W wywiadzie z Glennem Diesenem, pułkownik Lawrence Wilkersonen.wikipedia.org/wiki/Lawrence_Wilkerson, były szef sztabu sekretarza stanu USA (Colin’a Powell’a), wyjaśnił, w jaki sposóbUSA oraz zachodnie służby wywiadowcze ukształtowały krajobraz polityczny w Europie i „nauczyły psy szczekać”.
* „Przekupiliśmy redaktorów gazet”
* „Przekupiliśmy przywódców związków zawodowych”
* „Przekupiliśmy parlamentarzystów”
* „Przekupiliśmy dwóch sekretarzy generalnych: Jensa Stoltenberga i Marka Rutte”
* „Przekupiliśmy całe kraje, jeśli chodzi o ich aparat polityczny i czynniki, które na nie wpływają”
Według Wilkersona, proces ten uległ przyspieszeniu po 2002 roku, kiedy to zainwestowano miliardy dolarów, wykorzystując jako narzędzie agencję USAID.
Pułkownik wskazuje na CIA, MI6 oraz, w pewnym stopniu, Mossad jako podmioty zaangażowane w budowę opisywanego systemu wpływów.
Zaprojektowano, skonstruowano i sfinansowano system polityczny tak, by zapewnić, że Europa będzie postępować zgodnie z amerykańskimi interesami strategicznymi.
Wywiad został opublikowany 19 sierpnia 2026 r. w podcaście *Glenn Diesen – Greater Eurasia*.
W tej opowieści gnoza nie jest marginesem, lecz głównym motorem dziejów. Raz przebiera się za renesansowy humanizm, raz za reformację, raz za masonerię, raz za psychoanalizę, raz za rewolucję francuską, raz za bolszewizm, raz za współczesne ideologie, które udają, że są „naukowe”. Wszędzie ten sam refren: człowiek może wejść na miejsce Boga. A gdy człowiek naprawdę w to uwierzy, to potem mamy to, co mamy: od Pico della Mirandoli po Freuda, od Lutra po Kalwina, od Newtona z alchemią w kieszeni po współczesnych proroków postępu, którzy każdą bzdurę opatrują pieczęcią „naukowo udowodnione”.
Materiał tytułowy
Dziś chciałabym, byśmy zastanowili się, na czym polega siła gnostycyzmu, gnozy, co pozwala jej trwać przez dwa tysiące lat [ależ więcej… md] i nic nie wskazuje na to, by gnoza zeszła do podziemia czy dokonała jakiejś abdykacji.
Ma się coraz lepiej. I tu, żeby o tym porozmawiać, zastanowić się, trzeba wrócić do mitu gnostyckiego, do tej pierwotnej idei, na czym polegało stworzenie w doktrynie gnostyckiej. Otóż według gnostyków to demiurg stworzył świat, Bóg zła, ale w człowieku została uwięziona iskra boża, pneuma, która mu pozwala poprzez wiedzę, poprzez gnozę, wtajemniczenie, wszelkie formy poznania, ale niezmysłowego i nienaukowego, tylko wszelkiego innego rodzaju poznania ezoterycznego, odkryć w sobie tę iskrę i sprawić, żeby ona się uwolniła z materii, żeby dokonała zjednoczenia z pleromą, czyli z bóstwem, z tą jednią bóstwem.
W różnych odmianach gnozy i gnostycyzmu jest to różnie definiowane. I właśnie w tej idei, tego pierwiastka bożego w człowieku tkwi następna taka idea, doktryna gnostycka określana jako samozbawienie. Otóż to przeświadczenie gnostyków o tym, że w nich istnieje ta iskra boża, czyli ten duch, który pozwala na osiągnięcie stanu bóstwa, czy stanu statusu równego Bogu.
Ona wprowadza ideę samozbawienia, czyli gnostyk już nie oczekuje na zbawiciela, na zbawienie, które przychodzi z zewnątrz, na wybawienie, które osiąga się za pomocą modlitwy, uczynków, miłości, miłosierdzia.
Idea samozbawienia rodzi kolejne przeświadczenia i mity, które pozwalają, że jest to tak bardzo uwodzące dla człowieka.
Jeżeli człowiek może zbawić się sam, jeżeli nie potrzebuje żadnych czynników zewnętrznych, to rodzi w człowieku wielką pychę. Ale to jest również uwodzące. To jest to przeświadczenie o ludzkiej mocy, o tym samostanowieniu i o tej wolności, która pseudo wolności albo wolności inaczej zdefiniowanej, która płynie właśnie z przeświadczenia o samozbawieniu.
Cała idea gnostycka jest przywłaszczeniem religijnej idei zbawienia. W ogóle wszystkich systemów, czy to kulturalnych, czy ideowych, czy politycznych
Przywłaszczenie polega na tym, że zarówno symbole, jak i idee, jak i nawet pojęcia, które występują w tamtych systemach są przez gnostyków przejmowane, przywłaszczane i ujmowane w sposób antynomiczny – wszystko jest odwrócone o 180 stopni, dobro jest złem, wolność jest niewolną i tak dalej.
Negacja prawa moralnego, to jest negacja często prawa normatywnego, to jest negacja biologii jako takiej i natury, bo natura to jest utożsamiana ze złem i to daje gnostykowi poczucie niezwykłej wolności.
Dlaczego Waszyngton może rozpocząć wojnę, ale nie może jej zakończyć
W Halloween Donald Trump oznajmił gościom, że irańskie obiekty jądrowe zostały zamknięte. Nadal trzeba było zająć się „jedną lub dwiema lokalizacjami”, ale można to było zrobić „w 10 minut”. Dzień później Said Mohammad Marandi, profesor z Teheranu i były doradca irańskich negocjatorów nuklearnych, wyjaśnił Glennowi Diesenowi, co ajatollah Chamenei powiedział dowództwu sił zbrojnych: jeśli wojna się powtórzy, Iran zadecyduje, kiedy się skończy.
Pepe Escobar, nadając z Szanghaju, ujął to w następujący sposób dla strony amerykańskiej: nad wyjściem z budynku neonowymi literami widniał napis „strategiczna porażka”, widoczny dla całego świata.
Dwa zdania, dwa pojęcia czasu. Jedno liczy się w minutach i dniach, drugie w dekadach. Dekady mają konkretny sens: Escobar odzwierciedla pogląd irańskich przywódców, że Iran jest oblężony od około pięćdziesięciu lat, od rewolucji z 1979 roku. Oblężenie oznacza tu permanentny stan ani wojny, ani pokoju: sankcje, zamrożone aktywa zagraniczne, groźby militarne, a teraz blokada morska. Z tej perspektywy obecna wojna nie jest wyjątkiem, ale najnowszą eskalacją sytuacji, której Teheran nie chce wygrać w jednej rundzie, lecz zakończyć. Dziesięć minut Trumpa odlicza czas do końca. Moim zdaniem to są prawdziwe informacje dzisiejszych czasów i są ważniejsze niż jakikolwiek pojedynczy raport o wyrzutniach rakiet, wyspach czy kanałach negocjacyjnych.
Zegar w Waszyngtonie
We wtorek Stany Zjednoczone wybrały nową Izbę Reprezentantów i jedną trzecią Senatu. Wszystkie trzy analizowane przeze mnie rozmowy toczą się wokół tej daty. Escobar twierdzi, że decyzja o kolejnym ataku zapadnie po wyborach. Marandi twierdzi to samo. Glenn Diesen rozpoczyna swoją rozmowę od obserwacji z teorii stosunków międzynarodowych: Zgodnie z realizmem politycznym, który postrzega państwa jako aktorów ulegających presji międzynarodowego rozkładu sił, polityka zagraniczna oparta na wewnętrznych terminach politycznych jest z definicji nieracjonalna. Dziś jest to normą. Aby przewidzieć, co zrobi Waszyngton lub Jerozolima, trzeba spojrzeć na ich kalendarze wyborcze.
To coś więcej niż tylko dygresja. Każdy, kto opiera swoje planowanie wojny na cyklach wyborczych i rynkowych, może planować wojny tylko w zgodzie z tymi cyklami. Plany, o których teraz się mówi, wyraźnie to właśnie robią: krótkie, intensywne uderzenia, trzydniowy atak, po którym następuje deklaracja zwycięstwa. W swoim wywiadzie dla Marandiego, moderator Danny Haiphong stawia dokładnie to pytanie: gdzie w takich ramach czasowych mieści się strona irańska? Marandi odpowiada, że nie, i że jest to ten sam błąd, który popełnił Waszyngton w wojnie dwunastodniowej i na początku obecnej wojny. Planują tak, jakby wróg był obiektem nieruchomym.
Marandi proponuje wyjaśnienie, które można interpretować nie psychologicznie, lecz instytucjonalnie. Twierdzi, że amerykańscy eksperci ds. Iranu to często osoby nieznające języka perskiego, z których niektórzy piszą książki o tym kraju, nigdy tam nie będąc, a których zadaniem jest przekazywanie decydentom tego, co chcą usłyszeć. Iran natomiast dobrze zna Stany Zjednoczone: dzięki wieloletniej okupacji w Afganistanie i Iraku, studiom za granicą i znajomości angielskiego jako drugiego języka. Nie mogę zweryfikować, czy ta samoocena jest trafna, a przecież jest to samoocena jednej ze stron. Strukturalnie jest ona jednak wiarygodna: aparat, który generuje wiedzę specjalistyczną zgodnie z potrzebami swoich klientów, opracowuje plany bez sprzeciwu.
Zegar w Teheranie
Teheran kalkuluje inaczej i kalkuluje z tykającym zegarem Waszyngtonu. Marandi mówi o tym otwarcie: Odkąd prezydent Peseschkian wrócił ze Zgromadzenia Ogólnego ONZ, Iran drastycznie zwiększył liczbę statków atakowanych w Cieśninie Ormuz, a także zaostrzył swoje metody, od lekkich dronów po rakiety, ciężkie drony i miny. Statki próbujące przepłynąć bez irańskiego zezwolenia są atakowane. Rezultatem są wyższe ceny energii, a w konsekwencji wyższe ceny nawozów, siarki, helu i oleju napędowego. Według Marandiego kalkulacja ma na celu wywarcie presji na Trumpa przed wyborami. Jednocześnie Teheran oferuje wyjście: minister spraw zagranicznych Araghchi powiedział, że cieśnina może zostać otwarta w ciągu dwóch dni. Dwóch dni, ponieważ kiedy to powiedział, do wyborów pozostały tylko trzy dni.
Można to określić mianem metody kija i marchewki, i Marandi to właśnie robi. Ująłbym to bardziej trzeźwo: Iran wykorzystuje cenę benzyny jako pas transmisyjny w amerykańskiej polityce wewnętrznej. Supermocarstwo, którego polityka zagraniczna opiera się na dacie wyborów, ma zatem dźwignię, którą przeciwnik może pociągnąć bez wysyłania za granicę choćby jednego żołnierza. Fakt, że rozmowy przeczą sobie nawzajem w kwestii tego, czy wybory w ogóle mają znaczenie dla decyzji Trumpa, nie zmienia zasadniczej struktury. (Escobar: niezależnie od wyniku, podjął już decyzję; Marandi: osłabiony Trump byłby bardziej skłonny do negocjacji, ton w liście wiceprezydenta Vance’a jest już inny). W obu interpretacjach data wyborów to tempo, w jakim działa Waszyngton.
Teheran liczy jednak na cel, który nie pokrywa się z żadną datą wyborów: zakończenie oblężenia, o którym wspomniano na początku. Escobar cytuje irańskie władze: chcą zakończyć stan ani wojny, ani pokoju. Siedem warunków, które Marandi opisuje jako „ładnie opakowane” (w rzeczywistości jedenaście, ponieważ niektóre zawierały dwa punkty), sprowadza się do: zamrożenia funduszy, zakończenia blokady morskiej i suwerenności nad cieśninami. A porządek jest częścią sporu. Waszyngton chce zacząć od kwestii nuklearnej; Teheran chce zająć się nią na końcu. Ktokolwiek zacznie, już zagrał swoją kartą – taka jest logika tego sporu o porządek.
Kto zakończy wojnę
Wynika z tego, że jednostka może rozpocząć wojnę, ale tylko wszyscy mogą ją zakończyć. Obecne rozmowy dodają opóźnienie. Ci, którzy potrafią planować jedynie w cyklach tygodniowych, mogą rozpocząć wojnę, ale nie mogą jej zakończyć, ponieważ koniec zależy od przeciwnika, który myśli w kategoriach dekad. Oświadczenie Chameneiego, że Iran ustala koniec, nie jest zatem jedynie zagrożeniem. Opisuje, kto, w danych okolicznościach, kontroluje czas trwania. Do tego dochodzi to, co Marandi mówi o aspekcie materialnym: Iran produkuje tak wiele nowych pocisków, że ma problemy z ich magazynowaniem i buduje podziemne bazy, podczas gdy amerykańskie były na powierzchni. Fakt, że ten sygnał odstraszania jest wysyłany, mówi coś o strategii komunikacji, a niekoniecznie o liczbach.
Ograniczona obrona powietrzna
Materialne sedno sprawy to deficytowy surowiec. Obaj rozmówcy Marandiego mówią o pociskach przechwytujących i systemach obrony powietrznej. Według niego, Waszyngton wycofuje je z Korei Południowej, Japonii i samych Stanów Zjednoczonych, a następnie przekazuje Izraelowi, najwyraźniej nawet nie informując o tym japońskiego rządu. Tymczasem Arabia Saudyjska, która, jak twierdzi, zainwestowała nadwyżki finansowe w amerykańskie akcje i obligacje, jest atakowana jemeńskimi pociskami i dronami bez żadnej ochrony ze strony swoich systemów obronnych.
Kiedy dwie wojny, na Ukrainie i przeciwko Iranowi, toczą się z jednego arsenału, zasoby muszą być rozdzielane, a ten podział ujawnia hierarchię: najpierw Izrael, potem monarchie Zatoki Perskiej, a na końcu sojusznicy w Azji Wschodniej. Marandi porównuje to do Europy: słabnący hegemon przerzuca koszty na państwa frontowe, które sam wciągnął w konflikt. Odwołuje się do byłego inspektora generalnego niemieckich sił zbrojnych, Haralda Kujata, który opisał to zjawisko lata temu. Zasada quid pro quo – ochrona w zamian za lojalność – działa tylko tak długo, jak długo ochrona jest zapewniona. Jeśli staje się ona niedostępna, chronieni muszą dokonać ponownej kalkulacji. Marandi spodziewa się tego samego w Zatoce Perskiej: „Szklane pałace”, jak cytowany przez niego irański urzędnik nazywa monarchie Zatoki Perskiej, postawiły na niewłaściwego konia i będą musiały porozumieć się z Teheranem w taki czy inny sposób.
Język używany do krytyki wojny
Kolejna obserwacja, którą uważam za odkrywczą. Senator Chris Murphy, który został poinformowany o planach ataku na tajnych briefingach, nazwał je „szalonymi”. Według Marandiego w Hajfongu, jego rozumowanie polegało na tym, że zniszczą one rządy prawa i nie osiągną zamierzonych celów. Nie wspomniał o zbrodniach przeciwko ludzkości, nie mówiąc już o ofiarach. Marandi mówi to samo o Obamie podczas kampanii wyborczej: niepotrzebna wojna, wysokie ceny benzyny, ani słowa o ofiarach. Krytyka wojny opiera się na analizie kosztów i korzyści, ponieważ ofiary nie są wliczane do samookreślenia tego systemu jako istoty ludzkie. Można to uznać za moralnie oburzające, podobnie jak czyni to Marandi. Strukturalnie ujawnia to, na co system w ogóle pozwala jako argument.
Sprzeciw wobec własnych źródeł
Nie można pominąć jednej niespójności. Marandi mówi w Hajfongu, że nie ma moralnej różnicy między Trumpem, Bidenem, Obamą i Clinton, a Libia i Syria zostały zniszczone za Obamy. To stwierdzenie dotyczące systemu. Zapytany, dlaczego mimo wszystko toczy się ta wojna, odpowiada, wymieniając konkretne osoby: pieniądze syjonistów, potencjalnie obciążające Trumpa materiały, Epsteina, być może nawrócenie na syjonizm. Sam przyznaje, że to spekulacja. Escobar obstaje przy „arcysocjopacie” i demencji. Każdy, kto dostrzega ciągłość w dziejach czterech prezydentów, nie powinien szukać wyjaśnienia w psychice pojedynczej osoby.
Co pozostaje
Nie wiem, czy strzelanina nastąpi we wtorek, czy następnego dnia, ani nie wiedzą tego osoby, z którymi rozmawiam, niezależnie od tego, jak bardzo Escobar i Marandi mogą się wydawać pewni. Można jednak zidentyfikować głębszą strukturę. Siła, której zdolność do działania zależy od dat wyborów i cen, mierzy się z siłą, która mierzy swoje cele dekadami. Ta pierwsza może zainicjować atak i dyktować narrację mediom. Wydaje się, że wynik nie leży w ich rękach.
