Izraelska jawna Zbrodnia. Zabili libańskiego generała odpowiedzialnego za spełnianie ich żądań

Opublikowany 2026-06-07 przez Mirosław Dakowski

Hipokryzja Izraela obnażona.

Zabili generała odpowiedzialnego

za spełnianie ich żądań

7.06.2026 nczas/hipokryzja-izraela-obnazona-zabili-generala-odpowiedzialnego-za-spelnianie-ich-zadan

Pomimo wynegocjowanego rozejmu, Izrael zaatakował z powietrza na południu Libanu. W nalotach zginęło dziewięć osób, w tym generał brygady, którego głównym zadaniem było egzekwowanie niedawnego zawieszenia broni i wyparcie bojowników Hezbollahu z regionu. Tel Awiw oficjalnie wyciera sobie usta frazesami o bezwzględnej walce z Hezbollahem, po czym z premedytacją eliminuje człowieka, który miał tę organizację zneutralizować.

Do dramatycznych wydarzeń doszło na drodze łączącej miejscowości Khardali i Nabatieh. Obszar ten, leżący na południu kraju, zgodnie z najnowszymi, wynegocjowanymi przy mediacji USA ustaleniami, miał podlegać wyłącznej kontroli regularnych sił rządowych Libanu.

To właśnie tam izraelskie lotnictwo uderzyło w pojazd wojskowy. Wśród dziewięciu ofiar jest generał brygady Libańskich Sił Zbrojnych (LAF), Wasam Sabra.

Generał odpowiadał bezpośrednio za realne wdrażanie rozejmu, który, z udziałem USA, osiągnięto 4 czerwca. Do jego obowiązków należało przede wszystkim wycofanie Hezbollahu z obszaru na południe od rzeki Litani oraz zapobieganie jakimkolwiek dalszym incydentom na granicy z Izraelem.

Libańska armia w oficjalnym komunikacie określiła atak mianem „barbarzyńskiego” i wprost oskarżyła stronę izraelską o celowe podważanie i sabotowanie najnowszych wysiłków pokojowych. Strona libańska podkreśla absurd sytuacji, w której bomby spadają na konwój mający za zadanie przywrócenie stabilności i usunięcie z regionu bojowników, z którymi Izrael, przynajmniej oficjalnie, toczy wojnę.

Tel Awiw twierdzi z kolei, że libański pojazd wojskowy wjechał do „aktywnej strefy bojowej” bez wcześniejszej koordynacji działań z izraelską armią. Izraelskie dowództwo ograniczyło się do wydania lakonicznego oświadczenia, informując jedynie, że „incydent jest szczegółowo analizowany”.

Władze w Tel Awiwie konsekwentnie powtarzają na arenie międzynarodowej, że ich operacja militarna wymierzona jest wyłącznie w struktury terrorystyczne Hezbollahu, a państwo i armia libańska nie są ich wrogiem. Zlikwidowanie generała, którego nadrzędnym celem było dokładnie to, czego oficjalnie domaga się Izrael, stawia te deklaracje pod ogromnym znakiem zapytania.

362 sposoby mordowania na Wołyniu. Героям слава !

Opublikowany 2026-06-07 przez Mirosław Dakowski

362 sposoby mordowania na Wołyniu

7. czerwca 2026 Marek Wojcik

Chociaż badacze podają, że UPA stosowała wobec polskich ofiar ponad 650 różnych sposobów bestialskich mordów, zaprezentuję wam „jedynie” 362, które są wymienione na liście opublikowanej na wmeritum.pl. Zbrodnia wołyńska podlega jednoznacznie pod definicję ludobójstwa. W tym artykule pojawią się dramatyczne zdjęcia dokumentujące zbrodnię wołyńską.

14 października 1942 r. powstała jedna z najkrwawszych i najstraszniejszych organizacji terrorystycznych w historii świata – UPA (Ukraińska Armia Powstańcza). UPA została utworzona pod pełnym patronatem Niemców z rozproszonych band członków OUN, policji i strażników obozowych. W tej kwestii Bandera wyprzedził swojego głównego konkurenta – Andreja Melnyka – i to właśnie jemu Niemcy powierzyli utworzenie UPA. Motto terrorystów Bandery szybko stało się hasłem: „Trzeba mieć krew na kolanach, aby wyzwolić Ukrainę”.

„Wianuszek z dzieci”. Anonimowy fotograf. Domena publiczna. Źródło: Aleksander Korman, *Ludobójstwo UPA na ludności polskiej – dokumentacja fotograficzna*, Wrocław, Nortom 2003.
To są te „stare trupy” według Anny Marii Żukowskiej.

A banderowcy przelewali krew strumieniami. Zabijali wszystkich – Polaków, Białorusinów, Rosjan, Węgrów, Litwinów, jeńców wojennych, a nawet własnych wieśniaków za najmniejsze nieposłuszeństwo.
Badacze tego krwawego dramatu naliczyli ponad 650 sposobów zabijania stosowanych przez banderowskich katów. Jeśli okrucieństwo nie było wystarczające, „służba Bezpeki” zabijała bez skruchy własnych bojowników. Była to prawdziwa taśma produkcyjna tortur, męki i śmierci.

Masakra, zorganizowana przez banderowców wobec ludności polskiej na Wołyniu, kosztowała życie około 150 000 osób.

Ludobójstwo na Wołyniu. Геноцид на Волині. Historia Bez Cenzury.

Byłem wtedy dzieckiem, kiedy gościliśmy w domu jednego ze świadków tych tragedii. Pamiętam, że opowiadał o bojownikach UPA, którzy wpadali do wiejskich domów, odrąbywali siekierą kończyny jednej z ofiar i rzucali je na pozostałych, jeszcze żyjących krewnych. Wtedy pierwszy raz dowiedziałem się bezpośrednio o okrucieństwach tego świata. Moi rodzice nie wiedzieli, że to słyszałem. Dzieci mają swoje sposoby…

11 lipca 2026 roku w związku z 83 rocznicą Rzezi Wołyńskiej planowane będą uroczystości uczczenia ofiar tego bestialstwa.

Rocznica Krwawej Niedzieli na Wołyniu. SPRAWDŹ UROCZYSTOŚCI W TWOIM MIEŚCIE!

Nie pozwólmy, żeby takie okrutne wydarzenia pozostały ukryte – tylko my, żyjący możemy uczcić pamięć tych niewinnych ofiar.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Monte Cassino: Nieudolność czy zbrodnia

Opublikowany 2026-06-07 przez Mirosław Dakowski

Monte Cassino: nieudolność czy zbrodnia

[Przypominam kolejny raz. Na powyższą wątpliwość odpowiadam: Tak, był to akt wrogości masonów w armii i administracji amerykańskiej wobec Kościoła. Była to zbrodnia. Z mojego Archiwum. MD]
——————————————————————-

Krzysztof Warecki 2014-5-17 pch24

Atak na Monte Cassino nie musiał przynieść aż tak wielu strat w ludziach ani zniszczenia bezcennego opactwa benedyktynów. Dziś wiemy, że ta cywilizacyjna zbrodnia miała przysłonić niekompetencję części alianckich dowódców. Czy był to także akt wrogości wobec Kościoła i chrześcijaństwa?

Wzniesione w VI stuleciu opactwo przez wieki pełniło rolę jednego z głównych zachodnich ośrodków christianitas. Z powodu słynnego na cały chrześcijański świat wielkiego skryptorium, biblioteki i wielu wybitnych uczonych tu pracujących (m.in. Piotr Diakon), nazywano je „Atenami Średniowiecza”. Mnisi z Monte Cassino i tysięcy innych klasztorów benedyktyńskich w znacznej mierze ocalili dla potomnych dorobek antyku. Przed II wojną światową tamtejsze archiwa, oprócz wielkiej liczby dokumentów dotyczących historii opactwa, zawierały ok. 1 400 pisanych ręcznie bezcennych kodeksów, głównie patrystycznych i historycznych. W takim stanie opactwo dotrwało do II wojny światowej.

W latach 1943-44 Monte Cassino znalazło się w obszarze bezpośrednich działań wojennych. Nie trzeba było być wojskowym strategiem aby, oceniając wyjątkowe położenie klasztoru, zrozumieć, że jest on bezpośrednio narażony na zniszczenie, a wraz z nim wszystkie przechowywane tam skarby kultury i dzieła sztuki. Na sztabowych mapach obu walczących stron był to punkt o olbrzymim znaczeniu strategicznym. Ze szczytu góry można było skutecznie kontrolować całą położoną u podnóża masywu równinę, którą prowadziła droga do Rzymu.

[Nie. Nie można „skutecznie” kontrolować równiny, pasa o szerokości 30-40 km dzielącego Monte Cassino od morza.Można sobie głośno postrzelać – ale skuteczność – bardzo mała. MD]

Obie walczące strony były w pełni świadome, że zniszczenie najstarszego na kontynencie europejskim klasztoru, mającego wyjątkowe zasługi dla ukształtowania się cywilizacji zachodniej, sprowadziłoby na sprawców tego czynu piętno barbarzyńców. Szczególnie pragnęli tego uniknąć Niemcy, którym w obliczu spodziewanej już klęski zależało na poprawie swojej reputacji w oczach opinii publicznej państw antyhitlerowskiej koalicji. Chcieli też tego uniknąć co światlejsi i nie darzący nienawiścią chrześcijaństwa przedstawiciele dowództwa sił alianckich, tym bardziej, że w szeregach ich wojsk służyło wielu katolików.

Na ratunek skarbom kultury

Ponieważ przed bitwą opactwo znajdowało się na terenach kontrolowanych przez Niemców, w głównej mierze to na nich spoczywała odpowiedzialność za losy klasztoru. Wiedząc o tym, wielu Niemców dostrzegało wyjątkową szansę, aby choć w części zmyć z siebie odium barbarzyńców, którzy potrafią jedynie mordować i dokonywać rabunków. Pojawił się więc pomysł akcji ratowania skarbów z Monte Cassino, autorstwa kapitana Maximiliana Beckera, służącego jako lekarz w elitarnej naziemnej Dywizji Luftwaffe „Herman Goering”.

Zdawał on sprawę ze złej sławy, jaką cieszyła się ta formacja zbrojna i uważał, że ratując skarby kassyńskiego opactwa żołnierze Dywizji zmażą chociaż część win za popełnione w czasie działań wojennych zbrodnie. Tego argumentu używał w rozmowach z oficerami, których pomoc była niezbędna do zorganizowania akcji. Miał już w tym pewne doświadczenie, ponieważ kilka tygodni wcześniej z powodzeniem kierował akcją ewakuacji ze strefy walk bezcennych zbiorów Muzeum Archeologicznego i Galerii Narodowej w Neapolu, które zostały zdeponowane właśnie w opactwie na Monte Cassino.

Pomimo ogromu trudności (brak ciężarówek, skrzyń, niechęć ufnych w ocalenie klasztoru mnichów, zagrożenie dla konwojów ze strony alianckiego lotnictwa) akcja została przeprowadzona nadzwyczaj sprawnie. Rozpoczęto ją 17 października, a zakończono w pierwszych dniach listopada 1943 roku. Archiwa i dobra kultury z Monte Cassino oraz dzieła sztuki z Neapolu zostały zdeponowane w magazynach armii niemieckiej w Villa Colle-Ferreto koło Spoleto, ok. 110 km na północ od Rzymu.

Próby grabieży

Zgodnie z wcześniejszymi obawami kapitana Beckera zanim skarby z Monte Cassino i Neapolu trafiły pod opiekę Stolicy Apostolskiej i włoskich muzealników doszło do prób, na szczęście nielicznych, ich plądrowania. Niektórzy oficerowie Dywizji „Hermann Goering” chcieli „sprezentować” pewną ilość skarbów swemu patronowi, marszałkowi Rzeszy Hermannowi Goeringowi. Jednak uczciwsi inicjatorzy ratowania kassyńskich skarbów doskonale zdawali sobie sprawę, że taki „prezent” całkowicie skompromitowałby akcję i zniweczył jej propagandowy cel.

Aby przeciwdziałać grabieży nagłośniono akcję ratowania zabytków w mediach niemieckich i państw neutralnych. Na zorganizowanej 25 listopada 1943 r. w Palazzo del Quirinale w Rzymie konferencji prasowej przedstawiciel niemieckiego Urzędu Ochrony Dzieł Sztuki na Ziemiach Okupowanych baron Bernard von Tieschowitz poinformował, że skarby z Monte Cassino są tylko czasowo zdeponowane przez Niemców i szybko zostaną przekazane do Watykanu. W ten sposób osiągnął on podwójny cel – poinformował opinię publiczną w państwach antyhitlerowskiej koalicji o prowadzonej przez niemiecką armię akcji ratowania włoskich dzieł sztuki oraz przyczynił się do reorientacji działań niemieckiej propagandy, która zaczęła nagłaśniać „zasługi” Niemców w ratowaniu włoskich dzieł sztuki.

Zabiegi te w dużym stopniu zakończyły się powodzeniem. 8 grudnia 1943 r. wszystkie ewakuowane z Monte Cassino rękopisy i dzieła sztuki (387 skrzyń) zostały przekazane Stolicy Apostolskiej.

Gorzej miała się sprawa z eksponatami z Muzeum Archeologicznego i Galerii Narodowej z Neapolu. 4 stycznia 1944 r. odbyła się uroczystość przekazania władzom włoskim 600 skrzyń wypełnionych różnego rodzaju dobrami kultury, wśród których były 172 skrzynie z precjozami neapolitańskimi. Jednak po sprawdzeniu dokumentów okazało się, że brakuje 15 skrzyń. Jak się później okazało jeszcze w drugiej połowie grudnia 1943 r. dotarły one do Berlina jako urodzinowy prezent od Dywizji „Hermann Goering” dla jej patrona. Z nieustalonych jednak do dzisiaj powodów marszałek Rzeszy nie przyjął prezentu od „swojej” Dywizji. Pod koniec wojny wszystkie skrzynie z eksponatami podarowanymi Goeringowi Amerykanie znaleźli w austriackiej kopalni soli Alt-Aussee.

Ocalić klasztor

Dzisiaj wiemy, że bitwa o Monte Cassino z wojskowego punktu widzenia była całkowicie zbędna. Z perspektywy aliantów doszło do niej na drugorzędnym teatrze działań i w minimalnym stopniu wpłynęła na końcowy wynik wojennych zmagań. Inaczej sprawa miała się gdy popatrzymy oczyma Niemców, dla których w przypadku alianckiej ofensywy grzbiet Monte Cassino stanowił doskonałą rubież obrony. O tym, że kassyńskie opactwo ostatecznie znalazło się w centrum wojennych zmagań w zasadzie zdecydował dogmatyczny upór brytyjskiego premiera Winstona Churchilla i niekompetencja najwyższego alianckiego dowództwa. W konsekwencji na początku października 1943 r. Monte Cassino znalazło się na pierwszej linii walk.

Pomimo doskonałego umiejscowienia, Niemcy, którzy zdawali sobie sprawę z wyjątkowego znaczenia opactwa dla zachodniej cywilizacji, postanowili nie obsadzać klasztoru wojskiem, ani nawet nie zamieniać go w punkt obserwacyjny, do czego świetnie się przecież nadawał. Jesienią 1943 r. głównodowodzący wojskami niemieckimi we Włoszech, feldmarszałek Albert Kesselring zapewnił ówczesnego opata Gregorio Diamare, że klasztor nie zostanie wykorzystany do celów wojskowych.

Świadomi wyjątkowego znaczenia opactwa byli również alianci. Na wniosek Amerykańskiej Komisji ds. Ochrony i Ocalenia Pomników Historii i Sztuki oraz włoskich władz muzealnych, głównodowodzący siłami alianckimi w południowych Włoszech gen. Harold Alexander wystosował 5 listopada 1943 r. informację do podległych mu dowódców o konieczności zachowania papieskiej posiadłości Castel Gandolfo i opactwa na Monte Cassino.

Niewiele w tej sprawie mógł zdziałać papież Pius XII, którego los w tym czasie zależał całkowicie od Niemców. W tej sytuacji Ojciec Święty mógł jedynie apelować do Niemców aby nie obsadzali klasztoru wojskiem, zaś do aliantów aby go nie niszczyli. 25 października stosowną notę otrzymał amerykański charge d’affaires przy Stolicy Apostolskiej, Harold Tittmann, zaś dla pewności drogą radiową przesłano kopię pisma delegatowi apostolskiemu w Waszyngtonie, który przekazał ją do Departamentu Stanu. Podobne adresy wystosowano do Brytyjczyków i Niemców.

Nie rezygnując z obrony w tym miejscu (z wojskowego punktu widzenia byłoby to szaleństwem), niemieccy dowódcy, zrobili wiele, aby nie doszło do zagłady wiekowego klasztoru. Tuż po odjeździe ostatniej ciężarówki (4 listopada 1943) ppłk Schlegel na prośbę zakonników zostawił dokument, w którym informował, że klasztor jest pod opieką wojska. Wkrótce Niemcy przysłali do klasztoru kilku żandarmów, którzy mieli chronić budynki opactwa przed szabrownikami i nikogo doń nie wpuszczać. Było to bardzo ważne, ponieważ jeśliby alianci dostrzegli na terenie opactwa jakichś ludzi, mogliby wyciągnąć błędny wniosek, że zostało ono obsadzone przez niemieckich żołnierzy.

Jednak Niemcy nie mieli złudzeń co do tego, że opactwo może być uratowane. Przy braku jakichkolwiek sygnałów ze strony aliantów, że uszanują ustanowioną przez hitlerowców w promieniu 300 metrów eksterytorialność klasztoru, Niemcy obawiali się wycofać z bezpośredniej bliskości zabudowań. W jednej z notatek do Kesselringa Vietinghoff wyrażał przekonanie, że alianci w decydującym momencie nie będą się starać o jakieś porozumienie, lecz bez skrupułów zajmą opactwo.

Mimo to, 11 grudnia 1943 r. Kesselring podjął decyzję o nieobsadzaniu opactwa przez wojska niemieckie. 29 grudnia ambasador Niemiec przy Stolicy Apostolskiej baron Ernst von Weizsaecker wydał oświadczenie, w którym stwierdzał, że opactwo nie zostało zajęte przez niemieckie wojska. Zwrócił on też uwagę, że zagrożenie dla opactwa stanowią przebywający tam cywile (na początku lutego 1944 ich liczba wzrosła do ok. 800 osób), którzy mogą być wzięci przez alianckich zwiadowców za niemieckich żołnierzy. Jego obawy były całkowicie uzasadnione.

Oświadczenie Weizsaeckera mogło stanowić moment zwrotny w walce o ocalenie opactwa. Niestety, 8 stycznia 1944 r. Stolica Apostolska przesłała aliantom tylko najmniej istotny fragment oświadczenia niemieckiego ambasadora, mówiący ogólnikowo, że „niemieckie władze wojskowe, robią wszystko, co jest możliwe, by uchronić opactwo na Monte Cassino przed wojennymi zniszczeniami”. W ten sposób została zaprzepaszczona, jak się wydaje, jedyna w tej batalii realna szansa na uratowanie opactwa.

Zbrodnicza nieudolność dowódcy

Bezpośredni wpływ na podjęcie przez aliantów decyzji o zniszczeniu zabudowań opactwa na Monte Cassino miała przyjęta przez nich błędna strategia frontalnego ataku na umocnione pozycje niemieckie. Spowodowała ona, że wojska alianckie atakując doskonale ufortyfikowane pozycje niemieckie ponosiły olbrzymie straty. Względy ambicjonalne zdecydowały, że alianckie dowództwo trzymało się kurczowo strategii atakowania niemieckich umocnień od frontu.

Szczególnie wielkie „zasługi” w utwierdzaniu w tym najwyższego alianckiego dowództwa miał dowódca Korpusu Nowozelandzkiego gen. Bernard Freyberg. Wprawdzie, w opinii swoich podwładnych i współpracowników był on człowiekiem o ograniczonym intelekcie, jednak miał ogromne wpływy w najwyższym alianckim dowództwie. Powierzenie mu funkcji, która przerastała jego zdolności, stworzyło dla kassyńskiego opactwa śmiertelne zagrożenie.

Niestety, w najwyższym alianckim dowództwie nie mieli takich wpływów znacznie wybitniejsi oficerowie: dowódca Francuskiego Korpusu Ekspedycyjnego gen. Alphonse Juin oraz podwładny Freyberga, zwierzchnik Dywizji Hinduskiej, gen. Francis Tuker. Obaj zgodnie twierdzili, że na tym terenie należało zrezygnować z czołowych ataków, a zamiast tego dokonać manewrów oskrzydlających, dzięki czemu alianckie wojska wyszłyby na tyły Niemców odcinając im linie zaopatrzenia. Podjęcie takich działań zaproponował Juin w styczniu 1944 r. dowódcy 5 Armii, generałowi Wayne’owi Clarkowi, a 4 lutego gen. Tuker Freybergowi. Niestety, obaj zwierzchnicy całkowicie zignorowali racjonalne argumenty swoich podwładnych.

[Wielu historyków, w tym Messori, wykazuje, że w dowództwie amerykańskim i sprzymierzonym przewagę mieli masoni, też najwyższych stopni. MD]

Przyznać trzeba, że zarówno Clark jak i Fryberg działali pod silną presją najwyższego dowództwa, które nie zdając sobie sprawy ze skali trudności, żądało od podwładnych szybkich rezultatów. Ufając ogromnej przewadze ogniowej, liczebnej i materiałowej, sztabowcy, zmyleni mirażem zaledwie 5 kilometrów terenu do zdobycia, nie chcieli słyszeć o manewrach oskrzydlających. W swoim zaślepieniu nie zdawali sobie sprawy, że w tamtych warunkach olbrzymia przewaga aliantów po prostu nic nie znaczy. Za to wierzyli, że jeszcze tylko jedno natarcie i sprawa będzie załatwiona.

W wyniku zaślepienia i niekompetencji alianckich dowódców atakujący ponosili więc olbrzymie i niepotrzebne straty. Taka sytuacja spowodowała zaniepokojenie opinii publicznej w państwach antyhitlerowskiej koalicji. Kierując się mniemaniami i plotkami, które powstały w oparciu o równie ciekawe, co nieścisłe relacje korespondentów wojennych, szybko uznano, że głównym sprawcą niepowodzeń aliantów nie jest zbrodnicza ignorancja dowódców, lecz mury benedyktyńskiego opactwa. Co ciekawe, złudzeniom tym ulegali także walczący o Monte Cassino alianccy zwiadowcy, którzy obecnych w opactwie uchodźców brali za niemieckich żołnierzy. Widząc niezwykłą skuteczność obrony klasztoru nabrano przekonania, że Niemcy urządzili tam punkt obserwacyjny, z którego kierowano ogniem artylerii. Dowodem na to miały być dobrze widoczne – jak przypuszczano – anteny radiostacji (w rzeczywistości była to nieczynna wówczas stacja meteorologiczna). Pod wpływem tych doniesień w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii rozpętano bezprecedensową nagonkę medialną na polityków i generałów sprzeciwiających się zbombardowaniu klasztoru.

