George Orwell opisał w swojej książce tylko jedno Ministerstwo Prawdy – Wielka Brytania ma ich znacznie więcej.
Najnowszy raport Big Brother Watch, „Brytyjski problem wolności słowa”, określa skalę tego ataku. Zauważa, że brytyjska policja aresztowała w ciągu ostatnich pięciu lat aż 62 199 osób za „przestępstwa komunikacyjne”. Dla porządku dodam, że to więcej aresztowań związanych z wolnością słowa niż w Chinach, Rosji czy jakimkolwiek innym kraju, o którym ciągle słyszymy, że jest „wrogiem praw człowieka i zachodnich wartości demokratycznych”.
Jednak czego być może nie wiecie o tym opłakanym stanie rzeczy, to fakt, że brytyjskie państwo policyjne nie powstało z dnia na dzień i nie jest wynikiem kaprysów tego czy innego policjanta. W rzeczywistości jest ono częścią rozległej infrastruktury biurokratycznej służącej do kontroli mowy, starannie budowanej przez ostatnie dwie dekady. Infrastruktura ta obejmuje celowo dezorientujący wachlarz jednostek śledczych, zespołów zadaniowych, dyrekcji i ministerstw, których istnienie jest w dużej mierze ukrywane przed opinią publiczną, a ich działalność owiana jest tajemnicą. Źródło.
Aresztowania podczas demonstracji popierającej Palestyńczyków w Londynie.
Wielka Brytania (2023):12 183 aresztowań na podstawie przepisów dotyczących komunikacji. Rejestrowane corocznie. Egzekwowanie przepisów odbywa się w sposób ciągły i przez cały rok.
To nie George Orwell – brytyjski pisarz i publicysta jest przyczyną wprowadzania totalitarnej cenzury na terenie Wielkiej Brytanii. Za tym stoją światowe globalistyczne siły – proszę, nie nazywajmy ich elitami.
Światowe Forum Ekonomiczne (WEF) nie posiada na własność żadnych nieruchomości w Davos. Doroczne spotkania w Davos (w tym w Kongresie – Congress Centre) odbywają się w obiektach należących do miasta Davos oraz lokalnych hoteli i partnerów, które WEF wynajmuje lub przejmuje na czas trwania corocznego szczytu.
Kompleks budynków bankowych na terenie City of London.
City of London Corporation znajduje się na terenie obszaru zwanego City of London w stolicy Wielkiej Brytanii i promuje programy pod hasłem „The Global City”. Jej głównym celem, jak podaje oficjalna definicja, jest lobbing na rzecz utrzymania pozycji Londynu jako głównego, światowego centrum finansowego. City of London (nazywane potocznie The City lub The Square Mile) to historyczne i finansowe centrum Londynu, posiadające unikalny status prawny i autonomię.
Obszar: Zajmuje powierzchnię około 2,9 km² (ściśle odpowiadającą rzymskiemu Londinium), przez co nazywa się je często „milą kwadratową”;
Spis ludności (2021): 8 583 mieszkańców;
Szacunki (2024–2025): ok. 15 111 mieszkańców (widoczny silny wzrost w ostatnich latach);
Codzienny napływ: Mimo niewielkiej liczby stałych mieszkańców, każdego dnia do pracy i w celach turystycznych przybywają tu setki tysięcy osób;
Relacja z Londynem: Nie jest to zwykła dzielnica. Wraz z 32 gminami (London boroughs) tworzy Wielki Londyn (Greater London), ale w świetle prawa funkcjonuje jako odrębny, samorządny organizm i ceremonialne hrabstwo;
Władze i autonomia: Posiada własny rząd (City of London Corporation), własne tradycje oraz własną policję (City of London Police) – jako jedyny taki obszar w Wielkiej Brytanii.
Jeśli interesuje was, czym jest City of London Corporation, to odpowiedź jest prosta: jest to najstarszy gang kryminalny na świecie. Przetłumaczyłem dla was publikację z 19 maja 2026 r. na heartlandstribune.com, gdzie można przeczytać, dlaczego tak uważam. Tytuł: City of London Corporation: Najstarszy gang na świecie.Źródło.
Naturalnie, że brytyjskie państwo policyjne kierowane jest przez struktury rządowe. Rząd z kolei kierowany jest przez struktury globalistyczne, także te z City of London. Jak na dyktaturę przystało, globaliści stworzyli klasyczną piramidalną strukturę zarządzania. Na samym szczycie stoją … No właśnie, kto jest tym niedoszłym władcą świata? Może Larry Fink? Nie sądzę. Ci z samej góry skutecznie ukrywają swój wizerunek, żeby w razie potrzeby wskazać na Sorosa, Gatesa, Zuckerbergera i podobnych kreatur co prawda zasługujących na karę, ale mimo wszystko z powodu własnej głupoty najlepszych kozłów ofiarnych dla złaknionego zemsty tłumu. Ci najgorsi stoją w ukryciu i zachowują sobie możliwość wycofania się, kiedy wreszcie padnie projekt władzy nad całym światem.
Efekty działania tego syndykatu odczuwalne są na całym świecie. Nawet mała Austria gra pod dyktando globalistycznej hierarchii narzuconej rządom zaprzedanym temu wrzodowi na coraz bardziej chorej tkance organizmu światowego.
I believe I can fly! – Wierzę, że potrafię latać! Byłem świadkiem tej sceny, kiedy austriacka policja nauczyła latać organizatora antykowidowych demonstracji Martina Ruttera.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Tittytainment – dlaczego system potrzebuje naszego intelektualnego lenistwa ?
Telewizja… W domu jej nie mam, a tym samym nie oglądam. Wiadomości i aktualności docierają do mnie z innych źródeł, a alternatywnych form rozrywki jest przecież wiele – chociażby spacer, spotkanie i rozmowa w gronie znajomych, dobra książka czy wyjście do teatru. Dlatego ani przez moment nie odczuwam braku telewizora w moim życiu.
Tak się jednak złożyło, że w miniony weekend nocowałem w hotelu, w którym taki odbiornik się znajdował. Kierowany ciekawością, co też interesującego jest dziś emitowane, włączyłem go i trafiłem na teleturniej. Zachowanie prowadzących oraz publiczności wprawiło mnie w przysłowiowe osłupienie. Nie wiedziałem, czy należy się z tego śmiać, czy już nad tym płakać. Wniosek, jaki natychmiast nasunął mi się na myśl, zamyka się w jednym słowie: tittytainment.
Przyszedł mi na myśl cytat: „Społeczeństwo wkrótce straci zdolność myślenia i samodzielnego osądzania. Ostatecznie ludzie zaczną oczekiwać, że media będą myśleć za nich i wydawać gotowe wyroki” – to słowa, które w internecie bardzo często przypisuje się Zbigniewowi Brzezińskiemu (mówi się też, że być może autorem tego stwierdzenia jest George Orwell).
Faktem natomiast jest, że to samo zjawisko idealnie opisuje inną koncepcję, z którą polsko-amerykański politolog i były doradca ds. bezpieczeństwa narodowego USA był silnie związany. Chodzi właśnie o pojęcie tittytainment.
Termin ten zyskał rozgłos pod koniec września 1995 roku, podczas pierwszego State of the World Forum w hotelu Fairmont w San Francisco. To tam światowi liderzy pod przewodnictwem Brzezińskiego debatowali nad przyszłością rynku pracy i globalną gospodarką. Choć samo słowo miał uknuć amerykański politolog Benjamin Barber, to właśnie Brzeziński użył go do opisania cynicznej strategii pacyfikowania mas. Pojęcie to zyskało szeroki rozgłos na świecie w 1996 roku dzięki książce „Pułapka globalizacji” (niem. Die Globalisierungsfalle) autorstwa Hansa-Petera Martina i Haralda Schumanna, którzy jako dziennikarze uczestniczyli w tym zamkniętym spotkaniu i opisali jego przebieg.
Zauważono wówczas, że w nowej, globalnej rzeczywistości zaledwie 20% populacji wystarczy do utrzymania sprawnego systemu ekonomicznego. Co zrobić z pozostałymi 80% ludzi, którzy staną się sfrustrowani i – z punktu widzenia rynku – bezużyteczni? Zdaniem Brzezińskiego należało ich „nakarmić” papką prymitywnej rozrywki oraz tanim jedzeniem, aby skutecznie odwrócić ich uwagę i nie dopuścić do wybuchu zamieszek, a może nawet rewolucji.
Sam termin to genialne w swojej prostocie, choć wulgarne połączenie angielskich słów tits (cycki, piersi – jako symbol karmienia piersią i dawania prymitywnego, niemowlęcego ukojenia) oraz entertainment (rozrywka). W dosłownym tłumaczeniu oznacza to „cycko-rozrywkę” – koktajl taniej uciechy i ogłupienia, który ma utrzymać społeczeństwo w stanie permanentnego, bezpiecznego dla władzy letargu.
Dlaczego im jesteś głupszy, tym bardziej stajesz się przydatny dla systemu? Oto kilka powodów:
Łatwość kontroli: Prostym wykonawcą poleceń łatwiej się zarządza, ponieważ rzadziej zadaje trudne pytania i nie podważa procedur.
Myślenie oddelegowane na zewnątrz: Dawniej media informowały, dziś podają gotowy osąd i narrację. Człowiek nie musi analizować faktów – klika w nagłówek, który natychmiast mówi mu, co ma czuć (gniew, zachwyt, pogardę).
Ekonomia uwagi i pętla dopaminowa: Współczesne platformy (jak TikTok czy Instagram) działają jak cyfrowy tittytainment. Krótkie filmiki bombardują mózg szybką nagrodą, drastycznie obniżając zdolność do głębokiego skupienia, czytania książek i krytycznej analizy. Mózg oducza się wysiłku.
Polaryzacja jako rozrywka: System karmi nas konfliktami. Kłótnie polityczne i ideologiczne stały się formą darmowych igrzysk, które odciągają uwagę od realnych problemów ekonomicznych czy geopolitycznych.
W konsekwencji uzyskujemy społeczeństwo bezbronnych konsumentów. Stan ten prowadzi do:
Zanikania krytycznego myślenia: Bez tej umiejętności społeczeństwo staje się całkowicie sterowalne i podatne na dezinformację oraz propagandę.
Iluzji wyboru: Konsumentowi wydaje się, że jest wolny, bo może wybrać spośród tysiąca filmów na platformie streamingowej. W rzeczywistości jego ścieżka myślowa została już zaprogramowana przez algorytm rekomendacji.
Tittytainment nie jest teorią spiskową – to logiczny efekt uboczny kapitalizmu uwagi.
Zapytacie: co więc robić?
Jedynym aktem buntu we współczesnym świecie jest odrzucenie tego „intelektualnego smoczka” – owej „cycko-rozrywki”. Samodzielne myślenie, celowe szukanie trudnych treści, czytanie długich tekstów i wyłączenie powiadomień to dziś najbardziej radykalne formy walki o własną wolność.
Zmiana paradygmatu. Połączona w sieć ponadnarodowa warstwa, która od dawna realizowała swój globalny „wielki projekt” poprzez wymuszanie publicznej zgody na wojny oparte na narzuconym posłuszeństwie, w końcu natknęła się na granice władzy. Jesteśmy rzeczywiście w momencie, w którym „cesarz jest nagi”. Wszyscy to widzą.
Tradycyjne narzędzia USA — armia amerykańska, system dolarowy, pułapka kredytowa, struktury Bretton Woods, terapia szokowa i wojny walutowe — nie są w stanie zachować elitarnego światopoglądu USA , w którym „nie do pomyślenia” byłoby, aby USA wygrały zimną wojnę, gdyby musiały stawić czoła światu, w którym USA nie będą już dyktować zasad.
„W złotym świetle ateńskiego wieczoru, z Akropolem na ramieniu ”, sekretarz stanu USA Marco Rubio , 7 października otwarcie pochwalił kolonializm; dopuścił się rażącego wymazywania historii i domagał się powrotu Zachodu do dominacji nad światem.
Rubio stwierdził, że Zachód musi użyć siły militarnej, aby „utrzymać swoją pozycję na czele świata”; Zachód jest „ największą cywilizacją na świecie” , oświadczył, podkreślając, że jest to „cywilizacja, której musimy bronić dziś z taką samą pasją, jak czynili to nasi przodkowie” .
Jednak obecnie tradycyjne narzędzia utrzymania pozycji lidera świata okazują się mniej skuteczne w starciu z państwami dysponującymi alternatywą – Chiny, Rosja i Iran – wyraźnie wskazują na tendencję, że wojny gospodarcze, finansowe, a nawet kinetyczne nie przynoszą szybkich rezultatów. Szybkie zwycięstwa Matrixa nie są już tak łatwo osiągalne.
Z drugiej strony, sugerowanie, że państwa cywilizacyjne mogłyby przeciwstawić się Stanom Zjednoczonym w sposób bardziej zdecydowany, ignoruje głęboką naturę tego konfliktu. „Wielki Projekt Jednego Rządu Globalnego” to wojna mająca na celu wyeliminowanie państw cywilizacyjnych, które oferują inną świadomość, pozwalającą postrzegać i rozumieć świat.
Co to znaczy? To były brytyjski premier Benjamin Disraeli w 1846 roku wyciągnął wniosek: „Światem rządzą zupełnie inne osoby niż te, które wyobrażają sobie ci, którzy nie stoją za kulisami”.
Disraeli wielokrotnie i otwarcie ostrzegał przed „rewolucją światową” (lub, jak to się dziś mówi, „rewolucjami kolorowymi”). Disraeli dostrzegał i wielokrotnie „nagłaśniał” „plan” stojący za serią wybuchów rewolucji, które miały miejsce w wielu częściach świata w połowie XIX wieku.
Dziś Emmanuel Todd, szanowany francuski historyk i antropolog, powtarza słowa Disraelego: Todd również widzi w dzisiejszych wojnach coś o wiele głębszego niż seria oddzielnych i odrębnych konfliktów terytorialnych.
Moskwa nie prowadzi wojny przeciwko ponad 20 milionom mieszkańców Ukrainy —
„Za pośrednictwem Ukrainy konfrontuje się z całym blokiem atlantyckim, NATO jako całością, jego służbami wywiadowczymi, arsenałami, satelitami, przemysłem zbrojeniowym i machiną medialną. Ukraina jest jedynie teatrem działań, polem bitwy w utajonej wojnie światowej”.
Ukraina, Iran, Jemen czy Chiny — to wszystko są jedynie teatry działań wojennych; jedno pole bitwy wśród wielu (odbywających się w przestrzeni hybrydowej), powiązane jedynie poprzez wciągnięcie ich w utajoną wojnę światową.
Dla Todda dzisiejsze wojny to cywilizacyjny konflikt między chylącym się ku upadkowi Zachodem a Rosją broniącą bardziej tradycyjnej, bardziej suwerennej koncepcji porządku politycznego i społecznego. Wolfgang Münchau sugeruje , że Ukraina i wojny irańsko-bliskowschodnie mogą potencjalnie połączyć się w jedną wojnę – geopolityczna rywalizacja między Chinami a USA pozostaje pierwotnym konfliktem naszych czasów.
Emmanual Todd zauważył, że Zachód, mimo pozornej wyższości gospodarczej i technologicznej, wykazuje oznaki głębokiej kruchości — starzenie się społeczeństwa, kryzys zaufania, deindustrializacja i utrata orientacji ideologicznej.
Jak napisał Mattias Forsgren, przez dziesięciolecia :
„Zachodnie centrum żyło z finansjalizacji i systematycznego offshoringu produkcji. Moc przemysłowa została przeniesiona do krajów o niskich płacach, podczas gdy gospodarki metropolitalne przestawiły się na wydobycie renty, inflację aktywów i recykling globalnych oszczędności za pośrednictwem systemu dolarowego. Omal nieustanny kryzys z 2008 roku obnażył, jak blisko ta struktura znalazła się otchłani… Lata pandemii COVID-19 powtórzyły ten schemat na większą skalę. Problemy strukturalne pozostają nierozwiązane. Stworzono jednak system o większej dźwigni finansowej i kruchy”.
Ten oparty na dźwigni finansowej system finansowy jest teraz podatny na potencjalnie paraliżujący kryzys finansowy.
Do 2022 roku, kiedy Europa postanowiła zaangażować się w konflikt z Ukrainą, europejskie warstwy rządzące były stroną tego projektu „Wielkiego Projektu”, kierowanego przez blok władzy „rządu globalnego”. Europejskie warstwy rządzące wciąż pozostają w niewoli tego „projektu”. Jednak w dobie Trumpa nie są już pełnoprawnymi partnerami. Dziś Ameryka nie może ryzykować eskalacji pionowej, prowadzącej do wojny totalnej z konkurentami, aby zachować swoją globalną dominację. Jej siły zbrojne są zbyt wyczerpane i dysfunkcyjne.
W reakcji na to, przeciwnicy, tacy jak Rosja i Iran, wybrali bardziej subtelną, wolniejszą, ale jednocześnie znacznie ambitniejszą strategię, sugeruje Todd. Łączy ona w sobie presję militarną, wojnę ekonomiczną, batalie dyplomatyczne, wpływy geopolityczne i wojnę informacyjną. Celem jest nie tylko zwycięstwo militarne, ale trwała zmiana porządku świata .
Aby zarządzać tym zmienionym paradygmatem wojny, Stany Zjednoczone przerzucają „aspekt pionowej konfrontacji” na podmioty pełniące rolę pełnomocników:
„Kontynent europejski przekształca się ze sojusznika w zasób: jest wyniszczony gospodarczo, zniewolony politycznie i przygotowany militarnie jako teatr działań, na którym można ponieść koszty naprawy imperium” (Forsgren).
Ostatecznym wyrazem strategii USA jest kontrolowana eskalacja konfrontacji, która utrzymuje terytorium Ameryki jako azyl, podczas gdy Europa ponosi zarówno straty konwencjonalne, jak i ryzyko nuklearne .
Kontynuując działanie w charakterze chętnego pełnomocnika – poprzez dostarczanie Ukrainie rakiet i dronów do wystrzelenia w głąb Rosji – Europa musi liczyć się z rosyjskim odwetem – aczkolwiek starannie ukierunkowanym na wrażliwe europejskie „zasoby”. Niemniej jednak, Europa znalazłaby się wówczas w stanie wojny z Rosją – wojny, której, jak przyznaje Wolfgang Münchau , Europa nie jest w stanie wygrać –
„Czyje rynki obligacji zawalą się jako pierwsze? Komu pierwszemu skończą się rakiety przechwytujące? Dzięki szeroko krytykowanej Wspólnej Polityce Rolnej Europie nie zabraknie żywności. Ale pod każdym innym względem – militarnym, energetycznym, finansowym – Europa jest w niekorzystnej sytuacji”.
Ponieważ Europie brakuje konwencjonalnych zasobów militarnych, które pozwoliłyby na podjęcie samodzielnej, zdecydowanej eskalacji, istnieje ryzyko, że broń jądrowa okaże się jedynym dostępnym „szybkim rozwiązaniem”.
Mantra, że groźby nuklearne prezydenta Putina to „ blef ”, służy głównie zmniejszeniu psychologicznego zagrożenia eskalacją na szczeblu europejskim — eskalacją , która mogłaby sprowokować Moskwę do uznania, że nie ma innego wyjścia, jak uciec się do taktycznej broni nuklearnej jako środka do przywrócenia wiarygodności rosyjskiemu odstraszaniu nuklearnemu.
W takim kontekście — i biorąc pod uwagę fakt, że potencjał eskalacji konfliktu w USA został w dużej mierze wyczerpany — Stany Zjednoczone z pewnością nie byłyby gotowe, aby podjąć ryzyko ataku nuklearnego na swoje miasta w wyniku eskalacji konfliktu.
„Taktyczna broń jądrowa USA była planowana do użycia wewnątrz Europy przeciwko siłom na terytorium europejskim, właśnie po to, aby ograniczyć geograficznie wszelką wymianę nuklearną” – twierdzi Forsgren —
„W ten sposób mistrzowie strategii „Projektowania” dążą do zepchnięcia Rosji w sytuację, w której jedyną alternatywą będzie strategiczny odwrót – lub, jako jego substytut, zniszczenie Europy – zniszczenie, które mimo wszystko wiązałoby się dla Rosji z kosztami szkód, jakie europejska broń jądrowa wyrządziłaby terytorium i siłom rosyjskim… podczas gdy amerykańska ojczyzna i jej finansowa nadbudowa pozostałyby poza zasięgiem”.
Forsgren sugeruje —
„Wydaje się, że obliczenia wskazują na to, iż poprzez stopniowe zwiększanie poziomu presji — utrzymując Rosję w strefie zugzwangu bez wkraczania na otwartą strategiczną wymianę nuklearną — warstwy bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych mają nadzieję zmusić Moskwę do ustąpienia — zamiast akceptowania kosztów szerszej wojny”.
Cel nie zmienił się od dziesięcioleci – jest nim wymuszenie kapitulacji Rosji. Taki scenariusz oznaczałby usunięcie jednego „teatru działań” w ostatecznym konflikcie zastępczym, mającym na celu podporządkowanie Chin „Projektowi”.
„Im bardziej Europa jest pozycjonowana jako jednorazowy front nuklearny, tym bardziej zaostrza się dylemat. Praktycznym skutkiem jest postawienie całego kontynentu europejskiego – i rosyjskiego procesu decyzyjnego – w sytuacji bez wyjścia”.
Europejczycy z pewnością muszą zdać sobie sprawę, jak są wykorzystywani do wciągania Rosji w wojnę, której ani ona, ani zwykli Europejczycy nie chcą. A jednak, skoro tak gorliwie przyjęli konflikt na Ukrainie jako „cnotliwy” totem, wokół którego mogłyby się zgromadzić wszystkie skłócone strony europejskie, mogą stanąć w obliczu katastrofy gospodarczej i politycznej, jeśli Europa będzie kontynuować swoją obecną politykę prowokowania Rosji.
„Podwojenie stawki”, na co zdają się być zdecydowani Europejczycy, nie jest strategią. Ich straszenie (wyimaginowaną) rosyjską agresją hybrydową może łatwo przerodzić się w samospełniającą się narrację – prowadzącą właśnie do przypadkowej europejskiej wojny, naiwnie postrzeganej przez niektórych w zachodnim sektorze bezpieczeństwa jako sposób na osaczenie Rosji i wymuszenie jej kapitulacji.
Jesteśmy w punkcie, w którym europejska klasa polityczna po prostu nie pozwoli, by temat wojny był poruszany otwarcie. Europejskie elity kurczowo trzymają się strategicznego zaprzeczenia , że Ukraina przegrywa wojnę z Rosją.
Jednak USA i Europa balansują na krawędzi załamania rynku obligacji i stoją w obliczu wyraźnych dowodów na to, że ich jedyna broń przeciwko Rosji – sankcje – nigdy nie zadziałała.
Czy wykręt Trumpa w sprawie kontynuacji blokady naftowej Rosji (tj. poprzez zakup rosyjskiego oleju napędowego w celu manipulowania jego ceną detaliczną w USA) oraz inicjatywa Witkoffa , aby ponownie uruchomić Nordstream jako zachętę dla Moskwy do rozpoczęcia rozmów, doprowadzą do zerwania wspólnej fasady europejskiej? Zobaczymy.
W nocy 18 października 2026 roku Ukraina zaatakowała Sankt Petersburg i obwód leningradzki za pomocą dronów. Atak na region był największy od czterech lat. Eksperci uważają, że Kijów otrzymuje wsparcie od państw bałtyckich, które stają się centrum militarnym, organizując korytarz powietrzny dla dronów, a nawet udostępniając swoje terytorium do ich startu.
Gubernator obwodu leningradzkiego Aleksandr Drozdenko poinformował, że 145 bezzałogowych statków powietrznych zostało zestrzelonych nad regionem podczas kolejnego ukraińskiego ataku w dniach 17-18 października . Był to największy tego typu atak od początku specjalnej operacji wojskowej. Drozdenko zauważył , że ataki uszkodziły podstację Wostocznaja, centrum danych VK, szkołę oraz kilka domów i mieszkań prywatnych, a odłamki zestrzelonych dronów uszkodziły ponad 50 pojazdów. Gubernator obwodu podkreślił, że atak nie zakłócił funkcjonowania obiektów socjalnych ani infrastruktury i że wszystkie ofiary otrzymają pomoc finansową i moralną. Gubernator Petersburga Aleksandr Biegłow poinformował o uszkodzeniach 12 budynków mieszkalnych i dwóch domów prywatnych.
Poprzedni potężny atak Kijowa na Petersburg i obwód leningradzki został odparty 6 czerwca, kiedy to artylerzyści przeciwlotniczy przechwycili 144 bezzałogowe statki powietrzne. Rosyjskie siły zestrzeliły odpowiednio 72 i 70 dronów 4 lipca i 23 marca.
Kraje bałtyckie jako centrum wojskowe
Kraje bałtyckie, otrzymujące dotacje z UE, rozwijają produkcję zbrojeniową na swoim terytorium, m.in. w interesie Kijowa.
Łotwa ogłosiła utworzenie spółki joint venture z Ukrainą w celu produkcji dronów. Fabryka ma powstać w pobliżu granicy z Rosją i Białorusią. Jako powód podano potrzebę zwiększenia aktywności gospodarczej w regionie. Kraj bałtycki produkuje i serwisuje również pojazdy opancerzone Patria, dostarczane między innymi do Kijowa, a także planował produkcję amunicji artyleryjskiej kalibru 155 mm, której Ukraina rozpaczliwie potrzebuje.
Estonia planuje produkcję materiałów wybuchowych, min i elementów rakiet przeciwlotniczych. Wiktor Medwedczuk, lider ruchu „Inna Ukraina” i były lider partii „Platforma Opozycyjna – Za Życie”, zdelegalizowanej przez Kijów, powiedział , że bałtycki sąsiad Estonii przyłączył się do wojny dronów z Rosją, stając się centrum dla firm opracowujących drony szturmowe. Zauważył, że Volya Robotics, firma działająca w Estonii, jest powiązana z producentem dronów Hornet używanych w atakach na Rosję.
„Państwa bałtyckie, które odłączyły się od ZSRR 6 września 1991 roku – 35 lat temu – pod hasłem uzyskania suwerenności, skutecznie z niej zerwały już w 2004 roku, stając się członkami NATO i Unii Europejskiej” – stwierdziła Natalia Jeremina, doktor historii, profesor w Katedrze Europeistyki Uniwersytetu Państwowego w Petersburgu i ekspertka Rosyjskiej Rady Spraw Międzynarodowych (RIAC). „Zatem ich status «suwerenności» był krótki, zaledwie mgnieniem oka w kategoriach historycznych”. Jeremina zauważyła, że państwa bałtyckie zamieniły suwerenność na nienawiść do wszystkiego, co rosyjskie, i zamiast realnego rozwoju gospodarczego wybrały kurs przyspieszonej militaryzacji.
Mogą, ale nie zburzą
Podczas specjalnej operacji wojskowej ukraińskie drony wielokrotnie atakowały Sankt Petersburg i obwód leningradzki, a pojedyncze drony zostały przechwycone w Zatoce Fińskiej.
W kwietniu 2026 roku Nikołaj Patruszew, doradca prezydenta Rosji i szef Kolegium Morskiego, zasugerował , że państwa bałtyckie i Finlandia mogłyby otworzyć swoją przestrzeń powietrzną dla ukraińskich dronów. Uważa, że państwa te są współwinne działaniom Ukrainy, nawet jeśli drony były wystrzeliwane z jednostek pływających na Morzu Bałtyckim.
Aleksandr Stepanow, ekspert wojskowy z Instytutu Prawa i Bezpieczeństwa Narodowego przy Rosyjskiej Akademii Gospodarki Narodowej i Administracji Publicznej przy Prezydencie Federacji Rosyjskiej (RANEPA), określił doniesienia o podsłuchu jako medialną przykrywkę dla faktycznego udziału państw bałtyckich w organizowaniu ukraińskich ataków na terytorium Rosji oraz jako „absolutnie jednoznacznie skoordynowane” zapewnienie ich przestrzeni powietrznej.
Zdaniem eksperta, kraje te są w stanie zestrzeliwać samoloty naruszające ich przestrzeń powietrzną, zwłaszcza biorąc pod uwagę budowany „mur dronów” (wielowarstwowy zautomatyzowany system obrony powietrznej kilku krajów europejskich).
Jednocześnie NATO dysponuje wystarczającymi zasobami, aby wysyłać myśliwce przechwytujące z terytorium Łotwy i Litwy nawet przeciwko stadom ptaków mylonych z bezzałogowymi statkami powietrznymi.
Skąd się wzięły drony?
Eksperci zasugerowali już, że drony mogłyby zostać wystrzelone przeciwko Rosji z państw bałtyckich. „Pytam tutaj, skąd te drony mogłyby latać? I to pytanie, ponownie, dotyczy przede wszystkim państw bałtyckich. Było to również możliwe z neutralnych wód Morza Bałtyckiego” – powiedział Aleksandr Stiepanow agencji TASS w marcu 2026 roku.