+++
Źródła:
Pepe Escobar w rozmowie z prezenterem Zulfikarem, Transition Protocol (nadawany 1/2 listopada 2026 r., nagrany krótko po północy czasu szanghajskiego): https://www.youtube.com/watch?v=lCSOuw6rHrU
+olinsky’ego i seminaria Ramesha Balsekara w Bombaju. Prowadził grupy medytacyjne, a w 2010 roku opublikował swoją pierwszą książkę „Sekret wiecznego szczęścia: Teksty o stawaniu się człowiekiem” (ISBN 978-3-8391-4517-3) pod pseudonimem Manaschu. W 2026 roku opublikował „Wąż moralności: trucizna i odtrutka” (ISBN 978-3-6967-8733-2), w której analizuje osąd moralny jako formę przemocy strukturalnej: https://substack.com/home/post/p-222671216
Rosnące koszty wojny sprawiają, że zwykli Amerykanie znajdują się pod coraz większą presją, podczas gdy politycy odpowiedzialni za finansowanie wojny obserwują gwałtowny wzrost inwestycji.
Politycy kupują akcje spółek naftowych, energetycznych i obronnych na krótko przed wybuchem wojny, starając się w ten sposób czerpać zyski z tych wojen, które sprawiają, że życie przeciętnego Amerykanina staje się coraz bardziej nie do zniesienia.
Amerykanie w końcu zdają sobie sprawę, że politycy, którzy powinni nas reprezentować, tak naprawdę nie pracują dla nas. A kiedy przyjrzeć się, jak działa nasz system polityczny, staje się całkiem oczywiste, dlaczego.
Mamy system polityczny, który pozwala tym samym ludziom, którzy podejmują decyzje dotyczące setek milionów Amerykanów, stać się nieprzyzwoicie bogatymi dzięki podejmowaniu tych samych decyzji.
Członkowie Kongresu zatwierdzają budżety wojskowe, regulują przemysł, uchwalają ustawy dotyczące opieki zdrowotnej, głosują nad polityką gospodarczą, finalizują umowy handlowe, decydują o finansowaniu wojen i otrzymują tajne informacje rządowe. I jakimś cudem ci sami ludzie mogą inwestować miliony dolarów w firmy, które czerpią zyski z ich decyzji.
Jak to w ogóle może być legalne?
Mówimy o politykach, którzy mają dostęp do informacji, za których posiadanie inni trafiliby do więzienia; którzy wiedzą, które branże wkrótce otrzymają miliardy dolarów z pieniędzy podatników; i którzy mogą osobiście czerpać zyski z decyzji podejmowanych na podstawie tych informacji.
Jak absurdalne to jest? Czy wszyscy członkowie Kongresu nie powinni być całkowicie bezstronni?
Jeśli polityk wie, że wojna jest nieunikniona, że ceny ropy naftowej wkrótce gwałtownie wzrosną i że firmy zbrojeniowe wkrótce otrzymają miliardowe kontrakty rządowe, to dlaczego do cholery miałby mieć prawo kupować udziały w tych firmach?
A jeśli ci sami politycy czerpią korzyści za każdym razem, gdy Stany Zjednoczone angażują się w kolejną wojnę, jaką mają finansową motywację, aby głosować za jej zakończeniem?
Bo podczas gdy Amerykanom wmawia się, że muszą dokonywać poświęceń, płacić wyższe ceny i wysyłać miliardy dolarów z podatków za granicę, aby finansować kolejną wojnę, ludzie podejmujący te decyzje mogą usiąść i obserwować, jak rosną ich portfele inwestycyjne.
Naród amerykański płaci za te wojny dwa razy. Raz z naszych podatków, a potem za każdym razem, gdy idziemy na stację benzynową czy do sklepu spożywczego. Tymczasem politycy, którzy decydują o długości trwania tych wojen, zainwestowali pieniądze w firmy, które zarabiają na nich miliardy.
Ludzie odpowiedzialni za finansowanie wojny obserwują, jak ich inwestycje gwałtownie rosną, podczas gdy zwykli Amerykanie cierpią z powodu rosnących kosztów wojny.
Politycy kupują akcje spółek naftowych, energetycznych i obronnych na krótko przed wybuchem wojny, starając się w ten sposób czerpać zyski z tych wojen, które sprawiają, że życie przeciętnego Amerykanina staje się coraz bardziej nie do zniesienia.
Amerykanie w końcu zdają sobie sprawę, że politycy, którzy powinni nas reprezentować, tak naprawdę nie pracują dla nas. A kiedy przyjrzeć się, jak działa nasz system polityczny, staje się całkiem oczywiste, dlaczego.
Mamy system polityczny, który pozwala tym samym ludziom, którzy podejmują decyzje dotyczące setek milionów Amerykanów, stać się nieprzyzwoicie bogatymi dzięki podejmowaniu tych samych decyzji.
Członkowie Kongresu zatwierdzają budżety wojskowe, regulują przemysł, uchwalają ustawy dotyczące opieki zdrowotnej, głosują nad polityką gospodarczą, finalizują umowy handlowe, decydują o finansowaniu wojen i otrzymują tajne informacje rządowe. I jakimś cudem ci sami ludzie mogą inwestować miliony dolarów w firmy, które czerpią zyski z ich decyzji.
Jak to w ogóle możliwe?Mówimy o politykach, którzy mają dostęp do informacji, za które reszta z nas trafiłaby do więzienia; którzy wiedzą, które branże wkrótce otrzymają miliardy dolarów z pieniędzy podatników; i którzy mogą osobiście czerpać zyski z decyzji podejmowanych na podstawie tych informacji.Jak absurdalne to jest?
Jeśli polityk wie, że wojna jest nieunikniona, że ceny ropy naftowej wkrótce gwałtownie wzrosną i że firmy zbrojeniowe wkrótce otrzymają miliardowe kontrakty rządowe, to dlaczego do cholery miałby mieć prawo kupować udziały w tych firmach?
Amerykanie płacą za te wojny dwa razy:raz z naszych podatków i po raz kolejny za każdym razem, gdy idziemy na stację benzynową lub do sklepu spożywczego. Tymczasem politycy, którzy decydują o długości trwania tych wojen, zainwestowali pieniądze w firmy, które zarabiają na nich miliardy.
I mamy uwierzyć, że to wszystko nie ma wpływu na ich decyzje?
Zacząłem więc badać, którzy politycy inwestowali w spółki naftowe i zbrojeniowe przed wojną z Iranem, kiedy dokładnie kupili te udziały i o ile wzrosła wartość tych inwestycji od początku wojny.
Ponieważ chcę wiedzieć, którzy politycy głosują za kontynuowaniem tej wojny, inwestując jednocześnie pieniądze w firmy, które na niej zarabiają, i czy nie wykorzystują tajnych informacji, do których zwykli Amerykanie nie mają dostępu, aby niesamowicie się wzbogacić.
Dowiedzmy się…
Moje wiadomości, badania i analizy udostępniam każdemu za darmo. Jeśli cenisz moją pracę, Twoje wsparcie pozwoli mi kontynuować. Polub, skomentuj, udostępnij i zasubskrybuj.
RO KHANNA
Ro Khanna lubi głosić, że jest przeciwny wojnie, ale to najwyraźniej nie powstrzymuje go przed inwestowaniem w firmy, które zarabiają na tych wojnach miliardy. Zaledwie kilka tygodni przed wybuchem wojny iracko-irańskiej zainwestował w Shell, Total Energies i Palantir.
Khana kupił te akcje 13 lutego, kiedy akcje Shella były notowane po 78,77 dolara za akcję. Dziś cena wynosi 104,78 dolara. To wzrost o 33% w ciągu nieco ponad ośmiu miesięcy. Podczas gdy Amerykanie cierpią z powodu rosnących cen ropy, Khana zarabia fortunę.
13 lutego akcje TotalEnergies były notowane po 76,79 USD za akcję. Dziś cena wynosi 93,76 USD. To wzrost o 22% w ciągu zaledwie ośmiu miesięcy; w ciągu ostatniego roku akcje zyskały prawie 39%, a zyski wzrosły o prawie jedną trzecią , osiągając 5,4 miliarda USD.
Podczas gdy przeciętni Amerykanie zmagają się z rosnącymi rachunkami za energię, Khanna ma udziały w gigancie naftowym, którego cena akcji gwałtownie wzrosła.
I mam uwierzyć, że nie ma nic złego w tym, że polityk głosi koniec wojen, inwestując jednocześnie pieniądze w firmy, które na nich zarabiają? Dlaczego miałby chcieć, żeby ta wojna się skończyła, skoro ma udziały finansowe w firmach, które na niej zarabiają?
Rozwój cen akcji w sektorze energetycznym
13 lutego cena akcji Palantir wynosiła 131,41 USD za akcję. Dziś wynosi ona 198,73 USD, a w ciągu ostatniego roku akcje wzrosły o prawie 19%. Jednocześnie Khanna wielokrotnie ostrzegał przed wykorzystywaniem przez Palantir danych osobowych, masowym nadzorem i dystopijnym potencjałem niekontrolowanej sztucznej inteligencji, a mimo to zarabia miliony na inwestycjach w Palantir i firmy zajmujące się sztuczną inteligencją.
Palantir jest najwyraźniej na tyle niebezpieczny, że Khanna powinien ostrzec przed nim amerykańską opinię publiczną, ale nie na tyle, by nie umieszczać go w swoim portfelu inwestycyjnym.
Dlaczego miałbym wierzyć choćby jednemu słowu, które wychodzi z jego ust? Najwyraźniej nie ma on aż tylu problemów z Palantirem, ile chciałby, żeby uwierzyła amerykańska opinia publiczna.
ROZWÓJ CENY AKCJI PALANTIR
Odkąd Khanna wszedł do Kongresu w 2017 roku, jego szacowany majątek netto wzrósł podobno o 187 milionów dolarów , mimo że jego pensja wynosi zaledwie 174 000 dolarów rocznie. I jestem pewien, że nie ma to absolutnie nic wspólnego z poufnymi informacjami, do których ma dostęp, zasiadając w Komisji Sił Zbrojnych i nadzorując branże, w które zainwestował.
Moje wiadomości, badania i analizy udostępniam każdemu za darmo. Jeśli cenisz moją pracę, Twoje wsparcie pozwoli mi kontynuować. Polub, skomentuj, udostępnij i zasubskrybuj.
JOSH GOTTHEIMER
Jest też Josh Gottheimer, demokrata z New Jersey, zasiadający w Komisji Wywiadu Izby Reprezentantów. Jej członkowie otrzymują jedne z najbardziej poufnych informacji obronnych i wywiadowczych w kraju. Innymi słowy, dokładnie wie, kiedy Stany Zjednoczone rozpoczną wojnę, a mimo to w jakiś sposób nadal może handlować akcjami spółek, które mogą zarobić na tych wojnach miliardy.
Kupił akcje Exxon 2 i 4 lutego, zaledwie kilka tygodni przed atakiem USA na Iran.
2 lutego cena akcji Exxon wynosiła 138,40 USD za akcję; dziś wynosi ona 184,54 USD za akcję, a kurs akcji wzrósł o prawie 47% w ciągu ostatniego roku.
ROZWÓJ CENY AKCJI EXXON
JON BOOZEMAN
Jest też republikański senator Jon Boozman z Arkansas, który zasiada w Komisji ds. Alokacji Środków – tej samej, która faktycznie finansuje amerykańskie wojny. Zaledwie kilka tygodni przed wojną iracko-irańską kupił akcje ExxonMobil, a następnie głosował przeciwko wszystkim 11 rezolucjom kończącym wojnę. Pomaga więc finansować wojnę, głosując przeciwko próbom jej zakończenia i inwestując w przemysł, który na tym zarabia. Zastanawiam się, dlaczego tak bardzo zależy mu na kontynuacji tej wojny?
8 stycznia, czyli w dniu, w którym kupił akcje ExxonMobil, cena wynosiła 122,91 dolara za akcję. Dziś wynosi ona 184,54 dolara. To wzrost o 50% w niecałe dziesięć miesięcy , a cena akcji wzrosła o prawie 47% w ciągu ostatniego roku.
Tymczasem zwykli Amerykanie są gnębieni rosnącymi cenami benzyny, a politycy decydujący o tej wojnie zainwestowali pieniądze w firmy, które na tym zarabiają.
ROZWÓJ CENY AKCJI EXXONS
Aby ten artykuł nie stał się całkowicie niezrozumiały, zakończę w tym miejscu. Ale uwierzcie mi: to w żadnym wypadku nie jest całkowita liczba polityków czerpiących zyski z wojny w Iranie. I myślę, że Amerykanie byliby absolutnie przerażeni, gdyby wiedzieli, ilu naszych polityków ma interesy finansowe w branżach, które powinni nadzorować.
Chcę zbadać więcej podobnych konfliktów interesów i potrzebuję Waszej pomocy w podjęciu decyzji, gdzie szukać dalej. Których polityków, firmy lub branże powinienem zbadać? Które powiązania finansowe, Waszym zdaniem, zszokowałyby Amerykanów, gdyby się o nich dowiedzieli?
Trzy wydarzenia umożliwiły wprowadzenie Wielkiego Resetu: COVID, rosyjska interwencja na Ukrainie z (co jest kluczowe) jej niszczycielskimi sankcjami, a wreszcie wojna z Iranem, prowadzona „z poczucia obowiązku”.
Ta wojna wydaje się równie nie do wygrania, jak rosyjska specjalna operacja wojskowa, a w każdym razie nie sposób przewidzieć, jak Zachód, niezdolny do pokonania ani Rosjan, ani Jemeńczyków, mógłby się wycofać bez ostatecznej i globalnej utraty twarzy.
Orwell wyjaśnił nam jednak, dlaczego tych wojen nie należy wygrywać.
Tym, który to wszystko wdraża, jest Trump. Dwa lata po jego pierwszych wyborach zrozumiałem i napisałem, że pozwolono mu między innymi narzucić wszędzie dyktaturę COVID-19. Hillary Clinton nie mogła narzucić jej zwykłym, białym Amerykanom, którzy wciąż byli bardzo wrogo nastawieni do swoich elit. Ponieważ Trump i jego kolesie tak skutecznie ich oszukali, zwykli ludzie pozwalają im robić, co chcą. Zostali uśpieni.
Trump przywołuje słynną scenę z filmu „Szklana pułapka” : dwóm idiotom z FBI odcięto prąd w okolicy, a Alan Rickman (przywódca terrorystów) mówi do wspólnika: Prosiłeś mnie o cud? Dam ci FBI.
Wojna Trumpa nie jest wojną o ropę, ale wojną przeciwko ropie. Prawdopodobnie nie zdaje sobie z tego sprawy, ale marionetkarze, którzy go wprowadzili, doskonale wiedzą, co robią. Podobnie jak Yves Lacoste, wiedzieli również, że „geografia służy do prowadzenia wojny” (odkryj na nowo ten wielki klasyk zapomnianego marksistowskiego geografa) i że Iran będzie nie do zdobycia i zablokuje Cieśninę Ormuz – miejmy nadzieję, NA ZAWSZE. To pozwoli im wdrożyć reset, a także czerpać zyski z niepokojów manipulowanych przez kontrolowaną skrajną lewicę (sprawa Bardelli, demonstracje studenckie itp.).
Ale Trump ostatecznie osiągnie swój cel: stać się znacznie bogatszym w ciągu trzech lat. To jest teraz prawdopodobnie cel wszystkich polityków, którzy sprzedali swoich ludzi (pomyślcie o Blairze czy Merkel, nie wspominając o Sarkozym). Wszyscy oni są multimilionerami. Oczywiście, wciąż są mniej bogaci niż Musk, Bryn czy Ellison, który wraz z innymi finalizuje prywatyzację Hawajów. Pamiętajmy też, że giełda w Tel Awiwie wzrosła siedmiokrotnie (tak, siedmiokrotnie) podczas operacji w Strefie Gazy; interesy trwają pomimo wojny.
Absolutną, szatańską bronią resetu, jak uświadomiliśmy sobie dzięki kodowi QR, jest informatyka. Zastąpiła ona teologię, jak wyjaśniłem w mojej książce „Internet, Nowa Ścieżka Wtajemniczenia”. Siedem amerykańskich potęg informatycznych jest obecnie wartych 30 bilionów dolarów (indeks Dow Jones wzrósł pięćdziesięciokrotnie w ciągu pięćdziesięciu lat, oczywiście); są potężniejsze i bogatsze niż państwa, blokując, wymuszając i manipulując wszystkim.
