulującego osła, mówiącego, iż zgromadził już stosowne zapasy ryżu, soli, domowych przetworów sporządzonych z owoców, z posiadanego sadu i przydomowej grządki (zapewne zaprawy z mirabelek i szczawiu). Dopingował w ten sposób Polaków do podobnych przygotowań, gromadzenia żywności.
Inwestorzy nie panikują
Całe moje życie przemieszkałam początkowo w Gdyni, a z początkiem XXI wieku zamieszkałam w Gdańsku. Od wejścia Polski do Unii Europejskiej zauważam w Trójmieście dynamiczny rozwój budownictwa. Budowane są całe osiedla apartamentowców, nowoczesne hotele i biurowce. Tajemnicą poliszynela jest to, że inwestorami są zachodnie firmy posiadające znaczący kapitał. Zadaję sobie pytanie, czy ci inwestorzy też wierzą w nadciągającą wojnę, skoro tu inwestują? Czy oni są jakimiś ryzykantami, których stać na budowanie w strefie potencjalnego konfliktu?
Myślę, że zachodni inwestorzy są ludźmi trzeźwo myślącymi, posiadającymi rozlegle kontakty. W tym kontakty z Mossadem i nie tylko z Mossadem. Inwestują na podstawie pewnych ustaleń z których wynika, że inwestycje w Trójmieście nie są inwestycjami w strefie ryzyka. Więc nie obawiają się, że z obwodu kaliningradzkiego nadlecą rakiety typu Iskander i zmiotą z powierzchni ziemi ich luksusowe hotele, apartamentowce itd., w których część z nich po przylocie z Bliskiego Wschodu zamieszka na stałe w Trójmieście. Do miejsca oddalonego od państwa okładanego irańskimi rakietami.
Troska o wybory
Skoro już jestem w bliskowschodnich klimatach, na babski rozum przekładam troskę o nas, Polaków, wyrażaną w obawach o wynik nadchodzących wyborów parlamentarnych w zbliżającym się 2027 roku. Troskę polegającą na ostrzeganiu nas Polaków przed Grzegorzem Braunem i jego Szerokim Frontem Gaśnicowym. Pierwszą osobą zatroskaną okazał się ambasador USA w Warszawie Thomas A. Rose. Drugą jest naczelny rabin RP, trzecią – Radosław Sikorski, no i oczywiście „Gazeta Wyborcza”! Ponadto komuniści ze Strajku.eu.
Procesy polityczne
Polityka nie jest moją pasją, w TV co dzień oglądam prognozę pogody. Lubię program „Taniec z Gwiazdami”, wszystkie wersje popularnego formatu telewizyjnego „The Voice”, które skupiają się na uczestnikach w różnym wieku: The Voice of Poland, The Voice Senior i The Voice Kids.
Lecz na mój babski rozum, kobiety nie interesującej się przesadnie polityką, wywodzę, że skoro starsi bracia w wierze i komuniści przed kimś, przed czymś ostrzegają Polaków, to akurat należy zrobić odwrotnie, niż by sobie oni tego życzyli…
Tym bardziej, że w sukurs nam „życzliwych” przyszły tak zwane polskie sądy, w których odbywa się pokazowy proces polityczny Grzegorza Brauna, groteskowy kafkowski proces polityczny Mateusza Piskorskiego, a ostatnio „rękę sprawiedliwości” wyciągnięto po wybitnego polskiego intelektualistę Konrada Rękasa, przybyłego z emigracji do Polski, gdyż odważył się dołączyć do Szerokiego Frontu Gaśnicowego Grzegorza Brauna i wspiera go błyskotliwymi, porywającymi przemówieniami.
Wystąpienie prezydenta RP podczas debaty generalnej 81. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ odebrałem jak kazanie wsiowego wikarego niosące nowatorski, odkrywczy przekaz historyczny. Oratora, który przypadkowo znalazł się na mównicy ONZ w Nowym Jorku.
Motywem przewodnim tego wystąpienia był banał mówiący o tym, że moglibyśmy w tym pięknym domu żyć tak, jak Pan Bóg przykazał. W tym jednak przeszkadza, odwieczny wróg i ciemiężyciel Polski – imperialna Rosja.
Zaprzeczenie dyplomacji
Dowiedziałem się, że nie kto inny jak Rosja ponosi odpowiedzialność za sztuczne wywołanie kryzysu migracyjnego (od 8 minuty 39 sekundy)! Dowiedziałem się też, że imperialna pycha Rosji w przeszłości prowadziła do niewyobrażalnych cierpień oraz tragedii dwóch wojen światowych (od 4 minuty 55 sekundy)! Karol Nawrocki posiada doktorat z nauk humanistycznych w zakresie historii. Jest człowiekiem bystrym i inteligentnym. Pełnym władz umysłowych. Skoro trywialnie wygłasza poglądy sprzeczne ze stanem faktycznym, mimo posiadanej wiedzy i inteligencji, to te jego wypowiedzi dowodzą stanu jego emocji: absurdalnej, skrajnej nienawiści do Rosji!
Ubolewam nad tym, że prezydent mojego kraju i mojej ojczyzny, Polski, nie potrafi zapanować nad emocjami. Albowiem kiedy nienawiść przejmuje kontrolę, systemy emocjonalne dominują nad systemami analitycznymi, co prowadzi do zachowań, które z boku wyglądają na całkowicie pozbawione sensu. Ponadto mówienie „z obfitości serca” na forum międzynarodowym, jest zaprzeczeniem podstawowych zasad dyplomacji (sic!).
Szkoła dyplomacji
Twórca nowoczesnej dyplomacji Charles-Maurice de Talleyrand słynął z przekonania, że mowa służy człowiekowi do ukrywania, a nie do wyrażania myśli. „Człowiek obdarowany został mową po to, aby ukryć swoje myśli” (fr. „Le langage a été donné à l’homme pour dissimuler sa pensée lub La parole a été donnée à l’homme pour déguiser sa pensée”) – mawiał. Jako wybitny i przebiegły dyplomata, Talleyrand traktował język i słowa nie jako narzędzie szczerej komunikacji, lecz jako zasłonę dymną. W polityce międzynarodowej otwartość bywa błędem, a kontrolowane, zawoalowane słowa pozwalają chronić prawdziwe intencje i manewrować między wrogimi siłami. W przeszłości de Talleyrand stwierdził: „Bardzo trudno zrobić coś dla Polski, gdyż jest ona stale owładnięta manią samobójczą”.
Przestrogi Studnickiego aktualne
Władysław Studnicki (autor książki Wobec nadchodzącej drugiej wojny światowej) przytaczał ten cytat jako komentarz do fatalnych błędów, jakie polskie władze popełniły podczas II wojny światowej:
1) wpakowanie się w 1939 roku w konflikt na dwa fronty z Niemcami i Sowietami;
2) sabotażowe akcje podziemia, które prowokowały krwawe niemieckie masakry odwetowe na polskiej ludności cywilnej;
3) pomaganie bolszewikom w ramach akcji „Burza”;
4) krwawa łaźnia Powstania Warszawskiego.