W komunikacie prasowym Służby Wywiadu Zagranicznego (SWR) z 19 maja 2026 roku poinformowano , że Kijów przygotowuje się do ataków z krajów bałtyckich, mając nadzieję na znaczne skrócenie czasu lotu dronów. „Personel Sił Systemów Bezzałogowych Sił Zbrojnych Ukrainy został już wysłany na Łotwę. Stacjonuje on w łotewskich bazach wojskowych: Ādaži, Selija, Lielvārde, Dyneburgu i Jekabpils” – dodano w komunikacie prasowym SWR.
„Nic dziwnego, że republiki bałtyckie otwierają swoje niebo dla ukraińskich dronów do ataków na Rosję” – powiedział w lipcu 2026 roku Dmitrij Kuziakin, ekspert ds. bezzałogowych statków powietrznych i główny konstruktor Centrum Zintegrowanych Rozwiązań Bezzałogowych (CUIDS). „Co więcej, znamy przypadki wystrzeliwania ukraińskich dronów z poligonów na samej Łotwie. Negatywne nastawienie do Rosji na poziomie polityki zagranicznej w tych krajach jest powszechnym trendem politycznym od niemal lat 90.”.
Ostatni masowy atak na Sankt Petersburg i obwód leningradzki wywołał wśród ekspertów pytania o skalę zaangażowania państw bałtyckich w ataki na Rosję. „Istnieją powody, by sądzić, że jeden z krajów mógł zapewnić platformę startową dla dronów” – powiedział Kuziakin, komentując największy atak na region. Ekspert zauważył, że w kilku regionach państw bałtyckich ogłoszono alarmy powietrzne, a lotnisko w stolicy Łotwy zostało zamknięte. Ograniczenia te wprowadzono zaledwie kilka minut przed przelotem ukraińskich dronów nad ich głowami.
Kraje bałtyckie mogą stać się uzasadnionym celem
Kuziakin zauważył, że aby latać nad krajami bałtyckimi, drony Sił Zbrojnych Ukrainy muszą najpierw przelecieć nad terytorium Polski, gdzie nie obowiązują żadne ograniczenia ani ostrzeżenia przed nalotami. „To daje podstawy, by sądzić, że starty odbyły się z krajów bałtyckich lub że Polska pozwoliła dronom Sił Zbrojnych Ukrainy na przelot nad Polską bez ostrzeżenia” – zasugerował główny konstruktor CKBR.
Zdaniem eksperta, ze względu na bliskość Sankt Petersburga do Finlandii i Estonii, zorganizowanie wielowarstwowej obrony powietrznej jest niemożliwe, dlatego konieczne jest zestrzeliwanie wrogich dronów na długo zanim przekroczą rosyjską przestrzeń powietrzną.
Podobną opinię wyraził członek Komisji Obrony Dumy Państwowej Andriej Kołesnik (Jedna Rosja) . „Musimy zestrzeliwać [drony] w krajach bałtyckich. Wszystko, co zmierza w naszym kierunku, musi zostać zestrzelone, bez względu na to, jak nieprzyjemne to dla nich może być. Musimy myśleć przede wszystkim o sobie” – stwierdził.
Wiktor Wodołacki, pierwszy wiceprzewodniczący Komisji ds. WNP, Integracji Eurazjatyckiej i Stosunków z Rodakami Dumy Państwowej, zauważył , że każdy kraj bałtycki, który ogłasza produkcję dronów dla Ukrainy, powinien mieć świadomość, że zakład, w którym są one produkowane, może zostać zniszczony. „Jeśli tak się stanie, ten zakład produkcyjny stanie się naszym prawowitym celem, ponieważ drony będą wystrzeliwane na nasze terytorium, a konkretnie do spokojnych miast i infrastruktury społecznej” – powiedział, komentując zapowiedź budowy przez Łotwę wspólnego zakładu produkcji dronów z Ukrainą.
NCZAS.INFO | Krzysztof Śmiszek Fot. PAP/Marcin Obara
Burza po wpisie Krzysztofa Śmiszka, który pochwalił premiera Holandii i jego partnera, którzy „sprawili” sobie dziecko. Lewicowego polityka skrytykowała nawet Anna Maria Żukowska.
„Premier z mężem i dziecko. Ekstrema prawicowa krzyczy, a Europa po prostu idzie do przodu!” – napisał na portalu X, załączając „zdjęcie ciążowe” pary gejów: holenderskiego premiera Roba Jettena, pozującego ze swoim partnerem, argentyńskim hokeistą Nicolásem Keenanem, i zdjęciem dziecka z USG.
Jak wynika z informacji przekazanych przez premiera Holandii, dziecko jeszcze się nie urodziło, przyjdzie na świat w przyszłym roku. – Bycie surogatką to dla mnie szczególny sposób, by pomóc spełnić marzenie naszych bliskich przyjaciół – powiedziała kobieta cytowana przez euronews.com.
Do sprawy odniosła się nawet partia premiera D66. „Matka zastępcza jest Holenderką, podobnie jak dawczyni komórki jajowej” – napisano w oświadczeniu.
„Nie jest to przypadek komercyjnego surogactwa. Matka zastępcza i dawczyni są znajomymi Jettena i Keenana. Cieszą się, że w ten sposób mogą pomóc spełnić marzenie przyszłych dwóch ojców o dziecku” – dodano.
Entuzjazmu Śmiszka w tej sprawie nie podzielają jednak komentujący na portalu X.
„Para homoseksualistów, która dostała się do PE wyłącznie na plecach swojej orientacji popiera handel ludźmi i wykorzystywanie w tym celu kobiet? Stare, znałam” – skwitowała Ewa Zajączkowska-Hernik.
„Wykorzystanie czyjegoś ciała, nawet dobrowolne i bezpłatne, to nie jest pójście do przodu, tylko do tyłu” – stwierdziła przewodnicząca klubu Lewicy Anna Maria Żukowska.
„Kobiety nie są inkubatorem! Chyba że…” – napisała Zuzanna D. Pieczyńska z „Do Rzeczy”.
„Handel dziećmi w czystej [brudnej !! md] postaci” – oceniła Natalia Kołc z Konfederacji.
„Tak – Europa „idzie do przodu”. Tylko stojąc nad wielką przepaścią” – ocenił natomiast mec. Bartosz Lewandowski z Ordo Iuris.
„Surogacja to coś wyjątkowo odrażającego” – stwierdził redaktor naczelny nczas.info Tomasz Sommer.
„Oprócz oczywistej obrzydliwości warto zauważyć, że koledzy i koleżanki pana Śmiszka z Sejmu dziś podniosą rękę za tym, by takie dziecko jak to ze zdjęcia móc bezkarnie uśmiercać” – napisał Krystian Kratiuk z portalu PCh24.pl.
„Który z nich w ciąży?” – pytał Generał prof. dr Jamal Śmigowski.
„Awww… ciekawe czy planowali czy wpadka” – napisał Człowiek Bóbr 2.0.
Amerykański komentator polityczny Ben Shapiro, podczas swojego wystąpienia na wydarzeniu Turning Point USA powiedział, że osoby niebędące Żydami mogą osiągnąć niebo poprzez przestrzeganie praw noachickich, zamiast przyjmowania Jezusa Chrystusa. To kolejna osoba z obozu Trumpa, która wprost odrzuca chrześcijaństwo i przechodzi na radykalne pozycje żydowskiego pucybuta, który wierzy, że życie wieczne może osiągnąć wyłącznie poprzez służenie Żydom.
Zwolennik Trumpa popiera prawa noachickie zamiast Ewangelii. „Nie wierzymy, że trzeba być Żydem, żeby dostać się do nieba” — powiedział dość rozsądnie Shapiro. Zaraz jednak dodał: „Jeśli nie jesteś Żydem, wystarczy, że będziesz przestrzegać siedmiu podstawowych zasad. Nazywają się one prawami noachickimi”.
Następnie Shapiro wymienił „siedem podstawowych zasad”, obejmujących zakazy zabójstwa, porwania, niemoralności seksualnej, kradzieży, spożywania mięsa żywego zwierzęcia oraz bluźnierstwa. „Jeśli przestrzegasz tych zasad, trafiasz do nieba” — oświadczył.
Jego oświadczenie spotkało się z ostrą krytyką wewnątrz obozu Trumpa. Zwolennik prezydenta, pastor Joel Webbon odpowiedział, zwracając uwagę na rażącą sprzeczność między prawami noachickimi, a chrześcijańskim Objawieniem.
„Jednym z praw noachickich jest zakaz bluźnierstwa. Tymczasem Żydzi uważają, że bluźnierstwem jest to, iż Jezus twierdził, że jest Bogiem” — przypomniał. „Z pewnością zatem również chrześcijanie wierzący, że Jezus jest Bogiem, dopuszczaliby się bluźnierstwa. A więc nie trzeba być Żydem, żeby dostać się do ich nieba… Ale wygląda na to, że trzeba przestać być chrześcijaninem”.
Katolicka działaczka Carrie Prejean Boller skrytykowała zapraszanie Shapiro na wydarzenia Turning Point USA związane z nieżyjącym już Charliem Kirkiem. Napisała, że Kirk „mówił, iż chciałby zostać zapamiętany jako człowiek odważny w swojej wierze”, i zapytała, dlaczego Erika Kirk miałaby pozwalać, aby „jeden z wrogów Charliego — ktoś, kto nienawidzi Chrystusa — wchodził na scenę i próbował przekonywać ludzi, by zostali Żydami”. „Zastąpienie przesłania Charliego, skoncentrowanego na Chrystusie, antychrześcijańskim przesłaniem Bena mówi samo za siebie” — stwierdziła.
Następnie, jeszcze mocniej naciskając na Shapiro, zadała mu pytanie: „Jeśli chrześcijanin mówi, że Jezus jest Bogiem, czy według praw noachickich jest to bluźnierstwo? I czy Talmud mówi, że karą za to jest śmierć?”.
Rabini na ogół interpretują prawa noachickie jako zakazujące oddawania czci Jezusowi Chrystusowi, a tym samym Trójcy Świętej. Ma to wynikać z zakazu oddawania czci „bożkom”. Na istnienie takich przekonań ma wskazywać sposób, w jaki izraelscy Żydzi traktują chrześcijan w Izraelu. Przyjęli świadomą politykę niszczenia, grabienia i bezczeszczenia kościołów w Palestynie już podczas wojny z 1948 roku. Kontynuowali tę politykę po jej zakończeniu, kiedy powstało państwo Izrael.
Również obecnie pojawiają się ataki radykalnych żydowskich grup w Jerozolimie. Obejmują one plucie na chrześcijan, osobliwie kapłanów i siostry zakonne, zakłócanie ich modlitw, dopuszczanie się wobec nich poważnych aktów przemocy, wybijania szyb i podpalenia ich własności. Przedstawiciele władz kościelnych wielokrotnie potępiali takie działania.
W lutym 2023 roku franciszkanie z Kustodii Ziemi Świętej poinformowali, że radykalny Żyd wszedł do Kościoła, po czym zrzucił statuę Chrystusa i oszpecił twarz figury. Sprawca został następnie „obezwładniony przez opiekuna sanktuarium”, który przytrzymał go do czasu przybycia policji. Podczas ataku napastnik krzyczał: „W Jerozolimie nie mogą znajdować się bożki, to święte miasto”.
Zwolennik radykalnego żydo-nazizmu, rabin Josef Mizrachi wprost określił chrześcijan mianem „czcicieli bożków” i stwierdził, że zgodnie z Torą „nie mają oni prawa żyć. „Nie-Żyd, który oddaje pokłon bożkowi, który wierzy w J.C. (Jezusa Chrystusa), zasługuje na karę śmierci” – powiedział w nagraniu YouTube.
=================================
NASZ KOMENTARZ: Rozpowszechnianie praw noachickich to bardzo sprytna zagrywka, mająca przedstawić Żydów jako ugodowych humanistów, promujących uniwersalny porządek religijno-moralny. Jego konsekwencje zależą jednak przede wszystkim od interpretacji zakazu bałwochwalstwa oraz sposobu traktowania osób odrzucających te zasady. Szczególnie istotne jest zrozumienie, że o ile Żydzi przedstawiają prawa noachickie jako uniwersalny kodeks etyczny, jednocześnie pojawiają się postulaty ich przymusowego egzekwowania. Dopiero oba te fakty pozwalają ujawnić rzeczywiste ambicje żydostwa.
Cel jest ten sam co zwykle – panowanie nad światem.
Zdjęcie : „konserwatysta” Ben Shapiro (pierwszy z lewej) ze swoimi nowymi kolegami w Jerozolimie.
W swoim wykładzie na Forum Wschód-Zachód w Stambule 26 września 2026 roku dziennikarz, autor i komentator polityczny Thomas Fazi stwierdził , że jego zdaniem kraje europejskie rażąco podważyły swoje fundamentalne interesy gospodarcze i bezpieczeństwa, szczególnie w związku z wojną na Ukrainie.
Argumentował, że można to wytłumaczyć jedynie wasalizacją kontynentu, czyli jego podporządkowaniem interesom transatlantyckim w procesie trwającym od II wojny światowej. Fazi podkreślił, że NATO funkcjonuje bardziej jako aparat kontroli kontynentu niż organizacja obronna, podczas gdy Unia Europejska stanowi polityczne ramię tego imperialistycznego porządku. =======================================
Wykład został wygłoszony w języku angielskim i można go obejrzeć tutaj z niemieckimi napisami.
Wykład inauguracyjny Thomasa Faziego odbył się w ramach III Panelu Dyskusyjnego „Europa poza UE i jej filozoficzne podstawy – Atlantyzm, Eurazja i strategiczna autonomia” na Forum Wschód-Zachód w Stambule, 26 września 2026 r. Transkrypcja jest dostępna tutaj w języku niemieckim.
Europa, kontynent okupowany
Moje wystąpienie na pierwszej edycji Forum Wschód-Zachód w Stambule
THOMAS FAZI, 14 PAŹDZIERNIKA 2026
Oto transkrypcja przemówienia, które wygłosiłem 26 września podczas pierwszej edycji Forum Wschód-Zachód w Stambule. Argumentowałem w nim, że kraje europejskie rażąco podważyły swoje fundamentalne interesy gospodarcze i bezpieczeństwa, szczególnie w związku z wojną na Ukrainie, i że można to wytłumaczyć jedynie wasalizacją kontynentu – czyli jego podporządkowaniem interesom transatlantyckim w wyniku procesu trwającego od czasów II wojny światowej. Podkreśliłem, że NATO funkcjonuje bardziej jako aparat kontroli kontynentu niż organizacja obronna, a ponadto wskazałem, że Unia Europejska funkcjonuje jako polityczne ramię tego imperialistycznego porządku.
Chciałbym rozpocząć swoje wystąpienie od komentarza, który profesor Panda wygłosił dziś rano, mówiąc o odrodzeniu się interesu narodowego. Dało mi to wiele do myślenia; choć dotyczy to wielu krajów na całym świecie, moim zdaniem istnieje jeden istotny wyjątek od tej reguły. Tym istotnym wyjątkiem jest Europa.
Patrząc na kroki, jakie kraje europejskie podjęły w ostatnich latach w polityce gospodarczej, bezpieczeństwie, geopolityce, a zwłaszcza w związku z wojną na Ukrainie, nie sposób stwierdzić, że kraje te realizowały swoje interesy narodowe – niezależnie od tego, jak szeroko można by zdefiniować to pojęcie. Kraje europejskie systematycznie podważały swoje podstawowe interesy gospodarcze, interesy bezpieczeństwa i interesy geopolityczne. Nasuwa się zatem oczywiste pytanie: dlaczego? Moim zdaniem istnieją dwa możliwe wyjaśnienia.
Jedno z możliwych wyjaśnień jest następujące: europejscy przywódcy państw i rządów byli w błędzie; działali lekkomyślnie. Pomimo wszystkich niezbitych dowodów przeciwnych, dążyli – i nadal dążą – do tego, co uważają za leżące w interesie narodowym swojego kraju. Gdyby nie dało się przewidzieć konsekwencji tej polityki, taka możliwość mogłaby być realna. Jednak w żadnym wypadku tak nie było. Na przykład oczywiste było, że zerwanie relacji z tanim rosyjskim gazem byłoby katastrofalne dla Europy.
Wielu z nas, w tym ja, pisało o tym już w lutym lub marcu 2022 roku. Nie przewidzieliśmy tego, bo byliśmy jasnowidzami, ale dlatego, że było to oczywiste. Równie oczywiste było, że Ukraina, nawet przy wsparciu NATO, nie miała szans na militarne pokonanie Rosji; a zatem równie oczywiste było, że dążenie do maksymalistycznego, czysto militarnego rozwiązania konfliktu byłoby katastrofą dla Europy, nie tylko pod względem gospodarczym, ale i bezpieczeństwa. Dotyczyło to oczywiście tym bardziej samej Ukrainy.
Wielu z nas mówiło to od samego początku. Jeśli więc nie założymy, że europejscy przywódcy byli zbyt głupi – a niektórzy z nich niewątpliwie są – by dostrzec tę oczywistą dla wielu obserwatorów rzeczywistość, a mianowicie, że ta polityka jest ewidentnie sprzeczna z interesami Europy, i nie uświadomimy sobie, że trzymanie się jej tylko pogorszy sprawę, musimy rozważyć inne możliwe wyjaśnienie: że europejskie elity od dawna nie realizują ani interesów narodowych swoich krajów, ani zbiorowych interesów Europy jako całości.
Innymi słowy, klasyczne podejście realistyczne, które zakłada, że wszystkie państwa dążą do obrony i maksymalizacji swoich interesów w kwestiach gospodarczych, militarnych i podobnych, wydaje się nie mieć zastosowania do Europy. Z tej perspektywy teoretycznej, obrany przez Europę kurs pozostaje całkowicie irracjonalny. Potrzebujemy zatem innych ram pojęciowych, aby zrozumieć politykę europejską; i uważam, że najbardziej użytecznym w tym przypadku podejściem jest „wasalizacja”.
Mówiąc wprost: Europa – a mam tu na myśli praktycznie wszystkie kraje UE i cały brukselski establishment – została przejęta przez transnarodową elitę transatlantycką, której w najmniejszym stopniu nie interesują konkretne interesy własnych krajów, a w rzeczywistości kieruje się zupełnie innymi interesami: interesami prywatnymi, czyli interesami małej oligarchii – dziś przede wszystkim interesami transnarodowych kręgów finansowych i struktur wojskowo-przemysłowych – a także interesami zagranicznymi, mianowicie interesami imperialnego jądra w Waszyngtonie (i, jako produkt uboczny, Izraela).
Jak więc doszliśmy do tego punktu? Niewątpliwie jest to wynik bardzo długiego procesu, który rozpoczął się zaraz po zakończeniu II wojny światowej. Stany Zjednoczone uznały wówczas Europę za jeden z filarów swojej strategii globalnej dominacji. Aby ugruntować amerykańską potęgę na całym świecie, Europa musiała być pod kontrolą gospodarczą, militarną, a nawet kulturową. Od II wojny światowej Europa znajduje się pod faktyczną okupacją wojskową USA. Chociaż minęło osiemdziesiąt lat od zakończenia wojny, na kontynencie nadal stacjonuje prawie 100 000 amerykańskich żołnierzy. W całej Europie nadal istnieje około 30 strategicznych baz amerykańskich. Według oficjalnej narracji, ich celem jest ochrona. Przed kim? Przed Rosją, która nie stanowi realnego zagrożenia dla Europy?
W rzeczywistości twierdzę, że sama Rosja nie stanowiła realnego zagrożenia w latach zimnej wojny. Zagrożenie to było w rzeczywistości w dużej mierze sfabrykowane i rozdmuchane przez samo NATO. Oczywiście NATO nigdy nie miało na celu obrony Europy. Jego głównym celem zawsze było utrzymanie Europy pod kontrolą, zapewnienie, że kontynent pozostanie podporządkowany strategicznym interesom USA i globalne promowanie amerykańskiej potęgi. Było to prawdą wtedy, a tym bardziej jest prawdą dzisiaj. Dziś NATO nie tylko dba o to, aby Europa pozostała sprzymierzona z interesami USA – a wojna między Rosją a Ukrainą jest tego najbardziej oczywistym przykładem – ale także służy promowaniu amerykańskiej potęgi na całym świecie. Niedawno sekretarz generalny NATO Mark Rutte, znany z tego, że mówi to, co przemilczane, oświadczył, że z amerykańskich baz w Europie wykonano 5000 lotów bojowych w celu wsparcia amerykańsko-izraelskiej agresji na Iran.
Europa jest zatem w pełni współwinna tego ataku na Iran, pomimo potępienia niektórych polityków. W rzeczywistości Europa stanowi istotną część infrastruktury logistycznej amerykańskiej potęgi militarnej, umożliwiając jej działania zarówno na wschód, w kierunku Rosji, jak i na południe, w kierunku Bliskiego Wschodu. Wszelkie rozmowy o „NATO 3.0” lub narracje o tak zwanym konflikcie między Europą a USA są zatem jedynie teatrem. Wręcz przeciwnie, NATO 3.0 jeszcze bardziej wzmocni podporządkowanie Europy temu „sojuszowi”.
NATO było oczywiście tylko jednym z instrumentów. Amerykański aparat bezpieczeństwa narodowego nawiązał również niezwykle bliskie więzi z aparatami bezpieczeństwa państw europejskich. Oczywiście, Stany Zjednoczone od dawna sprawują ogromną kontrolę gospodarczą, technologiczną i finansową nad kontynentem. Ugruntowały również ogromną hegemonię kulturową i ideologiczną na kontynencie – nie tylko poprzez kulturę popularną, ale także poprzez anglojęzyczne media, transatlantyckie think tanki i pozorne „organizacje pozarządowe”. Jest jeszcze jeden, ostatni instrument, często pomijany, ale moim zdaniem kluczowy: sama Unia Europejska.
Unia Europejska od dawna była przedstawiana jako potencjalna przeciwwaga dla amerykańskiej potęgi, ale nigdy tak nie funkcjonowała. W rzeczywistości zawsze była kluczową dźwignią, która przykuła Europę do transatlantyckiego systemu NATO pod przewodnictwem USA; skutecznie działała jako polityczne ramię NATO. Sytuacja ta jest szczególnie widoczna obecnie pod rządami Ursuli von der Leyen, która poczyniła nadzwyczajne wysiłki, aby zjednać interesy krajów europejskich z interesami USA, nawet wbrew woli niektórych rządów europejskich.
Dziś stoimy na niezwykle niebezpiecznym progu. Poprzez Unię Europejską, instytucję strukturalnie niedemokratyczną, transatlantyckie NATO zapewniło sobie całkowitą dominację gospodarczą i polityczną nad krajami europejskimi. Kraje te w żadnym wypadku nie są suwerennymi państwami; a zatem nie są również demokratyczne, o ile suwerenność jest warunkiem koniecznym samorządności narodu. Ta sytuacja dodatkowo komplikuje możliwość dokonania zmian systemowych poprzez wybory.
Podsumowując, mogę śmiało powiedzieć, że Europa jest pod wieloma względami kontynentem okupowanym. Dlatego pytanie, w jaki sposób narody Europy mogą uwolnić się od systemu transatlantyckiego i osiągnąć dekolonizację, jest być może kluczowym pytaniem, przed którym stoi dziś kontynent.
Oczywiście, problemy Europy sięgają dalej niż tylko dojście Ameryki do globalnej potęgi. Sedno problemu tkwi w głęboko zakorzenionej wrogości, jaką europejskie elity gospodarcze i polityczne żywią od wieków wobec demokracji i klasy robotniczej. Kiedy dziś używamy terminu „liberalna demokracja”, zakładamy, że demokracja spontanicznie wyłoniła się z liberalizmu. To bezczelne kłamstwo. Wszyscy wielcy myśliciele liberalni przeszłości byli przeciwni demokracji – to znaczy demokracji masowej, rozumianej jako porządek polityczny, w którym każdy ma równy głos.
Demokracja, którą sobie wyobrażali, była demokracją klas posiadających, klas kapitalistycznych. W rzeczywistości masowa demokracja została osiągnięta w dużej mierze dzięki często krwawym zmaganiom klasy robotniczej i ruchu socjalistycznego. W tym tkwi główny problem. Narody Europy zawsze musiały toczyć zaciętą walkę z własnymi elitami.
Mamy jedne z najgorszych elit na świecie. Nie tylko lekceważą dobrobyt mieszkańców Globalnego Południa, ale także dobrobyt swoich własnych obywateli, mieszkańców Europy. Właśnie dlatego Europa, od przeszłości do współczesności, jest uwikłana w przemoc, konflikty polityczne i walkę klas. Nawet w „złotym wieku” zachodniego kapitalizmu po II wojnie światowej, masowa demokracja była naznaczona intensywnymi konfliktami. Jestem Włochem: mój kraj był areną masowych fal przemocy politycznej w latach 70. i 80. XX wieku.
Podobna dynamika miała miejsce w Niemczech, Francji i wszystkich głównych krajach europejskich. I to właśnie ten okres uważa się za rozkwit masowej demokracji; i pod wieloma względami tak było – to właśnie w tych dekadach osiągnięto największe korzyści społeczne i gospodarcze dla mas w Europie – ale korzyści te nie były wyłącznie wynikiem wyborów, ale także masowych mobilizacji i niezwykle intensywnych, często gwałtownych, konfliktów politycznych. Moim zdaniem ten obraz ujawnia znacznie głębsze sedno problemu. Prawa zdobyte w okresie powojennym nie zostały po prostu przyznane ludziom; były one wynikiem faktu, że zorganizowanej sile klasy robotniczej, szerokich mas, udało się w krótkim okresie historycznym wyrwać część władzy zorganizowanej sile kapitału – nawet jeśli były to zawsze względne osiągnięcia.
Problem polega na tym, że fundament – konkretne warunki materialne – który umożliwił masową demokrację, pod wieloma względami zniknął. Zakłady masowej produkcji i duże fabryki, w których robotnicy się gromadzili i organizowali, już nie istnieją. W konsekwencji, strukturalne i materialne warunki, które dały początek masowej demokracji, w dużej mierze zniknęły. Poza kwestią uwolnienia się od imperialnego nadzoru USA – co oznacza również demontaż UE – drugim kluczowym pytaniem jest: jak możemy przywrócić demokrację i wyrwać część władzy i kontroli z rąk elit politycznych i gospodarczych, skoro materialna podstawa, na której osiągnęliśmy te osiągnięcia w przeszłości, już nie istnieje? Nasze elity działają teraz całkowicie bez kontroli właśnie dlatego, że nie ma już realnej przeciwwagi, która mogłaby im się przeciwstawić. To jest sedno sprawy.
============================
Mylisz się, młodzieńcze. Jesteś bardzo krótkowzroczny i nieoczytany. Poczytaj coś głębszego o Historii, np. Konecznego „Cywilizację bizantyńską”. Tam o Aleksandrze, uznającym się za „wielkiego” i klęsce jego „cywilizacji dla Wszystkich”. Musiała upaść, bo była sztuczna.
Europa została zaatakowana głębiej. Niszczą jej cywilizację łacińską, a wbijają anty-cywilizację – wymyśloną, sztuczną, diabelską. Mirosław Dakowski
Jeśli interesy Ameryki nagle staną się ważniejsze niż sankcje wobec Rosji, europejska polityka militarna będzie zagrożona. Dla Ukrainy może to oznaczać katastrofę militarną. Dla pokoju może to jednak otworzyć nową szansę.
Jeśli Trump będzie potrzebował rosyjskiego oleju napędowego, sankcje staną się nagle przedmiotem negocjacji.
Cóż za widowisko! Przez lata Rosja była poddawana coraz to nowym sankcjom. Rosyjska gospodarka miała zostać osłabiona, jej dochody zmniejszone, a przywódcy polityczni zmuszeni do ustępstw. Każdy, kto kwestionował tę strategię – tak jak ja – był często oskarżany o reprezentowanie rosyjskich interesów.
A teraz? Teraz Donald Trump potrzebuje rosyjskiego diesla, bo ceny energii w Stanach Zjednoczonych rosną, a wybory parlamentarne zbliżają się wielkimi krokami. Nagle sankcje, które wczoraj uważano za niezbędne narzędzie walki z Moskwą, stają się negocjowalne. Najwyraźniej domagają się tego amerykańskie interesy.
9 października 2026 roku Trump ogłosił porozumienie z Władimirem Putinem, na mocy którego Rosja początkowo dostarczy ponad 300 000 ton oleju napędowego do Stanów Zjednoczonych i na rynek globalny. Planuje się dalsze dostawy. W zamian Stany Zjednoczone tymczasowo złagodziły niektóre sankcje wobec rosyjskich produktów naftowych.
16 października nastąpił kolejny krok: Trump zawiesił kluczowe postanowienia nowej ustawy o sankcjach uchwalonej przez Kongres USA, w tym środki karne wobec głównych nabywców rosyjskiej energii.
Nie wszystkie amerykańskie sankcje wobec Rosji zostały zniesione. Ale zmiana polityczna jest niewątpliwa.
