4 listopada w środę biskupi zebrali się w trybie pilnym i wydali stanowisko w sprawie sporu, który rozsadza dzisiaj polskie państwo. Było to niecałe 400 słów. Ale uwaga, uwaga, ‘dialog’ pada tam cztery razy, to policzyłem. ‘Pojednanie’ dwa razy.
A drodzy państwo, otóż zagadka. Ile razy pada słowo ‘prawda’? Możecie państwo zrobić to sami. Ani razu. Możecie policzyć. Ani razu. W żadnej odmianie.
Tego samego dnia papież powiedział Polakom, że “pokój stoi na sprawiedliwości i na prawie”, [dosłownie powiedział: „pokój buduje się na sprawiedliwości, poszanowaniu prawa i dialogu, a nie na przemocy” md]
…a biskupi w następnym zdaniu zostawili z tego sam dialog i zgłosili się do mediów, że będą mediatorami. Na koniec pokazali nam jak się modlić słowami księdza Piotra Skargi, człowieka, który w 1597 roku wypisał Polsce sześć chorób. z numerami. I nie bał się słowa na przykład ‘trybunały’.
I w tym odcinku chciałbym, drodzy państwo, pokazać coś co mnie osobiście boli, czego biskupi nie nazwali, gdzie jeden z kardynałów, ten z Krakowa, w wypowiedziach, które miał ostatnio publicznie, chyba to muszę powiedzieć wprost. Ale drodzy państwo, zweryfikujcie mnie.
Moim zdaniem, niestety, myli się w sprawie Ewangelii i to ile zostało dzisiaj polskiemu episkopatowi dzisiaj, zostało takiej myśli, tej siły, że staje się rozjemcą, chciałbym żebyście państwo ocenili po tym dzisiejszym materiale. Jeszcze raz mówię to jako katolik, który jest w Kościele, nie ma zamiaru wychodzić, który sam sobie zadaje cały czas to pytanie. I chciałbym powiedzieć ci też ten element, który myślę, że jest bardzo ważny. Bo z tego listu padło taki element, że mamy się modlić. Modlić szczególnie 10 listopada, dzień przed tym 11, gdzie będziemy świętowali ważne dla nas jako dla Polski święto odzyskania niepodległości, chociaż sama ta data też budzi kontrowersję. No ale przyjęliśmy ją, niech będzie w sensie mamy 11 listopada, który jest świętem narodowym.
◊
Dlaczego dzisiejsi biskupi boją się słowa “PRAWDA”?
Z Maryją Królową Polski modlić się będziemy o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu
BIŁGORAJ – w każdą drugą niedzielę miesiąca w kościele pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny o godz. 18.00 Msza Święta za Ojczyznę i Pokutny Marsz Różańcowy!
================================
WARSZAWA – zapraszamy na comiesięczny Pokutny Marsz Różańcowy, który już od 9 lat odbywa się w stolicy. Rozpoczynamy Mszą Świętą o godz. 8.00 w kościele św. Andrzeja Apostoła i św. Brata Alberta na pl. Teatralnym 20, po niej udajemy się ulicami Warszawy pod Sejm RP.
Zgodnie ze słowami Najświętszej Dziewicy Maryi (zawartych we wszystkich uznanych objawieniach) modlitwa na Różańcu Świętym jest ostatnim ratunkiem dla świata. To jest FAKT – władze tego świata, odrzucają Boga a na Jego miejsce intronizują zachcianki człowieka (lub w najlepszym wypadku sentymentalnie celebrują humanizm).
Trasa naszego comiesięcznego Pokutnego Marszu Różańcowego w Warszawie: Po drodze z placu Teatralnego idziemy ogarniając modlitwą Różańca Świętego ważne instytucje i ministerstwa położone przy Krakowskim Przedmieściu, modlimy się za Prezydenta RP pod jego siedzibą, skręcamy w ul. Świętokrzyską by modlić się pod Ministerstwem Finansów, później przy pl. Powstańców Warszawskich 7 dochodzimy do budynku TVP, gdzie mieszczą się główne studia informacyjne telewizji publicznej (przez dziesięciolecia komunizmu i liberalizmu siejących nienawiść oraz kłamstwa). Modlić się będziemy o konieczne zmiany w mediach i nawrócenie środowisk dziennikarskich. Kierujemy się później w stronę placu Trzech Krzyży i na ul. Wiejską aby ogarnąć modlitwą władze ustawodawcze naszego Kraju. Zakończenie Pokutnego Marszu Różańcowego będzie pod Sejmem i Senatem RP (wcześniej podejdziemy pod ambasadę Kanady, gdzie Panu Bogu i Jego Matce zawierzać będziemy Mary Wagner, która toczy samotny bój o przestrzeganie prawa Bożego w Kanadzie).
Będziemy się modlić o ustanie kłamliwych ataków na nasz Kościół i Ojczyznę, o nawrócenie nieprzyjaciół i pojednanie ludzi, narodów i państw na fundamencie prawdy, aby wobec ofiar zbrodni i ludobójstwa nastąpiło sprawiedliwe zadośćuczynienie za zło jakiego doświadczyli od prześladowców. Będziemy modlić się także o to by dla wszystkich narodów, dawniej i dziś zamieszkujących ziemie Rzeczypospolitej i Europę Środkowo Wschodnią, Jezus Chrystus był j e d y n ą Drogą, Prawdą i Życiem, o to też by na ziemiach nasączonych krwią ofiarną poprzednich pokoleń umocniona została święta wiara katolicka, poza którą nie ma zbawienia, by porzucone zostały błędne wyznania i religie wiodące na bezdroża nienawiści.
Kolejny raz jako kraj jesteśmy przedmiotem transakcji, jak w lombardzie. Zamęt wokół Trybunału Konstytucyjnego ma w ostatecznym etapie doprowadzić do przyjęcia zwierzchniej roli instytucji kontynentalnych, dla zmylenia nazwanych europejskimi. Nadrzędność ta nie pozbawi dotychczas zatrudnionych miejsc pracy, ale narzuci im zasady oznaczające kosztowne i niekończące się mitręgi biurokratyczne, zobowiązujące do uznawania racji wyłącznie ludzi dysponujących wielkimi pieniędzmi.
Chcą nas wysłać na wojnę z Rosją?
Podobnie jak skutkiem wprowadzenia stanu wojennego przez Wojciecha Jaruzelskiego było oddanie losów Polaków i naszego – wówczas – kraju w ręce zachodnich bankierów, tak dziś proces ten ulega pogłębieniu. Część instytucji o wątpliwej wiarygodności w zakresie wymierzania sprawiedliwości wspierana jest przez aparat policyjno-prokuratorski, choć z mniejszym zrozumieniem z jego strony. Przewodzi temu jednak pierwszy manipulant RP. Skoro obalił rząd Jana Olszewskiego, teraz, przy wydatnym poparciu unijnych biurokratów, może mu pójść łatwiej. Dobrze, że naród chce wierzyć, iż uda się przeszkodzić klice puczystów.
Trwająca próba sił i psychiczny szantaż przyćmiewają perfidię prowokacji wojskowej, rozgrywającej się poza powszechnym obiegiem informacji. Ze względu na bliskość naszej północno-wschodniej granicy prowokacja ta może stać się pretekstem do zaangażowania Polski w gorącą fazę konfliktu. Dogasająca pożoga wojenna na Ukrainie, w wyniku szaleńczych pomysłów wyczerpanych już dawno z twardej logiki dyplomatycznej amerykańskich wojskowych, zmierza do wepchnięcia nas w cudzy projekt nowego Drang nach Osten – parcia na wschód. Nie jest to projekt niemiecki, co doskonale wiedzą polscy dowódcy, potwierdzający gotowość uczestnictwa nie tylko jednostki specjalnej „GROM”.
Z niejasnych dla obywateli przyczyn komendant główny Policji Marek Boroń 2 listopada br. opowiada o specjalnej operacji na granicy z obwodem kaliningradzkim. Jakże łatwo utajnić wszystko pod kryptonimem operacji specjalnej. Poza tym – co policja ma do granicy, której strzec powinno polskie wojsko albo zbędne oddziały sojusznicze, deklarowane do obrony wschodniej flanki, a stacjonujące w zachodniej części Polski? „Bałagan”, o jakim nieodpowiedzialnie wypowiada się jakiś wojskowy w imieniu GROM-u, ma zostać „posprzątany przez polską jednostkę specjalną”. Dokładnie tak jak w Iraku i Afganistanie, pchają ich do sprzątania cudzego przecież bałaganu – jeśli on w ogóle istnieje. Połączone siły wojskowo-policyjne suną zgodnie z rozkazem Marka Boronia w kierunku obwodu kaliningradzkiego, bo tak chce naczelny dowódca NATO w Europie – generał Alexus Grynkiewicz.
Na podstawie znanego z treści rozkazu Marka Boronia, nakazującego pełną gotowość policji w tygodniu od 2 do 8 listopada 2026 roku, oddziały policyjne angażowane są w wojnę, którą ktoś wypowiedział w naszym imieniu. Rzekomym – bo nieudowodnionym – powodem jest pogłoska o przekroczeniu granicy przez nieuzbrojone grupy. Ileż to już pogłosek okazywało się mieć swoje źródło na zdesperowanej Ukrainie, w ramach usilnych starań o umiędzynarodowienie jej własnej głupoty. Prowokacje o wątpliwej wiarygodności, zebrane w obszerniejszy komunikat, wyzwalają w mundurowych pokłady nadgorliwej gotowości do sojuszniczego lizusostwa.
„Hindustan Times” już dwa dni wcześniej donosił światu: „Polska mobilizuje jednostki specjalne, przygotowując inwazję NATO na Kaliningrad”. Tak wygląda rozszyfrowanie operacji połączonych sił wojskowo-policyjnych i antyterrorystycznych, które rzekomo wspierają Straż Graniczną w odparciu próby przedarcia się „zielonych ludzików” przez granicę Polski z obwodem kaliningradzkim. Operacja obejmuje obszar województw warmińsko-mazurskiego i podlaskiego.
Według tego samego źródła „specjalny sztab dowodzenia został utworzony w celu koordynacji zadań. Podjęte kroki uprawdopodobniły doniesienia wywiadu”.