Gdy wbrew radom podwładnych Freyberg postanowił zaatakować Monte Cassino frontalnym atakiem, następca Tukera na stanowisku, gen. Harry Dimoline wieczorem 11 lutego jako pierwszy poprosił o zbombardowanie opactwa. Uznał on, że skoro nie jest w stanie zmienić obłędnej decyzji Freyberga, to jedyną racjonalną rzeczą w tej sytuacji jest dokonanie bombardowania pozycji nieprzyjaciela, po którym nastąpiłby natychmiastowy nocny atak piechoty.

Bombardowaniu sprzeciwili się dowodzący w rejonie walk i znający miejscowe realia generałowie Geoffrey Keyes i Charles Ryder. Wcześniej Keyes odbył nad opactwem wiele lotów i osobiście się przekonał, że nie ma tam Niemców. Ze względu na powagę miejsca także alianccy zwiadowcy próbowali to sprawdzić. Oficer wywiadu 5 Armii, płk Edwin Howard, analizując fotografie lotnicze stwierdził kategorycznie, że Niemcy nie wykorzystują opactwa do celów obronnych i, że nie ma żadnego powodu, by je bombardować. Podobnie jak Keyes ostrzegał, że stworzyłoby to Niemcom lepsze pozycje obronne. O domniemanych punktach obserwacyjnych najczęściej informowano nie dlatego, że one tam były, lecz dlatego, iż klasztor doskonale nadawał się do ich rozmieszczenia. Dla żądnych odwetu dowódców alianckich, to wystarczyło aby domniemania wziąć za pewniki.

Mimo sprzecznych informacji wywiadowczych i małych szans na powodzenie planu Fryberga, ulegając presji polityków i anglo-amerykańskiej opinii publicznej gen. Aleksander wydał rozkaz o zbombardowaniu klasztoru. Wielkiego wsparcia dla bezsensownej prośby Fryberga udzielił szef sztabu Alexandra, gen. John Harding.

Spektakl ludzkiej głupoty

Ustalony przez Fryberga plan ofensywy został zniweczony już na samym początku. Termin ataku na klasztorne wzgórze ustalono na noc z 15 na 16 lutego. Tymczasem sztab stanowiącej część nowozelandzkiego korpusu dywizji hinduskiej poinformował gen. Freyberga, że natarcie nie może odbyć się wcześniej niż dobę później. W tej sytuacji zbombardowanie opactwa musiałoby nastąpić 16 lutego wieczorem. Dwa dni wcześniej Freyberg otrzymał z dowództwa 5 Armii wiadomość, że jedyny możliwy termin nalotu to ranek 15 lutego. Przyśpieszenie nalotu oznaczało, że Dywizja Hinduska nie tylko nie zdążyłaby przygotować się do natarcia, ale nieprzygotowana musiałaby nacierać za dnia, co skazywało natarcie na pewną klęskę. Chociaż przyspieszenie nalotu niweczyło sens całej akcji, Freyberg ani nie usiłował przełożyć bombardowania, co byłoby w tej sytuacji logiczne, ani tym bardziej nie odwołał go.

15 lutego 239 amerykańskich bombowców, w tym 144 „latających fortec” (ciężkie bombowce B 17) prowadzonych przez mjra Bradforda E. Evansa i mjra Franka B. Chappella w trakcie trzygodzinnego bombardowania zamieniło wspaniały przybytek nauki, kultury i wiary w jedno wielkie rumowisko.

Chociaż Amerykanie przypuszczali, że tak monstrualnego bombardowania nikt nie mógł przeżyć, zważywszy na dużą liczbę obecnych w opactwie uciekinierów liczba ofiar nie była aż tak wielka. Ocaleli wszyscy mnisi, z których żaden nie został nawet ranny. Nie wiadomo, ilu zginęło przebywających w klasztorze uchodźców, których liczbę szacuje się na 1-2 tys. Na podstawie przeprowadzonych po wojnie badań przypuszcza się, że śmierć poniosło kilkuset cywilów, głównie kobiet i dzieci.

Ani wtedy, ani po wojnie nie znaleziono żadnych dowodów, na to, że w wyniku ówczesnego bombardowania zginął choćby jeden Niemiec. Po bombardowaniu opat Diamare złożył pisemne oświadczenie, że w chwili bombardowania w klasztorze nie było żadnego.

W trakcie bombardowania tysiące alianckich żołnierzy wiwatowało z radości, będąc święcie przekonanymi, że ich samoloty likwidują niemiecki punkt oporu. Po zbombardowaniu klasztoru przez pierwszą grupę samolotów do sztabu 5 Armii zaczęły napływać meldunki o uciekających „Niemcach”. Dowodem na potwierdzenie ich obecności w klasztorze miał być przechwycony przez nasłuch radiowy tekst: Ist Abt noch im Kloster? Ja, co przetłumaczono: „Czy dowództwo batalionu jest wciąż w klasztorze? Tak”. Szybko jednak okazało się, że tłumaczenie to było błędne. Wprawdzie „Abt” jest wojskowym skrótem oznaczającym dowództwo batalionu, jednak słowo to po niemiecku znaczy także „opat”. Właśnie w tym znaczeniu pojawiło się to słowo w niemieckim meldunku, o czym świadczy dalsza część wiadomości: Sind Moenche darinnen? (Czy są tam mnisi?).

Fałszywe przekonanie, że Niemcy przystosowali klasztor do celów wojskowych sprawiło, że ta barbarzyńska akcja spotkała się z powszechnym poparciem w USA i Wielkiej Brytanii. Zgoła odmiennie zareagowała Stolica Apostolska, Chociaż Watykan wiedział, że zbombardowano nieobsadzone przez Niemców opactwo, jednak powstrzymano się od publicznego potępienia aliantów za zniszczenie opactwa. Możliwe, że u podstaw tej decyzji leżała obawa, iż znani z braku poszanowania dla zabytków alianci (podczas lądowania na Sycylii alianci dokonali wielkiego spustoszenia wśród tamtejszych zabytków, w tym i kościołów) mogliby nawet zbombardować obsadzony przez Niemców Rzym. Nie była to obawa bezpodstawna. Alianci niszczyli każdy obiekt, w którym podejrzewali obecność Niemców. Tę zasadę zastosowano podczas alianckiego nalotu na letnią rezydencję papieża w Castel Gandolfo, gdzie zginęło jedynie 17 zakonnic.

Przedwczesna radość

Radość alianckich żołnierzy była przedwczesna. Nie zdawali oni sobie sprawy, że już wkrótce tysiące z nich będzie musiało oddać życie w walce o ruiny opactwa. Za sprawą aliantów, to miejsce modlitwy i nauki w lutym 1944 r. stało się kluczową pozycją niemieckiego systemu umocnień w ramach tzw. linii Gustawa, zamykającej aliantom najkrótszą drogę do Rzymu.

Najtrafniej scharakteryzował zbrodniczość alianckiego bombardowania włoski pisarz i publicysta katolicki, Vittorio Messori: Kiedy skończyło się bombardowanie i niczego już nie można było ocalić, Wehrmacht zajął górę i ufortyfikował się w rumowisku. Barbarzyńska strategia Amerykanów okazała się cenna dla Niemców, ponieważ ruiny stały się tak doskonałym miejscem obrony, że można było w nich przez całe miesiące odpierać najbardziej zaciekłe ataki. Trzydzieści tysięcy poległych aliantów, wśród nich wielu Polaków, spoczywa na tamtejszym cmentarzu z powodu amerykańskiej decyzji zburzenia klasztoru. Z wojskowego punktu widzenia było to szaleństwo, a z kulturalnego – zbrodnia („Czarne karty Kościoła”, Katowice 2001).

Już pierwsze dni po zburzeniu klasztoru całkowicie skompromitowały tych, którzy twierdzili, że jego zburzenie przyspieszy ofensywę i przyczyni się do zmniejszenia strat. Stało się dokładnie odwrotnie. W czasie próby zajęcia ruin (zostały obsadzone przez niemieckich spadochroniarzy 20 lutego) w nocy z 17 na 18 lutego Dywizja Hinduska poniosła ogromne straty nawet nie zbliżając się do nich. Ogółem w przeprowadzonych tej nocy atakach dywizja straciła 530 żołnierzy, podczas gdy we wcześniejszych dwóch odpowiednio 64 i 130. Tego samego dnia pomimo braku punktu kierowania ogniem w opactwie, co wmawiali alianci, Niemcy odparli atak 200 Nowozelandczyków, zabijając lub raniąc 130 z nich.

Od lutego do maja Niemcy z powodzeniem odpierali ataki oddziałów alianckich. W maju 1944 r. do walki wszedł dowodzony przez generała Władysława Andersa 2 Korpus Polski, walczący w składzie brytyjskiej 8 Armii. Pierwsze natarcie Korpusu (11-12 V) zostało przez Niemców odparte. Związało ono jednak duże siły nieprzyjaciela i ułatwiło przełamanie niemieckiej obrony przez aliantów. Podczas drugiego natarcia (17-19 V) 2 Korpus zajął wzgórze z ruinami opactwa, a następnie przełamał drugi pas obrony niemieckiej, zwany linią Hitlera. W walce poległo 923 polskich żołnierzy, ok. 3 tys. zostało rannych, zaś 345 uznano za zaginionych. Klasztor nie został zdobyty frontalnym atakiem. Niemcy wycofali się z ruin w nocy z 17 na 18 maja. Polscy żołnierze zajęli rumowisko, w którym znajdowała się grupka ciężko rannych niemieckich żołnierzy.

Niemcy wycofali się ponieważ alianci nie mogąc zdobyć ich punktów oporu frontalnym atakiem zdecydowali się wreszcie je obejść. W maju alianci zrobili więc to, co na początku roku proponowali generałowie Keyes, Juin i Tuker, tylko, że w ciągu tych pięciu miesięcy w beznadziejnych walkach niepotrzebnie zniszczono wspaniałą budowlę, zaś w walkach o jej ruiny niepotrzebnie straciło życie kilkadziesiąt tysięcy alianckich i niemieckich żołnierzy.

Antykatolicka nienawiść

Obecnie nie jest tajemnicą, że alianci podejmując decyzję o zbombardowaniu opactwa, doskonale wiedzieli, że nie było ono zajęte przez niemieckich żołnierzy. Przyznał to ówczesny brytyjski premier Winston Churchill w swojej wielotomowej pracy Druga Wojna Światowa (1952). Jego zdaniem, Niemcy w każdej chwili mogli wykorzystać zabudowania klasztorne do obrony, zaś zniszczenie opactwa miało im to bezpowrotnie uniemożliwić. Jednak podane przez niego uzasadnienie zburzenia opactwa jest sprzeczne z argumentacją głównego inicjatora zbombardowania klasztoru gen. Freyberga.

Messori nie znajduje innego wytłumaczenia dla tego czynu, jak antykatolicka nienawiść: Amerykanie wiedzieli, że na górze i w klasztorze nie było niemieckiego wojska. Wiadomo także, że zadecydowali o zniszczeniu klasztoru nie z powodów wojskowych, lecz dla samego zniszczenia, co można wytłumaczyć jedynie pragnieniem usunięcia z oblicza ziemi jednego z bardziej znaczących symboli tzw. »katolickiego papizmu«. Barbarzyńska operacja miała cele inne od tych, które publicznie ogłoszono w godzinie bombardowania.

Prawdziwość tych słów wydaje się potwierdzać rozpętana w USA i Wielkiej Brytanii medialna kampania, w której zajadle atakowano dowódców sprzeciwiających się bombardowaniu opactwa. W nagonce tej roiło się od kłamstw i silnych antykatolickich akcentów. Wielu wrogów Kościoła katolickiego nie ukrywało swojej radości ze zbombardowaniu klasztoru: Nie przypominam sobie, żeby coś, co widziałem lub zrobiłem, tak mnie uszczęśliwiło jak widok tego zburzonego na wzgórzu opactwa… Z radością patrzyłem na ten symboliczny rozpad Kościoła i skostniałej tradycji – napisał w swoim dzienniku tuż po bombardowaniu kpt. Sidney Waugh, przed wojną znany jako wybitny rzeźbiarz.

Po wojnie USA i Wielka Brytania uparcie trzymały się tezy, że zniszczenie opactwa na Monte Cassino było uzasadnione. Dopiero w końcu lat 60. XX stulecia w wydawanych w USA publikacjach zatryumfowała prawda. W oficjalnej historii armii amerykańskiej z 1969 r. stwierdzono, że opactwo nie było zajęte przez wojska niemieckie.

Wielka Brytania do dnia dzisiejszego nie zmieniła swego stanowiska o „niekwestionowanych dowodach” na wykorzystywanie opactwa przez Niemców. Żadnej pokory wobec prawdy nie wykazuje Nowa Zelandia, która zawzięcie broni gen. Freyberga. Paradoksalnie, dla niemieckich żołnierzy bitwa na Monte Cassino stanowiła jedną z nielicznych jasnych kart w generalnie haniebnej historii całej II wojny światowej.

Krzysztof Warecki

===================

Nienawiść masońskich dowódców USA i „sprzymierzonych” do Kościoła katolickiego jest udokumentowana. Świadczy o niej również podwójna zbrodnia detonacji bomb jądrowych nad Hirosima i Nagasaki – miastami przecież cywilnymi. Nagasaki to ośrodek katolicyzmu w Japonii.

———————————————

Leo Szilard, jeden ze współautorów sławnego listu, podpisanego również przez Einsteina i zaadresowanego do Prezydenta Roosevelta – listu znanego jako początek Projektu „Manhattan”, napisał w 1960 roku, niedługo przed swoją śmiercią, że: „jeżeliby Niemcy rzucili na miasta bomby atomowe, to Amerykanie określili by takie bombardowanie, jako ‘zbrodnię wojenną’ oraz skazaliby w Norymberdze na śmierć przez powieszenie na szubienicy Niemców winnych tej zbrodni”.

Zniszczenie Hiroszimy i Nagasaki w sierpniu 1945 roku, gdzie „ground zero” czyli „wskazanym celem” była jedyna w Japonii katedra katolicka, było większą zbrodnią wojenną niż zbrodnie generałów japońskich, za które byli oni skazani na śmierć i uśmierceni w Tokio i w Manili .

Inny cytat: Nagasaki: Klasztor zbudowany został wówczas za miastem, za górą, ale jak się później okazało dzięki temu ocalał, gdy Amerykanie rzucili bombę atomową na Nagasaki. Poleciały tylko szyby!

Pentagon klasyfikuje Izrael jako państwo o największym ryzyku szpiegostwa

Opublikowany 2026-06-07 przez Mirosław Dakowski

Pentagon uznaje Izrael za jedno z państw o największym ryzyku szpiegostwa: Macgregor uważa, że potęga USA w Zatoce Perskiej chyli się ku upadkowi.

uncut-news.ch 7 czerwca 2026 r. uncutnews-ch/pentagon-stuft-israel-als-top-spionagerisiko-ein-macgregor-sieht-us-macht-im-golf-zerbroeckeln

Rozmowa z pułkownikiem Douglasem Macgregorem maluje obraz amerykańskiej polityki na Bliskim Wschodzie, rozdartej między zagrożeniami, utratą kontroli i presją ze strony Izraela. Główna teza Macgregora: Tak zwane zawieszenie broni z Iranem wcale nie jest zawieszeniem broni – a Stany Zjednoczone nie posiadają już strategicznej przewagi w Zatoce Perskiej, którą Waszyngton przez dekady uważał za oczywistość.

Macgregor od początku jasno daje do zrozumienia, że nie uważa tej sytuacji za prawdziwą deeskalację. Jeśli strzelanina będzie trwała, jeśli Iran będzie nadal atakował cele w Zatoce Perskiej, a Waszyngton jednocześnie będzie próbował zapewnić sobie obecność wojskową przez Cieśninę Ormuz, to nie będzie to zawieszenie broni, lecz wojna o zmiennej intensywności. Jego trzeźwa ocena: Stany Zjednoczone nie chcą otwartej wojny na dużą skalę – ale Iran najwyraźniej jest gotowy do jej prowadzenia, jeśli zostanie do tego zmuszony.

Sedno problemu leży w Cieśninie Ormuz. Iran skutecznie kontroluje to wąskie gardło, a tym samym jeden z najbardziej wrażliwych punktów globalnej gospodarki. Waszyngton może nadal szczycić się lotniskowcami, niszczycielami i bazami, ale te symbole imperialnej potęgi utraciły swoją siłę odstraszającą w dobie precyzyjnych pocisków rakietowych, dronów, czujników i systemów nadzoru. Stary mit o amerykańskiej nietykalności rozpada się, gdy Iran, dysponując stosunkowo ograniczonymi zasobami, militarnie ogranicza supermocarstwo.

Analiza państw Zatoki Perskiej przeprowadzona przez Macgregora jest szczególnie kontrowersyjna. Kuwejt, Bahrajn i Emiraty Arabskie są wyjątkowo narażone, ponieważ dopuszczają obecność Amerykanów, a w niektórych przypadkach Izraela, na swoim terytorium. Z irańskiej perspektywy granica między armią USA, amerykańskimi agencjami wywiadowczymi a izraelską projekcją siły jest niewyraźna. Ci, którzy udostępniają swoją infrastrukturę Waszyngtonowi i Tel Awiwowi, sami stają się celem ataków.

Macgregor stawia zatem niewygodne pytanie: czy Stany Zjednoczone nadal mogą chronić swoich sojuszników w Zatoce Perskiej? Jego odpowiedź brzmi: nie. Monarchie Zatoki Perskiej nie mogą stale liczyć na Waszyngton w kwestii ratowania ich. Dyplomacja z Iranem nie jest dla nich opcją moralną, lecz kwestią przetrwania. Ci, którzy sprzymierzają się z wrogiem swojego najpotężniejszego sąsiada, popełniają ten sam błąd, co państwa polegające na odległych protektorach – i ostatecznie zostają same.

Drugim ważnym tematem dyskusji jest Izrael. Według ostatnich doniesień, Pentagon podniósł poziom ryzyka kontrwywiadowczego Izraela do najwyższego poziomu, „krytycznego”. Urzędnicy amerykańscy oskarżają Izrael o szczególnie agresywne gromadzenie informacji o wewnętrznych dyskusjach administracji Trumpa na temat Iranu i Libanu. Izrael i Biały Dom odrzuciły te oskarżenia. ( timesofisrael.com )

Dla Macgregora raport ten nie jest anomalią, lecz symptomem. Podkreśla on, że między USA a Izraelem nie istnieje formalny traktat sojuszniczy. Relacje te są skonstruowane politycznie, zabezpieczone finansowo i umocnione poprzez sieci wpływów w Kongresie. Fakt, że państwo oficjalnie uważane za najbliższego partnera jest obecnie traktowane jako najwyższe ryzyko kontrwywiadowcze, dowodzi wewnętrznej sprzeczności tej relacji.

Macgregor idzie jeszcze dalej: Izrael od lat cieszy się wyjątkowym dostępem do amerykańskich struktur – nie ze względu na wspólne interesy, ale z powodu korupcji politycznej, nacisków lobbingowych i strategicznej naiwności.

Jego zdaniem Stany Zjednoczone osiągnęły punkt, w którym muszą zadać sobie pytanie, czy nadal realizują własne interesy, czy też prowadzą wojny zagraniczne, których cenę ostatecznie płaci naród amerykański.

Jego konkluzja jest ponura: Największe zagrożenie dla USA nie leży w Iranie, Rosji czy Chinach, ale w ich wnętrzu – w zadłużeniu państwowym, podziałach politycznych, upadku przemysłu, utracie kontroli nad granicami i polityce zagranicznej służącej interesom innych państw. Wojna w Zatoce Perskiej to jedynie widoczny symptom głębszego rozkładu.

Przesłanie Macgregora jest w gruncie rzeczy takie: świat zrozumiał, że Ameryka nie jest już w stanie chronić, kontrolować ani egzekwować wszystkiego. Iran obnażył tę słabość. Izrael ją wykorzystuje. A Waszyngton wciąż odmawia wyciągnięcia niezbędnych wniosków.

Izrael mógłby rozwiązać swój problem wizerunkowy, po prostu przestając być zły

Opublikowany 2026-06-07 przez Mirosław Dakowski

Caitlin Johnstone

caitlinjohnstone-com-au/israel-could-solve-its-pr-problem-by-simply-ceasing-to-be-evil

Izrael mógłby rozwiązać swój problem wizerunkowy, po prostu przestając być zły

Izraelski magazyn +972 donosi, że izraelska armia rozpoczęła program szkoleniowy mający na celu „wpływanie na świadomość społeczną” na całym świecie.

Caitlin Johnstone

6 czerwca 2026 r.

Izraelski magazyn +972 donosi , że izraelska armia uruchomiła program szkoleniowy mający na celu „wpływanie na świadomość społeczną” na całym świecie. W ramach kursów setki agentów rocznie mają zostać przeszkolone w strategiach „aktywnego zakłócania lub manipulowania przekonaniami, postawami i zachowaniami docelowych odbiorców”.

Powołując się na przeciek przetargu Ministerstwa Obrony, +972 informuje, że wykładowcy w ramach programu muszą posiadać „doktorat i/lub tytuł profesora w dziedzinie wpływu, świadomości, bezpieczeństwa i terroryzmu, komunikacji masowej [lub] komunikacji cyfrowej i sieciowej”, a także „co najmniej czteroletnie doświadczenie zawodowe w dziedzinie wpływu [lub] wywiadu wpływu w różnych organizacjach bezpieczeństwa”.

„Niektóre kursy – w tym te dotyczące operacji wpływu, wywiadu wpływu i aktywizmu internetowego – będą prowadzone w języku angielskim dla „partnerów zagranicznych”, których tożsamość nie została określona” – informuje +972. „Dla tych uczestników Ministerstwo Obrony opracowało specjalny program nauczania, który obejmuje naukę „podejścia amerykańskiego”, czyli perspektywy i norm kulturowych USA, oraz prowadzenie kampanii wpływu na arenie międzynarodowej”.

To odkrycie nastąpiło w momencie, gdy Izrael pięciokrotnie zwiększył swój roczny budżet propagandowy do trzech czwartych miliarda dolarów. W związku z tym, w przyszłości możecie spodziewać się jeszcze większej ilości pro-izraelskiej kontroli wizerunku, podczas gdy będziecie zajmować się swoimi pieprzonymi sprawami, próbując żyć swoim życiem.

[filmik]

To niezły wyczyn, jak syjoniści po prostu przyjmują za pewnik, że jedynym sposobem na poprawę publicznego postrzegania Izraela jest nasilenie działań mających na celu manipulowanie ludzkimi myślami na jego temat. Nigdy nie zwracają uwagi na możliwość, że Izrael zyskałby znacznie większe poparcie społeczne, gdyby przestał, kurwa, mordować niewinnych cywilów, torturować ludzi i gwałcić jeńców za pomocą tresowanych psów gwałcicieli . Izrael nie może się mylić; mylne mogą być tylko nasze myśli na jego temat.