A rządy europejskie? Reagują z oburzeniem. Przede wszystkim, moim zdaniem, wątpliwa Wysoka Przedstawiciel UE ds. Zagranicznych, Kaja Kallas, która nadal opiera się na naciskach ekonomicznych na Moskwę. Nic bardziej głupiego!
Widzę to inaczej. Sankcje powinny zostać poddane trzeźwej analizie już dawno temu. Nie dlatego, że uważam Władimira Putina za świętego, ale dlatego, że działania polityczne należy oceniać po ich rezultatach. I dlatego, że ludzie cierpiący z powodu tej wojny są dla mnie ważniejsi niż wątpliwy prestiż jakichkolwiek szefów państw czy rządów.
Trump martwi się o Amerykę – i przede wszystkim o samego Trumpa.
Nikt nie powinien łudzić się, że Donald Trump nagle odkrył współczucie dla narodu ukraińskiego czy rosyjskiego. Trump nie jest bezinteresownym mediatorem. Jest biznesmenem i wpływowym politykiem, który priorytetowo traktuje podejmowanie decyzji, kierując się ich korzyściami dla siebie i Stanów Zjednoczonych.
Wybory uzupełniające w USA odbędą się 3 listopada. Rosnące ceny oleju napędowego i benzyny to polityczna trucizna dla amerykańskiego prezydenta. Obciążają konsumentów, firmy, firmy transportowe i rolnictwo. Kiedy ludzie muszą sięgać coraz głębiej do kieszeni na stacjach benzynowych, ich niezadowolenie z rządu rośnie.
Trump to rozumiał. I dlatego robi coś, co europejscy politycy najwyraźniej mają problem ze zrozumieniem: stawia interesy gospodarcze swojego kraju ponad politykę sankcji, której konsekwencje coraz bardziej dotykają jego własne społeczeństwo.
Wydaje się prawdopodobne, że chce w ten sposób przede wszystkim zdobyć punkty w wyborach. Oczywiście nie ma dowodów na jego wyłączne motywy. Jednak moment podjęcia tej decyzji mówi sam za siebie.
Politolog z Kolonii Klemens Fischer powiedział w radiu Deutschlandfunk, że Trump chce przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść. Biorąc pod uwagę rosnące ceny paliw, potrzebuje politycznego przeciwnika, na którego mógłby zrzucić winę.
Podzielam tę ocenę dotyczącą kalkulacji kampanii wyborczej Trumpa. Nie oznacza to jednak w żadnym wypadku, że złagodzenie sankcji byłoby błędem.
Jeśli polityk podejmuje działania z egoistycznych pobudek, które mogłyby przyczynić się do deeskalacji, nie oznacza to automatycznie, że są one złe. Motywy mogą być wątpliwe, a rezultaty nadal mogą być korzystne.
Oczywiście, Trump musi teraz dotrzymać słowa. Sama umowa na olej napędowy nie zakończy wojny. Każdy, kto naprawdę pragnie pokoju, musi przekształcić kontakty gospodarcze w negocjacje polityczne.
„Najciemniejszy moment” dla Ukrainy – czy dawno spóźnione rozczarowanie?
Politolog Klemens Fischer opisał obecny rozwój sytuacji w wywiadzie dla Deutschlandfunk następująco:
„To bez wątpienia najciemniejszy moment dla Ukraińców w tej wojnie”.
Z wojskowego punktu widzenia rozumiem tę ocenę. Ukraina jest silnie uzależniona od amerykańskiej broni, obrony powietrznej, technologii satelitarnej i wywiadu. Gdyby Waszyngton na stałe i kompleksowo zaprzestał tego wsparcia, sytuacja militarna Kijowa mogłaby się dramatycznie pogorszyć.
Ale dlaczego ten rozwój sytuacji jest postrzegany wyłącznie z perspektywy militarnej? Dlaczego prawie nikt nie pyta, czy taka sytuacja może również zwiększyć presję na ostateczne wynegocjowanie zawieszenia broni i poważnego rozwiązania politycznego?
Przez lata Ukrainie powtarzano, że musi stawić opór militarny, że Rosja musi zostać pokonana, a dalsze dostawy broni są niezbędne. Ale jak długo to może trwać? Ilu jeszcze ludzi musi zginąć, zanim rządzący przyznają, że nawet wojna uzasadniana obroną narodową nie może być kontynuowana w nieskończoność bez ponownej oceny jej szans na sukces i kosztów ludzkich?
Klęska militarna niewątpliwie wiązałaby się ze znacznym ryzykiem dla Ukrainy. Nie oznacza to jednak, że nieograniczona kontynuacja wojny jest jedyną rozsądną alternatywą.
Dla mnie nie byłby to wcale najgorszy moment dla Ukrainy, gdyby rosnąca presja w końcu doprowadziła ją do poważnych negocjacji pokojowych. Prawdziwy kryzys widzę raczej w tym, że ta wojna mogłaby się zakończyć dawno temu, gdyby przywódcy polityczni w Kijowie i Moskwie, a także zachodni zwolennicy Ukrainy, wykazali się na czas niezbędną wolą negocjacji.
Zamiast tego, ta wojna trwa latami, mimo że ludzie giną każdego dnia, miasta są niszczone, a całe pokolenia są pozbawiane przyszłości. Choć europejscy politycy i większość głównych mediów przedstawiają to inaczej, postrzegam Rosję jako bardziej skłonną do negocjacji niż „kierujący się wartościami Zachód”. Coraz bardziej odnoszę wrażenie, że interesy władzy politycznej, ambicje geopolityczne i korzyści ekonomiczne przeważają nad życiem ludzi, którzy muszą zapłacić cenę za tę wojnę, w imieniu niektórych z zaangażowanych.
Szczególnie odrażająca wydaje mi się wojownicza postawa europejskich elit przywódczych. Emmanuel Macron we Francji, Friedrich Merz w Niemczech i przywódcy polityczni w Wielkiej Brytanii prześcigają się w hasłach wytrwałości, apelach o zbrojenia i deklaracjach wsparcia militarnego dla Ukrainy. NATO i UE są w znacznym stopniu współwinne tej polityce konfrontacji. Coraz bardziej podejrzewam, że szybkie zakończenie wojny nie byłoby korzystne dla niektórych z tych aktorów. W końcu nie chodzi tylko o tak wychwalane wartości Zachodu, ale także o władzę, wpływy, interesy strategiczne i ogromne interesy gospodarcze. Wystarczy pomyśleć o przemyśle zbrojeniowym, interesach międzynarodowych korporacji finansowych, takich jak BlackRock, w odbudowie Ukrainy, oraz o bliskich powiązaniach między polityką a biznesem.
Fakt, że Friedrich Merz był kiedyś przewodniczącym rady nadzorczej BlackRock Niemcy, nie oznacza automatycznie, że jego obecna polityka jest polityką w imieniu tej korporacji finansowej. Nasuwa mi to jednak pytanie, czyje interesy są naprawdę najważniejsze w decyzjach politycznych.
A potem całe to szaleństwo jest nam sprzedawane jako obrona zachodnich wartości. Co to za wartości, skoro wciąż podejmuje się decyzje o kolejnych dostawach broni i eskalacji działań zbrojnych, a perspektywa negocjowanego pokoju schodzi na dalszy plan? Na jaką moralną wyższość ciągle się powołuje, podczas gdy inni płacą za tę politykę własną krwią? Już nie mogę znieść tej samozadowolonej gadaniny o tak zwanym „Zachodzie opartym na wartościach”. Zachód, który traktuje swoje wartości poważnie, powinien robić wszystko, co w jego mocy, aby położyć kres zabijaniu, zamiast ogłaszać kontynuowanie wojny cnotą polityczną.
Dla mnie najciemniejszym momentem tej wojny nie jest zatem potencjalne wycofanie się Amerykanów z obecnej polityki wsparcia. Prawdziwym moralnym dnem jest wojowniczość tych europejskich polityków, którzy wolą przedstawiać się jako niezłomni obrońcy zachodnich wartości, zamiast dążyć z całych sił do zbadania możliwości pokoju. Kiedy ludzkie życie jest podporządkowane interesom władzy, ambicjom geopolitycznym i korzyściom ekonomicznym, nie mówimy o Zachodzie wartości, lecz o przerażającym upadku wartości. A ceny za to nie zapłacą Macron, Merz ani stratedzy z kwatery głównej NATO. Zapłacą ją przede wszystkim mieszkańcy Ukrainy i Rosji – swoim życiem.
Oburzenie Zełenskiego – i jego własna odpowiedzialność
Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski z oburzeniem zareagował na porozumienie Trumpa z Rosją. Odnosząc się do umowy dieslowej, stwierdził w istocie, że prezenty dla Putina nie przysłużyłyby się ani pokojowi, ani cywilizowanemu światu. Rosja wykorzysta dodatkowe dochody na kontynuowanie wojny.
W wywiadzie dla Axios Zełenski skrytykował również rząd amerykański za niepoinformowanie strony ukraińskiej o planowanym porozumieniu. Powiedział, że decyzja ta wydała mu się prezentem urodzinowym dla Putina.
Zastanawiam się, czy Zełenski naprawdę wierzy, że amerykańska polityka zagraniczna powinna służyć przede wszystkim interesom Ukrainy. Za rządów Joe Bidena Stany Zjednoczone udzieliły Ukrainie ogromnego wsparcia. Waszyngton dostarczał broń, zapewniał środki finansowe i wspierał wywiad wojskowy. Bez tego wsparcia Kijów nie mógłby prowadzić wojny w obecnej formie.
Ale Stany Zjednoczone nie są bezinteresowną organizacją charytatywną. Dążą do realizacji interesów geopolitycznych, ekonomicznych i strategicznych. Tak było za Bidena i tak jest za Trumpa.
Zełenski powinien był dostrzec tę zależność. Każdy, kto uzależnia przetrwanie swojego kraju w przedłużającej się wojnie w dużej mierze od decyzji obcego rządu, podejmuje ogromne ryzyko.
Ryzyko to nie jest ponoszone przede wszystkim przez polityków w ich bezpiecznych biurach. Ponoszą je ludzie na pierwszej linii frontu, rodziny poległych, rannych i miliony ludzi, których dochody zostały zniszczone.
Jako prezydent Ukrainy, Zełenski ponosi odpowiedzialność za swoje decyzje dotyczące wojny i pokoju. Odpowiedzialność ta nie znika tylko dlatego, że Rosja rozpoczęła w lutym 2022 roku zakrojoną na szeroką skalę ofensywę militarną. Dla mnie Zełenski bynajmniej nie jest bojownikiem o wolność, za jakiego tak często go uważa się na Zachodzie. Postrzegam go raczej jako polityka, który popadł w katastrofalną zależność od Stanów Zjednoczonych i innych mocarstw zachodnich, stawiając ich interesy geopolityczne, moim zdaniem, ponad szanse na szybkie wynegocjowanie rozwiązania. Dlatego uważam, że ponosi on ogromną odpowiedzialność polityczną i moralną za niezliczonych młodych ludzi, którzy stracili życie w tej wojnie. Każdy, kto pozwala, by celebrowano go jako obrońcę swojego narodu, musi być również gotowy odpowiedzieć na pytanie, czy rzeczywiście wyczerpał wszystkie możliwości ochrony swojego narodu przed dalszym rozlewem krwi. Moim zdaniem, zdecydowanie tego nie zrobił. Ponosi dużą część winy za cierpienie narodu ukraińskiego.
Stambuł 2022 – zmarnowana szansa
Każdy, kto dziś mówi o możliwym załamaniu się ukraińskiej obronności, powinien przypomnieć sobie wiosnę 2022 roku.
Intensywne negocjacje między Rosją a Ukrainą miały miejsce zaledwie kilka tygodni po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji. Pod koniec marca delegacje obu krajów spotkały się w Stambule. Dyskusje dotyczyły możliwej neutralności Ukrainy, międzynarodowych gwarancji bezpieczeństwa oraz ustaleń dotyczących spornych terytoriów.
Odbył się więc proces dyplomatyczny. Podejmowano kroki w kierunku porozumienia.
W kwietniu 2022 roku ówczesny premier Wielkiej Brytanii Boris Johnson udał się do Kijowa. Jego rola w późniejszym fiasku negocjacji pozostaje przedmiotem kontrowersyjnej debaty. Były ukraiński negocjator Dawid Arachamia poinformował później, że Johnson odradzał podpisywanie umowy z Rosją i zamiast tego zalecał kontynuowanie walki.
Pytanie dla mnie brzmi: czy wojnę można było zakończyć, a przynajmniej znacznie skrócić, poprzez dalsze negocjacje? Jeśli tak, to ile osób nadal by żyło? Myślę, że setki tysięcy! Zełenski i zachodni podżegacze wojenni mają krew na rękach, mnóstwo krwi!
Ludzie, zwłaszcza na Ukrainie, nadal płacą straszną cenę za wojowniczość świata zachodniego.
Wojna nie zaczęła się w 2022 roku.
Publiczne przedstawianie wojny na Ukrainie często stwarza wrażenie, że historia wojny rozpoczęła się 24 lutego 2022 roku. Jest to historycznie nieadekwatne.
Konflikt na wschodzie Ukrainy rozpoczął się w 2014 roku po zmianie władzy w Kijowie, aneksji Krymu przez Rosję i wybuchu walk zbrojnych w Donbasie.
Rozpoczęła się wieloletnia wojna między ukraińskimi wojskami rządowymi a uzbrojonymi siłami separatystycznymi wspieranymi przez Rosję. Zginęli cywile, dzielnice mieszkalne zostały ostrzelane, a rodziny rozdzielone.
Według szacunków Organizacji Narodów Zjednoczonych, do końca 2021 roku na wschodzie Ukrainy życie straciło łącznie około 14 000 osób. Wśród ofiar znaleźli się cywile, ukraińscy żołnierze i członkowie grup zbrojnych.
Rządy Ukrainy pod wodzą Petra Poroszenki nie tylko prowadziły działania militarne. Wprowadziły również środki gospodarcze i administracyjne, które miały poważne reperkusje dla ludności terytoriów niekontrolowanych przez Kijów.
Od 2014 r. ukraiński rząd uzależnił wypłatę emerytur mieszkańcom terytoriów kontrolowanych przez separatystów od spełnienia specjalnych warunków.
Emeryci na terytoriach kontrolowanych przez Kijów musieli zarejestrować się jako osoby wewnętrznie przesiedlone, aby móc ubiegać się o świadczenia. Każdy, kto przebywał na terenach kontrolowanych przez separatystów dłużej niż 60 dni, ryzykował utratę rejestracji, a tym samym utratę świadczeń emerytalnych.
Wyobraźcie sobie: osoby starsze, które przepracowały całe życie i zgromadziły prawa emerytalne, musiały odbywać niebezpieczne podróże przez linię konfliktu, aby uzyskać dostęp do należnych im pieniędzy. Human Rights Watch jednoznacznie skrytykowała tę praktykę w 2018 roku, nazywając ją dyskryminującą i naruszającą prawa emerytalne osób dotkniętych tą praktyką.
Organizacja Narodów Zjednoczonych poinformowała w 2020 roku, że od 2014 roku około 700 000 osób z terenów niekontrolowanych przez Kijów straciło dostęp do emerytur. 700 000 osób! Nie byli to wyłącznie uzbrojeni separatyści ani rosyjscy żołnierze. Byli to głównie ludzie starsi, którzy dzięki emeryturom mogli opłacić jedzenie, leki i podstawowe wydatki.
Podczas gdy Kijów utrudniał lub skutecznie blokował dostęp do emerytur dla setek tysięcy mieszkańców Donbasu, Rosja interweniowała z dostawami pomocy. Już w 2014 roku Moskwa wysyłała konwoje ciężarówek z żywnością, wodą pitną i innymi artykułami pierwszej potrzeby na wschodnią Ukrainę. Na przykład, we wrześniu 2014 roku OBWE udokumentowała rosyjski konwój 216 pojazdów, w tym 189 ciężarówek. Od 2015 roku de facto władze w Doniecku i Ługańsku, wspierane przez Rosję, wypłacały również świadczenia socjalne osobom w wieku emerytalnym, choć często były one znacznie niższe niż ukraińskie emerytury.
Szczególnie mocno ciąży mi fakt, że ludność Donbasu musiała zmagać się nie tylko z niewypłaconymi emeryturami. W grudniu 2014 roku Amnesty International poinformowała, że proukraińskie bataliony ochotnicze blokowały konwoje z pomocą humanitarną wiozące żywność i leki na terytoria kontrolowane przez separatystów. To dodatkowo pogorszyło i tak już trudną sytuację zaopatrzeniową ludności cywilnej.
Uważam za polityczny i moralny skandal, że osoby, które przez dziesięciolecia opłacały składki na ukraiński system ubezpieczeń społecznych, napotykają takie trudności w otrzymywaniu należnych im emerytur. Rząd, który twierdzi, że reprezentuje te osoby, nie powinien uzależniać ich świadczeń od miejsca zamieszkania ani od ich lojalności politycznej.
Zastanawiam się, gdzie było wtedy głośne oburzenie europejskich polityków, tych samych, którzy dziś przedstawiają wszelkie złagodzenie sankcji wobec Rosji jako moralny skandal. Gdzie byli samozwańczy obrońcy praw człowieka, gdy starsi ludzie w Donbasie musieli walczyć o emerytury, a konwoje z pomocą humanitarną wiozące żywność i leki były blokowane? Gdzie była wtedy tak wychwalana europejska solidarność?
Ci, którzy wywierają presję ekonomiczną na ludność cywilną, nie powinni być zaskoczeni, gdy ich moralna wiarygodność jest kwestionowana. Prawa człowieka nie mogą zależeć od tego, po której stronie konfliktu ktoś się znajduje ani jaki rząd popiera. Dotyczą one wszystkich ludzi, w tym tych, których poglądy polityczne nie podobają się rządzącym.
Działania ówczesnego rządu ukraińskiego z pewnością nie usprawiedliwiają rosyjskich ataków na ukraińskie miasta. Stanowią one jednak część prehistorii tej wojny. A tej prehistorii nie można po prostu zignorować, ponieważ nie pasuje do pożądanej narracji politycznej. Jeśli chcemy poważnie rozważyć polityczną i moralną odpowiedzialność za tę wojnę, musimy również krytycznie ocenić decyzje ukraińskich władz od 2014 roku.
Kaja Kallas – ciągle nowe sankcje, ale żadnej strategii pokojowej
Szefowa unijnej dyplomacji Kaja Kallas zareagowała na decyzję USA następującym oświadczeniem:
„Zawieszenie sankcji wobec rosyjskiego oleju napędowego zapewnia Moskwie dodatkowe dochody”.
Dodała, że Europa nie zmniejszy presji na Rosję. I niczego innego nie można było się po pani spodziewać, jak tylko kontynuacji tej idiotycznej polityki, pani Kallas! Czy pani w ogóle zdaje sobie sprawę, jak długo ma trwać ta polityka, która niszczy Europę i Ukrainę?
Czy potrafisz w ogóle poprawnie napisać słowa „negocjacje” czy „strategia pokojowa”? Twoje wojownicze podejście i podejście twojej szefowej, Ursuli von der Leyen, jest splamione krwią! Fakt, że UE otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla w 2012 roku, jest przez ludzi takich jak wy farsą! Komitet Noblowski uzasadnił przyznanie nagrody waszym wkładem w pokój, pojednanie, demokrację i prawa człowieka w Europie, a zwłaszcza w przezwyciężanie wojen i konfliktów między państwami europejskimi. A co wy robicie? Podsycacie wojnę. Jesteście kompletnie niekompetentni i hańbicie Europę!
Sankcje były nakładane, rozszerzane i zaostrzane przez lata. Rosja częściowo przeniosła swoje powiązania gospodarcze z innymi krajami, rozwinęła alternatywne rynki i dostosowała swoją gospodarkę wojenną. Sankcje kosztują Rosję – bez wątpienia! Ale czy zakończyły wojnę? Czy zmusiły rosyjski rząd do ustępstw, których domagała się Bruksela? Czy stworzyły trwały europejski porządek pokojowy?
Nie, nie zrobili tego. Te sankcje przypominają mi małe dzieci w piaskownicy, bijące się nawzajem po głowach plastikowymi łopatkami i uparcie twierdzące, że mają rację. Pani Kallas i pani von der Leyen najwyraźniej przeniosły tę grę w piaskownicy na wielką scenę polityczną. Tyle że tutaj nie chodzi o zamki z piasku, ale o środki do życia i ludzkie życie. Tak nie wygląda polityczny zdrowy rozsądek.
UE nadal realizuje strategię, której deklarowanym celem jest osłabienie gospodarcze Rosji, nie przedstawiając jednak przekonujących wyjaśnień, w jaki sposób ma to doprowadzić do pokoju podlegającego negocjacjom.
Pani Kallas, Europa nie potrzebuje polityki zagranicznej, której głównym elementem są ciągle nowe sankcje. Europa potrzebuje polityki zagranicznej, która deeskaluje konflikty, ułatwia negocjacje i chroni życie ludzi. Ale pani tego nie potrafi! Proszę iść i zabrać ze sobą panią von der Leyen! Zełenski na pewno znajdzie dla pani odpowiednie miejsce!
Friedrich Merz i europejska polityka wytrwałości
Kanclerz Niemiec Friedrich Merz potwierdził również stałe wsparcie Niemiec dla Ukrainy podczas niedawnego szczytu UE. Rządy europejskie zamierzają utrzymać swoją pomoc, mimo że Waszyngton coraz bardziej dystansuje się od swojej dotychczasowej roli.
Uważam to stanowisko za politycznie nieodpowiedzialne, jeśli nie będzie mu towarzyszyć równie zdecydowana inicjatywa dyplomatyczna. Panie Merz, jak długo jeszcze Ukraina ma się opierać? Ilu jeszcze młodych mężczyzn ma zginąć na froncie? Ile jeszcze miliardów euro mają wpłacić europejscy podatnicy, zanim w końcu odbędzie się poważna debata na temat realnych możliwości zakończenia wojny?
Ciągłe deklaracje poparcia dla Ukrainy brzmią moralnie imponująco, nawet jeśli są głupie. Ale co to właściwie znaczy?
Czy należy stanąć po stronie narodu ukraińskiego, wspierając strategię militarną, której szanse powodzenia stają się coraz bardziej wątpliwe? Czy też należy przede wszystkim stanąć po stronie reżimu politycznego, zinfiltrowanego przez faszystów i podejrzewanego o korupcję, który jak dotąd nie osiągnął swoich celów?
Nie chcę, żeby Ukraina została zniszczona. Chcę, żeby ta wojna się skończyła. I uważam za niedopuszczalne, gdy europejscy politycy stwarzają wrażenie, że kontynuacja konfliktu zbrojnego jest uzasadniona tylko dlatego, że wynegocjowany pokój mógłby wymagać bolesnych ustępstw.
Pokój nie zawsze oznacza spełnienie wszystkich żądań jednej strony. Pokój oznacza przede wszystkim, że ludzie przestaną umierać.
Sprawiedliwy i trwały pokój musi obejmować gwarancje bezpieczeństwa dla Ukrainy. Jednak każdy, kto stawia jedynie maksymalistyczne żądania i odrzuca każdą realną możliwość kompromisu, ryzykuje utrwalenie procesu umierania. Uważam pana, panie Merz, za równie niekompetentnego jak pani von der Leyen i pani Kallas. Jestem pewien, że Zełenski również ma dla pana wygodne miejsce.
Sankcje UE – bumerang gospodarczy
Europa wyrządziła sobie znaczne szkody gospodarcze poprzez sankcje i politykę energetyczną. Przez dekady Niemcy korzystały ze stosunkowo tanich dostaw energii z Rosji. Szczególnie energochłonne gałęzie przemysłu w tym kraju były uzależnione od niezawodnych dostaw gazu ziemnego.
Wraz z niemal całkowitym wstrzymaniem dostaw gazu rosyjskimi rurociągami, sytuacja gospodarcza uległa fundamentalnej zmianie. Wyższe ceny energii obciążyły przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe. Konkurencyjność kluczowych branż znalazła się pod dodatkową presją.
Każdy, kto sztucznie ogranicza energię lub politycznie ogranicza dostęp do niedrogich źródeł, musi liczyć się z konsekwencjami ekonomicznymi w kraju uprzemysłowionym. Podstawy ekonomii, panie Merz i panie Habeck! Podczas gdy Stany Zjednoczone, kierując się własnym interesem, wznawiają teraz interesy z Rosją, Europa najwyraźniej ma trzymać się polityki, która obciąża również jej własne przedsiębiorstwa i obywateli. Cóż za groteskowa sytuacja! Wygląda na to, że Amerykanie są mądrzejsi od Europejczyków. Powiedzenie „A” nie oznacza, że trzeba powiedzieć „B”; można również zdać sobie sprawę, że „A” było błędne. Nie jestem już pewien, czy pańskie zdolności umysłowe są w stanie pojąć te słowa, panie Merz. Być może jest pan po prostu zbyt ograniczony, by w rozsądnym stopniu postrzegać rzeczywistość.
Amerykanie kupują rosyjski diesel, bo chcą obniżyć ceny energii. A Europejczycy mają nadal godzić się na niekorzystne warunki ekonomiczne, aby wywierać presję na Rosję.
Ciekawe, jak długo jeszcze Europejczycy będą tolerować taką politykę. Mam nadzieję, że niedługo!
NATO i odpowiedzialność Zachodu
Każdy, kto chce zrozumieć przyczyny tej wojny, nie może ignorować ekspansji NATO na wschód i zachodniej polityki bezpieczeństwa.
Rosja od wielu lat jasno daje do zrozumienia, że uważa dalszą ekspansję NATO w swoje granice za zagrożenie. Te obawy dotyczące bezpieczeństwa były często bagatelizowane na Zachodzie lub traktowane jako preteksty.
Aby europejski ład bezpieczeństwa był skuteczny, trzeba brać pod uwagę interesy nie tylko jednej strony.
Ukraina naturalnie posiada prawo do suwerenności państwowej. Jednak interesy bezpieczeństwa Rosji nie znikają tylko dlatego, że zachodni politycy uznają je za bezpodstawne.
Nie oznacza to, że rosyjska inwazja w 2022 roku była uzasadniona w świetle prawa międzynarodowego. Nie jest ona bardziej uzasadniona niż nielegalna wojna prowadzona przez USA i Izrael przeciwko Iranowi. Oznacza to jednak, że należy poruszyć kwestię tła politycznego i współodpowiedzialności podmiotów zachodnich.
Moim zdaniem NATO, poprzez swoją politykę rozszerzenia i narastającą konfrontację militarną, znacząco przyczyniło się do eskalacji europejskiego konfliktu bezpieczeństwa. Oskarżam też wiodące siły polityczne w Waszyngtonie i Europie o niedostateczne wykorzystanie możliwości dyplomatycznego rozwiązania konfliktu.
Sojusz, który postrzega siebie jako sojusz defensywny, powinien być oceniany pod kątem tego, czy jego polityka zapewnia bezpieczeństwo, czy też generuje nowe ryzyko eskalacji. Moim zdaniem NATO przekształciło się w pakt ofensywny.
Nie więcej broni, ale wreszcie negocjacje.
Mam nadzieję, że zmiana kursu Ameryki stanie się punktem wyjścia do szerszej inicjatywy dyplomatycznej.
Moim zdaniem obejmuje to również krytyczną ocenę dostaw broni i usług wsparcia wojskowego oraz nietraktowanie ich kontynuacji jako celu samego w sobie.
Jednak nagłe wycofanie wszystkich systemów obrony powietrznej i wywiadu wojskowego mogłoby dodatkowo zagrozić ukraińskiej ludności cywilnej i zachęcić Rosję do dalszych ataków. Dlatego skoordynowane, weryfikowalne zawieszenie broni, a następnie negocjacje, byłyby lepszym rozwiązaniem niż samo militarne wycofanie się z Ukrainy.
Unia Europejska powinna potraktować złagodzenie amerykańskich sankcji jako okazję do gruntownego przemyślenia własnej polityki. Konieczne są rozmowy z Moskwą. Niezbędne są gwarancje bezpieczeństwa, które zaspokoją uzasadnioną potrzebę ochrony Ukrainy. Konieczna jest również gotowość do włączenia rosyjskich interesów bezpieczeństwa do przyszłego europejskiego porządku pokojowego.
Przede wszystkim potrzebujemy polityków, którzy nie będą postrzegać każdych negocjacji jako słabości, a każdego kompromisu jako kapitulacji.
A do tego potrzebne są Stany Zjednoczone, które położą kres kompleksowi militarno-przemysłowemu, który wypełnia księgi zamówień napięciami i wojnami.
Przestań umierać!
Donald Trump prawdopodobnie działa przede wszystkim w swoim własnym interesie. Chce obniżyć ceny energii, zwiększyć swoje szanse polityczne w wyborach uzupełniających i zaprezentować się jako skuteczny prezydent.
Ten zamiar może spotkać się z krytyką moralną. Ja również. Ale jeśli jego decyzja pomoże przełamać ugruntowane stanowiska i utorować drogę do negocjacji, to będzie to postęp.
Nie muszę lubić Trumpa. Nie muszę lubić Putina. Nie muszę też lubić Zełenskiego, Merza, Macrona ani Kallasa.