W tym miejscu należy wspomnieć o częstych fałszywych alarmach, którym ulegali politycy USA, angażując państwo w wojny na podstawie nieprawdziwych przesłanek dostarczanych przez głównego zainteresowanego – wywiad izraelski. Później okazywało się, że były one fałszywe, a same wojny – nieopłacalne i przegrane. Zasadnicze jest więc pytanie, czy Polska ma własny wywiad, skoro przez lata powtarzano nam, że jest to zbyt kosztowna instytucja.
Wydając rozkaz mobilizujący siły i środki, Marek Boroń uzasadniał go potrzebą prewencyjnej ochrony ludności cywilnej i infrastruktury, aczkolwiek we wspomnianym rejonie nie odnotowano aktów sabotażu.
Tło
31 października br. Kaliningrad spowiły ciemności, co natychmiast uruchomiło w NATO spekulacje o cyberataku powiązanym z paraliżem funkcjonowania wielu supermarketów w Szwecji i Belgii. Podobne zakłócenia systemów chłodniczych we Francji miały miejsce kilka tygodni wcześniej. Nagły napływ gorącego powietrza o temperaturze przekraczającej 40 stopni Celsjusza doprowadził do zepsucia zawartości zamrażarek. Niemożliwa okazała się zmiana ustawień urządzeń chłodząco-zamrażających. W Estonii i Irlandii zamrażarki wskazywały nawet 50 stopni Celsjusza. Większość urządzeń chłodniczych w Europie pracuje w oparciu o rozwiązania firmy Danfoss. Przyznano, że są one przestarzałe. Eksperci zajmujący się bezpieczeństwem cybernetycznym zapowiadają, że próby ataków mogą przybrać większą skalę. Domniemane źródło problemów – irański atak hakerski – obarczono odpowiedzialnością za blackout w Hiszpanii i dysfunkcję wodociągów w USA, nie przedstawiając jednak konkretnych dowodów.
Ukraińskie kanały telewizyjne, odwołując się do własnych doświadczeń związanych z rosyjskimi atakami na infrastrukturę, łączą okresowe problemy z telefonią komórkową na Ukrainie z sytuacją w Kaliningradzie, określając ją mianem „zemsty Putina”. Wyłączenie kaliningradzkiej elektrowni zostało wkrótce stopniowo naprawione, a doniesienia nie wspominają o ewentualnym zaangażowaniu NATO.
1 października prezydent Rosji zapowiedział, że naruszenie granicy i stabilności obwodu kaliningradzkiego spowoduje, iż region ten stanie się priorytetowym obszarem działań. W celu zapewnienia jego stabilności uruchomiony zostanie pełen arsenał rosyjskich sił zbrojnych.
Tymczasem systematyczne ataki na ukraińską infrastrukturę nie spotykają się z próbami skutecznego przeciwdziałania z powodu wyczerpania zasobów systemów Patriot. Najbliższa dostawa przewidywana jest dopiero na lata 2029–2030. Jak oświadczył Wołodymyr Zełenski, 30 października Rosja wystrzeliła w ciągu doby 17 pocisków balistycznych, niszcząc elektrownie, sieci przesyłowe energii oraz rafinerie. W związku z tym zadeklarował odpowiednio sprawiedliwą reakcję.
Istota i kontekst problemu
Naczelny dowódca sił NATO w Europie, generał Alexus Grynkiewicz, przebywał w Warszawie w październiku br. Przedstawiając teorię zwycięstwa przez odstraszanie Rosji, wyjaśnił, że polega ona na „blokadzie, stępieniu i załamaniu” zaplecza przeciwnika, również w głębi jego terytorium. Teoria ta, choć przedstawiana jako jasna, spotkała się jednak z krytyką ekspertów wojskowych i politycznych. Wskazywano na liczne wątpliwości dotyczące uruchomienia art. 5, a także na twarde dane dotyczące ilości posiadanego sprzętu, które podważają szeroko zakrojone plany zwycięstwa.
Ocena ta zbiega się z szeroko dyskutowaną w Stanach Zjednoczonych kwestią celowości utrzymywania obecności NATO w Europie, która – zdaniem części komentatorów – wymaga raczej redukcji.
Opracowanie: Jola Na podstawie: YouTube.com [1][2] Źródło: WolneMedia.net
Europejskie elity nie potrafią już znaleźć odpowiedzi na konsekwencje swojej polityki, które byłyby zgodne z prawem. Rezultatem jest złamanie prawa – a nawet zamach stanu, jak to miało miejsce niedawno w Polsce.
Europa pogrąża się coraz głębiej w procesach politycznych, gospodarczych i społecznych, które jeszcze kilka lat temu w Europie Zachodniej postrzegane były jako „normalne” aspekty życia w krajach Afryki, Azji i Ameryki Łacińskiej. W ostatnich tygodniach, na przykład, we Francji, Włoszech, Hiszpanii i Niemczech – a ta lista nie jest bynajmniej wyczerpująca – doszło do podpaleń i grabieży, których brutalność wstrząsnęła wieloma obywatelami. Elity polityczne szybko szukały przyczyn wszędzie, ale nie w swoim własnym sposobie uprawiania polityki, całkowicie oderwanym od woli ludu. Winą obarczano wszystkich innych: migrantów, klany, przypadkowych wichrzycieli, radykalnych lewicowców, radykalnych prawicowców i – nie zapominając – Rosję. …
Oczywiście, tego typu poszukiwanie przyczyn nie wytrzymuje próby rzetelnej oceny sytuacji. Europa od lat pogrążona jest w ogromnym kryzysie, który ogarnął już wszystkie dziedziny życia.
Błędne decyzje polityczne doprowadziły do kryzysów politycznych. Nieuchronnie nastąpił kryzys gospodarczy bezprecedensowy od 1945 roku. Wina leżała – i nadal leży – po stronie Putina, kto by pomyślał. To on pokierował działaniami kanclerza Scholza, który zablokował Nord Stream. Nie wspominając o innych „hybrydowych” atakach na „pokojowo nastawione” NATO i Unię Europejską.
Przejście od ilości do nowej jakości
Ciągłe negowanie znanych przyczyn kryzysów nieuchronnie je zaostrza. Polska osiągnęła nowy, nieznany dotąd poziom kryzysu. Jednak wydarzeń wokół polskiego Trybunału Konstytucyjnego nie można rozpatrywać w oderwaniu od kontekstu, ponieważ Polska odgrywa kluczową rolę w planach przywódców UE.
Wydarzenia te wpisują się w dramatyczną eskalację kryzysu politycznego w całej UE i osiągnęły nowy poziom w Warszawie.
Czasami zachodnie media mówią o „zamachu stanu”, jak tutaj lub tutaj . Cudzysłów ma na celu podkreślenie niemożności takiego rozwoju sytuacji, a nie traktowanie go jako bezpośredniego cytatu. Krytyczna, obiektywna analiza wydarzeń w Polsce wymagałaby jednak co najmniej porównania ich z definicją zamachu stanu – co jest konsekwentnie pomijane.
Pucz lub zamach stanu (często od francuskiego coup d’état [ˌkudeˈta]) to nielegalna, zazwyczaj gwałtowna i niespodziewana akcja przeprowadzana przez członków wojska lub organizacji paramilitarnych i/lub grupę polityków w celu przejęcia lub utrzymania władzy w państwie.
Wikipedia.
Czy tak było w Polsce? Po co ktoś miałby to robić? Kogo to interesowało?
Podsumujmy. 30 października 2026 roku sędzia Sądu Konstytucyjnego Anna Korwin-Piętowska nakazała prezesowi Sądu Konstytucyjnego Bogdanowi Święczkowskiemu natychmiastowe zawieszenie go w obowiązkach służbowych na okres jednego miesiąca. Wydała to samo zarządzenie wiceprezesowi Bartłomiejowi Sochańskiemu i ogłosiła się nowym prezesem sądu. Innymi słowy, podwładna ogłosiła usunięcie swoich przełożonych ze stanowiska.
O ile wiadomo, uczyniła to na polecenie premiera Donalda Tuska.
Polski premier nie ma jednak żadnych uprawnień do takiej interwencji. Działania Tuska były zatem bezprawne – lub, jak opisano w powyższej definicji, „nielegalne”.
Aby wyegzekwować swoje zarządzenie i wesprzeć Annę Korwin-Piętowską, premier Tusk wysłał policję przeciwko Trybunałowi Konstytucyjnemu. Wykorzystał w ten sposób swoje uprawnienia do użycia sił zbrojnych przeciwko organowi konstytucyjnemu. Jego działania spełniały zatem kolejne kryterium definicji: „…głównie gwałtowne i zaskakujące działania członków organizacji wojskowych lub paramilitarnych…”.
Czy Donald Tusk również miał „cel przejęcia władzy w państwie lub jej utrzymania dla siebie”?
Wszystkie opisane wydarzenia miały miejsce podczas długo planowanej podróży zagranicznej prezydenta Polski Karola Nawrockiego do Senegalu. Co więcej, operacja miała miejsce w przededniu ważnego święta narodowego, Dnia Wszystkich Świętych. Tusk wiedział, że w tym czasie wiele osób – zwłaszcza z Warszawy – będzie w drodze do rodzin. Wydaje się zatem, że moment operacji był dobrze zaplanowany. Kiedy Nawrocki dowiedział się o wydarzeniach w Warszawie podczas lotu w tamtą stronę, natychmiast wrócił do Polski. Po przybyciu udał się bezpośrednio do Trybunału Konstytucyjnego, gdzie siłą uzyskał dostęp – przepychając się przez policyjne barykady, a nawet konfrontując się z sędziami Trybunału Konstytucyjnego lojalnymi wobec Tuska. Mówimy tu o próbie pozbawienia prezydenta kraju dostępu do samej instytucji, która ucieleśnia konstytucję. Te sceny mówią wiele o ludziach i ich zwolennikach, którzy spowodowali ten kryzys narodowy.
Wspomnienie
W 2023 roku w Polsce odbyły się wybory parlamentarne. Obecny premier Donald Tusk był do tej pory jednym z najbardziej prominentnych i wpływowych polityków UE, a w swoich działaniach niezwykle lojalnym zwolennikiem przewodniczącej UE von der Leyen. W 2023 roku trudno było oprzeć się wrażeniu, że Tusk nie został wysłany do Polski przez władze UE, aby objąć stanowisko premiera, ale przede wszystkim, aby realizować interesy UE. W swojej kampanii wyborczej koncentrował się na następujących priorytetach: zakończeniu władzy Prawa i Sprawiedliwości (PiS), przywróceniu praworządności i normalizacji stosunków z UE zgodnie z jej oczekiwaniami. To ostatnie obejmowało w szczególności cofnięcie reformy sądownictwa rządu PiS. Dotyczyło to między innymi sposobu powoływania sędziów do polskiego Trybunału Konstytucyjnego, a także zastępowania sędziów, którzy nie spełniali oczekiwań UE. Należy zauważyć, że reforma sądownictwa wprowadzona przez rząd PiS nie przypadła wszystkim do gustu, została jednak przeprowadzona zgodnie z polskim prawem.