Kierowani przez oświecone postacie w rozumieniu Weishaupta, mesjanistów lub masowych morderców, determinują rzeczywistość i industrialną iluzję, w której żyjemy. A miliarderzy z branży komputerowej poparli Trumpa w jego drugim przejęciu władzy. Pozwala im pozbawiać Amerykanów wody i prądu, pozwala im prowadzić ludzkość ku jej zagładzie i wdraża centra danych nie jako przyszłość ludzkości, ale jako przyszłość planety bez ludzkości.
Wielki Reset i jego centra danych oznaczają koniec [znaczenia] energii, koniec zasobów naturalnych, koniec wody i (jeśli to możliwe, spójrz na maskę) koniec powietrza. Wzrost liczby wojen w Europie i gdzie indziej służy konkretnemu celowi, a mianowicie celowi szaleńców, którzy nami rządzą i których nigdy się nie pozbędziemy. Marionetka, która ustępuje, jest zawsze gorsza od poprzedniej, jak w historii Syrakuz. Przypomniała mi się anegdota:
Zdumiony, słysząc, jak staruszka błaga bogów o przedłużenie życia Dionizjusza, chciał poznać powód tak niezwykłej modlitwy, zwłaszcza że wiedział, jak bardzo był znienawidzony. „Błagam bogów” – rzekła kobieta – „aby obdarzyli cię długim życiem, bo obawiam się, że twój następca” będzie gorszy od ciebie, bo ty jesteś gorszy od wszystkich, którzy żyli przed tobą.
================================
Resztę można znaleźć u Johna Colemana, którego dzieło warto przeczytać i rozważyć, gdyż jest to ulubiona książka CIA, która koordynuje to wszystko, zwłaszcza ataki na rosyjskie rafinerie:
Co najmniej 4 miliardy „bezużytecznych zjadaczy” zostanie wyeliminowanych do 2050 roku w wyniku ograniczonych wojen, zorganizowanych epidemii szybko działających śmiertelnych chorób i głodu. Energia, żywność i woda muszą być utrzymywane dla osób spoza elit na poziomie wystarczającym do przetrwania, począwszy od białej ludności Europy Zachodniej i Ameryki Północnej, a następnie rozszerzając się na inne. Populacje Kanady, Europy Zachodniej i Stanów Zjednoczonych będą dziesiątkowane szybciej niż na innych kontynentach, dopóki światowa populacja nie osiągnie rozsądnego poziomu 1 miliarda, z czego 500 milionów to Chińczycy i Japończycy czystej rasy, wyselekcjonowani ze względu na przyzwyczajenie do dyscypliny od wieków i bezwarunkowe posłuszeństwo wobec władzy.
Wygląda na to, że Chińczykom wiedzie się lepiej niż nam.
Socjalistyczna Hiszpania sprowadziła do kraju dziesięć milionów Afrykanów w ciągu dwudziestu lat (źródła: Wikipedia). Podobnie jak we Francji, doprowadziło to do katastrofy mieszkaniowej i żywnościowej ( koszty potroiły się), a także do inflacji. Coleman wyjaśnia to w następujący sposób:
Stany Zjednoczone zostaną zalane przez ludzi o obcych kulturach, którzy ostatecznie zaleją białą Amerykę; przez ludzi, którzy nie mają pojęcia, co reprezentuje Konstytucja Stanów Zjednoczonych i którzy w konsekwencji nie zrobią nic, by jej bronić, a w których myśleniu idee wolności i sprawiedliwości są tak słabe, że prawie nie mają znaczenia. Głównymi problemami będą żywność i mieszkanie.
Uśmiechnij się, umrzesz. W każdym razie, wdrożenie Resetu przez rzekomego zbawiciela przerażająco przypomina Orwella (Goldsteina, to my go wymyśliliśmy). Ale po co się powstrzymywać? To społeczeństwo nicponiów (od segatori), jak powiedział mój przyjaciel Blondet. Więc zdejmują rękawiczki. A Demokraci, którzy zastąpią Republikanów, zrobią gorzej niż ich rzekomi przeciwnicy, wznawiając inwazję na kontynent północnoamerykański, gdzie jest mniej krów niż w 1940 roku.
I jeszcze trochę Orwella (jego książka jest teraz w Anglii uznana za przestępstwo, podobnie jak książki Tolkiena), aby zrozumieć, dlaczego ich wojny w żadnym wypadku nie ustaną:
Konsumuje nadwyżki dóbr konsumpcyjnych i pomaga utrzymać szczególną atmosferę intelektualną, niezbędną w hierarchicznie zorganizowanym społeczeństwie. Jak się okaże, wojna jest sprawą czysto wewnętrzną. W przeszłości grupy rządzące wszystkich krajów faktycznie walczyły ze sobą, mimo że mogły dostrzec wspólną korzyść i w ten sposób ograniczyć szkody wyrządzane przez wojnę; a zwycięzca zawsze łupił zwyciężonych. Obecnie w ogóle ze sobą nie walczą. Wojna jest prowadzona przez każdą grupę rządzącą przeciwko własnym poddanym, a jej celem nie jest podbój terytoriów ani zapobieganie podbojom, lecz utrzymanie nienaruszonej struktury społecznej.
Poniższe informacje źródłowe: oficjalna strona Chabad Lubawicz
Sześciu ostatnich prezydentów USA wykonało instrukcje żydowskiej sekty Chabad Lubawicz
Jimmy Carter, Bush Senior, Bush Junior, Ronald Reagan, Barack Obama, Donald Trump ============================================
Jimmy Carter, 1978 Początek Dnia Edukacji U.S.A.
„Długoterminowy wpływ i zaangażowanie Rebe w politykę USA polegało przede wszystkim na służeniu interesom edukacji. Rebe, rabin Menachem Mendel Schneerson, o sprawiedliwej pamięci, stale zwracał się do prezydentów, ustawodawców i członków gabinetu, przypominając o ich obowiązku kształcenia dzieci, aby były etycznymi i sprawiedliwymi obywatelami.
Prezydent Jimmy Carter wyznaczył 18 kwietnia 1978 roku, świecką datę, w której żydowskie urodziny Rebbe, 11. dnia Nissana, wypadły w tym roku, jako „Dzień Edukacji USA”. Od tego czasu co roku pełniący obowiązki prezydenta wyznacza rocznicę urodzin Rebbe jako dzień poświęcony świadomości edukacyjnej”.
Ronald Reagan, 1982 „Kiedy prezydent Ronald Reagan objął urząd w 1981 roku, kontynuował tę tradycję. 4 kwietnia 1982 roku pierwsza proklamacja Reagana z okazji Dnia Edukacji w USA brzmiała:
… Wśród rozproszenia i trosk naszej codziennej egzystencji, należy, aby Amerykanie zatrzymali się, aby zastanowić się nad starożytnymi zasadami etycznymi i wartościami moralnymi, które są podstawą naszego charakteru jako narodu.
Szukamy i niezłomnie dążymy do korzyści płynących z edukacji. Ale edukacja musi być czymś więcej niż faktycznym oświeceniem – musi wzbogacać zarówno charakter, jak i umysł. Jednym z jaskrawych przykładów dla ludzi wszystkich wyznań tego, czym powinna być edukacja, jest ta, którą zapewnia ruch Lubavitch, kierowany przez rabina Menachema Schneersona, światowego przywódcę duchowego, który będzie obchodził swoje 80. urodziny 4 kwietnia 1982 roku. Praca Lubavitcher Rebbe przypomina, że wiedza jest niegodnym celem, chyba że towarzyszy jej moralna i duchowa mądrość i zrozumienie. Dostarczył żywego przykładu wiecznej ważności Siedmiu Praw Noego, kodeksu moralnego dla nas wszystkich, niezależnie od wiary religijnej. Niech idzie od siły do siły”.
George H. W. Bush (Senior), 1991 Sto Drugi Kongres Stanów Zjednoczonych Ameryki
NA PIERWSZEJ SESJI Rozpoczętej i przeprowadzonej w City of Washington w czwartek, trzeci dzień stycznia, tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden
Wspólna uchwała rezolucja: Oznaczyć 26 marca 1991 r. jako „Dzień Edukacji, U.S.A”.
„Zważywszy, że Kongres uznaje historyczną tradycję wartości i zasad etycznych, które są podstawą cywilizowanego społeczeństwa i na których opiera się nasz wielki Naród;
Zważywszy, że te wartości i zasady etyczne były podstawą społeczeństwa od zarania cywilizacji, kiedy były znane jako Siedem Praw Noego;
Zważywszy, że bez tych etycznych wartości i zasad gmach cywilizacji stoi w poważnym niebezpieniu powrotu do chaosu;
Zważywszy, że społeczeństwo jest głęboko zaniepokojone niedawnym osłabieniem tych zasad, co spowodowało kryzysy, które oblegają i zagrażają strukturze cywilizowanego społeczeństwa;
Zważywszy, że uzasadnione zaabsorbowanie tymi kryzysami nie może pozwolić obywatelom tego Narodu stracić z oczu ich odpowiedzialności za przekazywanie tych historycznych wartości etycznych z naszej wybitnej przeszłości na pokolenia przyszłości;
Zważywszy, że ruch Lubavitch wspiera i promuje te wartości i zasady etyczne na całym świecie;
Podczas gdy rabin Menachem Mendel Schneerson, przywódca ruchu Lubavitch, jest powszechnie szanowany i czczony, a jego osiemdziesiąte dziewiąte urodziny przypadają 26 marca 1991 roku;
Zważywszy, że w hołdzie dla tego wielkiego duchowego przywódcy, „rebbe”, jego dziewięćdziesiąta rocznica urodzin będzie postrzegany jako „edukacja i dawanie”, rok, w którym zwracamy się do edukacji i dobroczynności, aby przywrócić światu wartości moralne i etyczne zawarte w Siedmiu Prawach Noego; i Zważywszy, że znajdzie to odzwierciedlenie w międzynarodowym zwoju honorowym podpisanym przez prezydenta Stanów Zjednoczonych i innych szefów państw: Teraz więc niech tak będzie.
Uchwała przez Senat i Izbę Reprezentantów Stanów Zjednoczonych Ameryki w Kongresie zgromadzonym, że 26 marca 1991 roku, początek dziewięćdziesiątego roku rabina Menachema Schneersona, lidera światowego ruchu Lubavitch, jest oznaczony jako „Dzień Edukacji, USA”. Prezydent jest proszony o wydanie proklamacji wzywającej mieszkańców Stanów Zjednoczonych do obchodzenia takiego dnia odpowiednimi ceremoniami i działaniami”.
George W. Bush (Junior), 2008 „Prezydent George W. Bush podpisał proklamację ogłaszającą 16 kwietnia 2008 r. – 106. rocznicę urodzin rabina, rabina Menachema Mendela Schneersona, słusznej pamięci – Dzień Edukacji i Dzielenia się, USA.
Podczas ceremonii w Gabinecie Owalnym we wtorek rano, w której uczestniczyło dziewięciu emisariuszy Chabad-Lubavitch z całego świata oraz Chasid Chabad-Lubavitch, który pełni funkcję dyrektora gimnazjum w Nowym Jorku, Bush wpisał również Haggadę Paschalną, która zostanie wysłana do żydowskich żołnierzy stacjonujących w Iraku.
Prezydent George W. Bush podpisał proklamację ogłaszającą 16 kwietnia 2008 r. – 106. rocznicę urodzin rabina, rabina Menachema Mendela Schneersona, słusznej pamięci – Dzień Edukacji i Dzielenia się, USA.
Podczas ceremonii w Gabinecie Owalnym we wtorek rano, w której uczestniczyło dziewięciu emisariuszy Chabad-Lubavitch z całego świata oraz Chasid Chabad-Lubavitch, który pełni funkcję dyrektora gimnazjum w Nowym Jorku, Bush wpisał również Haggadę Paschalną, która zostanie wysłana do żydowskich żołnierzy stacjonujących w Iraku”.
Barack Obama, 2015 „Prezydent Barack Obama przyjął dziś delegację przywódców Chabad-Lubavitch w Gabinecie Owalnym Białego Domu w związku z „Dniem Edukacji i Dzielenia się, USA”, ogłoszonym 31 marca, odpowiadającym 11. dniu hebrajskiego miesiąca Nisan, na cześć daty urodzenia Lubavitcher Rebbe-Rabbi Menachem M. Schneerson, o sprawiedliwej pamięci.
Prezydent omówił swoją umowę z grupą o odpowiedzialności za edukację i skupieniu się na budowaniu istotnego charakteru, a nie tylko na przekazywaniu wiedzy – podstawowej nauce Rebe. Podkreślił również swoje wysiłki w walce z antysemityzmem i nienawiścią, wyrażając swoje zaniepokojenie tą kwestią, szczególnie w Europie. Zauważył, że porusza tę kwestię za każdym razem, gdy spotyka światowych przywódców”.
Donald Trump, 2020 „Przygotowanie następnego pokolenia do prowadzenia życia z celem i znaczeniem jest jednym z naszych najważniejszych obowiązków.
Edukacja jest niezbędna do kultywowania ducha ciekawości i uczenia się, rozwijania charakteru i świadomości oraz wzmacniania woli współpracy. W Dniu Edukacji i Dzielenia się składamy hołd członkom rodzin, wychowawcom, mentorom, członkom duchowieństwa i innym liderom społeczności, którzy inwestują w życie młodzieży naszego Narodu poprzez edukację i pielęgnowanie życzliwości i troskę o siebie nawzajem.
Dziś świętujemy rabina Menachema Mendela Schneersona, Lubavitcher Rebbe, współczującego i wizjonerskiego przywódcę, którego wpływ trwa i nie słabnie od jego śmierci ponad ćwierć wieku temu. W tym roku mija 70 lat odkąd rabin Schneerson objął przywództwo w międzynarodowym ruchu Chabad-Lubavitch, budując sieć opartą na wierze w dynamiczną siłę dobra, która obejmuje milionów ludzi na całym świecie. Chociaż był świadkiem niewyobrażalnych tragedii, które nękały świat podczas II wojny światowej, Holokaustu oraz ucisku i przemocy zimnej wojny, Lubavitcher Rebbe zachował swoją podstawową wiarę w potencjał wszystkich ludzi i wyzwalający charakter edukacji. Zaangażowany w ideę, że edukacja musi „zwracać większą uwagę, a nawet główną intencją, na budowanie charakteru, z naciskiem na wartości moralne i etyczne”, założył szkoły i centra edukacji, służby i rozwoju duchowego na kampusach uniwersyteckich i w społecznościach w całym naszym kraju i na całym świecie. Jego spuścizna i trwałe zaangażowanie w młodych ludzi są nadal przykładami bezinteresownej służby i oddania dla wszystkich, którzy znają historię jego życia mającego cel”.
The view from the hotel — the Old City and the site of the Temple.
Spiritual Leadership Rabbi Oury Cherki
The Congress is convened under the spiritual leadership of Rabbi Oury Cherki — President of Brit Olam, founder of the School for the Wisdom of Faith, and a direct disciple of Rabbi Zvi Yehuda Kook, Rabbi Yehuda Léon Ashkenazi (Manitou), and Rabbi Shlomo Benjamin Ashlag.
W hotelu Seven Arches na Górze Oliwnej w Jerozolimie 100 przywódców i przedstawicieli Noachidów z około 20 krajów i sześciu kontynentów będzie: • podpisywać Kartę Założycielską. • ustanawiać pierwszy międzynarodowy Beit Din (sąd rabiniczny) ds. spraw Noachidów. • tworzyć regionalne rady kontynentalne i ustalać ujednolicone materiały do nauki. • uczestniczyć w oficjalnym przyjęciu w Beit HaNasi (Rezydencji Prezydenta) z Prezydentem Izraela.
Na czym polegają złowrogie intencje inicjatorów tego wydarzenia?
Siedem przykazań Noachidzkich dla gojów ma zastąpić 10 przykazań …
„Ale przed tym wszystkim pochwycą was i prześladować was będą, wydając was do synagog i więzień, i postawią przed wami królów i namiestników dla imienia mego.” — Łukasz 21:12
Siedem Praw Noachidzkich: Nie zaprzeczaj Bogu (zakaz bałwochwalstwa) Nie zabijaj Nie kradnij Nie dopuszczaj się niemoralności seksualnej Nie bluźnij Nie jedz mięsa pobranego z żywego zwierzęcia Ustanawiaj sądy, aby zapewnić sprawiedliwość
Większość Praw Noachidzkich większość ludzi uznałaby za rozsądne i moralnie poprawne. Jednak istnieje jedno, które jest zdecydowanie problematyczne, a mianowicie „zakaz bałwochwalstwa”, ponieważ uznają oni Jezusa Chrystusa za „fałszywego bożka”, a karą, którą chcą wymierzyć za złamanie któregokolwiek z siedmiu Praw Noachidzkich, jest KARA ŚMIERCI. Siódme Prawo Noachidzkich wprost wzywa do ustanowienia „sądów i sprawiedliwości” na całym świecie, i właśnie w ten sposób zamierzają egzekwować wspomniane prawa.