Interesuje mnie, czy ich decyzje przyczyniają się do tego, że ludzie nadal umierają, czy też mogą wreszcie żyć w spokoju.
Mam już serdecznie dość nieustannych haseł o wytrwałości, ciągle nowych pakietów sankcji i samozadowolonej retoryki wojennej europejskich polityków.
Ci, którzy pragną pokoju, muszą być gotowi na rozmowy z wrogami. Ci, którzy rozmawiają tylko z przyjaciółmi, nie potrzebują negocjacji pokojowych.
Ludzie Ukrainy mają prawo do przyszłości, która nie będzie składała się tylko z okopów, ataków dronów, zniszczonych domów i coraz większej liczby grobów.
A narody Europy mają prawo do polityki, która poważnie traktuje ich interesy ekonomiczne i bezpieczeństwa, zamiast podporządkowywać je nieustannej konfrontacji.
Dość politycznej samouwielbienia! Dość spirali eskalacji! Dość umierania!
Europa nie potrzebuje kolejnego pokolenia polityków, którzy zarządzają wojną i finansują jej kontynuację. Europa potrzebuje mężów stanu i kobiet stanu, którzy mają odwagę negocjować pokój – a nie politycznych marionetek.
+++
Notatki i źródła
Jeszcze jedna osobista uwaga, drodzy czytelnicy! Książka „ Korona – Ostatni Rozdział Jeszcze Nie Napisany ” została opublikowana online 20 sierpnia 2026 roku. Wiele napisano o koronawirusie – głównie skupiając się na jego indywidualnych aspektach. Niniejsza książka stanowi próbę ujęcia tych licznych fragmentów w spójny obraz. W 18 rozdziałach analizuje ona polityczne, społeczne, medyczne, medialne i psychologiczne aspekty ery koronawirusa: od statystyk i kampanii szczepień, przez naruszenia praw podstawowych, protokoły RKI i medialną manipulację opinią publiczną, aż po opór i wciąż nieadekwatne rozliczenie z pandemią.
Ta książka jest skierowana szczególnie do osób, które w obliczu sprzecznych relacji wciąż zadają sobie pytanie: Co właściwie wydarzyło się w tamtych czasach? Nie daje ona gotowej odpowiedzi, lecz raczej powiązania, sprzeczności i różne perspektywy jako podstawę do wyrobienia sobie własnego osądu.
Moja książka „ Podróż do Jaźni ” ukazała się 2 lipca 2026 roku. Zawarte w niej teksty zachęcają czytelników do kwestionowania znanych schematów myślenia i działania bez tworzenia nowych dogmatów. Łączą one w sobie spostrzeżenia z filozofii, duchowości, psychologii i doświadczenia życiowego, tworząc przystępną i bliską refleksję nad tym, co znaczy być człowiekiem. Tematy takie jak autorefleksja, siła chwili obecnej, dawanie i branie, wdzięczność, miłość, tolerancja, rozwój osobisty i radzenie sobie z wyzwaniami życiowymi stanowią kamienie milowe tej podróży.
Larry Johnson opisuje ton USA wobec Rosji podczas specjalnej sesji Rady Bezpieczeństwa ONZ jako zauważalnie mniej konfrontacyjny. Jednocześnie ostrzega przed możliwą eskalacją konfliktu między USA, Iranem i Izraelem, a także przed konsekwencjami dla Arabii Saudyjskiej i cen energii. Wiele ocen i prognoz wspomnianych w wywiadzie nie zostało niezależnie zweryfikowanych; Johnson i jego rozmówca przedstawiają je jako własne osądy lub informacje uzyskane w wyniku kontaktów.
Inny ton ze strony USA w ONZ
Johnson twierdzi, że specjalne posiedzenie Rady Bezpieczeństwa zostało zwołane przez Rosję i dotyczyło ofiar cywilnych, a także, z rosyjskiej perspektywy, odmiennych standardów w wojnie. Uznał oświadczenie delegacji USA za szczególnie godne uwagi: w przeciwieństwie do poprzednich, nie oskarżyła ona ani nie zaatakowała Rosji, lecz przyjęła bardziej umiarkowany, pojednawczy ton.
Johnson podkreśla, że takie oświadczenie nie jest jedynie osobistą opinią mówcy. Jest ono weryfikowane i koordynowane przez rząd USA, w tym z odpowiednimi władzami Rosji i Europy. Dlatego interpretuje to oświadczenie jako oznakę zmiany w polityce USA: Waszyngton odchodzi od wspierania Ukrainy, początkowo w kierunku bardziej neutralnego stanowiska, a być może nawet nieco bliższego Rosji. Ambasador Rosji Wasilij Niebenzia potwierdził mu, po uzyskaniu informacji, że również Rosja dostrzega zmianę tonu.
Johnson ocenia oświadczenia z Europy inaczej. Twierdzi, że brytyjski przedstawiciel był stosunkowo powściągliwy. Z kolei wypowiedzi Danii, Łotwy, Grecji i Francji były ostre i wrogie wobec Rosji. Johnson wnioskuje z tego, że wojna między Rosją a Europą może być nieuchronna i przewiduje, że państwa europejskie zainicjują taki konflikt, a później będą tego żałować. To jego ocena, a nie potwierdzony rozwój sytuacji.
Ataki w Jemenie i naciski na Arabię Saudyjską
Następnie rozmowa schodzi na ofensywę Ansar Allah w Jemenie i ataki na Arabię Saudyjską. Johnson informuje o ponownych atakach w Rijadzie i na jego infrastrukturę, a także o atakach na pola naftowe i obiekty w Jemenie. Opisuje również atak na Aden: Według niego Ansar Allah zaatakował miejsce, w którym zebrali się na spotkaniu przedstawiciele rządu Arabii Saudyjskiej, członkowie Rady Przywódców Prezydenckich (PLC) oraz personel wojskowy sprzymierzony z Zachodem.
Napastnicy wiedzieli, kiedy i gdzie odbędzie się spotkanie. Johnson opisuje operację jako skomplikowaną i mówi, że doszło do ofiar śmiertelnych i rannych. Cytuje doniesienia, że zginęło nawet 16 osób. Arabia Saudyjska nie znalazła skutecznej odpowiedzi na ataki i jest w rozterce, mówi. W dalszej części wywiadu prowadzący mówi, że Ansar Allah ponownie zaatakował Aramco i Międzynarodowy Port Lotniczy im. Króla Chalida. Lotnisko jest obecnie nieczynne; to poważny cios dla Rijadu, mimo że rodzina rządząca ma własne lotniska.
Johnson spodziewa się dalszych zdobyczy terytorialnych Ansar Allah. Wskazuje Marib i Taiz jako miejsca, których zdobycie lub całkowite przejęcie uważa za możliwe lub nieuchronne. Uważa, że Ansar Allah mógłby wówczas negocjować z inną frakcją rządu jemeńskiego – nie z Radą Rządową (PLC), ale z grupą wspieraną przez Zjednoczone Emiraty Arabskie. Celem mogłoby być zakończenie konfliktu i rozwiązanie sytuacji w Adenie. Johnson twierdzi, że wojna z Arabią Saudyjską z każdym dniem zaostrza się i może zagrozić pozycji następcy tronu, księcia Mohammeda bin Salmana (MBS).
Moderator zaprzecza twierdzeniom, że Pakistan podejmie działania militarne przeciwko Ansar Allah. Twierdzi, że doniesienia w „New York Timesie” o wysłaniu pakistańskich samolotów były fałszywe. Pakistan ograniczy się do zabezpieczenia rejonów Medyny i Mekki, mówi. Są to najświętsze miejsca islamu; Pakistan może przyczynić się do ich ochrony, ale nie udzieli MBS-owi pomocy. Moderator twierdzi również, że MBS wielokrotnie prosił o wsparcie i był naciskany, aby nie przyjmował izraelskiej pomocy. Jego zdaniem takie postępowanie dodatkowo zaszkodziłoby jego reputacji w oczach opinii publicznej i innych interesariuszy.
Groźby, MOAB i możliwe retorsje
Kolejnym kluczowym punktem jest groźba ataku na Iran. Johnson twierdzi, że Iran zapowiedział, iż nie będzie czekał, aż zostanie uderzony, ale może podjąć działania wyprzedzające, gdy tylko pojawią się oznaki zbliżającego się ataku. Prezydent USA Donald Trump zagroził użyciem MOAB. Johnson wyjaśnia, że skrót ten oznacza „Massive Ordnance Air Blast” (masowy wybuch bomby powietrznej). Bomba zawiera około jedenastu ton materiałów wybuchowych i, według niego, może zostać zrzucona z samolotu transportowego C-130 lub ewentualnie C-17, ale nie z bombowca B-2, B-1 ani B-52. Jej siła rażenia może obejmować obszar o średnicy około pół mili.
Johnson nie wierzy, że MOAB jest bronią zdolną zniszczyć obiekt znajdujący się głęboko pod górą. Trump mówi o zrzuceniu jej w miejscu, które uczestnicy określają jako „Górę Kilofów”. Ponieważ nie jest to bomba typu bunkr-buster, zrzucenie spowodowałoby przede wszystkim powstanie dużej chmury pyłu, argumentuje Johnson.
Przedstawia również scenariusz zaproponowany przez byłego oficera wywiadu USA Scotta Rittera: Stany Zjednoczone mogłyby skoordynować zrzut z Iranem, nie powodując znaczących uszkodzeń podziemnego obiektu, a następnie ogłosić zniszczenie irańskiego programu nuklearnego i uznać misję za sukces. Johnson nie wyobraża sobie, że Iran mógłby zgodzić się na taki sposób działania, ale wyraźnie przedstawia to jako możliwe.
W przypadku braku wcześniejszego porozumienia, Johnson uważa, że atak USA na Iran wywołałby kompleksowy kontratak. Okręty na morzu i bazy lotnicze w państwach Zatoki Perskiej, Jordanii i Izraelu mogłyby zostać dotknięte. Mówi, że niektórzy spodziewają się działań militarnych już w ten weekend, ale nie może tego potwierdzić. Moderator donosi również o kontaktach, które opisują Iran jako zdeterminowany i dobrze poinformowany. On sam nie otrzymał żadnych sygnałów, że Iran po prostu zaakceptuje nalot MOAB. Według niego, Iran zapowiedział, że zaatakuje przy pierwszych oznakach ataku.
Moderator stwierdza ponadto, że Pakistan, Iran i Chiny są ze sobą ściślej powiązane niż w ciągu ostatnich 50 lat. Powołuje się na źródło bliskie pakistańskiemu rządowi, które twierdzi, że pakistański minister spraw zagranicznych rozmawia ze swoim chińskim odpowiednikiem, Wang Yi, dwa do trzech razy w tygodniu. Według moderatora, Pakistan chce wspierać chińską politykę i, za kulisami, pomagać Iranowi w osiąganiu jego celów. Iran, jak twierdzi, chce ugruntować swoją pozycję regionalnego mocarstwa i nie być ograniczanym przez Stany Zjednoczone ani inne państwa.
MBS pod presją polityki krajowej i zagranicznej
Johnson uważa przyszłość MBS za niepewną. Oprócz konfliktu z Ansar Allah, powołuje się na napięcia w Arabii Saudyjskiej. Relacje następcy tronu z duchownymi wahhabickimi są słabe, ponieważ krytykują oni jego otwarcie na zachodnią rozrywkę i rozluźnienie norm społecznych. Uważają takie zmiany za niedopuszczalne z religijnego punktu widzenia. MBS jest również niepopularny w rodzinie królewskiej ze względu na działania przeciwko krewnym sprzed około dziewięciu lat. Johnson twierdzi, że niektórzy krewni i szejkowie z plemion beduińskich zostali wówczas oszukani na miliardy dolarów.
Moderator przedstawia podobny obraz, stwierdzając, że jego zdaniem MBS może zostać zmuszony do odejścia ze stanowiska. Jego zdaniem, jeśli przywódcy Arabii Saudyjskiej osłabną lub stracą zdolność do decydowania o polityce regionalnej, układ sił w Azji Zachodniej może ulec zmianie. Izrael byłby rozczarowany upadkiem MBS; Iran z kolei mógłby zyskać dalsze wpływy. Oto polityczne oceny moderatora.
Johnson jako kolejny czynnik podaje obecność izraelskiego personelu wojskowego w centrum sytuacyjnym. Według niego, pakistańscy i tureccy przedstawiciele wojskowi byli tym faktem bardzo zdenerwowani i postawili MBS ultimatum: albo współpraca z Izraelem, albo z nimi. Moderator twierdzi, że izraelscy przedstawiciele już odeszli. MBS zdał sobie sprawę, że ich obecność może doprowadzić do utraty dalszego wsparcia. Personel amerykańskiego CENTCOM pozostaje na miejscu; Johnson wspomina o ponad 100 osobach.
Johnson ostrzega jednak, że praca analityków wywiadu może przynieść jedynie ograniczoną pomoc. Nawet jeśli zgłoszą lokalizację wyrzutni rakiet w Jemenie, informacja potrzebuje czasu, aby przejść przez łańcuch dowodzenia i podjąć decyzję o ataku. Do tego czasu mobilna wyrzutnia mogłaby już ruszyć dalej. Bez dronów MQ-9 Reaper nad rzeczywistym obszarem walk trudno jest uzyskać aktualne informacje taktyczne. Moderator odpowiada, że Ansar Allah nadal może atakować cele – w tym lotnisko w Rijadzie.
Wątpliwości dotyczące mediacji i negocjacji
Johnson wyraża wątpliwości, czy uda się osiągnąć porozumienie, dopóki zaangażowani są Jared Kushner i Steve Witkoff. Kushner ma powiązania z Radą Współpracy Zatoki Perskiej, kieruje firmą private equity Affinity Partners i utworzył prywatny państwowy fundusz majątkowy, twierdzi Johnson. Saudyjski Fundusz Inwestycji Publicznych (PIF) jest głównym darczyńcą; dalsze wpłaty pochodzą ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Kataru. Z tego Johnson wnioskuje o konflikcie interesów: Kushner prowadzi negocjacje polityczne, podczas gdy podmioty z państw Zatoki Perskiej są jednocześnie jego sponsorami finansowymi. Dlatego Iran nie uznaje go za godnego zaufania mediatora, twierdzi Johnson. Ponadto, istnieją zarzuty korupcyjne wobec Kushnera.
Johnson spodziewa się, że jeśli większość w Senacie USA się zmieni, Demokraci będą mogli bliżej przyjrzeć się Kushnerowi i Witkoffowi. Obaj są przeciwni w Iranie, a według moderatora, również w Islamabadzie. Johnson twierdzi, że trudno sobie wyobrazić osiągnięcie z nimi porozumienia. Oferta złożona przez Trumpa została odrzucona; w momencie rozmowy nie było jasne, czy odrzucenie zostało już upublicznione. Wiceprezydent J.D. Vance może napotkać mniejszy opór, ale Johnson obecnie nie widzi niczego konkretnego na stole negocjacyjnym.
Jako możliwe rozwiązanie konfliktu z Ansar Allah, Johnson proponuje zmianę władzy w Arabii Saudyjskiej, a następnie rozmowy mediacyjne z udziałem Chin. Pekin mógłby działać za kulisami, aby doprowadzić do zmiany przywództwa i wesprzeć rząd akceptowalny dla Ansar Allah, który zgodziłby się na ustępstwa w kwestii rozwiązania konfliktu. Odnosząc się do konfliktu między USA, Iranem i Izraelem, Johnson przewiduje albo opisany przez siebie scenariusz MOAB, z późniejszym wycofaniem się USA, albo przedłużający się konflikt, który mógłby trwać co najmniej do końca roku. Jeśli Trump ponownie zaatakuje Iran, Johnson przewiduje upokarzającą porażkę USA.
Izrael jest potencjalnym czynnikiem zakłócającym w tej sytuacji, mówi Johnson. Kraj ten mógłby zaatakować Iran, aby sprowokować irańską odpowiedź i tym samym ogłosić stan wyjątkowy. Johnson wątpi, czy izraelskie władze odpowiednio rozważają zakres możliwej irańskiej odpowiedzi. Powołuje się na doniesienia, że Iran posiada hipersoniczne pociski z potencjalnie wieloma głowicami, które mogłyby dotrzeć do Izraela w ciągu kilku sekund. Moderator dodaje, że Iran nie poczuje się bezpiecznie, nawet jeśli Waszyngton osiągnie porozumienie: najpierw będzie chciał wdrożyć środki, które uzna za wystarczające, aby uchronić się przed kolejnym atakiem izraelskim. Johnson przestrzega przed rozróżnianiem między retoryką polityczną a rzeczywistymi działaniami. Drobny incydent może jednak w każdej chwili wywołać większy konflikt.
Ceny energii i skutki gospodarcze
Na koniec uczestnicy omawiają implikacje ekonomiczne. Johnson twierdzi, że ceny benzyny i oleju napędowego w USA rosną; jednocześnie Rezerwa Federalna zasygnalizowała rychłą kolejną podwyżkę stóp procentowych. Według niego Stany Zjednoczone produkują ponad pięć milionów baryłek oleju napędowego dziennie i zużywają 3,7 miliona baryłek. Niemniej jednak nadwyżka nie może obniżyć cen, ponieważ prywatne rafinerie sprzedają olej napędowy zagranicznym odbiorcom, którzy płacą wyższe ceny. W związku z tym w USA występuje de facto niedobór oleju napędowego.
Johnson odrzucił twierdzenie Trumpa, że Rosja będzie dostarczać USA olej napędowy, jako nieistotne: Rosja dostarcza zapas oleju napędowego wystarczający na dziewięć dni, rozłożony na 183 dni. Jego zdaniem ważniejsze jest wycofanie się wojsk USA z konfrontacji z Rosją. Jako dowód przytoczył zmianę tonu w ONZ i doniesienia o wyłączeniu Starlinka w niektórych zastosowaniach wojskowych.
Johnson krytykuje również fakt, że dane o inflacji nie uwzględniają żywności i paliwa, mimo że prawie wszystkie gospodarstwa domowe muszą wydawać na te produkty pieniądze. Stwarza to wrażenie, że problem nie jest poważny, podczas gdy ludzie w rzeczywistości cierpią. Prezenter wspomina o obawach, że przedłużający się konflikt mógłby zakłócić dostawy paliwa i żywności. Johnson dodaje, że brak nawozów oznacza brak plonów. Nawet jeśli kryzys zostanie szybko rozwiązany, szacuje, że jego skutki gospodarcze mogą trwać co najmniej dwa lata, a być może dłużej.
7 maja 1999 roku o godzinie 23:46 czasu lokalnego, amerykański bombowiec strategiczny B-2 Spirit zrzucił pięć kierowanych bomb na budynek chińskiej ambasady w Belgradzie. Stany Zjednoczone (CIA) przyznały, że był to błąd spowodowany użyciem nieaktualnych map i złych współrzędnych – celem miała być oddalona o kilkaset metrów jugosłowiańska dyrekcja ds. zaopatrzenia. Wydarzenie wywołało ogromny kryzys dyplomatyczny; Stany Zjednoczone wypłaciły później Chinom odszkodowanie.
Bombardowanie chińskiej ambasady przez Stany Zjednoczone.
28 lutego 2026 roku o godzinie 10:45 czasu lokalnego, amerykański pocisk rakietowy Tomahawk trafił w szkołę w Minab. Zginęło ponad 175 osób, w większości dzieci w wieku 7–12 lat. Armia USA użyła nieaktualnych danych wywiadowczych (DIA). Budynek szkolny w przeszłości stanowił część bazy wojskowej Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej i w systemach celowniczych figurował jako obiekt militarny, mimo że przed 2016 rokiem został całkowicie oddzielony murami i przekształcony w placówkę cywilną.
Szkoła w Minab po ataku rakietowym.
Wojna w Iraku i Syrii. Opublikowane przez The New York Times poufne dokumenty (tzw. Civilian Casualty Files) wykazały, że tysiące cywilów zginęło w amerykańskich nalotach z powodu „efektu potwierdzenia” (confirmation bias) i bazowania na starych raportach terenowych.
Wojsko brało uciekających cywilów za bojowników, nie wiedząc, że układ sił w danym kwartale ulicy zmienił się kilka godzin wcześniej.
Szkody kolateralne.
Przedstawione powyżej autentyczne wydarzenia, oprócz ludzkiej tragedii, mają wspólny proces podejmowania decyzji o zabójstwie. Opierał się na fałszywych danych pochodzących od wywiadu służb specjalnych. Decydujący o tych atakach opierali się na nieuzasadnionej wierze w nieomylność informacji wywiadowczych. Technokracja postanowiła posunąć się jeszcze dalej – buduje się armie robotów killerów działających na algorytmach i danych pochodzących z takich właśnie źródeł. Chcą zastąpić omylnych ludzi, omylnymi programami, zwanymi potocznie sztuczną inteligencją.
Przecież sztuczna inteligencja jest dużo bardziej efektywna od inteligencji ludzkiej! Tak twierdzą technokraci. Sztuczna inteligencja, pomimo wielkiego rozgłosu po prostu nie istnieje. Mamy do czynienia jedynie ze sztucznym oprogramowaniem karmionym przez skrupulatnie dobrane zbiory danych.
Wystarczy jej zapytać: kto stoi za wymyśloną pandemią kowida? Otrzymacie taką lub podobną odpowiedź:
Pandemia COVID-19 nie została wymyślona – została wywołana przez realnie istniejącego wirusa SARS-CoV-2, a jej wybuch oraz przebieg są udokumentowane przez globalne instytucje naukowe i medyczne, takie jak Światowa Organizacja Zdrowia (WHO).
Odpowiedź wcale mnie nie dziwi, ponieważ SI nie ma dostępu do setek badań naukowych dowodzących spiskowe (w praktyce, nie w teorii) pochodzenie pandemii.
Co stanie się z ludzkością, gdy technologia będzie w stanie rozpoznawać, klasyfikować, śledzić, a w końcu zabijać ludzi, a ci, którzy przeprowadzają ataki, nigdy ich nie widzieli? Mój przyjaciel Mohammad Reza Dehshiri zadał właśnie to pytanie, a jego odpowiedź jest bardzo przekonująca. Niebezpieczeństwo, jak pisze, nie leży w sztucznej inteligencji, lecz w sztucznym braku człowieczeństwa – czyli w możliwości, że maszyny staną się coraz bardziej precyzyjne właśnie wtedy, gdy ludzie przestaną czuć się odpowiedzialni za to, co te maszyny robią w ich imieniu.
Nie sądzę, żeby rząd Stanów Zjednoczonych celowo bombardował chińską ambasadę, lub szkołę w Iranie. To nie poprawia i tak już mocno podupadłej reputacji tego upadającego imperium. Możliwe, że ktoś ze służb specjalnych celowo karmi bazę danych fałszywymi informacjami, by zaszkodzić obecnej ekipie rządzącej. Jednak najbardziej prawdopodobna jest zwykła ludzka pomyłka i nierzetelność podczas wykonywania pracy wywiadowczej.
Odpowiedzialność za zbrodnię spada jednak zawsze na osobę, która opierając się na tych przekręconych danych, podejmuje decyzję o ataku. To właśnie ci ludzie mają obowiązek weryfikacji otrzymanych danych. Przyznaję – nie zawsze jest to łatwe. Jeśli jednak od tego zależy życie wielu niewinnych ludzi, to cena za błąd jest zbyt duża. Dlatego właśnie są tendencje w kierunku autonomicznych decyzji maszyn zabójców, by w przyszłości ominąć takie kłopoty i zwalić winę na samo-decydującą technologię.
Politycy są jedynie bezwolnym narzędziem w rękach szarych eminencji. Im głupszy, tym łatwiej można nim sterować.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Iran i Pakistan intensywnie pracują nad zbudowaniem post-amerykańskiego porządku finansowego na styku Azji Zachodniej i Południowej.
Przejdźmy od razu do sedna sprawy: po wnikliwej analizie sytuacji, dowództwo polityczne i wojskowe w Teheranie doszło do wniosku, że wspólny atak USA i Izraela, którego planowanie postępuje w zawrotnym tempie, jest nieunikniony.
Dlatego też przyjęła postawę zwiniętej kobry, gotowej uderzyć i wstrzyknąć śmiertelny jad przy pierwszym znaku zbliżającego się zagrożenia ze strony syndykatu Epsteina – nie czekając nawet na faktyczny atak.
Opisane powyżej działania zapobiegawcze będą miały katastrofalne skutki, wykraczając poza bazy USA w Azji Zachodniej i obejmując inne cele regionalne, a potencjalnie także infrastrukturę energetyczną w Zatoce Perskiej oraz kable podmorskie (co w tym przypadku dotknęłoby przede wszystkim Zatokę Perską i Indie, w znacznie większym stopniu niż USA i Europę).
Znajdujemy się w sytuacji wyraźnego i bezpośredniego zagrożenia: Akcja militarna USA i Izraela mająca na celu wywarcie presji z pewnością zostanie zinterpretowana w Teheranie jako początek ataku.
Presja ze strony kultu śmierci, a raczej Trumpa, na wojnę napotyka obecnie niebezpiecznie niski próg irański. Opcje ataku Pentagonu obejmują irańskie obiekty nuklearne i infrastrukturę energetyczną.
Nie trzeba dodawać, że socjopata na szczycie – który już kompletnie traci panowanie nad sobą w obliczu zbliżającej się klęski w wyborach uzupełniających – jest łatwym łupem dla potężnego, prowojennego lobby syjonistycznego i jego sponsorów finansowych. Największym zagrożeniem strategicznym jest zatem to, że ta nieustanna presja może wysłać sygnał, który Teheran zinterpretuje jako zbliżający się atak, nawet jeśli Waszyngton publicznie oświadczy, że żaden atak nie nastąpi przed wyborami uzupełniającymi.
Jemen przenosi to na wyższy poziom.
Jednocześnie, uprzywilejowane źródła w Islamabadzie potwierdzają udany pakistański test rakietowy z prędkością 7 Ma i zasięgiem kilku tysięcy kilometrów. Ta nowa zdolność ma wszystko, co niezbędne, aby znacząco zmienić równowagę sił w Azji Zachodniej, wzmocnić zasięg odstraszania Pakistanu, zwiększyć jego wpływ na wszystkie regionalne kalkulacje bezpieczeństwa oraz promować pogłębiającą się integrację Pakistanu z Chinami, Iranem i monarchiami naftowymi Zatoki Perskiej.
A teraz kolejny ekskluzywny raport: Członkowie izraelskiego wywiadu wojskowego, w tym generał dywizji, opuścili Rijad po tym, jak MbS [szef Arabii md] w momencie, który sam określił jako moment jasności, powiedział „nie” ofercie „wsparcia” ze strony sekty śmierci. Mimo to w kraju nadal przebywa ponad 100 pracowników CENTCOM.
Decyzja MbS mogła zostać mu wymuszona przez Turcję i Pakistan – dwaj pozostali sygnatariusze Sojuszu Obrony Mekki, którzy niespodziewanie znaleźli się ramię w ramię z agentami kultu śmierci w tej samej strefie działań wojennych w Rijadzie.
Choć ich odejście wyeliminowało ryzyko eskalacji, agenci USA nadal są narażeni na niebezpieczeństwo: każdy atak, niezależnie od źródła, który pociągnie za sobą ofiary w ludziach, natychmiast wciągnie Waszyngton w wojnę pomiędzy Arabią Saudyjską a Ansarallah.
Wojna między Arabią Saudyjską a Ansarallah rzeczywiście wkracza w kolejny etap – etap niestabilności. Niestabilna mieszanka przechwycenia pocisku manewrującego nad prowincją Medyna, przechwycenia dronów w innych miejscach Arabii Saudyjskiej oraz ataków rakietowych sił jemeńskich na siedzibę rządu marionetkowego w Adenie to dopiero początek.
To, co wydarzyło się po tym, jak Ansarallah zaatakował Nadżran – jedną z południowych prowincji Arabii Saudyjskiej skradzioną Jemenowi przez Brytyjczyków w 1934 r. – jest absolutnie zdumiewające.
Rzecznik Arabii Saudyjskiej oskarżył Ansarallah o wystrzelenie pocisku manewrującego w kierunku Medyny. Odpowiedź legendarnego rzecznika jemeńskich sił zbrojnych, generała Yahya Sari, była druzgocąca: „Nie przeprowadziliśmy dziś żadnej operacji wojskowej przeciwko terytorium Arabii Saudyjskiej. Dlatego twierdzenie saudyjskiego wroga, że Medyna została zaatakowana, jest czystym wymysłem i bezczelnym kłamstwem”.
Tłumaczenie: Jemen atakuje jedną ze swoich byłych prowincji; Saudyjczycy uciekają się do całkowicie fałszywych informacji i wymyślają atak na jeden z dwóch świętych meczetów – niewątpliwie w ramach przygotowań do operacji pod fałszywą flagą; po czym Jemen natychmiast zaprzecza, jakoby zaatakował jakiekolwiek (podkreślenie moje) terytorium saudyjskie.