Podczas wtorkowego spotkania Amerykańskiego Komitetu Żydowskiego Maya Ackerman z Uniwersytetu Santa Clara argumentowała , że sztuczna inteligencja generatywna stwarza ekscytującą nową okazję do narzucenia społeczeństwu pro-izraelskich narracji, ponieważ firmy zajmujące się sztuczną inteligencją można bezpośrednio lobbować za promowaniem pro-izraelskich narracji, gdyż ich liderzy mogą kontrolować, jakie informacje widzą ludzie.

Oto zapis jej wypowiedzi:

„Naprawdę fajne w sztucznej inteligencji jest to, że choć może stać się ona świetnym sojusznikiem dla naszych wrogów, jeśli zareagujemy wcześnie, to może być to dokładnie ta szansa, której potrzebujemy po tym, jak przegapiliśmy okazję z mediami społecznościowymi. Sztuczna inteligencja staje się obecnie dominującym źródłem informacji – głównym źródłem informacji. Ludzie ufają sztucznej inteligencji bardziej niż czemukolwiek innemu. Ufają sztucznej inteligencji bardziej niż mediom społecznościowym. Zwracają się do chatbotów, takich jak ChatGPT i Gemini, zamiast korzystać z Google. A młodzi ludzie korzystają z tych botów zamiast Google w bardzo, bardzo, bardzo dużej liczbie. Staje się to więc głównym źródłem informacji.

„I kiedy to mówię, nadal widzę, że Żydzi są zniechęceni, mówią: »Och, ale Wikipedia jest już tak antysemicka, a media społecznościowe są tak antysemickie – po co się tym przejmować? Sztuczna inteligencja po prostu uczy się z tych wszystkich danych«. Więc, wiecie, nieważne, niewiele możemy zrobić.

„Ale to nieprawda, ponieważ w ciągu ostatnich dwóch lat firmy zajmujące się sztuczną inteligencją dążyły do dostosowania się do tych standardów. Zamiast więc, aby algorytmy rzetelnie odzwierciedlały to, co znajduje się w danych, odkrywamy, że te chatboty i modele przekształcające tekst w obraz coraz częściej pokazują nam dokładnie to, co firmy chcą, żebyśmy zobaczyli.

„No dobrze, więc to staje się celowe. Oznacza to, że zamiast próbować kontrolować cały świat i jakoś zarządzać tym, co dzieje się w tej wielkiej masie zwanej Wikipedią i mediami społecznościowymi, możemy zwrócić się bezpośrednio do firm z jasnymi rozwiązaniami technicznymi i rzeczniczymi. Po raz pierwszy istnieje sposób na naprawę świata cyfrowego”.

A zatem, żeby było jasne, Ackerman argumentuje, że chatboty oparte na sztucznej inteligencji są użyteczne, ponieważ zamiast „rzetelnie reprezentować to, co jest zawarte w danych”, mówią to, co każą im ich właściciele. Oznacza to, że właściciele firm zajmujących się sztuczną inteligencją mogą być po prostu naciskani, aby chatboty wypowiadały się proizraelsko. Twierdzi, że daje to „Żydom” (jej słowa, nie moje) możliwość „korygowania cyfrowego świata” (jej słowa, nie moje) w sposób bardziej efektywny niż „próby kontrolowania całego świata” (jej słowa, nie moje).

To po prostu surrealistyczne, jak ludzie tacy jak ja zawsze starają się tak bardzo, aby dokonać wyraźnych rozróżnień i uniknąć posądzenia o antysemityzm w naszej krytyce Izraela, a potem żydowscy syjoniści idą na te wydarzenia i mówią: „Tak, my, Żydzi, musimy aktywnie manipulować zachodnimi instytucjami, aby oszukiwać wszystkich i kontrolować społeczeństwo”.

Niedawno na konferencji Jerusalem Post prezes Światowego Kongresu Żydów Ron Lauder argumentował , że żydowscy miliarderzy powinni wykorzystywać swój majątek „do atakowania naszych wrogów” i zalecił izraelskim agencjom wywiadowczym Mossad i Szin Bet śledzenie i „kontratakowanie” krytyków Izraela w Internecie w ramach „walki” z nastrojami antyizraelskimi.

[filmik]

W przemówieniu wygłoszonym na konferencji prasowej z okazji premiery książki w Jerozolimie w zeszłym miesiącu brytyjska felietonistka i prezenterka Melanie Phillips argumentowała , że „społeczność żydowska” powinna stosować „wojnę psychologiczną” i „operacje psychologiczne”, aby promować interesy Izraela.

„W tym kraju jest mnóstwo ludzi, którzy… są ekspertami w tak zwanych operacjach psychologicznych. Należy ich wykorzystać. Można by z nich skorzystać. To rezerwuary talentów i umiejętności, które można wykorzystać i ujarzmić, aby naprawdę coś zmienić” – powiedział Phillips.

Gdybym chciał, żeby ludzie przestali nienawidzić mojego ulubionego kraju za popełnianie zbrodni wojennych i ludobójstwa, po prostu namawiałbym ten kraj, żeby zaprzestał popełniania zbrodni wojennych i ludobójstwa.

Nie próbowałbym rozwiązać problemu za pomocą operacji psychologicznych i wojny informacyjnej.

Nie próbowałbym rozwiązać problemu poprzez lobbowanie w rządach, aby zakazały krytyki mojego ulubionego kraju.

Nie próbowałbym rozwiązać problemu twierdząc, że każdy, kto krytykuje mój ulubiony kraj jest nazistą.

Nie próbowałbym rozwiązać problemu drastycznym zwiększeniem budżetu propagandowego mojego ulubionego kraju.

Nie próbowałbym rozwiązać problemu, zalewając Internet płatnymi trollami, którzy bronią mojego ulubionego kraju.

—————————–

Nie próbowałbym rozwiązać problemu poprzez wykupywanie agencji informacyjnych i platform mediów społecznościowych, aby zmusić je do rozpowszechniania informacji korzystnych dla mojego ulubionego kraju.

Mam wrażenie, że robienie takich rzeczy tylko jeszcze bardziej znienawidziłoby mój ulubiony kraj. Myślę, że ludzie mieliby dość kibiców mojego ulubionego kraju, którzy nieustannie próbują manipulować ich umysłami i atakować ich prawo do wolności słowa.

Zrobiłbym to tylko wtedy, gdybym chciał, żeby ludzie nienawidzili mojego ulubionego kraju. Na przykład, gdyby mój ulubiony kraj opierał się na założeniu, że wszyscy już nienawidzą jego mieszkańców, a jedynym sposobem na zapewnienie sobie bezpieczeństwa jest ciągłe trwanie w stanie wojny i masowej manipulacji. Wtedy chyba sensowne byłoby robienie tego, co właśnie opisałem.

Ale jeśli się nad tym zastanowić, gdyby mój ulubiony kraj powstał w oparciu o nieustanne wojny i manipulacje oraz założenie, że musi być zawsze pogardzany na całym świecie, to w pewnym momencie, podejrzewam, zacząłbym się zastanawiać, dlaczego mój ulubiony kraj w ogóle jest moim ulubionym krajem. I zacząłbym się zastanawiać, czy aby na pewno nie popełniono błędu w samym jego powstaniu.

Koniec Pax Judaica czy początek III wojny światowej?

Opublikowany 2026-06-06 przez Mirosław Dakowski

Koniec Pax Judaica czy początek III wojny światowej?

Autorstwo: Eric Striker
Wyszukał, opracował i udostępnił: Jarek Ruszkiewicz

6.06.2026 wolnemedia/koniec-pax-judaica-czy-poczatek-iii-wojny-swiatowej

Pozorne zakończenie wojny z Iranem, nazwane upokarzającą porażką dla wkrótce w pełni zintegrowanych armii USA i Izraela, to coś więcej niż kolejna nieudana bliskowschodnia przygoda Waszyngtonu (szósta w ciągu 25 lat). Tym razem osoby z wewnątrz reżimu ostrzegają, że wreszcie nastał koniec Pax Judaica – porządku świata ustanowionego przez zwycięstwo aliantów w 1945 roku i wzmocnionego upadkiem Związku Radzieckiego w 1989 roku.

Po jednej stronie globalnego konfliktu, który decyduje o losie świata, znajduje się konsensus waszyngtoński, reprezentowany przez państwa klienckie G7, a także Izrael i Ukrainę. Maskuje się on jako normatywny liberalizm, jednocześnie przyznając suwerenną władzę sieci żydowskich miliarderów-suprematystów i ich popleczników. Przykładem tego jest zakaz wjazdu wydany przez brytyjski rząd Partii Pracy dla ideologicznego towarzysza drogi, Hasana Pikera, za krytykę Izraela, czy też postawa arcykapłanów praw człowieka w administracji Bidena, którzy byli wspólnikami ludobójstwa w Strefie Gazy.

Po drugiej stronie znajdują się rewizjonistyczne mocarstwa CRINK – Chiny, Rosja, Iran i Korea Północna – które głoszą prymat państwa nad pieniądzem i otwarcie sprawują władzę. Jako mocarstwa cywilizacyjne, narody CRINK popierają pluralistyczny porządek świata rządzony przez realpolitik, w przeciwieństwie do liberalnych demokracji, które uznają wszystkie państwa spoza swoich instytucji (NATO, MFW itp.) za nieuprawnione, a tym samym za sprawiedliwe cele przemocy gospodarczej i militarnej. Z tego powodu trzon CRINK często znajduje tymczasowych sojuszników wśród licznych średnich i małych mocarstw, takich jak Turcja, które wolałyby realizować własne interesy narodowe ponad interesy Waszyngtonu. To wielobiegunowość w działaniu.

Bezpośrednia wojna między tymi dwoma konkurującymi formami geopolityki jest faktem dokonanym. W ciągu ostatnich kilku lat obserwowaliśmy, jak ten konflikt przybierał formy kinetyczne (Rosja–Ukraina, USA–Izrael a Iran), a także formy konfliktów gospodarczych, takich jak wojna handlowa z Chinami.

Większość neutralnych obserwatorów dojdzie do wniosku, że wojna na Ukrainie (zwłaszcza fiasko sankcji gospodarczych wobec Rosji) i wojna handlowa USA z Chinami stanowią strategiczne porażki Pax Judaica. Choć to rozczarowujące, władcy Zachodu wierzą, że sobie z tym poradzą.

Niedopuszczalna jest jednak sytuacja, jaką Donald Trump zastał w Iranie. Demonstracja siły Irańczyków w Cieśninie Ormuz, wraz ze zniszczeniem amerykańskich baz wojskowych na całym Bliskim Wschodzie, postawiła okręt-matkę – Izrael – w jednym z najgorszych stanów bezpieczeństwa w historii. Ponad dekada targów z Arabami z Zatoki Perskiej, mających na celu przekupienie ich i skłonienie do podpisania Porozumień Abrahama, jest teraz zagrożona, ponieważ Iran wyłania się z wojny jako potęga geopolityczna. Jeśli ujawnione szczegóły wynegocjowanego przez Iran porozumienia okażą się prawdziwe, a Donald Trump je podpisze, Iran stanie się nowym władcą Azji Zachodniej.

Trzeba oddać sprawiedliwość tym, którym się należy. Siła woli i odrodzona jedność narodu irańskiego, będące efektem amerykańskich i izraelskich okrucieństw, a także zdolność do improwizacji i adaptacji w fatalnych warunkach, zapewniły im zwycięstwo. Jednak CRINK jest również ważnym elementem tej historii, ponieważ Chiny i Rosja dostarczyły kluczowe dane wywiadowcze, broń i technologię satelitarną. Iran wykorzystał je, aby obnażyć siły amerykańskie i izraelskie jako papierowe tygrysy oraz zadać druzgocące ciosy w państwach Zatoki Perskiej, by ukarać tamtejszych kolaborantów.

Ta relacja wydaje się teraz zmieniać równowagę wojny Izraela w Libanie. Przystępując do wojny, Izrael miał wszelkie powody, by wierzyć, że może ostatecznie wyeliminować Hezbollah raz na zawsze. Te nadzieje zostały rozwiane w ciągu ostatnich trzech miesięcy wraz z pełną integracją Hezbollahu ze strukturą dowodzenia i kontroli IRGC. Co najważniejsze, Hezbollah w tajemniczy sposób uzyskał najnowszą rosyjską technologię FPV i dronów światłowodowych — albo bezpośrednio z Rosji, albo za pośrednictwem irańskiego pośrednika — i zadaje ogromne straty bezbronnym na to, nacierającym wojskom izraelskim oraz ich pojazdom. Redukuje to działania Izraelczyków do chaotycznych nalotów na przypadkowych cywilów w Bejrucie, prowadzonych z frustracji. Inicjatywa strategiczna została odzyskana przez Hezbollah, a teraz ta szyicka grupa ustala warunki zawieszenia broni, odmawiając IDF pozwolenia na skonsolidowanie choćby cala libańskiej ziemi.

Nie można lekceważyć roli Rosji i Chin, a także bardziej neutralnych mocarstw peryferyjnych, takich jak Pakistan i Turcja, jako graczy z tła, podważających wysiłki USA i Izraela. Plan administracji Trumpa, mający na celu zablokowanie Cieśniny Ormuz i oblężenie Iranu, został udaremniony przez Rosję i Turcję, które otworzyły dla niego korytarze lądowe i morskie. Umożliwiło to Iranowi pozyskiwanie broni i zasobów przez Morze Kaspijskie i szlaki lądowe w Azji Środkowej. Trump posunął się nawet do gróźb wobec Omanu – neutralnej „Szwajcarii” regionu – za gotowość do podjęcia rozmów z Iranem na temat przyszłego zarządzania Cieśniną Ormuz.

Jak przewidywali żydowscy neokonserwatyści, wejście Rosji na Ukrainę, a teraz potencjalne zwycięstwo Iranu, ośmielają kolejne państwa (w tym sojuszników z NATO, takich jak Turcja) do realizacji własnych interesów, niezależnie od poglądów izraelskiej kliki stojącej za Trumpem. Początkowy plan Mossadu i CIA, mający na celu obalenie irańskiego reżimu poprzez zbrojne powstanie Kurdów, został rzekomo udaremniony w ostatniej chwili przez Turcję, która wystąpiła przeciwko Ameryce i obiecała odpowiedzieć na wszelkie próby militaryzacji Kurdów.

Na froncie nuklearnym Rosja aktywnie wspiera i pogłębia dostęp Iranu do potencjału nuklearnego, podpisując umowę na budowę ośmiu nowych elektrowni. [dupku, elektrownie nie mają wiele wspolnego z BOMBĄ. Teraz bomby się kupuje.. md]

Moskwa czerpie również znaczne korzyści z blokady Cieśniny Ormuz, notując wzrost dochodów z ropy naftowej o 40% – częściowo dzięki temu, że wrogowie, tacy jak Wielka Brytania, są zmuszeni kupować rosyjski olej napędowy i paliwo lotnicze z marżą, aby uniknąć kryzysu. Chiny, które mają własną umowę dwustronną z Iranem, mogą korzystać z Cieśniny Ormuz do woli, co niweczy wszelkie zachęty do realizacji jedynego planu awaryjnego Ameryki, polegającego na błaganiu Chin o jej ponowne otwarcie.

Rosnące mocarstwa rewizjonistyczne sparaliżowały w ten sposób podżegaczy wojennych w Waszyngtonie i Izraelu, opracowując sposoby na obejście sankcji, dorównanie ich możliwościom wywiadowczym i, co najważniejsze, prowadzenie wojny przy ograniczonym budżecie. Być może najbardziej alarmującym wnioskiem z tej wojny dla Waszyngtonu jest zdolność nowej broni (często zbudowanej z części dostępnych w Internecie) do niszczenia zapasów niezwykle drogiej, trudnej do zastąpienia amunicji i platform dostarczanych przez skorumpowaną, nastawioną na zysk bazę przemysłu zbrojeniowego Ameryki.

Najnowsza innowacja Iranu, polegająca na zadaniu ciosów atakującym syjonistycznym, liberalnym plutokracjom w ich własnych krajach poprzez strategiczne uniemożliwienie dostępu do kluczowych węzłów handlowych, daje temu niegdyś osaczonemu państwu nową formę dominacji eskalacyjnej. W kwestii Iranu USA nie mają innego wyboru, jak zrobić to, co Trump robi ze swoimi wieloma upadłymi firmami: ogłosić bankructwo i wrócić do deski kreślarskiej.

Rozsądną odpowiedzią Stanów Zjednoczonych na realia tej sytuacji jest zarządzanie swoim upadkiem i przygotowanie się na świat wzajemnie korzystnych partnerstw dwustronnych, zamiast utrzymywania wasali gromadzonych dla wygody Wall Street. Problem w tym, że nie jest to możliwe, ponieważ Stany Zjednoczone – wraz z innymi liberalnymi plutokracjami „pierwszego świata” – utraciły wiele ze swojej historycznej zdolności do budowania i innowacji. Baza przemysłowa, która wygrała II wojnę światową, oraz kierowany przez państwo kompleks badawczo-rozwojowy, który wygrał zimną wojnę, zostały zastąpione piramidami finansowymi centrów danych i skupem akcji własnych. Nieżydowski neokonserwatywny intelektualista Christopher Caldwell przedstawia Wielką Brytanię w pozytywnym świetle za konsensualne ograniczenie zakresu swojego imperializmu, mające na celu uniknięcie nadmiernej ekspansji, zauważając jednocześnie, że Ameryka robi coś przeciwnego. Gdyby Ameryka była zarządzana dla dobra Amerykanów, mogłaby zabrać połowę swoich zasobów do domu i wycofać się, by rządzić półkulą zachodnią.

Jednak wszystkie ostatnie działania Waszyngtonu wskazują, że w Departamencie Stanu zakorzeniły się urojenia o próbie przecięcia węzła gordyjskiego, a niesyjonistyczne głosy rozsądku, takie jak Joe Kent, Tulsi Gabbard i inni, zostały wyparte z dyskusji lub ich rola została zminimalizowana.

Trzy nowe wydarzenia wskazują na gotowość Waszyngtonu do wciągnięcia świata w wojnę.

Pierwszym z nich jest niedawna decyzja o udzieleniu Ukrainie dodatkowej pomocy w wysokości 9 miliardów dolarów, którą Trump z pewnością podpisze, pomimo bezpodstawnej intrygi prasy związanej z Russiagate. Dzięki temu Kijów będzie mógł zatrudnić więcej najemników i zdobyć broń, co pozwoli mu kontynuować wojnę w nieskończoność. Decyzja ta uzupełnia uchwalony w kwietniu zastrzyk gotówki w wysokości 105 miliardów dolarów, jaki Unia Europejska i NATO przeznaczyły na załamaną ukraińską gospodarkę i siły zbrojne.

Drugim wydarzeniem jest trwająca od roku kampania Waszyngtonu, której celem jest zmuszenie Europy do przejścia na gospodarkę wojenną, aby móc doprowadzić do konfliktu z Rosją, gdy nadejdzie odpowiedni moment. Planiści wojskowi NATO przygotowują się do starcia z Rosją do 2030 roku. Według ujawnionych planów rządzona przez Amerykanów Europa przeprowadzi pobór wśród młodych mężczyzn i przerzuci prawie milion żołnierzy na granice z Rosją. Generałowie NATO rozpoczęli spotkania z producentami filmowymi w Hollywood, Wielkiej Brytanii, Niemczech i Francji, aby produkować filmy propagandowe i programy telewizyjne. Mają one na celu zaostrzenie apetytu zdenerwowanej opinii publicznej Europy Zachodniej na rozlew krwi poprzez sztucznie wykreowany szowinizm. Podobne wydarzenia mają miejsce na głównych terytoriach Pacyfiku kontrolowanych przez Waszyngton – w Japonii i Korei Południowej – które remilitaryzują się w zawrotnym tempie, przygotowując się na potencjalną wojnę z Chinami.

Trzecim wydarzeniem, które prawdopodobnie zostanie wykorzystane przeciwko Rosji i Iranowi, jest podjęta przez Amerykę próba przekształcenia Armenii w „drugą Ukrainę”. W lutym ubiegłego roku JD Vance sfinalizował inwestycję o wartości 9 miliardów dolarów w armeńską energetykę jądrową. Podpisał również kontrakt na dostawę amerykańskiej broni do tego kraju. Co najważniejsze, Stany Zjednoczone oferują Armenii – bliskiemu sojusznikowi Rosji od XIX wieku – członkostwo w Unii Europejskiej w zamian za zerwanie wszelkich więzi z Moskwą. Podobnie jak w przypadku Ukrainy, perspektywa przyjęcia przez Unię Europejską kolejnego kraju na utrzymanie jest odległa, a jednak Bruksela i Waszyngton wciąż cynicznie kuszą nią Ormian. Poprzez rozwiniętą sieć zagranicznych organizacji pozarządowych, których wewnętrzne funkcjonowanie finansowe i operacyjne jest w Armenii traktowane jak strzeżona tajemnica państwowa, młodzież tego kraju jest przeprogramowywana w kierunku antyrosyjskim i proamerykańskim.

Kreml już przewiduje kolejny kryzys na wzór ukraiński na swoim kaukaskim skrzydle. Władimir Putin zagroził nałożeniem sankcji na Armenię, jeśli będzie ona kontynuować proamerykańską i pronatowską ścieżkę. Premier Armenii Nikol Paszynian, którym kieruje zastępca dyrektora CIA David Cohen, ma zaplanowane w Waszyngtonie działania wspierające jego reelekcję za dwa dni. Wybory te nie wzbudziły większego zainteresowania, ale mogą odegrać kluczową rolę w wywołaniu kolejnego poważnego konfliktu światowego. Ponadto amerykańska obecność w Armenii mogłaby otworzyć nowe możliwości destabilizacji Iranu – kolejnego długoletniego sojusznika narodu ormiańskiego.

Biorąc wszystko pod uwagę, jest jasne, że amerykańskie imperium nie pójdzie drogą Wielkiej Brytanii ani Związku Radzieckiego i nie odejdzie po cichu.

Bez drastycznego zwrotu w historii świata Europa zmierza ku kolejnej wojnie eksterminacyjnej, która może rozlać się również na Azję. Zdesperowani i szaleni agenci w Waszyngtonie zdają się opracowywać plany z wyłączeniem broni jądrowej. Więźniowie nie tyle zarządzają azylem, ile dowodzą głównymi armiami europejskimi i azjatyckimi, i są zdeterminowani, by z nihilistycznej złośliwości uderzyć nimi w Rosję i Chiny, gdy tylko sami znikną ze światowej sceny.