Frekwencja wyborcza wyniosła 74,4 procent i była najwyższa od 1990 roku.
Tusk do dziś pozostaje liderem „Koalicji Obywatelskiej”, a w 2023 roku utworzył koalicyjny rząd wraz z „Trzecią Drogą” i „Nową Lewicą”. Jednak wszelkie jego wysiłki zmierzające do odwrócenia reformy sądownictwa zostały udaremnione przez ówczesnego prezydenta Andrzeja Dudę. Duda albo odesłał projekty ustaw – przygotowane w tym celu przez Tuska – do ponownego rozpatrzenia, albo odmówił ich podpisania.
Nowy premier Tusk pokładał więc nadzieje w zwycięstwie Rafała Trzaskowskiego w wyborach prezydenckich w 2025 roku . Jednak Trzaskowski, wiceprzewodniczący partii Tuska „Koalicja Obywatelska”, poniósł zaskakującą i minimalną porażkę z rąk obecnego prezydenta Karola Nawrockiego, blisko związanego z PiS.
Kandydat
Wsparcie partii politycznych
Udział w głosowaniu
Karol Nawrocki
Wspierany przez partię „Prawo i Sprawiedliwość” (PiS)
50,89%
Rafał Trzaskowski
Wspierany przez rządzącą „Koalicję Obywatelską” (KO)
49,11%
Europejski wymiar skandalu
Jak wspomniano wcześniej, Tusk był bardzo wpływowym politykiem w Brukseli do 2023 roku. Biorąc pod uwagę agresywną politykę UE wobec Rosji i rolę przypisaną Polsce w tym kontekście, utrzymująca się niepewność wokół polskiego Trybunału Konstytucyjnego ma istotny wymiar europejski. W końcu sąd skłonny do samodzielnego podejmowania decyzji, bez wpływu UE, z pewnością potrafi zaskakiwać.
Można zatem z dużym prawdopodobieństwem założyć, że scenariusz tego polskiego dramatu nie powstał wyłącznie w Warszawie. Dzieje się tak, ponieważ reformy sądownictwa, których domaga się od Polski Unia Europejska, nie wszędzie w Polsce są mile widziane. PiS z pewnością ma własną, niezależną od UE wizję Polski.
Bartłomiej Sochański, wiceprezes Trybunału Konstytucyjnego, który nie cieszy się popularnością w UE, pełnił funkcję sędziego sprawozdawcy w przełomowym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 października 2021 r. (sygn. akt K 3/21). W wyroku tym Trybunał orzekł, że niektóre interpretacje Traktatu UE dokonane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej są niezgodne z Konstytucją RP.
W swoim ustnym wyjaśnieniu Sochański argumentował zasadniczo, że polska Konstytucja zajmuje wyższą pozycję niż traktaty UE w krajowej hierarchii norm. Prawo UE ma pierwszeństwo przed zwykłymi polskimi przepisami tylko w zakresie, w jakim Polska wyraźnie przekazała UE odpowiednie uprawnienia. Instytucje UE nie mogą działać poza zakresem przekazanych uprawnień, a Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie może uchylać polskiej Konstytucji poprzez swoje orzecznictwo.
Wniosek
Konsekwencje działań polskiego premiera Donalda Tuska są znaczące. Kraj, który był podzielony politycznie jeszcze przed kryzysem, pogrążył się w nim jeszcze bardziej. Trzy najważniejsze instytucje konstytucyjne kraju – rząd, parlament i prezydent – patrzą na siebie z głęboką nieufnością.
Szef rządu próbował pozbawić prezydenta uprawnień w sprawach konstytucyjnych. Jednak, podobnie jak w wielu innych krajach, prezydent Polski ma decydujący głos w kwestiach konstytucyjnych.
W następstwie nieudanej próby Tuska rekonstrukcji Trybunału Konstytucyjnego, część parlamentu domaga się dymisji premiera i przedterminowych wyborów. Wymuszona rezygnacja Tuska nastąpiłaby w nieodpowiednim momencie dla przywództwa UE. W końcu zwycięstwo PiS, partii krytycznej wobec UE, byłoby niemożliwe. PiS pod wodzą Jarosława Kaczyńskiego prawdopodobnie zbliżyłoby Polskę do USA niż do UE. Ale jak wyglądałaby polityka UE wobec Rosji, gdyby Polska miała bardziej zbliżyć się do USA niż do Europy? Realizacja agresywnej polityki UE wobec Wschodu jest nie do pomyślenia bez Polski, ani gospodarczo, ani militarnie. A politycznie, Polska pod przewodnictwem PiS byłaby katastrofą dla Ukrainy. Lider partii Kaczyński jasno stwierdził , że Ukraina „nie może dołączyć do UE z bagażem banderyzmu” i zapowiedział, że „zrobi wszystko, aby temu zapobiec”, jeśli Ukraina nie przestanie gloryfikować sprawców zbrodni wołyńskiej. PiS złożył już projekt odpowiedniej rezolucji parlamentarnej, wzywającej rząd do zablokowania procesu integracji Ukrainy z Unią Europejską.
Powtarzam pytanie, które zadałem powyżej:
Czy Donald Tusk miał również „cel przejęcia władzy w państwie lub jej utrzymania dla siebie”?
W sądzie odpowiedzialność karną ocenia się na podstawie odpowiedzi na cztery następujące pytania:
Czy oskarżony miał motyw popełnienia przestępstwa? Czy miał możliwość popełnienia przestępstwa? Czy dysponował środkami, aby to zrobić? I wreszcie: czy miał zamiar popełnienia przestępstwa?
Braun: „Ustawa kagańcowa z atomową opcją anihilacyjną”
NCzas
Już dziś, w czwartek 5 listopada, o godz. 16-tej przy pomniku Armii Krajowej i Polskiego Państwa Podziemnego w Warszawie – naprzeciwko wejścia głównego do Sejmu – odbędzie się manifestacja przeciwko drukowi nr 3003. Grzegorz Braun nazwał ten rządowy projekt mianem „ustawy kagańcowej” z „opcją anihilacyjną” dla niezależnych mediów.
Przypomnijmy, że druk sejmowy nr 3003 to rządowy projekt ustawy o środkach ograniczających, który oficjalnie ma wdrażać unijne sankcje. W praktyce jednak rząd chce wprowadzić do polskiego prawa przesłankę FIMI – Foreign Information Manipulation and Interference, która powoduje, że szef MSWiA może wpisać na listę sankcyjną każdego, kto jego zdaniem „bezpośrednio lub pośrednio” wspiera manipulację wymierzoną w bezpieczeństwo narodowe, interes Polski czy jej granice.
Jedną z największych kontrowersji jest propozycja, by odbywało się to na drodze decyzji administracyjnej – bez wcześniejszego wyroku sądu. Ponadto jest ma ona charakter natychmiastowej wykonalności, a skarga do sądu administracyjnego nie wstrzymuje jej skutków.
Wśród możliwych sankcji są rygory bardzo dotkliwe – jak zamrożenie środków finansowych i majątku. Co więcej, naczelnik urzędu celno-skarbowego może nałożyć kary pieniężne nawet do 20 mln zł. Za obchodzenie środków ograniczających grozi zaś do 12 lat więzienia. Wszystko to sprawia, że projektowane przepisy mają de facto charakter, zakazanej w polskiej Konstytucji, cenzury.
Do sprawy odniósł się w rozmowie z Markiem Skalskim lider Konfederacji Korony Polskiej Grzegorz Braun. Zaprosił także na organizowany 5 listopada o godz. 16.00 protest.
– 5 listopada pod auspicjami redakcji „Najwyższego CZAS!”-u, przy wsparciu Konfederacji Korony Polskiej pikieta pod Sejmem RP w sprawie druku 3003, czyli tej ustawy kagańcowej, takiej atomowej, z opcją atomową anihilacyjną dla tych, którzy zostaliby w trybie administracyjnym a nie nawet policyjno-prokuratorsko-sądowym, tylko w trybie administracyjnym, urzędniczym zostaliby mianowani, nominowani na wrogów ludu, nieprzyjaciół postępowej demokratycznej ludzkości – powiedział.
Podkreślił, że wielomilionowe kary oznaczają dla niezależnych redakcji de facto „wyrok śmierci i to taki nawet więcej niż dożywotni, dlatego że to oznaczałoby po prostu likwidację opozycji poprzez bankructwo z prolongatą na następne pokolenia”.
– No i w tej sprawie (…) manifestacja pod Sejmem – zaznaczył.
– Bardzo państwa upraszam, zapraszam, zachęcam do tego, żeby o tej sprawie pamiętać, dlatego że sprawy inne bieżące – Trybunał Konstytucyjny, napaść na prezydenta, Rada Bezpieczeństwa, jakaś tam prowokacja graniczna – to wszystko przesłania horyzont, skutecznie stawia zasłonę dymną, a za tą zasłoną czai się realne zagrożenie. To jest właśnie druk 3003 – wskazał Braun.
Ponad 12 milionów złotych zebrano w ramach akcji „Ciepło z Polski dla Kijowa”, której współorganizatorką była Natalia Panczenko. W przedsięwzięcie zaangażował się również Bartosz Kramek z Fundacji Otwarty Dialog. Za zgromadzone pieniądze kupowano m.in. agregaty prądotwórcze i stacje zasilające, mające pomóc mieszkańcom ukraińskiej stolicy w czasie rosyjskich ataków na infrastrukturę energetyczną.
W styczniu 2026 roku ukrofil Mateusz Lachowski poinformował, że trzy generatory zakupione w ramach zbiórki przekazano 13. Brygadzie Gwardii Narodowej Ukrainy „Chartija”.