Studnicki przeciwko temu protestował, ale – nikt go nie słuchał
Skutki nienawiści dla rozumu
Ad rem: silne emocje, takie jak nienawiść, mogą dosłownie „odebrać rozum”, drastycznie upośledzając zdolność logicznego myślenia i podejmowania racjonalnych decyzji. Z perspektywy neurologii i psychologii zjawisko to wiąże się z konkretnymi mechanizmami w ludzkim mózgu, takimi jak:
porwanie emocjonalne (tzw. amygdala hijack): gdy odczuwasz intensywną nienawiść, do głosu dochodzi ciało migdałowate – pierwotna struktura odpowiedzialna za emocje i przetrwanie. Potrafi ona „odciąć” sygnały idące do kory przedczołowej, czyli ewolucyjnie najmłodszej części mózgu odpowiedzialnej za logikę, planowanie i hamowanie impulsów;
tunelowe widzenie: silna nienawiść zawęża pole widzenia rzeczywistości. Człowiek przestaje dostrzegać niuanse, ignoruje fakty przeczące jego teorii i dzieli świat wyłącznie na czarno-biały;
zniekształcenie oceny ryzyka: pod wpływem nienawiści ludzie często podejmują działania autodestrukcyjne – są w stanie zaszkodzić samemu sobie, byle tylko uderzyć w obiekt swojej niechęci.
Demokracja uprawiana jest obecnie podobna do slalomu. Rządzący niestety widzą tylko najbliższą tyczkę, jadą na nią w pełnym pędzie, gdyż ta pojawia się nagle i niespodziewanie po minięciu poprzedniej. Można widzieć takich zawodników nie tylko w telewizyjnych zmaganiach sportowych, ale i politycznych. Kłopot w tym, że przy takiej taktyce widzi się tylko tyczkę najbliższą i cały wysiłek skupia na minięciu jej, po czym wychodzi się fatalnie z zakrętu na następną tyczkę i znowu zaczyna się straszny wysiłek, by nie wypaść z toru jazdy. Jedno jest pewne – nie widzi się mety, tylko najbliższą tyczkę.
Kto rozstawia tyczki? A to już jest całkiem inne, acz ciekawe, zagadnienie. W dobrym rządzie rozstawia je on sam w ramach planu rządzenia. Można się jednak przekonać, że czy to z lenistwa, czy ze zrządzenia losu rządzący zawodnik coraz częściej nie wie gdzie się wyłoni tyczka na następnym zakręcie.
Tyczki rozstawia też zły los (lub brak zdolności patrzenia w przyszłość, co dopiero aktywnego jej kreowania), wtedy tyczki pojawiają się nagle i jeszcze bardziej trzeba się kłaść w zakręcie. Ale tak to jest jak się prowadzi politykę wyłącznie reaktywną. Coraz częściej więc zawodnik i tak nie robi planu, jedzie na tzw. aferę, czyli w trakcie zjazdu okazuje się co i jak. Po co planować jak i tak nie wiadomo jaka jest trasa, zaś czort, nie wiedzieć jak, rozstawia tyczki w ostatniej chwili? Inni, ci od planowania, jak powiedział kiedyś Tusk, mają jakieś wizje i powinni się udać z tym do lekarza. Tego od wizji.
Unia podaje rękę Tuskowi
Ale jest jeszcze jeden wariant, obecnie grany w Polsce: rząd Tuska jest faworyzowany przez Unię i Niemcy, którzy w Polsce go zainstalowali. Oczywiście, powie ktoś, zainstalował go polski suweren w ramach demokratycznych wyborów, ale doświadczenie każe mi twierdzić, że coraz to jesteśmy świadkami zbliżania się interesów, a właściwie ich nieuświadomienia, całych grup społecznych, do interesów aktorów zewnętrznych. Jest to proces narastający, ciągnący się od początków III RP, wzmacniany ciągłą medialną ojkofobią, polityką wstydu i zakompleksionym dążeniem do Zachodu, którego już dawno… nie ma.
Tak czy siak, ze społecznego nadania mandatu, czy z zewnętrznych sterowności Tusk jest, delikatnie mówiąc, oceniany jako niezbywalny walor, potrzebny do zewnętrznego zarządzania Polską. Chociaż wykonuje obecnie zadanie nie tylko samobójcze dla Polski ale i dla… własnej kariery. Moim zdaniem Tusk intencjonalnie doprowadza do bankructwa Polski, by – wzorem przykładu greckiego – przyjechała tu „trojka” z Brukseli i zaczęła ręcznie zarządzać Polską. Ot tak, by Najjaśniejsza nie szurała w procesie centralizacji Unii, oraz spełniała peryferyjne i uzupełniające role w stosunku do gospodarek „starego Zachodu”, a zwłaszcza Niemiec. Takie działanie to jednak podcinanie przez Tuska gałęzi, na której siedzi, bo jak wspomniana trojka tu przyjedzie, to żaden Tusk Brukseli czy Berlinowi nie będzie już potrzebny. Ale, wzorem poprzednich zachowań, Tusk zrobi swoje i Tusk będzie mógł odejść – odejść na jakąś sutą posadkę od gadania o niczym. Taka to perspektywa – czyli nie samobójstwo, ale synekurka po zrobieniu z Polską co trzeba.
Póki co Berlin poprzez Brukselę chce jednak spróbować Tuska ratować na następne wybory i stworzył mechanizm odsuwania na „po wyborach” w roku 2027 szczególnie bolesnych regulacji unijnych. Jedne są wstrzymywane, drugie przychodzą na po wyborach w 2027 trochę z przypadku. Tak czy siak wygląda na to, że – wracając do naszej metafory o slalomie, koledzy z Berlina i Brukseli będą w tym zjeździe Tuska likwidowali tyczki, by pojechał na krechę. Ale nie będą tych tyczek niszczyć – one nie znikną, tylko zostaną przesadzone na półmetek po wyborach. Wtedy się druga część zjazdu zagęści potwornie, bo dojdzie do kumulacji odkładanych tyczek. Odkładanych po to by Tuskowi dobrze było jechać do wyborów szybko na krechę, by nie sypał w oczy widzom śniegiem na zakrętach. Wszystko będzie przeniesione na po wyborach.
Warianty powyborcze
Wybory są więc półmetkiem tego wyścigu. Bo może dojść do zmiany narciarza. Jak zostanie Tusk i się zaplącze w lesie tyczek przełożonych to zrzuci wszystko na Unię. Trudno, taki mamy klimat, zwłaszcza jego akolici zrozumieją unijne wymogi, gdyż te są niekwestionowanym dogmatem w tej grupie elektoratu. Będzie więc i ciężko, i bez winy. No, inna sprawa jak na półmetku zmieni się zawodnik na nieakceptowalnego przez unio-berlińczyków. Wtedy ten las przełożonych tyczek i praktycznie żadne możliwości wyslalomowania tegoż będzie pokazywany jako nieudolność rządzących i to od pierwszego dnia ich władania. Ponieważ rzeczy odkładane spowodują, w dodatku w kumulacji, gwałtowne i katastrofalne pogorszenie poziomu życia Polaków, pojawią się medialnie wzmacniane i powtarzane przez samobójczych akolitów argumenty, że za Tuska było lepiej, a nowi nie potrafią rządzić.
Mamy więc sytuację fatalną, jaka następuje zawsze wtedy, kiedy zbieramy efekty priorytetów rządzących leżących poza obszarem interesów Polski. Kto by bowiem nie rządził, to będzie słabo. Nawet jak nowi rządzący wezmą się za ten bigos, to na wyniki trzeba będzie długo czekać, zaś koszty społeczne mogą być zaraz przekute w zawiedzione nadzieje na poziomie politycznym. Po prostu nie ma czego zazdrościć wszystkim aspirującym do władzy. No, oczywiście oprócz już rządzących, bo ich chęć przedłużenia „misji” w Polsce jest mieszanką kontynuowaniu „modelu biznesowego” eksploatacji resztek dobra publicznego i strachu przed poniesieniem za to konsekwencji już karnych.