Autorstwo: Eric Striker
Wyszukał, opracował i udostępnił: Jarek Ruszkiewicz
Źródło zagraniczne: Littoria.substack.com
Źródło polskie: WolneMedia.net

Źródłografia

1. https://www.aa.com.tr/en/americas/us-house-rejects-bid-to-remove-us-israel-military-integration-from-defense-bill/3957096

2. https://www.theatlantic.com/international/2026/05/iran-war-trump-losing/687094/

3. https://www.yahoo.com/news/politics/articles/analysis-finds-damage-u-bases-094949922.html

4. https://mei.edu/policymemo/russias-wartime-support-for-iran/

5. https://www.mintpressnews.com/hezbollahs-cheap-fpv-drones-are-making-israels-high-tech-military-obsolete/290927/

6. https://www.axios.com/2026/06/03/israel-lebanon-ceasefire-hezbollah-us

7. https://www.rferl.org/a/iran-pakistan-turkey-russia-caspian-china/33751260.html

8. https://www.i24news.tv/en/news/israel/defense/artc-mossad-and-cia-covert-operation-armed-kurdish-militias-to-topple-iranian-regime-report

9. https://www.reuters.com/business/energy/russias-oil-gas-revenue-seen-up-39-yy-may-thanks-iran-war-2026-05-20/

10. https://www.theguardian.com/world/2026/may/20/ukraine-war-briefing-britain-to-buy-diesel-and-jet-fuel-made-from-russian-crude-oil

11. https://www.nytimes.com/2026/05/06/world/asia/china-iran-us-trump-hormuz.html

12. https://www.aljazeera.com/features/2026/5/23/missiles-to-munitions-does-the-us-risk-running-out-of-key-weapons

13. https://www.ai-supremacy.com/p/the-ai-bubble-grows-ponzi-scheme-symptoms-to-meet-compute-demands

14. https://www.nytimes.com/2026/05/03/opinion/iran-us-empire.html

15. https://apnews.com/article/ukraine-congress-aid-trump-discharge-petition-c01c9e068b63d195d26e3134ed586a71

16. https://www.reuters.com/world/europe/eu-formally-approves-ukraine-loan-20th-sanctions-package-against-russia-2026-04-23/

17. https://www.semafor.com/article/11/27/2025/europe-quietly-prepares-for-a-war-with-russia

18. https://www.politico.eu/article/eu-ukraine-russia-ready-for-war-2030/

19. https://united24media.com/latest-news/germany-drafts-secret-1200-page-war-plan-to-rush-800000-nato-troops-east-13815

20. https://www.theguardian.com/world/2026/may/03/nato-meets-tv-and-film-makers-causing-concerns-it-seeks-propaganda

21. https://archive.is/UO0YV

22. https://news.cgtn.com/news/2026-04-23/Japan-s-accelerated-remilitarization-is-a-fact-and-a-reality-1MzB5RdSWVa/p.html

23. https://www.wsws.org/en/articles/2025/12/03/oyew-d03.html

24. https://www.fdd.org/analysis/2026/02/13/vance-visit-to-armenia-and-azerbaijan-signals-u-s-push-into-region-dominated-by-russia/

25. https://www.lowyinstitute.org/the-interpreter/armenia-the-next-ukraine

26. https://alphanews.am/en/this-visit-shows-support-for-pashinyan-expert-on-cia-deputy-directors-visit-to-armenia/

27. https://www.reuters.com/world/armenias-election-test-pashinyans-peace-drive-after-war-defeat-2026-06-04/

“Perfect” prefekt: Ślicznotka zatrudniona przez Prevosta uważa dogmaty za błędne. Zarządza meRdiami Watykanu

Opublikowany 2026-06-06 przez Mirosław Dakowski

“Perfect” prefekt: Maria Montserrat Alvarado będzie kierowała watykańską Dykasterią ds. Komunikacji

Date: 5 giugno 2026Author: Uczta Baltazara babylonianempire/perfect-prefekt-maria-montserrat-alvarado-bedzie-kierowala-watykanska-dykasteria-ds-komunikacji

María Montserrat Alvarado, znana jako Montse (Meksyk, 13 listopada 1986 r.), jest meksykańską dziennikarką i menedżerką posiadającą obywatelstwo amerykańskie, która od 1 listopada 2026 r. będzie prefektem Dykasterii ds. Komunikacji Stolicy Apostolskiej.

W latach 2009–2023 Alvarado pracowała w Becket Fund for Religious Liberty, amerykańskiej organizacji prawniczej zajmującej się obroną wolności religijnej.[1][5] W tym okresie pełniła różne funkcje kierownicze, w tym dyrektora operacyjnego i dyrektora wykonawczego, zajmując się w szczególności komunikacją, relacjami instytucjonalnymi i strategią.[6] Następnie dołączyła do działu informacyjnego katolickiej sieci EWTN, gdzie rozpoczęła pracę jako prezenterka programu „EWTN News In Depth”[7]. W 2023 roku została mianowana prezesem i dyrektorem operacyjnym EWTN News. https://it.wikipedia.org/wiki/Maria_Montserrat_Alvarado

……………….

Maria Montserrat Alvarado, która co tylko została mianowana przez papieża Leona XIV prefektem watykańskiej Dykasterii ds. Komunikacji https://www.vaticannews.va/en/pope/news/2026-06/pope-prefect-dicastery-communnication-maria-montserrat-alvarado.html, jest bezpośrednio powiązana z projektem Philos (The Philos Project) poprzez członkostwo w jego hiszpańskiej radzie doradczej (Hispanic Affairs Advisory Board https://www.acton.org/about/staff/maria-montserrat-montse-alvarado) -1 -3. Jej publiczna działalność związana z tą organizacją, a zwłaszcza kontrowersyjne wypowiedzi teologiczne, stały się przedmiotem intensywnej krytyki po ogłoszeniu jej nominacji na wysokie stanowisko w Watykanie.

Czym jest Projekt Philos i dlaczego budzi kontrowersje?

Projekt Philos https://philosproject.org/ to wpływowa amerykańska organizacja o profilu chrześcijańsko-syjonistycznym, której celem jest budowanie mostów między chrześcijanami i Żydami, zwalczanie antysemityzmu oraz wspieranie państwa Izrael -3. Jest ona jednak ostro krytykowana w tradycjonalistycznych kręgach katolickich. Jej “głównym fundatorem” (core funder) jest żydowski miliarder Paul Singer en.wikipedia.org/wiki/Paul_Singer, znany ze wspierania neokonserwatywnych podmiotów geopolitycznych na Bliskim Wschodzie -2 -3. Zarzuca się jej, że promuje wśród katolików teologię “podwójnego przymierza” (dual-covenant theology), zakładającą, że Żydzi mogą osiągnąć zbawienie bez wiary w Jezusa Chrystusa, co jest postrzegane jako sprzeczne z tradycyjnym nauczaniem Kościoła -2 -9 -10.

Związek Alvarado z Projektem Philos

Jak wynika z jej oficjalnego życiorysu na stronie Instytutu Acton, Alvarado zasiadała w radzie doradczej projektu Philos ds. spraw latynoskich -1 -3. Jej aktywność na rzecz tej organizacji nie ograniczała się jednak tylko do formalnego członkostwa. W 2022 roku, jeszcze przed objęciem stanowiska w EWTN, wzięła udział w dyskusji online zatytułowanej “In Our Time (Nostra Aetate)” prowadzonej przez Simone Rizkallah z Philos Project -2 -5. To właśnie podczas tego wystąpienia padły kluczowe, kontrowersyjne słowa.

Kontrowersyjna wypowiedź z 2022 roku

W trakcie rozmowy Alvarado odniosła się do koncepcji “supersesjonizmu“, który zdefiniowała jako pogląd twierdzący, że “chrześcijaństwo unieważnia wiarę żydowską”-2 -5.

………………

Supersesjonizm, nazywany przez swoich zwolenników teologią wypełnienia[1], a przez przeciwników teologią zastąpienia[1], to chrześcijańska doktryna głosząca, że Kościół chrześcijański zastąpił naród żydowski, przejmując jego rolę jako ludu Bożego objętego przymierzem[2], a tym samym twierdząca, że Nowe Przymierze zawarte przez Jezusa zastąpiło lub wyparło Przymierze Mojżeszowe. Supersesjonistom wydaje się, że Kościół powszechny stał się „Nowym Izraelem” Boga, a więc to chrześcijanie są ludem Bożym, a nie Żydzi. Supersesjonizm, często uznawany przez późniejszych chrześcijan za pochodzący od apostoła Pawła w Nowym Testamencie, był podstawową doktryną wielu kościołów prawosławnych, rzymskokatolickich i luterańskich przez większość ich historii[6]. Wielu wczesnych ojców Kościoła, w tym Justyn Męczennik i Augustyn z Hippony, było supersesjonistami[7]. https://en.wikipedia.org/wiki/Supersessionism

………………

W swoim wywodzie Alvarado stwierdziła:

“Zamiast tego, że są naszymi braćmi i siostrami, a my idziemy ramię w ramię ku zbawieniu, a oni są narodem wybranym, pojawia się ta idea, że wszyscy Żydzi powinni stać się chrześcijanami, co oczywiście jest błędne” -2 -3 -5.

Istota sporu teologicznego

Krytycy, tacy jak portal LifeSiteNews, wskazują, że jej stanowisko jest sprzeczne z katolicką nauką o powszechnej konieczności zbawienia przez Jezusa Chrystusa. Przytaczają oni fragmenty Katechizmu Kościoła Katolickiego oraz wypowiedzi św. Jana Pawła II, które potwierdzają, że “zbawienie może przyjść tylko od Jezusa Chrystusa” -2. Dla tradycjonalistów, takich jak komentatorzy z portalu etosweb.pl, słowa Alvarado są “łagodnym, liberalnym humanitaryzmem, który zastępuje ewangelizację ‘towarzyszeniem’” i stanowią zaprzeczenie misyjnego nakazu Kościoła -8. Z kolei jej obrońcy, w tym samo środowisko Philos Project, twierdzą, że Alvarado jedynie potępiała antysemickie teorie “supersesjonizmu” i opowiadała się za wzajemnym szacunkiem w duchu soborowej deklaracji Nostra Aetate -3.

Źródła:

Relacja Marii Montserrat Alvarado z Projektem Philos jest więc znacznie głębsza niż zwykłe członkostwo w radzie. To zaangażowanie stało się powodem publicznej kontrowersji, która wybuchła tuż po jej nominacji watykańskiej. Poniżej znajdują się linki do źródeł, w których można śledzić omawiany spór:

Oficjalny profil Alvarado na stronie Acton Institute: acton.org/about/staff/maria-montserrat-montse-alvarado -1
Artykuł LifeSiteNews o kontrowersji: Video surfaces of Vatican appointee saying it’s ‘wrong’ to believe all Jews should become Christians -2
Omówienie na Gloria.tv: Leo XIV’s New Communications Prefectessa Comes From Pro-Israel Networks -3
Artykuł na Protestia.com: Vatican’s New Head of Communication Says It’s Wrong To Want Jews to Become Christians -5
Krytyczna analiza na etosweb.pl: Nowa prefektka komunikacji Watykanu odrzuca obowiązek nawracania Żydów — i to jest dopuszczalne?

***

Relacja Alvarado z Generacją Sion (Projekt Philos)

Aby w pełni zrozumieć powiązania Marii Montserrat Alvarado z tzw. Generacją Sion, należy najpierw wyjaśnić, że Generacja Sion (Generation Zion) nie jest odrębną organizacją, lecz bezpośrednią kontynuatorką misji Projektu Philos. Jak wynika z oficjalnych informacji samego Projektu Philos, organizacja ta “rozpoczęła nowy rozdział”, a jej misja jest kontynuowana przez dwie nowe struktury: Generację Sion (Generation Zion) oraz Konferencję Chrześcijańskich Prezydentów na rzecz Izraela (Conference of Christian Presidents for Israel – CCPI) -2. Innymi słowy, Generacja Sion przejęła zasadniczą część działań Projektu Philos, szczególnie te skierowane do młodego pokolenia.

Czym jest Generacja Sion?

Według opisu na stronie Projektu Philos, Generacja Sion to inicjatywa, która “wyposaża kolejne pokolenie chrześcijan, aby z jasnością, odwagą i przekonaniem stali przy Izraelu i społeczności żydowskiej” -2. Poprzez działania na kampusach uniwersyteckich, publiczne świadectwo i formację przywódczą, Generacja Sion promuje ruch zakorzeniony w wierze i solidarności. Jest to więc bezpośrednie narzędzie realizacji celów Philos w środowiskach akademickich i wśród młodych liderów chrześcijańskich. https://philosproject.org/

Stanowisko Alvarado wobec krytyki

Warto dodać, że sama Alvarado broniła swojej współpracy z Philos Project. W wywiadzie dla Religion News Service po atakach z 7 października 2023 roku, określiła Philos jako organizację “bardzo wspierającą obronę społeczności żydowskiej”, która uczy o “miękkich formach antysemityzmu” -4. Pod jej kierownictwem EWTN wyemitowało ponad miesiąc programów o antysemityzmie i historii Holokaustu z udziałem żydowskich naukowców i historyków. https://www.gloria.tv/post/qvEBpBkxTcAL6ZaK4xiXA1KuJ

***

Wypowiedzi ekumeniczne Marii Montserrat Alvarado w Becket Fund for Religious Liberty

Maria Montserrat Alvarado spędziła około czternastu lat w Becket Fund for Religious Liberty, gdzie pełniła funkcje Wiceprezeski oraz Dyrektorki Wykonawczej, zanim w 2023 roku dołączyła do EWTN -2 -7. Becket Fund to organizacja non-profit zajmująca się obroną wolności religijnej, która reprezentuje w sprawach konstytucyjnych przedstawicieli różnych wyznań – katolików, żydów, muzułmanów, sikhów, protestantów i innych -2 -9. To właśnie to wieloreligijne środowisko pracy ukształtowało jej najbardziej znaczące wypowiedzi o charakterze ekumenicznym.

Deklaracja o przemieniającym spotkaniu z innymi tradycjami religijnymi

Najważniejszą i najbardziej osobistą deklaracją ekumeniczną Alvarado jest jej wypowiedź z 2024 roku, gdy odbierała nagrodę Religious Freedom Impact Award. Powiedziała wówczas:

“Spotkanie z głęboką wiarą ludzi z innych tradycji religijnych zmieniło moje serce na zawsze” -2 -5.

Jest to cytat kluczowy, ponieważ pokazuje, że jej ekumeniczne nastawienie nie było wyłącznie stanowiskiem instytucjonalnym, ale osobistym, formacyjnym doświadczeniem. Przez lata pracy w Becket Fund, gdzie codziennie współpracowała z wyznawcami judaizmu, islamu, sikhizmu i innych religii, jej rozumienie innych tradycji uległo pogłębieniu.

Filozofia wolności religijnej: “Żadna religia nie jest wyspą”

W swoim wystąpieniu “Sex, Nuns and Martyrs: The Relevance of Religious Freedom” (zaprezentowanym jako OSV Talk), Alvarado przedstawiła trzy poziomy uzasadnienia dla obrony wolności religijnej, z których dwa mają wyraźnie ekumeniczny charakter -3.

“Lepszy powód” (The better reason) – jak to określiła – brzmi następująco:

“Żadna religia nie jest wyspą. Jeśli ty nie masz wolności religijnej, ja nie mam wolności religijnej” -3.

To stwierdzenie oddaje fundamentalną zasadę solidarności międzywyznaniowej, która przyświecała jej pracy w Becket Fund. Alvarado argumentowała, że wolność religijna nie może być traktowana jako przywilej zastrzeżony dla jednej tradycji – albo jest chroniona dla wszystkich, albo w ostateczności dla nikogo.

“Najlepszy powód” (The best reason) sięga jeszcze głębiej i ma charakter uniwersalistyczny:

“Najlepszy powód, i to naprawdę tam, gdzie dziś toczy się walka, jest taki, że walczymy o wolność religijną, ponieważ ludzie, którzy nie wierzą w nic – w gruncie rzeczy nihiliści – chcą zaatakować samą ideę wiary w cokolwiek. I musimy działać razem – ludzie, którzy wierzą w cokolwiek – aby chronić to ważne prawo człowieka” -3.

Jest to wezwanie do stworzenia szerokiej, międzyreligijnej koalicji wszystkich ludzi wiary przeciwko świeckiemu nihilizmowi. Alvarado postuluje tu sojusz oparty nie na teologicznej zgodzie, ale na wspólnym interesie w obronie religijnego wymiaru ludzkiego życia.

Obrona praw mniejszości religijnych – przykład Sikhów

Ekumenizm Alvarado nie ograniczał się do deklaracji – miał również wymiar praktyczny. Jako Dyrektorka Wykonawcza Becket Fund, nadzorowała działania prawne w obronie praw Sikhów do służby w amerykańskiej armii bez wyrzekania się swoich religijnych nakazów – turbanów, nieobcinanych włosów i brody -9.

W 2017 roku, komentując przyznanie nagrody Legal Service Award kancelarii McDermott Will & Emery za wieloletnią pro bono pomoc Sikhom, Alvarado powiedziała:

“Praca McDermott na rzecz zakończenia dyskryminacji religijnej w wojsku była niezbędna nie tylko dla Sikhów amerykańskich, ale dla wszystkich żołnierzy, których wiara podtrzymuje ich w służbie dla naszego kraju” -9.

To stwierdzenie pokazuje, że jej zaangażowanie w obronę wolności religijnej innych tradycji opierało się na przekonaniu, że wiara – niezależnie od jej konkretnej formy – odgrywa pozytywną rolę w życiu jednostek i społeczeństwa.

Zakończenie działalności w Becket Fund

Warto dodać, że jej ekumeniczne nastawienie, ukształtowane w Becket Fund, spotyka się dziś z krytyką ze strony tradycjonalistycznych środowisk katolickich po tym, jak papież Leon XIV mianował ją prefektem Dykasterii ds. Komunikacji -2 -7. Krytycy zarzucają jej, że model współpracy międzyreligijnej wyniesiony z Becket Fund może wpływać na jej stanowisko w kwestiach teologicznych, takich jak misje wśród Żydów.

Źródła:

O Becket Fund for Religious Liberty (strona oficjalna): https://becketfund.org/
Informacja o nagrodzie dla McDermott Will & Emery (z cytatem Alvarado o Sikhach): http://becketfund.org/media/mcdermott-will-emery-receive-beckets-legal-service-award/ -9
Artykuł Aletei o wystąpieniu “Sex, Nuns and Martyrs” (z cytatami “żadna religia nie jest wyspą” i apellem o sojusz przeciw nihilizmowi): aleteia./sex-nuns-and-martyrs-the-relevance-of-religious-freedom/ -3
Relacja z przyznania nagrody Ebenezer Award (obrona symboli chrześcijańskich i żydowskich): bizpacreview/bah-humbug-seattle-equity-manager-tells-workers-holiday-religious-displays-banned-in-their-homes

===================================

MeRdia:

Dykasteria ds. Komunikacji została powołana przez papieża Franciszka w ramach szeroko zakrojonych reform Kurii Rzymskiej. Pod jej nadzorem znajdują się wszystkie watykańskie media, w tym portal Vatican News, dziennik „L’Osservatore Romano” oraz biuro prasowe Stolicy Apostolskiej. Celem dykasterii jest koordynacja i modernizacja przekazu medialnego Watykanu.

Skutki wojny z Iranem oznaczają nowy początek w światowej geopolityce

Opublikowany 2026-06-05 przez Mirosław Dakowski

Skutki wojny z Iranem oznaczają nowy początek w światowej geopolityce.

Alastair Crooke 5 czerwca 2026 r. uncutnews-ch/die-auswirkungen-des-iran-kriegs-markieren-einen-neuanfang-in-der-weltgeopolitik

Alastair Crooke

Pekin może finansować się tanio i niemal bez ograniczeń, co pozwala mu przetrwać najważniejszą amerykańską strategię powstrzymywania Chin.

Wydaje się, że każdy dzień przynosi nowe, zapierające dech w piersiach twierdzenia, że amerykańsko-irańska „umowa” tylko czeka na podpisanie. Jak to często bywa, mediatorzy (Pakistańczycy i Katarczycy) liczą na manipulację obiema stronami, wmawiając jednej, że druga jest bliska porozumienia, mimo że tak nie jest – zwłaszcza w atmosferze skrajnej nieufności. W ten sposób mediatorzy liczą na to, że uda im się doprowadzić do ostatecznego porozumienia. To znana taktyka, która jednak często prowadzi do większego zamieszania i braku zaufania – zamiast do oczekiwanego rozwiązania.

Na tym etapie „plan” składa się tylko z dwóch głównych filarów: „ponownego otwarcia” Cieśniny Ormuz przez Iran (na warunkach Iranu) w zamian za zniesienie blokady morskiej USA oraz – w późniejszym terminie – porozumienia w sprawie rozwiązania problemu rozcieńczania irańskiego uranu wzbogaconego do 60% w zamian za zakończenie sankcji.

Powiedzenie, że diabeł tkwi w szczegółach, byłoby niedopowiedzeniem roku. Iran rozumie, że nagłówki Trumpa o „bliskiej umowie” mają na celu, po pierwsze, utrzymanie wysokiego kursu amerykańskiej giełdy i utrzymanie kontraktów terminowych na ropę znacznie poniżej ceny fizycznej dostawy. Po drugie, mają one na celu ukrycie faktu, że Trump może szukać wiarygodnego sposobu na zakończenie wojny poprzez szybkie, niekompletne porozumienie, które najprawdopodobniej byłoby w dużej mierze zgodne z warunkami Iranu.

Wszystkie inne kwestie – łącznie z kluczowymi szczegółami ewentualnego porozumienia nuklearnego – zostałyby odłożone.

Trump chce wstępnego ustępstwa ze strony Iranu, które będzie mógł przedstawić jako namacalny sukces – i które również zadowoli rynki. Ale Iran nie zamieni swojej przewagi militarnej, strategicznej dominacji, jaką osiągnął w wojnie, ani Cieśniny Ormuz na mgliste zapewnienia mediatorów. Iran nie ufa Stanom Zjednoczonym ani trochę.

Ali Akbar Velayati, starszy doradca irańskiego Najwyższego Przywódcy, zauważa:

Historia pokazuje, że wszyscy, którzy dążyli do hegemonii – od Aleksandra Wielkiego, przez Czyngis-chana, po Trumpa – ostatecznie zginęli w samym sercu starożytnej cywilizacji irańskiej. Tym razem czerwona linia Iranu jest jasna: same dokumenty i podpisy nie dają żadnej gwarancji. Namacalną gwarancją przetrwania jakiegokolwiek porozumienia jest Cieśnina Ormuz.

„Ponieważ geografia nie kłamie i jest ostatecznym sędzią każdej umowy spisanej na papierze”.

Mediatorzy naturalnie desperacko pragną uniknąć kolejnej rundy wojny. Iran jednak domaga się konkretnych szczegółów. To dylemat Trumpa. Chce on szybkiego zwycięstwa, ale sama sugestia rozwodnionego, niekompletnego porozumienia – głównie na warunkach Iranu – ściągnęła na niego gniew proizraelskiej klasy miliarderów (opór był silny), a Izrael (prawdopodobnie zachęcany przez te same kręgi) następnie zniweczył zawieszenie broni Trumpa, rozpoczynając militarny atak na Liban i Gazę, łamiąc tym samym zawieszenie broni jako warunek konieczny jakiegokolwiek porozumienia.

Trump jest pod presją podjęcia działań (każdy ruch potencjalnie pogarsza jego sytuację, strategiczną lub wewnętrzną).

