Dojenie. MEM-y VII.

——————————————

————————————-

—————————————————

———————————————————-

————————-

————————————–

[bez nich również !]

——————————————————–

SŁOWNIK NOWOMOWY IMPERIALNEJ

SŁOWNIK NOWOMOWY IMPERIALNEJ

myslpolska/slownik-nowomowy-imperialnej

Donald Trump znowu rozrabia, bawi się w Brutusa i stawia fundamentalne pytanie: zdradza czy nie zdradza? To jeszcze sojusznik czy już tylko biznesmen na włościach? Ciężko się do tego odnieść na trzeźwo i bez ryzyka połknięcia własnego języka. Czas najwyższy wezwać na pomoc Zbigniewa Brzezińskiego. Inaczej nasza, pożal się Boże, scena polityczna, opiniotwórcza i ekspercka w tych swoich karkołomnych szpagatach nabawi się potężnej kontuzji – a na leczenie w budżecie przecież nie ma.
Wszak kto jak kto, ale dla polskojęzycznych „elit” państwowych prof. Brzeziński to w dziedzinie geopolityki absolutna, ponadpartyjna wyrocznia. Dla KO – autorytet totalny. Dla udających lewicę – ważny punkt odniesienia, bo przecież intelektualista, światowiec i modernizator. Dla PiS-u – skoro skutecznie wojował z komuną i ZSRR, to swój chłop. Konfederacja niby patrzy sceptycznie, ale kunsztu analitycznego odmówić mu nie potrafi. Najgorzej wypada u narodowców, co nie zmienia faktu, że dla miażdżącej większości warszawskiego salonu jawi się jako ikona i świecki święty polskiej racji stanu.

Więc, szanowny polskojęzyczny establishmencie, „elito” z Bożej łaski! Zamiast histeryzować, obrażać się na rzeczywistość, wygrażać pięściami w eterze i na własne życzenie szukać guza – wspomnijcie wreszcie słowa swojego mentora. Przeczytajcie je powoli, na głos i ze zrozumieniem: „Polska musi wreszcie dorosnąć i zrozumieć, że polityka zagraniczna USA nie opiera się na sentymentach, lecz na chłodnej kalkulacji interesów. Ewentualnych ustępstw Waszyngtonu wobec Moskwy w zamian za strategiczne korzyści w innym rejonie świata nie należy postrzegać w kategoriach zdrady. Trzeba się wyzbyć myślenia emocjonalnego na rzecz racjonalnego dbania o pozycję własnego kraju.” – Zbigniew Brzeziński, „Rzeczpospolita”, 2009 r.
Zrozum i zapamiętaj to sobie, histeryczna piaskownico: globalna dyplomacja mocarstw rządzi się twardymi prawami i trzeba umieć przyjąć to na klatę. Czas najwyższy wyrosnąć z infantylnego, życzeniowego myślenia. Polityka USA to nie kółko różańcowe ani klub bezinteresownych przyjaciół, ale brutalna gra o własne wpływy.

Ja rozumiem, że można ostentacyjnie nie słuchać argumentów wrzucanych do szufladki z napisem „ruskie onuce”. Ale nie znać wytycznych i ignorować słowa własnego, absolutnego autorytetu, a jednocześnie chcieć uchodzić za poważnych graczy? To jawna kpina i zniewaga dla inteligencji.

Tego dzisiejszego popłochu nie da się wytłumaczyć dysonansem poznawczym. Nie da się też ściemniać, że mentor nie przewidział obecnego scenariusza – bo taką ewentualność brał pod uwagę czarno na białym już w 2009 roku. Minęło tyle lat, przetoczyło się tyle lekcji, a u nas w kwestii dojrzałości geopolitycznej ciągle głębokie, obsikane przedszkole…

SŁOWNIK NOWOMOWY IMPERIALNEJ

Hasło: „Partnerstwo”
Skoro już ustaliliśmy, że musimy pilnie dorosnąć do mocarstwowej lekcji prof. Brzezińskiego, warto przy okazji zaktualizować podręcznikowy słownik. Kiedy zza oceanu słyszymy piękne, odmieniane przez wszystkie przypadki słowo „PARTNERSTWO”, w wersji pozbawionej PR-owego lukru oznacza ono dokładnie taki zestaw „wspólnych wartości”:


P – Poddaństwo (przepakowane w ładny, prozachodni marketing)
A – Asymetria (oficjalnie nazywana „równością w różnorodności”)
R – Rozkaz (zamaskowany jako „serdeczna sugestia nie do odrzucenia”)
T – Tresura (bo niegrzeczni partnerzy dostają po łapkach cłami i sankcjami)
N – Narzucenie (własnych standardów jako jedynych słusznych na świecie)
E – Eksploatacja (twojego rynku, żeby tamtejsze koncerny miały zysk)
R – Rezygnacja (z własnych interesów narodowych w imię wyższej konieczności)
S – Serwilizm (oczekiwany od mniejszych graczy, najlepiej na kolanach)
T – Transakcyjność (gdzie ty dajesz bazy i ludzi, a oni dają ci fakturę do zapłaty)
W – Wiernopoddaństwo (podniesione do rangi najwyższej cnoty moralnej)
O – Obowiązek (ślepego popierania cudzych wojen i kupowania wszystkiego z nalepką „Made in USA”)

Więc głowa do góry, drogie „elity”! Odrzućcie te swoje lęki. CIA przecież nie szpieguje sojuszników, amerykańskie korporacje nie walczą o bezwzględną dominację, a Waszyngton wcale nie wykorzystuje zależności politycznych, technologicznych i militarnych do rozstawiania was po kątach.

To przecież czyste, kryształowe „partnerstwo”.

A wy, „ruskie onuce”, odrzućcie te swoje cyniczne podejrzenia, teorie spiskowe i antyamerykańskie fobie! Śpijcie spokojnie, starszy brat czuwa.

Bożena Gaworska-Aleksandrowicz

Zamach stanu. Jak co tydzień.

[Artykuł dyskusyjny. Z oceną min. Ziobry się nie zgadzam. md]

Zamach stanu. Jak co tydzień.

Z atmosferą i językiem używanym w polskiej debacie publicznej jest jak z telefonem do mieszkańca bloku, w trakcie którego rozmówca informuje o podłożonej bombie. Za pierwszym razem adresat wiadomości przerazi się, za piątym przestraszy. A za dziesiątym? Machnie ręką i powie, że nic się nie stało. A co jeśli wtedy naprawdę będzie bomba? 

ODPORNOŚĆ NA PICIE WRZĄTKU  

Przywykliśmy do „dyktatury” na śniadanie, obiad i kolację. Przywykliśmy do kreatorów propagandy, wciąż przekonanych, że wbijanie młotkiem do głowy powoduje zmianę zdania, a nie tylko ból głowy. Przywykliśmy do picia wrzątku do każdego posiłku. Jak reagujemy? 

Mniej odporni ulegli całkowitemu poparzeniu – ci często naprawdę spokojni i mądrzy w swoich reakcjach na życiowe zakręty ludzie dostają dzikiego szału, gdy polityka puka w szybę. Bardziej odporni traktują wrzątek jak letnią wodę, a oburzonych aktorów widowiska, mistrzów pierwszej reakcji obydwu plemion traktują z uśmiechem jakby zapożyczonym od Mony Lisy: „Ty w to wierzysz czy liczysz, że ludzie ci uwierzą?”. Podkreślmy, cynizm nie musi być naturalną cechą zdystansowanych do wycia – on jest reakcją obronną na cynizm tych, których działania komentuje, a przy tym jeszcze jednym sposobem na to, by żyć tak, żeby nie zwariować.   

(NIE)BEZPIECZNY ŚWIAT ROZJAZDÓW 

I taka mnie naszła refleksja – czy zdarzenia przed Trybunałem Konstytucyjnym są jeszcze jednym spektaklem osób zawodowo dekretujących stan nadzwyczajny? Czy to po prostu jeszcze jedna sytuacja, jakich pełno na przestrzeni ostatnich lat, sytuacja, gdy plemiona skaczą sobie do gardeł, a wewnętrzna pustka idzie ramię w ramię z radykalizmem, radykalizmem adaptującym się do rzeczywistości rozbieganych oczu i jednozdaniowych przekazów? 

Jedyną ciekawą, z politologicznego punktu widzenia, obserwacją jest ta dotycząca swoistego przejścia Donalda Tuska z pozycji Karla Leowensteina, twórcy pojęcia „demokracji walczącej” (a dokładnie „demokracji obwarowanej”) na stanowisko Carla Schmitta, którego decyzjonizm rzekomo praktykował Jarosław Kaczyński. Zasadnicza różnica między tymi koncepcjami polega na akceptacji dla łamania prawa w celu utrzymania ładu, jaką zawiera decyzjonizm.  

Cała reszta to jakiś rodzaj nierzeczywistości.  

Mam wrażenie, że w polskiej debacie publicznej doszło do dwóch tak symptomatycznych, jak niebezpiecznych rozjazdów. 

Po pierwsze, świat słów żyje całkowicie odrębnie od świata zdarzeń. I tak jak Platon dowodził, że materia stanowi niedoskonałe odbicie świata idei, tak w naszym życiu publicznym wypowiedzi, dialogi, konfrontacje stanowią jakąś niewymiarową, niedopasowaną, pokraczną nakładę na dziejącą się rzeczywistość. Niemal nikomu już nie przeszkadza inflacja słów „średnich” – takich, które nie opisują świata jako złożonego z „kompromitacji” i „wybitności”, ze „zdrajców” i z „mężów stanu”.  

Po drugie, mamy do czynienia z rozjazdem powodu i racjonalizacji. Czyli – argumenty bazujące na logice, związkach przyczynowych i rozumowej perswazji pełnią funkcję nakładki na sympatie i powiązania ideowo-środowiskowe.  

Warto zaznaczyć, że fakty to nie to samo co prawda. I z 5 faktów ze 100 można skonstruować stuprocentowe kłamstwo. Na tym to trochę polega. Uczestnicy debaty nie chcą poznawać rzeczywistości, boją się ewoluowania w poglądach i stanowiskach – oni chcą potwierdzić to co i tak już uważają. Słuchając ekspertów, w większości przypadków wiemy, dla której strony sporu ich wypowiedź okaże się przychylna. 