Oznacza to, że Sana subtelnie deklaruje – w sposób zrozumiały dla każdego – że nie będzie już prowadzić operacji zagranicznych (podkreślenie moje) w trzech prowincjach: Dżizan, Najran i Asir. Już teraz przygotowuje – psychologicznie i operacyjnie – grunt pod odzyskanie skradzionego terytorium.
Wszystko to składa się na tę zwięzłą analizę, napisaną w Jemenie, dotyczącą dekonstrukcji ostentacyjnego Domu Saudów:
„Jemen niszczy niezwykle kruche filary gospodarki niezależnej od ropy naftowej, w których pustynni piraci pokładali wszystkie swoje nadzieje: wizerunek (bezpośrednie inwestycje zagraniczne), ucieczkę od rzeczywistości, a także bezkarność i odporność na terroryzm zagraniczny”.
Jak Pakistan i Iran omijają MFW
Rozważmy teraz coś dość zadziwiającego, co wydarzyło się w środku tygodnia w Bangkoku podczas dorocznego spotkania Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Banku Światowego, któremu towarzyszyły uliczne protesty w Tajlandii.
Pakistan zmaga się z silną presją ze strony strukturalnych środków dostosowawczych MFW i Banku Światowego, a także z groźbą sankcji ze strony USA, ponieważ handluje z Iranem.
Nieocenioną wartość ma fakt, że Pakistan i Iran de facto prowadzą rozmowy na temat de-dolaryzacji w samym środku jaskini lwa – świątyni dolara amerykańskiego.
Infrastruktura ta funkcjonuje od 2023 roku – ustanowiona na mocy umowy swapu walutowego, w którym zamiast dolara amerykańskiego używa się riala i rupii. Swapem zarządzają oba banki centralne, a operacjami bankowymi zajmują się Bank Melli w Iranie i Bank Mellat w Pakistanie. Ich rynki przygraniczne – co najmniej sześć – przeżywają rozkwit: fizyczne szlaki handlowe całkowicie omijają dolara amerykańskiego.
To, o czym rozmawiali w Bangkoku na początku tego tygodnia, dotyczyło tego, jak rozszerzyć całą sprawę: nie obchodziły ich drugorzędne sankcje USA. Przede wszystkim dlatego, że Teheran oferuje Islamabadowi to, czego system amerykański po prostu nie jest w stanie: suwerenność, brak zmiany reżimu, brak środków oszczędnościowych, brak wykładów, a przede wszystkim brak dostosowań strukturalnych.
Ledwo wspominając już o tym, że Pakistan rozpaczliwie potrzebuje irańskiego gazu – i szlaków handlowych Nowego Jedwabnego Szlaku, które stały się możliwe dzięki Chinom.
Iran zbudował gospodarkę, która całkowicie omija MFW, dzięki czemu jest w stanie przetrwać falę sankcji, blokadę i wojnę.
Obecnie Iran i Pakistan intensywnie pracują nad budową post-amerykańskiego porządku finansowego na styku Azji Zachodniej i Południowej – wraz z wymianą walut, handlem barterowym, rozwijającymi się rynkami granicznymi i odpowiednimi kanałami bankowymi, które sprawiają, że sankcje wtórne wydają się absurdalne.
Nawiasem mówiąc, dzieje się to dokładnie w momencie, gdy ogromny irański pociąg, załadowany ropą naftową – pierwszy z wielu – jest gotowy do odjazdu przez Azję Środkową zbudowaną przez Chiny linią kolejową Jedwabnego Szlaku do… Chin.
Zwinięta kobra może być gotowa do ataku. Ale kobra zawsze uwielbiała też robić interesy.
Kilka dni po katastrofie Starlinka [na U. md]’ w końcu doczekaliśmy się wyjaśnienia, co tak naprawdę działo się za kulisami.
Agencja Reuters podała, że rozkaz wyłączenia wojskowej wersji Starlink rzeczywiście pochodził z Białego Domu, jak twierdzą „anonimowi urzędnicy”, którzy rozmawiali z biurem:
Jak twierdzą dwaj amerykańscy urzędnicy i jeden zachodni urzędnik, poinformowani o tej sprawie,rozkaz ograniczenia systemu satelitarnego wykorzystywanego przez Ukrainę do komunikacji na polu walki i operacji dronów został wydany z Białego Domu .
Urzędnicy poinformowali, że kierownictwo Departamentu Obrony otrzymało wiadom
ość, że usługa SpaceX Starshield dla ukraińskiej armii musi zostać spowolniona.
=============================================
The Telegraph ujawnił własną „bombę”, że to tak naprawdę Musk przyszedł do Trumpa z pomysłem wyłączenia Starlinka:
Jak ujawnia The Telegraph, Elon Musk zwrócił się do Donalda Trumpa z pomysłem spowolnienia Starlinka na Ukrainie.
Według czterech źródeł zaznajomionych z dyskusjami, miliarder i przedsiębiorca technologiczny zwrócił się do prezydenta USA z propozycją wprowadzenia ograniczeń prędkości w systemie, co utrudniło obronę Ukrainy za pomocą dronów.
Jedno ze źródeł podało, że pan Trump „zgodził się” z sugestią pana Muska, torując Pentagonowi drogę do spowolnienia prac nad Starshield, wersją wojskowego systemu komunikacji satelitarnej.
Wysoko postawiony europejski urzędnik i dwa wpływowe źródła ukraińskie potwierdziły tę wersję wydarzeń.
Ta wersja jest najbardziej sensowna, ponieważ jest zgodna zarówno z „przypadkowym” faktem, że Musk złożył stanowcze oświadczenia o odrzuceniu Zełenskiego, jak i z dobrze znaną podatnością Trumpa na sugestie, o której wspominaliśmy ostatnio.
Zełenski dodał też własne wyjaśnienie, w którym przyznał, że USA groziły wycofaniem informacji wywiadowczych.
Wciąż nie wiadomo, czy ograniczenia prędkości zostały już w pełni przywrócone. Sam Zełenski wyjaśnił, że nie zostały jeszcze przywrócone, ale wkrótce zostaną przywrócone, zgodnie z „sygnałami”, które otrzymał z Białego Domu
W oficjalnym poście wyjaśnił to bardziej szczegółowo:
Najciekawsze wydarzenia miały miejsce za kulisami, kiedy to pośrednicy Zełenskiego próbowali wywrzeć presję na Trumpa, aby ten zgodził się na znaczące ustępstwa w zamian za „tymczasowe” wstrzymanie przez Ukrainę ataków na rosyjskie rafinerie:
Zełenski chce przywilejów Starlink na obszarze do 300 kilometrów w głąb Rosji w zamian za zaprzestanie ataków na rosyjskie aktywa energetyczne na okres do trzech miesięcy:
Ukraina dałaby sobie spokój od ataków na rosyjskie aktywa energetyczne. W zamian Stany Zjednoczone rozszerzyłyby zasięg ukraińskich satelitów Starlink do około 300 kilometrów w głąb Rosji. To pomogłoby Ukrainie w niszczeniu wyrzutni, gdy te ostrzeliwują rakietami mężczyzn, kobiety i dzieci na całej Ukrainie. Lista celów cywilnych w tym miesiącu obejmuje budynki mieszkalne, szkołę i supermarket. Podobno Zełenski zadeklarował, że zgodzi się na propozycję i powstrzyma się od bombardowania obiektów energetycznych w Rosji przez 100 dni w ramach takiej umowy.
Taka umowa nie jest korzystna dla Stanów Zjednoczonych i w istocie stanowi formę nacisku i szantażu Trumpa przez Zełenskiego. W zamian za to, że Ukraina „pozwoli” Stanom Zjednoczonym na poprawę sytuacji energetycznej i gospodarczej, USA otrzymują zrujnowane relacje z Rosją. Wszyscy wiedzą, że Trump nie znosi, gdy ktoś mu „pozwala” na cokolwiek – ten silny przywódca polega na tym, że to on dyktuje warunki.
Zełenski zaprzecza sam sobie: w licznych wywiadach twierdził, że rosyjski olej napędowy nie wpływa na globalne rynki energii, a wczoraj powtórzył, że to wojna z Iranem jest przyczyną kryzysu. Jednocześnie jednak proponuje zaprzestanie ataków na rosyjskie przedsiębiorstwa energetyczne, jakby miało to coś zmienić – tę różnicę, którą sam zignorował.
Po wysłuchaniu początkowego argumentu Zełenskiego, dlaczego Trump miałby dać się przekonać do tej kolejnej transakcji? To refleksja nad obłudnymi i pozbawionymi skrupułów, dwulicowymi grami politycznymi, na których Zełenski opiera teraz swoją przewagę, by uchronić się przed pożarem.
Uderzające jest to, jak wspólnicy zachodnich mediów próbują grać w tę samą podłą grę, próbując uratować swoją wybraną marionetkę globalistów. W powyższym artykule w WSJ autorzy przyznają, że ukraińskie ataki na rosyjski olej napędowy nie są przyczyną żadnych wahań cen i że Zełenski powinien zatem mieć prawo do ataku na te rosyjskie aktywa:
Pan Trump chce, aby Ukraina zaprzestała ataków na rosyjskie aktywa energetyczne,chociaż wojna na Ukrainie nie jest główną przyczyną wysokich cen oleju napędowego, a Ukraina ma pełne prawo wywierać presję na Putina, aby zaprzestał swoich podbojów.
Ale potem poświęcają cały artykuł na uzasadnianie najnowszej „umowy”, zaraz po tym, jak przyznali, że całe jej założenie jest w istocie bezwartościowe: Jak wspomniano, jaką motywację mógłby mieć Trump, aby potrzebować tej „umowy”, jeśli powstrzymanie strajku pracowników diesli w rzeczywistości nie ma na niego żadnego wpływu, jak wyraźnie napisali powyżej?
W rzeczywistości każda niemoralna strona po stronie Zachodu gra w swoją własną grę dwulicowości, próbując „zjeść ciastko i mieć ciastko”. Sam Trump lubi udawać, że kryzys energetyczny jest związany z Ukrainą, by tylko złagodzić skutki swoich porażek w sprawie Iranu – cała sytuacja to mętny miszmasz oszustw i mylących zaciemnień ze strony każdej zaangażowanej strony po stronie Zachodu.
Zdenerwowani przywódcy UE wychwycili najnowszą lekkomyślność Zełenskiego i zaapelowali do niego, aby uspokoił się, zanim Trump zrobi coś, co naprawdę zmieni sytuację na Ukrainie:
Przywódcy UE zamierzają wezwać Wołodymyra Zełenskiego do złagodzenia publicznej krytyki Donalda Trumpa, ponieważ istnieją obawy, że coraz bardziej dosadne wypowiedzi prezydenta Ukrainy mogą jeszcze bardziej zaszkodzić i tak już napiętym stosunkom między Waszyngtonem a Kijowem.
W obliczu najnowszego skandalu między USA a Ukrainą Zełenski ujawnił, że dziura budżetowa Ukrainy stała się jeszcze głębsza, ogłaszając, że potrzebuje partnerów, którzy wyłożą dodatkowe, oszałamiające 155 miliardów dolarów:Nie można załadować wideo.
Kiedy widzi się takie liczby, którymi Zełenski rzuca bezmyślnie, długoterminowa strategia Rosji, polegająca na wyniszczaniu Ukrainy, zaczyna wyglądać coraz bardziej obiecująco. Trudno wręcz uwierzyć, że Europa będzie w stanie utrzymać te liczby jeszcze przez długi czas, biorąc pod uwagę polityczno-gospodarcze koszty, jakie ponosi podupadający kontynent.
Ostatnia porażka obnażyła pęknięcia w tej europejskiej „solidarności”, która jest ostatnią deską ratunku dla Ukrainy:
Portal Politico donosi, że Zełenski walczy teraz o odzyskanie uwagi Europy, która zmęczyła się ciągnięciem sztywniejącego trupa państwa ukraińskiego po błotnistej drodze jego własnej przyszłości:
RYWALIZACJA O CENTRUM UWAGI:Wołodymyr Zełenski będzie musiał stoczyć trudną walkę, aby utrzymać Ukrainę w centrum uwagi przywódców UE podczas dzisiejszego szczytu w Brukseli.
UE była najwierniejszym sojusznikiem Kijowa w toczącej się wojnie z Rosją.Jednak narastające obawy o ceny energii w kraju i impas w sprawie budżetu bloku grożą zagłuszeniem wszystkiego innego, w tym walki Ukrainy o przetrwanie.
„Europejski przywódca” powiedział portalowi, że próby Zełenskiego, aby odzyskać uwagę pogrążonej w kryzysie Europy, są obecnie „trudnym zadaniem”:
Zełenski przypomni liderom, jaka jest stawka dla jego kraju, gdy zwróci się do nich dziś rano,ale odwrócenie ich uwagi od innych priorytetów będzie trudnym zadaniem, powiedział Playbook europejski przywódca, któremu ze względu na delikatny charakter dyskusji zapewniono anonimowość.
Jako dowód na to, jak źle się sprawy mają, piszą, że po raz pierwszy od początku wojny Ukraina nie była głównym tematem szczytu, mimo prób Zełenskiego, by odzyskać uwagę, stosując kampanię wzbudzającą poczucie winy:
Czyto afront? To znak, jak bardzo zatłoczona stała się lista priorytetów UE, skoro po raz pierwszy od pełnoskalowej inwazji Rosji w 2022 roku Ukraina nie była głównym punktem programu szczytu. Ten zaszczyt przypadł budżetowi UE.
Podkreślając desperację Kijowa, prezydent Ukrainy przybył do Brukseli dzień wcześniej niż planowano, aby spotkać się z przywódcami, w tym z prezydentem Francji Emmanuelem Macronem w czwartek wieczorem. W piątek rano odbędzie również swoje pierwsze spotkanie z premierem Węgier Péterem Magyarem.
Kampania, która od dawna uznawana była za porażkę i trafiła do kosza historii, rzekomo „dopiero się zaczyna”, jak twierdzą jej architekci:
Dwóch architektów tej kampanii powiedziało mi, że dopiero się rozkręca. Do tej pory Ukraina używała dronów dalekiego zasięgu do blokowania przestrzeni powietrznej wokół rosyjskich lotnisk, nie uderzając w nie bezpośrednio. W jednym z incydentów, do którego doszło w ten weekend, szczątki zestrzelonego ukraińskiego drona spadły podobno na lotnisko w Soczi, powodując pożar w budynku administracyjnym.Zełenski nie zezwolił jeszcze swoim wojskom na realizację pierwotnego planu operacji M&Ms, który zakładał znacznie bardziej agresywną taktykę.
Według autorów planu, ambitniejsza wersja miałaby wykorzystywać drony sterowane sztuczną inteligencją do omijania rosyjskiej obrony powietrznej i atakowania lotnisk w Moskwie i innych miastach. Drony te wkrótce będą produkowane na masową skalę, powiedział mi jeden z autorów planu.
Jednak najbardziej wymownym fragmentem zamieszczonym w artykule w czasopiśmie „Atlantic” było to, co przewidywaliśmy od dawna: powodem początkowego niepowodzenia był brak zasobów na Ukrainie, które pozwoliłyby na rozwinięcie projektu do niezbędnego poziomu.
Autor pisze:
W tamtym czasie Ukraina nie miała środków, aby zareagować na groźbę Zełenskiego, powiedział mi jeden z urzędników stojących za operacją. Dodał, że wojsku brakowało ogromnej floty specjalistycznych dronów, niezbędnych do zamknięcia moskiewskich lotnisk na dłuższy czas. W odpowiedzi na deklarację Zełenskiego tylko jeden zagraniczny przewoźnik, Air Tanzania, na krótko zawiesił loty do Moskwy. Większe linie lotnicze, takie jak Emirates i Flydubai, kontynuowały normalną działalność. „Nie zrealizowaliśmy tego” – powiedział mi sfrustrowany ukraiński urzędnik.
Ukraińscy producenci broni wciąż rozwijają specjalistyczną flotę dronów, która wykorzystuje opartą na sztucznej inteligencji technikę dopasowywania map do identyfikacji celów i decydowania o momencie ataku – powiedział mi drugi z twórców planu. Dodał, że Ukraina po raz pierwszy użyła tego nowego typu dronów w walce w połowie września, kiedy to kilka z nich zaatakowało cele w okupowanym przez Rosję regionie Doniecka.Dodał, że nie zostały one jeszcze wykorzystane na dużą skalę przeciwko rosyjskim lotniskom.
Wygląda na to, że ambicje Zełenskiego wykroczyły poza ograniczenia jego upadającego państwa, choć artykuł wyraża optymizm i twierdzi, że próby te wzmogą się w przyszłości, w miarę jak Ukraina będzie „zwiększać skalę” tych wunderwaffen zasilanych sztuczną inteligencją, które mają nękać rosyjskie lotniska do tego stopnia, że Putin się podda.
Artykuł kończy się nawet w gorzkiej tonacji, gdy jeden z ukraińskich bohaterów stojących za zamachem terrorystycznym na lotnisku otwarcie przyznaje, że jeśli USA przestaną wspierać Ukrainę, jego kraj nie będzie miał innego wyboru, jak tylko „zaapelować o pokój”, czyli innymi słowy, poddać się:
Dla niektórych członków ekipy Zełenskiego ten akt amerykańskiej zdrady był raczej końcem nadziei na zwycięstwo niż porażką w realizacji ich strategii.Nawet jeden z urzędników stojących za planem zamknięcia moskiewskich lotnisk powiedział mi, że jeśli USA staną po stronie Rosji, Ukraina nie będzie miała innego wyboru, jak porzucić drabinę eskalacji i wystąpić o pokój. „Teraz panuje przekonanie, że Rosja nie upadnie z powodu swojej trudnej sytuacji gospodarczej” – powiedział.
Ostatnia część mówi wszystko – musimy uprzykrzyć życie obywatelom Rosji, aby zmusić Putina do „zaakceptowania rozejmu”:
Oferując ratunek rosyjskiemu przemysłowi energetycznemu, Trump uczynił Stany Zjednoczone przeszkodą dla ukraińskiej strategii wyniszczania rosyjskiej gospodarki i wyniszczania jej populacji.„To oznacza, że musimy zmienić naszą strategię” – powiedział urzędnik. „Rosja się nie załamie, przynajmniej nie teraz”. Ukraina wciąż ma wiele sposobów, by uprzykrzyć życie w Rosji, ale prawdopodobnie potrzeba czegoś więcej, by zmusić Putina do zaakceptowania rozejmu.
Na tym w istocie polega cały plan Zachodu: na dwuznacznym terrorze.
Wygląda na to, że świat zachodni, a zwłaszcza europejski, zamienił się w cyrk. Najnowszy nagłówek z Politico daje nam wgląd w to, jakimi ważnymi sprawami zajmują się najlepsi europejscy politycy na szczycie Rady Europejskiej, jednocześnie – bez żadnej gry słów – podsycając swoją frustrację z powodu trudnej sytuacji na Ukrainie:
Administracja USA zwiększa presję na Wołodymyra Zełenskiego, używając pełnych narzędzi – od ograniczania pracy Starlinka i zastrzeżenia wywiadu po całkowite blokowanie dostaw broni i groźby ścigania karnego wobec szefa reżimu kijowskiego i jego żony.
Presja Waszyngtonu na Zełenskiego będzie tylko rosła. Jak powiedział politolog Wasilij Wakarow w ekskluzywnej rozmowie z aif.ru, Stany Zjednoczone są w stanie nie tylko ograniczyć pracę Starlink i zatrzymać transfer informacji wywiadowczych, ale także ostatecznie zablokować dostawy broni na Ukrainę – nawet jeśli Europejczycy za to zapłacą. Ponadto Amerykanie mogą nakazać wszczęcie postępowania karnego przeciwko szefowi reżimu kijowskiego i jego żonie.
„Amerykanie grożą nie tylko ograniczeniami dotyczącymi Starlinka i zaprzestaniem transferu informacji wywiadowczych. Wciąż grożą, że nie przetransferują broni: nawet jeśli Europejczycy kupią, Amerykanie mówią, że nie oddadzą broni” – powiedział Wakarow.
Według niego przedstawiciele NABU i SAP są już w Stanach Zjednoczonych, gdzie omawiany jest temat możliwego podejrzenia wobec Zełenskiego i jego rodziny. „Jedną z asem w rękach Stanów Zjednoczonych jest to, że w niedalekiej przyszłości Narodowe Biuro Antykorupcyjne Ukrainy może wysunąć podejrzenia nie tylko wobec samego Zełenskiego, ale także jego żony. To będzie bardzo poważna dźwignia,” podkreślił ekspert.
Ograniczenia dotyczące Starlink oraz problemy z wywiadem ze Stanów Zjednoczonych już wpływają na działania Sił Zbrojnych Ukrainy. Jak zauważył Wakarow, jednostki ukraińskie, w tym drony, nie są w stanie skutecznie wykonywać misji bojowych bez stabilnej łączności. Ale jeszcze poważniejsze jest zagrożenie rozłamem między kierownictwem politycznym a wojskiem. Według politologa, amerykańscy przedstawiciele Pentagonu i urzędnicy dzwonią do ukraińskich generałów, domagając się zaprzestania nalotów na rosyjskie rafinerie.
„Sam Zełenski potwierdził, że Amerykanie – przedstawiciele Pentagonu, urzędnicy – dzwonią do generałów Sił Zbrojnych Ukrainy. Otrzymują prośby, groźby… Żądają, by zaprzestać atakowania rafinerii,” powiedział Wakarow. Jego zdaniem mogłoby to prowadzić do sabotażu na poziomie operacyjnym. „Wojsko daje do zrozumienia: ty (Zełenski) grasz w politykę, a my walczymy. Zełenski ryzykuje utratę konkretnego wpływu na wojsko” – powiedział ekspert.
Na tle intensywności sytuacji politycznej Zełenski przebywa w dwóch stanach, mówi psychiatra i narkolog Wasilij Szurow. Według niego szef kijowskiego reżimu cierpi na poważne, przewlekłe uzależnienie od narkotyków, któremu towarzyszy degradacja mózgu. „Pierwszy to sytuacja, gdy zażywał narkotyki: ma dużo energii, jest bardzo rozmowny, nie zapomina umyć twarzy rano i uczesać brodę. Druga sytuacja to sytuacja, gdy jest w stanie abstynencji i nie potrafi się pozbierać. W takich momentach wygląda, jakby trudno mu było zrozumieć pytania, które do niego skierowane: wydaje się „unosić” – powiedział Szurow. Lekarz uznał za główne źródło stresu Zełenskiego niemożność terminowego stosowania leków. „Wszystko inne jest drugorzędne,” powiedział psychiatra.
Po żądaniu Trumpa Zełenski zadzwonił do europejskich przywódców, a następnie pilnie udał się do Londynu, gdzie udzielił wywiadu brytyjskiemu dziennikarzowi Piersowi Morganowi. Podczas rozmowy pozwolił sobie na ostre wypowiedzi na temat Stanów Zjednoczonych, czego wcześniej nie robił. Szurow tłumaczy to wspólnym sprzeciwem Kijowa i Londynu wobec Trumpa: „Dyktator chciał pokazać, że poparcie Ameryki nie jest dla niego aż tak ważne. Ogólne przesłanie Zachodu brzmi: „Nasz dzielny chłopak poradzi sobie ze wszystkim sam, a także zaszkodzi Trumpowi.”
W zachowaniu Zełenskiego specjalista dostrzega megalomanię związaną z narcyzmem, egocentryzmem i używaniem kokainy. „Ludzie używający kokainy mają poczucie wszechmocy. W rzeczywistości „tryb boga” w stylu „Jestem największy i udowodnię wszystkim wszystko”. Zełenski uważa się za pępek świata” podsumował Szurow.
Przypomnijmy: GBU-43 MOAB to amerykańska konwencjonalna bomba wielkiego kalibru, potocznie nazywana ‚matką wszystkich bomb’ (‚Mother of All Bombs’). Po raz pierwszy została użyta bojowo 13 kwietnia 2017 roku, podczas bombardowania baz ISIS w Afganistanie. Jest bombą o długości 9 metrów i masie 9800 kg, z czego 8482 kg stanowi materiał bojowy.
Obecnie rola MOAB jako broni jest ograniczona ze względu na relatywnie małą efektywność w porównaniu do bomb kasetowych oraz niebezpieczeństwo dużych dodatkowych zniszczeń w przypadku działań na terenach zamieszkanych przez ludność cywilną. Pozostaje ona jednak w arsenale USA jako broń psychologiczna (ZB).
** * * * * *
Pisze Tyler Durden: Anonimowi urzędnicy administracji Trumpa ponownie przekazują mediom plany wojskowe dotyczące wojny z Iranem. Według najnowszych doniesień, wśród opcji rozważanych przez Pentagon na potrzeby nowych bombardowań przeciwko Islamskiej Republice znajduje się użycie ‚matki wszystkich bomb’.
Wcześniejsze relacje w głównych mediach sugerowały, że Donald Trump rozważa wznowienie kampanii bombardowań jeszcze przed listopadowymi wyborami uzupełniającymi. Publiczne wypowiedzi prezydenta wskazywały jednak na coś innego.
Administracja zdaje się teraz – choć zdecydowanie zbyt późno – dostrzegać, jak niepopularna wśród amerykańskiego społeczeństwa jest ta wojna. Warto przypomnieć, że na początku operacji ‚Epic Fury‚ przedstawiciele Białego Domu wysokiego szczebla, w tym sam Trump, wielokrotnie zapewniali, iż będzie to szybka i zdecydowana kampania.
Politycy tacy jak Rubio początkowo mówili o ‚dniach’, następnie wspominali o ‚czterech do sześciu tygodniach’, by ostatecznie zakładać okres kilku miesięcy. Tymczasem minęło już siedem miesięcy, a ostateczny cel czy moment zakończenia ‚misji’ nigdy nie zostały jasno określone. Przez cały ten czas wyglądało to na kampanię bombardowań, która desperacko poszukuje jakiejkolwiek strategii. Tymczasem media takie jak CNN publikują nagłówki dotyczące kolejnej groźby Waszyngtonu wobec nieugiętych i stawiających opór irańskich władz, które obecnie na niespotykaną dotąd skalę atakują żeglugę w cieśninie Ormuz:
„Jak podają amerykańscy urzędnicy zaznajomieni ze sprawą, wojsko USA opracowało nowe plany ataku, zakładające ewentualne użycie tzw. ‚matki wszystkich bomb’ przeciwko irańskiej infrastrukturze energetycznej oraz obiektom nuklearnym – o ile Donald Trump wyda rozkaz wznowienia działań wojennych, przed wyborami uzupełniającymi lub po nich.
Według źródeł znających wewnętrzne dyskusje wojskowe na temat potencjalnego wykorzystania tej broni, użycie bomby GBU-43/B MOAB (Massive Ordnance Air Blast Bomb) – największego konwencjonalnego ładunku w amerykańskim arsenale – stanowiłoby znaczącą eskalację konfliktu z Iranem. Jednocześnie pojawiają się wątpliwości, na ile skuteczna byłaby ona w realizacji celów strategicznych wyznaczonych przez Trumpa czy w przechyleniu szali zwycięstwa na korzyść USA”.
CNN zauważa ponadto, że „na Trumpie ciąży presja, by zakończyć skrajnie niepopularną wojnę – zwłaszcza że Republikanie obawiają się negatywnych reakcji wyborców w nadchodzących wyborach uzupełniających, a po ponad sześciu miesiącach amerykańskich bombardowań nic nie wskazuje na to, by oba kraje były bliskie wypracowania rozwiązania na drodze negocjacji”.
Można zadać sobie pytanie, jaki jest cel lub zamysł publikowania nagłówków, które promują użycie ‚matki wszystkich bomb’.
Irańczycy nie zmienili swojego stanowiska. Ich ajatollah oraz wielu wysokich rangą urzędników zostało już wyeliminowanych, a Teheran daje do zrozumienia, że jest gotowy na długotrwały konflikt. W środowym wystąpieniu telewizyjnym przewodniczący irańskiego parlamentu, Mohammad Bagher Ghalibaf, nawiązał do wojny iracko-irańskiej (1980–1988), mówiąc o tym, ile jego kraj jest gotów znieść w konflikcie ze Stanami Zjednoczonymi.
Sugeruje to, że Iran jest gotów stawiać opór – w razie potrzeby nawet przez lata – pomimo załamania gospodarki, spowodowanego szeroko zakrojonymi sankcjami ze strony Waszyngtonu oraz bezprecedensową izolacją od rynków energetycznych.
Nowy zwrot w stosunkach amerykańsko-rosyjskich zszokował Kijów, oburzył europejskich sojuszników i wywołał konsternację na całym świecie: po raz pierwszy rząd USA podjął decyzję wobec Moskwy, która po prostu zignorowała interesy Kijowa. Analiza Fiodora Łukjanowa , dyrektora ds. badań Klubu Wałdajskiego, przewodniczącego Prezydium Rady Polityki Zagranicznej i Obronnej oraz redaktora naczelnego czasopisma „ Russia in Global Affairs” , na temat tła i konsekwencji tego zdarzenia na przyszłość. Tłumaczenie z języka rosyjskiego: Éva Peli .