Nie ma ani jednego przypadku w Biblii, w którym Noe dałby komukolwiek jakieś prawa, ponieważ nigdy się to nie wydarzyło. Te arbitralne prawa pochodzą z Babilońskiego Talmudu.
M. in. Rabin Chabadu Isser Zalman Weisberg twierdzi w zasadzie, że Trump działa jak koń trojański, aby promować Nowy Porządek Świata, w którym wszystkie narody kłaniają się i służą Izraelowi.
Prawa Noachidów miałyby służyć wymuszaniu posłuszeństwa wobec takiego systemu.
Podczas gdy uwaga wszystkich w USA jest rozproszona wyborami w połowie kadencji – a w Polsce awanturą wokół Trybunału Konstytucyjnego – oni budują prawną i religijną infrastrukturę światowej dominacji opartą na swoich ponurych proroctwach i nienawiści do Jezusa Chrystusa.
Trudno wystarczająco podkreślić, jak poważna jest to sprawa…
Zamiast wyjaśnić, co naprawdę działo się za murami obiektu wykorzystywanego przez ukro-nazistów z Azowa i Chartiji, zabezpieczyć dowody i rozliczyć sprawców znęcania się nad przetrzymywanymi tam ludźmi, ukraińskie władze zajęły się tymi, którzy ośmielili się ujawnić proceder i zaprotestować przeciwko niemu.
W Petropawłowskiej Borszczagówce pod Kijowem doszło do wydarzeń, które pokazują, jak bardzo Ukraina oddala się od standardów kraju cywilizowanego.
SBU ściga protestujących przeciwko katowni Azowa. 2 listopada przed budynkiem wykorzystywanym przez żołnierzy 1. Korpusu Gwardii Narodowej „Azow” zgromadzili się ludzie zaniepokojeni doniesieniami o przetrzymywaniu i torturowaniu mężczyzn z oddziału Gwardii Narodowej „Chartija”. W internecie pojawiły się relacje mówiące o kilkunastu osobach zamkniętych w piwnicy, brutalnym traktowaniu, pobiciach i uniemożliwianiu im kontaktu z bliskimi. Informacje te wywołały oburzenie i doprowadziły do protestu.
Dość wstrząsający jest też fakt, jak Azow cynicznie posłużył się chłopakiem którego wciągnięto do wnętrza budynku (był wśród protestujących). Został on zmuszony, żeby zadzwonił do swoich bliskich (którzy byli na zewnątrz) i skłamał im mówiąc, że wewnątrz nie ma żadnych osób nielegalnie przetrzymywanych i prosić żeby się rozeszli. Można się tylko domyślać, w jaki sposób wymuszono to na nim, patrząc w jakim stanie był kiedy go wyprowadzano.
Całość nie wygląda na zwykły punkt wojskowy. Miejsce było nieformalne, bez dostępu osób z zewnątrz (rodzin, adwokatów, medyków), a urazy osób uwięzionych oraz ślady krwi w samym budynku budzą poważne pytania o tortury i sugerują istnienie katowni. Oficjalna wersja mówi jedynie o „tymczasowym zakwaterowaniu”, „formalnościach” i „samookaleczeniach”, ale nie wyjaśnia przekonująco, dlaczego część osób wymagała natychmiastowej hospitalizacji i skąd się wzięły ślady krwi oraz do kogo należały.
Sprawa wpisuje się w szerszy problem nieprzejrzystego traktowania zmobilizowanych i dezerterów. Tworzenie takich punktów w prywatnych domach poza jakakolwiek ewidencją, z blokowaniem pomocy medycznej i hospitalizacjami, nie jest normalną procedurą. Władze zapowiedziały śledztwo. Zobaczymy, czy wyjaśni to przyczyny całej sytuacji i czy ktoś poniesie konsekwencje, czy też jak zwykle skończy się tylko na oficjalnych, uspokajających komunikatach.
Przedstawiciele „Azowa” standardowo zaprzeczyli zarzutom o tortury. Twierdzili, że w budynku przebywali żołnierze, którzy byli przymusowo zrekrutowanymi poborowymi lub samowolnie opuścili swoje jednostki. Czy w normalnym państwie wolno przetrzymywać ludzi w niejasnych okolicznościach, stosować wobec nich przemoc i pozbawiać ich podstawowych praw tylko dlatego, że są dezerterami, lub nie chcieli zapłacić łapówki za wypuszczenie z busa rekruterów?
Co szczególnie znamienne, Państwowe Biuro Śledcze Ukrainy wszczęło postępowanie dotyczące możliwego przekroczenia uprawnień przez wojskowych. A zatem nie są to wyłącznie wymysły anonimowych użytkowników internetu. Ukraińskie organy ścigania same uznały, że istnieją podstawy do zbadania zachowania funkcjonariuszy i żołnierzy.
Tymczasem reakcja Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU) jest niezwykle wymowna. 3 listopada zastępca szefa SBU Iwan Rudnycki poinformował, że zidentyfikowano ponad sto osób uczestniczących w wydarzeniach. Wobec części z nich przeprowadzane są przeszukania, a służby rozważają zatrzymania i przedstawienie zarzutów. Wszczęto postępowania dotyczące między innymi utrudniania działalności sił zbrojnych, rozpowszechniania informacji o ich rozmieszczeniu oraz udziału w masowych zamieszkach.
Zwróćmy uwagę na proporcje. Kiedy pojawiają się zarzuty o brutalne traktowanie ludzi przez wojskowych, państwo powinno przede wszystkim zagwarantować bezstronne śledztwo, zabezpieczyć miejsce zdarzenia i ustalić odpowiedzialność osób, które mogły dopuścić się nadużyć. Tymczasem jedną z pierwszych spektakularnych informacji przekazanych opinii publicznej jest komunikat o identyfikowaniu uczestników protestu i przygotowywaniu wobec nich działań represyjnych.
Właśnie w tym tkwi istota problemu. Ukraina od dawna zmaga się z niebezpiecznym zjawiskiem rosnącej bezkarności środowisk ukronazistowskich, których przedstawiciele zyskali w warunkach wojennych ogromne znaczenie i wpływy. Formacje takie jak „Azow” czy „Chartija” funkcjonują w szczególnym otoczeniu politycznym i społecznym, a krytyka ich działalności bywa traktowana niemal jak atak na samo państwo. Wojna nie może jednak stanowić immunitetu dla nikogo, a mundur nie daje prawa do bezkarnego łamania ludzkiej godności.
To właśnie dlatego wydarzenia spod Kijowa powinny budzić niepokój nie tylko Ukraińców, ale również wszystkich obserwatorów sytuacji w tym kraju. Jeżeli obywatel, który protestuje przeciwko podejrzeniom o tortury, musi liczyć się z brutalną wizytą SBU, przeszukaniem i perspektywą postępowania karnego, to mamy do czynienia z bardzo niebezpiecznym mechanizmem, typowym dla państw totalitarnych. Szczególnie jeżeli równolegle nie widać równie zdecydowanej determinacji w rozliczaniu tych, którzy mogli dopuścić się przemocy.
Narastająca militaryzacja życia publicznego, kult formacji zbrojnych i utożsamianie krytyki ich działalności z działaniem na szkodę państwa to symptomy postępującej nazifikacji ukraińskiego życia publicznego. Nie chodzi przy tym o rzucanie historycznych etykiet, lecz o dostrzeżenie mechanizmu: uprzywilejowana pozycja środowisk paramilitarnych, ideologiczna nietykalność i zastraszanie tych, którzy ośmielają się kwestionować ich postępowanie.
To właśnie to, oprócz sentymentów do Bandery, Szuchewycza i innych hitlerowskich kolaborantów i zbrodniarzy, nazywamy ukro-nazizmem.
NCZAS.INFO | STOP CENZURZE INTERNETU! Rząd znowu chce nam zamknąć usta. Druk 3003 do kosza. Obrazek ilustracyjny. Źródło: AI
Powstała petycja do premiera rządu warszawskiego Donalda Tuska ws. głośnego druku sejmowego nr 3003. „Stop nowelizacyjnemu bezprawiu! „Druk 3003” to krok ku państwu policyjnemu” – czytamy.
Już 5 listopada o godz. 16.00 pod Sejmem odbędzie się pikieta przeciwko tym przepisom.
Chodzi o rządowy projekt ustawy o środkach ograniczających, znany szerzej jako druk nr 3003, bo taki właśnie numer nadano mu w polskim Sejmie.
Przypomnijmy, że 5 listopada przed Sejmem planowana jest pikieta przeciwko tym przepisom, organizowana przez środowisko „Najwyższego Czas-u!”. Rozpocznie się ona o godz. 16.00.
„Działając w obronie praw obywatelskich, wolności słowa oraz zasad demokratycznego państwa prawnego, domagam się i wnoszę o całkowite odrzucenie projektu ustawy o środkach ograniczających („druk nr 3003”) w zakresie, w jakim wykracza on daleko poza minimalne wdrożenie unijnej dyrektywy 2024/1226” – napisali autorzy petycji.
„Kwestionowany projekt w obecnym kształcie:
Tworzy pozasądowy system represji, pozwalając na arbitralne wpisywanie obywateli, organizacji i przedsiębiorców na krajowe listy sankcyjne jednoosobową decyzją ministra.
Narusza wolność słowa (art. 54 Konstytucji RP) poprzez wprowadzenie nieostrych, nieprecyzyjnych pojęć dotyczących tzw. FIMI (obcej ingerencji i manipulacji informacyjnych), co stwarza bezpośrednie ryzyko karania mnie i innych obywateli za legalną krytykę działań rządu.
Narusza moje prawo własności oraz prawo do rzetelnego procesu sądowego (art. 45 i 46 Konstytucji RP) poprzez natychmiastową wykonalność decyzji administracyjnych, zamrażanie majątków i wprowadzanie zarządów przymusowych bez wyroku niezależnego sądu” – wskazano.
Autorzy petycji przypomnieli, że projekt ustawy o środkach ograniczających powstał pod pretekstem wdrożenia unijnych dyrektyw sankcyjnych, idzie jednak dużo dalej. „Rząd pragnie przyznać administracji publicznej i ministrom absolutną, niekontrolowaną władzę nad majątkiem obywateli, firm oraz niezależnych mediów” – czytamy.
„Najbardziej przerażające jest to, że projekt zakłada natychmiastową wykonalność decyzji oraz wprowadzanie zarządów przymusowych i zamrażanie aktywów bez wyroku niezależnego sądu, a co gorsza – bez jakiejkolwiek wcześniejszej wiedzy zainteresowanego, że w ogóle toczy się wobec niego jakiekolwiek postępowanie. O tym, że zostałeś „uznany za zagrożenie” lub że Twoja firma została sparaliżowana, dowiesz się dopiero w momencie, gdy bank zablokuje Twoje konto, a urzędnicy przejmą kontrolę nad Twoim dobytkiem” – podkreślono.
Wśród najbardziej dotkliwych, wymierzanych drogą decyzji administracyjnej – bez wyroku sądu – znalazły się kara pieniężna do 20 mln zł czy nawet do 12 lat więzienia. W grę wchodzą także zamrożenie środków finansowych i majątku. To wszystko za tzw. obcą ingerencję i manipulację informacyjną. Kryteria jednak są na tyle niejasne, że wiele przypadków może być traktowana uznaniowo – w zależności od opinii urzędnika.
W ocenie autorów petycji przeciwko projektowi stanowi on „systemowe narzędzie politycznego i gospodarczego terroru”.
„Bierność wobec tak jawnego zamachu na święte prawo własności i konstytucyjne wolności obywatelskie oznacza cichą zgodę na tyranię. Nie pozwólmy odebrać sobie podstawowych praw” – zaapelowali.
Do podpisania dokumentu zachęca w mediach społecznościowych lider Konfederacji Korony Polskiej Grzegorz Braun.
„W cieniu obecnych wydarzeń związanych z Trybunałem Konstytucyjnym, rząd stara się przeforsować wyjątkowo szkodliwą ustawę rodem z najmroczniejszych antyutopii – Druk 3003. W praktyce daje on urzędnikom i ministrom absolutną, jednoosobową władzę nad majątkiem obywateli, firm i niezależnych mediów” – czytamy.
„Wystarczy dowolna, płynna przesłanka, by bez żadnego wyroku sądu zablokować Twoje konto bankowe, zamrozić aktywa i przejąć dorobek całego życia zanim w ogóle dowiesz się, że jesteś na «czarnej liście»! 🛑
Nie ma naszej zgody na urzędowy terror i pełzającą tyranię w biały dzień” – oświadczył.
„Zapisz datę: Już 5 listopada widzimy się na wielkiej pikiety protestacyjnej pod Sejmem RP w Warszawie! Pokażmy, że Polacy potrafią się zjednoczyć i obronić swoje prawa. ✊” – przypomniał lider Konfederacji Korony Polskiej.
Miał to być dzień jak każdy inny, a jednak 28 października stał się dniem hekatomby kolejowej w Hiszpanii. Na trasie kolei dużych prędkości łączącej Madryt z Sewillą nic nie zapowiadało tego, co miało się wydarzyć za kilka chwil.
Pociąg prywatnej firmy Iryo wyruszył jako pierwszy i zmierzał na południe Hiszpanii, aż nagle system go zablokował.
W ostatnich dniach różne media powtarzają jak mantrę wyrażenie „błąd ludzki”, nie udostępniając jednak szerokiej opinii publicznej nagrania głosowego maszynistki prowadzącej ten pociąg, która skarżyła się, że elektroniczny system LZB nie pozwala jej ruszyć dalej. https://t.me/cesaresacchetti/19791
Istnieje więc już pewność, że przebieg zdarzenia jest znacznie bardziej złożony, niż próbuje to przedstawić prasa, zwłaszcza że pociąg AVE, który wyruszył po pociągu Iryo i w niego uderzył, powinien był zostać zatrzymany przez automatyczny system elektroniczny, ponieważ zmierzał prosto w kierunku drugiego pociągu stojącego na torach.
W ten sposób jeden pociąg uderzył w drugi od tyłu, powodując przerażającą kolizję, do której doszło przy szalonej prędkości 220 km/h.
Skutek jest taki sam, a może nawet gorszy, jak w przypadku wybuchu bomby.
Na miejscu zdarzenia odnotowano co najmniej 69 ofiar śmiertelnych i 100 rannych, z których wielu jest w stanie krytycznym.
Hiszpania budzi się z ogromnymi stratami w ludziach w wyniku wypadku, który można określić co najmniej jako nietypowy.
Minister transportu Oscar Puente stwierdził, że wypadek tego typu, w którym jeden pociąg uderza w tył drugiego, jest co najmniej „mało prawdopodobny”, zwłaszcza że aby do tego doszło, oprócz całkowitej awarii systemu elektronicznego musiałoby dojść do niewytłumaczalnego polecenia ze strony centrum kontroli, aby pociąg ruszył, mimo że przed nim stał inny pociąg, który czekał z powodu blokady informatycznej, której przyczyny wciąż nie są jasne. https://t.me/cesaresacchetti/19785
Jeszcze bardziej niewiarygodny wydaje się fakt, że na tej samej linii Madryt–Sewilla w styczniu tego roku doszło do jeszcze jednego poważnego wypadku kolejowego, który jednak tym razem był spowodowany wykolejeniem się innego pociągu Iryo, który uderzył w pociąg jadący z przeciwnej strony.
Wówczas podano, że przyczyną katastrofy było wadliwe spawanie, choć nie ustalono z całą pewnością, czy ta wada wynikała z zaniedbania ze strony ADIF, czyli Administrador de Infraestructuras Ferroviarias, czy też była wynikiem jakiegoś rodzaju sabotażu na torach.
Kwestia aktów sabotażu kolejowego nie została dotąd dogłębnie zbadana, mimo że w ostatnim czasie miały miejsce nietypowe zdarzenia.
Włoska sieć kolejowa stała się areną serii aktów sabotażu na liniach kolejowych, polegających na przecinaniu kabli i podpalaniu kabin kolejowych, co spowodowało liczne opóźnienia. Już wtedy panowało przekonanie, że ta seria zdarzeń może wykraczać daleko poza „zwykłe” zaniedbania lub niedostateczną konserwację, zwłaszcza że element umyślności był w tych przypadkach co najmniej niepodważalny. https://tg24.sky.it/cronaca/2026/02/12/sabotaggio-treni-attacchi-italia-mappa
Ćwiczenia spółek powiązanych z NATO i Izraelem
Wydaje się, że w Hiszpanii można dostrzec więcej nietypowych aspektów tych incydentów, na które media w ogóle nie zwróciły uwagi.