Jest to oczywiście postawa w pewnym sensie zrozumiała z ludzkiego punktu widzenia – zazwyczaj stosujemy filtrowanie negatywne oceniając czyny człowieka, który wcześniej kilka razy zachował się nagannie. Tylko że w myśleniu politycznym powinniśmy możliwie precyzyjnie zajmować się konkretnymi sytuacjami. 

Zwykły rachunek prawdopodobieństwa dowodzi, że szansa na to, by jeden miał rację zawsze, zaś drugi nigdy jest taka jak na wygraną w Dużym Lotku. To założenie nieracjonalne, nierzeczywiste, sprzeczne z doświadczeniem, jednak takie odkrycia tylko nieznośnie podrażniają pozostających w plemiennej strefie komfortu.  

Obok racjonalizacji niezwykle istotnym pojęciem służącym zrozumieniu i opisowi polskiej rzeczywistości społeczno-politycznej jest pojęcie wiary. Wiara jest milczącym wspólnikiem racjonalizacji, drugą stroną tego samego medalu. Wierzący nie tłumaczy, nie wyjaśnia, po prostu idzie za tym, którym bezwarunkowo wsparł.  

MIĘDZY PRAWEM A RACJONALIZACJĄ 

Ja po prostu nie ufam, że zwolennikom Prawa i Sprawiedliwości i zwolennikom tej partii chodzi o prawo, praworządność i demokrację. I ta nieufność nie wywodzi się ze słownika pojęć podobnych do wiary rozumianej tak, jak wyżej przedstawiłem. Po prostu musiałbym nie żyć w czasach rządów Prawa i Sprawiedliwości, by przyjąć narrację polityków tej partii. Przy czym warto zaznaczyć, że kwestie związane z Trybunałem Konstytucyjnym są zagmatwane, a pole gry znajduje się poza wzrokiem publiczności – stąd łatwiej tu być hipokrytą niż choćby w sprawie relacji polsko-ukraińskich.  

Obywateli, którzy nie ekscytują się treścią Konstytucji RP i mają dość niewielki zapał, by stawać w jej obronie można zrozumieć – bo w jakimś sensie to tak, jakby pasjonować się treścią kodeksu drogowego. Rzecz nawet nie w tym, że polskie prawo jest tak zapisane, że sprzeczne interpretacje formułują nawet prawnicy.

Chodzi o to, że łamanie przepisów, nie wsparte całym tłem ideowo-przemocowym (a takie było tu wyjątkowo wyraźne) – przywołując klasyka – nie wiedzie ludu na barykady. Lud może nawet mówić, że o prawo chodzi, lecz to jedynie racjonalizacja – często nieświadoma.  

Politycy, w przeciwieństwie do ludu, powinni zdawać sobie sprawę, że mało kto uwierzy, że chodzi im o prawo – a gdy pojawiają się postulaty rozpisania nowych wyborów to już w ogóle żadna wiarygodność i żadna retoryka nie pomoże. Politycy powinni zdawać sobie sprawę, że balansują na styku prawa, lojalności, układów, idei, emocji – i nawet, jeśli któremuś z nich w istocie chodzi o prawo, to i on postrzegany będzie przez pryzmat wspomnianych czynników. 

Oczywiście, można głosić narrację, że politycy opozycji przyjęli postawę państwowców, którzy wznieśli się ponad personalne antagonizmy, by bronić uniwersalnych zasad. Dlaczego jednak tych uniwersalnych zasad nie bronili przed Zbigniewem Ziobro i jego szajką? Być może, z punktu widzenia konieczności przestrzegania zasad legalizmu, powinno być bez znaczenia kto zasiada w Trybunale Konstytucyjnym – nie uwierzę jednak, że politycy nie zastanawiają się nad tym kto personalnie jest sędzią i jakie środowisko za nim stoi.  

PRAWICA NIE MOŻE UMIERAĆ ZA LUDZI ZIOBRY 

Nie można w tym kontekście nie odnieść się do Zbigniewa Ziobry, wszak prezes Trybunału Konstytucyjnego Bogdan Święczkowski to jego człowiek, jedna z ikon jego systemu. 

Zbigniew Ziobro to jedna z najohydniejszych postaci [?? md] w historii polskiej polityki – co znamienne, jest nielubiany także w swoim środowisku politycznym. Liczba obiektywnie szkodliwych zmian w prawie wprowadzonych, gdy Ziobro był ministrem sprawiedliwości, liczba ludzi niszczonych przez niego w imię prywatnej zemsty, rzeczywistość aresztowa i więzienna za jego panowania – to wszystko tworzy monstrualny obraz destrukcji praw człowieka, praw obywatelskich i państwa prawa. Tu dwie istotne uwagi. 

Po pierwsze, kuriozalna autokreacja szeryfa, wpasowującego się w intuicje części elektoratu twardego wojownika o sprawiedliwość, nie wahającego się działać na granicy prawa dla dobra ludu to nie tyle zasłona dymna, co poza bazująca na fikcji. Ziobro nie ma zasług w staraniach o skuteczniejsze ściganie przestępców – istotą działania Ziobry nie było też dążenie do poprawy sytuacji osób poszkodowanych. Jakąkolwiek ideę czy etos odłóżmy w tym przypadku na półkę z bajkami dla grzecznych dzieci.  

Ziobro chciał się mścić, a także chciał mieć przychylność prokuratorów i funkcjonariuszy Służby Więziennej – dlatego za jego czasów dwukrotnie wzrosła liczba stosowanych aresztów, dlatego wprowadzono przepis pozwalający przeprowadzić rozprawę bez udziału oskarżonego, dlatego zlikwidowano przepis nakazujący prokuratorowi umorzenie śledztwa po cofnięciu wniosku o ściganie podejrzanego, dlatego normą uczyniono polowanie na ludzi, czyli zatrzymywanie skazanych bez wysłania im wezwania do stawiennictwa w zakładzie karnym (co ciekawe, właśnie w oparciu o ten przepis policja zatrzymała Mariusza Kamińskiego i Macieja Wąsika). Można by napisać na ten temat książkę.  

Perfidny spryt Ziobry polega na tym, że nie formułował wypowiedzi, którymi wystawiał się na ostrzał, tak jak Waldemar Żurek mówiący o prokuratorach zajmujących się ściganiem przestępstw wymierzonych w Ukraińców (oczywiście, wypowiedź skandaliczna). Skutki działań Ziobry najczęściej widoczne były w przestrzeni zasłoniętej kurtyną, z kartką: „tylko nie mów nikomu”.  

Po drugie, błędem jest prezentowanie na pierwszym planie złodziejstwa Ziobry i jego ludzi. Ludzie w znacznej części uważają, że wszyscy politycy kradną, a wielu z nich gotowa jest usprawiedliwić „swoich”, zwłaszcza jeśli przekazują przywłaszczone pieniądze na cele społecznie ważne. Unikalność Ziobry nie tkwi w ilości przywłaszczonych pieniędzy. Ja bym nawet nie podejrzewał, że on w ogóle kradł – jego psychika jest tak skoncentrowana na zemście i represji, że wszystko inne wydaje się sprawiać mu mniejszą satysfakcję.  

Ziobro i jego ludzie walczący o „praworządność” i „demokrację” to nie jest jeszcze jedno kuriozum polskiego życia publicznego – to bardzo ponura kpina z ludzi, którzy za czasów tego osobnika byli katowani w więzieniach i pomawiani przez tzw. małych świadków koronnych. Jeśli ktoś uważa inaczej czy kreśli analogię między Ziobrą a innymi ministrami sprawiedliwości, powinien bardziej zainteresować się praktykami jego i jego ludzi. Mariusz Gosek czy Mariusz Kałużny straszący „reżimem” czy „dyktaturą” nie budzą rozbawienia a oburzenie – i jest to oburzenie prawdziwe, nie to rodem z promocji, którym posługują się politycy. Co ważne, to nie jest jeszcze jedna sprawa z niejasnymi zarzutami i wojną polityczną w tle – ci ludzie narobili bardzo konkretne, możliwe do precyzyjnego opisania szkody.  

I TAK ZYSKA PO-PiS 

Sprzeciw wobec pozaprawnych praktyk Donalda Tuska i jego rządu nie powinien przesłonić politykom zdystansowanym wobec duopolu zarówno realnych skutków wpisania się w narrację Prawa i Sprawiedliwości, jak i rzeczywistego charakteru wymiaru sprawiedliwości pod rządami tej formacji.  

Jeśli politycy ci nie dostrzegają, że na takiej konfrontacji, jak na tysiącu podobnych zyskuje PO i PiS, jeśli naprawdę sądzą, że ludzie uwierzą, iż na ulice zaciągnął ich szacunek do praworządności i postawa państwowca – to może naprawdę nie nadają się do sprawowania władzy. 

Jacek Tomczak 

Eurokraci podjęli próbę zamachu stanu w Polsce

Eurokraci podjęli próbę zamachu stanu w Polsce.

3 listopada 2026 r. przez Alexa Krainera TrendCompass tkp/die-eurokraten-versuchten-einen-staatsstreich-in-polen


Jakby sytuacja na świecie nie była wystarczająco burzliwa, miniony weekend rozpoczął się od niezwykle zaskakującej wiadomości z Polski: proeuropejski, „liberalny” rząd premiera Donalda Tuska podjął próbę dokonania niekonstytucyjnego zamachu stanu poprzez nielegalne przejęcie kontroli nad polskim Trybunałem Konstytucyjnym.

Jeśli zapoznałeś się już z wiadomościami o tym wydarzeniu, możesz pominąć ten fragment. W piątek, 31 października 2026 roku, po tym, jak prezydent Karol Nawrocki opuścił Warszawę w planowaną podróż do Senegalu, siedmiu sędziów wybranych przez parlament, na czele z najdłużej urzędującą sędzią, Anną Korwin-Piotrowską , weszło do budynku Trybunału Konstytucyjnego. Korwin-Piotrowska, która nie została zaprzysiężona przez prezydenta Nawrockiego, zgodnie z wymogami Konstytucji RP, ogłosiła się prezesem Trybunału Konstytucyjnego i odwołała z urzędu urzędującego prezesa Bogdana Święczkowskiego i jego zastępcę , Bartłomieja Sochańskiego .