Czyli – mamy przechlapane i trzeba o tym pamiętać i obywatelom, i nowym, może przyszłym rządzącym. Otrzymujemy kraj zdewastowany pod względem regulacyjnym, o źródłach prawa poza nami, ale także i fatalny stan finansów publicznych, z których bez potu i łez, ale da Bóg bez krwi nie da się tak łatwo kraju wyprowadzić na prostą. Będzie tak jak za czasów początku III RP, kiedy postkomuna tak rozbujała towarzystwo, że za koszty sprzątania po komunie, ukarano… sprzątających. Teraz też tak być może. Niemniej w obu wariantach – z Tuskiem czy bez – będzie ciężko.
Remanent bomb z opóźnionym zapłonem
Zrobiłem sobie remanent tego, co nas czeka na po wyborach. Nie chcę nawet tu wnikać, co zrobiono „pod Tuska”, odkładając dla Polski wejście w życie poszczególnych unijnych regulacji, by nie drażnić wyborczego misia przed największym świętem demokracji. To dość złożony proces, bo trzeba by było zajrzeć w czasy, kiedy dane regulacje się decydowały co do zakresu i dat, by zobaczyć ewentualne intencjonalne koincydencje. Tak czy siak jest tego sporo, z tego co wchodzi, ale Unia, jak to twór biurokratyczny, bombarduje nas i tak regulacjami, co jest charakterystyczne dla tworów socjalistycznych, zwłaszcza umoczonych w sosie globalistycznym.
To jasne, że Unia walczy tym samym z problemami, które sama tworzy, bo te mogą istnieć tylko w jej ustroju, co jest nie tylko trudem próżnym, ale i procederem, który się nie kończy. Popatrzmy więc na to, co się będzie działo po wyborach, bez względu na to kto je wygra. Skóra cierpnie, ale nie ma co się zakłamywać – lepsza prawda, która nas i tak czeka, niż kolorowanie buta, którego zaraz będziemy całować.
Pierwsze, bo to teraz tragicznie modne, to migracja. Mamy kwestię odłożoną „dla Donka”, tyle, że na początku roku 2027 trzeba będzie wystąpić o przedłużenie unijnej dyspensy i premier to zrobi, bo to będzie pracowało przez cały rok wyborczy dla jego fejmu obrońcy Ojczyzny. W tej unijnej dyspensie posiłkowano się dotąd „presją migracyjną” ze strony uciekinierów spod bomb z Ukrainy. Mały kłopot pojawia się tu na przyszłość w dwóch wariantach: że Unia odmówi przedłużania z tego powodu naszej dyspensy migracyjnej, bo tak zechce (a może zechcieć, bo jak Tusk wygra to i tak mu to nie zaszkodzi, a jak przegra to zaszkodzi, ale nowej władzy), albo drugi wariant – sam powód ustanie.
Może po prostu skończyć się wojna i zniknie pretekst „presji migracyjnej”, gdyż – i tak dęte – uzasadnienie „ucieczki spod bomb” się zdezaktualizuje. A taki wariant stawia nową/starą władzę przed wyborem – albo wpuszczamy po 30.000 pigmento-pozytywnego luda rocznie, albo płacimy kasę za zaniechanie objawów solidaryzmu w naprawianiu migracyjnych błędów Zachodu. Czy i który wariant wybierze którakolwiek z władz i tak wyjdzie gorzej – albo więcej nieintegracyjnych kultur na polskich ulicach, albo słone kary złożone na barki polskich podatników. Słabo.
Ekologia w służbie Unii
Będziemy mieli też reformę „starego” systemu ETS1. Od początku 2028 roku system wejdzie w kluczową fazę reformy dotychczasowego systemu handlu emisjami (obejmującego elektrownie, ciepłownie i ciężki przemysł). Zgodnie z reformą zlikwidowany zostanie mechanizm bezpłatnych przydziałów uprawnień CO₂ dla przemysłu. Po 2027 roku proces ten przyspieszy, co dla polskiego przemysłu hutniczego, chemicznego i nawozowego oznacza znaczny wzrost kosztów produkcji i konieczność szybkiej modernizacji. System ETS1 po 2027 roku w pełni obejmie wszystkie rejsy morskie wewnątrz UE oraz zaostrzy wyliczanie emisji dla sektora lotniczego, co przełoży się na wzrost cen biletów lotniczych i frachtu morskiego.
Do tego wejdzie Mechanizm CBAM (podatek od śladu węglowego na towary importowane spoza UE, np. ze stali, cementu, nawozów czy aluminium) przechodzi z fazy przejściowej w pełną fazę operacyjną. Importerzy wprowadzający te produkty na rynek UE będą musieli kupować specjalne certyfikaty CBAM. Rząd wybrany w 2027 roku będzie musiał zorganizować sprawne pobieranie opłat granicznych, aby chronić polskie firmy przed nieuczciwą konkurencją z krajów o niskich standardach ekologicznych. Jest to ekologiczny protekcjonizm, który podroży ceny konkurencyjnych produktów spoza UE.
Wchodzi też ETS2, to znaczy system, który nakłada opłaty za emisję CO₂ na dostawców paliw kopalnych (węgiel, gaz ziemny, olej opałowy, LPG, benzynę i olej napędowy). Opłaty te zostaną wliczone w ceny detaliczne dla konsumentów, co przełoży się na wzrost kosztów ogrzewania budynków oraz paliw na stacjach. System ma wejść na początku roku 2027, a więc oddziaływałby na ceny konsumenckie, co byłoby niekorzystne dla Tuska. Ale ten skorzysta pewnie z możliwości jakie dała w tym względzie i zawnioskuje o odroczenie wejścia tego podatku od początku 2028 roku, a więc po wyborach. Jest na to możliwość jeśli dany kraj powoła się na gwałtowny wzrost cen energii i Tusk może chcieć z tego skorzystać. Tak czy siak – na pewno po wyborach ETS2 wejdzie i jak tu wykazano, będzie bombą z opóźnionym zapłonem podłożoną pod ewentualne nowe rządy.
W roku 2027 rozpocznie się proces wdrażania dyrektywy budynkowej EPBD. Do końca 2027/2028 roku państwa członkowskie muszą stopniowo wprowadzać zakazy dotowania samodzielnych kotłów na paliwa kopalne (np. pieców gazowych) oraz wprowadzić nakaz instalacji urządzeń wykorzystujących energię słoneczną na budynkach publicznych i nowych obiektach. Idę o zakład, że Tusk będzie spowalniał ten proces, zwłaszcza, że jego koniec – przełom roku 2027/2028 – przypaść już może nowej władzy. Rok 2027 to również start procesu wdrażania dyrektywy CSDD, czyli rygorystyczne obowiązki w zakresie należytej staranności w łańcuchach dostaw dla największych firm (odpowiedzialność za ochronę środowiska i prawa człowieka u poddostawców). To także podroży końcowe ceny produktów i choć dotyczy to dużych firm po czym przestraszona Unia zrezygnowała – odłożyła? – wcześniejsze plan, bo w 2027 roku ta dyrektywa miała dotyczyć już małych i średnich firm, co wykończyłoby je (i chyba o to chodziło) w konkurencji z gigantami, których stać na tak kosztowne raportowanie i uwzględnianie w swych łańcuchach dostaw wyśrubowanych regulacji ekologicznych.