Szczególne znaczenie w tej sprawie ma oświadczenie profesora Miguela Angela Villarroya wygłoszone przed kamerami hiszpańskiej stacji telewizyjnej TVE.
Profesor Villarroya jest „nietypową” postacią hiszpańskiej lewicy.
Definiuje się jako marksista, ale dystansuje się od obecnego rządu Pedro Sancheza, który jego zdaniem jest zbyt uległy wobec interesów „wielkiego” globalistycznego kapitału, a co za tym idzie – wrogi wobec hiszpańskiej klasy robotniczej.
Villarroya ujawnił pewne kulisy, które – jeśli się potwierdzą – rzuciłyby zupełnie inne światło na katastrofę kolejową w Toledo.
Według hiszpańskiego naukowca w dniach bezpośrednio poprzedzających zderzenie dwóch pociągów Iryo i AVE, w Urda (miejsce katastrofy) odbyły się specjalne ćwiczenia dotyczące systemu informatycznego zarządzającego bezpieczeństwem kolejowym na tym odcinku, przeprowadzone przez francuską firmę Ouigo España, w której udziałowcem jest SNCF Voyageurs.
SNCF Voyageurs jest podmiotem szczególnie interesującym.
Francuska spółka zarządza bowiem transportem oficerów NATO na całym terytorium państw Paktu Atlantyckiego, a także prowadzi ścisłą współpracę z izraelskimi kolejami (Israel Railways), rozpoczętą w 2000 roku.
O charakterze „ćwiczeń” w Urda praktycznie nic nie powiedziano, a jeszcze mniej wiadomo na temat tego, czy mogły one być bezpośrednią lub pośrednią przyczyną późniejszego zablokowania systemu elektronicznego linii kolejowej łączącej Madryt z Sewillą.
Profesor Villaroya wyraźnie sugeruje możliwość celowego sabotażu, będącego konsekwencją gróźb, jakie kręgi państwa żydowskiego kierowały od pewnego czasu pod adresem Hiszpanii.
Sanchez, fałszywy wróg Izraela
Oficjalnie doszło do tarć między rządem Sancheza a państwem Izrael w związku z wojną w Strefie Gazy, jednak polityka zagraniczna hiszpańskiego premiera stoi w sprzeczności z jego słowami potępienia pod adresem Tel Awiwu.
Na przykład Hiszpania w żadnym momencie nie wstrzymała dostaw broni do Izraela.
Pomimo głośnych oświadczeń przeciwko Izraelowi i ludobójstwu Palestyńczyków hiszpański rząd podpisał co najmniej 46 umów na dostawę broni do państwa żydowskiego o łącznej wartości 1,2 miliarda dolarów.
Innymi słowy, Sanchez uzbroił Izraelskie Siły Obronne, które – jak to mają w zwyczaju – nie wahały się użyć tej broni przeciwko ludności cywilnej w Strefie Gazy.
Pozorna „sprzeczność” między postępową stroną globalizmu a ruchem syjonistycznym jest zjawiskiem o długiej historii, a spośród licznych przykładów, które można by w tym kontekście przytoczyć, szczególnie wyróżnia się polityka Baracka Obamy.
Obama potępiał wojny Busha na Bliskim Wschodzie, ale po objęciu urzędu w Białym Domu kontynuował okupację Iraku i Afganistanu, a nawet udzielił pełnego poparcia dla destabilizacji wszystkich tych rządów arabskich, które Tel Awiw uważał za absolutne zagrożenie, począwszy od rządów Muammara Kaddafiego i Baszara al-Assada.
Sancheza można uznać za przedstawiciela tego samego nurtu politycznego, który ukształtował karierę polityczną Obamy.
Jest on socjalistą popierającym imigrację, bardzo blisko związanym z George’em Sorosem – do tego stopnia, że jego żona, Begoña Gómez, była pracownicą tegoż niesławnego amerykańskiego magnata pochodzenia żydowskiego, który nieustannie znajduje się w centrum intryg mających na celu destabilizację wszystkich rządów uważanych za przeszkodę w globalnym sprawowaniu władzy.
FOTO: Sanchez i Gómez
Jeśli globalizm i syjonizm wymierzają Hiszpanii jakąś karę, to nie wynika to z tego, że Sanchez stanowi zagrożenie dla jednej czy drugiej strony, ale z tego, że w obecnym momencie historycznym cały kontynent europejski przechodzi przez niezwykle poważny okres niepokojów i chaosu, wywołany przez aparaty europejskich służb specjalnych, jak zapowiadano już kilka miesięcy temu w raporcie wywiadowczym opublikowanym na wyłączność na tej stronie internetowej. lacrunadellago.net/il-piano-dei-servizi-francesi-e-inglesi-per-destabilizzare-leuropa-attraverso-una-nuova-gladio
Ćwiczenia jako metoda sabotażu
Profesor Villarroya wspomina o mrocznych siłach i być może właśnie od tego należałoby zacząć, aby zidentyfikować ewentualnych sprawców masakry w Toledo.
Należy zatem przede wszystkim ustalić, czy to właśnie rząd Sancheza zezwolił na przeprowadzenie takich ćwiczeń na trasie Madryt–Sewilla oraz jakie scenariusze były odgrywane podczas tej symulacji.
Ćwiczenia przeprowadzane w trakcie ataków terrorystycznych mają długą historię, sięgającą co najmniej 11 września 2001 roku.
Tego dnia, zgodnie z oficjalną wersją wydarzeń, samoloty zostały porwane przez garstkę terrorystów wyposażonych w plastikowe nożyki, którzy – nie posiadając nawet licencji pilota – zdołali przejąć kontrolę nad kilkoma Boeingami i rozbić je o Wieże Bliźniacze, przy czym obrona powietrzna USA nie podjęła żadnych działań.
W takich sytuacjach istnieją przetestowane protokoły – procedury, które uruchamiają się błyskawicznie i automatycznie, tak jak na przykład w 2023 roku, kiedy myśliwce natychmiast wzbiły się w powietrze, by przechwycić podejrzany samolot zmierzający w kierunku Waszyngtonu.
Owego dnia jednak protokoły przestały funkcjonować i podczas gdy samoloty swobodnie przemierzały niebo, w tym samym czasie odbywały się ćwiczenia o nazwie „Vigilant Guardian”, w ramach których część amerykańskiej obrony powietrznej z północno-zachodniego sektora została przeniesiona na Alaskę, aby stawić czoła wyimaginowanej i nieistniejącej inwazji rosyjskiej. globalresearch.ca/the-military-drills-of-september-11th-why-a-new-investigation-is-needed
Wygląda na to, że dla służb specjalnych, ćwiczenia symulujące konkretne ataki terrorystyczne są czymś w rodzaju konieczności – niezbędnym scenariuszem mającym na celu zmylić lub zneutralizować reakcję obronną, jaką mogłyby podjąć inne jednostki służb specjalnych lub siły zbrojne w ogóle.
Ten sam scenariusz powtórzył się w Londynie podczas ataków w metrze w 2005 roku.
To zbieżność wprowadziła w błąd osoby, które miały interweniować, ponieważ nie wiedziały, czy mają do czynienia z symulacją, czy z prawdziwym atakiem terrorystycznym.
Terroryzm, jak widać, wykazuje zatem okresowo charakter daleki od spontaniczności, lecz jest zaplanowany, przeanalizowany i realizowany przez określone aparaty wywiadowcze, które od czasów powojennych wykorzystują tę metodę rządzenia do realizacji programu globalnej centralizacji i imperialistycznej ekspansji Sojuszu Północnoatlantyckiego.
Izrael i ukryte kontrakty kolejowe
Na drugim planie, tym, kto kieruje tymi organizacjami, pojawia się nieodmiennie państwo Izrael, które jawi się jako prawdziwy „deus ex machina” samego NATO i niekwestionowany władca amerykańskiej polityki zagranicznej od co najmniej 70 lat.
Oprócz ćwiczeń, o których wspomniał Villarroya, istnieją inne elementy warte uwzględnienia, w tym te dotyczące Isabel Pardo de Vera en.wikipedia.org/wiki/Isabel_Pardo_de_Vera(foto poniżej).
Następnie pełniła funkcję sekretarza stanu ds. transportu do 2023 roku, po czym objęła ważne stanowisko w firmie Cylus, zajmującej się bezpieczeństwem izraelskiej sieci kolejowej.
Amir Levintal, dyrektor generalny Cylus, oświadczył, że współpraca z Pardo de Vera zapewnia „wyjątkową perspektywę”, choć być może hiszpański wymiar sprawiedliwości nie do końca zgodziłby się z tą opinią.
Sanchez, opisywany przez pewne samozwańcze „alternatywne źródła informacji” jako przeciwnik syjonizmu, jest zatem tym samym człowiekiem, który powierzył bezpieczeństwo hiszpańskich pociągów i ich pasażerów członkom służb izraelskich.
Oprócz I-SEC na szczególną uwagę zasługuje właśnie wspomniana firma Cylus, dla której obecnie pracuje Pardo de Vera.
Rząd Sancheza przyznał firmie Thales niezwykle lukratywny kontrakt o wartości 93 milionów euro na przetestowanie bezpieczeństwa na tym odcinku, jednak decydujący był wkład firmy Cylus, która udostępniła swoje oprogramowanie.
Zgodnie z oficjalnymi informacjami przekazanymi przez obie firmy, oprogramowanie opracowane przez te dwie firmy jest nadal wykorzystywane przez jedną z europejskich sieci kolejowych, choć nazwa klienta nie została ujawniona.
Czy tym klientem przypadkiem nie jest rząd Sancheza?
Zamach stanu w Polsce można również interpretować jako próbę przejęcia władzy w Polsce przez Niemcy, mającą na celu przyspieszenie przygotowań UE do wojny z Rosją. Wynik w Warszawie może mieć globalne reperkusje.
W okresie poprzedzającym II wojnę światową nazistowskie Niemcy przejęły czechosłowackie rezerwy złota i potężny kompleks militarno-przemysłowy. Obecnie Niemcy zamierzają umieścić w Berlinie największą armię NATO pod swoim dowództwem, a także przejąć kontrolę nad polskimi rezerwami złota – w obawie przed potencjalną wojną z Rosją do 2030 roku.
Polski konserwatysta, zwolennik radykalnych poglądów, Dominik Tarczyński, oświadczył niedawno, że próba zamachu stanu podjęta przez liberalnego premiera Donalda Tuska miała na celu przejęcie kontroli nad bankiem centralnym, wprowadzenie euro i ostatecznie przekazanie polskich rezerw złota Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) w Niemczech. Polska posiada dziesiąte co do wielkości rezerwy złota na świecie: 550 ton (stan na styczeń) przewyższają one 506,5 tony EBC. W tym scenariuszu EBC ponad dwukrotnie zwiększyłby swoje rezerwy.
To kluczowy motyw stojący za tym, co postrzegane jest jako próba przejęcia władzy przez Niemcy w Polsce przez pełnomocników, poprzez zbrojną okupację Trybunału Konstytucyjnego przez Tuska, i wszystkim, co może z tego wyniknąć. Mogłoby to również wzmocnić euro, przynajmniej tymczasowo, podczas gdy większość jego członków – z których zdecydowana większość używa euro – szybko się regeneruje, przygotowując się do potencjalnej wojny z Rosją do 2030 roku. Faktyczny lider bloku, Niemcy, wyprzedzają wszystkich innych, planując program o wartości 800 miliardów euro.
Polska dowodzi największą armią w europejskim NATO (E-NATO), a jej konserwatywny prezydent, Karol Nawrocki, odrzuca unijne pożyczki w ramach programu „Bezpieczeństwo dla Europy” (SAFE), które również zakładałyby, że większość sprzętu musi być kupowana od członków bloku, a nie od amerykańskich i koreańskich partnerów Polski. W związku z tym zaproponował program „Polski SAFE 0%” o wartości 185 miliardów złotych (około 46 miliardów dolarów) – równowartość pożyczki UE – który rząd Tuska zatwierdził pomimo sprzeciwu Nawrockiego.
Gdyby trwająca próba przejęcia Polski przez Niemcy za pośrednictwem pełnomocników zakończyła się sukcesem, a Polska przystąpiłaby do strefy euro przed przeniesieniem wszystkich swoich rezerw złota, co ponad dwukrotnie zwiększyłoby rezerwy EBC, Niemcy mogłyby znacznie łatwiej realizować swój plan federalizacji UE i stać się dominującą siłą w jej ramach. W połączeniu z szybką militaryzacją całej UE, w której największa armia e-NATO znalazłaby się pod niemieckim dowództwem, zagrożenie na wzór tego z 1941 roku, przed którym ostrzegał Dmitrij Miedwiediew, stałoby się rzeczywistością.
Konfiskata polskich rezerw złota jest kluczowa dla tego scenariusza – dlatego należy się spodziewać, że Tusk poprze ją, wprowadzając euro, jeśli jego zamach stanu się powiedzie. Istnieje historyczny precedens dla jego domniemanego niemieckiego patrona realizującego tę politykę, która w rzeczywistości jest skierowana przeciwko Rosji: Hitler skonfiskował czechosłowackie rezerwy złota i jej potężny kompleks militarno-przemysłowy tuż przed II wojną światową – oba te elementy historycy uważają za kluczowe dla jego wysiłku wojennego.
Podobnie, w przewidywaniu potencjalnego konfliktu UE-Rosja do 2030 roku, obecne Niemcy próbują przejąć polskie rezerwy złota i oddać pod dowództwo Berlina największą armię e-NATO – dwa kroki, które byłyby niezbędne w tym scenariuszu. W przeciwieństwie do tamtych czasów, gdy Niemcy dowodziły inwazją na ZSRR z linii frontu, tym razem mogłyby zlecić swoim polskim podwładnym wysłanie Polaków na Ukrainę, aby tam zginęli w wojnie zastępczej NATO-Rosja lub aby rozpoczęli nową wojnę po zakończeniu obecnego konfliktu.
Biorąc pod uwagę stawkę – a mianowicie materializację kolejnego zagrożenia dla Rosji na wzór tego z 1941 roku, za pośrednictwem zdominowanej przez Niemcy federacji europejskiej, co mogłoby nastąpić po próbie przejęcia władzy w Polsce przez Berlin poprzez zamach stanu Tuska – kryzys polityczny w Polsce ma globalne znaczenie. Jego wynik może, bez przesady, zadecydować o wojnie lub pokoju, ponieważ ukształtuje powojenny porządek europejski na lata.
Andrew Korybko jest amerykańskim analitykiem politycznym mieszkającym w Moskwie, specjalizującym się w globalnej transformacji systemowej do wielobiegunowości. Publikuje po angielsku na swoim blogu Substack. Jego niemieckojęzyczne treści są dostępne wyłącznie w TKP.
Niedawno opublikowany raport Komisji Sądownictwa Izby Reprezentantów, w której większość stanowią Demokraci, rzuca nowe światło na bliskie relacje prezydenta Donalda Trumpa z Jeffreyem Epsteinem. Dokument zatytułowany „Mamy pewne wspólne cechy, Jeffreyu”: dowody wyłaniające się przeciwko Donaldowi Trumpowi w aktach Epsteina i desperackie wysiłki Departamentu Sprawiedliwości, by to ukryć” opiera się na zeznaniach 11 kobiet. Pięć z nich twierdziło, że Trump zgwałcił je lub dopuścił się na nich napaści seksualnej w obecności skompromitowanego finansisty. Dwie z tych kobiet były 13-letnimi dziećmi w momencie domniemanych incydentów.
Raport przedstawia zarówno Trumpa, jak i Paolo Zampolliego, byłego Specjalnego Przedstawiciela Stanów Zjednoczonych ds. Partnerstw Globalnych, jako członków bliskiego kręgu Epsteina zajmującego się handlem ludźmi. Dokumentuje również, jak Departament Sprawiedliwości (DOJ) Trumpa „aktywnie utrudniał śledztwo w sprawie Epsteina w sprawie potencjalnych współspiskowców” i próbował uniemożliwić ujawnienie akt Epsteina, aby chronić prezydenta.
Mimo to nazwisko Trumpa wciąż pojawia się około 38 000 razy w opublikowanych dokumentach Epsteina. Sam Epstein twierdził, że przedstawił Trumpa jego przyszłej żonie Melanii i że para po raz pierwszy uprawiała seks na pokładzie jego słynnego odrzutowca „Lolita Express”. Melania była wówczas modelką w agencji Zampolliego.