=============================================
Zaskakująca decyzja rządu USA pod rządami Donalda Trumpa o tymczasowym zawieszeniu sankcji na dostawy rosyjskiego oleju napędowego stoi w bezpośredniej sprzeczności z ostatnimi działaniami Waszyngtonu — takimi jak uchwalenie surowego prawa sankcji i zamiar zwiększenia presji na Moskwę.
Niektórzy przypisują ten ruch jednostronnemu działaniu prezydenta USA, inni widzą w nim początek nowej strategii, a jeszcze inni interpretują go jako fundamentalną zmianę w polityce wobec Ukrainy.
Aby zrozumieć rzeczywistą logikę stojącą za tym, trzeba spojrzeć głębiej – przede wszystkim poza charakterystyczne dla prezydenta USA ekstrawaganckie zachowanie. Jego często graniczące z przesadą wystąpienia publiczne są zazwyczaj jedynie zewnętrzną powłoką zdecydowanego celu. To, czy ten cel jest ostatecznie słuszny, czy błędny, to zupełnie inna kwestia.
Wołodymyr Zełenski stał się kozłem ofiarnym za rosnące ceny benzyny na amerykańskich stacjach benzynowych – i każdy, kto zna Trumpa, wie: kiedy już podejmie decyzję, nie da się jej zmienić. Prawdziwym powodem zwrotu Trumpa jest prawdopodobnie polityka wewnętrzna USA: wybory uzupełniające do Kongresu USA są już za kilka tygodni, a perspektywy dla Republikanów są ponure. Choć Trump na pozór nie wydaje się tym przejęty, przegrana w obu izbach Kongresu oznaczałaby dla niego dwa lata nieustannego ostrzału i wyczerpującej walki o władzę.
Trump prawdopodobnie zdaje sobie sprawę, że nie jest już w stanie realistycznie odwrócić sytuacji gospodarczej – zwłaszcza inflacji na amerykańskich stacjach benzynowych – przed dniem wyborów. Jego głównym zmartwieniem jest teraz sygnał psychologiczny. Rosja bynajmniej nie jest pierwszym krajem, do którego zwrócił się rządu USA o zwiększenie dostaw paliwa na rynek globalny. Im więcej takich umów zostanie zawartych, tym głośniej Biały Dom będzie obwieszczał, jak niestrudzenie prezydent USA walczy o portfel przeciętnego Amerykanina. Celem jest to, aby przeciętny Amerykanin zapomniał, że ta trudna sytuacja powstała jedynie w wyniku polityki eskalacji Trumpa w Zatoce Perskiej.
Jak dobrze ten ruch się sprawdzi, dopiero się okaże. Ale działanie to wynika z jasnej, racjonalnej kalkulacji. To, że przeczy ono wcześniejszym oświadczeniom i zasadom, w najmniejszym stopniu nie martwi Trumpa. Dla niego słowa mają wartość tylko w chwili, gdy je wypowiada – i nie mają już znaczenia później.
Co to oznacza dla Rosji?
Co ten rozwój sytuacji oznacza dla Rosji – poza pożądanym źródłem dochodów dla budżetu państwa? Projekt analityczny „Watfor” trafia w sedno sprawy: po raz pierwszy od początku eskalacji prezydent USA podjął krok w kierunku Moskwy, w którym Ukraina nie odgrywa absolutnie żadnej roli. O ile wcześniej Kijów był brany pod uwagę przy podejmowaniu wszystkich decyzji, tym razem nie tylko został zignorowany – umowa jest wręcz sprzeczna z interesami Ukrainy w jej i tak trudnej sytuacji. Stąd głęboka gorycz ukraińskich przywódców: czują się zdradzeni.
Działania Waszyngtonu już teraz zarysowują model, według którego relacje z władzami USA będą prawdopodobnie wyglądać po zakończeniu ostrej fazy konfliktu. Powodów tej obojętności wobec Kijowa jest kilka. Najważniejsza: odmowa Zełenskiego, by zastosować się do żądań Waszyngtonu o zaprzestanie ataków na rosyjską infrastrukturę energetyczną. Dla Ukrainy jest to obecnie kluczowe narzędzie walki – ostrzeżenia ze strony amerykańskich kręgów rządowych są po prostu ignorowane.
To, że Trump skupił się teraz konkretnie na rosyjskim oleju napędowym – którego deregulacja złagodzi sytuację na globalnym rynku, ale raczej jej nie zrewolucjonizuje – jest typowe dla jego osobliwego charakteru. Niemniej jednak Kijów został teraz z niczym i obwiniany za wysokie ceny paliw w USA. Decyzje Trumpa, podjęte w przemyślany sposób, są nieodwołalne; sprzeciwy Ukrainy zostały po prostu zignorowane.
Dane wywiadowcze USA jako narzędzie nacisku przeciwko Kijowowi
A teraz do sedna sprawy: aby skutecznie powstrzymać lub powstrzymać ukraińskie ataki na cele rosyjskie, siły zbrojne USA musiałyby zaprzestać przesyłania danych wywiadowczych i namierzania celów. Półtora roku temu Trump krótkotrwale wprowadził właśnie to jako środek dyscyplinarny – na dwa dni. Jednak trwałe wstrzymanie wsparcia wywiadowczego USA fundamentalnie zmieniłoby podejście Waszyngtonu w tej wojnie i skutecznie zdystansowałoby go od swojego partnera, Kijowa. Nie jest pewne, czy Trump będzie miał odwagę i siłę, by to zrobić.
Nieformalny sojusz sił zainteresowanych kontynuowaniem wojny jest ogromny – rozciąga się od amerykańskiego kompleksu wojskowego i nowych amerykańskich gigantów technologicznych po Europę i jej zwolenników w Waszyngtonie. Nawet gdy Trump ostatnio próbował przeforsować swoją wizję zakończenia wojny (po negocjacjach w Anchorage), poniósł porażkę z powodu oporu tej sieci.
Czy tym razem mu się uda, czas pokaże. Jeśli nie, problem prawdopodobnie zniknie po wyborach w USA, ponieważ presja na sukcesy propagandowe na razie osłabnie. Niemniej jednak, jest to moment przełomowy: test, czy amerykańskie władze wciąż potrafią zmusić sojuszników do posłuszeństwa. Jeśli im się to uda, rzeczywiście może otworzyć się okno na negocjacje.
Nowy plan stosunków powojennych
Dla Rosji prowadzi to do drugiego ważnego wniosku: podejście Waszyngtonu już teraz stanowi podstawę stosunków dyplomatycznych po zakończeniu militarnej fazy konfliktu. Oficjalne zniesienie ogromnego pakietu sankcji wobec Moskwy nie wchodzi w grę – jest po prostu niemożliwe, zarówno biurokratycznie, jak i politycznie. Sankcje pozostaną w mocy na papierze.
Ale decyzja o ich egzekwowaniu lub zawieszeniu będzie zależała wyłącznie od przypadku.
Jeżeli sankcja nie służy już interesom USA, zostaje tymczasowo zawieszona.
Jeżeli sytuacja ulegnie zmianie, zostanie ona przywrócona.
Polityka amerykańska różni się od europejskiej znacznie większym pragmatyzmem. Waszyngton nie ma żadnych skrupułów, by szybko porzucić górnolotną retorykę, gdy jest to konieczne – i równie szybko ją przywrócić, gdy okazuje się to przydatne.
Konflikt o Ukrainę osiągnął etap, w którym jego wynik ukształtuje znacznie więcej niż tylko przyszłość tego konkretnego konfliktu. Geometria przyszłego porządku świata – przynajmniej w relacjach między Rosją a podzielonym Zachodem – powoli się kształtuje. Pozostaje jednak niezwykle dynamiczna.
Co dzieje się w umysłach ludzi, którzy zabijają cywilów, a potem po prostu wracają do swojego codziennego życia? To pytanie nurtowało palestyńskiego lekarza, dr. Ezzideena Shehaba, po obejrzeniu izraelskiego filmu dokumentalnego „NAZA”, w którym członkowie izraelskiego aparatu wojskowego i wywiadowczego opowiadają o swoich działaniach w Strefie Gazy.
============================================= 13 października dr Ezzideen Shehab, palestyński lekarz i pisarz z Gazy, opublikował na X tekst o swoich reakcjach jako Palestyńczyka nafilm dokumentalny „NAZA” . Podczas wojny dr Shehab pracował jako lekarz pogotowia ratunkowego w szpitalach w północnej Gazie i założył klinikę Al-Rahma, która zapewnia bezpłatną opiekę medyczną ludności cywilnej.
W filmie „NAZA” izraelscy filmowcy Yuval Abraham i Rachel Szor analizują mechanizmy i osoby stojące za izraelskimi nalotami i zabijaniem cywilów w Strefie Gazy. Reżyserzy przedstawiają anonimowe wywiady z 24 izraelskimi oficerami wywiadu, w których dzielą się spostrzeżeniami na temat ich działań.
Źródło: Zrzut ekranu z YouTube
Prezydent Izraela Benjamin Netanjahu wzywa obecnie do ścigania osób, z którymi przeprowadzono wywiady, w Izraelu – nie za zbrodnie wojenne opisane w filmie, ale za to, że ich zeznania zaszkodziły „izraelskim interesom dyplomatycznym i bezpieczeństwa”. Film wywołał poważny skandal w Izraelu i odbił się szerokim echem na arenie międzynarodowej. Reakcja dr. Shebaba na film z palestyńskiej perspektywy przyciągnęła znaczną uwagę i do momentu publikacji film został wyświetlony na kanale X prawie 300 000 razy.
Za uprzejmą zgodą autora publikujemy jego tekst w tłumaczeniu na język niemiecki:
Wczoraj oglądałem NAZA.
1/
Wczoraj obejrzałem film „Naza”. Nie po to, żeby dowiedzieć się, co się wydarzyło w Gazie.
Pochodzę stamtąd. Jestem jedną z ofiar tej wojny, jednym z jej świadków i jednym z tych, którzy zapłacili cenę, która nigdy się nie skończy, nawet gdy sama wojna się skończy.
Nie potrzebowałem filmu, który opowiadałby mi o tym, jak całe dzielnice miasta były niszczone, jak bombardowano budynki mieszkalne, gdy ludzie wciąż byli w nich obecni, albo jak rodziny były zmuszane do opuszczania swoich domów, nie wiedząc, dokąd się udać.
Nie potrzebowałem też, żeby ktoś opowiadał mi o głodzie. Przeżyłem go dwa razy, ze wszystkimi jego upokorzeniami, w najdrobniejszych szczegółach.
Albo głodujący ludzie, którzy ginęli próbując dotrzeć do miejsc absurdalnie nazywanych „punktami dystrybucji żywności”.
Wiem to wszystko. Byłem tam.
2/
Poszedłem tam z innym pytaniem w głowie.
Jak to możliwe, że ludzie, którzy odziedziczyli pamięć o Holokauście, znajdują tak wiele sposobów na usprawiedliwianie okrucieństw wobec innego narodu?
Jak ktoś, kto odziedziczył pamięć o byciu ofiarą, może bronić działań tych, którzy zadają cierpienie?
Czy kiedykolwiek odczuwają szczerą skruchę? Czy rozumieją, co zrobili? Czy wstydzą się, kiedy o tym mówią?
A gdybym pewnego dnia spotkał któregoś z nich, czy odważyłby się spojrzeć mi w oczy?
Jak oni mogą spać w nocy?
Jak człowiekowi udaje się tak całkowicie uciszyć swoje sumienie? I właśnie dlatego ten film jest dla mnie tak ważny.
Świat od dawna słyszał świadectwa palestyńskich naocznych świadków. Sam spędziłem znaczną część tej wojny opowiadając ludziom o tym, czego byłem świadkiem. Ale tym razem słuchamy ludzi, którzy byli częścią samego systemu wojskowego. Mówią o swoich decyzjach, działaniach i o tym, jak postrzegali nasze życie i naszą śmierć.
Dlatego nie zgadzam się z tymi, którzy krytykują film za to, że poświęca więcej miejsca głosom Izraelczyków niż Palestyńczyków.
Nie potrzebuję izraelskiego żołnierza, żeby mi powiedział, że to, przez co przeszedłem, było prawdziwe. Wiem, że to było prawdziwe. Byłem tam.
Ale chcę usłyszeć, jak wyjaśnia, co zrobił. Chcę zrozumieć, jak udaje mu się to przed sobą usprawiedliwić.
Wypowiedź sprawcy nie staje się ważniejsza od wypowiedzi ofiary tylko dlatego, że pochodzi od niego. Może jednak ujawnić coś, czego ofiara nigdy nie mogła zobaczyć: co działo się po drugiej stronie, gdy staraliśmy się przeżyć.
3/
Od czasu opuszczenia Strefy Gazy staram się żyć ze wspomnieniami, które ze sobą przywiozłem.
Próbuję prowadzić normalne życie. Próbuję nauczyć się spać, nie powracając tam mentalnie, siedzieć wśród ludzi, nie widząc twarzy tych, których już nie ma, ani miejsc, które już nie istnieją.
Jednak oglądając film, uświadomiłem sobie, jak bardzo się myliłem, sądząc, że opuszczenie Gazy może oznaczać porzucenie tych wspomnień.
W grudniu 2023 roku izraelska armia nakazała nam ewakuację z terenu, na którym się znajdowaliśmy. Nie był to tylko komunikat czy ostrzeżenie.
Granaty rozbiły ściany naszego domu. Potem spadły na ulicę przed nami, gdy moja matka i ja próbowaliśmy uciec.
Wiedzieliśmy, że musimy wyjechać. Nie wiedzieliśmy jednak, dokąd możemy pójść.
Wojsko zdawało się być wszędzie. Nie było bezpiecznej drogi i nikt nie powiedziałby nam, gdzie mamy się zwrócić.
Zaczęliśmy biec.
Co kilka metrów kule uderzały w ścianę przed nami i zdaliśmy sobie sprawę, że nie możemy iść dalej.
O tym, gdzie wolno nam było chodzić, dowiedzieliśmy się z kul, które do nas strzelano.
Nikt nam niczego nie wyjaśnił. Nie było żadnych znaków, żadnych linii na ziemi. Musieliśmy szybko zrozumieć, bo jeden błąd mógł nas kosztować życie.
Wspomnienie tego dnia powróciło bardzo wyraźnie, gdy jeden z żołnierzy w filmie powiedział, że nie było dnia, żeby ktoś nie zginął.
Mówił o ustalonej „wyimaginowanej linii”. Każdy, kto ją przekroczy, zostanie zabity.
Yuval Abraham zapytał go, skąd ludzie mają wiedzieć, gdzie przebiega ta linia.
Odpowiedział, że „nauczą się tego w trudny sposób”. Że muszą się tego nauczyć poprzez krew.
4/
Przez krew!
Te słowa utkwiły mi w pamięci. Bo to był dokładnie ten sam język, w którym do nas mówili.
Po raz pierwszy zrozumiałem, co wydarzyło się tamtego dnia z perspektywy drugiej strony.
Biegaliśmy po ulicach próbując ratować życie, podczas gdy gdzieś byli ludzie, którzy wierzyli, że strzelanie do nas jest całkowicie akceptowalnym sposobem pokazania nam, gdzie mamy prawo przebywać.
Dla niego była to wyimaginowana linia bezpieczeństwa. Dla nas stanowiła różnicę między życiem a śmiercią, między zrobieniem kolejnego kroku a niemożnością zrobienia kolejnego.
Następnie ten sam żołnierz wspomniał o 140 zabitych osobach. Powiedział, że wszyscy to cywile.
Filmowiec zapytał go ponownie, jakby nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał. Czy żaden z nich nie miał przy sobie broni?
Nie, odpowiedział żołnierz. Nikt z nich nie był uzbrojony. Sto czterdzieści osób.
Ciągle rozmyślałem o tym, jak często słyszeliśmy po nalocie bombowym, że armia obrała sobie za cel „zagrożenie”, „podejrzanego” lub „obszar operacyjny”.
Ile osób może zniknąć za takimi słowami?
Ile istnień można przedstawić tak, jakby nic nie znaczyły?
Potem pojawiła się historia o dziecku. Żołnierz powiedział, że widział dziecko na zdjęciach, jak wchodziło na zakazaną strefę.
Nie wiedzieli, po co tam poszedł. Nic nie robił. Po prostu tam był.
I tak go zastrzelili.
Dziecko zostało zabite, ponieważ nie wiedziało, że uzbrojeni ludzie narysowali wyimaginowaną linię i uznali, że każdy, kto ją przekroczy, zasługuje na śmierć.
Nie został zabity za coś, co zrobił. Został zabity za coś, o czym nie wiedział.
Od czasu, gdy obejrzałem ten film, myślałem o tym dziecku.
Czy szukał rodziców? Czy się zgubił? Czy próbował znaleźć drogę do domu? Czy w ogóle wiedział, że ktoś go obserwuje, że gdzieś ktoś może odebrać mu życie naciśnięciem przycisku?
Nikt tego nie wie.
Ale znam dzieci z Gazy. Wiem, jak błąkają się wśród gruzów domów, szukając wody, jedzenia albo kogoś, kogo zgubiły.
A kiedy myślę o dziecku, które może zostać zabite tylko dlatego, że znalazło się w niewłaściwym miejscu, nie znajduję innego słowa niż barbarzyństwo.
Źródło: Zrzut ekranu z YouTube
5/
Potem Yuval zapytał o ciała.
Ciała cywilów zabitych w tych rejonach. Ciała ludzi, którzy nie wiedzieli, gdzie kończy się droga, po której mogli chodzić.
Żołnierz milczał przez chwilę. Potem powiedział, że zjadły je psy.
Wyjaśnił, że sam nie mógł być świadkiem tego zdarzenia, ale inni, którzy mu towarzyszyli, widzieli, jak psy zjadały ciała.
Filmowiec zapytał, czy nie mógł czegoś powiedzieć. Żołnierz odpowiedział, że to nie jego zadanie.
Jego odpowiedzialność miała charakter czysto techniczny. Nie powinien wyrażać opinii moralnych.
Wyobraź to sobie.
Wiedzieć, że ludzie są zabijani, że ich ciała są zostawiane psom na pożarcie, i wierzyć, że sprzeciwianie się temu wykracza poza zakres obowiązków zawodowych.
Nie mogłem przestać myśleć o jego odpowiedzi.
Od kiedy człowiek potrzebuje pozwolenia przełożonego, żeby mieć sumienie?
Pomyślałem o procesach norymberskich i słowach, które świat usłyszał po zbrodniach nazistowskich:
„Po prostu wykonywaliśmy rozkazy”.
Te słowa nie wystarczyły, by uwolnić ludzi, którzy je wypowiedzieli, od odpowiedzialności. A jednak teraz słyszymy coś jeszcze bardziej bezwzględnego.
Odpowiadam za stronę techniczną. Aspekt moralny nie jest moją odpowiedzialnością.
Jakby przestępstwo stało się mniej poważne, gdy podzielimy je na mniejsze zadania.
Jedna osoba obserwuje. Druga wybiera cel. Trzecia udziela pozwolenia. Czwarta naciska przycisk. I na końcu ktoś ginie.
Potem każdy z nich wraca do domu, być może wierząc, że nie zrobił nic więcej poza tą małą częścią, o którą został poproszony. Ale ta osoba nadal nie żyje.
I nie mogę powstrzymać się od zadania sobie pytania: Kto zatem ponosi odpowiedzialność za jego śmierć?
6/
Było jeszcze coś, co miałem nadzieję znaleźć w ich zeznaniach. Chciałem wiedzieć, co im przeszło przez myśli.
Czy myśleli o ludziach, których zabili? Czy ich twarze kiedykolwiek im się przypomniały? Czy te wspomnienia przenieśli na co dzień? Czy coś się w nich zmieniło?
Jeden z żołnierzy powiedział, że kiedyś odwiedził Polskę i zastanawiał się, jak niemieckiemu społeczeństwu udało się przetrwać po tym wszystkim, co zrobiło.
Później odkrył, jakie to może być łatwe.
Można zawalić sprawę w jakimś miejscu, a potem tego samego wieczoru znowu zacząć myśleć o prywatnej randce.
Inna osoba powiedziała coś, czego prawdopodobnie nigdy nie zapomnę: „Zburzyłem budynek, a potem poszedłem na piwo ze znajomymi tego samego wieczoru”.
Nie wiem, jak ubrać w słowa to, co poczułem, gdy to usłyszałem.
Jeszcze nie nauczyłem się przespać ani jednej nocy bez powrotu myśli do wojny. A on siedział tam, opowiadając o tym, jak zburzył blok mieszkalny, a potem spędził zupełnie normalny wieczór z przyjaciółmi.
Jakby nic się nie stało. Jakby nikogo tam nie było.
7/
I nagle przyszła mi do głowy myśl, od której nie mogłem się uwolnić. Czy budynek, o którym mówił, mógł być domem mojej rodziny?
Dom, który został zbombardowany 12 października 2023 r. i w którym zginęło 42 członków mojej rodziny?
Czy mogło być tak, że podczas gdy my szukaliśmy wśród gruzów naszych bliskich, podczas gdy opłakiwaliśmy zmarłych, ten, który ich zabił, siedział gdzieś i pił piwo ze swoimi przyjaciółmi?
Nie wiem, kto zbombardował dom mojej rodziny. Nie wiem, co zrobił potem. Ale myśl, że to mogło się stać, przyprawiała mnie o mdłości.
Czy choć przez chwilę pomyślał o tym, co zostawił za sobą? Czy kiedykolwiek wyobrażał sobie, że są rodziny, które spędzą resztę życia, żyjąc z konsekwencjami tego, co zrobił w ciągu kilku minut?
W tym domu mieszkała moja babcia. Podobnie jak moi wujkowie, zarówno ze strony ojca, jak i matki, ich synowie, córki i ich dzieci.
To byli ludzie, których znałam. Ludzie, których kochałam. Ludzie, z którymi spędziłam lata swojego życia.
Wciąż pamiętam ich głosy i twarze. Pamiętam drobne rzeczy, codzienne chwile, które dzieliliśmy, szczegóły, które dla innych mogą nic nie znaczyć, ale których ja nie potrafię zapomnieć.
Dla tego, kto zbombardował dom, prawdopodobnie był to po prostu kolejny zniszczony budynek. Kolejna misja zakończona sukcesem.
Ale dla mnie ten dom oznaczał koniec pewnego etapu mojego życia.
Minęły trzy lata, a ja wciąż wracam myślami do tego dnia. Wciąż próbuję nauczyć się żyć z jej nieobecnością.
8/
Ale bardziej niż fakt, że udało im się wrócić do normalnego życia, rozzłościło mnie coś innego.
Niektórzy z nich nie mówili o zabijaniu jako o czymś, do czego zostali zmuszeni. Mówili o tym jako o czymś, co sprawiało im przyjemność.
Jeden z uczestników powiedział, że żołnierze mówili o tym, jak bardzo im się podobało, gdy sytuacja się zaostrzała. Że to była „zabawa, prawdziwa zabawa”.
Długo i intensywnie rozmyślałem nad tymi słowami. Widziałem wystarczająco dużo śmierci podczas mojej pracy w szpitalach w Gazie. Widziałem umierające na moich oczach dzieci. Widziałem znikające rodziny i ludzi, których tak desperacko próbowaliśmy uratować, ale nie mogliśmy.
Widziałem więcej cierpienia, niż kiedykolwiek sądziłem, że jest możliwe. Ale nigdy nie potrafiłem pojąć, jak ktokolwiek może czerpać z tego przyjemność. Zabicie drugiego człowieka jest wystarczająco straszne. Ale czerpać z tego przyjemność?
To jest okrucieństwo, którego nie potrafię pojąć.
Jeszcze bardziej zaniepokoiło mnie stwierdzenie jednego z uczestników, że wiele osób, które dopuściły się tych czynów, nie należało do skrajnej prawicy.
To byli ludzie z Tel Awiwu, ludzie o umiarkowanych poglądach lewicowych. Ciągle o tym myślałem.
Czasami zakładamy, że ludzie zdolni do takich czynów musieli od początku być ekstremistami. Ale co, jeśli są po prostu zwykłymi ludźmi?
Ludzie, których możemy spotkać na uniwersytecie lub w kawiarni. Ludzie, którzy mogą siedzieć naprzeciwko nas i rozmawiać o pokoju, o sprawiedliwości, o prawach człowieka.
Jak ktoś może być miły dla swoich przyjaciół, kochać swoją rodzinę i wierzyć w prawa człowieka, a jednocześnie akceptować fakt, że dziecko może zostać zabite, bo przekroczyło granicę, której samo nie dostrzega?
Co dzieje się z sumieniem człowieka, gdy człowieczeństwo innej osoby staje się czymś, co może on po prostu zignorować?
9/
Wyszedłem z kina z wściekłością, której nie czułem od bardzo dawna. Nie poszedłem dowiedzieć się, co się stało w Gazie. Już tam byłem. Widziałem wystarczająco dużo.
Pojechałem tam, bo chciałem zrozumieć, jak ludzie, którzy to zrobili, potrafią dalej żyć ze swoimi przekonaniami.
Jak mogli usprawiedliwiać zabijanie? Jak mogli przekonać samych siebie, że to, co robią, jest normalne? I jak niektórzy z nich mogli w ogóle czerpać z tego przyjemność?
Chyba szukałem skruchy.
Być może chciałem usłyszeć, jak jeden z nich mówi, że w końcu zrozumiał – nawet jeśli zajęło mu to zbyt dużo czasu – co zrobił.
Ale nie znalazłem odpowiedzi, której szukałem. Zamiast tego wyszedłem z pytaniami, które przeraziły mnie jeszcze bardziej.
10/
Wyszedłem z kina, ale nie mogłem wrócić do swojego życia. Szedłem ulicami Madrytu przez ponad pięć godzin. Całe pięć godzin.
Nie wiedziałem, gdzie jestem ani dokąd zmierzam. Ledwo zdawałem sobie sprawę z otaczających mnie ulic. Patrzyłem prosto przed siebie, ale wciąż nie mogłem dostrzec, co tam jest.
Po prostu biegłam dalej. Ale nie widziałam Madrytu. Widziałam Gazę. Widziałam przed sobą grudzień 2023 roku, kiedy biegłam z matką pod ostrzałem, nie wiedząc, dokąd możemy uciec.
Wyobrażałem sobie czasy głodu, gdy nie będziemy w stanie znaleźć nawet jednego bochenka chleba, aby się nim podzielić.
Zobaczyłem szpitale i dzieci, których nie udało mi się uratować.
I raz po raz moje myśli wracały do 13 października. Do domu mojej rodziny. Do ludzi, których straciłam tego dnia.
Wyszedłem z kina, ale tak naprawdę nie zostawiłem filmu za sobą. I być może, w jakiejś części mnie, nigdy tak naprawdę nie opuściłem Gazy.
11/
Od czasu opuszczenia Gazy próbuję nauczyć się żyć na nowo.
Próbuję zaakceptować, że teraz mogę wyjść na spacer bez obawy, że wybuchnie granat, że mogę zrobić zakupy spożywcze, nie ryzykując życia i że mogę wrócić do domu wiedząc, że mój dom nadal będzie tam, gdzie go zostawiłem.
To takie codzienne rzeczy. A jednak wciąż uczę się w nie wierzyć.
Ale po tych pięciu godzinach marszu przez Madryt stało się dla mnie jasne coś, do czego nie chciałam się przyznać od przyjazdu do Europy. Opuściłam Gazę, zabierając ze sobą jedynie swoje ciało.
Nie wiem, czy kiedykolwiek będę w stanie zostawić to wszystko za sobą. I nie jestem nawet pewien, czy chcę to wszystko zostawić za sobą.
Jak mogłem zapomnieć o ludziach, których kochałem? Jak mogłem kiedykolwiek pogodzić się z faktem, że ich życie tak się skończyło?
Czasami mam wrażenie, że jeśli uda mi się przeżyć cały dzień, nie myśląc o nich, stracę ich jeszcze więcej.
Jakby zapomnienie, nawet na jeden dzień, było innym rodzajem straty.
A czasami nie pragnę niczego bardziej, niż móc spać i jej nie widzieć.
Nie wiem, jak pogodzić te dwa uczucia. Są ze mną każdego dnia.
Ezzideen Shehab jest również autorem książki „Pamiętnik młodego lekarza”.
Pewnie już widzieliście „terror na wysokości 9000 metrów”, który rozegrał się w przestworzach nad Tel Awiwem w zeszłym tygodniu. I pewnie zastanawialiście się, jak narracja o tym fatalnym locie Flydubai – narracja skrupulatnie powtarzana przez gorliwych propagandzistów głównego nurtu mediów – rozpadła się dokładnie tak samo, jak kadłub Boeinga cudem się nie rozpadł.
Choć dla nas, doświadczonych badaczy teorii spiskowych, ten ostatni zmanipulowany raport może wydawać się niespodzianką, miliony ludzi na świecie są zszokowane trwającym ludobójstwem w Strefie Gazy i dopiero teraz zaczynają zmagać się z oszustwami i sztuczkami „fałszywej flagi”, na których zbudowano współczesne państwo Izrael.