No i na koniec ekologicznych harców Unia Europejska przyjmie wiążący prawnie cel redukcji emisji gazów cieplarnianych na 2040 rok (propozycja Komisji Europejskiej zakłada cel na poziomie 90% w stosunku do roku 1990). Tak że pani minister z polskiego ministerstwa klimatu, która stachanowsko zarzekała się, że będziemy ambitnie dążyć do 90% reedukacji emisji – wykrakała. Główny ciężar negocjacji krajowego harmonogramu wygaszania bloków węglowych, rozwoju energetyki jądrowej oraz rozbudowy sieci elektroenergetycznych do tych wymogów spadnie na rząd w latach 2028–2030.
Budżetowe pułapki
Jakby tego było mało z tą Unią, to końcówka roku 2027 będzie poświęcona walce o budżet unijny na nową perspektywę w lata 2028-2034. Oznacza to konieczność sprawnego pilnowania polskich interesów w Brukseli, który będzie się odbywał w czasie dynamicznych zmian w polskich władzach. Potem trzeba będzie to wdrażać a polskim Sejmie, a cała sprawa nie jest łatwa, gdyż będzie to budżet ostro forsowany, głównie przez Niemcy, w stronę wdrożenia nowej struktury wydatkowania funduszy unijnych. Polski Sejm nowej kadencji będzie musiał uchwalić krajowe ustawy wdrażające nowe programy operacyjne, z większym naciskiem na obronność, innowacje i przemysł zrównoważony.
Jeśli chodzi o bomby z opóźnionym zapłonem pozostawione w polskim systemie, to należy zwrócić uwagę, że nowe rozdanie powyborcze wypadnie w 2027 roku w samym środeczku uchwalania budżetu na 2028 rok. Oznacza to duże boje i miotanie się, w przypadku zmiany ekipy, pomiędzy chęciami reformatorskimi i starymi rozwiązaniami poprzedniej ekipy wtopionymi w budżet na 2028 rok. Po prostu może nie być czasu by go zmienić i nowa ekipa będzie się męczyć z budżetem poprzedniej jak Koalicja Obywatelska z budżetem po PiS w 2023 roku. Należy podejrzewać, że wystąpi tu ochota do „zwalenia” (tak jak to zrobiła KO w 2023 roku) swoich win w pierwszym roku powyborczym na poprzednią ekipę, bo jakoby stary budżet wiązał reformatorskie plany nowych władców Polski. Oznacza to prawdopodobnie rok stracony na reformy nowej władzy, przy wygodnym wytłumaczeniu zaniechań.
Jak widać szykuje się po wyborach niezły Armagedon. Gdzieniegdzie pozostawiony przez poprzedni rząd „na wszelki wypadek”, gdzieniegdzie podłożony przez Unię w mechanizmie politycznej, czasowo ograniczonej, dyspensy, żeby pomóc reelekcji zwolennikom Tuska. W końcu wiele z tych regulacji, które utrudnią start każdemu rządowi po 2027 roku to po prostu kalendarz zalewu regulacji unijnych, głównie w realizacji szalonych dwóch agend: klimatycznej i migracyjnej. Po prostu te projekty zbiegają się w okresie przełomu lat 2027/2028, co generuje fatalnego pecha regulacyjnego, skutkującego obniżeniem poziomu życia Europejczyków oraz zniwelowania do zera poczucia bezpieczeństwa. Zwłaszcza w kwestii budżetu unijnego należy się spodziewać potężnej presji na militaryzację tego budżetu, co jeszcze bardziej pogorszy poziom życia na Starym Kontynencie i będzie wywoływać wielkie ciśnienie medialne, straszenie Putinem, by te ruchy budżetowe uzasadnić. Europa musi wymyśleć dla siebie powody obniżenia poziomu życia, inne niż własne przewiny, a tu Putin jest dobry na wszystko.
Trzy warianty
W sumie – człowiek może się ze zdziwieniem przyglądać, a właściwie dziwić po co te zażarte walki polityków, pretendentów do takiego bankruckiego dziedzictwa. Mamy tu kilka możliwych wariantów motywacji do walki o władzę. Tuski będą walczyły o kontynuację rozpoczętego projektu niszczenia potencjału Polski i tu, nawet jeśli wejdą poważne skutki wymienionych regulacji, zwłaszcza unijnych, to powtórzę – da się to wszystko „zwalić” na Unię, która – jak w piramidzie, tu nie finansowej, ale narracyjnej, zwali wszystko na Rosję. Da się więc to opowiedzieć, nawet wtedy, kiedy poglądy te będzie podziało nie więcej niż 30-35% Polaków, zwolenników Tuska. Wariant, w którym prawica obejmuje władzę ma dwie wersję – optymistyczną i pesymistyczną.
Zacznijmy od optymistycznej – nowa władza obejmuje stery, ściera się z wieloma odłożonymi bombami, po pierwsze – identyfikuje je zawczasu, reaguje na nie, jedne rozbraja, drugie odkłada, jeszcze inne akceptuje jako zło konieczne. Jakoś resoruje społeczne koszty ich zafunkcjonowania, naród wie co się dzieje, cierpliwie czeka, grymaszących w opozycji oskarża o hipokryzję, że sami sprowadzili na nas te nieszczęścia i jakoś z tego wychodzimy.
Wersja pesymistyczna wygląda tak – ugrupowania prawicy nie mają świadomości istnienia takich bomb, tym bardziej metod ich rozbrajania. Nic tu się nie dzieje, to znaczy, że łapiemy spadające talerze z brukselskiego stołu. Koszty życia lawinowo wzrastają, nowy rząd wskazuje na Unię, ale nic z tym nie robi. Do tego dochodzą, już nawet genetycznie wrodzone, kłopoty ze spoistością koalicji rządzącej. Brauna się zaprasza, potem wyprasza i tak w koło. Morawiecki „pojawi się i znika”, wszystko jest chwiejne, brakuje przywództwa. Koalicja jest niestabilna, a to oznacza, że ma minimalny zapał reformatorski. Pozostaje tylko walka o swoją popularkę poprzez dosypywanie socjalu, co warunkuje kierunek odwrotny od rozwojowego. Unia, delikatnie mówiąc, nie będzie nowym sprzyjać – co może włączyć szkodliwego zaraz po wyborach – włącza, nawet SAFE staje w polskim wykonaniu, gdyż od razu pojawią się zastrzeżenia co do polskiej praworządności.
Wychodzi na jedno – nawet jak wielu Polaków podskoczy ze szczęścia w dniu wyborczym, będzie to radość krótkotrwała, gdyż w tym samym dniu zaczną się poważne, wymienione tu wcześniej problemy. I to – wiele z nich – bez względu na to, kto będzie rządzić. Taki stan wskazuje na jedno – skoro będzie i tak po staremu, bez względu na wynik wyborczy, to możemy po tym stwierdzić niski i a właściwie niknący nasz stopień suwerenności. Gdyśmy byli suwerenni, to sami byśmy patrzyli na swoje plany rozwojowe i z nich wybierali kombinacje partii do ich realizacji.
My zaś widzimy, że i tak, i tak, będzie jak ma być. I jest to postanowione jak widać – gdzie indziej, poza naszym ustrojem. Centrum naszego sterowania jest poza naszym krajem, co właśnie możemy widzieć w tym momencie, kiedy w Polsce odbywają się wybory, od których mniej zależy niż się spodziewają i mają nadzieję wybierający, nawet najbardziej zaangażowani, Polacy.