Jednocześnie Prokurator Generalny Waldemar Żurek, pełniący również funkcję Ministra Sprawiedliwości w rządzie premiera Donalda Tuska, nakazał policji zamknięcie Trybunału Konstytucyjnego. W rezultacie, gdy prezydent Święczkowski próbował wejść do budynku, zastał bramy zamknięte łańcuchami i został powstrzymany przez oddziały prewencji. Prokurator Generalny uchylił również immunitet prawny prezydenta i jego zastępcy przed ściganiem.

Wiadomość o wydarzeniach wokół Trybunału Konstytucyjnego dotarła do prezydenta Nawrockiego w połowie lotu do Senegalu i natychmiast nakazał zawrócenie samolotu. Około godziny 1:00 w sobotę rano powrócił do Warszawy i przedarł się przez kordon policji do gmachu Trybunału Konstytucyjnego, wspierany przez setki osób, które zgromadziły się, by wyrazić poparcie dla prezydenta i sprzeciwić się przejęciu Trybunału Konstytucyjnego przez rząd.

Dlaczego rząd Donalda Tuska podjął próbę przeprowadzenia tego zamachu stanu?

Polski europoseł Dominik Tarczyński wyjaśnił powody próby przejęcia władzy:

Chcą obsadzić Trybunał Konstytucyjny swoimi ludźmi. Dlaczego? Ponieważ chcą znieść polską walutę; chcą zmusić nas do wejścia do strefy euro, bo Niemcy ich do tego naciskają. Co więcej, chcą znieść nasze bezpieczne granice, bo Niemcy chcą rozprowadzać nielegalnych imigrantów i wysyłać ich do Polski.

Zamierzają więc zrobić to: polska waluta, złoty, jest naszą walutą zgodnie z konstytucją. Muszą zmienić konstytucję – nie mogą tego zrobić bez Trybunału Konstytucyjnego. 1. Chcą znieść polską walutę. Chcą, żebyśmy przyjęli euro i dołączyli do strefy euro, żeby mogli przejąć nasze złoto.

Rzeczywiście, oświadczenie Tarczyńskiego odbiło się szerokim echem w mediach społecznościowych i wśród Polaków. Wprowadzenie Polski do strefy euro byłoby niezwykle ważne dla eurokratów w Brukseli, a nabycie polskich rezerw złota byłoby ogromnym sukcesem dla Europejskiego Banku Centralnego. Według Narodowego Banku Polskiego (NBP), polskie rezerwy złota we wrześniu tego roku wynosiły 672,9 tony, o wartości nieco ponad 90 miliardów dolarów.

Polska należy do najaktywniejszych nabywców złota w Europie; w styczniu 2026 roku zarząd Narodowego Banku Polskiego (NBP) wyznaczył cel na poziomie 700 ton. Do końca września brakowało im zaledwie około 27 ton do osiągnięcia tego celu. Dla Europejskiego Banku Centralnego stanowiłoby to znaczną ilość zabezpieczenia, którą prawdopodobnie mógłby wykorzystać znacznie lepiej niż niskiej jakości złoto polskie – wszyscy wiemy, ilu Polaków potrzeba do wkręcenia żarówki i tak dalej…

Ale jest jeszcze więcej… o wiele więcej

Choć przyjęcie Polski do strefy euro i splądrowanie jej rezerw złota może być pierwszym elementem planu, przejęcie kontroli nad Trybunałem Konstytucyjnym otworzyłoby przed Polską wrota do zdobycia znacznie większej części europejskiej demokracji i wolności, które można „eksportować”.

Jak ujął to Włodzimierz Skalik , wicemarszałek Sejmu RP:

Jeśli pozwolimy im siłą przejąć kontrolę nad Trybunałem Konstytucyjnym, jutro zrobią to samo, co dziś robią w Rumunii. Unieważnią wybory, zdyskwalifikują kandydatów i rozwiążą partie polityczne. Pod sprytnym pozorem rządów prawa narzucą autorytaryzm. Dziś Trybunał Konstytucyjny, jutro druga Rumunia.

W rzeczywistości Polska bardzo słabo radziła sobie z wdrażaniem postępowej, europejskiej wersji demokracji, a jej Trybunał Konstytucyjny był jedną z największych solą w oku Biura Politycznego UE w Brukseli i jego sojuszników w Polsce. Wydarzenia minionego weekendu były kulminacją ponad dekady sporu o rolę Trybunału Konstytucyjnego w polskiej demokracji.

Atak na Trybunał Konstytucyjny miał również na celu ostateczne osłabienie wszelkich ruchów suwerennościowych w Polsce, takich jak ten, który mógł planować prezydent Nawrocki. Dzięki wsparciu Trybunału Konstytucyjnego Nawrocki mógłby wdrożyć program reformy UE. W zeszłym roku szczegółowo przedstawił swoją wizję; zakładała ona przywrócenie suwerenności państwom członkowskim UE i przekształcenie UE w związek państw narodowych, a nie w federację polityczną zdominowaną przez Brukselę.

UE może nie przetrwać ataku na Polskę.

W rzeczywistości próba zamachu stanu w Polsce w ostatni weekend mogłaby przyspieszyć reformy planowane przez Nawrockiego (i innych). Ujawniła ona prawdziwą naturę UE: za cienką zasłoną wartości demokratycznych jawi się jako autorytarna tyrania, rządzona przez niewybieralnych biurokratów, nieodpowiedzialna ani przed państwami członkowskimi, ani przed ich wyborcami. Ich manewr w Polsce najwyraźniej się nie powiódł, ale nie poddadzą się tak łatwo.

Ku rozczarowaniu eurokratów, prezydent Nawrocki i zwolennicy suwerenności cieszą się poparciem większości Polaków, a także administracji Trumpa. Polska może okazać się górą lodową, która ostatecznie wywróci projekt Unii Europejskiej.

Niniejszy artykuł ukazał się pierwotnie w języku angielskim w TrendCompass Alexa Krainera . Przedruk w języku niemieckim za uprzejmą zgodą autora.

Latające dywany. MEM-y VI.

————————————-

—————————-

———————————

——————————————

Żurek niesprawiedliwości

———————————

————————————

——————————————————

——————————————-

Za bramą Trybunału Konstytucyjnego pickup z systemem LRAD, czyli bronią akustyczną, której używanie zgodnie z przeznaczeniem jest w Polsce nielegalne

@OficjalneZero

Za bramą Trybunału Konstytucyjnego został zaparkowany policyjny pickup z nietypową konstrukcją na pace. To system LRAD, czyli broń akustyczna, której używanie zgodnie z przeznaczeniem jest w Polsce nielegalna i która od lat pełni funkcję bardzo drogiego głośnika.

Arkadiusz Dziermański

Obraz

Mirosław Dakowski

OficjalneZero @OficjalneZero

Ze strony zero.pl

=====================

Tak to wygląda:

Kto jest antysemitą? MEM-y V.

——————————-

—————————

—————————–

———————————–

—————————

———————————

———————————————-

—————————————————————

Dla okazania jurności: MEM-y IV.

———————–

———————————————

[Mamy też ludzi zdolnych i odważnych, ale…]

——————————————————

——————————-

————————

—————————————————-

———————————————————————

——————————–

—————————-

————————————–

—————————————

——————————————

——————————–

——————————-

—————————–

———————————————————-

Czas ziemiaństwa

Czas ziemiaństwa

Izabela BRODACKA

Mój kolega z redakcji „Warszawskiej Gazety” pan Andrzej Leja bardzo słusznie poleca wydaną przez ośrodek „Karta” książkę Anny Richter pod tytułem: „ Czas ziemiaństwa” . Zawiera ona wspomnienia oraz fragmenty dzienników znanych polskich ziemian takich jak Walewska, Dunin- Borkowska, Turnau, Romer, Konarska, Chwalibóg, Podhorski. Są to wspomnienia autentyczne, nie zakłamane, nie sfałszowane.

Dobrym przykładem takich nieautentycznych moim zdaniem wspomnień są wspomnienia z dzieciństwa i młodości Franciszka Starowieyskiego. Jeżeli dobrze zapamiętałam twierdził, że lokaje podawali mu śniadanie do łózka. Nie wiem jak to naprawdę było ale jest to mało prawdopodobne. Dzieci ziemiaństwa i arystokracji były wychowywane dość surowo, w poczuciu obowiązku wobec wspólnoty, przede wszystkim narodowej. Chłopcy oprócz zwykłych przedmiotów takich jak matematyka, greka, czy łacina uczeni byli konnej jazdy, fechtunku, oraz posługiwania się bronią palną. Uczestniczyli w konkursach jeździeckich i polowaniach. Nie było miejsca ani czasu na wylegiwanie się w łózkach. Dziewczęta oprócz muzyki czy haftowania jako zajęć dodatkowych towarzyszyły matkom w nawiedzaniu chorych i potrzebujących pomocy w parafii.

Polecam wspomnienia Marii Krystyny Habsburg, która po czterdziestu latach wygnania wróciła do rodzinnego Żywca, zawarte w książce „Księżna. Wspomnienia o polskich Habsburgach”. Tam właśnie na pytanie „Często Pani myślała o Polsce?” Maria Krystyna odpowiada: „Cały czas. W Polsce jest wszystko: wspaniałe góry, jeziora, morze, wspaniała roślinność. Za tym wszystkim tęskniłam. Nawet, gdy mówię po szwedzku, niemiecku czy francusku, myślę po polsku. Polska jest dla mnie „non plus ultra”. Nigdy nie wyrzekłam się swej polskości i nie przyjęłam żadnego innego obywatelstwa. Często nam, tzn. Karolowi i mnie mówiono, że posługujemy się polszczyzną Sienkiewicza.”. 