Wiele kobiet zabiera głos
Beatrice Keul – W 1993 roku, Miss Szwajcarii Beatrice Keul wzięła udział w konkursie piękności „American Dream” Trumpa w Nowym Jorku. Tam poznała przyszłego prezydenta i Jeffreya Epsteina. Trump zaproponował jej miejsce na Uniwersytecie Nowojorskim i zlecił Zampolliemu zorganizowanie jej wizy. Powiedziała, że Epstein nazywał siebie „najlepszym przyjacielem Dona”.
Keul udała się do apartamentu w hotelu Plaza, wierząc, że jest to spotkanie w sprawie Uniwersytetu Nowojorskiego. Jednak po wejściu do apartamentu, jak twierdzi, Trump złapał ją od tyłu i „brutalnie” zgwałcił, rozrywając jej sukienkę i powodując siniaki.
„ Katie Johnson ” (pseudonim) twierdzi w pozwie, że Trump wielokrotnie ją zgwałcił i molestował seksualnie w 1994 roku, gdy miała zaledwie 13 lat. Na imprezie Epsteina w Nowym Jorku, jak twierdzi, kazano jej rozebrać się do bielizny, masować Epsteina i dotykać penisa Trumpa. Trump i Epstein rzekomo kłócili się o to, kto pozbawi ją dziewictwa. Epstein wpadł we wściekłość i „zgwałcił” ją siłą, gdy odkrył, że Trump już to zrobił.
Johnson twierdzi również, że Trump i Epstein grozili jej śmiercią, jeśli zgłosi się do władz. Podobno powiedzieli: „Sprawimy, że znikniesz jak [imię i nazwisko usunięte]”.
W oddzielnej skardze Johnson zeznała, że podczas innego incydentu błagała Trumpa o użycie prezerwatywy. Następnie uderzył ją w twarz i krzyknął, że „zrobi, co zechce”. Kiedy skończył, Trump rzucił w nią pieniędzmi i krzyknął: „Daj mi, kurwa, aborcję”.
Jane Doe 4 – Inną dziewczyną, wówczas 13-letnią, którą Trump rzekomo molestował, była Jane Doe 4. Zeznała FBI, że ugryzła Trumpa podczas seksu oralnego w 1983 roku, po czym uderzył ją w twarz. Epstein kilkakrotnie sprowadził ją do Nowego Jorku, gdzie była oferowana jako „świeże mięso” podczas „intymnych spotkań z innymi prominentnymi, bogatymi mężczyznami”. Tam była „brutalnie i brutalnie molestowana, napadana i gwałcona” przez tych mężczyzn.
Stacey Williams – Williams, modelka w kostiumach kąpielowych „Sports Illustrated”, była związana z Epsteinem w latach 90. Powiedziała, że podczas bożonarodzeniowego przyjęcia Trumpa w hotelu Plaza, Trump obmacywał ją na oczach Epsteina. „Jego ręce były wszędzie. Były na moich piersiach, pośladkach, no wiesz, biodrach, w górę i w dół” – powiedziała. Epstein zganił ją za to, że pozwoliła Trumpowi się dotykać.
Jill Harth – Harth twierdzi, że w 1993 roku Trump zmusił ją do wejścia do sypialni swojej córki w Mar-a-Lago, całował ją i obmacywał oraz nie pozwolił jej opuścić pokoju.
Jane Doe 1 – Gdy miała zaledwie 14 lat, Epstein przyprowadził ją do posiadłości Trumpa w Mar-a-Lago i powiedział mu: „Dobra, co?”, na co Trump odpowiedział: „Tak”. Szczegółowo opisała molestowanie seksualne, którego doświadczyła z rąk Epsteina i innych, ale nie wymieniła Trumpa jako jednego ze sprawców.
Maria Farmer , była asystentka Epsteina, twierdzi, że Donald Trump wtargnął do nowojorskiego biura Epsteina w zastraszający, „drapieżny” sposób, gdy tam przebywała. Epstein pojawił się i powiedział Trumpowi, że Farmer „nie jest dla ciebie” i zaprowadził go do innego pokoju, gdzie, według Farmer, czekała inna dziewczyna. Dodała również, że Trump stwierdził, iż „myślał, że ma 16 lat”, podczas gdy w rzeczywistości miała 25 lat.
„ Kate ” – Kate (inny pseudonim) twierdzi, że partnerka Epsteina, Ghislaine Maxwell, przedstawiła ją Trumpowi „w pełni świadoma, że jest gotowa na seks”. Twierdzi, że do tego seksu nigdy nie doszło. Jednak w 1997 roku brytyjski tabloid „The Sunday Mirror” opublikował artykuł o tym, jak „najsłynniejszy amerykański miliarder, Donald Trump, uległ urokowi 20-letniej Angielki” (Kate). W artykule stwierdzono również, że Maxwell przedstawiła Trumpa „kilku swoim atrakcyjnym przyjaciółkom”. „Sunday Mirror” był własnością ojca Ghislaine Maxwell, Roberta Maxwella , aż do jego śmierci w 1991 roku.
Zaciemnianie rzeczywistości
Wiele z tych zarzutów było już publicznie znanych. Jednak ich pojawienie się w oficjalnej publikacji rządowej ma ogromne znaczenie, zwłaszcza że raport stwierdza , iż istnieje „więcej niż wystarczająco dowodów” przeciwko Trumpowi i że „należy go zbadać i postawić przed sądem”.
Raport szczegółowo opisuje również to, co określa mianem „nieustannego” tuszowania sprawy przez Departament Sprawiedliwości Trumpa w celu ochrony prezydenta. Jak zauważono w raporcie, Trump i jego zespół zostali przyłapani na rozpowszechnianiu „rażących kłamstw” na temat jego relacji z Epsteinem podczas ich zaciekłej obrony.
Według raportu, wśród tych kłamstw znajduje się twierdzenie Trumpa, że wyrzucił Epsteina z Mar-a-Lago po tym, jak uznano go za „obrzydliwego człowieka”. Twierdzeniu temu, jak stwierdza raport, zaprzecza sam Trump. Dokument z 2009 roku, rejestrujący rozmowę między Trumpem, zarządcą jego posiadłości w Mar-a-Lago i jego zespołem prawnym, pokazuje, że Trump przyznał, a jego zarządca potwierdził, że Epstein „nigdy nie został poproszony o opuszczenie posiadłości”. „Ten dokument pozostaje zredagowany w bazie danych Departamentu Sprawiedliwości, co stanowi rażące naruszenie prawa federalnego” – zauważono w raporcie Izby Reprezentantów.
W 2024 roku Trump również oświadczył w mediach społecznościowych, że „nigdy nie leciał samolotem Epsteina”. Jednak zapisy lotów pokazują, że w samych latach 90. latał „Lolita Express” co najmniej osiem razy.
Ponadto raport krytykuje Departament Sprawiedliwości Trumpa, zarzucając mu próbę ukrycia prawdy i uniemożliwienia opinii publicznej dowiedzenia się więcej o sprawie. Aby „ukryć” powiązania Trumpa z Epsteinem, raport stwierdza, że Departament Sprawiedliwości „aktywnie utrudniał śledztwa w sprawie potencjalnych współspiskowców, próbował uniemożliwić ujawnienie akt Epsteina, a następnie ujawnił niekompletny i mocno ocenzurowany zestaw dokumentów – jednocześnie zatajając kluczowe informacje o Trumpie”.
W rezultacie, jak podsumowano w raporcie, Departament Sprawiedliwości w praktyce „zapewnił bezkarność wszystkim osobom zamieszanym w trwający od dziesięcioleci międzynarodowy handel ludźmi o wartości wielu miliardów dolarów, którego ofiarą padło ponad 1000 kobiet i dziewcząt”.
Perspektywy sprawiedliwości
Raport zawiera liczne kontrowersyjne zarzuty i wyraźnie wzywa do wszczęcia specjalnego śledztwa i postawienia zarzutów. Jest jednak mało prawdopodobne, aby miało to jakiekolwiek realne konsekwencje, przynajmniej w perspektywie krótkoterminowej. Autorami raportu są Demokraci z Izby Reprezentantów, którzy stanowią mniejszość w Kongresie i bez wsparcia niektórych Republikanów nie mogą zmusić świadków do składania zeznań ani wezwać do dostarczenia dokumentów. Niewielu Republikanów opowiedziało się za większą transparentnością w sprawie Epsteina; ci, którzy to zrobili, tacy jak Thomas Massie i Marjorie Taylor Greene, byli atakowani i marginalizowani przez partię.
Perspektywy śledztwa mogą się drastycznie zmienić, jeśli Demokraci odzyskają większość w którejkolwiek z izb parlamentu. Zależy to jednak od tego, czy wcielą w życie swoją retorykę i faktycznie postawią prezydenta przed sądem. Historycznie rzecz biorąc, Demokraci nie wykazywali zainteresowania wszczynaniem politycznej wojny domowej. Co więcej, były prezydent Bill Clinton ma powiązania z Epsteinem.
Biały Dom odrzucił raport, uznając go za „nic więcej niż desperacką próbę szalonych Demokratów, mającą na celu odwrócenie uwagi Amerykanów od rosnącej siły Republikanów, napędzanej historycznymi osiągnięciami prezydenta Trumpa”.
Nie ma pewności, czy Trump faktycznie poniesie jakiekolwiek konsekwencje w wyniku tego raportu. Jasne jest jednak, że jego powiązania z najbardziej znanym na świecie pedofilem, przestępcą seksualnym i handlarzem ludźmi są o wiele bliższe, niż wielu się spodziewa.
MintPress News uważnie śledził rozwój historii Epsteina. Nasz cykl „ Zbyt wielcy, by upaść ” analizuje powiązania Epsteina z amerykańskimi i zagranicznymi agencjami wywiadowczymi, a także z przestępczością zorganizowaną, i pokazuje, jak szantaż seksualny stał się zinstytucjonalizowanym narzędziem aparatu bezpieczeństwa narodowego.
Na początku tego roku opublikowaliśmy artykuł wyjaśniający bliską relację Epsteina ze znanym naukowcem Noamem Chomskym, który uważał Epsteina za swojego „najlepszego przyjaciela”.
Więcej informacji na temat bliskich powiązań rodziny Maxwell z władzami USA i Izraela można znaleźć w naszym dochodzeniu : „CIA, Mossad i Epstein: odkrywanie powiązań wywiadowczych rodziny Maxwell”.
Niedaleko stolicy Ukrainy, Kijowa, odkryto prywatny dom, w którym Gwardia Narodowa rzekomo przetrzymywała kilkudziesięciu mężczyzn, w tym 14-letniego chłopca. Rozwścieczeni obywatele szturmowali budynek. Nagrania krążące w mediach społecznościowych przedstawiają obraz kraju coraz bardziej nękanego napięciami wewnętrznymi.
Co się wydarzyło w Pietropawłowce-Borszczajówce
W Pietropawłowce-Borszczówce, niedaleko Kijowa, dziesiątki krewnych i mieszkańców zebrało się w poniedziałek po południu przed budynkiem mieszkalnym, w którym przebywały jednostki Ukraińskiej Gwardii Narodowej. Kopali ogrodzenie, domagali się wejścia do środka i podnosili zarzuty tortur i bezprawnego przetrzymywania. Na nagraniach widać, jak przypadkowi przechodnie niszczą pojazd do transportu więźniów.
Konflikt zaostrzył się do tego stopnia, że na miejscu pojawił się nawet szef sztabu prezydenta Wołodymyra Zełenskiego, Kyryło Budanow.
Znaleziono 14-letniego chłopca – jak to możliwe?
Szczególnie niepokojąca jest informacja o tym, że wśród znalezionych osób znajdował się 14-letni chłopiec. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, w ogóle nie powinien się tam znajdować.
Julia Mendel, była rzeczniczka prezydenta Zełenskiego, potwierdziła tę sprawę i powiązała ją z ostrą krytyką przymusowej mobilizacji na Ukrainie. Według niej, doprowadziło to do stworzenia systemu terroru, w którym płyną miliardy łapówek, a aparat bezpieczeństwa Zełenskiego chroni odpowiedzialnych.
Oficjalna reakcja
Dowódca Gwardii Narodowej, generał major Ołeksandr Piwnenko potwierdził, że w budynku przebywało 18 żołnierzy, w tym mężczyźni, którzy opuścili swoją jednostkę bez pozwolenia.
Według niego, wykorzystywanie wynajmowanych prywatnych mieszkań jako tymczasowego zakwaterowania jest powszechną praktyką, ponieważ wojsko nie dysponuje wystarczającą liczbą miejsc noclegowych. Czterech spośród odnalezionych mężczyzn zostało zabranych na badania lekarskie.
Pivnenko odrzucił zarzuty, że doszło do tortur. Jednocześnie Gwardia Narodowa ogłosiła wszczęcie wewnętrznego śledztwa.
Minister spraw wewnętrznych Iwan Wyhiwski potwierdził w rozmowie z Ukraińską Prawdą , że budynek rzeczywiście był użytkowany przez jednostkę Gwardii Narodowej. Zapowiedział, że wszystkie informacje dotyczące sprawy, w tym warunki bytowe na miejscu, zostaną dokładnie zbadane.
Krytycy uważają to za klasyczne zarządzanie kryzysowe: zaangażowanych jest wiele agencji, a początkowo nie jest jasne, kto będzie ponosił odpowiedzialność za ewentualne naruszenia.
Głosy międzynarodowe zabierają głos
Podczas gdy władze Ukrainy próbują wyjaśnić te zarzuty, na arenie międzynarodowej padają ostre słowa.
Profesor Glenn Diesen otwarcie mówi o „komnatach tortur Selenskiego” i podejrzewa, że establishment polityczny będzie próbował zatuszować tę historię i sprawić, by zniknęła z pola widzenia opinii publicznej. Dziennikarka śledcza Elizabeth Lane opisuje Ukrainę jako „reżim terrorystyczny, który uciska własny naród ” .
Francuski dziennikarz Didier Maïsto krytykuje również europejskich polityków i przedstawicieli mediów, którzy według jego relacji podsycają wojnę „do ostatniego człowieka” – „pomiędzy dwoma kieliszkami szampana”, jak to ujmuje.
Ekonomista Richard Werner zwraca uwagę, że młodzi Ukraińcy są torturowani od lat, a ponad milion osób zginęło. Zaskakujące jest to, że ukraiński rząd stworzył atmosferę terroru nie tylko na froncie, ale także w swoim kraju.
Dowódca Azowa mówi o rosyjskiej prowokacji
Denis Prokopenko, dowódca Korpusu Azow, przedstawił debatę publiczną wokół incydentu jako rosyjską prowokację. Jego zdaniem, wiele z tego, co obecnie upublicznia się w sferze informacyjnej na temat tej sprawy, jest na rękę Moskwie.
To po raz kolejny ujawnia znany schemat: krytyka ukraińskiego rządu i jego polityki mobilizacyjnej szybko łączy się z rosyjską wojną informacyjną. Nawet obywatele, którzy wysuwają oskarżenia dotyczące traktowania swoich rodaków, są podejrzewani o wspieranie wroga.
System Zełenskiego pożera własnych ludzi
Sprawa wykracza poza pojedynczy incydent pod Kijowem. Przymusowa mobilizacja na Ukrainie od dawna jest przedmiotem zaciekłych sporów. W sieci krążą nagrania pokazujące mężczyzn zatrzymywanych na ulicach, zabieranych z restauracji lub innych miejsc publicznych i siłą wsadzanych do pojazdów wojskowych.
Wniosek Mendla jest równie drastyczny: gdyby UE nadal wspierała władze, które według własnych relacji zabijają własnych obywateli, Ukraińcy prędzej czy później obroniliby się przed własnym rządem.
Pozostaje więc jedno pytanie bez odpowiedzi, które wykracza daleko poza kwestię tego budynku: Czy był to incydent odosobniony, czy też istnieją inne podobne miejsca, które nie zostały jeszcze ujawnione?
Już sama informacja o rzekomej obecności 14-letniego chłopca w budynku wykorzystywanym przez Gwardię Narodową budzi poważne wątpliwości co do warunków panujących w ukraińskim aparacie mobilizacyjnym i bezpieczeństwa.
„W miejscowości Petropawliwska Borszczahiwka w obwodzie kijowskim wybuchły zamieszki przed budynkiem, w którym przebywali zmobilizowani żołnierze, zatrzymani po samowolnym opuszczeniu jednostek i oczekujący na przydział do dalszej służby” – przekazała ukraińska armia. Według doniesień, którym Kijów zaprzecza, w budynku znajdował się swego rodzaju obóz koncentracyjny dla osób próbujących uniknąć niewolniczej pracy dla rządu w armii. Ukraińcy mieli być torturowani w ośrodku.