Polacy finansowali brygadę odpowiadającą za skandal w ośrodku, gdzie znęcano się nad żołnierzami i dzieckiem? „Chartija” – to właśnie ta nazwa powinna zwrócić szczególną uwagę polskich darczyńców. Jest to bowiem nie tylko nazwą ukraińskiej jednostki wojskowej, ale również fundacji powołanej w czerwcu 2022 roku przez Wsiewołoda Kożemiakę do zbierania i transferowania datków na ukraińskie wojsko. Według ukraińskich publikacji jej głównym beneficjentem jest brygada nosząca tę samą nazwę. Mamy więc do czynienia ze strukturą, w której działalność fundacyjna i wojskowa są ze sobą ściśle powiązane.
Kim jest człowiek stojący za tym przedsięwzięciem? Wsiewołod Kożemiako to jeden z najzamożniejszych ukraińskich przedsiębiorców, założyciel i właściciel grupy Agrotrade. W 2020 roku „Forbes” szacował jego majątek na około 100 milionów dolarów. Jego holding rolniczy dysponuje ogromnym bankiem ziemi – obecnie około 65 tysięcy hektarów, choć wcześniejsze dane mówiły o ponad 70 tysiącach. Nie jest to zatem człowiek, któremu grozi ubóstwo ani przedsiębiorca pozbawiony własnego zaplecza finansowego.
Dlaczego Polacy, którzy wpłacali pieniądze na pomoc mieszkańcom Kijowa, mieliby finansować sprzęt dla formacji związanej z fundacją ukraińskiego oligarchy? Wiemy, że sprzęt zakupiony z polskich pieniędzy trafił do brygady, której głównym zapleczem fundacyjnym jest organizacja założona przez tego biznesmena. To wystarczający powód, by domagać się szczegółowych informacji o kryteriach wyboru odbiorców i sposobie dysponowania pieniędzmi.
Na tym jednak kontrowersje się nie kończą. W mediach społecznościowych pojawiły się oskarżenia dotyczące miejsca przetrzymywania i maltretowania ukraińskich żołnierzy, którzy opuścili swoje jednostki. Część wpisów przypisywała takie praktyki nie tylko żołnierzom Azowa ale też „Chartiji”. Co więcej, same ukraińskie media przypisują Chartiji współodpowiedzialność za prowadzenie katowni dla dezerterów. Ofiarami katów z Azowa byli wszak jej żołnierze, służący w strukturach ukraińskiej Gwardii Narodowej.
Trudno przypuszczać, by dowództwo jednostki nie wiedziało, co robią z jej dezerterami ukronaziści z Azowa. Dlatego też kluczowy jest polityczny wymiar tej historii. Natalia Panczenko jest w Polsce postacią doskonale znaną w środowiskach proukraińskich. Organizuje akcje, występuje publicznie, buduje kontakty i korzysta z ogromnego kapitału społecznego, jaki przez ostatnie lata zgromadziły inicjatywy pomocowe dla Ukrainy. Dlaczego tak rzadko rozmawiamy o przejrzystości tych przedsięwzięć, ich ukraińskich beneficjentach i politycznych powiązaniach?
Aż strach pomyśleć, jakie wygibasy intelektualne zobaczymy, kiedy w nadchodzących wyborach któraś z polskich partii postanowi przytulić Natalię Panczenko na swoje listy. Nagle okaże się zapewne, że pytania o pieniądze, ukraińskie struktury i odpowiedzialność organizatorów zbiórek są przejawem ksenofobii, a dociekliwość dziennikarska stanowi „ruski onucyzm” i zagrożenie dla bezpieczeństwa całej Europy.
Nie zabraknie oczywiście wykładów o „prawach człowieka”, „transparentności” i „standardach demokratycznych”. Wygłoszą je bez wątpienia ci sami ludzie, którzy potrafią uznać, że pytanie o los pieniędzy, które wpłacali Polacy jest czystym aktem wrogości wobec Ukrainy i działalnością na rzecz Kremla.
No cóż, ciepełko dla Kijowa musi płynąć. Jeśli ktoś pyta, dokąd rzeczywiście płynie, ten najwyraźniej nie rozumie europejskiej „solidarności”.
——————————
Cel zbiórki przekroczony ponad 30-krotnie W ciągu jednego miesiąca od 400 000 zł do ponad 11 000 000 zł 10 197 518,62 zł /~2 394 000 EUR Wydaliśmy: 1 997 319,28 zł
Była burza, uderzały pioruny. Z daleka słychać było wycie głodnego stada wilków. Wszyscy się bali, nawet wielki Odyniec wyprowadził swoje lochy i warchlaki w głąb lasu.
Zajączek trząsł się pod miedzą. Po jakimś czasie jednak znalazł pół litra samogonu. I z rozpaczy wypił.
Za chwilę wyskoczył spod miedzy, przybrał postawę bokserską i wyprowadził parę prostych oraz sierpowych. Wrzasnął: ” Dajcie mi tego skurwysyna lwa!!!”.
Świat zamarł… To jeszcze lew nam grozi??
Inne zajączki wystawiły głowy spod miedzy by zobaczyć co będzie. Lisy schowane dotąd w krzakach też wystawiły łby. Kaczki i gęsi podniosły ogromny rejwach. Wyszedł z bagna łoś i zaryczał donośnie. Na to wyszedł też niedźwiedź i stanął na tylnych łapach. Całe stado żubrów wyskoczyło, by zobaczyć co się dzieje. I zaryczały groźnie.
Widząc i słysząc to wszystko, stado głodnych wilków podkurczyło ogony i uciekło gdzie pieprz rośnie.
Krucjata Różańcowa za Ojczyznę prosi: Z Maryją Królową Polski módlmy się o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu aby Chrystus królował w sercach Polaków i Polsce
[A w PRL-u mieliśmy często subotniki pt. „Partia grabi Polskę”. Wszyscy więc entuzjastycznie łapaliśmy za grabie. Partyjni i bezpartyjni; wierzący i niewierzący; praktykujący i niepraktykujący. A my – po cichu, z grabiami w krzaki – i roberek lub dwa… MD]
=============================
Polska nierządem stoi. Tę myśl w XVII wieku ukuł poeta Wacław Potocki. Ta myśl definiuje dzisiejszą sytuację polityczno-prawną w obecnej formie polskiej państwowości.[Ale Potocki był dumny z tego – my mniej… md]
Tu już nikt nikogo nie słucha. Każdy ma swoją niezachwianą rację, podpartą przez zastępy prawników. Mam w związku z tym trzy istotne myśli. Pierwszą powtarzam od lat. Za największą słabość, ułomność i zagrożenie dla porządku politycznego w Polsce uważam istniejący obecnie system partyjny. Widać wyraźnie, że ten system wręcz zagraża istnieniu obecnej formy polskiej państwowości. Ten system istnieje już sam dla siebie. Jego mechanizmy wykluczają dążenie do realizacji polskich interesów narodowych.
Przejawia się to w podporządkowaniu państwa partyjnym interesom i rozkradaniu co tylko się da z tego państwa. Dwie dominujące od ponad dwudziestu lat partie robią wszystko, by zapewnić sobie władzę, umożliwiającą przede wszystkim bezkarne rozkradanie państwa. To rozkradanie nie polega tylko na osobistym przywłaszczaniu sobie różnych dóbr.
Dla możliwości bezkarnego zawłaszczania dla siebie, oddają wszystko, czego zażądają siły zewnętrzne. Zarówno gdy rządził PiS i teraz gdy rządzi KO ( do niedawna PO) zarówno USA, Unia Europejska, a osobno Niemcy czy nawet Ukraina, dostają wszystko, czego zażądają.
Jak patrzę na obrzydliwą osobistą pazerność ludzi z PiS-u i KO i ich „hojność” dla sił Polsce nieprzychylnych, to nabieram przekonania, że jak ostatecznie rozwali się obecna forma polskiej państwowości oni nadal będą się kłócić o to, żeby móc nadal bezkarnie okradać nawet trupa Polski i nadal będą zabiegać, żeby mieć na to przyzwolenie swoich amerykańskich, żydowskich, niemieckich czy nawet ukraińskich mocodawców. Co więcej, działając nawet bez porozumienia, będę bezwzględnie niszczyć każdą formację polityczną i każdego z osobna, kto będzie chciał im to rozkradanie uniemożliwić. Z resztą już to robią.
Omówienie drugiej myśli muszę zacząć od stwierdzenie, że Polska znajduje się w opłakanym stanie niemal pod każdym względem. Jeszcze jakoś funkcjonuje gospodarka, ale dużo mądrzejsi ode mnie w tych sprawach, mówią mi, że to łabędzi śpiew. Ten opłakany stan państwa to efekt naprzemiennych rządów PiS i KO (PO). To, co w ostatnich dniach dzieje się w i z Trybunałem Konstytucyjnym jest kulminacją tego całego opłakanego stanu państwa, a nie sporem o kształt tego sądu. Potwierdzeniem tego jest to, że żadna ze stron nie dąży do tego, żeby Trybunał był niezawisłym sądem, ale do tego, by uczynić z niego posłuszne narzędzie realizacji własnej polityki.
Ten fakt pokazuje, że sytuacja państwa jest już tak zła, iż chodzi albo o zapewnienie sobie bezkarności na wypadek utraty władzy, jako cel minimum, albo o utrzymanie władzy za wszelką cenę, jako cel maksimum. Sądzę, że zarówno politycy PiS-u, jak i KO (PO) mało przejmują się jakim kosztem tę władzę zdobędą albo utrzymają.
Trzecia myśl podsumowuje dwie poprzednie. Zatem cokolwiek politycy obu tych partii zaproponują, by choć w niektórych dziedzinach naprawić stan państwa, nic z tego nie będzie. Faktycznie sprowadzi się to do zapewnienia możliwości bezkarnego rozkradania państwa. Oni to już wielokrotnie udowodnili! Dlatego żadne nawet najmądrzejsze i najśmielsze reformy państwa, włącznie ze zmianą konstytucji, nie udadzą się dopóty, dopóki będzie istniał obecny system partyjny z KO(PO) i PiS, jako największymi i wiodącymi siłami politycznymi. Na ile znam polskie życie polityczne, to obawiam się, że nawet obecnie krytykujące ten system partie polityczne, gdyby zdobyły władzę, szybko wejdą w buty KO(PO) i PiS-u.