W tych samych wspomnieniach księżna Maria Krystyna opowiada jak odwiedzała z matką chorych i ubogich z okolic Żywca. Habsburgowie są w Żywcu bardzo dobrze wspominani. Opatrywanie chorych nie uwłaczało jak widać księżnej. Kawior chochlami jedli w swoich rojeniach o wejściu do elity sowieccy sołdaci. Coś z tego podejścia przetrwało do naszych czasów jeżeli profesor Marcin Król potrafił napisać coś w tym stylu: „Jarosław Kaczyński nie należy do elity, bo nie pił wina w Toskanii i nie jadł ostryg w Bretanii”. Zapominając, że przynależność do elity oznaczała zawsze przede wszystkim obowiązki. Również wobec tych skrzywdzonych przez los. Mogłabym napisać za Wyspiańskim: „ten król to lalka z gałganków” ale byłoby to niesprawiedliwe. Król był to wielkiej inteligencji człowiek.

Franciszek Starowieyski ma w moich oczach ogromne zasługi. Zauważył kiedyś trafnie: „ człowiek jest tylko etapem w życiu przedmiotów” . Ta mądra obserwacja ujmuje niezwykle ważny czynnik o którym nie wolno zapominać przy ocenie dzieł sztuki, czynnik jakim jest czas. Freski z groty Lascaux są i pozostaną jedyne w swoim rodzaju bo powstały w okresie paleolitu choć obecnie podobne mogłoby namalować nawet dziecko. Kościółek w Dębnie ma najstarszą w Europie zachowaną drewnianą polichromię patronową z około 1500 roku (wykonaną w 33 kolorach z 77 motywami) oraz unikalny późnoromański obraz na desce przedstawiający św. Agnieszkę i św. Katarzynę z połowy XIII wieku. W pobliskiej Łopusznej była taka sama polichromia lecz bogaci dobroczyńcy kościoła przemalowywali kościół co roku ze szkodą dla jego wartości zabytkowej. Kafle ze słynnej klatki schodowej w pałacu w Nieborowie, pochodzące z XVII wieku, które w czasie remontu tej klatki kradli i sprzedawali tanio w Desie członkowie okupującej pałac komunistycznej lumpen-elity ( byli wśród nich filozofowie, pisarze i politycy) nasładzający się (rusycyzm celowy) tarzaniem się w cudzej pościeli i zmuszający radziwiłłowskich lokai do obsługiwania ich w białych rękawiczkach. Tacy z nich byli demokraci. Ile tych płytek ukradziono dowodzi liczba wstawionych w ich miejsce niebieskich, gładkich, współczesnych kafelków nazywanych przez konserwatorów „ mydło”.

Jeszcze lepszym przykładem komunistycznego zakłamania była reżyserowana przez Izabelę Cywińską i emitowana przez telewizję sztuka „Boża podszewka” powstała na motywach powieści Teresy Lubkiewicz Urbanowicz o tym samym tytule. Pani Cywińska przypisująca sobie nie wiem jakie parantele opisuje obyczaje polskiego dworu z perspektywy małego Jasia, który poogląda jaśnie państwo przez zamknięte okiennice. Nie twierdze, że żadna panienka z dworu nie zadała się nigdy z parobkiem ani, że panicz nie wykorzystywał seksualnie wiejskich dziewczyn. Jednak kopulowanie w stodole na sianie na oczach obserwatorów to obyczaje zupełnie innego środowiska żywcem przeniesione w rzekome stosunki dworskie. Jeżeli coś takiego w ogóle miało miejsce to po cichu i ze wstydem. Wiadomo że jak twierdzi François de La Rochefoucauld.: „L’hypocrisie est un hommage que le vice rend à la vertu” („Hipokryzja to hołd, jaki występek składa cnocie”).

Wracając do Cywińskiej. Samo nazwisko nie czyni z nikogo arystokraty ani specjalisty od arystokratycznych obyczajów.

Niejaki Putrament pochodzący rzekomo z rodu Putramentów herbu Dołęga był zwykłym komunistycznym aparatczykiem słabo władającym językiem polskim. Wiem o tym bo jego teksty poprawiała w „Czytelniku” w latach pięćdziesiątych moja ciotka. Wystąpił nawet w jej obronie gdy została rozrobiona czyli napiętnowana przez kolegów jako bezetka czyli wróg klasowy. Zdradziło ją lorgnon, którym posługiwała się przy poprawianiu tekstów. Nie było jej, jak wszystkich spauperyzowanych bezetów, po prosu stać na okulary. Kto dziś czyta Putramenta? Jak proroczo napisał Julian Tuwim.

„Szkoda papieru. I atramentu.

Tudzież peiperu. I putramentu.


Szkoda Przybosia, szkoda Miłosza

Wszystko to pójdzie razem do kosza”

————————-

Gorąco polecam przy okazji pamiętniki właścicielki Wilanowa Anny Branickiej- Wolskiej wydane przez wydawnictwo „TenTen” pod tytułem „Listy nie wysłane”. To rzetelny opis dziejów arystokratycznej polskiej rodziny, która przetrwała wywózkę na Syberię i komunistyczne rządy w Polsce.

Mąż Jabłoneczki ma rację. MEM-y III.

———————————————————

—————————————

—————————-

———————————–

—————————–

————————-

—————————————————

————————————————-

Prowokatorzy a IQ Kierwińskiego. MEM-y II.

—————————————

——————————————————–

——————————————-

————————–

———————————————-

——————————

——————————————-

——————————–

——————————–

Polska jest objawem a Europa – pacjentem. [Tylko lekarza brak]

Polska jest objawem a Europa – pacjentem

Larry Johnson substack.com/@larrycjohnson/note

Bójka o północy w polskim Trybunale Konstytucyjnym to nie tylko polski problem. To lokalne nasilenie się ogólno-kontynentalnej choroby. W całej Europie, gdy wyborcy wybierają niewłaściwego kandydata, establishment sięga po sędziego, służby wywiadowcze lub budżet UE i ogłasza, że to „obrona demokracji”. „Journal of Democracy” napisał podręcznik. Warszawa jest szpitalem uniwersyteckim.

Artykuł
W grudniu 2023 roku, dwa miesiące po tym, jak koalicja Donalda Tuska odsunęła Prawo i Sprawiedliwość (PiS) od władzy, Jarosław Kuisz i Karolina Wigura z „Kultury Liberalnej” opublikowali w „Journal of Democracy” poradnik. Tytuł mówi sam za siebie: „Jak rozmontować niedemokratyczny reżim”.

Weź pod uwagę źródło. W tamtym czasie „Journal” był najważniejszym wydawnictwem National Endowment for Democracy, organizacji, która otwarcie robi to, co CIA kiedyś robiła potajemnie. W tym roku odłączył się od NED po tym, jak DOGE w 2025 roku zaprzestał finansowania NED, i obecnie jest niezależny oraz współpracuje ze Stanford’s CDDRL. Jednak w 2023 roku to właśnie ta organizacja promująca demokrację mówiła Warszawie, jak przeprowadzić czystki.


Krótko mówiąc, sedno argumentu:

⁃ Polska potrzebuje „drugiej fali” działań w ramach sprawiedliwości przejściowej, aby uporać się z „naruszeniami zasad praworządności” przez partię PiS.

⁃ Unikajcie niejasnych oskarżeń o zdradę. Ścigajcie konkretne czyny: powołania do Trybunału Konstytucyjnego w 2015 roku, próbę przeprowadzenia w 2020 roku w pełni korespondencyjnych wyborów prezydenckich oraz skandal związany z handlem wizami za pieniądze w 2023 roku.

⁃ Jarosław Kaczyński ponosi odpowiedzialność, ale trudno będzie go skazać.

⁃ Komisje śledcze powoływane przez parlament są głównym narzędziem.

⁃ Należy się spodziewać oporu ze strony prezydenta, Sądu Najwyższego i Trybunału Stanu, które są związane z partią PiS.

⁃ Ustabilizuj system, nie powodując jego awarii.

—————————

Autorzy kończą, dodając zastrzeżenie, które warto zapamiętać: „Nie ma jasnej strategii… Dlatego nie należy oczekiwać cudów”.

Krytyka
Obrona demokracji stworzyła instrukcję, jak zniszczyć demokrację. Nie dostrzegają ironii, a to jest najbardziej pouczający aspekt tego eseju.
Zacznijmy od słowa „nieliberalny”. To nie jest kategoria prawna. To etykieta, którą osoby dysponujące budżetami na konferencje przypisują rządom, których nie lubią. PiS wygrał wybory parlamentarne w 2015 i 2019 roku. Mimo to artykuł traktuje jego przedstawicieli mniej jak przegraną partię, a bardziej jak komunistyczną nomenklaturę z 1989 roku, która potrzebuje „procesu sprawiedliwości przejściowej”.
Biorąc pod uwagę postawę Kuisza i Wigury, można stwierdzić, że są oni bardziej ostrożni niż osoby, które ich popierają. Ostrzegają przed pokazowymi procesami i niejasnymi zarzutami oraz przyznają, że nikt nie wie, jak to zrobić. Jednak instrukcje nie są czytane ze względu na zawarte w nich zastrzeżenia. Politycy pomijają przypisy i przechodzą od razu do rozdziału poświęconego narzędziom.

Oto sedno sprzeczności. PiS jest oskarżany o przejęcie kontroli nad sądami, ignorowanie orzeczeń i obsadzanie instytucji osobami lojalnymi wobec partii. Rozwiązaniem, które się proponuje, jest oczyszczenie sądów, ignorowanie orzeczeń i obsadzenie ich odpowiednimi osobami lojalnymi. Grzech staje się sakramentem, gdy popełniają go właściwi ludzie.

Polska, trzy lata później: instrukcja w praktyce.