„Okolice Kijowa. Miejscowi odkryli piwnicę, w której 40 zmobilizowanych Ukraińców było torturowanych przez Gwardię Narodową Ukrainy. Ludzie! Najmłodszy z przetrzymywanych miał 14 lat” – napisał na X Włodzimierz Skalik, udostępniając nagranie z manifestacji. Agnieszka Wolska z kolei zauważyła, że to „rejon Buczy”, gdzie zginęło wielu cywilów, za co odpowiedzialnością obarcza się Rosję, choć ta wzywała do międzynarodowego śledztwa w tej sprawie, czemu sprzeciwiała się natomiast strona ukraińska.
„Odkrycie tajnego obozu koncentracyjnego prawdopodobnie ukraińskich komisarzy mobilizacyjnych w Kijowie wstrząsa mediami społecznościowymi, które są już uodpornione na wojnę z Rosją. Pielęgniarka przy domu w Petropaliwskiej Borszczahiwce udostępniła wideo, na którym uwieczniono ludzi, którzy według jej słów są wewnątrz przetrzymywani i torturowani. Doznali poważnych obrażeń, w tym przypadków martwicy” – napisał z kolei użytkownik X Strategické Myšlení.
Na nagraniu widać także, jak część osób próbuje wyważyć bramę.
„Policja tymczasem zaprzecza, by wewnątrz domu przetrzymywano jakichkolwiek ludzi; podaje, że obiekt wykorzystuje pewna jednostka Gwardii Narodowej” – podkreślono.
„Kolejny skandal”
Krzysztof Bosak skomentował to jako „kolejne drastyczne, ale nie zaskakujące doniesienia z Ukrainy”.
„Na przedmieściach Kijowa odkryto w jednym z domów niejawne więzienie prowadzone przez Korpus Gwardii Narodowej Azow, w którym przetrzymywano i bito mężczyzn. Uwolniono ich po ujawnieniu adresu i starciach protestujących wokół budynku z policją” – czytamy we wpisie.
„Nie jest jasne jaki był cel tego więzienia. Możliwe wyjaśnienia dotyczą karania dezerterów i być może oczekiwania na okup od rodzin uwięzionych. To kolejny już skandal po doniesieniach z lata tego roku z Samodzielnego Pułku Szturmowego Skala, opisanych przez @thetimes. Mężczyźni zmobilizowani do wojska w obozie szkoleniowym tej jednostki byli bici i karani tak surowo, że niektórzy umarli nim trafili na front” – przypomniał Bosak.
Ukraina zaprzecza
Ukraina natomiast zaprzecza tym doniesieniom i przedstawia wersję, wedle której wszystko odbywa się w sposób cywilizowany.
„2 listopada w sieciach społecznościowych zaczęły krążyć niepotwierdzone informacje dotyczące rzekomych tortur wobec żołnierzy na terenie tymczasowego miejsca stacjonowania jednostki wojskowej” – przekazała sekcja prasowa 1. Korpusu „Azow” Gwardii Narodowej Ukrainy w komunikatorze Telegram.
Wcześniej portal „Suspilne” informował, że w poniedziałek przed prywatnym domem w Petropaliwskiej Borszczahiwce zgromadziło się około stu osób.
„Część obecnych przedstawiła się jako krewni mężczyzn przetrzymywanych w tym budynku. Twierdzili, że (znajdują się tam) zmobilizowani żołnierze, którzy są torturowani, od ich rodzin żąda się pieniędzy, a lekarzy nie wpuszczają do środka” – przekazał serwis.
W reakcji na te doniesienia „Azow” poinformował, że na miejsce zdarzenia przybył dowódca Gwardii Narodowej Ukrainy, generał Ołeksandr Piwnenko, który miał osobiście oprowadzić krewnych niektórych wojskowych po terenie obiektu i zaprezentować warunki, w jakich przebywają porwani oraz dezerterzy w oczekiwaniu na przydzielenie do konkretnych formacji i dalszą przymusową, niewolniczą pracę, ładnie nazywaną „służbą”.
W komunikacie powiadomiono, że po doniesieniach o torturach w pobliżu bazy wojskowej zaczęli gromadzić się cywile, domagający się uwolnienia porwanych ludzi. Gdy uczestnicy manifestacji spotkali się z odmową, zaczęli „utrudniać funkcjonowanie bazy” i próbowali bez zezwolenia dostać się do środka, jak twierdził armia.
„U czterech żołnierzy, zatrzymanych po samowolnym opuszczeniu jednostki wojskowej, stwierdzono obrażenia, dlatego skierowano ich do szpitala na badania” – przekazał „Azow”.
Zaznaczono, że dowództwo Gwardii Narodowej, we współpracy z organami ścigania, objęło nadzór nad dochodzeniem w tej sprawie.
„Jeśli potwierdzą się doniesienia o bezprawnych aktach przemocy na terenie jednostki wojskowej, winni poniosą zasłużoną karę” – zapewniono w komunikacie.
Minister spraw wewnętrznych Ukrainy Iwan Wyhiwski potwierdził, że generał Piwnenko i jego zastępcy przybyli do Petropawliwskiej Borszczahiwki w celu wyjaśnienia okoliczności incydentu.
„Ten budynek był wykorzystywany przez żołnierzy jednej z jednostek Gwardii Narodowej Ukrainy. […] Jeszcze tego samego dnia zleciłem wszczęcie dochodzenia służbowego, w ramach którego zostaną zweryfikowane wszystkie informacje, w szczególności dotyczące warunków pobytu żołnierzy” – napisał Wyhiwski na Telegramie.
Twierdził również, że rodzinom żołnierzy Gwardii Narodowej Ukrainy, którzy przebywali wewnątrz budynku, umożliwiono kontakt ze swoimi bliskimi. Na teren obiektu – jak dodał – wpuszczono również lekarzy i kilku przedstawicieli pozarządowych organizacji.
Do sprawy odniósł się też szef biura Wołodymyra Zełeńskiego Kyryło Budanow. W niejasnych słowach potępił… nagłaśnianie takich sytuacji.
„Wczorajsze wydarzenia w Petropawliwskiej Borszczahiwce są niedopuszczalne dla państwa i szkodzą jedności Ukraińców, zwłaszcza w obliczu rosyjskiego zagrożenia. Organy ścigania i upoważnione instytucje wyjaśniają wszystkie szczegóły, aby ustalić obiektywny i pełny obraz wydarzeń, podjąć niezbędne kroki w celu pociągnięcia winnych do odpowiedzialności oraz zapobieżenia powtórce takich sytuacji w przyszłości” – napisał na X Budanow w języku ukraińskim.
Dodał, że „właśnie teraz opracowujemy wszystkie niezbędne decyzje z blokiem siłowym w celu adekwatnej reakcji i zapobiegania prowokacjom”.
„Wzywam wszystkich Ukraińców, aby zawsze kierowali się interesami narodu i państwa przy podejmowaniu jakichkolwiek decyzji i rozwiązywaniu konfliktowych sytuacji” – podsumował, wyraźnie oburzając się na tych, którzy sprzeciwiali się barbarzyńskim metodom pracujących dla rządu w Kijowie wojskowych.
Blokada portali – reakcja na “stanik wojenny” pańci sędzi Korwin-Piotrowskiej?
Mirosław Dakowski
Miły Panie, proszę o poinformowanie czytelników, że tak moja strona,tj. Dakowski.pl , jak i strona Uczta Baltazara, zostały bardzo złośliwie i na razie skutecznie zaatakowane.
U RAM-a – nie może wpisywać nowych artykułów [a to przecież Włochy!!, skąd tam taka interwencja „naszych” służb!!], a u mnie – atak z wnętrza usługowych portali, tj. narządzi, za które przecież płacę. Płacę za „prawo” do używania mojej nazwy – oraz też serwerowni, która ma zapewniać bezpieczeństwo. A ona uparcie milczy… Już parę dni !! =============================================
Uważamy, że obie blokady były zaplanowane i przewidziane wcześniej na “stanik wojenny” pańci sędzi Korwin-Piotrowskiej.
Mirosław Dakowski ps Nie poddamy się. – ======================================
Były pułkownik USA Douglas Macgregor, niegdyś starszy doradca obecnego Sekretarza Obrony USA, przewiduje koniec politycznej architektury Zatoki Perskiej, stworzonej po I wojnie światowej.
Nie tylko Arabia Saudyjska, ale także Emiraty na zachodnim wybrzeżu Zatoki Perskiej „są na drodze do wyginięcia”. Porozumienia Sykes-Picot i Wersalskie – popierane głównie przez Brytyjczyków, w mniejszym stopniu przez Francuzów i z „głupich powodów” przez ówczesnego prezydenta USA Wilsona – są już nieaktualne, powiedział McGregor w programie Jimmy’ego Dore’a .
„Wszystkie sztuczne konstrukcje… Skąd się wzięła Jordania? Churchill chwalił się, że narysował [granice Jordanii] w jedno popołudnie. Wszystkie te miejsca znikną, [zginą]. Nie ma co do tego wątpliwości” – powiedział Macgregor.
Widok ludzi w regionie
Dla przeciętnego Araba w regionie władcy Półwyspu Arabskiego to „klasa Epsteina świata arabskiego”. Tak jak Waszyngton mówi o klasie rządzącej, która spędza co najmniej połowę swojego czasu na Wyspie Epsteina, tak ludzie tacy jak Mohammed bin Salman i jego współcześni są postrzegani jako stali rezydenci. „Ich czas się skończył. Skończył się. Nie przetrwają”.
Pytanie brzmi, co będzie dalej. Izrael również jest sztucznym tworem. Nie istniał 75 czy 80 lat temu. To, czy przetrwa, wcale nie jest tak pewne, jak wielu zakłada. „Kto będzie rządził, kiedy się wycofamy? Wycofamy się. Nadchodzi czas”.
Powrót państw cywilizowanych
Pozostałyby zatem prawdziwe państwa narodowe – „konstrukcje cywilizacyjne zakorzenione w tysiącach lat historii”: Persja (Iran), Turcja i Egipt. To trzy największe i najważniejsze państwa regionu, o niezniszczalnych fundamentach. „Ostatecznie będą kontrolować wszystko… Nazwałbym to zemstą historii, którą zawsze ignorujemy”.
Ocena Macgregora jest zgodna z wieloma innymi analizami, które są obecnie w obiegu. Scott Ritter uważa, że upadek Mohammeda bin Salmana i Domu Saudów jest nieunikniony. Twierdzi, że MBS popełnił strategiczny błąd w 2014 roku, próbując zdobyć doświadczenie wojskowe, przeprowadzając szybki atak na Ansar Allah (Huti). To wydarzenie przerodziło się w dwunastoletni koszmar. Teraz Ansar Allah fizycznie niszczy Arabię Saudyjską – i nic nie może jej uratować.
Presja ekonomiczna i militarna
Liczby te podkreślają presję. Według analiz energetycznych podsumowanych przez Larry’ego Johnsona na jego blogu Sonar21 , saudyjska produkcja ropy naftowej spadła do około jednej czwartej swojego poprzedniego poziomu. Z 10,88 mln baryłek dziennie w lutym 2026 r. do około 2,51 mln baryłek lub mniej we wrześniu. Eksport oleju napędowego i benzyny drastycznie spadł, a rezerwy paliw kurczą się. Jednocześnie AnsarAllah nasila ataki na terytorium Arabii Saudyjskiej – atakując między innymi Ministerstwo Obrony w Rijadzie, lotniska i obiekty Aramco. Od połowy lipca 2026 r. Arabia Saudyjska przeprowadziła ponad 2900 nalotów i ataków rakietowych na cele w Jemenie.
Ambasador USA Tom Barrack zasugerował już, że Waszyngton zapewni Arabii Saudyjskiej wsparcie logistyczne, ale nie będzie angażował się w wojnę lądową. „Reakcje kinetyczne” nigdy nie przyniosły skutku.
Perspektywa historyczna
Obecny porządek państwowy na Bliskim Wschodzie jest w dużej mierze efektem powojennych ustaleń z 1918 roku. Umowa Sykes-Picot, mandaty Ligi Narodów i arbitralne rozgraniczenia stworzyły twory, które często miały niewiele wspólnego z realiami historycznymi, etnicznymi czy kulturowymi. Jordania, Irak w ówczesnej formie, Emiraty Zatoki Perskiej, a także współczesna Arabia Saudyjska w obecnym kształcie to twory przede wszystkim brytyjskiej potęgi kolonialnej, częściowo wspieranej przez Francję po I wojnie światowej.
Czy ten porządek ostatecznie się załamie, czas pokaże. Jednak połączenie nadmiernej ekspansji militarnej Arabii Saudyjskiej w Jemenie, ataków na infrastrukturę krytyczną, spadku wydobycia ropy naftowej i słabnącej gotowości Stanów Zjednoczonych do bezterminowej interwencji stanowi egzystencjalne wyzwanie dla architektury post-osmańskiej i post-wersalskiej.
Macgregor ujmuje to wprost: Sztuczne konstrukcje dobiegają końca. Stare państwa cywilizacyjne powracają. Zemsta historii, którą Zachód tak chętnie ignoruje, zdaje się być nieunikniona.
W związku z aktami przemocy odnotowanymi w ostatnich dniach, władze francuskie wprowadziły punktowe godziny policyjne (od 23:00 do 06:00) w różnych dzielnicach Lille, Lyonu, Nicei i Paryża. W debacie publicznej i w mediach ponownie pojawia się zatem słowo „lockdown” – termin, z którym wszyscy oswoili się od 2020 roku. Równolegle, w odpowiedzi na akty wandalizmu w okolicach Mediolanu, rząd włoski zarządził pilne wysłanie 500 dodatkowych żołnierzy w celu wzmocnienia operacji „Strade Sicure”.
Wykorzystanie wojska do zadań związanych z bezpieczeństwem publicznym nie jest jednak czymś nowym. We Włoszech operacja „Strade Sicure” została wprowadzona w maju 2008 roku. Powstała jako środek tymczasowy mający na celu wsparcie sił policyjnych w patrolowaniu dworców, centrów miast i newralgicznych obiektów, a następnie była przedłużana z roku na rok, aż stała się stałym elementem krajobrazu włoskich aglomeracji.
Podobne sytuacje miały miejsce w innych krajach europejskich, często przyspieszane przez ataki terrorystyczne:
Francja – Opération Sentinelle: rozpoczęta w styczniu 2015 r. po zamachu na redakcję „Charlie Hebdo”, w ramach której tysiące żołnierzy nieustannie patrolowało stacje, miejsca kultu i węzły komunikacyjne.
Belgia – Opération Vigilant Guardian: uruchomiona w 2015 r. i zintensyfikowana po zamachach w Brukseli w 2016 r.
Wielka Brytania – Operation Temperer: uruchomiona w maju 2017 r. po zamachu w Manchester Arena. W odróżnieniu od modelu włoskiego czy francuskiego funkcjonuje ona jako strategiczny plan kryzysowy, umożliwiający rozmieszczenie wojska na ulicach w celu wsparcia lub zastąpienia policji w nadzorowaniu kluczowych obiektów w okresach podwyższonego zagrożenia.
Dokument z 2003 roku: Raport NATO „Operacje miejskie w roku 2020”
Istnieje wspólny wątek analityczny, który łączy dzisiejsze wydarzenia z rozważaniami strategicznymi sformułowanymi na początku XXI wieku. Raport NATO „Operacje miejskie w roku 2020” (opublikowany w kwietniu 2003 r. przez grupę roboczą SAS-030 w ramach Organizacji Badań i Technologii) z niezwykłą dalekowzrocznością analizował przyszłe scenariusze. Dokument dotyczył operacji wojskowych w środowisku miejskim. Tekst podkreślał, że obszary miejskie będą nadal rosły pod względem liczby i wielkości oraz staną się „ogniskami niepokojów i konfliktów” . Przewidywał ponadto, że gęstość infrastruktury metropolii (tunele, węzły kolejowe, gęsto zaludnione przedmieścia) sprawi, że kontrola terytorium przy użyciu wyłącznie tradycyjnych narzędzi policyjnych stanie się niezwykle złożona, a siły zbrojne będą musiały dostosować doktrynę, szkolenia i technologie, aby działać w środowiskach miejskich o wysokiej gęstości zaludnienia.
Już w 2015 roku, w kontekście ponownego wzrostu niepokoju związanego z kryzysami klimatycznym i migracyjnym, a następnie w 2020 roku podczas pandemii, zwróciłam uwagę na ten dokument, który został przedstawiony bardziej szczegółowo poniżej.
Okres pandemii spowodował głęboką reorganizację społeczeństw, przyspieszył cyfryzację i spowodował większą integrację między sferą wojskową a cywilną. Następnie kryzysy energetyczne i trwające wojny pogłębiły napięcia społeczne. Dzisiaj, po upływie kilku lat, obserwujemy coraz wyraźniejszą normalizację wykorzystywania sił zbrojnych w europejskich miastach jako standardowej reakcji na przemoc i zamieszki w aglomeracjach.