Dla mnie jedną z najistotniejszych zasad demokracji jest zrozumienie istoty samoograniczającej się władzy. W naszym kręgu kultury politycznej demokracja, to system wzajemnie blokujących się władz ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej. Obecna sytuacja w Polsce pokazuje, że to albo nie działa, albo ten system został dokumentnie zniszczony. Czy to PiS, czy KO(PO) po objęciu władzy, dążyły i dążą do podporządkowania sobie wszystkich władz w państwie. Jakimś ratunkiem byłaby stanowcza reakcja opinii publicznej. Niestety tego nie ma i nie będzie. Polska opinia publiczna odznacza się niską kulturą polityczną i jest dramatycznie rozdarta wzdłuż podziałów partyjnych, co tylko ten niski stan kultury politycznej potwierdza. Muszę przyznać, że sam nie mam pomysłu, co zrobić, żeby Polacy chcieli skończyć z tym patologicznym systemem partyjnym.
Andrzej Szlęzak
[A wybór posłów w Jednomandatowych Okręgach Wyborczych? Od dziesięcioleci o tym piszemy – ale Cenzor ma ostre nożyczki. Mirosław Dakowski]
Rosyjski pisarz Wiktor Pielewin, w jednej ze swoich książek stwierdził, że „życie to teatr”. Natomiast w Polsce od trzech dekad królują spektakle oparte na kanwie twórczości dwóch wybitnych dramaturgów Jarosława Kaczyńskiego oraz Donalda Tuska. Przez kilka dekad potrafią swoją twórczością skupić na sobie wzrok i słuch milionów Polaków. Czasem bawią, czasem zmuszają do refleksji a innym razem straszą. Wystawiane na podstawie ich twórczości dramy mają mieszaną obsadę. Mamy tu zarówno aktorów o długim stażu aktorskim jak i mało doświadczony narybek. Klakierzy w nagrodę za bicie braw obsadzają główne role, a starzy wyjadacze sceniczni, tracą pozycje z dnia na dzień.
Jest to ewenement na skalę Europy i Świata. Żeby dwóch dramaturgów potrafiło zdominować scenę w jednym państwie na tak długie lata. Pozornie skrajnie odmienni a jednak nie potrafiący bez siebie żyć. Napędzają się i wspierają w trudnych momentach. Kiedy wydaje się, że nadchodzi kres jednego z nich i jego dramaty trafią do lamusa, to drugi przychodzi mu z odsieczą. Ich ostatnia sztuka została wystawiona na ulicy mimo chłodnego jesiennego wieczoru, w centrum Warszawy. Choć role były rozpisane klasycznie, to jednak cała reszta, to wypisz wymaluj teatr eksperymentalny. Aktorzy i widzowie dzielą tę samą przestrzeń i jest to przestrzeń miejska. Można tu dostrzec wpływy Jerzego Grotowskiego i jego laboratorium artystycznego. Teatr traktowany jest tu jako miejsce badań nad możliwościami ludzkiego ciała, głosu i psychiki. Jest spora dawka improwizacji oraz odniesień do polskich mitów – husaria, ZOMO, stan wojenny.
Fajne jest również to, że dwaj autorzy dramatu sami często grają w nich ważne role. Tak było i tym razem. Jarosław Kaczyński zagrał na głównej ulicznej scenie a Donald Tusk czując ducha teatru eksperymentalnego wystąpił w innym miejscu Warszawy, choć też w centrum.
Jednym z największych zaskoczeń jest rola odgrywana przez Grzegorza Brauna, dotychczas w dramatach obstawiano go w podrzędnych rolach czarnych charakterów, a tym razem pozwolono mu wystąpić w epizodzie z Kaczyńskim, to wielka nobilitacja i powrót na salony. Talent aktorski Brauna został w końcu dostrzeżony i zanosi się że w przyszłym roku, to on będzie należał do aktorów występujących w najbardziej kasowych sztukach i to w roli protagonisty.
Bardzo zgrabnym motywem był ten akt spektaklu w którym Karol Nawrocki wraca z Czarnego Lądu przez morze. To jest kapitalne nawiązanie do hetmana Czarneckiego, który dla ojczyzny ratowania wrócił się przez morze. Najsłabiej wypadli aktorzy grający ochronę prezydenta, mieli to być aktorzy zawodowi a tymczasem zagrali jak chałturzyści.
Tylko służby specjalne uznały, że widownia i część aktorów, to element kooperacji polsko-rosyjskiej. Biorąc pod uwagę fakt, że tylko w samej Moskwie jest około 250 teatrów a Konstatnin Stanisławski to Rosjanin, tęgie głowy smutnych panów mogą słusznie dedukować.
Nasz teatr „dwóch tenorów” absorbuje całe pokolenia, absorbuje potencjał państwa. Wystawny, hałaśliwy, pełen groteski i dramaturgii, bogaty a przy tym drogi. Kiedy Chińczycy ciągną autostrady nad korytami rzek, my ciągniemy długie szpalery białych kasków aby te broniły konstytucji przed Narodem. Sztuki wystawiane w Polsce Anno Domini 2026, jako żywo przypominać zaczynają te rodem z wieku XVIII. „Miałeś chamie, złoty róg …”.
NCZAS.INFO | STOP CENZURZE INTERNETU! Rząd znowu chce nam zamknąć usta. Druk 3003 do kosza. Obrazek ilustracyjny. Źródło: AI
Powstała petycja do premiera rządu warszawskiego Donalda Tuska ws. głośnego druku sejmowego nr 3003. „Stop nowelizacyjnemu bezprawiu! „Druk 3003” to krok ku państwu policyjnemu” – czytamy.
Już 5 listopada o godz. 16.00 pod Sejmem odbędzie się pikieta przeciwko tym przepisom.
Chodzi o rządowy projekt ustawy o środkach ograniczających, znany szerzej jako druk nr 3003, bo taki właśnie numer nadano mu w polskim Sejmie.
Przypomnijmy, że 5 listopada przed Sejmem planowana jest pikieta przeciwko tym przepisom, organizowana przez środowisko „Najwyższego Czas-u!”. Rozpocznie się ona o godz. 16.00.
„Działając w obronie praw obywatelskich, wolności słowa oraz zasad demokratycznego państwa prawnego, domagam się i wnoszę o całkowite odrzucenie projektu ustawy o środkach ograniczających („druk nr 3003”) w zakresie, w jakim wykracza on daleko poza minimalne wdrożenie unijnej dyrektywy 2024/1226” – napisali autorzy petycji.
„Kwestionowany projekt w obecnym kształcie:
Tworzy pozasądowy system represji, pozwalając na arbitralne wpisywanie obywateli, organizacji i przedsiębiorców na krajowe listy sankcyjne jednoosobową decyzją ministra.
Narusza wolność słowa (art. 54 Konstytucji RP) poprzez wprowadzenie nieostrych, nieprecyzyjnych pojęć dotyczących tzw. FIMI (obcej ingerencji i manipulacji informacyjnych), co stwarza bezpośrednie ryzyko karania mnie i innych obywateli za legalną krytykę działań rządu.
Narusza moje prawo własności oraz prawo do rzetelnego procesu sądowego (art. 45 i 46 Konstytucji RP) poprzez natychmiastową wykonalność decyzji administracyjnych, zamrażanie majątków i wprowadzanie zarządów przymusowych bez wyroku niezależnego sądu” – wskazano.
Autorzy petycji przypomnieli, że projekt ustawy o środkach ograniczających powstał pod pretekstem wdrożenia unijnych dyrektyw sankcyjnych, idzie jednak dużo dalej. „Rząd pragnie przyznać administracji publicznej i ministrom absolutną, niekontrolowaną władzę nad majątkiem obywateli, firm oraz niezależnych mediów” – czytamy.
„Najbardziej przerażające jest to, że projekt zakłada natychmiastową wykonalność decyzji oraz wprowadzanie zarządów przymusowych i zamrażanie aktywów bez wyroku niezależnego sądu, a co gorsza – bez jakiejkolwiek wcześniejszej wiedzy zainteresowanego, że w ogóle toczy się wobec niego jakiekolwiek postępowanie. O tym, że zostałeś „uznany za zagrożenie” lub że Twoja firma została sparaliżowana, dowiesz się dopiero w momencie, gdy bank zablokuje Twoje konto, a urzędnicy przejmą kontrolę nad Twoim dobytkiem” – podkreślono.
Wśród najbardziej dotkliwych, wymierzanych drogą decyzji administracyjnej – bez wyroku sądu – znalazły się kara pieniężna do 20 mln zł czy nawet do 12 lat więzienia. W grę wchodzą także zamrożenie środków finansowych i majątku. To wszystko za tzw. obcą ingerencję i manipulację informacyjną. Kryteria jednak są na tyle niejasne, że wiele przypadków może być traktowana uznaniowo – w zależności od opinii urzędnika.
W ocenie autorów petycji przeciwko projektowi stanowi on „systemowe narzędzie politycznego i gospodarczego terroru”.
„Bierność wobec tak jawnego zamachu na święte prawo własności i konstytucyjne wolności obywatelskie oznacza cichą zgodę na tyranię. Nie pozwólmy odebrać sobie podstawowych praw” – zaapelowali.
Do podpisania dokumentu zachęca w mediach społecznościowych lider Konfederacji Korony Polskiej Grzegorz Braun.
„W cieniu obecnych wydarzeń związanych z Trybunałem Konstytucyjnym, rząd stara się przeforsować wyjątkowo szkodliwą ustawę rodem z najmroczniejszych antyutopii – Druk 3003. W praktyce daje on urzędnikom i ministrom absolutną, jednoosobową władzę nad majątkiem obywateli, firm i niezależnych mediów” – czytamy.
„Wystarczy dowolna, płynna przesłanka, by bez żadnego wyroku sądu zablokować Twoje konto bankowe, zamrozić aktywa i przejąć dorobek całego życia zanim w ogóle dowiesz się, że jesteś na «czarnej liście»! 🛑
Nie ma naszej zgody na urzędowy terror i pełzającą tyranię w biały dzień” – oświadczył.
„Zapisz datę: Już 5 listopada widzimy się na wielkiej pikiety protestacyjnej pod Sejmem RP w Warszawie! Pokażmy, że Polacy potrafią się zjednoczyć i obronić swoje prawa. ✊” – przypomniał lider Konfederacji Korony Polskiej.