Kilka dni temu Ukrainiec zaatakował na terenie klasztoru sióstr benedyktynek w miejscowości Jarosław na Podkarpaciu. Pięć osób zostało rannych – w tym trzech księży i kobieta. Zamordowany został polski ksiądz z archidiecezji przemyskiej Stanisław Zbojnowicz. Walczy w szpitalu o życie ks. Marek Pieńkowski, który jest szefem Rady Fundacji Duszpasterskiej Troski o Rodzinę – Pastoral Family Care Foundation, która zajmuje się pomocą dla Ukraińców. Dwa dni później trzeci z poszkodowanych w ataku Ukraińca duchownych ks. Adrian (nie podaje swojego nazwiska) publicznie wybaczył sprawcy. W swoim imieniu jak również w imieniu zabitego i ranionego księdza.
Ksiądz Adrian wygłosił homilię w której powiedział miedzy innymi: „Jako uczeń Jezusa Chrystusa pragnę w swoim imieniu, w imieniu księdza Marka i w imieniu księdza Stanisława powiedzieć bardzo dobitnie, że wybaczamy! I prosimy o modlitwę za nas. Za modlitwę za księdza Stanisława, o spokój jego duszy, o zdrowie dla księdza Marka, który ciągle walczy o życie w szpitalu (…) Ale w sposób szczególny proszę was o modlitwę za naszego oprawcę i o łaskę nawrócenia dla niego (…) Chciałbym też was prosić, abyście nie winili narodu, z którego jest oprawca”. Dodał również, że Ukraińcy po 2022 roku zawsze mogli liczyć na pomoc ze strony opactwa.
Słabo się znam na sprawach wiary, komentuje i analizuje wydarzenia z punktu widzenia osoby świeckiej. Moje patrzenie na sprawę jest pozbawione metafizyki i opiera się na zdrowym egoizmie narodowym i tradycji myślenia narodowodemokratycznego. Być może z punktu widzenia nauki Kościoła katolickiego słowa księdza Adriana są akceptowalne, ale z punktu widzenia narodu – naszej wspólnoty narodowej – zupełnie szkodliwe, nieodpowiedzialne, nieprzemyślane i z całą pewnością przedwczesne.
Z tego co pamiętam z katechezy w szkole podstawowej przebaczenie poprzedza: rachunek sumienia, żal za grzechy, postanowienie poprawy, szczera spowiedź i zadośćuczynienie. Kiedy to wszystko miało miejsce zdaniem księdza Adriana? Jakaś przyśpieszona wersja do przybyłego z zbrodniarza? Czy ksiądz Adrian tak mocno zidentyfikował się z słowami byłego rzecznika MSZ Łukasza Jasiny o sługach?
Największy polski polityk XX wieku Roman Dmowski w swojej pracy „Polityka polska i odbudowanie państwa” napisał: „Polska nie jest własnością tego czy innego Polaka, tego czy innego obozu ani nawet jednego pokolenia. Należy ona do całego łańcucha pokoleń, wszystkich tych, które były i które będą. Człowiek, który ryzykuje byt narodu, jest jak gracz, który siada do zielonego stołu z cudzymi pieniędzmi”. Temu kapłanowi wolno było wybaczyć – może nawet wybrać się z pielgrzymką do arcybiskupa Światosława Szewczuka by wspólnie z nim złożyć hołd arcybiskupowi Andrzejowi Szeptyckiemu. To sprawa jego rozumu i sumienia. Ale nie powinien apelować do wiernych by go naśladowali. Nie powinien oczekiwać takiej postawy w tej chwili od swoich owieczek. Ksiądz Adrian usypia czujność Polaków i naraża ich bezpieczeństwo. Pochopne namawianie do przebaczenia i ignorowanie zagrożeń jest postawą nieodpowiedzialną i szkodliwą społecznie.
Postawa tego księdza, moze wynikać z różnorakich powodów. Odrzucam plotki i nie będę o nich dyskutował. Moim zdaniem, że ksiądz Adrian postanowił po prostu pogwiazdorzyć. Zapragnął być nową wersją Jana Pawła II, którzy publicznie przebaczył Ali Agcy. Doskonale ks. Adrian przecież wiedział, że zostanie gwiazdą liberalnych i lewackich mediów, które będą go w nieskończoność cytować. Tych samych mediów, które wręcz w fanatyczny sposób codziennie linczują kapłanów Kościoła katolickiego. Zapewne odwiedzi wszelakie studia telewizyjne, radiowe a wywiady z nim ukażą się na licznych portalach internetowych. To będą te same same studia i portale, które z lubością przeprowadzają zorganizowana akcję zohydzania Kościoła katolickiego. Budzi to mój niesmak.
W ramach świeckiej pokuty polecam księdzu Adrianowi obejrzenie filmu z 1997 roku „Adwokat Diabła”. Johna Miltona czyli samego Lucyfera gra tam znakomity Al Pacino. Milton/Szatan obserwując gwiazdorzenie prowincjonalnego adwokata Kevina Lomaxa, który był przekonany o racjach po swojej stronie podkreślił – „Próżność to zdecydowanie mój ulubiony grzech”.
PS. 23 sierpnia 2026 roku w Swiatogorskiej Ławrze Zaśnięcia Matki Bożej Ukraińskiej Prawosławnej Cerkwi /UPC/ grupa uzbrojonych neobanderowców brutalnie zamordowała mnicha Warsonowiusza i ciężko raniła dwóch innych: mnicha Grzegorza i nowicjusza Andrija. Agresja wobec duchownych tego wyznania nie jest żadną nowością na Ukrainie. Ale hierarchowie w Polsce są w tym wypadku zupełnie ślepi.
Zadłużenie Polski zmierza do 80 proc. PKB. To daje dwie perspektywy: gigantyczny kryzys gospodarczy oraz „działania naprawcze” prowadzone przez Unię Europejską. Jedno i drugie z ogromną szkodą dla Polski.
===========================================
Zadłużenie Polski wynosi 76 proc. PKB – ogłosił na portalu X w sobotę 12 września Leszek Balcerowicz. W ten sposób „guru polskiej ekonomii” i niekwestionowany autorytet środowisk lewackich, mniej czy bardziej świadomie – zadał kłam oficjalnej rządowej propagandzie swoich kolegów z tej samej strony politycznej barykady. Według rządu zadłużenie Polski wynosi 55–56 proc. PKB, jest trzymane w normie i nie daje powodów do paniki. Fakty są zgoła inne.
Biliony złotych
W 2010 roku Leszek Balcerowicz był inicjatorem tzw. „licznika długu”. To wirtualny licznik ustawiony na skrzyżowaniu ulic Marszałkowskiej i Alej Jerozolimskich, w centrum Warszawy, miał pokazywać dwie wartości: zadłużenie Polski i dług odpowiednio na jednego mieszkańca kraju. Ta druga wartość w momencie założenia licznika wynosiła powyżej 20 tysięcy złotych. To oznaczało, że każdy noworodek, przychodząc na świat, miał już do spłacenia powyżej 20 tysięcy złotych z tytułu pożyczek i kredytów zaciąganych przez państwo.
Hipokryzja tego pomysłu polegała na tym, że najgłośniej przeciwko zwiększaniu długu protestował Balcerowicz, który sam był jego kreatorem i głównym winowajcą jego istnienia u zarania III RP. Balcerowicz też zaprogramował licznik w taki sposób, aby pokazywał tylko dług wewnętrzny – to znaczy stan zadłużenia państwa wobec własnych obywateli (zaciągany np. poprzez emisję obligacji skarbowych). Tyle, że jest to tylko jeden rodzaj długów. Do zadłużenia wewnętrznego, najmniej groźnego, dochodzi jeszcze zadłużenie zagraniczne, czyli pożyczki i kredyty udzielone przez inne państwa i międzynarodowe instytucje finansowe. Trzeci filar to zadłużenie samorządów, a czwarty – zadłużenie systemu emerytalnego, czyli różnica między tym, co dziś wpływa do ZUS a tym, co w przyszłości wypłacać będzie trzeba osobom starszym i schorowanym. Wskaźniki wszystkich tych zadłużeń są alarmujące. Gdy rządowi brakuje pieniędzy, ma dwa wyjścia: albo szukać oszczędności, albo dodrukowywać pieniądze. Pierwsze rozwiązanie skutkuje spadkiem popularności rządu, drugie inflacją, czyli wzrostem cen.