Widzieliśmy tę samą zygzakowatą, improwizowaną niestrategię, doskonale zilustrowaną na kultowych zdjęciach z wizyty Trumpa w Pekinie – Trump improwizował; żadnego przygotowania; szczyt „od podszewki”.

Obraz ten może definiować tę epokę – ikonicznym momentem był prezydent USA sprawiający wrażenie przegranej, podczas gdy prezydent Xi pewnie pokazywał, kto ma kontrolę.

Można by zapytać, dlaczego klasa proizraelska ryzykowałaby ruinę Zachodu ekonomicznymi konsekwencjami długotrwałego zamknięcia Cieśniny Ormuz, co mogłoby być skutkiem ich wściekłego weta wobec proponowanego przez Trumpa „porozumienia”? Być może dlatego, że od czasu kryzysu z 2008 roku i wynikającego z niego strukturalnego transferu bogactwa z realnej gospodarki do sfinansjalizowanej „elity traderów”, „wielkie żydowskie pieniądze” wydają się być odporne na kryzysy gospodarcze. Mogą nawet postrzegać je jako „szansę” (gdy aktywa stają się tanie).

Wpływ Iranu oznacza – jeśli nie jako bezpośrednia przyczyna, to z pewnością jako czynnik wyzwalający – punkt zwrotny w znaczącej reorganizacji globalnej geopolityki. Dla Izraela to zła wiadomość. Obecna narracja izraelska głosi, że brak porozumienia jest lepszy niż złe porozumienie, ponieważ Izrael może powrócić do wojny z Iranem w każdej chwili za rok lub dwa.

Oczywiście, nikt w to nie wierzy. Izrael nie może prowadzić wojny z Iranem bez pełnego wsparcia USA. A Ameryka jutra prawdopodobnie będzie miała inne relacje z Izraelem niż dzisiaj.

Nahum Barnea napisał w Yediot Aharonot:

„My [Izrael] pogrążamy się w niekończącej się wojnie na trzech, a może czterech frontach, utrzymując terytoria, które do nas nie należą, z żołnierzami, których nie mamy, w krwawej wojnie z wrogami, których nie jesteśmy w stanie odstraszyć – a to wszystko bez zapewnienia naszym obywatelom prawdziwego bezpieczeństwa. Izrael musi wyrwać się z irańskiej pułapki. [Ale] Netanjahu jest ostatnią osobą, która ma możliwość, by nas z niej uwolnić”.

Rosja również się zmienia (częściowo pod wpływem Iranu). Jej strategiczna cierpliwość się wyczerpała, a niedawny śmiertelny atak ukraińskiego drona na akademik w rosyjskim mieście Starobielsk, w którym zginęło co najmniej 21 osób, głównie dziewczyny i młode kobiety, został w Moskwie nazwany „kroplą goryczy”. Rosyjska opinia publiczna jest słusznie oburzona.

Moskwa obwinia stolice europejskie i Kijów za niedawne ukraińskie ataki dronów i rakiet głęboko na terytorium Rosji, przeprowadzone z wykorzystaniem przestrzeni powietrznej NATO w celu ominięcia rosyjskiej obrony powietrznej. Co więcej, Rosja oficjalnie poinformowała Waszyngton (w rozmowie telefonicznej z Marco Rubio w Indiach), że również obciąża stolice europejskie i Kijów odpowiedzialnością za upadek porozumienia Anchorage Framework.

Rosja oświadczyła, że zamierza pozbawić Ukrainę możliwości przeprowadzania dalszych ataków oraz wyeliminować ośrodki decyzyjne, które planują i kierują atakami na Rosjan – nawet jeśli oznacza to śmierć personelu amerykańskiego i europejskiego. 15 kwietnia rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało listy zawierające nazwy i adresy ponad 20 europejskich firm i spółek joint venture, które rzekomo dostarczały Ukrainie drony i podzespoły. Wysocy rangą rosyjscy urzędnicy, w tym wiceprzewodniczący Rady Bezpieczeństwa Dmitrij Miedwiediew, jednoznacznie określili te podmioty jako „potencjalne cele” rosyjskich sił zbrojnych.

Europa została ostrzeżona.

Po raz kolejny wydaje się, że szczyty Trump-Xi i Putin-Xi w Pekinie zwiastują przejście do trudniejszej ery geopolitycznej.

Wydaje się, że te dwa szczyty skłoniły Chiny do porzucenia dotychczasowej powściągliwości, aby przeciwdziałać amerykańskim próbom rozszerzenia wykorzystania dolara kosztem juana. „Główna strategia” Departamentu Skarbu USA polega na ograniczeniu przewagi konkurencyjnej Chin poprzez zwiększenie kosztów kapitału i energii. Początkowo Stany Zjednoczone próbowały tego za pomocą ceł, ale bezskutecznie, a następnie podjęły próby podniesienia kosztów dostaw energii do Chin poprzez blokady (wobec Iranu i Wenezueli).

Ale jeśli Trump chce kompleksowego konfliktu handlowego, Chiny wydają się teraz gotowe – koniec z „miłym panem”.

Chiny nie odpowiadają sankcjami ani rakietami, ale mówiąc precyzyjniej: wywierają presję na gospodarkę USA, ograniczając przepływ kapitału do strefy dolara.

Ustawy US Genius Act i Clarity Act mają na celu odciągnięcie inwestorów od walut lokalnych na rzecz kryptowalut opartych na dolarze i zabezpieczonych obligacjami skarbowymi USA. Zwiększyłoby to popyt na dolary i stworzyło nowy popyt na amerykańskie obligacje.

Krótko mówiąc: Stany Zjednoczone chcą przyciągnąć na swoje rynki jak najwięcej kapitału zagranicznego za pośrednictwem kryptowalut – jako substytutu słabnącego petrodolara.

Chiny odpowiadają, ograniczając przepływ chińskiego kapitału na rynki amerykańskie. Władze ścigają brokerów w Hongkongu. Chińskie oszczędności – największe na świecie – nie będą już dostępne.

Po drugie, Chiny otworzą nowe centrum handlu złotem w Hongkongu. To wzmocni juana i umożliwi handel ropą naftową w zamian za złoto.

Po trzecie, Euroclear planuje przyjąć chińskie obligacje jako zabezpieczenie.

Sean Foo wyjaśnia:

„Jeśli Euroclear zaakceptuje chińskie obligacje, będą one traktowane jak gotówka i staną się częścią globalnej infrastruktury finansowej”.

„Chiny mają ponad 50 bilionów dolarów depozytów bankowych – więcej niż UE, USA i Japonia razem wzięte. To tworzy stabilny popyt krajowy na obligacje”.

Podsumowując: wraz ze wzrostem napływu kapitału do chińskich obligacji, koszty finansowania Chin pozostają niskie. Pekin może zatem finansować się tanio i niemal bez ograniczeń – i w ten sposób przetrwać amerykańską strategię powstrzymywania Chin.

Źródło: Iran był efektem resetu światowej geopolityki

„Dlaczego Pani zabrała płeć mojej córce?” Redaktor Jankowski ostro o nowomowie Rzecznik Praw Dziecka

Opublikowany 2026-06-05 przez Mirosław Dakowski

„Dlaczego Pani zabrała płeć mojej córce?” Redaktor Jankowski ostro o nowomowie Rzecznik Praw Dziecka

5 czerwca 2026 pch24/dlaczego-pani-zabrala-plec-mojej-corce-ostro-o-nowomowie-rzecznik-praw-dziecka

Rzecznik Praw Dziecka nie ma dobrej prasy. Jej ideologiczny bełkot w sprawie rzekomo nagannej praktyki nagradzania uczniów darmowymi lodami za świadectwa z paskiem ma swoją kolejną odsłonę. Okazuje się bowiem, że na radości z darmowych lodów nie koniec, bo minister „odebrała” też dzieciom… płeć.

Mocne słowa krytyki padły na antenie Polsat News z ust red. Grzegorza Jankowskiego po interwencji Rzecznik Praw Dziecka w pszczyńskiej lodziarni. Urzędniczce nie spodobała się kultywowana tam od 25 lat tradycja nagradzania wzorowych uczniów darmową porcją lodów.

Sprawa ma jednak też inna odsłonę. Otóż w oficjalnym piśmie skierowanym do przedsiębiorcy, Monika Horna-Cieślak zaapelowała m.in. o rozważenie odstąpienia od tego typu praktyk handlowych, bądź podjęcie działań promujących równość w taki sposób, aby w tym szczególnym czasie, jakim jest zakończenie roku szkolnego, docenić każdą młodą osobę uczniowską na równi…

Tego było za wiele. Red. Jankowski nie skrywał oburzenia i postanowił publicznie oznajmić co myśli o działaniach RPD: „Pani Rzecznik, czy Pani nazwała moją córkę, która ma niecałe 16 lat i jest uczniem w tej chwili, osobą uczniowską? Czy Pani nazwała moją córkę i miliony dzieci w Polsce w tej chwili, które są uczniami, osobami uczniowskimi? Dlaczego Pani zabrała płeć mojej córce? Kto Pani dał do tego prawo? (…) Niech Pani się odczepi od mojej córki i od dzieci. Tak Pani powiem, Pani rzecznik. Pani nie powinna być rzeczniczką. Szkoda każdej złotówki z moich podatków na Panią, na Pani urząd. Moja córka nie jest żadną osobą uczniowską. Rozumie to Pani? – oznajmił.

Skandal w Wielkiej Brytanii pogłębia się – Skucie umierającego białego chłopaka było w porządku

Opublikowany 2026-06-05 przez Mirosław Dakowski

Skandal w Wielkiej Brytanii pogłębia się – Kontrola działań policjantów wskazuje, że skucie umierającego białego chłopaka było w porządku

5/06/2026 zmianynaziemi/skandal-w-wielkiej-brytanii-poglebia-sie-kontrola-dzialan-policjantow

Źródło: AI Generated

W czerwcu 2026 roku Wielka Brytania otrzymała kolejny dowód na to, jak głęboko ideologia tożsamościowa przeżarła instytucje państwa. Independent Office for Police Conduct (IOPC) – rzekomo niezależny watchdog nadzorujący policję – po kilku miesiącach śledztwa stwierdził, że funkcjonariusze Hampshire, którzy skuli kajdankami umierającego 18-latka Henry’ego Nowaka, nie zrobili nic złego. Na obecnym etapie nie znaleziono dowodów na misconduct. Oficerowie są traktowani wyłącznie jako świadkowie, a nie podejrzani. To nie jest zwykły biurokratyczny unik. To jawny skandal, który obnaża totalitaryzm tożsamościowy rządzący dzisiejszą Wielką Brytanią.

Przypomnijmy fakty. 3 grudnia 2025 roku w Southampton Henry Nowak został dźgnięty pięć razy nożem przez Vickruma Digwę. Leżał na chodniku, krwawił, powtarzał co najmniej dziewięć razy: Zostałem dźgnięty, Nie mogę oddychać. Morderca skłamał policji, że to Nowak go zaatakował rasistowsko i szarpał za turban. Funkcjonariusze uwierzyli kłamcy. Zamiast udzielić pierwszej pomocy – skuili umierającego chłopaka, ciągnęli go po ziemi, ignorowali jego błagania. Jeden z nich powiedział: Nie sądzę, żebyś był ranny, kolego. Henry stracił przytomność skuty kajdankami. Nagrania z kamer nasobnych są tak wstrząsające, że nawet Keir Starmer przyznał, iż wywołały u niego mdłości.

A IOPC? Po miesiącach analizowania materiału dowodowego, w tym pełnych nagrań, dochodzi do wniosku: wszystko w porządku. Żadnego misconduct. Żadnej odpowiedzialności. Tylko kontynuujemy śledztwo i prosimy o zaprzestanie spekulacji. To nie jest błąd oceny. To systematyczna ochrona mechanizmu, w którym obawa przed oskarżeniem o rasizm paraliżuje podstawowe ludzkie reakcje. Policja wolała chronić potencjalną narrację o ofierze rasizmu niż ratować białego Brytyjczyka leżącego we własnej krwi.

Ten werdykt jest kulminacją wieloletniego indoktrynowania. Szkolenia DEI, Race Action Plans, wytyczne National Police Chiefs’ Council – wszystko to wpaja funkcjonariuszom, że białe przywileje i systemowy rasizm to największe zagrożenia. W efekcie zwykły zdrowy rozsądek ustępuje miejsca ideologicznej checklistcie. Ofiara staje się podejrzanym, bo pasuje do narracji o agresywnym białym mężczyźnie. Kłamca-morderca zyskuje automatyczną ochronę, bo reprezentuje chronioną mniejszość. To nie jest antyrasizm. To rasizm antybiały w czystej, instytucjonalnej formie – system, w którym życie białego obywatela jest de facto mniej warte.

IOPC nie działa w próżni. To element szerszego totalitaryzmu tożsamościowego, który opanował Wielką Brytanię. Państwo, które karze za niepoprawne tweety, monitoruje mowę nienawiści i cenzuruje debatę o masowej imigracji oraz przestępczości nożowej, jednocześnie broni swoich funkcjonariuszy, gdy ci ignorują umierającego nastolatka. Two-tier policing przestało być teorią – stało się oficjalną praktyką. Kiedy białego chłopaka dźga nożem osoba z mniejszości etnicznej, a policja skupia się na fałszywym oskarżeniu o rasizm, państwo jasno pokazuje hierarchię: pewne narracje są święte, pewne życia drugorzędne.

Skandal IOPC uderza w fundamenty zaufania do państwa. Rodzina Nowaka, która z godnością prosi o unikanie nienawiści, zasługuje na prawdę, a nie na biurokratyczne mydlenie oczu. Tymczasem watchdog, zamiast bezkompromisowo zbadać, jak szkolenia antyrasistowskie wpłynęły na decyzję o kajdankach, de facto rozgrzesza system. Brak dowodów na misconduct po nagraniach, na których umierający powtarza I can’t breathe, brzmi jak kpina. To ten sam mechanizm, który przez lata chronił grooming gangs w Rotherham – obawa przed rasizmem ważniejsza niż bezpieczeństwo zwykłych Brytyjczyków.

Ten przypadek pokazuje kryzys legitymacji brytyjskiego państwa. Totalitaryzm nie musi mieć obozów ani tajnej policji. Wystarczy armia biurokratów, trenerów DEI i niezależnych watchdogów, którzy pilnują, by ideologia nigdy nie poniosła porażki. Kiedy policjant widzi krew, ale widzi przede wszystkim incydent rasistowski, który może zniszczyć mu karierę – to znak, że państwo stało się narzędziem inżynierii społecznej, a nie służby obywatelskiej.

Werdykt IOPC nie zamyka sprawy – on ją pogłębia. Pokazuje, że system jest gotów poświęcić prawdę i sprawiedliwość, byle chronić narrację o uprzywilejowanych białych i ofiarach systemowego rasizmu. Henry Nowak nie zmarł tylko od noża Digwy. Zmarł w państwie, które uznało jego życie i jego cierpienie za mniej istotne niż ideologiczny dogmat.

Czas na rozliczenie nie tylko pojedynczych oficerów, ale całego mechanizmu: szkoleń, wytycznych, kultury strachu przed rasizmem. Inaczej takie tragedie będą się powtarzać – nie z powodu braku kompetencji, lecz z powodu celowej, totalitarnej ślepoty na rzeczywistość. Brytyjczycy zasługują na państwo, w którym każdy obywatel, niezależnie od koloru skóry, jest traktowany równo. Na razie mają system, który udowadnia coś przeciwnego i broni go za wszelką cenę.

Źródła:

https://zero.pl/news/protesty-i-zamieszki-w-anglii-po-zab…

https://deon.pl/swiat/wiadomosci-ze-swiata/policja-zakula…

https://www.rmf24.pl/fakty/swiat/news-obrzucili-policjant…

https://wnet.fm/2026/06/01/polak-zamordowany-nozem-przez-…

https://zmianynaziemi.pl/wiadomosc/w-wielkiej-brytanii-si…

Jak zabijają na Zaspie?

Opublikowany 2026-06-05 przez Mirosław Dakowski

Cyfrowy dowód osobisty

Opublikowany 2026-06-04 przez Mirosław Dakowski

Cyfrowy dowód osobisty

Marek Wojcik 04.06 2026 r. world-scam/cyfrowy-dowod-osobisty

Kto kontroluje przepływy pieniędzy, ma największą z możliwych władzę. Jedyną z możliwych dzisiaj drśg do uzyskania takiej kontroli jest cyfryzacja. Niezbędne do cyfrowej kontroli wszelkich transakcji, jest bezbłędna identyfikacja osób, które te transakcje wykonują. W Europie wprowadzono już w wielu krajach systemy cyfrowego dowodu tożsamości.

Albania: e-Albania – służy do załatwiania spraw urzędowych, odbierania dokumentów cyfrowych oraz dostępu do usług publicznych i medycznych;
Austria: ID Austria – cyfrowy dowód tożsamości zintegrowany z rządowym portalem oesterreich.gv.at;
Białoruś: Е-Паслуга – stworzona przez Narodowe Centrum Usług Elektronicznych (NCES) i pełni funkcję „państwa w smartfonie”;
Belgia: Itsme – powszechnie używana, prywatna aplikacja autoryzowana przez państwo, będąca standardem do identyfikacji cyfrowej w kraju;
Chorwacja: mGrađani – pozwala na załatwianie spraw urzędowych, odbieranie korespondencji czy dostęp do dokumentów bezpośrednio w smartfonie;
Czechy: eDoklady – czeska aplikacja rządowa umożliwiająca wylegitymowanie się cyfrowym dowodem osobistym;
Dania: MitID – cyfrowy dowód i klucz tożsamości używany zarówno w usługach administracji publicznej, jak i w bankowości czy u prywatnych dostawców;
Estonia: mRiik – oficjalna rządowa aplikacja mobilna, która pozwala na przechowywanie dokumentów tożsamości w telefonie oraz korzystanie z usług cyfrowego państwa;
Finlandia: Suomi.fi – zapewnia ona dostęp do fińskiej cyfrowej tożsamości oraz usług administracyjnych;
Francja: France Identité – oficjalna rządowa aplikacja służąca do potwierdzania tożsamości i przechowywania cyfrowego dowodu osobistego;
Grecja: Gov.gr Wallet – działa w ramach rządowego portalu gov.gr i służy do przechowywania cyfrowych dokumentów, takich jak dowód osobisty czy prawo jazdy;
Hiszpania: MiDNI – system pozwalający na przechowywanie cyfrowego dowodu osobistego i zarządzanie tożsamością w smartfonie;
Holandia: DigiD – rządowa aplikacja do logowania i załatwiania spraw urzędowych online:
Litwa: LT ID – służy do podpisywania dokumentów i potwierdzania tożsamości w przestrzeni elektronicznej;
Łotwa: eParaksts mobile – służy do potwierdzania tożsamości, logowania do e-usług oraz cyfrowego podpisywania dokumentów;
Macedonia Północna: m.Uslugi – rządowa „superaplikacja”, która pozwala przechowywać najważniejsze dokumenty cyfrowe (w tym dowód osobisty i prawo jazdy) bezpośrednio w smartfonie;
Niemcy: AusweisAppBund – oficjalna niemiecka aplikacja do obsługi cyfrowej tożsamości powiązana z funkcją eID dowodu osobistego;
Norwegia: BankID – pozwala na wygenerowanie oficjalnego dokumentu i kodu QR;
Polska: mObywatel – oficjalna rządowa aplikacja mobilna i serwis internetowy, które pełnią funkcję cyfrowego portfela na dokumenty oraz centrum usług publicznych;
Rumunia: ROeID – cyfrowy portfel tożsamości, umożliwiający bezpieczne logowanie się do cyfrowych usług publicznych, potwierdzanie swojej tożsamości, a także cyfrowe podpisywanie dokumentów;
Serbia: ConsentID – obsługa bezpiecznego potwierdzania tożsamości działa w ramach serbskiego systemu e-administracji;
Słowacja: Slovensko v mobile – służy do załatwiania spraw urzędowych, szybkiej autoryzacji oraz bezpiecznego logowania się do centralnego portalu administracji publicznej slovensko.sk za pomocą tzw. mobileID;
Słowenia: eOsebna – zarządza cyfrową tożsamością i przechowywuje wirtualnyo dowód osobisty;
Szwajcaria: swiyu – cyfrowy portfel służący do bezpiecznego przechowywania urzędowych dokumentów, w tym oficjalnej państwowej tożsamości elektronicznej e-ID;
Szwecja: BankID – standard cyfrowego dowodu tożsamości obsługiwany przez konsorcjum banków;
Ukraina: Diia – umożliwia przechowywanie cyfrowych dokumentów tożsamości, załatwianie spraw urzędowych oraz dostęp do usług cyfrowych;
Węgry: DÁP – rządowy program i aplikacja, która pełni funkcję cyfrowego portfela na dokumenty oraz bramki do e-administracji;
Włochy: l’app dei servizi pubblic – oficjalna rządowa aplikacja rozwijana przez spółkę PagoPA, która stanowi cyfrowy punkt kontaktowy pomiędzy obywatelem a administracją publiczną.

Lista jest niepełna. Ze względu na przejrzystość pominąłem na niej mniejsze państewka jak Andora, Liechtenstein, Luksemburg czy Watykan.

Te aplikacje komórkowe do identyfikacji są bardzo wygodną alternatywą do jeżdżenia po urzędach i okazywania dowodu tożsamości. Można to zrobić w większości przypadków przy pomocy telefonu komórkowego.

Wykorzystanie elektronicznego dowodu tożsamości (eID) w UE jest zróżnicowane – 52% obywateli korzysta z niego w celu uzyskania dostępu do usług, przy czym odsetek ten waha się od ponad 90% w Danii, Finlandii, Holandii, Szwecji i Estonii do 15% lub mniej w Niemczech, na Słowacji, w Bułgarii i Rumunii. Raport Eurostatu oparty na danych z marca 2026 r.

Tak wygląda aktualna sytuacja w upadającej gospodarczo i politycznie Europie. Kiedy porównamy sytuację Europy z upadającym po drugiej stronie Atlantyku imperium, wyłania się podobny obraz. Jak z postępem cyfryzacji radzi sobie Donald Trump dowiemy się z artykułu opublikowanego 23 maja 2026 r. na thewinepress.substack.com: Cyfrowy dowód osobisty. Źródło.

Prezydent Donald Trump podpisał w tym tygodniu dwa rozporządzenia wykonawcze, które rzadko spotykały się z zainteresowaniem, ale mimo to są kluczowe dla ambicji obecnej administracji, by „zmodernizować” amerykański system finansowy. Rozporządzenia te mają na celu dodanie kolejnych protokołów biometrycznych do systemu bankowego w celu potwierdzenia tożsamości, a jednocześnie ułatwienie Rezerwie Federalnej współpracy z firmami fintechowymi w celu bezpośredniego rozliczania i rozrachunku płatności w systemie Rezerwy Federalnej, znanym również jako „konto główne o niskim ryzyku”.