Jeżeli kobieta, która rzuciła się na prezydenta, sekundę później nie leżała twarzą do ziemi, ze złamaną i skrępowaną kajdankami ręką i nie została jak worek ziemniaków wrzucona do radiowozu, to znaczy, że państwo polskie wyzbyło się wszelkich nawet pozorów powagi.
fot. AA/ABACA / Abaca Press / Forum /Oprac. PCh24.pl
W momencie, gdy system III RP chwieje się w posadach, prawdziwym sprawdzianem cnoty obywatelskiej Polaków będzie to, czy pozwolimy tej klasie politycznej wymrzeć śmiercią naturalną, czy też wykopiemy ją na zbity pysk…
Morze słów wylano już na temat resetu w Trybunale Konstytucyjnym. Znacznie mniej mówiono o tym, czy ten trybunał jest nam w ogóle potrzebny, skoro mamy Sąd Najwyższy. Jeszcze mniej – o tym, czy uzdrowienie TK naprawdę pomoże Polsce, w której cały system wymagałby zastosowania zasady „wszystkich won”. Dlatego nie będę już grzebał się w „bieżączce”, lecz zaproponuję Czytelnikowi refleksję na temat czegoś znacznie bardziej pierwotnego niż ustrój państwowy i system polityczny – a bez czego nie może być mowy o normalnym funkcjonowaniu państwa.
Sumienie w życiu publicznym
Bodaj najlepszym sprawdzianem tego, ile sumienia pozostało w społeczeństwie, jest stan moralny funkcjonariuszy policji. „Bunt” w służbie najbardziej kojarzonej z codziennym aparatem represji to objaw tego, że sumienie jeszcze w narodzie nie umarło.
To ono jest głosem rozumu, który rozpoznaje wolę Bożą wyrażoną w obiektywnym porządku moralnym. Jeżeli policjanci nie popadają w bezkrytyczne wykonywanie rozkazów i egzekwowanie nawet najabsurdalniejszych przepisów, to znaczy, że prymat sumienia nad ślepym posłuszeństwem wciąż jest w społeczeństwie obecny.
Przy okazji sędziów TK mówi się o tym, że podlegają oni jedynie Konstytucji, a więc nie stosują się do ich statusu żadne ustawy i rozporządzenia. Podobnie jest z sumieniem, niezawisłym od ludzkich praw i przepisów. Jedyne prawo, jakie w nim obowiązuje, to prawo naturalne. Każde inne obliguje o tyle, o ile pozostaje zgodne z prawem naturalnym. Mamy zaś obowiązek sprzeciwić się wszelkim prawom, które są z tym nadrzędnym sprzeczne.
Ale sumienie – żeby podpowiadało nam to, co jest faktycznie rozumne i zbieżne z obiektywnym dobrem – musi być poprawnie ukształtowane. Tu swoją rolę do odegrania mają klasyczna formacja etyczna oraz katechizacja w duchu scholastycznym. Bez tego jesteśmy zdani wyłącznie na własną intuicję i mam wrażenie, że w przypadku policjantów bardzo często sumienie działa, ale nie wykracza poza podstawowe, intuicyjne pojęcia.
Jest w tym ogromna wina systemu III RP, który nie przygotowuje nas do świadomego życia społecznego. Jest to system etatystyczny, momentami wręcz pruski, który zakorzenia w nas przekonanie, że mamy bezkrytycznie przyjmować wszystko, co stanowi władza, ponieważ ponad nią nie ma żadnej innej normy. Co gorsza, z takiego przekonania nie wytrąca nas polski Kościół, którego hierarchowie wolą żyć w bezproblemowej symbiozie z władzą świecką niż narazić się przypomnieniem, że władza ta powinna stosować się do normy, która jest od niej wyższa i ważniejsza – do prawa naturalnego i Bożego.
Przekonanie o wyższości prawa naturalnego nad stanowionym jest logiczną konsekwencją kierowania się sumieniem w służbie publicznej i każdy policjant (oraz każdy obywatel) powinien rozumieć różnicę pomiędzy tymi dwoma rodzajami prawa.
Sumienie w życiu publicznym samo przez się oznacza również przekonanie o zdolności rozumu do poznania oraz o tym, że mamy przyrodzone i niezbywalne prawo do podążania za rozumem – także przeciwko władzy, która depcze jego wskazania.
Precz z polityką!
Patologiczne upolitycznienie Polaków sprawiło, że zapomnieliśmy, iż społeczeństwo jest żywym organizmem, a nie „zasobem ludzkim” podlegającym manipulacjom socjotechniki. Bez końca rozprawiamy o polityce, gdy w tym samym czasie szwankują absolutne podstawy naszej rzeczywistości.
Tak jak prawo wyrasta z obyczajów, tak zdolność do działań politycznych bierze się z oddolnej samorządności narodu. Tymczasem, kiedy zadajemy sobie pytanie, jak naprawić Polskę, to zazwyczaj myślimy o rozwiązaniach politycznych, pomijając fakt, że nie będzie zdrowej polityki, jeżeli społeczeństwo pozostanie pogrążone w marazmie.
Podam przykład. Za każdym razem, gdy wsiadam w godzinach szczytu do podmiejskiego pociągu, powtarza się ten sam schemat: dziki tłum ludzi przy wejściach i mnóstwo wolnego miejsca w głębi wagonów. Kiedy proszę ludzi, by się przesunęli, widzę zazwyczaj zblazowane miny i słyszę coś w rodzaju „ale jaaak”. „Ludzie, nie można bać się przejść przez pociąg” – odpowiadam, po czym zajmuję komfortowo miejsce na paru metrach kwadratowych wolnej przestrzeni.
Przykład jest trochę naciągany, ale i tak zadam pytanie: Skoro Polacy nie są zdolni zorganizować się na tyle, by uniknąć tego komunikacyjnego absurdu, to jak mają przygotować ogólnokrajowy, skuteczny opór przeciwko władzy?
Walka z etatystyczną mentalnością (przekonaniem, że do władzy należy uporządkowanie wszystkich aspektów naszego życia) jest naszym kluczowym zadaniem, począwszy od wychowania dzieci, a skończywszy na organizowaniu się w lokalną samopomoc.
Mamy sprzeczne oczekiwania. Chcemy zdrowego systemu politycznego bez zdrowej podstawy społecznej. Bez świadomości etapowości kształtowania się organizmów państwowych. Dopiero kiedy urośniemy w siłę w nieformalnych strukturach sąsiedzkich czy szkolnych, będzie można mówić, że istnieje jakiś zawiązek potencjału politycznego. Bo polityka wyrasta z lokalnej samorządności, tak jak instytucja państwa wyrosła z instytucji rodziny i jak władza polityczna wyrosła z władzy rodzicielskiej.
Zmiana prawa niewiele da, jeżeli u jej podstaw nie leży zakorzeniona w społeczeństwie kultura prawna. Podobnie zmiana struktur władzy – teoretycznie mogłaby pomóc, ale pytanie, czy do niej dojdzie i czy będzie wydajna, skoro również nie ma się na czym oprzeć?
Jeżeli już zaś mamy mówić o polityce, to jest jedna rzecz, której odpuścić nam nie wolno: obecnego w klasycznej filozofii twierdzenia, że polityka jest przedłużeniem etyki. Polityka to nic innego, jak sztuka wprowadzania zasad moralnych do życia publicznego. Jeżeli w jakikolwiek inny sposób rozumiemy politykę, to stajemy się doskonałym materiałem do formowania przez wszelakiej maści oszustów i manipulatorów.
Precz z dyktaturą psychologów!
Żadnego ze szkicowanych tu celów nie uda się osiągnąć, jeżeli model wychowawczy i system edukacji będą nadal podlegały fundamentalnym błędom filozoficznym (czy też antropologicznym).
Jesteśmy spacyfikowani już na poziomie wychowania. Kiedy „osoba sędziowska” uzurpująca sobie władzę nad Trybunałem Konstytucyjnym wygadywała w mediach, że prezydent Nawrocki „staranował nas i zaczął krzyczeć”, to w normalnej rzeczywistości popukalibyśmy się po głowie. Ale dziś krzyk został oficjalnie uznany za narzędzie przemocy.
Jednak w istocie to zupełnie normalne, że w pewnych okolicznościach (na przykład ze względu na bezpieczeństwo albo po prostu dlatego, że jest głośno) czy dla wyrażenia określonych emocji człowiek krzyczy. Po to ma gardło i struny głosowe, żeby dobierać ton do okazji.
Ale w dyktaturze psychologów, w której żyjemy, wszystko, co budzi najmniejszy dyskomfort, jest utożsamiane ze złem. To istotne, żeby to zrozumieć, ponieważ jazgot mediów na temat interwencji Prezydenta to nie tylko celowe nakręcanie histerii, ale także konsekwencja błędnej na poziomie filozoficznym definicji przemocy. Funkcjonuje ona w naszym systemie i ostatecznie sprowadza się już nawet nie do tego, że tylko władza może korzystać z przemocy – ale tylko władza z odpowiedniego nadania i ciesząca się błogosławieństwem przewodniczącego Komisji Europejskiej!
W pełni zgadzam się z Krzysztofem Stanowskim, że „jeżeli ktoś podnosi rękę na mojego prezydenta, to ta ręka ma być wykręcona albo i złamana”.
Jeżeli kobieta, która rzuciła się na prezydenta, sekundę później nie leżała twarzą do ziemi, ze złamaną i skrępowaną kajdankami ręką i nie została jak worek ziemniaków wrzucona do radiowozu, to znaczy, że państwo polskie wyzbyło się wszelkich nawet pozorów powagi.
W sytuacji podniesienia ręki na ostatni bastion Majestatu Rzeczypospolitej nie ma bowiem różnicy na płeć, nie ma względu na stanowisko, a nawet na immunitet. Wchodzi w grę tylko i wyłącznie ochrona nienaruszalności Głowy Państwa jako pierwszej osoby w tym państwie, a za niedopełnienie swoich obowiązków do odpowiedzialności powinni być pociągnięci również agenci SOP-u, którzy dosłownie chowali się za Prezydentem.
Tylko że zrozumienie kwestii dotyczących obowiązku, hierarchii, autorytetu, jak również powinności wynikających z cnoty męstwa, zaczyna się właśnie na poziomie wychowania. Gdyby legalny prezes Trybunału Konstytucyjnego był pod tym względem inaczej uformowany, to nie kryłby się po kątach, nie wysyłałby do TK swojego zastępcy, ale okopałby się na miejscu, aby nie pozwolić na siłowe przejęcie instytucji, za którą jest odpowiedzialny.
Zmęczeni demokracją – niegotowi na dyktaturę?