W tym tygodniu instrukcja opuściła bibliotekę i trafiła na ulice Warszawy, eskortowana przez oddziały policji do walk z zamieszkami.
Od 2023 roku rząd Tuska odmawia uznawania Trybunału Konstytucyjnego i ignoruje jego orzeczenia. Od marca parlament wybrał ośmiu nowych sędziów. Prezydent Karol Nawrocki odmówił złożenia przysięgi przez pięciu z nich. Zorganizowali własną uroczystość złożenia przysięgi i przesłali przysięgi pocztą do pałacu prezydenckiego, co jest nowym zjawiskiem nawet w standardach środkowoeuropejskich.
Następnie nadszedł 30 października. Zgodnie z informacjami zawartymi w Notes from Poland oraz ProtoThema:

Sędzia Anna Korwin-Piotrowska zawiesiła pełniącego obowiązki prezesa Sądu Najwyższego, Bogdana Święczkowskiego, i ogłosiła, że przejmuje obowiązki tymczasowego kierownika Trybunału.

Minister sprawiedliwości Waldemar Żurek podjął kroki mające na celu pozbawienie Święczkowskiego immunitetu

Oddziały policji prewencyjnej uniemożliwiły Święczkowskiemu wejście na teren jego własnego sądu. Jego zwolennicy przedarli się przez ogrodzenie, używając do tego elektronarzędzi.

Nawrocki zawrócił swoim samolotem w drodze do Senegalu i około godziny 1 w nocy przedarł się przez grupę sędziów do budynku. Obie strony oskarżają się nawzajem o użycie przemocy. Protestujący na zewnątrz nazwali to przewrotem.

Reakcja Tuska, według Euronews: „W pewnych sprawach nie można iść na kompromis”. Ostrzegł również przed rosyjskimi botami, ponieważ żaden europejski kryzys nie jest kompletny bez nich.
Nie wszyscy w koalicji są zadowoleni. Szymon Hołownia powiedział, że Polska powinna się wstydzić i że wymuszanie kompromisu tylko pogłębia kryzys. Hołownia i PSL uczestniczą teraz w rozmowach z Nawrockim.

Kiedy twoi właśni partnerzy zaczynają brać udział w spotkaniach z drugą stroną, to oznacza, że plan działania ma poważną wadę.
Kuisz i Wigura powiedzieli nam, żebyśmy nie oczekiwali cudów. To nie jest cud. To jest lustro.

Choroba, a nie objaw.
Polska jest właśnie takim przykładem, gdzie pacjent stawia najsilniejszy opór. Spójrz na resztę oddziału, a wszędzie widać tę samą patologię: traktowanie wyborów jako konsultatywnych, przy czym ostateczna decyzja należy do instytucji, na które nikt nie głosował.

Rumunia. 6 grudnia 2024 roku Trybunał Konstytucyjny unieważnił pierwszą turę wyborów prezydenckich , po tym jak Călin Georgescu, mało znany kandydat, który w sondażach uzyskiwał jednocyfrowe wyniki, zajął pierwsze miejsce. Powodem była niejawna informacja wywiadowcza dotycząca „agresywnych, hybrydowych rosyjskich ataków” oraz zarzuty dotyczące nielegalnego finansowania kampanii. W marcu 2025 roku komisja wyborcza wykluczyła Georgescu z powtórzonych wyborów, mimo że „we wszystkich sondażach był faworytem”, i sąd jednogłośnie się z tym zgodził. To jeden ze sposobów na sfałszowanie wyborów: przeprowadzenie ich ponownie bez zwycięzcy.

Francja. W marcu 2025 roku sąd w Paryżu skazał Marine Le Pen za przywłaszczenie środków finansowych Parlamentu Europejskiego i zakazał jej pełnienia funkcji publicznych na pięć lat, z natychmiastowym skutkiem. Faworytka wyborów w 2027 roku została wyeliminowana jednym uderzeniem młotka. W lipcu sąd odwoławczy utrzymał wyrok w mocy, ale skrócił okres zakazu do 45 miesięcy, z czego 30 zostało zawieszonych, więc ostatecznie będzie mogła kandydować. Sędziowie dają, a sędziowie odbierają. W każdym razie, to sędziowie podejmują decyzje.

Niemcy. W maju 2025 roku BfV, niemiecka służba wywiadu wewnętrznego, określiła partię AfD jako partię o „potwierdzonych ekstremistycznych poglądach prawicowych”. AfD ma obecnie poparcie na poziomie 24–26 procent. W lutym sąd w Kolonii zawiesił to określenie, orzekając, że warunki do jego zastosowania „nie są spełnione”. Parlamentarzyści nadal dążą do tego, aby Trybunał Konstytucyjny zakazał działalności tej partii. Zakazanie działalności partii, którą popiera co czwarta część wyborców, jest z pewnością jednym ze sposobów na wygranie sporu. W mojej dawnej branży nazywaliśmy inaczej agencję szpiegowską, która monitoruje główną partię opozycyjną.

Budżet Brukseli. Komisja Europejska zamroziła około 137 miliardów euro dla Polski za czasów rządów PiS. 29 lutego 2024 roku, jedenaście tygodni po objęciu urzędu przez Tuska, odblokowała te środki. Jeden z urzędników przyznał: „To nie oznacza, że praworządność została w pełni przywrócona i wszystko jest w porządku”, a plan reform był „nadal jedynie projektem”. Okazuje się, że praworządność mierzy się tym, kto zasiada w gabinecie premiera. Węgry spotkały się z podobnym traktowaniem. Ich nowy premier, Péter Magyar, zobowiązał się, że uda się do Brukseli , aby doprowadzić do odblokowania funduszy UE”. Wiadomość została odebrana w Budapeszcie.

Porównajmy przypadki ze sobą, a zobaczymy, że choroba ma wyraźny zestaw objawów. Sądy unieważniają lub ograniczają wybór kandydatów na kartach do głosowania. Służby wywiadowcze oceniają, które partie są zdolne do konkurowania. Bruksela płaci za dobre zachowanie, które definiuje się jako właściwe rządy. Wszystko to robi się w imię ochrony demokracji przed ludźmi, którzy w niej uczestniczą poprzez głosowanie.
Dlatego esej Kuisza i Wigury ma znaczenie wykraczające poza Polskę. To nie jest polski dokument programowy. To raczej kliniczny protokół leczenia wyborcy, który głosuje „źle”, napisany z myślą o kontynencie, którego elity doszły do wniosku, że wyborcom nie można powierzyć władzy. Tusk jest po prostu pierwszym chirurgiem, który próbuje tego bez znieczulenia.

Co to oznacza dla NATO.
Sojusz jest tak silny, jak rządy, które muszą wyrazić na niego zgodę. Obecnie kilka kluczowych państw europejskich należących do NATO jest zbyt zajętych walką z własnymi wyborcami, sądami i prezydentami, aby rozpoczynać jakiekolwiek zagraniczne operacje. W niektórych przypadkach nawet gdyby chciały, nie byłyby w stanie tego zrobić.
Zacznijmy od Polski, kraju, który Waszyngton uważa za wzorcowego członka NATO i państwo znajdujące się na pierwszej linii frontu w stosunku do Białorusi i Ukrainy. Zgodnie z konstytucją Polski, prezydent jest zwierzchnikiem sił zbrojnych. Obecnie prezydent i premier Polski oskarżają się nawzajem o próby zamachu stanu. Zadajcie sobie pytanie, kto w takiej sytuacji wydaje rozkaz do rozpoczęcia działań. Następnie zapytajcie, czy polski żołnierz wie, czyjego rozkazu ma się podporządkować. Kraj, w którym istnieją dwa sądy konstytucyjne, a naczelny dowódca przepycha się z sędziami o 1 w nocy, nie przygotowuje się do demonstrowania siły. On próbuje utrzymać się przy życiu.
Reszta oddziału nie jest w lepszym stanie:

Niemcy debatują nad zakazem działalności partii opozycyjnej, którą popiera jedna czwarta jej wyborców, a ta partia nie chce mieć nic wspólnego z wojną przeciwko Rosji. Każdy niemiecki rząd, który wyśle wojska na wschód, zapewni AfD kolejny sukces na następnych wyborach.

Francja staje w obliczu wyborów prezydenckich w 2027 roku, w których Le Pen, której partia od dawna sceptycznie podchodzi do zintegrowanego dowództwa NATO, ponownie będzie kandydatką. Żaden francuski prezydent, który będzie ubiegał się o reelekcję, nie podejmie ryzyka angażowania się w zagraniczną przygodę.

Rumunia, w której znajduje się baza NATO w Mihail Kogălniceanu nad Morzem Czarnym, nadal znajduje się pod wpływem wyborów, które zostały unieważnione przez tamtejszy sąd. Jej klasa polityczna ma problem z legitymacją, którego nie może sobie pozwolić na pogłębienie w związku z wojną.

W NATO decyzje podejmuje się w drodze konsensusu. Każdy z tych rządów rozważa teraz możliwość wysłania wojsk za granicę, biorąc pod uwagę nastroje wyborców w kraju, na których wpływ wywierał przez lata, zamiast ich przekonywać. Gdy wpływy elit w kraju zależą od sądów, służb specjalnych i pieniędzy z Brukseli, proszenie wyborców o wysłanie ich synów na wschód jest żądaniem, którego nie można zignorować. Wcześniej czy później przychodzi czas rozliczenia za traktowanie wyborców jak wroga.

Ironia jest tu bardzo wyraźna. Projekt przedstawiano jako sposób na ochronę demokracji przed „barbarzyńcami u bram”. W rzeczywistości doprowadził on do powstania sojuszu, którego członkowie nie potrafią dojść do porozumienia nawet z własnymi wyborcami, a co dopiero między sobą. Moskwa nie musiała nic robić. „Obrońcy demokracji” w Europie robią to za nią.