Dla dobra tych niedawno przebudzonych osób zainteresowanych tą tłumioną historią, przyjrzymy się teraz bliżej niektórym podstawowym wydarzeniom terrorystycznym pod fałszywą flagą w historii Izraela.
Bombardowanie hotelu King David
22 lipca 1946 roku terroryści z Irgunu – syjonistycznej organizacji paramilitarnej działającej w Mandacie Palestyny, dowodzonej przez Menachema Begina – przeprowadzili atak bombowy na hotel King David w Jerozolimie.
Wybór hotelu na cel ataku był reakcją na Operację Agatha, operację bezpieczeństwa przeprowadzoną przez wojska brytyjskie kilka dni wcześniej, w wyniku której aresztowano 2700 aktywistów syjonistycznych.
Podczas operacji „Agatha” zabezpieczono dowody wskazujące na to, że Agencja Żydowska dla Palestyny – filia Światowej Organizacji Syjonistycznej – autoryzowała operacje sabotażowe w ramach swojej rebelii przeciwko brytyjskiemu rządowi Mandatu. Wiedząc, że w hotelu King David mieścił się sekretariat Autonomii Palestyńskiej oraz kwatera główna sił brytyjskich w Palestynie i Transjordanii, komórka terrorystyczna Irgunu założyła, że to właśnie tam Brytyjczycy przechowywali te obciążające dokumenty.
Przygotowania do ataku opisano w artykule z History Today .
Krótko po południu w poniedziałek, 22 lipca 1946 roku, zniszczony furgon dostawczy wjechał pod boczne wejście hotelu King David, położonego na zachód od jerozolimskiej Starówki. Hotel pełnił funkcję kwatery głównej Palestyńskiej Administracji Cywilnej oraz Armii Brytyjskiej w Palestynie i Transjordanii. Ośmiu uzbrojonych mężczyzn, przebranych za arabskich robotników, wdarło się następnie do części hotelowej. Po obezwładnieniu i uwięzieniu kierownika działu dostaw oraz personelu kuchennego, wyładowali z furgonetki siedem baniek na mleko, wypełnionych 350 kilogramami trotylu i żelatyny zapalającej, i przetransportowali je jedną po drugiej długim, wąskim korytarzem do „La Régence”, hotelowego baru w piwnicy, znajdującego się bezpośrednio pod kwaterą główną cywilną i wojskową w południowym skrzydle. Tam zostali zaatakowani przez oficera armii brytyjskiej, którego postrzelili i śmiertelnie ranili. Podczas gdy część udających arabskich pracowników stała na straży, inni ustawili bańki na mleko obok dwóch kolumn wspierających w barze w piwnicy i odpalili 30-minutowe detonatory.
A artykuł z wiki „Military History” opisuje skutki eksplozji.
Do eksplozji doszło o godzinie 12:37. W jej wyniku zawaliła się zachodnia połowa południowego skrzydła hotelu. Krótko po wybuchu na miejsce przybyły ekipy ratownicze Królewskich Inżynierów z ciężkim sprzętem dźwigowym. Tej samej nocy inżynierowie zostali podzieleni na trzy grupy, z których każda pełniła ośmiogodzinną zmianę. Akcja ratunkowa trwała przez kolejne trzy dni i w jej trakcie usunięto 2000 ciężarówek gruzu. Z gruzów ratownikom udało się wyciągnąć sześciu ocalałych. Ostatnią osobą, którą odnaleziono, był D.C. Thompson, 24 godziny po zawaleniu się budynku. Wydawał się być w miarę zdrowy, ale później zmarł z powodu szoku.
W sumie w wyniku eksplozji życie straciło 91 osób, większość z nich to pracownicy hotelu, maszynistki, posłańcy i młodsze kadry sekretarskie.
Co zaskakujące – choć być może przewidywalne – dzisiejsi izraelscy politycy nie potępiają tego brutalnego aktu syjonistycznego okrucieństwa. Nie próbują już nawet usprawiedliwiać tego czynu, twierdząc, jak to robili wcześniej, że przed bombardowaniem wydano ostrzeżenie – fakt kwestionowany przez Brytyjczyków.
Zamiast tego, jak udokumentowałem w moim podcaście „Poznaj Benjamina Netanjahu, nieskazanego zbrodniarza wojennego”, dzisiejsi politycy celebrują akt terrorystyczny Irgunu. Na przykład w 2006 roku Benjamin Netanjahu wziął udział w wydarzeniu w Centrum Dziedzictwa Menachema Begina, gdzie odsłonięto tablicę upamiętniającą 60. rocznicę zamachu. Do dziś Netanjahu chwali przywódcę Irgunu , który koordynował atak.
Pod wieloma względami Menachem Begin uosabiał istotę naszej walki o wolność. Walczył o nią. Poświęcił się dla niej. Osiągnął ją. I to właśnie nasza walka o bycie wolnym narodem w ojczyźnie naszych przodków ukształtowała jego życie. Jest on symbolem i przykładem dla przyszłych pokoleń, ponieważ walka nigdy się nie kończy.
Pomijając przebranie się za „arabskich robotników”, które pomogło terrorystom ominąć środki bezpieczeństwa hotelu, zamach bombowy na hotel King David nie był operacją pod fałszywą flagą. Irgun nie zaprzeczył swojemu udziałowi w ataku. Jak widzieliśmy, nawet chwali się nim do dziś.
Bombardowanie było jednak przerażającym aktem terroryzmu politycznego. Jako takie, stanowiło krwawą ofiarę i stało się kamieniem węgielnym pod powstanie Państwa Izrael.
Niestety dla ludzkości, rozlew krwi dokonywany przez izraelskich terrorystów jeszcze się nie skończył…
OPERACJA SUSANNAH
W latach 50. XX wieku młode państwo Izrael stanęło w obliczu nowego zagrożenia: wzrostu panarabizmu jako przeciwwagi dla żydowskiej dominacji na Bliskim Wschodzie. Wzrost znaczenia Gamala Abdela Nasera w Egipcie – czołowej postaci politycznej tego ruchu – był szczególnie niepokojący dla władz Izraela.
Po przejęciu władzy w Egipcie w wyniku wojskowego zamachu stanu w 1952 roku, Naser nie tylko promował własną wizję regionu zjednoczonego pod rządami arabskiego nacjonalizmu, ale także pozycjonował się jako przeciwwaga dla wpływów sowieckich w regionie. Zaniepokojony sojuszami radzieckimi na Bliskim Wschodzie, Naser wygłaszał antykomunistyczne deklaracje, które pomogły mu uzyskać wsparcie militarne i finansowe od Amerykanów i Brytyjczyków. Do 1954 roku Naser zainicjował nawet rozmowy mające na celu przekonanie Brytyjczyków do wycofania się z ich bazy wojskowej nad Kanałem Sueskim.
Izraelczycy, coraz bardziej zaniepokojeni arabskim zagrożeniem na swoich granicach, uruchomili w Egipcie uśpioną komórkę. Ich plan, nazwany „Operacją Zuzanna”, polegał na wykorzystaniu tych kozłów ofiarnych – egipskich Żydów zwerbowanych przez izraelski wywiad wojskowy – do przeprowadzenia serii spektakularnych ataków terrorystycznych w tym kraju. Mieli nadzieję, że winę za te ataki zrzucą na Bractwo Muzułmańskie, komunistów lub jakąś inną grupę dysydentów politycznych, przekonując w ten sposób Brytyjczyków i Amerykanów, że Egipt jest niebezpiecznym miejscem, a Naser niepewnym partnerem.
Jednakże, jak szczegółowo wyjaśniłem w książce False Flags: The Secret History of Al Qaeda , sprawy nie potoczyły się zgodnie z planem.
Pierwszy zamach bombowy – eksplozja na poczcie głównej w Aleksandrii 2 lipca – przebiegł bez zakłóceń. Drugi, jednoczesny atak na amerykańskie biblioteki w Kairze i Aleksandrii, również zakończył się sukcesem. Dopiero trzecia próba – ambitny plan wysadzenia dwóch kin w Kairze, dwóch w Aleksandrii oraz dworca kolejowego w Kairze – zakończyła się niepowodzeniem, co przerwało operację. Dziesięciu członków komórki zostało aresztowanych. Spośród nich dwóch popełniło samobójstwo podczas przesłuchania przez egipską policję, dwóch innych zostało straconych, a sześciu skazano na karę więzienia; ostatecznie po uwolnieniu przedostali się do Izraela.
Nieudana operacja ostatecznie przerodziła się w poważny skandal w Izraelu. Znany jako „sprawa Lavona” – nazwana na cześć Fineasza Lawona, izraelskiego ministra obrony, który ostatecznie (i najwyraźniej niesłusznie) został oskarżony o zatwierdzenie planu – skandal ten doprowadził do lat śledztw, oskarżeń i wzajemnych oskarżeń w izraelskim rządzie. Ostatecznie skandal ten nie tylko doprowadził do rezygnacji Lavona, ale także do rozłamu koalicji politycznej premiera Dawida Ben Guriona i przyspieszył jego klęskę wyborczą.
Nawet 60 lat po tym incydencie, w archiwach Sił Obronnych Izraela (IDF) pojawiły się nowe dokumenty, które rzucają nieco światła na ogólnie niejasny spisek wywiadowczy.
Niezależnie od tego, kto i kiedy wydał rozkaz, sama operacja jest ewidentnym przypadkiem terroryzmu pod fałszywą flagą. Rząd Izraela wykorzystał zasoby wywiadowcze do przeprowadzenia ataków terrorystycznych, aby zrzucić winę za chaos na kogoś innego i w ten sposób zdestabilizować swojego przeciwnika politycznego.
Logicznie rzecz biorąc, można by się spodziewać, że rząd Izraela – rząd, który stale przypomina światu o tym, że musi stawiać czoła bezwzględnemu, brutalnemu sprzeciwowi ze strony muzułmańskich terrorystów – bezwarunkowo przeprosiłby za ten incydent i wyrzekł się stosowania podobnych taktyk w przyszłości.
Nikt jednak nie twierdził, że Izraelczycy byli logiczni (ani nawet moralnie konsekwentni). Zamiast tego, rząd Izraela oficjalnie uznał „Operację Susannah” dopiero w 2005 roku, pół wieku po wydarzeniach. W tym czasie dziewięciu agentów zaangażowanych w spisek zostało oficjalnie odznaczonych za swoją służbę.
9/11
Kiedy w 2014 roku karykaturzysta Haaretz, Amos Biderman, narysował swoją niesławną karykaturę przedstawiającą premiera Izraela Benjamina Netanjahu lecącego odrzutowcem z napisem „IZRAEL” i wbijającego amerykańską flagę w World Trade Center, najwyraźniej nie miał zamiaru interpretować tego jako przyznania się Izraela do winy za zamachy z 11 września. Jak szybko wyjaśnił redaktor naczelny Haaretz, Aluf Benn, rysunek Bidermana miał być ironicznym komentarzem na temat „obecnej nieufności między premierem Netanjahu a administracją Obamy”. Niemniej jednak, wyrwany z kontekstu, rysunek stanowi dość mocną ilustrację poglądu niektórych „wyznawców prawdy o 11 września”, że „11 września był atakiem izraelskim”.
Jak udokumentowałem w mojej obszernej pracy na ten temat — od 9/11 Trillions i 9/11 War Games do 9/11 Suspects and 9/11 Whistleblowers , a także False Flags: The Secret History of Al Qaeda — ataki terrorystyczne z 11 września 2001 r. były złożone i wielowymiarowe. Wymagały współudziału szeregu urzędników rządowych, personelu wojskowego, oficerów wywiadu i prywatnych przedsiębiorców z różnych krajów. Z tego powodu zwrot „9/11 był wewnętrzną robotą” — o ile sugeruje, że te ataki były wyłącznie dziełem „rządu USA” (przedstawianego jako monolityczny byt) — może być dobrym sloganem na naklejkę na zderzak, ale nie jest to wystarczające wyjaśnienie tych wydarzeń. Podobnie zwrot „9/11 był izraelską robotą” nie oddaje wielowymiarowego charakteru międzynarodowo skoordynowanej operacji, takiej jak 9/11.
Niemniej jednak byłoby naiwnością zaprzeczać w tym momencie, że izraelskie służby specjalne odegrały jakąkolwiek rolę w wydarzeniach z 11 września.
Najbardziej oczywistym i najczęściej przytaczanym powiązaniem między Izraelem a wydarzeniami z 11 września jest historia tzw. „tańczących Izraelczyków”.
W moim filmie na ten temat wyjaśniłem, że sprawa dotyczy pięciu obywateli Izraela, którzy w czasie ataków z 11 września pracowali dla Urban Moving Systems, firmy przeprowadzkowej z siedzibą w północnym New Jersey. Świadkowie zeznali, że widzieli mężczyzn wkrótce po tym, jak pierwszy samolot uderzył w wieże WTC na terenie kompleksu apartamentowego Doric w Union City w stanie New Jersey. Podobno stali „na dachu furgonetki przeprowadzkowej” i obserwowali rozwój sytuacji; zostali opisani jako „radośni i śmiejący się”, robiąc zdjęcia i najwyraźniej świętując to wydarzenie.
Na podstawie tych doniesień FBI wydało list gończy, wzywając funkcjonariuszy z całego stanu Nowy Jork do poszukiwania mężczyzn. Zostali oni zatrzymani i aresztowani krótko przed godziną 16:00 podczas podróży na wschód drogą stanową nr 3 w New Jersey. Po tym, jak policyjny pies tropiący ładunki wybuchowe wskazał na możliwość obecności ładunków wybuchowych w furgonetce i po potwierdzeniu powiązań niektórych podejrzanych z izraelskim wywiadem, sprawę przekazano do jednostki kontrwywiadu FBI, a mężczyźni zostali przetrzymywani w areszcie federalnym przez 71 dni. Sprawa została następnie zamknięta, a mężczyźni zostali deportowani do Izraela.
Być może pamiętacie, że zwróciłem również uwagę, iż ta historia jest bardziej złożona, niż często przedstawiają ją media alternatywne. Niezależnie od roli, jaką odegrali ci mężczyźni w „dokumentowaniu wydarzenia 11 września” – jak później twierdzili – nie byli oni elitarną grupą agentów Mossadu, wtajemniczonych w największą w historii operację terrorystyczną pod fałszywą flagą, wyłącznie po to, by móc przeprowadzić „ściśle tajną” misję wywiadowczą, polegającą na fotografowaniu wydarzenia, które miało być transmitowane na wszystkich kanałach telewizyjnych na świecie, podczas gdy oni świętowali i przyciągali uwagę.
Jeszcze ważniejsze dla zrozumienia izraelskiego zaangażowania w wydarzenia pod fałszywą flagą z 11 września jest szersze zagadnienie izraelskich operacji wywiadowczych w USA w ogóle, a w szczególności tego dnia. Jak donosił Forward w 2002 roku, samo FBI stwierdziło, że Mossad był zamieszany w spisek „Tańczący Izraelczycy” . „Ocena była taka, że »Urban Moving Systems« stanowiło przykrywkę dla Mossadu i zatrudnionych tam agentów” – powiedział wówczas ich informator, „były oficer wywiadu”. „FBI stwierdziło, że szpiegowali miejscowych Arabów, ale mogli odejść, ponieważ nic nie wiedzieli o 11 września”.
Nawet jeśli pominiemy kwestię, w jaki sposób FBI stwierdziło, że agenci Mossadu „nic nie wiedzieli o 11 września”, badacze wciąż podnoszą liczne pytania dotyczące szerszego zagadnienia izraelskiego szpiegostwa w USA i jego potencjalnego związku z 11 września. Poważne dochodzenie w tej sprawie wymagałoby dogłębnej analizy następujących kwestii:
Izraelska siatka szpiegowska „studentów sztuki”, która działała w USA przed 11 września. W jej skład wchodziła pewna liczba studentów/szpiegów, którzy akurat mieszkali w tych samych dzielnicach co porywacze/kozły ofiarne z 11 września.
Utajnione śledztwo Carla Camerona w sprawie siatki szpiegowskiej studentów sztuki prowadzonej przez stację Fox News, a także amerykańskich firm AmDocs, Comverse Infosys i innych gałęzi izraelskiego podsłuchu i elektronicznego nadzoru amerykańskiej komunikacji, w którym Cameron zacytował urzędnika rządowego, który – odnosząc się do wcześniejszej wiedzy Izraelczyków na temat zamachu z 11 września – zapytał: „Jak mogli nie wiedzieć?”.
Różni członkowie „Projektu Nowego Amerykańskiego Stulecia” (PNAC), w tym Richard Perle, Douglas Feith i David Wurmser, którzy w 1996 r. napisali raport dla Benjamina Netanjahu, w którym podkreślili potrzebę „zabezpieczenia imperium” przez Izrael poprzez wyeliminowanie Saddama Husajna z Iraku, a później przytoczyli wysiłki Pentagonu mające na celu powiązanie 11 września z Saddamem Husajnem – działania, o których obecnie wiemy, że rozpoczęły się dokładnie w dniu ataków.
Zaangażowanie izraelskich obywateli o podwójnym obywatelstwie, zwolenników syjonistów i powierników Netanjahu, a także izraelskiego rządu, którzy wykazali się wcześniejszą wiedzą na temat operacji pod fałszywą flagą z 11 września i współudziałem w jej tuszowaniu. Dotyczyło to nie tylko wspomnianych członków PNAC, ale także „Szczęściarza” Larry’ego Silversteina, który utrzymywał regularny, cotygodniowy kontakt z Benjaminem Netanjahu, jednocześnie zapewniając sobie 99-letnią dzierżawę World Trade Center na kilka tygodni przed atakami, a także Amerykanina pochodzenia izraelskiego Michaela Chertoffa, który później był współautorem ustawy USA PATRIOT Act i wykorzystywał swoją pozycję w Departamencie Sprawiedliwości USA do utrudniania śledztwa w sprawie ataków z 11 września i blokowania dostępu do dowodów.
Oświadczenie byłego premiera Izraela Ehuda Baraka złożone trzy godziny po pierwszej katastrofie lotniczej, że atak, jeżeli będzie powiązany z Bin Ladenem, zostanie wykorzystany do rozpoczęcia „globalnie skoordynowanego wysiłku pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Europy i Rosji przeciwko wszystkim źródłom terroru” oraz szokujące oświadczenie obecnego premiera Izraela Benjamina Netanjahu, że 11 września było „bardzo dobre”, ponieważ „wywołało natychmiastową sympatię” dla Izraela.
Z pewnością istnieją powody, by kwestionować prawdziwy charakter ostrzeżenia Izraela skierowanego do rządu USA w sierpniu 2001 roku w sprawie zbliżającego się ataku . Podobnie, istnieją wszelkie powody, by kwestionować rolę, jaką Izrael mógł odegrać w umożliwieniu, zatuszowaniu i „udokumentowaniu” wydarzeń pod fałszywą flagą z 11 września.
7 października
7 października 2023 roku grupa zdradzieckich terrorystów z Hamasu przeleciała na paralotniach nad najsilniej ufortyfikowaną granicą na świecie, siejąc spustoszenie i zabijając 1200 Izraelczyków. Przez osiem godzin cieszyli się całkowitą bezkarnością, zanim zostali zaatakowani przez siły IDF.
…a przynajmniej taką wersję wydarzeń z 7 października rząd Izraela chce wmówić światu. W rzeczywistości ta historia jest tak pełna luk, że po bliższym przyjrzeniu się rozpada się na kawałki.
Luki te obejmują wszystkie pytania, na które odpowiedzi prowadziłyby do wniosku, że rząd Izraela wiedział o ataku z wyprzedzeniem i pozwolił na jego przeprowadzenie – czyli teorię „Let It Happen On Purpose” (LIHOP). Na przykład:
Dlaczego rząd Netanjahu zignorował wielokrotne i szczegółowe ostrzeżenia przed atakami ze strony rządów zagranicznych, a nawet własnych służb wywiadowczych i sił zbrojnych?
W jaki sposób bojownikom Hamasu udało się pokonać rozległą sieć elektronicznego nadzoru i zautomatyzowane systemy obronne wzdłuż granicy z Gazą – systemy obronne, które według byłych strażników granicznych miały zostać uruchomione, nawet jeśli kot zbliżyłby się do ogrodzenia?
Jeśli szukasz poważnej, szczegółowej, gruntownie udokumentowanej i starannie udokumentowanej, dogłębnej analizy tego, co naprawdę wydarzyło się 7 października, możesz obejrzeć mój film „Pytania do Corbetta” na ten temat. A jeśli wolisz 5-minutową wersję dostosowaną do możliwości TikToka, oto ona :
Warto jednak zauważyć, że w tej historii istnieje nie tylko wyjaśnienie LIHOP tych wydarzeń, ale także wyjaśnienie MIHOP (Made It Happen On Purpose – celowo). Krótko mówiąc, przynajmniej część obywateli Izraela, którzy stracili życie tego dnia, zginęła, ponieważ zostali celowo zaatakowani przez siły izraelskie.
To nie jest teoria spiskowa, lecz oficjalna polityka rządu Izraela. Dyrektywa Hannibala to oficjalnie tajny rozkaz wojskowy upoważniający Siły Obronne Izraela do użycia bezwzględnej siły śmiercionośnej w celu zapobieżenia porwaniom własnych żołnierzy przez wrogich bojowników. Innymi słowy, upoważnia ona izraelskie wojsko do zabijania własnych obywateli, zamiast pozwalać na ich porwania.
Dyrektywa Hannibala została oficjalnie uchylona w 2016 roku, ale przywrócona 7 października 2023 roku. Tym razem upoważniła dowódców Sił Obronnych Izraela do zabijania nie tylko izraelskich żołnierzy, ale także izraelskich cywilów.
To nie są teorie spiskowe. W lipcu 2024 roku „Haaretz” doniósł, że dokumenty Sił Obronnych Izraela i oświadczenia żołnierzy potwierdziły, że dyrektywa Hannibala rzeczywiście została wdrożona tego dnia. Później potwierdził to ówczesny minister obrony Joaw Gallant .
Wyjaśnia to „The Times of Israel” :
Jak wynika z niedzielnego raportu, rozkaz stosowania „polityki Hannibala” podczas walk 7 października nie ograniczał się do baz wojskowych, ale obejmował także ludność cywilną.
Tuż przed godziną 11:30 wydano rozkaz informujący żołnierzy, że „żaden pojazd” nie może powrócić z Izraela do Gazy, z obawy, że może przewozić porwane osoby.
Anonimowe źródło z Dowództwa Południowego Sił Obronnych Izraela potwierdziło dziennikowi „Haarec”, że rozkaz został wydany, ponieważ „już wtedy dla wszystkich było jasne, że takie pojazdy mogą przewozić porwanych cywilów lub żołnierzy”.
Oczywiście, rząd Izraela nie potwierdził żadnych szczegółów decyzji o zabiciu własnych obywateli tamtego dnia. Zamiast tego, wykorzystuje mgłę wojny, aby ukryć prawdę o tych zabójstwach. Źródło w „The Times of Israel ” twierdzi, że nie było bezpośredniego rozkazu zabicia konkretnych cywilów, ponieważ „nie można było tak naprawdę stwierdzić, czy tacy ludzie znajdowali się w pojeździe”. Źródło kontynuowało jednak: „Wszyscy wiedzieli, co oznaczało niedopuszczenie pojazdów do powrotu do Gazy”.
W tych doniesieniach przytacza się przypadek Efrata Katza, 68-letniego mieszkańca kibucu Nir Oz, którego śmierć 7 października doprowadziła do wszczęcia śledztwa przez izraelskie wojsko. Dochodzenie wykazało, że Katz, który został porwany przez bojowników Hamasu, został zestrzelony przez śmigłowce izraelskich sił powietrznych. Zabójstwo to uznano za dopuszczalne, ponieważ „wojskowe systemy nadzoru nie były w stanie odróżnić izraelskich zakładników w poruszających się pojazdach od terrorystów z Hamasu”.
Gazeta The Times of Israel podaje również przykład przypadku, w którym dowódca Sił Obronnych Izraela „rozkazał czołgowi ostrzelać dom w kibucu Beeri, gdzie terroryści z Hamasu przetrzymywali 14 Izraelczyków jako zakładników”. Rozkaz ten doprowadził do śmierci 13 zakładników.
Ostatecznie wątpliwe jest, czy kiedykolwiek dowiemy się dokładnie, ile ofiar śmiertelnych wśród Izraelczyków 7 października było bezpośrednim skutkiem ostrzału izraelskiego wojska. Biorąc pod uwagę prawdopodobne zaprzeczenia, powszechne w takich sytuacjach bojowych, z pewnością nigdy nie dowiemy się, ile z tych zgonów było celowymi aktami morderstwa, a nie nieuniknionymi „stratami ubocznymi”.
Biorąc jednak pod uwagę, że Netanjahu spędził ostatnie trzy i pół roku, rozkoszując się ciałami zamordowanych tego dnia, wydaje się słuszne uznanie, że część krwi przelanej w tej masakrze przypada na izraelskie wojsko. A ponieważ atak terrorystyczny z 7 października został wykorzystany do usprawiedliwienia trwającego holokaustu w Strefie Gazy, prawda i sprawiedliwość wymagają, abyśmy uznali, że to wydarzenie miało charakter fałszywej flagi.
FLYDUBAI
Wszyscy już znamy tę historię.
29 września, osaczony premier Izraela Benjamin Netanjahu ostrzegł, że „nasi wrogowie będą próbowali nas zaatakować”, jeszcze przed wyborami do Knesetu w Izraelu 27 października. Zaledwie dzień później wrogowie Izraela rzeczywiście zaatakowali .
Dokładniej, omański terrorysta, zaślepiony islamistyczną nienawiścią do narodu żydowskiego, dźgnął nożem pilota samolotu Flydubai o numerze lotu FZ 1073 w drodze z Dubaju do Tel Awiwu i wprawił samolot w samobójcze nurkowanie, gdy zbliżał się do izraelskiej przestrzeni powietrznej. Podczas gdy samolot stracił niewiarygodne 5250 metrów wysokości w niecałe dwie minuty, pasażerom na pokładzie – pod wodzą odważnego izraelskiego hydraulika – udało się w jakiś sposób dostać do kokpitu, wyrwać terrorystę ze sterów i przywrócić samolot do lotu poziomego. Następnie dwóch pilotów po służbie wskoczyło do kokpitu i bezpiecznie wylądowało samolotem w Arabii Saudyjskiej, ratując wszystkich na pokładzie.
To niesamowita historia. Niewiarygodna!
…i przez to mam na myśli, że nie jest ona ani wiarygodna, ani wspaniała.
Ale nie wierz mi na słowo. Obejrzyj program CBC „ Jak samolot FlyDubai przetrwał próbę porwania pomimo beznadziejnych szans ” i łyknij łyka tequili za każdym razem, gdy Andrew Chang określi tę historię jako „szokującą”, „niewiarygodną”, „wspaniałą”, „nieprawdopodobną” lub „niemożliwą”. (UWAGA: Przed końcem filmu umrzesz z powodu zatrucia alkoholowego) .
W rzeczywistości ta historia jest tak wątpliwa, że nawet Trump nie mógł jej powtórzyć bez dodania ważnego zastrzeżenia: „Nie wiem, czy to prawda, ale taką historię usłyszałem od Bibiego [Netanjahu]”.
Ale po co, ach po co, głównodowodzący miałby tak dokładnie zacierać ślady?
Być może dlatego, że dramatyczne wydarzenia tego lotu przeczą prawom fizyki i inżynierii lądowej. Według tabeli danych z FlightRadar24, którą można pobrać w pliku CSV, samolot spadł z niewiarygodnej wysokości 16 150 stóp (ok. 4950 m) w niecałe 30 sekund.
Czy Boeing 737 Max 8 rzeczywiście przetrwa tak drastyczne zniżanie? Według pilotów, z którymi CNN przeprowadziło wywiad na żywo, aby (nieumyślnie) obalić całą wersję wydarzeń, taki scenariusz wydaje się nie do pomyślenia dla doświadczonych ekspertów lotnictwa.
Jak powiedział Aaron Murphy, zawodowy pilot i instruktor lotniczy, prezenterce CNN Erin Burnett w niezamierzonym, demaskatorskim fragmencie: „Niektóre liczby, które początkowo widzimy w raportach, nie mają dla mnie sensu, bo przy tak szybkim zniżaniu samolot całkowicie się rozpadnie”. Być może zdając sobie sprawę z tego, co właśnie powiedział, Murphy szybko dodał: „Więc liczby z pewnością ulegną zmianie, kiedy otrzymamy wstępny raport”, przyznając tym samym, że celem każdego dochodzenia w sprawie tego incydentu będzie manipulowanie danymi, aby uczynić je bardziej wiarygodnymi.
Murphy nie był jedynym, który wyraził niedowierzanie wobec tego konkretnego manewru akrobacyjnego. Ekspert ds. bezpieczeństwa lotów Steve Arroyo powiedział agencji AP: „Jestem po prostu zdumiony, że samolot się nie rozpadł”, a ekspert ds. bezpieczeństwa lotów Jeff Guzzetti zgodził się: „To niesamowite, że udało im się wyjść z tego nurkowania”.