Jeżeli czekamy aż tyrani w perukach demokratów wymrą i co najwyżej w wyjątkowych okolicznościach wychodzimy na ulicę, to pozostajemy na pozycjach biernego oporu.
Ma to ten pozorny plus, że zachowujemy względny święty spokój, a ten minus – że tracimy dziejową szansę na wykazanie się cnotą obywatelską i wzięcie spraw państwowych we własne ręce.
Myśl o tym, że duopol PO-PiS (którego poprzedniczką jest banda czworga) po prostu zniknie ze względu na wymianę pokoleniową, napawa mnie głębokim żalem i poczuciem bezsilności. Nic nie trwa wiecznie i nie będzie naszą zasługą, jeżeli zajmiemy opustoszałe miejsca.
Dlatego pomimo ogromnego dystansu, jaki mam do bieżącej polityki, doceniam obecność w niej osób, które pomimo marginalności swojej pozycji próbują realizować ideały prawdziwie konserwatywne.
Sytuacja wokół Trybunału Konstytucyjnego i trwające od dekad partyjniackie przeciąganie liny, w którym nie chodzi o dobro Polski, ale wyłącznie o interes stronnictwa, to formuła, która – jak śmiem suponować – jest na wyczerpaniu.
Przy okazji sporu o TK wyszła sprawa wewnętrznego podzielenia władzy i blokowania się nawzajem owych filarów trójpodziału. Takie rozdarcie jest złe, ale – jak sądzę – przy założeniu, że władza jest zdrowa, a władza jest zdrowa – jako się rzekło – kiedy wypływa ze zdrowego społeczeństwa. W przeciwnym wypadku nie mam przekonania, czy faktycznie chcemy, by władza była skuteczna, kiedy jest patologiczna. Jesteśmy w metapolitycznym klinczu.
Nie jestem fanem demokracji powszechnej i wolałbym oddać swoje prawo do głosu za odrobinę praworządności i uszanowania moich przyrodzonych praw. Ale nie potrafię uniknąć wrażenia, że w obecnym kryzysie (szerzej potraktowanym) nawet zagorzali demoliberałowie zaczynają mieć problem z obecną odsłoną demokracji.
Jednocześnie przez te wszystkie lata nie zdołaliśmy wytworzyć dojrzałych struktur społecznych zdolnych do wywierania realnego wpływu na kształt polityki. Nieodmiennie jesteśmy zakładnikami głównych graczy zabetonowanego systemu i szczerze mówiąc, mam niewielką nadzieję, że metodami demokratycznymi uda się to zmienić.
Powstaje pytanie, czy kryzys da się przezwyciężyć na drodze demokratycznej, która wymaga takiej czy innej większości, a więc – dojrzałości przynajmniej połowy społeczeństwa? To pociąga za sobą kolejne: Czy w takim razie jedynym wyjściem nie jest jakaś forma autorytaryzmu – niekoniecznie wojskowego, ale rozumnego, szanującego polską i europejską tożsamość, opartego na przesłankach wynikających z prawa naturalnego?
Proszę mi zarzucić pesymizm, ale stwierdzę, że i tu nie ma wielkiej nadziei. Żeby władza autorytarna – albo choćby system z silnym przywództwem prezydenta – działała właściwie, to potrzebny jest bezpiecznik w postaci silnego społeczeństwa, które jest w stanie bronić praworządności, gdy narusza ją władza.
Co nam po dobrym systemie ze spójną i sprawczą władzą, jeżeli – po pierwsze – sami nie wiemy, czego chcemy, a po drugie, nie mamy dość cnoty i narzędzi, by stawiać tamę nieuprawnionym zakusom takiej władzy?
Z tym pytaniem pozostawię Czytelnika, dodając tylko to, co jak mantrę – do przekonania Polaków – powinniśmy powtarzać:
Uratowanie Polski z rąk łajdaków i nieudaczników nigdy nie stanie się realne bez pracy organicznej, bez wpojenia naszym dzieciom zdrowych pojęć i uchronienia ich przed zgubnym wpływem systemu, a przede wszystkim bez ukształtowania w nich cnoty obywatelskiej i przekonania, że jest coś więcej niż ja.
Co ważne, sprowokowali Sikorskiego do popełnienia gafy polegającej na porównaniu zamachu stanu Tuska z okresem stanu wojennego w Polsce, co może nastawić przeciwko niemu jeszcze większą liczbę Polaków niż jest ich obecnie.
Kolejny polski ambasador właśnie zrezygnował ze stanowiska w proteście przeciwko zamachowi stanu liberalnego premiera Donalda Tuska, który w rzeczywistości jest niemieckim przejęciem władzy w Polsce przez pośredników , aby przygotować Europę do wojny z Rosją . Stały Przedstawiciel przy ONZ, profesor Krzysztof Szczerski, poszedł w piątek w ślady ambasadora w Chinach Jakuba Kumocha i ambasadora w Rumunii Pawła Solocha. Minister spraw zagranicznych Radek Sikorski nie jest zadowolony z tego rozwoju sytuacji i dał wyraz swoim odczuciom w poście oznaczonym jako X.
Według niego , „Kiedy w proteście przeciwko stanowi wojennemu ambasadorowie [PRL] Rurarz i Spasowski złożyli rezygnację, narazili się na zemstę ze strony komunistycznego reżimu. Dziś [konserwatywny prezydent Karol Nawrocki] wzywa ambasadorów do rezygnacji z misji i z pewnością zostanie sowicie wynagrodzony za swoje bohaterskie czyny. »Historia rymuje się, najpierw jako tragedia, potem jako farsa«”. Niektórzy zauważyli, jak bardzo Sikorski kompromitował się, porównując zamach stanu Tuska z okresem stanu wojennego w Polsce.
Kumoch odpowiedział Sikorskiemu, pisząc: „Przykro mi, że muszę to zrobić, ponieważ miałem nadzieję, że ta sprawa została już załatwiona. Nie rozmawiałem ani nie komunikowałem się z panem prezydentem przed podjęciem decyzji”. Sprawę skomentował również szef Biura Polityki Międzynarodowej Nawrockiego, Marcin Przydacz. Jego zdaniem : „W krytycznym momencie, gdy Polska przygotowuje się do szczytu G20, a Rosja kontynuuje agresję na Ukrainę, nasza dyplomacja traci trzech bardzo doświadczonych dyplomatów”. Dodał:
„Wszyscy trzej uzasadnili swoje decyzje, odwołując się do działań polskiego rządu, których nie mogli zaakceptować jako polscy obywatele i których nie chcieli popierać, kontynuując swoje misje dyplomatyczne. Polska przez ponad trzy dekady budowała swoją reputację stabilnego, bezpiecznego i wiarygodnego partnera międzynarodowego. Dziś świat widzi obrazy policjantów rozlokowanych w jednej z najważniejszych polskich instytucji konstytucyjnych, a także rezygnacje wysokich rangą polskich dyplomatów”.
Przydacz podziękował im za służbę i powiedział, że szanuje ich „odwagę w podejmowaniu trudnych osobistych decyzji w odpowiedzi na działania rządu, które naruszają prawo i podważają wiarygodność Polski jako stabilnego partnera międzynarodowego”.
Ogólne znaczenie tej sprawy, nawet jeśli zakończy się ona rezygnacją tylko tych trzech wysokich rangą dyplomatów, polega na tym, że zwróciła ona uwagę państw przyjmujących na fakt, że nie wszyscy członkowie Ministerstwa Spraw Zagranicznych popierają zamach stanu Tuska.
Ma to istotne znaczenie w kontekście rezygnacji Kumocha i Szczerskiego, ponieważ Chiny i Stany Zjednoczone mają znacznie większe znaczenie niż Rumunia. Co prawda, żadna ze stron raczej nie zainterweniuje w żaden sposób, aby przechylić szalę tego narastającego sporu na rzecz praworządności, ale nie zaszkodzi to również konstytucjonalistom, jeśli będą im sympatyzować. Najważniejsze znaczenie tych rezygnacji polega na tym, że sprowokowały one Sikorskiego do faux pas, jakim było porównanie zamachu stanu Tuska z okresem stanu wojennego w Polsce.
Zdecydowana większość Polaków sprzeciwiała się reżimowi wojskowemu i celebrowała Solidarność, więc jego gafa polega na tym, że może ona zrazić do Tuska jeszcze więcej Polaków niż dotychczas, co może doprowadzić do druzgocącej porażki rządzącej liberalnej koalicji w kolejnych wyborach do Sejmu jesienią 2027 roku.
Do tego czasu, w oczekiwaniu na mało prawdopodobne rozwiązanie tego impasu między puczystami a konstytucjonalistami, Polska pozostanie częściowo sparaliżowana na szczeblu ustawodawczym i sądowniczym z powodu tego impasu, kosztem interesów narodowych.
Zamach stanu w Polsce można również interpretować jako próbę przejęcia władzy w Polsce przez Niemcy, mającą na celu przyspieszenie przygotowań UE do wojny z Rosją. Wynik w Warszawie może mieć globalne reperkusje.
W okresie poprzedzającym II wojnę światową nazistowskie Niemcy przejęły czechosłowackie rezerwy złota i potężny kompleks militarno-przemysłowy. Obecnie Niemcy zamierzają umieścić w Berlinie największą armię NATO pod swoim dowództwem, a także przejąć kontrolę nad polskimi rezerwami złota – w obawie przed potencjalną wojną z Rosją do 2030 roku.
Polski konserwatysta, zwolennik radykalnych poglądów, Dominik Tarczyński, oświadczył niedawno, że próba zamachu stanu podjęta przez liberalnego premiera Donalda Tuska miała na celu przejęcie kontroli nad bankiem centralnym, wprowadzenie euro i ostatecznie przekazanie polskich rezerw złota Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) w Niemczech. Polska posiada dziesiąte co do wielkości rezerwy złota na świecie: 550 ton (stan na styczeń) przewyższają one 506,5 tony EBC. W tym scenariuszu EBC ponad dwukrotnie zwiększyłby swoje rezerwy.
To kluczowy motyw stojący za tym, co postrzegane jest jako próba przejęcia władzy przez Niemcy w Polsce przez pełnomocników, poprzez zbrojną okupację Trybunału Konstytucyjnego przez Tuska, i wszystkim, co może z tego wyniknąć. Mogłoby to również wzmocnić euro, przynajmniej tymczasowo, podczas gdy większość jego członków – z których zdecydowana większość używa euro – szybko się regeneruje, przygotowując się do potencjalnej wojny z Rosją do 2030 roku. Faktyczny lider bloku, Niemcy, wyprzedzają wszystkich innych, planując program o wartości 800 miliardów euro.