Globaliści nie chcą zniknąć z oczu.
Odrzućmy terminologię związaną z „praworządnością” i „przejściowym wymiarem sprawiedliwości”, a zobaczymy projekt, którego celem jest polski nacjonalizm. Prawdziwym przestępstwem PiS nie było obsadzanie składu sądu. Wiele rządów to robi. Ich przestępstwem było postawienie polskiej suwerenności, katolickiej tożsamości i państwa narodowego ponad interesami Brukseli.
Historia jest spójna. Polska odmówiła przyjęcia unijnych kwot dotyczących relokacji migrantów w 2015 roku, a w kwietniu 2020 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł , że Polska, Węgry i Republika Czeska naruszyły prawo UE, odmawiając tego. W lipcu tego samego roku Komisja odmówiła przyznania dotacji na programy partnerskie sześciu polskim miastom ze względu na ich uchwały o „strefach wolnych od ideologii LGBT”. Następnie nastąpiło zamrożenie środków w wysokości 137 miliardów euro. Przesłanie z Brukseli nigdy się nie zmieniało: tożsamość narodowa jest mile widziana jako folklor, a nie jako polityka.
Dla globalistycznego skrzydła zachodniego establishmentu, czyli NED, Brukseli oraz fundacji i ośrodków analitycznych, które się wokół nich zgromadziły, nacjonalizm jest chorobą, którą należy leczyć, a nie poglądem, który należy przedyskutować. Kraj, który upiera się przy decydowaniu o tym, w co wierzy, kogo dopuszcza i w jaki sposób prowadzi własne sądy, z definicji jest „nieliberalny”. Kuisz i Wigura po prostu nadały temu podejściu formę procedury prawnej.
Teraz spójrzcie na wschód, ponieważ te same osoby wykazują podobne podejście do Rosji, ale przy tym są mniej uprzejme. NED od dziesięcioleci finansuje rosyjskie organizacje społeczne, dlatego Moskwa uznała ją za pierwszą „niepożądaną organizację” na mocy ustawy z 2015 roku. W czerwcu 2022 roku Amerykańska Komisja Helsińska zorganizowała spotkanie informacyjne zatytułowane „Dekolonizacja Rosji: moralny i strategiczny imperatyw”. Tytuł mówi wszystko. Rosyjski nacjonalizm, podobnie jak polski nacjonalizm, nie jest traktowany jako fakt, z którym należy się liczyć, ale jako patologia, którą należy wyleczyć za pomocą sankcji, zmiany reżimu, a jeśli seminaria będą miały na to wpływ, poprzez podział.

Oto ironia, którą uważam za najbardziej wyrafinowaną. Waszyngton i Bruksela przez lata chwaliły polski nacjonalizm, gdy był on skierowany przeciwko Moskwie. Wrogość Polski wobec Rosji była ulubionym atutem sojuszu. Gdy ten sam nacjonalizm skierowany jest przeciwko Brukseli, nagle staje się zagrożeniem dla demokracji, wymagającym interwencji oddziałów antyzamieszkowych. Okazuje się, że polski patriotyzm to broń, którą należy używać, a nie przekonanie, które należy szanować. Polacy powinni zauważyć, że ci sami ludzie, którzy z zapałem chcą zniszczyć rosyjskie poczucie tożsamości narodowej, są tymi samymi ludźmi, którzy niszczą ich własną tożsamość.
To jest moja ocena, a nie ocena zawarta w artykule. Kuisz i Wigura przedstawiają całą sytuację jako przywracanie praworządności i twierdzą, że to PiS rozpoczął ten proces. Ich powołania do Trybunału w 2015 roku były przejawem chęci przejęcia władzy, a w wyroku w sprawie Xero Flor z 2021 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził, że skład sądu, w którym zasiadał nieprawidłowo powołany sędzia, naruszył prawo do sprawiedliwego procesu.
Odmowa Nawrockiego, polegająca na tym, że nie dopuszcza do zaprzysiężenia nowych sędziów, to również przykład twardej polityki. Obie strony mają realne argumenty prawne. Właśnie dlatego użycie oddziałów antyzamieszkowych o północy to zły sposób na rozwiązanie tego sporu.
Nawet jeśli całkowicie pominie się kwestię motywacji, należy ocenić projekt na podstawie jego negatywnych skutków: kraj, w którym istnieją dwa konkurujące ze sobą sądy konstytucyjne, a prezydent przepycha się przez tłum sędziów w ciemnościach.

Jeśli chodzi o NATO, należy wziąć pod uwagę pewne zastrzeżenie. Wewnętrzne niepokoje sprawiają, że ofensywna lub ekspedycyjna operacja jest znacznie mniej prawdopodobna, ale nie oznacza to, że te kraje odmówiłyby obrony własnego terytorium. Oba obozy w Warszawie popierają duże wydatki na obronność, a bezpośredni atak na członka NATO zazwyczaj jednoczy nawet najbardziej podzielony parlament. Moje argumenty dotyczą chęci podejmowania ryzyka, a nie gotowości do walki na granicy.
Żadne z tych zastrzeżeń nie zmienia głównej tezy. Spór w Warszawie tak naprawdę nie dotyczy sędziów. Chodzi o to, czy naród europejski może nadal sam o sobie decydować, czy też to prawo należy teraz do Brukseli, NED i osób, które piszą instrukcje dotyczące demontażu demokracji. Moskwa otrzymała odpowiedź na to pytanie wiele lat temu. Warszawa otrzymuje ją teraz.

substack.com/@larrycjohnson/note

Znieśli jedno jajo. ZBUK. MEM-y I.

—————————-

———————————————————

——————————————————-

————————————————–

————————————

—————————————————————-

————————————————–

——————————–

To jest koniec Donalda Tuska [??]

To jest koniec Donalda Tuska

Posted by Marucha w dniu 2026-11-02 marucha/to-jest-koniec-donalda-tuska

W polityce można podejmować różne decyzje, mądre i głupie, ale największym błędem każdego polityka jest podjęcie decyzji samobójczej. Tak właśnie zrobił Donald Tusk wyrażając zgodę na akcję pod Trybunałem Konstytucyjnym w przededniu Wszystkich Świętych.


Wielu Polaków nie ma pojęcia i nie rozumie o co w tym konflikcie wokół Trybunału chodzi, ale widok policji blokującej ważny budynek państwowy i widok Prezydenta przeciskającego się przez kordon funkcjonariuszy – zrobił na nich ogromne wrażenie.

Bo tu nie chodzi o sam Trybunał i niekończące się spory obu walczących ze sobą partii, tu chodzi o to, że opinia publiczna, a przynajmniej jej większość, dostrzegła nagle, że Donald Tusk jest człowiekiem zdolnym do wszystkiego, co zresztą było widoczne już od dłuższego czasu.

Tak, tym razem Donald Tusk, jak to się mówi kolokwialnie – przegiął. Nie dość, że działania pod Trybunałem wywołały powszechne oburzenie i tymczasowe (a może nie) zjednoczenia całej prawicy i opozycji, że doprowadziły do pojawienia się w jednym miejscu – Jarosława Kaczyńskiego, Sławomira Mentzena, Krzysztofa Bosaka, Mateusza Morawieckiego i Grzegorza Brauna – to w dodatku w szeroko pojętym obozie liberalnym, do tej pory popierającym rząd – pojawiły się głosy krytyczne by nie powiedzieć potępiające (prof. Marcin Matczak).

Tusk przegrał też na całej linii wojnę propagandową – nie wspomnę o skandalu z wygenerowanym przez AI filmikiem, w którym to Karol Nawrocki popycha samozwańczą po. Prezesa Trybunału Konstytucyjnego Annę Korwin-Piotrowską, ale przede wszystkim o ogromnej przewadze opinii krytycznych wobec Tuska w sieci i nie tylko w sieci.

Przy Tusku stoją tylko najwierniejsi – typu Budka, Brejza, Gasiuk-Pihowicz czy Wcisło, duet Żurek-Giertych, no i front medialny z takimi „obiektywnymi” stacjami jak TVP Info i „19.30”. Nawet koalicjanci jakby zamilkli z zażenowania.

Donald Tusk próbuje starych chwytów propagandowych. Jednym z nich jest próba przekonania opinii publicznej, że działania opozycji są albo inspirowane przez Putina, albo przez niego podsycane.

Argument „ad Putinum” jest już jednak wyświechtany, jeśli powtarza się w kółko od lat, że za wszystkimi problemami rządu i Unii Europejskiej stoi Rosja, to po jakimś czasie każdy dostrzeże absurd takiej „argumentacji”.

Ludzie dowiedzieli się za to, kto stoi po stronie Tuska. Oto rzeczniczka Komisji Europejskiej Louise Bogey stwierdziła, że „do polskich władz należy zapewnienie, aby Trybunał Konstytucyjny mógł funkcjonować zgodnie z polską konstytucją oraz z poszanowaniem odpowiedniego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej”, a komisarz UE ds. praworządności Michael McGrath dodał, że polski TK musi działać zgodnie z „orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej”. To poparcie dla bezprawnych działań rządu Donalda Tuska wpisuje się w nasilająca się totalitaryzację Unii Europejskiej.

Donald Tusk ma jeszcze karty w rękach, ale ich talia uległa w ostatnich dniach mocnemu przerzedzeniu a i wartość tych, które jeszcze ma jest coraz mniejsza. Skrywa je i blefuje, że ma mocne, ale wszyscy wiedzą, że zamiast asów i króli ma mnóstwo o znacznie mniejszej wartości. Jakiej? O tym się wkrótce przekonany.

Jan Engelgard
https://myslpolska.info

Koniec Tuska? Żeby nie było, jak z Trzecią Wojną Światową, która już kilka(naście) razy wybuchała, a wciąż wybuchnąć nie może.
Admin

Próba legalizacji bezprawia i terroru w Polsce z poparciem UE, Niemiec i Ukrainy

Próba legalizacji bezprawia i terroru w Polsce

z poparciem UE, Niemiec i Ukrainy

Autor: Redakcja, 2 listopada 2026

Cui bono? (z łac. na czyją korzyść? lub komu to przynosi pożytek?)

Zasada w kryminalistyce i prawie, która mówi o wytypowaniu osób odnoszących korzyści z przestępstwa.

Analiza spodziewanych zysków i strat związana z poszczególnymi wariantami rozwoju sytuacji wskazuje na zagranicznych beneficjentów zainteresowanych kontynuacją bezprawia w Polsce. Nie ma w tym nic zaskakującego. Dotychczasowe bezprawie oraz stan społecznej anomii umożliwiają kontynuację wszystkich procesów związanych z okradaniem i niszczeniem Polski.

Natychmiastowa dymisja Tuska i przyspieszone wybory

Nikt normalny i uczciwy nie popiera nielegalnej okupacji gmachu TK i głoszonych fantasmagorii przez uzurpatorów. Powagę sytuacji tworzą jednostki policji mające broń palną, które zamiast aresztować zabezpieczają „włamywaczy”.