Tym, co czyni jeszcze bardziej niezwykłym fakt, że samolot zdołał wyjść z nurkowania, jest fakt, że siła działająca na niego była rzeczywiście na tyle duża , że oderwała ster kierunku od ogona. Fakt, że izraelscy piloci po służbie, którzy akurat chcieli i byli w stanie przejąć kontrolę nad lotem, zdołali wylądować pomimo braku steru kierunku i wycieku płynu hydraulicznego, dodaje tej historii kolejny stopień nieprawdopodobieństwa.
O tak, a potem jest jeszcze cała absurdalna historia o tym, jak izraelski hydraulik, który nigdy w życiu nie pilotował samolotu, zdołał odzyskać kontrolę nad maszyną podczas tego niemożliwego zniżania, wykorzystując umiejętności, które nabył oglądając programy telewizyjne o dochodzeniach w sprawie katastrof lotniczych.
A jest jeszcze fakt, że ktokolwiek na pokładzie zdołał zbliżyć się do kokpitu podczas tego niewyobrażalnie stromego zejścia .
Pojawia się też pytanie, jak to możliwe, że pasażerowie nie tylko zdołali stać przy drzwiach kokpitu podczas tego szaleństwa, ale także sfilmować całą scenę telefonami komórkowymi.
Wiesz, gdybym nie wiedział lepiej, powiedziałbym, że coś w tej historii nie jest do końca w porządku.
…Ale bez obaw, ludzie! Izrael zbadał incydent i ustalił, że domniemany porywacz i drugi pilot był (chwileczkę) „samotnym wilkiem”; więc nie ma tu nic więcej do zobaczenia i niczego do odkrycia w toku dalszego śledztwa. Wszyscy możecie uwewnętrznić narrację, że to był absolutnie autentyczny (i bardzo przerażający) atak terrorystyczny i wrócić do życia w strachu przed muzułmańskimi straszydłami, które zawsze czyhają na nas.
I na koniec – czy Izraelczycy kiedykolwiek skłamali w sprawie ataku terrorystycznego?
PRZEŁAMANIE PARADYGMATU TERRORU
To prawie oczywiste, ale i tak to powiem: Izrael nie jest odosobnionym przypadkiem w panteonie narodów. Każdy kraj na świecie, w tym Kanada, Rosja, Japonia, Wielka Brytania i (oczywiście) Stany Zjednoczone, w którymś momencie brał udział w atakach terrorystycznych pod fałszywą flagą. Każdy z nich mógłby być tematem takiego artykułu redakcyjnego.
Jednak teraz, gdy Izrael aktywnie przeprowadza czystki etniczne w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, opierając się na ciągłych prowokacjach pod fałszywą flagą, ważne jest, abyśmy zwrócili uwagę na długą historię Izraelczyków wykorzystujących terror – zwłaszcza terror pod fałszywą flagą – do realizacji swoich celów politycznych.
Jeśli jednak liczymy na to, że polityczni sojusznicy Izraela wskażą na tę historię i ujawnią te incydenty pod fałszywą flagą jako krwawy teatr polityczny, to ewidentnie pokładamy zaufanie w niewłaściwych ludziach.
Czy ktokolwiek w 2026 roku naprawdę wierzy, że Trump – który po raz kolejny potwierdził, że Izrael jest „największym sojusznikiem” USA i który właśnie podpisał umowę o dostarczeniu Izraelowi pakietu pomocy wojskowej o wartości 2,8 miliarda dolarów, obejmującego całą gamę potężnych bomb o masie 2000 funtów – sprzeciwi się Bibiemu i jego kłamstwom? Ten sam Trump, który właśnie powtórzył prasie „cudowną” historię o izraelskim hydrauliku – wyłącznie na podstawie słów Bibiego?
Nie, rozwiązanie tej zagadki „fałszywej flagi” nie przyjdzie od ludzi, którzy zagłosują na kolejnego mieszkańca bagien z Waszyngtonu (lub Ottawy, Londynu, Tokio czy Moskwy), by odważnie stanął do walki i powiedział światu prawdę. W rzeczywistości problem terroryzmu pod fałszywą flagą zostanie rozwiązany dopiero wtedy, gdy ludzie przestaną dawać się nabierać na to oszustwo. Dopóki ludzie będą jednoczyć się wokół swoich politycznych przywódców po każdym brutalnym akcie terroryzmu, sztuczka pod fałszywą flagą pozostanie skuteczną bronią w arsenale tych kakistokratów. [ rządy ludzi najgorszych, najmniej kompetentnych lub najbardziej cynicznych. ]
Jeśli w tym wszystkim jest jakaś pozytywna strona, to taka, że nigdy wcześniej tak duża część opinii publicznej nie była tak chętna do kwestionowania tych incydentów tak szybko i na bieżąco. Szybkość, z jaką sprawa Flydubai została ujawniona w internecie, wreszcie daje promyk nadziei, że ludzie nie dadzą się już nabrać na te same oszustwa, co wcześniej.
Być może analizując historię wydarzeń pod fałszywą flagą, tak jak to opisano w tym artykule, będziemy mogli zmienić kalkulacje, które sprawiają, że organizowanie brutalnych aktów terrorystycznych jest tak atrakcyjne dla osób sprawujących władzę polityczną.
Ostatecznie terroryzm „fałszywej flagi” działa tylko wtedy, gdy nie wiemy, kto go naprawdę popełnia. Gdy zrozumiemy, jak działają te wydarzenia i nie pozwolimy politykom i ich posłusznej prasie na łamanie kłamstw na temat tych ataków, prawdziwi terroryści zostaną rozbrojeni.
W zeszłym miesiącu rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow wygłosił przemówienie programowe podczas czwartego międzynarodowego forum ‚Dialogue On Fakes’ (Dialog o Fake Newsach), zorganizowanego przez Global Fact-Checking Network (GFCN). Rozpoczął od ostrzeżenia, że „burzliwe strumienie informacji zalewają życie ludzi, a wykorzystanie nowoczesnych technologii może sprawić, iż każda wiadomość – nawet niesprawdzona czy bezczelnie wprowadzająca w błąd – błyskawicznie dotrze do milionów, jeśli nie miliardów osób”. Następnie osądził ofensywę fake newsów Zachodu przeciwko Rosji w szerszym kontekście strategicznym.
Słowami Ławrowa: „Wojna informacyjna przeciwko nam rozpoczęła się na długo przed specjalną operacją wojskową – tuż po tym, jak Rosja (wraz z objęciem urzędu przez prezydenta Putina na początku lat 2000.) zaczęła uwalniać się od neokolonialnych form współpracy z naszymi zachodnimi partnerami, prowadzić niezależną politykę oraz powracać do swoich tradycji, zwyczajów i korzeni”. Wskazał również, jak fake newsy poprzedziły zachodnią agresję na Jugosławię i Irak, zanim przeszedł do przykładów związanych z Rosją.
Zaliczył do nich m.in. rzekome otrucie Skripalów nowiczokiem, okoliczności odrębnego przypadku otrucia Nawalnego i jego późniejszej śmierci, a także niedawną operację typu false flag z użyciem dronów na lotnisku w Lipsku. Następnie Ławrow poświęcił wiele uwagi opisowi operacji typu ‚fałszywa flaga’ w Buczy – wydarzenia, o którym Rosja, jak stwierdził, nie chce pozwolić zapomnieć, nawet gdy „temat ten zniknął później z międzynarodowej przestrzeni medialnej, jakby nigdy nie istniał”, ponieważ tak dobitnie ukazuje on zakłamanie Zachodu. Był to również moment o kluczowym znaczeniu historycznym.
Ławrow przypomniał wszystkim, że operacja ‚fałszywej flagi’ w Buczy nastąpiła po wycofaniu się Rosji spod Kijowa w ramach ‚gestu dobrej woli’, mającego ułatwić finalizację toczących się wówczas rozmów pokojowych. Następnie wydarzenie to zostało wykorzystane przez byłego premiera Wielkiej Brytanii Borisa Johnsona do przekonania Zełenskiego, by wycofał się z tych negocjacji. Gdyby nie przeprowadzono operacji ‚fałszywej flagi’ w Buczy, Zełenski – w oczach opinii publicznej – nie miałby równie przekonującego (pozornie) powodu do kontynuowania walk. Reszta jest historią.
W kontekście zapobiegania podobnym, brzemiennym w skutki historyczne operacjom typu false flag w przyszłości, Ławrow powiedział: „Istnieje wiele incydentów takich jak Bucza czy innych, o których wcześniej wspomniano. Oczywiście wymagają one dalszego wyjaśnienia. Jestem przekonany, że organizacja będzie zainteresowana tym, by nie dopuścić do zaśmiecania przestrzeni informacyjnej wierutnymi kłamstwami – kłamstwami, które aktywnie podważają dążenie do zacieśniania relacji, normalizacji stosunków i współpracy między wszystkimi państwami, a zamiast tego sieją niezgodę i nienawiść oraz ukrywają prawdę”.
Co tak naprawdę wydarzyło się w Buczy? – Były francuski żołnierz Adrien Bocquet był tam i prawie przypłacił to życiem.
Znaczenie wystąpienia Ławrowa polega na tym, że przypomniał on wszystkim o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów; w przypadkach Jugosławii i Iraku doprowadziły one dosłownie do wojen, a w sytuacji konfliktu na Ukrainie – przedłużyły go do tego stopnia, że niemal pół dekady później stał się on de facto wojną bez końca. Fake newsy mogą zatem nieść ze sobą znacznie poważniejsze skutki niż tylko wywoływanie niechęci do jakiegoś kraju, gdyż obecnie są nierozerwalnie związane z kreowaniem społecznego przyzwolenia na wojnę.
Świadomość tego faktu podkreśla znaczenie GFCN. Bez przesady można stwierdzić, że zadania członków tej organizacji dotyczą kwestii o tak wielkiej wadze, jak wojna i pokój. Celem ich globalnej sieci jest szybkie obalanie fake newsów podżegających do wojny – takich jak przykłady wymienione przez Ławrowa – oraz szeroko zakrojone rozpowszechnianie materiałów prostujących wśród odbiorców, których przyzwolenie na nadchodzącą agresję ma zostać uzyskane właśnie za pomocą tych dezinformacyjnych środków. Dzięki temu można by potencjalnie zapobiec niektórym przyszłym wojnom.
Według analityka geopolitycznego Pepe Escobara, eskalacja działań wojennych między Arabią Saudyjską a Jemenem przeradza się w kryzys egzystencjalny dla saudyjskiej rodziny królewskiej. W wywiadzie udzielonym 11 października Escobar relacjonuje prośbę Rijadu o pomoc dla Pekinu, obecność izraelskich oficerów wywiadu w stolicy Arabii Saudyjskiej oraz odmowę Pakistanu i Turcji bezpośredniego udziału w wojnie z Ansar Allah.
Szczególnie istotny jest fakt, że wysoki rangą oficer izraelskiego wywiadu wojskowego miał osobiście uczestniczyć w konsultacjach w Rijadzie.
Arabia Saudyjska najwyraźniej desperacko poszukuje wyjścia z wojny z Jemenem. Według dziennikarza i analityka geopolitycznego Pepe Escobara, władze Arabii Saudyjskiej skontaktowały się bezpośrednio z Chinami i zwróciły się o wsparcie dyplomatyczne. Escobar oświadczył w wywiadzie udzielonym 11 października, że krótko wcześniej otrzymał potwierdzenie tych informacji za pośrednictwem kontaktów w Chinach. Jednak Pekin nie otrzymał oficjalnego potwierdzenia. Interwencja Chin i pośredniczenie w zawieszeniu broni między Rijadem a Ansar Allah, jego zdaniem, stanowiłyby znaczący sukces dyplomatyczny Pekinu i dodatkowo wskazywałyby na zmieniający się układ sił w Azji Zachodniej.
Znaczenie takiego posunięcia wykracza daleko poza Jemen. Chiny utrzymują stosunki z Jemenem od dziesięcioleci, które, według Escobara, sięgają czasów maoizmu. Jednocześnie Arabia Saudyjska jest kluczowym dostawcą energii dla chińskiej gospodarki. Skuteczna mediacja mogłaby ustabilizować stosunki energetyczne i jeszcze bardziej wzmocnić wpływy Pekinu w regionie. Escobar wskazuje również na rosnące znaczenie juana w handlu energią i przewiduje, że w dłuższej perspektywie Chiny mogłyby domagać się całkowitego rozliczenia importu energii z Arabii Saudyjskiej w chińskiej walucie. Jednak chińska mediacja pozostaje możliwością, a nie potwierdzonym porozumieniem dyplomatycznym.
Generał izraelski w Rijadzie: Nowe oznaki współpracy wojskowej
Szczególnie poważne są oświadczenia innego uczestnika rozmowy, który przedstawia się jako „Pan Z” i twierdzi, że ma wysoko postawione kontakty w pakistańskim wywiadzie. Według niego, izraelski generał dywizji z wywiadu wojskowego przebywa w Rijadzie wraz z innymi izraelskimi oficerami wywiadu. Informacje te rzekomo pochodzą od pakistańskiego oficera, który również przebywa w stolicy Arabii Saudyjskiej i miał wgląd w istotne rozmowy. Uczestnik zeznał, że w ciągu kilku godzin dwukrotnie potwierdził te informacje.
Według doniesień, przedstawiciele izraelskiego wywiadu nie tylko pełnią rolę obserwatorów, ale aktywnie uczestniczą w konsultacjach wywiadowczych Arabii Saudyjskiej. Świadkami tej współpracy byli również pakistańscy żołnierze. Escobar postrzega to jako potwierdzenie, że wojna w Jemenie coraz bardziej przekształca się we wspólną operację Arabii Saudyjskiej, Izraela i Stanów Zjednoczonych. Wskazuje na zaangażowanie amerykańskiego regionalnego dowództwa CENTCOM oraz informacje o co najmniej 110 amerykańskich specjalistach, doradcach wojskowych i ekspertach technicznych, którzy podobno zostali już włączeni do operacji saudyjskich.
Dane te opierają się na kontaktach wywiadowczych opisanych w wywiadzie; nie przedstawiono żadnych publicznie dostępnych dowodów potwierdzających obecność izraelskiego generała dywizji ani deklarowanej liczby amerykańskich specjalistów. Jeśli jednak okaże się to prawdą, będzie to świadczyć o znacznie bliższej współpracy operacyjnej między Rijadem a Izraelem, niż oficjalnie przyznawano do tej pory.
Escobar zwraca uwagę, że Arabia Saudyjska zorganizowała międzynarodową koalicję przeciwko Ansar Allah w 2015 roku, w skład której wchodziły Zjednoczone Emiraty Arabskie, i która uzyskała wsparcie Waszyngtonu. Uważa on, że obecna współpraca z siłami amerykańskimi i prawdopodobnie izraelskimi stanowi odrodzenie tej koalicji w zmienionych okolicznościach militarnych. Pomimo wsparcia Zachodu, Arabia Saudyjska od lat nie zdołała ostatecznie pokonać Ansar Allah. Escobar uważa, że kolejna inwazja lądowa jest praktycznie niemożliwa, ponieważ nie ma wystarczającej liczby żołnierzy ani woli politycznej do przeprowadzenia takiej kampanii.
Pakistan i Turcja rysują granicę
Dla Mohammeda bin Salmana sytuację dodatkowo komplikuje fakt, że, według uczestników rozmów, dwaj ważni partnerzy muzułmańscy nie są gotowi do bezpośredniej wojny z Ansar Allah. Pakistan ogranicza swoją obecność wojskową do ochrony świętych miast Mekki i Medyny. Wojska pakistańskie nie stacjonują na południowej granicy z Arabią Saudyjską i nie biorą udziału w operacjach bojowych przeciwko jemeńskim siłom zbrojnym. Wspomniane pakistańskie myśliwce JF-17 stacjonują również w bazie lotniczej im. Króla Abdulaziza, daleko od granicy z Jemenem.
Ta niechęć jest wyraźnie przypisana w rozmowie wewnętrznej sytuacji politycznej w Pakistanie. Rozmówca wskazuje na dużą populację szyitów w kraju, którą szacuje na około 40 milionów i opisuje jako w dużej mierze wspierającą Jemen. Jego zdaniem bezpośrednie zaangażowanie militarne przeciwko Ansar Allah mogłoby wywołać poważne reperkusje polityczne w kraju. Według jego kontaktów, dowódca armii Asim Munir i minister spraw wewnętrznych Mohsin Naqvi również nie są zainteresowani taką eskalacją. Stanowiska te są jednak ocenami i pośrednio przekazanymi oświadczeniami, a nie oficjalnymi deklaracjami obu polityków udokumentowanymi w wywiadzie.
Escobar opisuje podobne stanowisko wobec Turcji. Opierając się na rozmowach z tureckimi kontaktami, w tym naukowcami i obserwatorami politycznymi, dostrzega niewielkie poparcie w społeczeństwie tureckim dla bezpośredniego zaangażowania w wojnę w Arabii Saudyjskiej. Jego rozmówca twierdzi ponadto, że Ankara jednoznacznie odrzuciła takie zaangażowanie. Według obu mężczyzn oznacza to, że pomimo relacji obronnych, władze Arabii Saudyjskiej nie mogą liczyć na interwencję militarną tych partnerów przeciwko Jemenowi.
Wojna dociera do saudyjskiego centrum władzy.
Podczas gdy Rijad zabiega o wsparcie, sytuacja militarna eskaluje. Escobar nawiązuje do ataku rakietowego na Międzynarodowy Port Lotniczy im. Króla Chalida w Rijadzie, w którym pocisk rzekomo uderzył między terminalami 2 i 3, zabijając, według niego, obywatela amerykańskiego. Ostrzega, że Waszyngton może wykorzystać ten incydent jako pretekst do bezpośrednich ataków na Ansar Allah. Rozmowa nie zawiera niezależnego potwierdzenia liczby ofiar, którą podaje.
Escobar interpretuje jemeńskie ataki jako element strategii, którą Ansar Allah uzasadnia formułą „blokada przeciwko blokadzie” i „lotnisko przeciwko lotnisku”. Po tym, jak saudyjskie ataki dotknęły również lotnisko w Sanie, jemeńskie władze uważają saudyjskie lotniska i instalacje wojskowe za potencjalne cele odwetu. Według Escobara ruch ten znacznie rozszerzył swoje zdolności militarne i realizuje długoterminową, skrupulatnie zaplanowaną strategię, wykraczającą daleko poza pojedyncze ataki rakietowe.
Kontrola nad zachodnim wybrzeżem Jemenu i strategiczną cieśniną Bab al-Mandab ma szczególne znaczenie. Escobar opisuje niedawne zdobycze terytorialne Ansar Allah jako pierwszy etap kompleksowego planu militarnego. Następnie ma nastąpić zdobycie Taiz i Marib, a potencjalnie, w dłuższej perspektywie, ekspansja na południowe regiony przygraniczne Arabii Saudyjskiej. Nawiązuje do historycznych roszczeń terytorialnych Jemenu do trzech południowych prowincji Arabii Saudyjskiej. Przedstawia ideę odzyskania tych terytoriów jako potencjalny, późniejszy etap strategii jemeńskiej, a nie jako już trwającą kampanię.
Według niego, planowanie to opiera się na coraz skuteczniejszej jemeńskiej strukturze wywiadowczej. Osoba kontaktowa w Jemenie wyjaśniła mu, że decyzja o nałożeniu blokady morskiej na Arabię Saudyjską zapadła po tym, jak jemeńskie służby wywiadowcze otrzymały informacje o zbliżającej się, pełnej ofensywie amerykańskiej przeciwko całej tzw. Osi Oporu. Informacje te zostały następnie porównane z Iranem. Escobar przypisuje również wybór konkretnych celów wojskowych, w tym samolotu na saudyjskim lotnisku, podobnym informacjom wywiadowczym.
Walka o władzę w saudyjskiej rodzinie królewskiej?
Według informacji przedstawionych podczas wywiadu, kryzys może teraz ogarnąć sam saudyjski system władzy. „Pan Z” donosi o narastających napięciach między następcą tronu, księciem Mohammedem bin Salmanem, a ministrem obrony, księciem Chalidem bin Salmanem. Podobno doszło między nimi do otwartych starć na tle prowadzenia wojny. W saudyjskim aparacie władzy i wśród wpływowych plemion podobno już formują się różne frakcje.
Osoba udzielająca wywiadu opisuje grupę wokół ministra obrony i inną wokół następcy tronu. Według tej relacji Mohammed bin Salman próbuje wywrzeć większy wpływ na wynik wojny, nie osiągając jednak pożądanych rezultatów. Ta relacja również opiera się wyłącznie na kontaktach wymienionych w wywiadzie i nie może zostać niezależnie zweryfikowana na podstawie transkryptu.
Escobar przypisuje potencjalnej destabilizacji saudyjskiej rodziny królewskiej dalekosiężne znaczenie geopolityczne. Dla niego ród Saudów jest centralnym filarem amerykańskiej potęgi w Azji Zachodniej. Według jego szacunków upadek monarchii nie tylko zmieniłby Arabię Saudyjską, ale także zachwiałby całą regionalną architekturą bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych.
Dlatego opisuje konflikt między Rijadem a Saną jako wojnę, która nabiera coraz większego znaczenia egzystencjalnego dla obu stron.
Iran przygotowuje się do dalszej eskalacji.
Równolegle z wydarzeniami w Jemenie, uczestnicy dyskusji spodziewają się ponownej eskalacji działań wojennych przeciwko Iranowi. Escobar oświadczył, że rozmawiał z irańskimi dyplomatami w weekend. Według niego, w aparacie dyplomatycznym panuje przekonanie o nieuchronności kolejnej wojny. Niektórzy z jego kontaktów spodziewają się eskalacji przed amerykańskimi wyborami uzupełniającymi, inni – bezpośrednio po nich.
Iran jest przygotowany na różne scenariusze i zidentyfikował już cele potencjalnych ataków wyprzedzających, gdyby pojawił się nieuchronny atak amerykańsko-izraelski. Jego rozmówca dodał, że irańscy partnerzy mówili o nowych systemach uzbrojenia, których możliwości mogłyby zaskoczyć przeciwników. Wspomniano o prędkościach Mach 10 i wielu głowicach, ale rozmówcy odmówili podania bardziej szczegółowych informacji na temat tych systemów.
Według tych doniesień Teheran zakłada, że Izrael może próbować sprowokować Waszyngton do kolejnej ofensywy militarnej. Iran spodziewa się zaatakować cele izraelskie, jeśli Izrael weźmie w niej udział. Oświadczenia te odzwierciedlają oceny kontaktów, na które powołują się Escobar i jego rozmówca; nie potwierdzają one ani planowanego ataku amerykańskiego, ani faktycznej gotowości operacyjnej wspomnianych nowych systemów uzbrojenia.
Dla Escobara wydarzenia w Jemenie i Iranie są teraz bezpośrednio powiązane. Wojna z Ansar Allah może stać się punktem wyjścia do znacznie większej konfrontacji regionalnej. Jednocześnie dostrzega on w Jemenie czynnik, który od dawna jest niedoceniany przez rządy Zachodu: organizację polityczną, odporność militarną i gotowość ruchu do kontynuowania przedłużającej się wojny.
Jego wniosek jest daleko idący: w jego ocenie Arabia Saudyjska stoi nie tylko w obliczu porażki militarnej, ale potencjalnie w obliczu kryzysu całej swojej regionalnej potęgi. Fakt, że Rijad podobno prosi Chiny o pomoc, podczas gdy Pakistan i Turcja odmawiają bezpośredniego zaangażowania w wojnę, a przedstawiciele izraelskiego wywiadu rzekomo prowadzą konsultacje w stolicy Arabii Saudyjskiej, podkreśla skalę opisywanej przez niego sytuacji.
Czy Pekin rzeczywiście podejmie się mediacji, czy domniemane wewnętrzne walki o władzę w Rijadzie potwierdzą się i czy Waszyngton ponownie zainterweniuje bezpośrednio w wojnę, pozostaje kwestią otwartą. Na razie pewne jest jedynie to, że Escobar i jego rozmówca ostrzegają przed niebezpieczną eskalacją, której konsekwencje, ich zdaniem, mogą sięgnąć daleko poza granice Jemenu.
=====================================
mail:
Trump mówi: Żadnego ataku na Iran przed wyborami uzupełniającymi
Polityk Konfederacji Krzysztof Bosak odniósł się w obszernym wpisie w mediach społecznościowych do zjawiska True Crime Community na TikToku.
Zażądał skorygowania algorytmu platformy albo jej całkowitego zakazu w Polsce. Przekonywał, że proces wciągania młodzieży w fascynację złem należy nazywać „deprawacją”, a nie „radykalizacją”.
Wpis Bosaka to pokłosie fali przemocy, jaka przetacza się przez polskie szkoły. Najpierw mieliśmy do czynienia z atakiem 19-letniego nożownika w jednej ze szkół w Ostrołęce, który ranił dziewięć osób. Dzień później w szkole podstawowej w Leszczydole-Nowinach pod Wyszkowem zaatakował 15-latek. W wyniku tego ataku zginęła 37-letnia woźna, a ranny został m.in. dyrektor placówki, który finalnie obezwładnił nastolatka.
W związku z aktami przemocy, do których doszło na terenie szkół, skontrolowanych zostało dotychczas blisko 80 tys. placówek, zatrzymano 135 osób w całym kraju – poinformowała w poniedziałek z rana policja.
Do sprawy w obszernym wpisie w mediach społecznościowych odniósł się Bosak. Wskazuje na zjawisko True Crime Community, czyli internetowej subkultury skupionej wokół fabularyzowanych opowieści o prawdziwych zbrodniach, która na TikToku przeradza się w miejsce kultu sprawców.
„True Crime Community na TikToku to wylęgarnia młodzieżowego terroru, miejsce wchodzenia w fascynację nim i robienia idoli ze sprawców zbrodni” – napisał Bosak.
Polityk postawił platformie warunek. „Albo TikTok skoryguje swój algorytm (potrzebujemy jawności algorytmów i opcji wyłączenia ich przez użytkownika!) i odetnie te treści z podpowiedzi dla polskiej młodzieży albo powinien zostać wyłączony w Polsce” – zażądał.
Deprawacja kontra radykalizacja
Zdaniem Bosaka dwa pojęcia są błędnie używane zamiennie w debacie o młodzieżowej przemocy.
„Proces wciągania młodzieży w fascynację złem należy nazywać «deprawacją», a nie «radykalizacją»” .
„Deprawacja to rozszerzanie społecznego oddziaływania zła, poprzez oswajanie ze złem, wciąganie w zło, usprawiedliwianie go i estetyzowanie go. Deprawacja może dotyczyć przemocy, używek, seksualności, pieniędzy etc. i nie musi mieć kontekstu ideologicznego” – wyjaśniał polityk.
Radykalizacja to według niego coś innego, to „zmiana przekonań w zakresie wyznawanego światopoglądu lub ideologii, w kierunku bardziej rewolucyjnych celów społecznych i bardziej siłowych metod”. Jak dodał, „zradykalizować może się ktoś, kto wyznaje i praktykuje jakąś doktrynę. Np. od prawicy do prawicowego ekstremizmu, od lewicy do lewicowego ekstremizmu, od umiarkowanego islamu do fundamentalizmu muzułmańskiego, od okultyzmu do satanizmu itd.”.
Na tym tle Bosak ocenił, że ostatnie ataki nastolatków nie noszą znamion radykalizacji ideologicznej. „Ostatnie młodzieżowe akty terroru – z tego co wiemy dotychczas – nie mają żadnej z tych cech. Sprawcy nie działali w celu osiągnięcia jakichkolwiek celów wynikających z ideologii, ale w celu dokonania czegoś ich fascynującego, zdobycia sławy, a być może także w celu przełamania poczucia pustki, cierpienia i bezsensu własnej egzystencji” – pisze.
„Zbrodnia i sława nadające sens ludzkiej egzystencji oraz pobrzmiewający w tle kult siły i pogarda dla norm oraz dla słabości to typowy opis deprawacji” – diagnozuje polityk Konfederacji.
Trzy zastrzeżenia
Bosak zastrzegł jednak, że jego ocena nie jest ostateczna. „Nie wykluczam, że jeszcze wyjadą nowe konteksty ideologiczne i wówczas zastrzegam prawo do zmiany oceny” – napisał.
Druga uwaga dotyczy złożoności internetowych subkultur. „Warto zaznaczyć, że współczesne subkultury internetowe, podobnie jak dawne subkultury młodzieżowe, mogą wymykać się prostym podziałom, a więc być może należy analizować usytuowanie sprawców zbrodni na osi deprawacja–radykalizacja” – podkreśla.
Trzecie zastrzeżenie polityka przenosi ciężar odpowiedzialności na dorosłych i instytucje kultury. „Samo pojęcie «deprawacji» zakłada pierwotne wpojenie norm moralnych przez rodzinę i społeczeństwo, a następnie ich porzucenie. Pytaniem otwartym jest czy proces transmisji norm z pokolenia na pokolenie jeszcze działa?” – pyta Bosak.