Polska dowodzi największą armią w europejskim NATO (E-NATO), a jej konserwatywny prezydent, Karol Nawrocki, odrzuca unijne pożyczki w ramach programu „Bezpieczeństwo dla Europy” (SAFE), które również zakładałyby, że większość sprzętu musi być kupowana od członków bloku, a nie od amerykańskich i koreańskich partnerów Polski. W związku z tym zaproponował program „Polski SAFE 0%” o wartości 185 miliardów złotych (około 46 miliardów dolarów) – równowartość pożyczki UE – który rząd Tuska zatwierdził pomimo sprzeciwu Nawrockiego.
Gdyby trwająca próba przejęcia Polski przez Niemcy za pośrednictwem pełnomocników zakończyła się sukcesem, a Polska przystąpiłaby do strefy euro przed przeniesieniem wszystkich swoich rezerw złota, co ponad dwukrotnie zwiększyłoby rezerwy EBC, Niemcy mogłyby znacznie łatwiej realizować swój plan federalizacji UE i stać się dominującą siłą w jej ramach. W połączeniu z szybką militaryzacją całej UE, w której największa armia e-NATO znalazłaby się pod niemieckim dowództwem, zagrożenie na wzór tego z 1941 roku, przed którym ostrzegał Dmitrij Miedwiediew, stałoby się rzeczywistością.
Konfiskata polskich rezerw złota jest kluczowa dla tego scenariusza – dlatego należy się spodziewać, że Tusk poprze ją, wprowadzając euro, jeśli jego zamach stanu się powiedzie. Istnieje historyczny precedens dla jego domniemanego niemieckiego patrona realizującego tę politykę, która w rzeczywistości jest skierowana przeciwko Rosji: Hitler skonfiskował czechosłowackie rezerwy złota i jej potężny kompleks militarno-przemysłowy tuż przed II wojną światową – oba te elementy historycy uważają za kluczowe dla jego wysiłku wojennego.
Podobnie, w przewidywaniu potencjalnego konfliktu UE-Rosja do 2030 roku, obecne Niemcy próbują przejąć polskie rezerwy złota i oddać pod dowództwo Berlina największą armię e-NATO – dwa kroki, które byłyby niezbędne w tym scenariuszu. W przeciwieństwie do tamtych czasów, gdy Niemcy dowodziły inwazją na ZSRR z linii frontu, tym razem mogłyby zlecić swoim polskim podwładnym wysłanie Polaków na Ukrainę, aby tam zginęli w wojnie zastępczej NATO-Rosja lub aby rozpoczęli nową wojnę po zakończeniu obecnego konfliktu.
Biorąc pod uwagę stawkę – a mianowicie materializację kolejnego zagrożenia dla Rosji na wzór tego z 1941 roku, za pośrednictwem zdominowanej przez Niemcy federacji europejskiej, co mogłoby nastąpić po próbie przejęcia władzy w Polsce przez Berlin poprzez zamach stanu Tuska – kryzys polityczny w Polsce ma globalne znaczenie. Jego wynik może, bez przesady, zadecydować o wojnie lub pokoju, ponieważ ukształtuje powojenny porządek europejski na lata.
Andrew Korybko jest amerykańskim analitykiem politycznym mieszkającym w Moskwie, specjalizującym się w globalnej transformacji systemowej do wielobiegunowości. Publikuje po angielsku na swoim blogu Substack. Jego niemieckojęzyczne treści są dostępne wyłącznie w TKP.
Polska nie jest już zwykłym państwem członkowskim UE. Kraj dysponuje ogromnymi rezerwami złota, rozbudowuje swoje siły zbrojne szybciej niż niemal każdy inny kraj europejski i otrzymuje więcej funduszy z nowego europejskiego programu obronnego SAFE niż jakiekolwiek inne państwo członkowskie. Jednocześnie zaostrza się wewnętrzna walka o władzę między rządem Donalda Tuska a konserwatywnym obozem wokół prezydenta Karola Nawrockiego.
To połączenie siły gospodarczej, militarnej i politycznej wyjaśnia, dlaczego konflikt w Warszawie przyciąga obecnie uwagę krajów daleko poza granicami Polski.
550 ton złota – więcej niż posiada sam EBC
Polski bank centralny znacząco zwiększył swoje rezerwy złota w ostatnich latach. Na koniec 2025 roku Narodowy Bank Polski posiadał około 550 ton złota . To czyni Polskę jednym z krajów o największych rezerwach złota na świecie.
Warto zwrócić uwagę na porównanie z Europejskim Bankiem Centralnym: sam EBC posiada około 506,5 ton złota .
To porównanie staje się coraz bardziej nacechowane politycznie.
Konserwatywny polityk Dominik Tarczyński twierdzi, że strategia polityczna Tuska ma na celu najpierw objęcie kontrolą Trybunału Konstytucyjnego, a następnie Banku Centralnego, wprowadzenie Polski do strefy euro, a ostatecznie uzyskanie wpływu na polskie rezerwy złota.
Analityk geopolityczny Andrew Korybko podejmuje tę tezę i łączy ją z rosnącym znaczeniem militarnym Polski i wpływami Niemiec w Unii Europejskiej.
Jednakże ten rzekomy ciąg zdarzeń nie został udowodniony.
Ponadto rząd Tuska oświadczył, że obecnie nie prowadzi aktywnych działań mających na celu wprowadzenie euro .
Polska buduje najsilniejszą armię w UE
Zupełnie inaczej sytuacja wygląda, jeśli chodzi o znaczenie militarne Polski.
Według oficjalnych danych, kraj ten liczy obecnie około 221 000 żołnierzy , co czyni go największą armią spośród wszystkich państw członkowskich UE. W NATO Polska zajmuje trzecie miejsce po USA i Turcji.
Deklarowanym długoterminowym celem jest wyszkolenie około 300 000 żołnierzy.
Jednocześnie Warszawa inwestuje ogromne sumy w czołgi, artylerię, obronę przeciwlotniczą, rakiety, drony i infrastrukturę wojskową. Polska tradycyjnie ściśle współpracuje w tym zakresie z USA i Koreą Południową. Ta siła militarna czyni z Polski kluczowe państwo na wschodniej flance NATO – i ważny czynnik w przyszłej europejskiej architekturze bezpieczeństwa.
43,7 mld euro z SAFE
Ponadto Polska otrzymuje około 43,7 mld euro z unijnego programu obronnego SAFE – więcej niż jakikolwiek inny kraj członkowski.
Pieniądze mają zostać przeznaczone między innymi na artylerię, obronę przeciwlotniczą i przeciwrakietową, systemy dronów, infrastrukturę wojskową oraz projekt „Tarcza Wschodnia”. Według polskiego rządu, znaczna część środków trafi bezpośrednio do polskiego przemysłu zbrojeniowego.
Konserwatywny prezydent Karol Nawrocki krytycznie odniósł się do programu i zaproponował krajową alternatywę. Mimo to rząd Tuska podpisał w maju umowę SAFE. Polska otrzyma w ten sposób długoterminowe pożyczki z UE o terminie zapadalności do 45 lat.
Co ciekawe, SAFE w żadnym wypadku nie oznacza, że Polska musi zerwać więzi wojskowe z Waszyngtonem lub Seulem. Rząd wyraźnie podkreśla, że zamówienia ze Stanów Zjednoczonych i Korei Południowej pozostają możliwe.
Prawdziwa walka o władzę
To pokazuje wyraźnie, o co naprawdę toczy się gra w Polsce.
Kraj dysponuje dużymi rezerwami finansowymi, buduje najsilniejszą armię w UE, jest największym beneficjentem europejskich pożyczek obronnych i ma strategiczne położenie między Niemcami, Ukrainą, Białorusią i Rosją. Jednocześnie toczy się zacięty konflikt instytucjonalny o to, kto kontroluje kluczowe instytucje państwowe.
Rząd Tuska argumentuje, że musi naprawić instytucje, które zostały upolitycznione za rządów PiS. Obóz konserwatywny oskarża jednak Tuska o przekroczenie granic konstytucyjnych pod pretekstem „przywrócenia praworządności”.
To właśnie z tego konfliktu Tarczyński i Korybko wysłali swoje dramatyczne ostrzeżenia.
Ich teza jest taka, że ktokolwiek sprawuje kontrolę polityczną nad Polską, w dłuższej perspektywie będzie kontrolował nie tylko ważny kraj UE, ale także ogromną potęgę militarną, miliardy dolarów w funduszach obronnych i znaczne rezerwy finansowe.
Jest to interpretacja polityczna, ale wiąże się z realnymi czynnikami władzy.
Brak dowodów na niemiecki plan – ale prawdziwa walka o wpływy.
Jednakże hipoteza, że Niemcy zamierzają za pośrednictwem Tuska przejąć polskie złoto i siły zbrojne lub wykorzystać Polskę jako narzędzie w przyszłej wojnie z Rosją, nie jest potwierdzona.
Nie ma na to jednoznacznych dowodów. Jednak same fakty są wystarczająco niezwykłe:
Polska posiada około 550 ton złota . Z około 221 000 żołnierzy, ma największą armię w UE . Otrzymuje 43,7 miliarda euro z SAFE , co czyni ją największym beneficjentem nowego europejskiego programu obronnego.
Jednocześnie kraj jest uwikłany w jedną z najzacieklejszych walk o władzę w najnowszej historii. Dlatego Polska jest dziś nie tylko areną wewnętrznego konfliktu politycznego, ale jednym z najważniejszych strategicznie państw w Europie.
A ten, kto tam zdobędzie władzę polityczną, będzie w przyszłości decydował, jaki kurs obierze jedna z największych sił militarnych Europy w stosunku do Brukseli, Waszyngtonu i Moskwy.
Źródła:
Polski rząd o liczebności sił zbrojnych: ok. 221 000 żołnierzy, największa armia w UE, trzecia co do wielkości w NATO. redakcja.www.gov.pl
Polski rząd o SAFE: 43,7 mld euro dla Polski. Gov.pl
Alokacja środków SAFE i inwestycje w polski przemysł zbrojeniowy. Gov.pl
MON o kontynuacji zakupów w USA i Korei Południowej. Gov.pl
.jpg){kind=link}