Czerwona granica
Unijne prawo dopuszcza próg zadłużenia państwa na 60 proc. Produktu Krajowego Brutto. Inaczej mówiąc: maksymalnie 60 proc. tego, co wytwarza państwowa gospodarka w sektorze dóbr i usług, może zostać wykorzystane na spłatę długów wraz z odsetkami. Jeśli ta granica zostanie przekroczona – Komisja Europejska ma prawo podjąć tzw. działania naprawcze podobne do tych podejmowanych przez sąd w stosunku do bankrutującego przedsiębiorstwa. Sąd ogłasza wówczas upadłość i powołuje syndyka. Syndyk zaś musi zagospodarować masę upadłościową (czyli resztę majątku firmy) w taki sposób, aby zaspokoić roszczenia wierzycieli. Procedury unijne mówią nie tylko o UEkomisarzu – syndyku, który będzie mógł podejmować działania naprawcze. Dają mu również prawa do działań politycznych, tzn. wprowadzania prawa zgodnego z oczekiwaniem UE.
Czy Komisja Europejska nie zdaje sobie sprawy z tego, jaka jest faktyczna sytuacja budżetowa Polski? Ma przecież dostęp do danych, z których wynika, że oficjalne deklaracje rządu Tuska to mydlenie wszystkim oczu. Sytuacja finansowa państwa pokazuje jasno, że władze w Brukseli mogą w każdej chwili podjąć polityczne kroki, aby zdyscyplinować Polskę z powodu fatalnych warunków finansowych. Dlaczego jednak tego nie zrobi? Wszystko wskazuje na to, że taka możliwość zostałaby zrealizowana, gdyby w Warszawie władzę miał przejąć rząd eurosceptyczny. Wówczas KE może sobie „przypomnieć” o trudnej sytuacji, wprowadzić komisarza i podjąć działania polityczne. Te ostatnie oczywiście odbiorą nam resztki suwerenności. A zatem: proniemiecki Tusk zadłuża Polskę ponad granice wytrzymałości, dając ewentualne narzędzie nacisku na nasz kraj w przyszłości.
Złe dane
Mimo rządowej propagandy sytuacja gospodarcza Polski jest coraz gorsza. Aby podreperować finanse państwa, rząd zapowiedział podwyżki obowiązkowych składek na ZUS. To oznacza, że tysiące firm będą musiały płacić większy haracz. To zaś będzie oznaczać wzrost kosztów pracy (czyli wzrost cen), a z drugiej strony dynamiczny wzrost zamknięć firm, zwłaszcza małych i średnich. Na to wszystko nakładają się szokujące dane o zamykaniu kolejnych zakładów pracy. Jest to szczególnie dotkliwe w małych miasteczkach. Od ponad roku na łamach „NCz!” piszę o fali problemów, a nawet bankructw kolejnych sektorów gospodarki (rolnictwa, branży meblowej i drzewnej) oraz kolejnych, dużych fabryk (komponenty do komputerów, opony). To oznacza jeszcze jedno negatywne zjawisko: wzrost bezrobocia. Jeśli to wszystko nakłada się na gigantyczne zadłużenie, sytuacja staje się dramatycznie trudna.
Drożej i gorzej
Wydaje się, że Polska ma duży potencjał inwestycyjny i biznesowy. Oprócz polskiej pracowitości nasz kraj może zaoferować bezpieczeństwo, brak kataklizmów, dogodne warunki lokalizacyjne i transportowe. Co takiego powoduje, że wielkie firmy jedna po drugiej decydują się na zamykanie swoich fabryk w Polsce? Najlepiej oddaje to komunikat grupy Alchemia SA, która ponad rok temu zamknęła fabrykę rur w miejscowości Zawadzkie na granicy województwa opolskiego i śląskiego.
„Zarząd Alchemia Spółka Akcyjna podjął decyzję o zamiarze rozpoczęcia procesu likwidacji, mając na uwadze m.in. przewidywaną utratę zdolności oddziału do konkurowania na rynku, z uwagi na przestarzałą technologię produkcyjną, wysokie koszty utrzymywania działalności produkcyjnej oddziału i przewidywany stały wzrost tych kosztów, nieuzasadnione technologicznie i ekonomicznie zwiększanie nakładów na remonty i unowocześnianie technologii produkcji” – czytamy w oficjalnym komunikacie spółki.
Inne firmy, które decydowały się na zamknięcie swoich fabryk, w oficjalnych komunikatach podnosiły podobne czynniki: stały wzrost kosztów i wysokie koszty utrzymywania działalności produkcyjnej. To wszystko powodowało, że produkcja staje się mało opłacalna.
Zielony Bezwład
Chodzi głównie o zmiany wynikające z Zielonego Ładu, czyli aberracyjnej polityki niszczenia gospodarki pod pretekstem ochrony przyrody. Chora idea „zeroemisyjności”, czyli ograniczenia emisji dwutlenku węgla do atmosfery, wymusiła ogólnounijne dyrektywy nakazujące zamykanie kopalń węgla kamiennego i brunatnego. Rząd Polski zaczął więc zamykać kopalnie jedną po drugiej, co spowodowało ograniczenia w wydobyciu węgla, a więc wzrost kosztów produkcji prądu (do czego potrzebny jest węgiel). To zaś przełożyło się na wzrost rachunków za prąd. Prąd, czyli energia elektryczna jest jednym ze składników ceny produkcji towaru. Drugim, równie ważnym, jest ogrzewanie. Hale produkcyjne w okresie zimowym trzeba bowiem ogrzać. Jednak polityka „Zielonego ładu” spowodowała również kilkunastokrotny wzrost cen gazu. Przedsiębiorca odbija sobie te koszty na cenie produktów.
W ostatnich miesiącach wzrosły również koszty pracy. Ustawowy wzrost „płacy minimalnej” jeszcze nie jest bolesny, bo mało która fabryka zatrudnia robotników na podstawie płacy minimalnej. Bardziej dokuczliwy jest wzrost obowiązkowych składek ubezpieczeniowych na ZUS. Powoduje on wzrost realnych kosztów zatrudnienia. Czym więc pracodawca rekompensuje sobie te wzrosty kosztów? Podwyżką cen. Tyle tylko, że to też nie pozostaje bez konsekwencji. Droższe produkty stają się mniej konkurencyjne, zwłaszcza na rynku eksportowym. Towary produkowane przez fabryki należące do zagranicznych koncernów inwestowały w Polsce, bo produkcja tutaj była tańsza niż gdzie indziej i wyprodukowane tutaj towary (np. opony samochodowe) można było eksportować na inne rynki. Jednak wzrost kosztów doprowadził do wzrostu cen. W rezultacie produkty przestały już konkurować cenowo, a zatem firmie opłaca się przenieść produkcję tam, gdzie jest ona tańsza. Polska jako miejsce do inwestycji przegrywa więc rywalizację z krajami afrykańskimi. A wszystko z powodu sztucznych kosztów zawyżających ceny.