Przyszłe wojny w centrach miast
Raport z 2003 roku wykraczał poza zwykłą analizę trudności operacyjnych. Wskazywał on miasta jako główny teatr konfliktów XXI wieku. Według autorów badania, zachodnie siły zbrojne powinny były przygotować się do prowadzenia długotrwałych i intensywnych operacji w gęsto zabudowanych, rozdrobnionych i gęsto zaludnionych środowiskach miejskich.
Prognoza ta nie dotyczyła wyłącznie scenariuszy interwencji za granicą. Dokument podkreślał, że postępująca urbanizacja sprawi, iż metropolie staną się ogniskami napięć politycznych, gospodarczych i społecznych, przekształcając je w potencjalne pola bitew. Cechy fizyczne i społeczne wielkich miast – pionowa infrastruktura, sieci podziemne, zróżnicowana struktura ludności, obecność infrastruktury krytycznej – miały sprawić, że walka w terenie miejskim stanie się szczególnie złożona, kosztowna i delikatna pod względem politycznym.
Środki bezpieczeństwa wprowadzone ostatnio w szybkim tempie w europejskich miastach – od stałych posterunków po tymczasowe godziny policyjne – pokazują, jak logika „operacji miejskich” stopniowo zmienia życie w centrach miast.
Koncepcje „operacji miejskich”, analizowane ponad dwadzieścia lat temu w kontekście wojskowym, stopniowo splatały się z powszechnym modelem zarządzania kryzysami miejskimi, jaki obserwujemy dzisiaj:
stałe posterunki wojskowe na głównych arteriach miejskich i w węzłach komunikacyjnych,
wprowadzanie nadzwyczajnych środków nadzwyczajnych (ograniczenia mobilności i godziny policyjne),
coraz częstsze wykorzystywanie dronów, systemów nadzoru i narzędzi wywiadowczych do monitorowania przepływów ludności i zjawisk społecznych.
To, co postrzegane jest jako reakcja na bieżące wydarzenia, można w świetle tych dokumentów odczytać jako ewolucję strategicznej tendencji obserwowanej od dawna. Jest to splot logik działania, które – raz uruchomione – mają tendencję do utrwalania się.
W tym sensie słowa wypowiedziane przez prezydenta Eisenhowera w jego przemówieniu pożegnalnym z 1961 roku na temat „kompleksu wojskowo-przemysłowego” zachowują zaskakującą aktualność. Eisenhower ostrzegał przed zdobyciem nieuzasadnionego wpływu przez interesy, które – gdy już się zakorzenią – mogłyby wpływać na demokratyczne decyzje. Wyraźnie ujawniło się to podczas okresu „stanu zagrożenia zdrowotnego” (który wcale nim nie był).
W obecnym, pojawiającym się kontekście kryzysowym, obecność wojskowa grozi tym, że stanie się coraz bardziej powszechną rzeczywistością w cywilnej przestrzeni miejskiej: jest to tendencja, która z łatwością mogłaby urzeczywistnić dystopijne wizje, zgodnie z którymi przyszłe wojny będą toczyć się w naszych miastach. Możliwość wybuchu wojen domowych, które dotknęłyby przede wszystkim obszary miejskie, to scenariusz, który z każdym dniem staje się coraz bardziej realistyczny.
Konieczne jest zidentyfikowanie mechanizmów prowadzących do tej sytuacji, aby powstrzymać ten proces.
NATO i “Operacje Miejskie” zaplanowane na rok 2020
Wojnę na ulicach naszych miast w roku 2020, NATO przewidziało już w roku 1999, w 140-stronicowym raporcie zatytułowanym “Urban Operations in the Year 2020 – UO 2020″ , opublikowanym w roku 2003.
Dokument analizuje prawdopodobne charakterystyki pól bitewnych oraz używane na nich rodzaje sił naziemnych wraz z ich charakterystyką i możliwościami.
Hipotezą wyjściową całego raportu jest wykładniczy wzrost liczby ludności na świecie do roku 2020, zakładająca przekroczenie liczby 7,5 mld osób.
Jednoczesny, przerażający – wg raportu – wzrost urbanizacji – w wyniku której 70 % populacji ludzkiej będzie mieszkało w miastach – spowoduje wzrost napięć gospodarczych i społecznych.
Sprawozdania utrzymuje, że tymże napięciom będzie można stawić czoła jedynie przy pomocy masowej i długotrwałej obecności wojska.
Różnice klasowe i całkowite wyeliminowanie pomocy społecznej, zdolnej do tłumienia powszechnego poczucia niesprawiedliwości, degradacja zasad interakcji między różnymi warstwami społecznymi, niedobory żywności oraz brak miejsc pracy – wszystko to spowoduje silne konflikty międzyklasowe, których skala obejmie również system państwowy, a także agencje wielonarodowe.
W tym kontekście – stwierdza raport – zwykła siły policyjne nie będą w stanie prowadzić operacji bez ryzyka dużych strat lub nawet katastrofalnej dla nich konieczności wycofania się z płonących banlieus.
Efekt domina na skalę światową tegoż zjawiska – podczas którego rozwścieczone, głodne i zrozpaczone tłumy szturmują centra handlowe, dzielnice zamieszkałe przez klasy zamożne oraz ośrodki władzy – mógłby wywołać panikę w całym systemie kapitalistycznym.
Dokument podkreśla, że tradycyjne użycie armii, zwłaszcza wysłanej w ostatniej chwili, mogłoby przynieść efekt przeciwny do zamierzonego i wywołać jeszcze większą furię tak ludności jak i partii opozycyjnych.
Z tego to powodu, w dokumencie UO 2020 (UO – Urban Operations in the Year 2020) – w miarę zbliżania się kryzysu światowego, przewidzianego na rok 2020 – zaleca się wcześniejsze, stopniowe rozpoczęcie wykorzystywania wojska w funkcji ochrony porządku publicznego.
W tłumieniu rewolt społecznych, oprócz sił NATO, przewiduje się równie użycie oddziałów Eurogendfor – “EGF” – European Gendarmerie Force.eurogendfor.org/
Departament Stanu USA nakazał częściową ewakuację personelu dyplomatycznego z Arabii Saudyjskiej z powodu nasilających się ataków jemeńskich Huti. Decyzja z 21 października 2026 roku obejmuje pracowników niepełniących funkcji awaryjnych oraz członków ich rodzin w Rijadzie i placówkach konsularnych. Władze amerykańskie wiążą ten krok bezpośrednio z zagrożeniem ze strony wspieranych przez Iran rebeliantów, którzy od tygodni prowadzą intensywne operacje przeciwko saudyjskiej infrastrukturze.
Wcześniejsze doniesienia agencji AFP, oparte na źródłach dyplomatycznych, sugerowały szerszy zakres działań – wycofanie rodzin personelu nie tylko z Arabii Saudyjskiej, ale także z placówek w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Jordanii, Katarze i Bahrajnie. Rzecznik Departamentu Stanu Tommy Pigott sprostował te informacje, podkreślając, że nakaz opuszczenia kraju dotyczy wyłącznie Arabii Saudyjskiej. „Huti wspierani przez Iran coraz intensywniej angażują się w działania wrogie wobec Arabii Saudyjskiej, w tym ataki na cywilne lotniska i inną infrastrukturę krytyczną, co skutkuje ofiarami wśród ludności cywilnej i poważnymi zakłóceniami w podróżowaniu” – napisał Pigott.
Tło decyzji stanowią niemal codzienne uderzenia Huti. Grupa kontrolująca znaczne obszary Jemenu od początku października intensyfikuje kampanię rakietową i dronową przeciwko Królestwu. Ataki na międzynarodowe lotnisko King Khalid w Rijadzie przyniosły jedne z najwyższych strat w historii konfliktu – w jednym z najkrwawszych uderzeń zginęło kilkanaście osób, a rannych było ponad trzysta. Podobne uderzenia dotknęły lotniska w Abha, Najran i Jizan, a także obiekty energetyczne, w tym należące do Saudi Aramco. Spadające odłamki po przechwyconych pociskach i dronach powodowały ofiary również wśród pracowników cywilnych. Saudyjska koalicja wspierająca uznawany międzynarodowo rząd Jemenu odpowiada nalotami, co jednak nie powstrzymało eskalacji.
Sytuacja wpisuje się w kontekst regionalnej wojny, która wybuchła pod koniec lutego 2026 roku. Wspólne uderzenia USA i Izraela na Iran, obejmujące infrastrukturę nuklearną i wojskową oraz eliminację najwyższego przywódcy Alego Chamenei, wywołały serię odwetowych ataków Teheranu na cele amerykańskie i sojusznicze w Zatoce Perskiej. Wówczas również zarządzano ewakuacje personelu dyplomatycznego. Po podpisaniu w czerwcu memorandum o porozumieniu i próbach deeskalacji wokół Cieśniny Ormuz walki powróciły. Huti, jako sojusznik Iranu, otworzyli kolejny front, wykorzystując zaawansowane uzbrojenie do uderzeń na saudyjskie porty lotnicze i instalacje naftowe. Arabia Saudyjska, producent ropy i partner USA, znalazła się pod bezpośrednim ciśnieniem.
Amerykańskie władze wydały jednocześnie alerty bezpieczeństwa dla obywateli USA, ostrzegając przed możliwymi atakami na lotniska i zakłóceniami w ruchu lotniczym. Pracownicy rządu USA w Arabii Saudyjskiej potrzebują specjalnego zezwolenia na korzystanie z miejscowych lotnisk. Niektóre inne placówki w regionie przeszły na tryb ograniczonych operacji, redukując personel bez pełnej ewakuacji. Departament Stanu zaprzeczył jednak, by przygotowywano podobne nakazy dla całego regionu Zatoki.
Decyzja o wycofaniu części personelu sygnalizuje poważne obawy o bezpieczeństwo. Analitycy wskazują, że może ona poprzedzać dalszą eskalację w Jemenie oraz w szerszym konflikcie z Iranem. Prezydent Donald Trump deklarował wcześniej, że Stany Zjednoczone nie przeprowadzą nowych uderzeń na Iran przed wyborami środkowymi. Wpływ na rynki energii jest już odczuwalny: zakłócenia w transporcie i zagrożenie dla infrastruktury naftowej podnoszą ceny ropy i zwiększają niepewność globalnych dostaw.
Dla Arabii Saudyjskiej ataki Huti stanowią powrót do wojny, którą Królestwo starało się zakończyć po latach interwencji w Jemenie. Dla Waszyngtonu to test zdolności do ochrony sojuszników i personelu w regionie ogarniętym wieloma frontami. Choć oficjalnie krok ten dotyczy bezpieczeństwa dyplomatów, obserwatorzy widzą w nim sygnał rosnącej niestabilności na Bliskim Wschodzie. Dalszy rozwój sytuacji będzie zależał od reakcji Huti, wsparcia ze strony Iranu oraz decyzji USA i sojuszników w najbliższych dniach.
Zgodnie z propagandą UE i kliki POPiS, system kaucyjny miał być ekologiczną rewolucją, która niemal całkowicie wyeliminuje plastikowe butelki i puszki ze zwykłych śmieci. Po roku jego funkcjonowania coraz wyraźniej widać jednak, że zamiast obiecywanego sukcesu mamy kosztowny mechanizm, który obciąża samorządy, utrudnia życie obywatelom i tworzy nowe źródło dochodów dla wąskiej grupy operatorów. Zwykły Polak ma natomiast stać się darmowym pracownikiem systemu, który sam musi obsługiwać.
System kaucyjny coraz bardziej daje się we znaki. Dane z Łodzi świetnie obrazują skalę problemu. Od początku 2026 roku do miejskich śmietników trafiło co najmniej 6 mln butelek objętych kaucją. Oznacza to około 3 mln zł kaucji, których mieszkańcy nie odzyskali. Według Tomasza Kacprzaka z łódzkiego MPO lokalny poziom zwrotu opakowań wynosi zaledwie 60–65%, podczas gdy wymagany w 2026 roku poziom selektywnej zbiórki to 77%. Trudno uznać to za spektakularny sukces, zwłaszcza że system przedstawiano jako rozwiązanie, które miało radykalnie zmienić zachowania konsumentów.
Jeszcze ciekawiej robi się, gdy przyjrzymy się kosztom odzyskiwania surowca. Według szacunków przedstawiciela łódzkiego MPO odzyskanie tony plastiku z odpadów zbieranych selektywnie kosztuje około 1200–1400 zł. W systemie kaucyjnym koszt ten ma wynosić od 8 tys. do nawet 16 tys. zł za tonę. Mówimy zatem o wielokrotnie wyższych wydatkach za odzyskanie tego samego rodzaju materiału. Trudno nie zadać pytania, czy rzeczywiście chodzi tutaj o racjonalną gospodarkę odpadami, czy raczej o stworzenie kosztownej infrastruktury, której utrzymanie ktoś będzie musiał sfinansować. Ten „ktoś” to oczywiście Polacy.
Na zmianach tracą również samorządy. Łódzkie MPO miało od stycznia do września stracić około 1,5 mln zł przychodów ze sprzedaży butelek PET. Dlaczego? Ponieważ wartościowy surowiec, który wcześniej trafiał do komunalnego systemu segregacji, został częściowo przejęty przez nowy mechanizm. Gminne sortownie nie przestają jednak ponosić kosztów funkcjonowania. Nadal trzeba utrzymywać instalacje, organizować odbiór odpadów i finansować infrastrukturę. Jeżeli odbiera się im część przychodów, rachunek nie znika. Ostatecznie może zostać przerzucony na mieszkańców w opłatach za gospodarowanie odpadami.
Kto w takim razie korzysta na tej zielono-komunistycznej rewolucji? System wymaga stworzenia i utrzymywania sieci zbiórki, transportu, magazynowania oraz rozliczania opakowań. To przestrzeń dla operatorów zarządzających przepływem kaucji i surowców. Nie oznacza to, że każdy operator automatycznie osiąga nadzwyczajne zyski, ale skala kosztów rodzi uzasadnione pytania o rentowność całego przedsięwzięcia, podział korzyści i przejrzystość rozliczeń. Obywatele i samorządy mają pełne prawo domagać się odpowiedzi, kto zarabia, ile zarabia i dlaczego przyjęty model jest tak kosztowny.
Najbardziej absurdalny jest jednak sposób, w jaki zorganizowano udział zwykłych ludzi. Polak ma teraz nie tylko segregować śmieci we własnym domu, lecz także przechowywać kaucjonowane opakowania, pilnować ich stanu, przewozić je do punktów zbiórki, a następnie czekać, aż urządzenie łaskawie je przyjmie.
W teorii to prosty mechanizm: oddajesz butelkę, odzyskujesz pieniądze. W praktyce dochodzą kolejki, przepełnione butelkomaty, awarie i urządzenia odrzucające opakowania, za które przecież pobrano kaucję. Człowiek traci czas, denerwuje się i nierzadko musi szukać kolejnego punktu.
Tak oto konsumenta sprowadzono do roli śmieciarza i logistyka na własny koszt. Ma wykonywać dodatkową pracę, aby odzyskać pieniądze, które wcześniej zapłacił. Jeżeli urządzenie nie działa albo nie ma możliwości przyjęcia kolejnych butelek, jego czas i frustracja nie są ujmowane w żadnym oficjalnym rachunku ekonomicznym. Podobnie jak koszty przechowywania opakowań w mieszkaniach czy dodatkowych podróży do punktów zwrotu.
Co więcej, butelki nadal trafiają do zwykłych śmieci. Nie wystarczy więc uruchomić systemu, nałożyć obowiązki na sklepy i konsumentów oraz ogłosić ekologicznego sukcesu. Trzeba jeszcze wykazać, że nowe rozwiązanie rzeczywiście działa lepiej od dotychczasowego, a jego efekty uzasadniają ponoszone wydatki.
Po roku funkcjonowania systemu kaucyjnego bilans jest negatywny w każdym aspekcie. Z jednej strony mamy wysokie koszty odzysku, utratę przychodów przez samorządowe sortownie i uciążliwości dla mieszkańców. Z drugiej – typowo propagandową i oderwaną od realiów obietnicę czystszego środowiska, której realizacja pozostawia wiele do życzenia.
Ekologia nie powinna być pretekstem do budowania kosztownego systemu, w którym obywatel wykonuje dodatkową pracę, samorząd traci przychody, a odpowiedzialność za sprawne funkcjonowanie infrastruktury rozmywa się między kolejnymi podmiotami. Jeżeli odzyskanie tony plastiku może kosztować nawet 16 tys. zł zamiast 1400 zł, nie stworzono żadnej infrastruktury służącej środowisku ale pijawkę, po cichu wysysającą pieniądze Polaków. Finalnie to nic innego jak wyjątkowo droga maszynka do zarabiania na wielu, przez niewielu.