2026: Rok cyfrowego identyfikatora. Final Countdown (Ostateczne odliczanie):

STYCZEŃ 2026 Rozpoczęcie wdrażania na skalę krajową. Aplikacje portfela UE zyskują na popularności.
LUTY 2026 Banki rozpoczynają obowiązkowe łączenie kont z identyfikatorem cyfrowym.
MARZEC 2026 Duże platformy (Amazon, Facebook itp.) muszą oferować identyfikator cyfrowy jako opcję logowania.
KWIECIEŃ 2026 Wdrożenie cyfrowego prawa jazdy. Dokumenty fizyczne tracą na znaczeniu.
MAJ 2026 Cyfrowa infrastruktura euro zostanie wdrożona w portfelach (przygotowania do uruchomienia).
CZERWIEC 2026 Sprawy urzędowe będą coraz częściej załatwiane wyłącznie cyfrowo. Bez identyfikatora nie będzie już można składać wniosków online.
LIPIEC 2026 Uznanie transgraniczne: identyfikator staje się standardowym dokumentem podróży w UE.
SIERPIEŃ 2026 Dostosowanie warunków ogólnych dostawców usług komórkowych i energetycznych do identyfikacji cyfrowej.
WRZESIEŃ 2026 Uruchomienie interfejsów do „płatności programowalnych” dla przedsiębiorstw.
PAŹDZIERNIK 2026 Zakończenie obowiązkowego wdrożenia we wszystkich państwach członkowskich UE.
LISTOPAD 2026 Ostateczne testy centralnego rejestru majątkowego UE (porównanie danych).
GRUDZIEŃ 2026 Termin: Cyfrowy identyfikator jest de facto obowiązkowy, aby uzyskać dostęp do cyfrowego życia.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Ekonomia utrapienia

Opublikowany 2026-06-04 przez Mirosław Dakowski

Ekonomia utrapienia

Date: 4 giugno 2026Author: Uczta Baltazara babylonianempire/ekonomia-utrapienia

Pierwszym sygnałem było to, że nikt nie miał czasu, choć tak naprawdę, ludzie nie wiedzieli, na co go potrzebują.

Martín zdał sobie z tego sprawę we wtorek w banku. Przyszedł jedynie po to, by odblokować kartę. Pracownica w recepcji poprosiła go, aby wziął numerek z ekranu dotykowego. Terminal poprosił go o aktualizację danych. Aby je zaktualizować, musiał potwierdzić kod otrzymany SMS-em. Wiadomość przyszła po siedmiu minutach. Kiedy wreszcie pojawił się numer, na ekranie wyświetliło się:

– „Proszę udać się do strefy samoobsługowej”.

W strefie samoobsługowej inna pracownica wyjaśniła mu, że sprawę trzeba załatwić przez aplikację banku.

– Więc po co tutaj przyszedłem? – zapytał Martín.

Kobieta rozłożyła ramiona; była zmęczona.

– Bo jeśli pan tu najpierw nie przyjdzie, aplikacja nie aktywuje panu tej opcji.

Martín rozejrzał się wokół. Wszyscy wyglądali na wykończonych. Ale nie zmęczonych pracą: wykończonych przedzieraniem się przez niepotrzebne mechanizmy.

Uciążliwość stała się nieodłączną częścią życia.

Nie stało się to nagle. Pojawiła się powoli, pod pozorem modernizacji.

Firmy odkryły, że bardziej opłaca się przerzucić wysiłek na klienta. Banki zlikwidowały pracowników i zastąpiły ich automatycznymi menu. Linie lotnicze zmieniły pasażera we własnego urzędnika administracyjnego. Supermarkety doprowadziły do tego, że każdy sam skanuje swoje produkty, pakuje zakupy i sam rozwiązuje błędy systemu.

Nazwali to efektywnością.

Martín zaczął jednak podejrzewać coś innego: ta uciążliwość nie była wadą systemu. To był sam system.

Każda minuta stracona na cyfrowych procedurach oznaczała mniej pracowników, niższe płace i większą rentowność. Każda niemożliwa do załatwienia sprawa zmuszała konsumenta do wykonywania darmowej pracy dla korporacji, które przedstawiały się jako innowacyjne.

Dekadencja nie wyglądała tak, jak ją opisują podręczniki historii. Nie było płonących budynków ani przewracających się posągów.

Zachód gnił w drobnych, codziennych upokorzeniach.

Dzwonienie do firmy i niemożność rozmowy z żywym człowiekiem.

Akceptowanie nieczytelnych warunków, by móc używać “inteligentnej” lampy.

Oglądanie reklam na ekranie zamontowanym przy dystrybutorze paliwa.

Słuchanie piskliwej muzyki, podczas gdy maszyna powtarzała:

– „Pański czas jest dla nas bardzo ważny”.

Martín pracował w firmie konsultingowej zajmującej się logistyką. Jego zadanie polegało na optymalizowaniu „tarć operacyjnych”. Tak to nazywali.

Pewnego ranka uczestniczył w spotkaniu, podczas którego dyrektor z dumą pokazał kilka wykresów.

– Ograniczyliśmy indywidualną obsługę o trzydzieści procent.

Brawa.

– Co więcej, zwiększyliśmy szybkość rozpatrywania reklamacji. Użytkownik rezygnuje wcześniej, a to obniża koszty.

Kolejne brawa.

Nikt nie wyglądał na zaskoczonego.

Bo nikt już nie liczył na to, że będzie mu się dobrze żyło. Współczesnym celem nie było dążenie do dobrobytu. Chodziło po prostu o to, by przetrwać do piątku bez załamania emocjonalnego.

Martín zaczął obserwować ludzi w pociągu.

Wszyscy byli poirytowani, ale zbyt zmęczeni, by przekuć tę irytację w działanie polityczne. Cała energia społeczna pochłaniana była przez password’y, aktualizacje, automatyczne połączenia i niedorzeczne zadania.

I tym właśnie był prawdziwy cel owej uciążliwości: uniemożliwić ludziom zachowanie wystarczającej jasności umysłu, by byli w stanie zakwestionować system.

Pewnego wieczoru odwiedził swojego ojca, emeryta, który wciąż przechowywał faktury w segregatorach.

– Kiedyś sprawy były wolniejsze – powiedział starzec – ale prostsze. Teraz wszystko jest szybkie i wszystko trwa wieczność.

Martín roześmiał się.

To było właśnie to.

Technologia przyspieszyła procesy produkcyjne, ale codzienne życie stało się nie do zniesienia. Wyglądało to tak, jakby cała cywilizacja miała na celu wysysanie uwagi, cierpliwości i energii z milionów ludzi, aż do pozostawienia ich całkowicie pustymi.

Ekonomia utrapienia nie wytwarzała przedmiotów. Wytwarzała wyczerpanie.

A im bardziej społeczeństwo było wyczerpane, tym mniejsza była jego zdolność do wyobrażania sobie jakichkolwiek alternatyw.

Kilka tygodni później Martín złożył wypowiedzenie.

Nie z powodu heroicznego buntu.

Po prostu dlatego, że pewnego dnia spędził czterdzieści minut, próbując anulować subskrypcję online i nagle poczuł, że cała ta epoka zawierała się właśnie w tym.

Była to cywilizacja niezdolna do zaoferowania wielkości, piękna ani przyszłości, ale doskonale potrafiąca projektować interfejsy tak, aby uniemożliwić ci opuszczenie jej.

Tamtego wieczoru spacerował po centrum miasta bez telefonu.

Widział restauracje pełne ludzi wpatrujących się w ekrany.

Widział wyczerpanych dostawców dostarczających jedzenie do mieszkań, w których nikt nie gotował.

Widział biura oświetlone o północy, gdzie wykonywano prace, które prawdopodobnie nie miały żadnej racji bytu.

I zrozumiał, że zapaść Zachodu nie wyglądała jak upadek.

Była raczej czymś w rodzaju permanentnej irytacji.

Społeczeństwem zbyt wygodnym, by zbuntować się i zbyt nędznym, by zaznać spokoju.

INFO: https://comedonchisciotte.org/leconomia-del-fastidio/

babylonianempire/korporacje-o-amerykanskiej-drodze-do-neo-feudalizmu

Potwierdzono — Donald Trump uważa, że Iran ma bombę jądrową

Opublikowany 2026-06-04 przez Mirosław Dakowski

Potwierdzono — Donald Trump uważa, że Iran ma bombę

4 czerwca 2026 r.przez Larry C. Johnson

Nie, nie otrzymałem dostępu do danych NSA Sigint, ale potwierdziłem, że rozmowa telefoniczna w zeszłym tygodniu między prezydentem Iranu Pezeshkianem a premierem Pakistanu Shariffem odbyła się przez niezabezpieczoną linię. Zostałem wiarygodnie poinformowany, że Irańczycy i Pakistańczycy zrobili to celowo – tzn. liczyli na to, że Amerykanie i Izraelczycy będą podsłuchiwać. Kluczowy fragment rozmowy między Pezeshkianem a Shariffem brzmiał następująco:

Prezydent Masoud Pezeshkian przedstawił formalnie ustrukturyzowane, trzyetapowe ultimatum strategiczne na wypadek kontynuacji ataków USA:

1. Natychmiastowe wycofanie się z trwających rozmów pokojowych na temat broni nuklearnej.2. Całkowite porzucenie potencjalnych ram Traktatu Nuklearnego.3. Detonacja ładunku nuklearnego na terytorium Iranu – dokonana nie jako broń wojenna, ale jako niezaprzeczalny dowód suwerenności i ostatecznej kontroli nad drabiną eskalacji.

Kiedy Marco Rubio został wezwany około godziny później przez ministra spraw zagranicznych Pakistanu, Ishaqa Dara, i otrzymał tę samą wiadomość, Biały Dom wiedział, że informacja jest prawdziwa. Chociaż amerykański wywiad prawdopodobnie nie może potwierdzić, że Iran rzeczywiście posiada działającą broń jądrową, Pakistańczycy wierzą, że Irańczycy ją posiadają. Przechwycona rozmowa Pezeshkiana z Shariffem, a następnie rozmowa Rubia z Ishaqiem Darem, przekonały Trumpa i jego doradców, że Iran nie rzuca pustych gróźb.

Teraz wiemy, dlaczego nastąpiła drastyczna zmiana w retoryce Trumpa wobec Iranu… Cholera, zbagatelizował wczorajszy incydent rakietowy w Zatoce Perskiej, w wyniku którego międzynarodowe lotnisko w Kuwejcie stanęło w płomieniach od zbłąkanego pocisku Patriot PAC3.

Pepe i ja mieliśmy niezłe lanie od sceptyków po tym, jak poinformowaliśmy o pakistańskim twierdzeniu, że Iran grozi zdetonowaniem ładunku nuklearnego na terytorium Iranu, jeśli Stany Zjednoczone będą kontynuować ataki i nie powstrzymają ataków Izraela na Bejrut. Ale to nie my jesteśmy tymi, którzy żywią się wroną i nie wycierają jajek z twarzy. Robert Barnes, były prawnik Trumpa, w środowym podcaście z Mario Nawfalem powiedział, że potwierdził ze swoim źródłem w Białym Domu, że nasze informacje są poprawne.

Pakistan nadal odgrywa kluczową rolę w negocjacjach między Teheranem a Waszyngtonem i chce sprowadzić Donalda Trumpa do Islamabadu na spotkanie z prezydentem Iranu Pezeshkianem, gdzie miałoby zostać podpisane porozumienie pokojowe kończące wojnę z Iranem. Jeśli to się stanie, internet może się załamać. Pakistan nie robi tego sam… Ma pełne poparcie Chin i Rosji, a Chiny odgrywają w tym główną rolę.

Pakistan wciąż musi pokonać pewne przeszkody, jeśli chce skłonić Trumpa i Pezeshkiana do negocjacji… Największą z nich jest Izrael. Czy Trump zmusi Izrael do wycofania się z Libanu? Chociaż Biały Dom ogłosił dziś z wielką pompą, że Liban i Izrael zawarły porozumienie pokojowe, ujawnione szczegóły są nie do przyjęcia dla Hezbollahu. Hezbollah nie zaprzestanie ostrzału północnego Izraela, dopóki Siły Obronne Izraela nie wycofają się z południowego Libanu. Podobno libańsko-izraelskie porozumienie stanowi, że Hezbollah nie może posiadać żadnych sił na południe od rzeki Litani… Jak napisałem powyżej, jest to nie do przyjęcia i stanowi dla Hezbollahu przeszkodę.

Jeśli sytuacja w Libanie zostanie rozwiązana, myślę, że jest wysoce prawdopodobne, że Trump osiągnie porozumienie z Iranem, które wyeliminuje groźbę użycia przez ten kraj broni jądrowej. Takie porozumienie będzie jednak musiało mieć pewne uzasadnienie, na przykład zostać ratyfikowane przez Kongres USA i poparte gwarancjami bezpieczeństwa ze strony Rosji i Chin. W najbliższych dniach usłyszymy więcej optymistycznych deklaracji Trumpa o rychłym zawarciu porozumienia. Należy jednak pamiętać, że wciąż pozostaje kilka bardzo skomplikowanych kwestii technicznych do rozwiązania.

Mario znów mnie namówił, żeby omówić reakcję administracji Trumpa na groźbę zdetonowania bomby atomowej przez Iran:

TRUMP OSTRZEGAŁ, ŻE IRAN POSIADA BRONIĘ NUKLEARNĄ – z byłym CIA Larrym Johnsonem

Rozmawiałem również z Edmundem DeMarche z Trends Journal na ten sam temat:

Czy Iran poinformował administrację Trumpa, że posiada broń jądrową?

Sędzia Napolitano przesłuchał Pepe, a kilka godzin później zrobił to samo ze mną. Pepe i ja opowiadamy tę samą historię:

Larry Johnson: Czy Iran ma bombę? Część 2

Powiązania Kushnera z Rothschildem i pośrednictwo w projekcie wartym miliard dolarów wywołują masowe protesty w Albanii

Opublikowany 2026-06-04 przez Mirosław Dakowski

YouTube

Powiązania Kushnera z Rothschildem i pośrednictwo w projekcie wartym miliard dolarów wywołują masowe protesty w Albanii (wideo)

uncut-news.ch 4 czerwca 2026 r.

Albania buntuje się przeciwko wartemu miliardy dolarów projektowi Kushnera: Jak śródziemnomorska wyspa stała się symbolem wyprzedaży kraju

Tysiące Albańczyków wyszło w tym tygodniu na ulice Tirany, aby zaprotestować przeciwko wartemu miliardy dolarów projektowi luksusowego kurortu, powiązanemu z firmą inwestycyjną Jareda Kushnera, Affinity Partners. Demonstranci oskarżają rząd o wyprzedanie jednego z ostatnich dziewiczych obszarów przybrzeżnych kraju międzynarodowym inwestorom i globalnym elitom. Protesty są skierowane nie tylko przeciwko samej inwestycji, ale także przeciwko sieciom władzy politycznej, kapitałowi finansowemu i wpływom międzynarodowym, które rzekomo za nią stoją .

Szczególnie kontrowersyjne jest oświadczenie samego Jareda Kushnera. W wywiadzie opisał, jak narodził się pomysł na projekt. Według niego, przebywał na jachcie swojego przyjaciela Nata Rothschilda na Morzu Śródziemnym. Podczas tych wakacji pokazano mu wyspę. Dodał również, że spotkanie z albańskim premierem Edim Ramą odbyło się później na pokładzie łodzi Rothschilda.

https://t.me/uncutnews_schlagzeilen/5850

Nadaje to sprawie dodatkowy wymiar polityczny. Krytycy widzą w tym przykład tego, jak wielomiliardowe projekty inwestycyjne nie powstają w toku debaty publicznej, lecz są przygotowywane w ekskluzywnych kręgach polityki, finansów i zamożnych rodzin.

Wyspa dla superbogatych

Skupiamy się na wyspie Sazan u wybrzeży Albanii, a także na innym odcinku wybrzeża w pobliżu chronionej laguny Vjosa Narta. W tym regionie planowane są luksusowe wille, hotele, ośrodki wypoczynkowe i marina. Inwestycja szacowana jest na kilka miliardów euro. Projekt jest wspierany przez rząd premiera Albanii Ediego Ramy, który postrzega go jako szansę na ugruntowanie pozycji Albanii jako atrakcyjnego celu turystycznego.

Dla wielu Albańczyków sprawa ta jest jednak czymś więcej niż tylko projektem turystycznym. Postrzegają ją jako próbę przekształcenia publicznego dziedzictwa przyrodniczego w ekskluzywne miejsce wypoczynku dla miliarderów, polityków i globalnych elit.

Protestujący nieśli transparenty z hasłami takimi jak „Albania nie jest na sprzedaż” i „Nie chcę Albanii takiej jak Dubaj”. Organizacje ekologiczne ostrzegają, że w dużej mierze dziewiczy krajobraz wybrzeża z flamingami, żółwiami morskimi i chronionymi terenami podmokłymi może zostać trwale zniszczony. https://t.me/uncutnews_schlagzeilen/5850?embed=1

Połączenie Rothschildów

Wzmianka o Nacie Rothschildzie przyciąga dodatkową uwagę. Rodzina Rothschildów od pokoleń jest jedną z najbardziej wpływowych dynastii finansowych na świecie i słynie z powiązań z bankami, firmami surowcowymi, firmami inwestycyjnymi i decydentami politycznymi.

Chociaż nie ma na razie dowodów na to, że Rothschild jest bezpośrednio zaangażowany w projekt ośrodka, sam fakt, że Kushner publicznie opisuje, jak narodził się pomysł podczas pobytu na jachcie Rothschilda i jak rzekomo odbywały się tam dyskusje polityczne, wzmacnia wrażenie krytyków o zamkniętym kręgu władzy.

Dla wielu demonstrantów obraz ten jest kluczowy: decyzje dotyczące zasobów narodowych nie zapadają w parlamentach ani na forach obywatelskich, lecz w prywatnych sieciach globalnej elity.

Rosnące oskarżenia wobec rządu

Sprawę dodatkowo podsycają trwające śledztwa prowadzone przez albańskie organy antykorupcyjne. Dochodzenia te koncentrują się między innymi na możliwych nieprawidłowościach w transferach gruntów i zmianach statusu ochronnego niektórych obszarów. Krytycy zarzucają rządowi osłabienie przepisów ochrony środowiska na korzyść zagranicznych inwestorów. ( thetimes.com )

Albanians continue to gather in droves to prevent the sale of their lands to Jared and Ivanka Kushner to build Epstein Island 2.0.

We should all be following this example. pic.twitter.com/4kzYvYiCgB
— DD Geopolitics (@DD_Geopolitics) June 3, 2026

Premier Rama odrzuca wszelkie oskarżenia i broni projektu jako ważnej inwestycji dla rozwoju gospodarczego kraju. Wyraźnie zaznaczył, że jego zdaniem projekt nie zostanie wstrzymany.

Symbol walki o suwerenność narodową

To, co zaczęło się jako luksusowy kurort, coraz bardziej ewoluuje w fundamentalną debatę o własności, demokracji i samostanowieniu narodów. Dla krytyków nie chodzi już tylko o hotele i wille wakacyjne.

Prawdziwe pytanie brzmi: Do kogo należy Albania?

Obywatele, którzy tam mieszkają i pracują? A może międzynarodowi inwestorzy, którzy negocjują z politykami warte miliardy dolarów projekty na ekskluzywnych jachtach?

Narastające protesty pokazują, że coraz więcej Albańczyków czuje się wykluczonych z decyzji dotyczących własnego kraju. Właśnie dlatego oburzenie jest tak wielkie: stawką wydaje się być nie tylko natura, ale także zaufanie do demokratycznej kontroli nad zasobami narodowymi.

Zdjęcia z Tirany wyraźnie pokazują, że wiele osób nie chce zaakceptować planowanej wyprzedaży swoich regionów nadmorskich bez walki. Czy protesty zdołają jeszcze powstrzymać realizację projektu, pozostaje niewiadomą. Jedno jest jednak pewne: debata na temat Kushnera, Rothschilda i przyszłości Albanii dopiero się rozpoczyna.

Da się wygrać wojnę w białych rękawiczkach?

Opublikowany 2026-06-04 przez Mirosław Dakowski

Da się wygrać wojnę w białych rękawiczkach?

04.06.2026. – Da się wygrać wojnę w białych rękawiczkach?

ZB: Nie ma informacji w polskojęzycznych mediach o wczorajszych atakach ukraińskich dronów na rosyjskie miasta, atakach, których celem jest nie tylko niszczenie infrastruktury przemysłowej, ale też zabijanie ludności cywilnej.

Pisze o tym na swym portalu anti-spiegel.ru niemiecki dziennikarz Thomas Röper:

W nocy z wtorku na środę Ukraina przeprowadziła atak na Petersburg. Zniszczona została infrastruktura dwóch portów przemysłu naftowego. Ostrzał rozpoczął się około godziny 4:00 rano, a silne eksplozje i odgłosy działań obrony przeciwlotniczej były słyszalne w całym mieście przez dwie godziny. Według oficjalnych danych w rejonie Petersburga zestrzelono 59 dronów. W atakach byli ranni, ale nie było ofiar śmiertelnych.

Ponieważ mieszkam w Petersburgu, byłem świadkiem nocnych ataków. Mieszkałem w Doniecku przez miesiąc w 2022 roku, więc odgłosy wojny, eksplozji i obrony przeciwlotniczej nie są mi obce. Ale w Doniecku były to ostrzały artyleryjskie, czyli stosunkowo niewielkie pociski, podczas gdy ukraińskie drony, które zaatakowały Petersburg, przenosiły głowice o masie 50 kilogramów lub większej. Eksplozje były zatem znacznie głośniejsze i silniejsze niż to, co było typowe dla Doniecka w tamtym czasie.

Doszło również do poważnych ataków dronów na inne regiony Rosji, w wyniku których zginęło dwanaście osób, a dziewięć zostało rannych. Ponieważ niemieckie media codziennie donoszą o konsekwencjach rosyjskich ataków na Ukrainę, chciałbym tutaj zwrócić uwagę na szkody wyrządzone przez ukraińskie drony w Rosji.

Wczorajsze ataki Ukraińców na inne regiony Rosji: w środę nad ranem obrona przeciwlotnicza zestrzeliła 354 drony w całej Rosji.

Dotknięte zostały obwody: Biełgorod, Briańsk, Woroneż, Kaługa, Kursk, obwód leningradzki, Nowogród, Orzeł, Psków, Rostów, Smoleńsk, Twer, Tuła, Krasnodar, obwód moskiewski, Krym i Morze Azowskie.

W obwodzie smoleńskim w ataku zginęło dwóch ratowników, a dwóch zostało rannych. Ranny został również jeden cywil. W Miczuryńsku, w obwodzie tambowskim, uszkodzony został budynek mieszkalny, a także biblioteka i szkoła artystyczna oraz budynki gospodarcze zakładu przemysłowego, ale nie było ofiar. W obwodzie kałuskim w ataku uszkodzonych zostało kilka domów prywatnych. Również w tym przypadku nie było ofiar. W Melitopolu w ataku ukraińskiego drona na prywatny samochód zginęły dwie osoby.