Za opcją natychmiastowej dymisji Tuska opowiada się m.in. Konfederacja Bosaka i Mentzena, licząc na wycofanie się zamachowców. Bardziej pesymistycznie widzi to redaktor Paweł Lisicki, omawiając trzy warianty rozwoju wydarzeń.

Oskar Criminal Tango, czyli “Wprowadzam dziś o północy stan wyższej konieczności konstytucyjnej”

Oskar Criminal Tango, czyli “Wprowadzam dziś o północy stan wyższej konieczności konstytucyjnej”

Autor: wawel, 2 listopada 2026

                    “Wprowadzam dziś o północy stan wyższej konieczności konstytucyjnej”, czyli Oskar Criminal Tango

image
image

Motto 

“Po latach generał Wojciech Jaruzelski tłumaczył, że wprowadzając stan wojenny, działał w stanie „wyższej konieczności”

Obywatelki i obywatele UE oraz – last but not least – Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej!

Zwracam się dziś do Was jako specjalista od liczenia głosów i jako szef rządu polskiego. Zwracam się do Was w sprawach wagi najwyższej. Ojczyzna nasza znalazła się nad przepaścią patriotyzmu. Dorobek wielu pokoleń talmudycznych, wzniesiony z popiołów Polski ulega ruinie. Struktury państwa przestają działać według wytycznych z Brukseli. Gasnącej gospodarce zadawane są codziennie nowe długi. Warunki życia przytłaczają ludzi coraz większym ciężarem unijnej kryptowładzy. Przez każdy zakład pracy, przez wiele polskich domów, przebiegają linie bolesnych i koniecznych podziałów. Atmosfera niekończących się konfliktów, nieporozumień, nienawiści – sieje spustoszenie psychiczne, kaleczy tradycje tolerancji. Zawracanie samolotów, plucie na białe kaski, akcje protestacyjne z polskimi flagami stały się normą. Wciąga się do nich nawet szkolną młodzież. Wczoraj wieczorem wiele budynków publicznych było okupowanych. Padają nawet wezwania do niepodległości.

Szeroko rozlewa się po kraju fala zuchwałych myśli i otwierania oczu na  milionowe fortuny rekinów nadziemia gospodarczego. Chaos i demoralizacja przybrały rozmiary klęski naszych warstw przewodnich. Naród osiągnął granice wytrzymałości na naszą bezczelność. Wielu ludzi ogarnia rozpacz. Już nie dni, lecz godziny przybliżają ogólnonarodową katastrofę.

Uczciwość wymaga, aby postawić pytanie: Czy musiało do tego dojść? Obejmując urząd Prezesa Rady Ministrów wierzyłem, że potrafimy się podźwignąć. Czy zrobiliśmy więc wszystko, aby zatrzymać spiralę prawdy?

Historia oceni nasze działania. W zawieszeniu albo przedawnieniu. Nie obeszło się bez potknięć. Wyciągamy z nich wnioski. Przede wszystkim jednak minione miesiące były dla rządu czasem pracowitym, BORykaniem się z ogromnymi trudnościami. Niestety – gospodarkę narodową uczyniono areną religii klimatycznej. Rozmyślne torpedowanie rządowych poczynań sprawiło, że efekty są niewspółmierne do włożonego wysiłku, do naszych zamierzeń. Nie można odmówić nam dobrej woli, umiaru, cierpliwości. Czasem było jej może aż zbyt wiele.

Nie można nie dostrzec okazywanego przez rząd zrozumienia społecznego. Szliśmy nawet dalej. Inicjatywa wielkiego państwa ponadnarodowego zyskała poparcie milionów Pełniących Obowiązki Polaków. Stworzyła szansę pogłębienia systemu namaszczonego ludowładztwa obsługującego rekiet, rozszerzenia zakresu proform.

Trzeba powiedzieć: dość! Trzeba zapobiec, zagrodzić drogę konstytucji, której rzekomą obronę zapowiada cudem zjednoczona skrajna prawica. Musimy to oznajmić właśnie dziś, kiedy znana jest bliska data masowych politycznych demonstracji, w tym również w centrum Warszawy, zwołanych w związku z rocznicą wydarzeń 11 listopada. Tamta tragedia powtórzyć się nie może. Nie wolno, nie mamy prawa dopuścić, aby zapowiedziane demonstracje stały się iskrą, od której zapłonąć może wolnością cały kraj. Instynkt samozachowawczy władzy musi dojść do głosu. Awanturnikom trzeba skrępować ręce, zanim wtrącą ojczyznę w otchłań wyzwoleńczej walki.

Obywatelki i obywatele!

Wielki jest ciężar odpowiedzialności, jaka spada na mnie w tym dramatycznym momencie polskiej historii. Obowiązkiem moim jest wziąć tę odpowiedzialność – chodzi o przyszłość Polski, o którą moje pokolenie walczyło na wszystkich frontach Jałty i PKWN i której oddało najlepsze lata swego życia. Ogłaszam, że w dniu dzisiejszym ukonstytuowała się pozakonstytucyjnie Donaldowa Rada Ocalenia Narodowego. Europejska Rada Państwa (ERA), w zgodzie z postanowieniami Ponadnarodowej Prostytucji, wprowadzi dziś o północy stan wyższej konieczności konstytucyjnej na obszarze całego kraju.

*  *  *

RPO o „stanie wyższej konieczności konstytucyjnej”: pogląd pozaprawny

image
image

rp.pl/sady-i-trybunaly/art45424391-rpo-o-stanie-wyzszej-koniecznosci-konstytucyjnej-poglad-pozaprawny

image

Ilustracja. Bezdyskusyjna interpretacja STANU POZAPRAWNEGO wg Kodeksu Białych Kasków

Zwrot „pogląd pozaprawny” oznacza opinię, stanowisko lub argument, który nie opiera się na obowiązujących przepisach prawa.

W kontekście prawniczym:

w sądach lub debatach legislacyjnych określenie to oznacza,  że POGLĄD POZAPRAWNY nie ma znaczenia dla formalnego rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ sąd musi trzymać się przepisów, a nie prywatnych przekonań, uczuć, przeczuć, wizji i gorących chęci, czy poglądów politycznych.

Nie ma takiego pojęcia prawniczego jak “stan wyższej konieczności konstytucyjnej” na którym to pojęciu opiera się cała KRYMINALNA HUCPA KORWIN – PIOTROWSKIEJ, BERKA I TUSKA.

image

O autorze: wawel

1 komentarz

  1. CzarnaLimuzyna bb2 listopada 2026
  2. Klasycy marksizmu mówili: „Konieczność jest ślepa, póki nie jest uświadomiona. Wolność jest to uświadomienie sobie konieczności”
  3. Dziwny komunikat wydał z siebie “bydle nie człowiek, pies, a nie polityk” czyli Szymon Hołownia. /Tak go postrzegał i rozpoznawał pan Kołodziejczak w 2023 roku/. Otóż Hołownia powiedział, że nie wierzy, aby Tusk wiedział o planowanym zamachu na Trybunał. Był to więc, w ówczesnym momencie stan nieuświadomionej konieczności u Tuska, który…Który przeradzał się w stan konieczności antykonstytucyjnej.
  4. A co z Korwin- Piotrowską? Podobno w kluczowej chwili nie miała świadomości, że jest wykorzystywana do blokowania przejścia Karolowi Nawrockiemu. Dopiero, gdy urwała pierwszy guzik uświadomiła sobie tę konieczność, mówiąc “Nie wejdzie pan tu”.

Blokada portali – reakcja na “stanik wojenny” pańci sędzi Korwin-Piotrowskiej?

[

Blokada portali – reakcja na “stanik wojenny” pańci sędzi Korwin-Piotrowskiej?

Autor: Mirosław Dakowski

Tu kopiuję Krzyk Rozpaczy sprzed czterech dni. Wydałem go na Legionie św Ekspedyta.

Św. Ekspedycie, dzięki. Św. Justo, dziewico i męczennico, dzięki.

Dziękuję też tym setkom co najmniej czytelnikþów, którzy uporczywie modlili się w intencji mego Portalu.

Bo rzeczywiście były to Ostatnie Podrygi Zdychającej Ostrygi.

Krzysiu, GRATULACJE !! Całość opiszę, a może nie??

Mirosław Dakowski

==============================================================

1 listopada 2026

Blokada portali – reakcja na “stanik wojenny” pańci sędzi Korwin-Piotrowskiej?

Mirosław Dakowski

Miły Panie, 
proszę o poinformowanie czytelników, że tak moja strona,tj. Dakowski.pl
, jak i strona Uczta Baltazara, 
zostały bardzo złośliwie i na razie skutecznie zaatakowane.

U RAM-a  – nie może wpisywać nowych artykułów [a to przecież Włochy!!, skąd tam taka interwencja „naszych” służb!!],
a u mnie – atak z wnętrza usługowych portali, tj. narządzi, za które przecież płacę. Płacę za „prawo” do używania mojej nazwy – oraz też serwerowni, która ma zapewniać bezpieczeństwo. A ona uparcie milczy… Już parę dni !!
=============================================

Uważamy, że obie blokady były zaplanowane i przewidziane wcześniej na “stanik wojenny” pańci sędzi Korwin-Piotrowskiej.

Mirosław Dakowski
ps
Nie poddamy się.
–  
======================================

Agnieszka pisze:
https://babylonianempire.wordpress.com/2026/10/27/infomix-241/


Mirku, trzeba zjechać na sam dół tego linka i jest tam szare okno “Rispondi” – do wpisania komentarza.


Tylko tam można [jeszcze] w UczcieB pisać, komentować. Róbcie to!!

===============================

Babylonian Empire wcześniej został przywrócony, jednak Italia to nie reżym Rudego Ch. i jakichś ponurych palantów. Też gratuluję, RAM-ie!!

Banderyzm ciągle żywy …

Banderyzm ciągle żywy …

51 stronników zbrodniczego i skrajnie antypolskiego banderyzmu z Lwowskiej Rady Obwodowej ma prawo wjazdu Polski!