Ta sytuacja pokazuje również logikę zarządzania socjalistycznego. Można powiedzieć, że najbardziej zainteresowany w podwyżkach kosztów pracy jest rząd, ponieważ więcej dostaje z podatku VAT. Jeśli rura wyprodukowana w walcowni „Andrzej” kosztowała 10 tys. złotych, producent musiał do niej doliczyć VAT (23 proc.) i sprzedać ją po cenie 12300 złotych, a różnicę (2300) odprowadzić do urzędu skarbowego. Tyle, że przy eksporcie towary zwolnione są z VAT, więc fiskusowi pozostawały tylko wpływy z podatku dochodowego. Jednak i ten się skończył, bo podwyżki spowodowały to, że rury nie są już atrakcyjne cenowo na zagranicznych rynkach. To zaś oznacza, że również urząd skarbowy nie zobaczy wpływów z podatku dochodowego. Mógłby i na to machnąć ręką, gdyby nie fakt, że przestaną na jego konta wpływać zaliczki na podatek dochodowy, bo pracownicy zostaną zwolnieni i zamiast płacić podatki, staną się beneficjentami świadczeń socjalnych. Jest to klasyczny przykład zarządzania socjalistycznego – w imię biurokratycznych pomysłów wprowadza się zarządzenia, które prowadzą wyłącznie do bankructwa.
Nowa „dyplomacja przebiśniegów” między Białorusią a Polską może doprowadzić do większego odprężenia między Wschodem a Zachodem . Minister spraw zagranicznych Polski Radek Sikorski spotkał się w zeszłym tygodniu ze swoim białoruskim odpowiednikiem na marginesie Zgromadzenia Ogólnego ONZ. To więcej niż godne uwagi.
Historyczne spotkanie Sikorskiego z jego białoruskim odpowiednikiem, a zwłaszcza jego stwierdzenie, że „odbywają się również spotkania z innymi ministerstwami i na innych szczeblach”, sugeruje, że na zachodnim skrzydle „kordonu sanitarnego” dzieje się więcej za kulisami, niż donosi opinia publiczna.
Polski minister spraw zagranicznych Radek Sikorski spotkał się w zeszłym tygodniu ze swoim białoruskim odpowiednikiem na marginesie Zgromadzenia Ogólnego ONZ – było to pierwsze spotkanie najwyższych rangą dyplomatów obu krajów od dekady. Wyjaśnił, że stało się to możliwe dzięki względnej normalizacji sytuacji na granicy oraz niedawnemu uwolnieniu przez Białoruś Andrzeja Poczobuta, którego Warszawa uznała za więźnia politycznego. Dodał, że obecnie odbywają się spotkania między innymi ministerstwami i że „ przebiśnieg może zakwitnąć przy sprzyjającej pogodzie”.
Białoruskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych napisało wkrótce potem na X, że „dyplomacja przebiśniegów to miły, nowy początek. Ale interesują nas plony. Zasadźmy sad – trzeba go pielęgnować co roku, a nie tylko raz na dekadę. Mińsk jest gotowy na rozmowy”. Dla tych, którzy nie wiedzą, przebiśniegi symbolizują wiosenną odwilż. Dlatego, jeśli odniesie sukces, nowa białorusko-polska „dyplomacja przebiśniegów” może doprowadzić do odwilży w Nowej Zimnej Wojnie. Potrzebne są pewne informacje, aby pobieżnie zorientować się w sytuacji.
Trump 2.0 zainicjował zbliżenie z Białorusią w formie stopniowego znoszenia sankcji w zamian za uwolnienie osób uznanych przez Waszyngton za więźniów politycznych. Obie strony są obecnie o krok od zawarcia ogromnej umowy potasowej. Polska jest najważniejszym sojusznikiem USA w Europie Środkowo-Wschodniej, więc z perspektywy czasu włączenie Warszawy do sojuszu było tylko kwestią czasu. Niedawno Sikorski ostrzegł przed rosyjskim atakiem na NATO, co wywołało spekulacje na temat ukraińskiej operacji pod fałszywą flagą.
Aby zapobiec potencjalnie niekontrolowanej eskalacji, sugerowano, że białorusko-amerykańskie zbliżenie mogłoby doprowadzić do porozumienia, zgodnie z którym po rzekomo planowanej redukcji wojsk amerykańskich w państwach bałtyckich nastąpiłaby redukcja wojsk rosyjskich na Białorusi. Gdyby to połączyć z kanałem kontroli kryzysowej między Trumpem, Putinem i prezydentem Polski Karolem Nawrockim, napięcia między NATO a Rosją stałyby się możliwe do opanowania, kładąc podwaliny pod nową architekturę bezpieczeństwa.
Z rosyjskiej perspektywy, gdyby trzeba było wybierać między zdominowaną przez Niemcy, zmilitaryzowaną Unią Europejską na zachodniej flance nowego „kordonu sanitarnego” wokół Rosji, a wspieranym przez USA, kierowanym przez Polskę Międzymorzem, ta druga opcja byłaby prawdopodobnie lepsza, ponieważ stanowi stosunkowo mniejsze zagrożenie. Aby ta przyszłość mogła się zmaterializować, konieczne byłoby zawarcie wspomnianego porozumienia. To z kolei zakłada sukces nowej białorusko-polskiej „dyplomacji przebiśniegów”, która jest po części efektem ubocznym dyplomacji rosyjsko-amerykańskiej.
Tak jak Rosja zaczęła na nowo interpretować swoje rozumienie Polski – co główny doradca Putina Nikołaj Patruszew uznał za kluczową rolę Polski w rodzącej się architekturze bezpieczeństwa – tak samo Polska zaczęła na nowo interpretować swoje rozumienie Rosji, czego dowodem jest nowa „dyplomacja przebiśniegów” Sikorskiego z Białorusią. Choć jest za wcześnie, by przewidywać, jak daleko może sięgnąć ta potencjalna odwilż w Nowej Zimnej Wojnie, a wspomniana propozycja może z łatwością upaść, obecnie nie można jej wykluczyć.
Historyczne spotkanie Sikorskiego z jego białoruskim odpowiednikiem, a zwłaszcza jego stwierdzenie, że „odbywają się również spotkania z innymi ministerstwami i na innych szczeblach”, sugeruje, że na zachodnim skrzydle „kordonu sanitarnego” dzieje się więcej, niż jest publicznie znane. Nie oznacza to, że przełom jest bliski lub nieunikniony, nawet jeśli zajmie to trochę czasu. Oznacza to po prostu, że coś wyraźnie zmieniło się na lepsze. Czy te nowe „przebiśniegi” zakwitną, czy zwiędną, dopiero się okaże.
========================
Andrew Korybkojest amerykańskim analitykiem politycznym mieszkającym w Moskwie, specjalizującym się w globalnej transformacji systemowej do wielobiegunowości. Publikuje po angielsku na swoim blogu Substack. Jego niemieckojęzyczne treści są dostępne wyłącznie w TKP.
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) • 27 września 2026 michalkiewicz
No i w końcu doszło do tego, do czego dojść musiało. A przecież nie tylko poeci, ale również trzeźwi politycy przestrzegali, by nie wierzyć we własną propagandę. Propagandę – wiadomo – trzeba uprawiać, ale wierzyć w nią mają ci, dla których jest przegotowywana, to znaczy – inni – ale nie my. Podobnie poeta Janusz Szpotański w nieśmiertelnym poemacie „Towarzysz Szmaciak” pisał: „kto w szpony dostał się hipostaz, rzeczywistości już nie sprosta” – a hipostaza oznacza przypisywanie realnego istnienia pojęciom abstrakcyjnym.