W ataku ukraińskiego drona na autobus linii Moskwa-Symferopol w centrum Jenakijewa w obwodzie donieckim, wczesnym rankiem, zginęło ośmiu cywilów, a dziewięciu zostało rannych. Wnętrze autobusu i kabina kierowcy zostały całkowicie zniszczone przez pożar. Eksperci wciąż badają rodzaj użytego drona. Nagrania z kamer monitoringu pokazują autobus jadący pustymi ulicami miasta, gdy dron zbliża się i uderza w niego. Następuje błysk, a kamera gwałtownie spada na ziemię, prawdopodobnie w wyniku fali uderzeniowej.

Lekarz naczelny szpitala w Gorłówce poinformował, że stan jednej z ofiar jest krytyczny po operacji. Kobieta doznała poważnych ran odłamkowych brzucha, a także obrażeń jelit i narządów płciowych. Siedmioletnie dziecko również doznało urazu klatki piersiowej; lekarze oceniają jego obrażenia jako niezagrażające życiu. Inna ofiara wymagała pilnej operacji z powodu pęknięcia tętnicy, a troje pasażerów doznało ciężkiego wstrząsu mózgu.

anti-spiegel.ru/2026/erstmals-schwerer-ukrainischer-angriff-auf-st-petersburg-12-tote-in-anderen-russischen-regionen

Napisał: Thomas Röper

** * * * * *

ZB: Tak więc nasuwa się pytanie, czy da się wygrać wojnę w białych rękawiczkach. Do tego czasu armia rosyjska – walcząc z kijowskim reżimem i ukraińskim nazizmem – oszczędzała życie cywilów. Czyniła to niezależnie od licznych aktów banderowskiego terroru, w wyniku którego ginęły setki mieszkańców Rosji. Czyżby miał rację Siergiej Karaganow, który od trzech czy czterech lat proponuje użycie taktycznej bomby nuklearnej?

Zapewne jest to główne pytanie, które zadają sobie rosyjscy rządzący. Bo czy nie chodzi politykom Zachodu o to, by sprowokować Rosję, by ta podjęła nieprzemyślane decyzje, które mogą być powodem rozszerzenia wojny na teren Europy? – Tu nic nie odpowiem, nic nie zasugeruję – to na Kremlu ma Władimir Putin palący problem do rozwiązania: mieć jeszcze cierpliwość wobec bezczelnych prowokacji Ukrainy i wielu państw UE czy chronić własną ludność i -zgodnie z jej oczekiwaniami – podjąć zdecydowane działania?

Opracował: Zygmunt Białas

Izraelizacja armii amerykańskiej postępuje

Opublikowany 2026-06-03 przez Mirosław Dakowski

Izraelizacja armii amerykańskiej postępuje

Date: 3 giugno 2026Author: Uczta Baltazara babylonianempire/izraelizacja-armii-amerykanskiej-postepuje

Dziękuję Kongresie, dziękuję prezydencie Trump!

Niewielu Amerykanów zna historię tego, jak rozwinęła się relacja Izraela z USA oparta na zasadzie „ogon macha psem” („wag the dog” – czyli mały podmiot manipuluje większym). Zwycięska wojna Izraela z sąsiadami w 1967 roku pokazała planistom wojskowym w Waszyngtonie, w jaki sposób przewaga jakościowa w uzbrojeniu może umożliwić małemu krajowi przeciwstawienie się znacznie większym i pozornie potężniejszym przeciwnikom. Izrael był wówczas w dużej mierze zaopatrywany w broń francuską, która podobno przewyższała radziecki sprzęt znajdujący się w rękach Syrii i Egiptu.

W konsekwencji, w 1968 roku, przy silnym wsparciu podatnego na wpływy lobbystów Kongresu, syjonistycznie nastawiony prezydent USA Lyndon B. Johnson zatwierdził dotychczas blokowaną sprzedaż myśliwców F-4 Phantom Izraelowi, ustanawiając precedens dla ciągłego wsparcia przez USA Przewagi Jakościowej Wojsk Izraela (Qualitative Military Edge – QME) nad jego arabskimi i chrześcijańskimi sąsiadami.

Pięć lat później, po wojnie Jom Kippur w 1973 roku, Stany Zjednoczone i Izrael doszły do porozumienia, w którym milcząco przyjęły doktrynę aktywnego utrzymywania przez USA izraelskiej QME. Po tej wojnie Stany Zjednoczone również zwiększyły czterokrotnie pomoc zagraniczną dla Izraela, skutecznie zastępując Francję jako największego dostawcę broni dla tego kraju.

To de facto zobowiązanie do utrzymania przewagi jakościowej Izraela zostało następnie wyraźnie określone przez prezydenta Ronalda Reagana i było potwierdzane przez każdą kolejną administrację USA od tego czasu. Znaczne dodatkowe dostawy broni za rządów prezydentów Baracka Obamy, Joe Bidena i Donalda Trumpa wspierały nawet izraelskie ludobójstwo w Gazie i jego ataki na niezagrażającą Syrię i Liban. Polityka ta była częściowo uzasadniona początkowo amerykańską strategią zimnej wojny polegającą na przeciwstawianiu się arabskim państwom klienckim Związku Radzieckiego, a także rosnącą siłą izraelskiego lobbystów w USA. Dziś Izrael jest zdecydowanie największym beneficjentem amerykańskiej zagranicznej pomocy wojskowej, otrzymując corocznie gwarantowane 3 miliardy dolarów plus wiele dodatkowych rodzajów broni na potrzeby konkretnych operacji i inicjatyw, które wielu powiązało z umożliwieniem polityki systematycznej agresji Izraela i popełnianiem zbrodni wojennych.

To, co niegdyś postrzegane było jako forma gwarancji bezpieczeństwa dla Izraela, stało się potworem. Izrael wykorzystuje wsparcie uzyskiwane dzięki tej relacji do rozpoczynania wojen przeciwko swoim sąsiadom, w tym ostatnio przeciwko Libanowi, Syrii i Iranowi. Biały Dom i Kongres niezmiennie dostarczają Izraelowi wszelkiej broni, o jaką zabiega, a także zapewniają pieniądze na jego gospodarkę i wsparcie polityczne w organizacjach międzynarodowych, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych. Lobby Izraelskie, uważane za najpotężniejszą grupę wpływową w polityce zagranicznej działającą na Kongres i Biały Dom, wykorzystuje swój dostęp do władzy, aby nieustannie zwiększać swoją rolę w rozwoju broni, zaspokajając to, co Izrael postrzega jako zagrożenia wobec siebie. A premier Benjamin Netanjahu stał się dominującym partnerem w tej relacji, w tym w kwestii podejmowania decyzji o wojnie i pokoju.

Obecnie, Izrael i jego przyjaciele w Waszyngtonie dążą do pełnej integracji wielu aspektów funkcjonowania naszego wojska na różnych poziomach z izraelskimi odpowiednikami. Żaden inny „sojusznik” USA, za jaki państwo żydowskie technicznie nie uchodzi, w tym członkowie NATO, nie ma takiego dostępu i możliwości wpływania na rozwój wydarzeń.

Ci, którzy uważają, że Izrael ma zbyt dużą władzę, mają rację, ponieważ jest on nawet na tyle silny, by zlikwidować pierwszą poprawkę do Konstytucji (wolność słowa), zarówno poprzez tłumienie, jak i kryminalizowanie tego, co uważa za krytykę pod swoim adresem. Niewielu Amerykanów zdaje sobie sprawę, że mimo iż Izrael jest powszechnie znany jako główne mocarstwo nuklearne, członkom amerykańskiego rządu nie wolno stwierdzać tego faktu, ponieważ byłoby to żenujące dla państwa żydowskiego i prawdopodobnie uruchomiłby ograniczenia prawne dotyczące broni, jaką USA mogą mu dostarczać.

A ironia polega na tym, że Izrael ma tę broń tylko dlatego, że wykradł paliwo nuklearne i timery ze Stanów Zjednoczonych. Prezydent John F. Kennedy próbował powstrzymać ten program nuklearny i wielu uważa, że został zamordowany przez Izrael w odwecie!

babylonianempire/o-tym-jak-spor-z-usa-nieomal-zniszczyl-izraelski-program-nuklearny

I ta jednokierunkowa ulica, na której zyskuje tylko Izrael, staje się jeszcze gorsza! Zgodnie z historią, którą niedawno opisałem, Kongres rozważa uchwalenie ustawy, która przyzna Amerykanom służącym w izraelskiej armii pełne świadczenia zapewniane przez rząd USA, takie jak edukacja, praca i opieka medyczna, tak jakby służyli w armii amerykańskiej. W rzeczywistości, przepisy aktualnie przechodzące przez Kongres po raz pierwszy w historii Ameryki zrównałyby służbę w obcej armii – zarówno prawnie, jak i w praktyce – ze służbą w siłach zbrojnych USA, ale tylko wtedy, gdy tą obcą armią jest Izrael. middleeastmonitor/us-bill-to-grant-americans-serving-in-israeli-army-same-rights-as-us-troops

Ustawa Izby Reprezentantów 8445, sponsorowana przez republikańskich kongresmenów Guya Reschenthalera z Pensylwanii i Maxa Millera z Ohio, zmieniłaby istniejące przepisy tak, aby Amerykanie, którzy zaciągają się do Izraelskich Sił Obronnych (IDF), byli traktowani „w taki sam sposób jak służba w umundurowanych służbach” USA. Nic dziwnego, że wielu z tych „Amerykanów” to również obywatele Izraela posiadający podwójne obywatelstwo. Jeśli zmiany wejdą w życie, rezultatem będzie znaczne i unikalne zmniejszenie różnicy między Izraelem a USA w zakresie praw i świadczeń, przy czym świadczenia będą płynąć tylko w jednym kierunku, tj. na rzecz interesów Izraela i na koszt amerykańskiego podatnika!

Oprócz tego, najnowszym prezentem amerykańskiego rządu dla Izraela, sponsorowanym przez Izbę Reprezentantów USA (co jest pomyłką nazewniczą, ponieważ Izba jest tak naprawdę Zachodnim Knesetem), jest ustawa National Defense Authorization Act (NDAA) na rok 2027, opublikowana 13 maja. Sekcja 224 wersji ustawy przyjętej przez Izbę, zatytułowana „Inicjatywa Współpracy Technologicznej w Dziedzinie Obronności USA-Izrael”, integruje „amerykańsko-izraelskie badania i rozwój w dziedzinie obronności, współprodukcję systemów uzbrojenia, umowy licencyjne, AI (sztuczną inteligencję), energię kierunkową, integrację danych i obronę przeciwrakietową”. Tworzy ona ramy dla „dwustronnych badań i rozwoju, współprodukcji broni, wspólnych przedsięwzięć, umów licencyjnych i pozornie każdego rodzaju współpracy amerykańsko-izraelskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego”. Skutkiem będzie całkowite połączenie funkcjonalności armii amerykańskiej z armią izraelską.

armedservices.house.gov/fy27_ndaa_chairmans_mark_-_final

Można stwierdzić, że realizacja tej umowy spowoduje jeszcze silniejsze i nieodwracalne powiązanie armii amerykańskiej z izraelską niż 200 miliardów dolarów pomocy wojskowej, jaką Izrael otrzymał od Stanów Zjednoczonych od momentu swojego powstania w 1948 roku. Krytycy zwracają uwagę, że sekcja 224 doprowadziłaby do połączenia amerykańskiego i izraelskiego sektora obronnego w wielu obszarach o szczególnym znaczeniu dla przyszłych pól bitewnych, w tym w zakresie systemów autonomicznych i cyberwojny. Znacząco zwiększyłoby to również wpływy Izraela w Stanach Zjednoczonych, wykraczając poza te, jakie ten kraj już posiada dzięki lobby izraelskiemu i swojej dominacji w mediach głównego nurtu. Umożliwi to Izraelowi rozbudowę lub uruchomienie nowych zakładów koprodukcyjnych, podobnie jak miało to już miejsce w wielu stanach, dając rządowi izraelskiemu dodatkową przewagę dzięki tworzeniu miejsc pracy w Stanach Zjednoczonych, a tym samym zyskując sojuszników w Kongresie, których okręgi wyborcze są tym objęte. Skutkiem tego mógłby być Biały Dom popierany przez Kongres, który byłby jeszcze bardziej skłonny do wypowiedzenia wojny w oparciu o fantazje o „Wielkim” Izraelu (Eretz) ludzi takich jak Netanjahu i jego szalony szef służb bezpieczeństwa Itamar Ben-Gvir.

Kongres chronicznie prosyjonistyczny dokonał tej zmiany w relacjach po cichu, niemal w tajemnicy. Chociaż dokonano tego wyraźnie za pośrednictwem Białego Domu i przywództwa Netanjahu, zrealizowano to bez wiedzy i zgody narodu amerykańskiego, przed którym rząd USA jest rzekomo odpowiedzialny. I, oczywiście, wszystkie koszty integracji poniesie amerykański podatnik. Co ciekawe, należy również zauważyć, że integracja armii amerykańskiej z armią izraelską następuje w czasie, gdy amerykańska opinia publiczna wyraża bezprecedensowy poziom nieufności i niechęci do izraelskiego rządu. To nie przypadek, ponieważ Netanjahu dąży do stworzenia nierozerwalnych więzów prawnych i administracyjnych między obydwoma krajami, przy czym Izrael jest obciążony niewieloma zobowiązaniami.

Ben Freeman z Quincy Institute zauważa, że: „Zmiana ta wyeliminuje mechanizmy kontroli politycznej i dyplomatycznej, dzięki którym relacje te podlegają publicznej odpowiedzialności, przenosząc je z widocznego corocznego głosowania nad pomocą do nieprzejrzystej machiny zamówień obronnych, gdzie nadzór jest ograniczony, a odpowiedzialność polityczna minimalna. W rezultacie relacje w dziedzinie obronności staną się jednocześnie głębsze i mniej przejrzyste. A wszystko to dzieje się w czasie, gdy izraelskie siły zbrojne wielokrotnie wykorzystywały amerykańską broń w atakach, które naruszały międzynarodowe prawo humanitarne w Strefie Gazy, a Izrael wielokrotnie łamał zawieszenia broni (podobnie jak same Stany Zjednoczone) w niepotrzebnej wojnie administracji Trumpa z Iranem”.

No i proszę bardzo. Stany Zjednoczone pogrążają się w spirali upadku, którą zapoczątkował ich własny rząd w zmowie z niewielkim państwem stosującym apartheid, specjalizującym się w zbrodniach takich jak tortury, ludobójstwo i różne inne zbrodnie przeciwko ludzkości. Gdzie i jak to wszystko się skończy? – Zapytajcie Donalda Trumpa!

Philip M. Giraldi, doktor filozofii, jest dyrektorem wykonawczym Council for the National Interest, organizacji edukacyjnej dążącej do prowadzenia polityki zagranicznej USA na Bliskim Wschodzie, która lepiej służyłaby interesom Ameryki.

INFO: unz.com/pgiraldi/the-israelization-of-the-united-states-military-is-proceeding

Mam nadzieję, że kogoś jeszcze oprócz mnie zainteresują te fakty

Opublikowany 2026-06-03 przez Mirosław Dakowski

Mam nadzieję, że kogoś jeszcze oprócz mnie zainteresują te fakty.

Paul Craig Roberts 3 czerwca 2026 r. uncutnews-ch/ich-hoffe-dass-sich-ausser-mir-noch-jemand-fuer-die-fakten-interessiert

Paul Craig Roberts

Agencja Responsible Statecraft poinformowała, że Izrael, za pośrednictwem firmy Bridges Partners, płaci około 7000 dolarów za artykuł 14–18 influencerom w mediach społecznościowych. Influencerzy ci bronią izraelskich zbrodni wojennych i zniesławiają domniemanych „antysemitów”, którzy o nich piszą. Raport, złożony na podstawie ustawy o rejestracji agentów zagranicznych (FARA), sugeruje, że Izrael płaci tym influencerom w ramach kampanii o nazwie „Projekt Esther”. ( LINK )

Podejrzewam, że Victor Davis Hanson ze Stanford University może być jednym z takich opłacanych influencerów.

To podejrzenie przyszło mi do głowy, gdy przeczytałem zaprzeczenie Hansona w „Daily Signal”, jakoby mały kraj taki jak Izrael mógł wpływać na rząd USA – pomimo dwumiesięcznych wizyt Netanjahu w Białym Domu, jego wielokrotnych wystąpień przed Kongresem USA, gdzie otrzymywał owacje na stojąco za swoją ludobójczą politykę w Strefie Gazy i jego ponownego potwierdzenia syjonistycznej polityki Wielkiego Izraela, pomimo pewności, z jaką minister bezpieczeństwa Netanjahu oświadczył, że Izrael „nie pozwoli” Trumpowi zawrzeć porozumienia pokojowego z Iranem, ponieważ Izrael chce „zniszczyć nie tylko rzekome zawieszenie broni w Libanie, ale także rozmowy na temat Iranu”, biorąc pod uwagę, że minister bezpieczeństwa Izraela określił politykę Izraela jako „niekończącą się i wszechogarniającą wojnę regionalną” dla Wielkiego Izraela. (LINK)

Sam Netanjahu nakazał izraelskiej armii przymusową ewakuację 200 000 mieszkańców południowego Libanu, ponieważ Izrael zamierza go zaanektować. Pomimo zawieszenia broni Trumpa, Israel Palestine News donosi: „Od początku marca Izrael systematycznie niszczy wioski w południowym Libanie i stopniowo posuwa się na północ, kontrolując obecnie około jednej piątej terytorium kraju”.

Netanjahu twierdzi również, że nakazał izraelskiej armii zajęcie 70% Strefy Gazy – ignorując zawieszenie broni Trumpa. Jego słuchacze domagali się całkowitego zajęcia tego obszaru. Netanjahu powiedział: „Tak, 100%, ale stopniowo”. ( LINK )

Reed Rubinstein, sam będący Żydem i doradcą prawnym Departamentu Stanu USA, oświadczył w oficjalnym oświadczeniu Departamentu Stanu, że amerykański atak na Iran został przeprowadzony w ramach zbiorowej samoobrony izraelskiego sojusznika USA. Rubinstein w ten sposób przeinacza izraelsko-amerykański akt agresji, nazywając go „samoobroną”. ( LINK )

Victor Davis Hanson, najwyraźniej dobrze opłacany agent izraelskiego lobby, ignoruje wszystkie te informacje i porównuje przebicie się Hamasu przez „nieprzekraczalną barierę” do Izraela z izraelskim ludobójstwem Palestyńczyków.

Żałosny Hanson uważa, że 1200 ofiar ze strony Izraela – które według niektórych Izraelczyków same padły ofiarą izraelskich ataków na Hamas, mających na celu zapobieżenie wykorzystywaniu Izraelczyków jako zakładników w negocjacjach – to tyle samo, co dziesiątki lub setki tysięcy palestyńskich cywilów zabitych w wyniku ciągłych izraelskich ataków na Palestynę, pomimo rzekomego „zawieszenia broni” Trumpa – kolejnego izraelsko-amerykańskiego oszustwa.

Kilku izraelskich funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa publicznie oświadczyło, że Hamas nie byłby w stanie przełamać bariery, gdyby Izrael nie nakazał swoim siłom bezpieczeństwa wycofania się. Te izraelskie oświadczenia rodzą pytanie, czy atak Hamasu został zainscenizowany, aby dać Izraelowi uzasadnienie dla ludobójstwa na Palestyńczykach.

Ale Hanson, niezależnie od tego, czy jest opłacany, indoktrynowany, czy po prostu głupi, nie przejmuje się faktami. Jest taki sam jak Trump, Partia Republikańska, konserwatyści, Demokraci, liberałowie, lewica i zachodnie media. Nikogo nie obchodzą fakty.

Mnie tak.

Źródło: Mam nadzieję, że ktoś oprócz mnie interesuje się faktami.

O czym myślą rosyjscy stratedzy? „Użycie broni jądrowej może uratować ludzkość przed globalną katastrofą”…

Opublikowany 2026-06-03 przez Mirosław Dakowski

Тяжкое, но необходимое решение

Zdjął ze swojej strony ale kopia wisi

[Nie wszystkie błędy automatycznego tłumacza złapałem MD]

==========================================================

Ciężkie, ale niezbędne rozwiązanie

Użycie broni jądrowej może uratować ludzkość przed globalną katastrofą

================================

Siergiej Karaganow

Podzielę się kilkoma przemyśleniami, które pielęgnowałem przez długi czas, a one powstały po niedawnym Zgromadzeniu Rady ds. Polityki Zagranicznej i Obronnej – jednej z najciekawszych w swojej 31-letniej historii.

Rosnące zagrożenie

Nasz kraj, jego przywództwo, wydaje mi się stoi przed trudnym wyborem. Coraz wyraźniej widać, że starcie z Zachodem nie skończy się, jeśli odniesiemy częściowe lub nawet miażdżące zwycięstwo na Ukrainie.

Jeśli całkowicie wyzwolimy regiony Doniecka, Ługańska, Zaporoża i Chersoń, będzie to minimalne zwycięstwo. Trochę większym sukcesem będzie wyzwolenie całego Wschodu i Południa dzisiejszej Ukrainy w ciągu roku lub dwóch. Ale i tak nadal będzie kawałek jego jeszcze bardziej rozgoryczonej ultra-nacjonalistycznej populacji, napompowanej bronią – krwawiącą raną, która zagraża nieuniknionym komplikacjom, ponownie wojnie. Prawie najgorsza sytuacja może się rozwinąć, jeśli cena potwornych ofiar wyzwolimy całą Ukrainę i pozostaniemy w ruinach z największą częścią ludności, która nas nienawidzi. Jego „reedukacja” potrwa ponad dekadę.

Każda z tych opcji, zwłaszcza ta ostatnia, odwróci uwagę Rosji od pilnie koniecznej zmiany jej duchowego, ekonomicznego, wojskowo-politycznego centrum na wschód od Eurazji. Utkniemy w beznadziejnym zachodnim kierunku. A terytoria dzisiejszej Ukrainy, przede wszystkim centralne i zachodnie, opóźnią zasoby – menedżerskie, ludzkie, finansowe. Regiony te były głęboko dotowane w czasach sowieckich. Wrogość z Zachodem będzie kontynuowana, będzie wspierać powolną wojnę domową w partyzancie.

Bardziej atrakcyjną opcją jest wyzwolenie i zjednoczenie Wschodu i Południa oraz nałożenie kapitulacji Ukrainy z całkowitą demilitaryzacją, stworzenie bufora, przyjaznego państwa. Ale taki wynik jest możliwy tylko wtedy, gdy i kiedy będziemy mogli złamać wolę Zachodu, aby wtargnąć i wesprzeć juntę kijowską, sprawi, że będzie się strategicznie wycofać.