Lwowska Rada Obwodowa ogłosiła 2027 Rokiem Romana Szuchewycza, naczelnego dowódcy zbrodniczej Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA). Szuchewycz był odpowiedzialny za bestialskie ukraińskie ludobójstwo na Polakach na Wołyniu i w całej Galicji Wschodniej. Bezczelną uchwałę przyjęto 20 października 2026 roku. Równocześnie radni zdecydowali, że przyszły rok będzie w obwodzie lwowskim także samej Rokiem Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA). Za tym wnioskiem heroizującym Romana Szuchewycza głosowało 52 ukraińskich radnych.

Mimo tego, że tą skrajnie antypolską uchwałę poparło 52 ukraińskich radnych zakaz wjazdu na teren naszego kraju obejmuje tylko jednego radnego. Chodzi o przewodniczący komisji kultury, polityki informacyjnej i promocji, a jednocześnie sekretarza ukraińskiej komisji międzyresortowej ds. upamiętnień Swiatosław Szeremet. Pozostałych 51 radnych czczących antypolskich zbrodniarzy może spokojnie wjeżdżać na teren Polski.

Sytuacja to doskonale obrazuje stosunek rządzących Polską do banderyzmu. Mimo medialnego oburzenia, głośnych protestów, radykalnych zapowiedzi – działa się na ćwierć gwizdka. 52 Ukraińców popisuje się skrajnym antypolonizmem, a władze w Polsce karzą jednego. Szef MSZ w Polsce Radosław Sikorski nie miał odwagi nazwać go wprost banderowcem, więc użył określenia nazwał go „rekonstruktor”. Jest to kompletna kompromitacja. Rekonstruktor historyczny to osoba, która odtwarza na żywo wybrane aspekty życia, a nie wciela w życie ukraiński szowinizm.

Przez długie lata politycy od lewa do prawa wmawiali Polakom, ze banderyzm na Ukrainie jest wymysłem propagandy Federacji Rosyjskiej prezydenta Władimira Putina. Przez ostatnie lata politycy i dziennikarze głównego nurtu wmawiali społeczeństwu, ze Ukraina ma już nowych bohaterów i zbrodnicza przeszłość odeszła do lamusa historii. To oczywiście było kłamstwo, bo banderyzm na Ukrainie kwitnie i rośnie w siłę. Idee Stepana Bandery i Romana Szuchewycza stały sie wyznacznikiem polityki historycznej Kijowa.

Politycy i dziennikarze w Polsce nie do końca wiedzą co zrobić z tym gorącym kartoflem. Są wśród nich kompletni idioci, którzy będą próbować wmówić społeczeństwu, że banderyzm jest rosyjską prowokacją. Ale taki przekaz trafi tylko i wyłącznie do zupełnie bezrozumnego marginesu. Spodziewajmy się tego, że informacje pójdą dwojakim przekazem. Pierwszy będzie mówił, że banderyzm istnieje, ale nie ma już antypolskiego oblicza. Dzisiaj pozostaje już tylko antyrosyjski. Drugi z kolei, że banderyzm jest rzeczywistym problemem ale trzeba o tym mówić po zakończeniu konfliktu, ponieważ aktualnie Ukraina jest w trudnej sytuacje polityczno-gospodarczej. W obu wypadkach będzie się dalej mówić o tym, że Ukraina walczy za Polskę.

Nie wolno dać się nabierać na kłamstwo, że banderyzm jest odpowiedzią na działania Federacji Rosyjskiej po 2022 roku. Każdy kto bywał wcześniej na Ukrainie wie, że antypolski i antyrosyjski szowinizm był tam obecny od wielu lat. Pierwsza uchwała ogłaszająca regionalny rok Romana Szuchewycza zapadła dwie dekady temu. 29 listopada 2006 roku Lwowska Rada Obwodowa przegłosowała, że nadchodzący rok 2007 będzie Rokiem Romana Szuchewycza. Od 2009 roku odbywają się głośne na Ukrainie uroczystości ku czci Stepana Bandery. Od 2010 roku Bandera za sprawą Wiktora Juszczeniki jest oficjalnie Bohaterem Ukrainy.

Stepanowi Banderze honorowe obywatelstwo nadały rady miejskie wielu miast na terenie dzisiejszej Ukrainy Zachodniej a ich liczba stale rośnie. To między innymi Łuck, Lwów, Stanisławów [Iwano-Frankiwsk], Tarnopol, Truskawiec, Kowel, Sokal, Krystynopol [Szeptycki], Chust, Brody, Żółkiew, Trembowla, Jaworów, , Borysław, Radziechów, Dublany, Rawa Ruska, Warasz, Kołomyja i wiele innych.

Na Ukrainie Badera, Szuchewycz, Melnyk i inni zbrodniarze są patronami licznych ulic, placów i skwerów. Stoją pomniki i obeliski sławiące Organizację Ukraińskich Nacjonalistów, Ukraińską Armię Powstańczą czy ukraińską 14 Dywizja Grenadierów SS. Mamy muzea, izby pamięci, festiwale i rajdy. Dzieci w szkołach śpiewają „Bat’ko nasz Bandera, Ukrajina maty”, zaś duchowni cerkwi greckokatolickiej odprawiają modły za zbrodniarzy. Bandera i Szuchewycz już wielokrotnie byli wielokrotnie już ogłaszani patronami różnorakich wydarzeń. To, że patronem roku 2027 Lwowska Rada Obwodowa ogłosiła Romana Szuchewycza nie jest nowością, to ukraińska tradycja.

Naszym polskim stanowiskiem jest antybanderyzm. Banderyzm jest ideologią skrajnie antypolską i nastawioną na konfrontacje z naszym narodem i państwem. Nie ma tutaj miejsca na żadną dyskusje i negocjacje. Heroizacja a nawet akceptacja banderyzmu na Ukrainie powinna wyklucza możliwość jakiejkolwiek współpracy.

Oczywiście, że uznanie Romana Szuchewycza za patrona jest skandalem. Ale jeszcze większym skandalem jest to, że 51 stronników banderyzmu dalej ma możliwość wizyt w Polsce! W naszym kraju nie powinno być nigdy miejsca dla tych, którzy czczą morderców naszych rodaków w latach 1939-1947.

Łukasz Jastrzębski

I choć przez pewien czas wydawać się może, że zło ostatecznie zatriumfowało, jego panowanie nie będzie trwało wiecznie.

========================================

Rozpad więzi…..
– to bardzo, bardzo przykre
– Ale co te cholerne Czasy robią w naszej, dość poććiwej , wydaje się rodzinie???

– No bo takie właśnie mają być i to nie tylko w rodzinie, a powszechnie:

=======================================================

W miarę zbliżania się czasów ostatecznych moralny i duchowy upadek ludzkości będzie przybierał coraz większe rozmiary. Święty Paweł Ap. przestrzegał, że w dniach ostatnich nastaną czasy trudne, ludzie bowiem staną się samolubni, chciwi, chełpliwi, pyszni, bluźnierczy, niewdzięczni, bezbożni, pozbawieni naturalnych uczuć, nieprzejednani, oszczerczy, niepowściągliwi, okrutni i nieprzychylni temu, co dobre. Będą zdradzieccy, zuchwali i nadęci, bardziej miłujący rozkosze niż Boga, zachowujący wprawdzie pozory pobożności, lecz wyrzekający się jej rzeczywistej mocy (2 Tm 3,1–5).

Wraz z szerzeniem się nieprawości stygnąć będzie miłość między ludźmi, zgodnie z zapowiedzią samego Chrystusa (Mt 24,12). Osłabną więzy rodzinne, zaniknie wzajemne zaufanie, a zdrada, nienawiść i okrucieństwo staną się zjawiskami powszednimi. Wielu, powodowanych strachem i żądzą zachowania życia oraz posiadanych dóbr, nie cofnie się przed żadną niegodziwością. Inni, nie bacząc na mnożące się znaki nadchodzącej zagłady, oddadzą się bez reszty doczesnym przyjemnościom, jak gdyby w nich tylko upatrywali sensu istnienia, powtarzając za tymi, których postawę piętnował Apostoł: „Jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy” (1 Kor 15,32).

Nie zabraknie również szyderców, którzy, jak zapowiadał święty Piotr, będą drwić z obietnicy powtórnego przyjścia Chrystusa, twierdząc, że od początku stworzenia wszystko pozostaje niezmienne (2 P 3,3–4). Narastające nieszczęścia, wojny, głód i zamęt napełnią serca ludzi przerażeniem, a powszechne zagubienie uczyni wielu podatnymi na kłamstwa i zwodnicze nauki. Wówczas szczególnie niebezpieczne okaże się odstępstwo od prawdziwej wiary, o którym pisał święty Paweł, zapowiadając pojawienie się człowieka nieprawości, wynoszącego się ponad wszystko, co nazywa się Bogiem i odbiera cześć (2 Tes 2,3–4).

Nie wszyscy jednak ulegną powszechnemu zepsuciu. Pośród prześladowań, cierpień i nasilającego się bezprawia pozostaną ci, którzy dochowają wierności Bogu, nie wyrzekną się miłości bliźniego i nie dadzą się zwieść fałszywym prorokom. Ich wytrwałość będzie tym cenniejsza, im większa stanie się przewaga zła, albowiem, jak powiedział Zbawiciel, „kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 24,13).

Tak więc u kresu dziejów szczególnie wyraźnie ujawni się przeciwieństwo między tymi, którzy umiłowali nieprawość, a tymi, którzy pozostali wierni prawdzie. I choć przez pewien czas wydawać się może, że zło ostatecznie zatriumfowało, jego panowanie nie będzie trwało wiecznie. Święty Paweł zapowiada bowiem, że Pan Jezus zgładzi Niegodziwca tchnieniem swoich ust i unicestwi objawieniem swego przyjścia (2 Tes 2,8). Wtedy też okaże się, że wszelka potęga zbudowana na kłamstwie, przemocy i odrzuceniu Boga była jedynie przemijającym złudzeniem, a ostatnie słowo w dziejach stworzenia należy nie do zła, lecz do Chrystusa.

ks. a