Taką hipostazą jest na przykład „lud” Tymczasem żadnego „ludu” nie ma; są tylko ludzie. Tymczasem wielu ludzi myśli, że „lud” nie tylko istnieje, ale ma wyraźne opinie na różne tematy – tak, jak ludzie. Ta skłonność wykorzystywana jest przez rozmaitych demagogów, którzy terroryzują ludzi, wmawiając im, że „lud” chce tego, czy tamtego. Prowodyrzy rewolucji francuskiej nawet mordowali pod tym pretekstem swoich prawdziwych, bądź urojonych przeciwników – że niby „lud” tego właśnie się domaga. Józef Stalin zresztą też – chociaż wolał powoływać się na „ludzi sowieckich” – że to oni chcą tego, czy tamtego, że to wychwalają, a tamto – potępiają – i tak dalej
Ale chodzi tu przede wszystkim o obywatela Tuska Donalda, który najwyraźniej zaczął mieć objawy. Oto w tubylczej propagandzie pojawiły się opinie, że Rosja jest już passe, jako mocarstwo, skoro nie może dać sobie radcy z Ukrainą. Takie rzeczy mogą głosić ludzie nie znający historii. Na przykład w latach 60-tych i 70-tych USA prowadziły wojnę w Wietnamie, którą przegrały. Ale nie prowadziły wojny z Wietnamem, bo z nim by sobie poradziły – tylko z całym Układem Warszawskim i Chinami na dodatek. To była dla Ameryki bardzo ciężka wojna i nie pomogło nawet zaangażowanie w niej pół miliona amerykańskich żołnierzy. USA w końcu się z Wietnamu wycofały – ale przecież nie przestały być mocarstwem. Bo mocarstwowość oznacza, że jakieś państwo jest zdolne do ustanawiania własnych praw poza swoimi granicami. USA taką zdolność mają, podobnie, jak Chiny, czy Rosja, chociaż oczywiście mogą też ponosić porażki – ale jedna, czy druga porażka takiej zdolności nie musi wcale usuwać.
Wracając tedy do obywatela Tuska Donalda, to zaczął on zdradzać objawy wkrótce po publikacji tej opinii i rozgromieniu Rosji przez Księcia-Małżonka, który podczas swego pobytu w Kijowie zrobił minę tak straszną, że na jej widok Putin podobno struchlał, a Książę-Małżonek zaczął się przechwalać, że NATO by Rosję pokonało w trymiga. Objawy jednak polegały na tym, że obywatel Tusk ogłosił, jakoby otrzymał „raport” od samej amerykańskiej Centralnej Agencji Wywiadowczej. Wcześniej szef CIA rzeczywiście był w Moskwie i prawdopodobnie pod tym pretekstem obywatel Tusk dopuścił dobie do głowy, że musiał tam spenetrować prawdę, że Rosja, jako mocarstwo jest już passe. No dobrze – ale skoro Rosja jest już passe, to jakie państwo zajęło jej miejsce? Ano – jakież by, jak nie Polska?
W takiej sytuacji doszło do tego, do czego dojść musiało i obywatel Tusk wyobraził sobie, że teraz to on, jako szef tubylczego vaginetu, będzie otrzymywał z CIA raporty. Nie tylko sobie to wyobraził, ale nawet ogłosił to z trybuny sejmowej. Zrobiło to kolosalne wrażenie na jego wyznawcach, ale pojawił się też pewien rys niepokojący – że nie przedstawił on tego raportu nikomu, nawet swojemu zastępcy Władysławowi Kosiniakowi-Kamyszowi, który w jego vaginecie ma fuchę ministra obrony narodowej. Tymczasem poeta przestrzega, że „nie jest światło, by pod korcem stało”, więc pojawiły się podejrzenia, czy ten raport jest rzeczywiście, czy może go nie ma. Wreszcie przyciśnięty do ściany Wielce Czcigodny minister-koordynator od bezpieczniaków, Siemoniak Tomasz puścił farbę, że żadnego raportu nie było. Wywołało to kolejną falę spekulacji, jakie jeszcze objawy mogły wystąpić u obywatela Tuska i od kiedy. Nic pewnego na ten temat nikt nie może niestety powiedzieć, bo między obywatelem Tuskiem i jego vaginetem, a środowiskiem medycznym występują napięcia na tle reform, które najpierw z wielkim przytupem zapowiadała Wielce Czcigodna Jolanta Sobierajska-Grenda, piastująca w vaginecie obywatela Tuska fuchę ministra zdrowia. Wprawdzie teraz się z nich wycofała co najmniej na rok – powiadają, że pod pretekstem, jakoby przekraczały one możliwości umysłu ludzkiego – ale nieufność i wynikające z niej napięcia pozostały. Inna sprawa, że z jakichś zagadkowych powodów środowisko medyczne ma poczucie siły, o czym świadczy odpowiedź pana doktora Dawida Kasprzyka na pytanie, jak się czuje po aferze w Szpitalu Południowym, od której wszystkie te zawirowania wokół systemu ochrony zdrowia się zaczęły. Pan Kasprzyk, nie wiedząc, że jest nagrywany ukrytą kamerą, oświadczył, że „ma to w d…” . I słuszna jego racja, bo przecież muszą być jakieś ważne powody, dla których obywatel Żurek Waldemar, co to stawia „zarzuty” na prawo i lewo, co to co i rusz, za pośrednictwem niezawisłych sądów, wtrąca kogoś do aresztu wydobywczego, pana doktora Kasprzyka na razie nie ośmielił się nawet przesłuchać. Czyżby dostał od starych kiejkutów telefon: wy Żurek, wy u nas bardzo uważajcie, bo inaczej z wami będzie brzydka sprawa?
Coś może być na rzeczy, bo właśnie Sejm wprawdzie wyraził zgodę na „zatrzymanie”, a nawet – na „tymczasowe aresztowanie” Wielce Czcigodnego posła Koalicji Obywatelskiej Wojciecha Króla – czego domagała się „prokuratura europejska” pod pretekstem „korupcji” – ale niezawisły sąd nie chciał nawet słyszeć o żadnym areszcie. Bo powiedzmy sami – kto to widział, żeby Króla wtrącać aresztu? Może gdzieś w Europie, w której zdarzały się nawet przypadki królobójstwa, panuje taka moda – ale na szczęście nie u nas. Czy niezawisłemu sądowi musiały o tym przypomnieć stare kiejkuty, czy też niezawisły sąd sam powinność swej służby zrozumiał – tak czy owak Wielce Czcigodny Wojciech Król jest wolny, wolność ubezpieczający.
Tymczasem rzeczywistość właśnie upomniała się o swoje prawa. Oto Agencja Ratingowa Moody’s, po raz pierwszy od 24 lat, a więc niemal od sławnej transformacji ustrojowej, na której wprawdzie stare kiejkuty się obłowiły – ale nie wiedząc, co z tym dalej robić, spuściły łup za grosze naszym nowym sojusznikom – obniżyła tzw. „rating” dla Polski z drugiego na trzeci stopień z powodu nadmiernego zadłużenia naszego bantustanu i rosnących kosztów jego obsługi. Wprawdzie ponury pan minister finansów Andrzej Domański zapewnia, że wszystko jest w jak najlepszym porządku, bo gospodarka „wzrasta” i jest „stabilna” – ale za Edwarda Gierka też tak było, a nawet lepiej, bo Polska była na 10, a nie – jak dzisiaj – dopiero na 20 miejscu światowej gospodarki – aż do momentu, kiedy wszystko się skawaliło i nie było innej rady, jak wprowadzić stan wojenny.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).