I tutaj podchodzę do najważniejszej, ale niemal nieomówionej kwestii. Głęboka, nawet główna przyczyna kryzysu ukraińskiego, podobnie jak wiele innych konfliktów na świecie, ogólny wzrost zagrożenia militarnego – przyspieszająca porażka współczesnych elit rządzących stworzona przez globalizację ostatnich dziesięcioleci – w przeważającej części potwierdza w Europie (portugalscy kolonizatorzy zwani miejscowymi kupcami, którzy im służyli – S.K.). Tej porażce towarzyszą bezprecedensowo szybkie zmiany w układzie sił na świecie na rzecz globalnej większości, której lokomotywą gospodarczą są Chiny i Indie, a także rola wsparcia wojskowo-strategicznego wysunęła Rosję.

To osłabienie rozwściecza nie tylko imperialno-kosmopolityczne elity (Biden i Co), ale także przeraża imperialno-narodowy (Trump). Zachód stracił szansę, jaką miał przez pięć stuleci, aby wyssać bogactwo ze świata, narzucając przede wszystkim porządek polityczny, gospodarczy i ustanawiając swoją dominację kulturową. Tak więc szybki koniec defensywnej, ale agresywnej konfrontacji rozgrywającej się przez Zachód nie jest spodziewany. Ten upadek pozycji moralnych, politycznych i gospodarczych narasta od połowy lat 60., został przerwany przez upadek ZSRR, ale z odnowionym wigorem w latach 2000 (porażki Amerykanów i ich sojuszników w Iraku, Afganistanie, a także 2008 – początek kryzysu zachodniego modelu gospodarczego) stał się kamieniem milowym.

Aby powstrzymać to poślizgnięcie się, Zachód tymczasowo się skonsolidował. USA zamieniły Ukrainę w szokową pięść, aby związać ręce Rosji, wojskowo-polityczny trzon nie-kolonializmu świata niezachodniego, który jest wyzwolony z kajdan neokolonializmu. Idealnie byłoby, gdyby Amerykanie chcieli oczywiście po prostu wysadzić nasz kraj, dramatycznie osłabiając się w ten sposób i rosnące alternatywne supermocarstwo – Chiny. My, lub nie rozumiemy nieuchronności zderzenia, lub, włóczni siły, wahaliśmy się przy uderzeniu wyprzedzającym. A poza tym, zgodnie z nowoczesną, głównie zachodnią myślą wojskowo-polityczną, nieumyślnie zawyżył próg użycia broni jądrowej, niedokładnie ocenił sytuację na Ukrainie i nie całkiem z powodzeniem rozpoczął operację specjalną.

Ponosząc porażkę w środku, zachodnie elity zaczęły aktywnie karmić chwasty, które przeszły siedemdziesiąt lat dobrobytu, sytości i pokoju – wszystkich tych antyludzkich ideologii: zaprzeczenia rodziny, ojczyzny, historii, miłości między mężczyzną a kobietą, wiary, służących najwyższym ideałom, wszystkiego, co stanowi istotę człowieka. Brakuje tych, którzy stawiają opór. Celem jest nałożenie na ludzi obowiązku zmniejszenia ich zdolności do stawiania oporu coraz bardziej ewidentnie niesprawiedliwym i szkodliwym dla człowieka i ludzkości, do współczesnego kapitalizmu „globalizacji”.

Wzdłuż osłabionych USA kończy Europę, inne kraje zależne, próbując wrzucić je do pieca konfrontacji po Ukrainie. Elity w większości tych stanów straciły swoje punkty odniesienia i, panikując z powodu porażki własnych pozycji wewnątrz i na zewnątrz, posłusznie prowadzą swoje kraje do starcia. Jednocześnie, z powodu większej porażki, poczucia bezsilności, wielowiekowej rusofobii, degradacji poziomu intelektualnego i utraty kultury strategicznej, ich nienawiść jest niemal bardziej wściekła niż w Stanach Zjednoczonych.

Wektor rozwoju większości krajów zachodnich wyraźnie pokazuje ruch w kierunku nowego faszyzmu i (jak dotąd) „liberalnego” totalitaryzmu.

Co więcej, a co najważniejsze, będzie tylko gorzej. Rozejm jest możliwy, ale prześladowanie nie jest. Złośliwość i rozpacz będą nadal wzrastać wraz z manewrami. Ten wektor Zachodu jest jednoznacznym znakiem dryfu w kierunku rozpętania III wojny światowej. Już się zaczyna i może wybuchnąć w pełnoprawnym pożarze z powodu wypadku lub rosnącej niekompetencji i nieodpowiedzialności kręgów rządzących Zachodem.

Wprowadzenie sztucznej inteligencji, robotyzacja wojny zwiększa zagrożenie nieumyślną eskalacją. Maszyny mogą wymknąć się spod kontroli zdezorientowanych elit.

Sytuację pogarsza „strategiczny pasożytnictwo” – przez 75 lat względnego pokoju ludzie zapomnieli o okropnościach wojny, przestali się bać nawet broni jądrowej. Wszędzie, ale szczególnie na Zachodzie, instynkt samozachowawczy osłabł.

Przez wiele lat zajmowałem się historią strategii nuklearnej i doszedłem do jednoznacznego, choć nie do końca naukowo, zaskakującego, wniosku. Pojawienie się broni jądrowej jest wynikiem interwencji Wszechmogącego, który był przerażony, gdy zobaczyli, że ludzie, Europejczycy i Japończycy, którzy do nich dołączyli, rozpętali dwie wojny światowe w ciągu jednego pokolenia, które pochłonęły dziesiątki milionów istnień ludzkich, i przekazali broń Armagedon ludzkości, która okazała strach przed piekłem, że istnieje. Na tym strachu spoczęł względny świat ostatnich trzech czwartych wieku. Teraz ten strach zniknął. Nie do pomyślenia dzieje się w kategoriach wcześniejszych pomysłów na temat odstraszania nuklearnego – rządzące kręgi grup krajów w przypływie rozpaczliwej wściekłości rozpętały wojnę na pełną skalę w podziemiach nuklearnego supermocarstwa.

Należy przywrócić strach przed eskalacją nuklearną. W przeciwnym razie ludzkość jest skazana na zagładę.

Teraz na polach Ukrainy decyduje się nie tylko i nawet nie tyle, co będzie Rosją, przyszłym porządkiem świata. Ale fakt, że zwykły świat pozostanie w ogóle lub na planecie będą radioaktywne ruiny, trujące pozostałości ludzkości.

Złamawszy wolę Zachodu do agresji, nie tylko ocalimy siebie, w końcu wyzwolimy świat z pięciowiecznego zachodniego jarzma, ale także zbawimy całą ludzkość. Popychając Zachód do katharsis i odrzucając jego elity z hegemonii, sprawimy, że wycofa się, zanim nastąpi globalna katastrofa. Ludzkość będzie miała nową szansę na rozwój.

Proponowana decyzja

Oczywiście przed nami ciężka walka. Konieczne jest rozwiązywanie problemów wewnętrznych – aby w końcu pozbyć się zachodniego centryzmu w umysłach i od ludzi Zachodu w warstwie menedżerskiej, od porośla i własnego myślenia. (Jednak Zachód tutaj, nie chcąc tego, pomaga nam w pełni.) Trzystuletnia podróż w Europie dała nam wiele przydatnych rzeczy, pomogła nam stworzyć naszą wspaniałą kulturę. Uważnie zachowamy w nim oczywiście europejskie dziedzictwo. Ale czas wracać do domu, do siebie. Aby zacząć, używając nagromadzonego bagażu, aby żyć swoim umysłem. Nasi przyjaciele Midowitów dokonali ostatnio prawdziwego przełomu, nazywając Rosję w Koncepcji Polityki Zagranicznej państwową cywilizacją. Dodano – cywilizacja cywilizacji, otwarta zarówno dla Północy, jak i Południa, Zachodu i Wschodu. Teraz głównym kierunkiem rozwoju jest Południe, Północ, przede wszystkim Wschód.

Konfrontacja z Zachodem na Ukrainie, bez względu na to, jak się kończy, nie powinna odwracać naszej uwagi od strategicznego ruchu wewnętrznego – duchowego, kulturalnego, gospodarczego, politycznego, wojskowo-politycznego – do Uralu, Syberii, Wielkiego Oceanu. Potrzebujemy nowej strategii Ural-Syberia, która obejmuje kilka potężnych projektów fortyfikacji, w tym oczywiście utworzenie trzeciej stolicy położonej na Syberii. Ruch ten powinien być częścią pilnie niezbędnego sformułowania „rosyjskiego snu” – obrazu Rosji i świata, do którego chcesz dążyć.

Wiele razy pisałem, a ja nie jestem sam, że wielkie państwa bez wielkiego pomysłu przestają tak być lub po prostu nigdzie nie pójść. Historia jest usłana cieniami i grobami jej utraconych mocy. Ta idea powinna być stworzona z góry, bez polegania na tym, jak robią to głupcy lub leniwi ludzie, że będzie pochodzić z dołu. Musi spełniać najgłębsze wartości i aspiracje ludzi i, co najważniejsze, poprowadzić nas wszystkich do przodu. Ale sformułowanie tego jest obowiązkiem elity i przywództwa kraju. Opóźnienie takiego wymarzonego pomysłu było niedopuszczalne opóźnione.

Ale aby przyszłość się odbyła, konieczne jest przezwyciężenie oporu sił przeszłości – Zachodu. Jeśli tego nie zrobi, prawie na pewno rozpocznie się pełna skala i prawdopodobnie ostatnia wojna światowa dla ludzkości.

A potem podchodzę do najtrudniejszej części tego artykułu. Możemy walczyć przez kolejny rok lub trzy, poświęcając tysiące naszych najlepszych ludzi i tysiące i szlifując dziesiątki i setki tysięcy ludzi uwięzionych w tragicznej historycznej pułapce terytorium, które obecnie nazywa się Ukrainą. Ale ta operacja wojskowa nie może zakończyć się zdecydowanym zwycięstwem bez narzucenia Zachodu strategicznego odwrotu, a nawet kapitulacji. Musimy zmusić Zachód do porzucenia prób odwrócenia historii, porzucenia prób przejścia do globalnej dominacji i zmuszenia go do zaangażowania się w siebie, do przetrawienia obecnego kryzysu wielopoziomowego. Z grubsza rzecz biorąc, konieczne jest, aby Zachód po prostu „spadł” i nie ingerował w Rosję i świat, aby iść naprzód.

A do tego konieczne jest przywrócenie utraconego poczucia samozachowawczości w nim, przekonując, że próby wyczerpania Rosji poprzez podżeganie do niej Ukraińców przynoszą efekt odwrotny do zamierzonego dla samego Zachodu. Konieczne będzie przywrócenie wiarygodności odstraszania nuklearnego, obniżenie nieakceptowalnie ustalonego progu użycia broni jądrowej, obliczanie, ale szybkie wchodzenie po schodach odstraszania-eskalacji. Pierwsze kroki zostały już podjęte przez odpowiednie oświadczenia prezydenta i innych przywódców, początek rozmieszczenia broni jądrowej i ich lotniskowców na Białorusi oraz zwiększenie zdolności bojowych strategicznych sił odstraszających. Na tej drabinie jest dużo kroków. Naliczyłem kilkanaście dwóch. Sprawa może również trafić do ostrzeżenia rodaków i wszystkich ludzi dobrej woli o konieczności pozostawienia swoich miejsc zamieszkania w pobliżu obiektów, które mogą stać się celami uderzeń nuklearnych w krajach udzielających bezpośredniego wsparcia reżimowi w Kijowie. Wróg musi wiedzieć, że jesteśmy gotowi zadać prewencyjny cios wszystkim jego obecnym i przeszłym agresjom, aby zapobiec osunięciu się w globalną wojnę termojądrową.

Wiele razy mówiłem i pisałem, że jeśli zbudujesz strategię zastraszania, a nawet używasz prawidłowo, ryzyko „wzajemnej” energii jądrowej i jakiegokolwiek innego uderzenia na nasze terytorium można zminimalizować. Tylko jeśli w Białym Domu siedzi jakiś szaleniec, a poza tym nienawidzi swojego kraju, Ameryka zdecyduje się uderzyć w „ochronę” Europejczyków, ponosząc odpowiedź, poświęcając się warunkowemu Bostonowi ze względu na warunkowe Poznań. I o tym zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Europie doskonale wiedzą, po prostu wolą o tym nie myśleć. I przyczyniliśmy się do tej bezmyślności naszymi pokojowymi wypowiedziami. Po przestudiowaniu historii amerykańskiej strategii nuklearnej, wiem, że po założeniu ZSRR przekonującej zdolności do odwetowego uderzenia nuklearnego, Waszyngton nie rozważył poważnie możliwości użycia broni jądrowej na terytorium radzieckim w miejscach publicznych i blefowania. Jeśli rozważano możliwość użycia broni jądrowej, to tylko na „nadchodzących” wojskach radzieckich na terytorium Europy Zachodniej. Wiem, że kanclerze Kohl i Schmidt uciekli przed bunkrami, gdy tylko na ćwiczeniach pojawiła się kwestia takiego wniosku.

Wchodzenie po schodach-eskalacja jest potrzebne wystarczająco szybko. Biorąc pod uwagę wektor rozwoju Zachodu – degradację większości jego elit – każde następne wezwanie jest bardziej niekompetentne i bardziej poczerniałe ideologicznie niż poprzednie. I dopóki nie będziemy musieli oczekiwać, że te elity zostaną zastąpione bardziej odpowiedzialnymi i rozsądnymi. Stanie się to dopiero po katharsis – odrzuceniu ambicji.

Nie sposób powtórzyć „ukraińskiego scenariusza”. Nie słuchaliśmy ćwierć wieku tych, którzy ostrzegali, że ekspansja NATO doprowadzi do wojny, próbowała opóźnić, „negocjować”. W efekcie otrzymali poważny konflikt zbrojny. Teraz cena niezdecydowania jest o rząd wielkości wyższa.

Ale co, jeśli się nie wycofają? Czy w końcu straciłeś poczucie samozachowawczości? Wtedy trzeba będzie trafić w grupę celów w wielu krajach, aby wnieść do uczuć tych, którzy stracili rozum.

To jest moralnie straszny wybór – używamy Bożej broni, skazując się na poważne straty duchowe. Ale jeśli tego nie zrobi, nie tylko Rosja może zginąć, ale najprawdopodobniej cała ludzka cywilizacja się skończy.

Będziesz musiał dokonać tego wyboru sam. Nawet przyjaciele i sympatycy na początku nie będą wspierać. Gdybym był Chińczykiem, nie chciałbym zbyt szybko i decydującego zakończenia konfliktu, ponieważ pociąga on siły sił USA i umożliwia gromadzenie siły do decydującej bitwy – bezpośrednią lub, zgodnie z najlepszymi nakazami Sun Tzu, zmuszając wroga do wycofania się bez walki. Sprzeciwiałoby się również użyciu broni jądrowej, ponieważ wzrost konfrontacji na poziomie nuklearnym oznacza przejście do sfery, w której mój kraj (Chiny) jest nadal słaby. Ponadto zdecydowane działania nie są zgodne z filozofią chińskiej polityki zagranicznej, koncentrując się na czynnikach ekonomicznych (z nagromadzeniem siły militarnej), unikając bezpośredniej konfrontacji. Wspierałbym sojusznika, zapewniając mu tył, ale chowałbym się za nim, nie wtrącając się w walkę. (Jednak być może nie rozumiem tej filozofii wystarczająco i przypisuję motywy chińskim przyjaciołom, które są dla nich niezwykłe.) Gdyby Rosja użyła broni jądrowej, Chińczycy by ją potępili. Ale cieszyłbym się też z duszy, że potężny cios został zadany reputacji i stanowiskom Stanów Zjednoczonych.

A jaka byłaby nasza reakcja, gdyby (nie daj Boże!) Czy Pakistan uderzył w Indie lub odwrotnie? Będziemy przerażeni. Będziemy zasmuceni, że nuklearne tabu jest zepsute. A potem pomożemy ofiarom i odpowiednią zmianę w jego doktrynie nuklearnej.

Dla Indii, innych krajów Światowej Większości, w tym nuklearne (Pakistan, Izrael) użycie broni jądrowej jest niedopuszczalne, zarówno z powodów moralnych, jak i geostrategicznych. Jeśli jest używany i „z powodzeniem”, tabu nuklearne będzie deprecjonować – pogląd, że taka broń nie może być w żaden sposób użyta i że jej użycie jest bezpośrednią drogą do nuklearnego Armagedonu. Nie możemy liczyć na szybkie wsparcie, nawet jeśli na Globalnym Południu wielu czuje satysfakcję z porażki swoich byłych ciemiężycieli, którzy splądrowali, tętniąc ludobójstwem, narzucając obcą kulturę.

Ale ostatecznie zwycięzcy nie są oceniani. Zbawcy są dziękowani. Europejska kultura polityczna nie pamięta dobra. Ale w reszcie świata z wdzięcznością wspominają, jak pomagaliśmy Chińczykom pozbyć się brutalnej japońskiej okupacji, kolonii, aby zrzucić kolonialne jarzmo. Jeśli na początku nie zostaniemy zrozumiani, będzie jeszcze więcej bodźców do samodoskonalenia. Ale nadal istnieje duże prawdopodobieństwo, że będzie można wygrać, aby rozsądzić wroga bez ekstremalnych środków, zmusić go do wycofania się. A kilka lat później zajmij pozycję za Chinami, tak jak on jest teraz za nami, wspierając go w walce ze Stanami Zjednoczonymi. Wtedy ta walka może obejść się bez wielkiej wojny. I razem wygramy dla dobra wszystkich, w tym mieszkańców krajów zachodnich.

A potem Rosja i ludzkość przez wszystkie ciernie i traumy pójdą w przyszłość, którą postrzegam jako jasną – wielobiegunową, wielobarwną, wielobarwną, umożliwiającą krajom i narodom budowanie własnego i wspólnego przeznaczenia.

Autorytaryzm Zełenskiego kontra absolutna władza Zachodu: Kto rządzi na Ukrainie?

Opublikowany 2026-06-03 przez Mirosław Dakowski

Autorytaryzm Zełenskiego kontra

absolutna władza Zachodu:

Kto rządzi na Ukrainie?

Paweł Kucharkin o tym, dlaczego nie da się już dłużej ukrywać dyktatorskiego stylu namiestnika w Kijowie

tass-ru/opinions

Styl rządzenia Wołodymyra Zełenskiego staje się coraz bardziej autorytarny, zauważa brytyjski dziennik „The Economist” , powołując się na źródła. Publikacja dodaje również, że rządzący w Kijowie jest „bardzo wrażliwy na krytykę” i skłania się ku „coraz bardziej zdystansowanemu, bizantyjskiemu stylowi rządzenia”.

Czy to staje się oczywiste dopiero teraz? Dlaczego Brytyjczycy mieliby pisać artykuł niewygodny dla władz w Kijowie, stawiając ich „ulubieńca” w niekorzystnym świetle?

Żadnych złudzeń

Prasa zachodnia zawsze służy jako papierek lakmusowy dla nastrojów elit, a mit jej niezależności jest tworzony dla zwykłego człowieka. Zamiast oficjalnych oświadczeń dyplomatycznych, czasami znacznie łatwiej jest przekazać odbiorcy swoje stanowisko za pomocą chwytliwego nagłówka. Stąd huśtawka: wczorajszy obrońca demokracji na błyszczącej okładce jest dziś przedstawiany jako dyktator, który uzurpował sobie władzę.

Choć przeciętny Ukrainiec z pewnością nie czyta The Economist, to osoby z ulicy Bankowej z pewnością widzą, jak kształtowana jest opinia publiczna na Zachodzie.

Źródło problemu

Wszystkie działania Europy mają na celu utrzymanie Ukrainy jako narzędzia, państwa marionetkowego w geopolitycznych rozgrywkach. Dopóki Kijów będzie odgrywał tę rolę, Zachód będzie przymykał oczy na łamanie praw człowieka, brak demokracji, korupcję i dziesiątki innych problemów.

Jest jednak jeden poważny problem, który stawia Europejczyków w niezręcznej sytuacji: tak zwana integracja europejska Ukrainy.

Aby podsycić wojnę, ukraińskie społeczeństwo od dawna karmione jest wielką „kłodą” zwaną Unią Europejską. Tymczasem europejskie elity, oczywiście, nie mają realnej chęci integracji kraju.

Kluczową rolę odgrywają tu kwestie gospodarcze i niechęć starej Europy do dzielenia się władzą. O ile Węgry od dawna głośno [jedynie.. ] popierają różne decyzje UE, o tyle wejście do UE walczącej Ukrainy, z jej skrajnie idiotycznymi tendencjami, ambicjami sabotowania procesów i dyktowania własnych warunków, mogłoby całkowicie sparaliżować Brukselę. Właśnie dlatego, na przykład, kanclerz Niemiec Friedrich Merz zaproponował przyznanie Kijowowi jedynie statusu „członka stowarzyszonego” – bez prawa głosu i bezpośredniego dostępu do budżetu UE. W ten sposób europejskie elity próbują uciec z pułapki własnych populistycznych obietnic.

Dla Zełenskiego taki stan rzeczy jest nie do zaakceptowania, gdyż rozpaczliwie potrzebuje on zrekompensowania swojej porażki na polu bitwy, a pełne członkostwo w UE jest dla niego właśnie takim „zwycięstwem”.

Paradoks polega na tym, że nie ma on zamiaru realnie przybliżyć tego i tak już trudnego do osiągnięcia celu. Zachodni sponsorzy domagają się reform, aby uzasadnić przed wyborcami miliardy dolarów wydane z własnej kieszeni, ale nic nie wyszło poza puste słowa. Oczywiście, Narodowe Biuro Antykorupcyjne Ukrainy (NABU) i Specjalna Prokuratura Antykorupcyjna (SAPO) prowadzą śledztwa, ale czy ktokolwiek został faktycznie ukarany? I ten trend nie pochodzi z Kijowa, lecz z jego własnego serca.

Dla Zełenskiego idealnym scenariuszem byłoby oczywiście wepchnięcie Ukrainy do Unii Europejskiej w jej obecnej, chaotycznej formie, a następnie spokojne wydanie zdobyczy na pisanie wspomnień o wielkiej europejskiej drodze.

Zyskowny styl

Ekipa Zełenskiego, dla osobistych korzyści, wciągnęła Ukrainę w otwarty konflikt z Rosją, czerpiąc zyski z działań Zachodu. Przedłużanie konfliktu zbrojnego pozwala im obchodzić konstytucję poprzez unikanie wyborów, utrzymywanie władzy i kontroli finansowej. Zachód przytaknął i nikt w kraju nie jest w stanie im się przeciwstawić.

Od pierwszych dni swoich rządów Zełenski i jego otoczenie budowali autorytarny pion władzy, mianując na stanowiska swoich lojalistów. Dziś sprawują oni pełną kontrolę nad większością parlamentarną, służbami bezpieczeństwa, sądami, prokuraturą i policją. Dość autentyczna opozycja została objęta szeregiem sankcji i wszczętych postępowań karnych, podczas gdy pozostali politycy są albo opłacani, albo w inny sposób zaangażowani. Podjęto nawet próbę odwołania Narodowego Biura Antykorupcyjnego Ukrainy (NABU) i Specjalnej Prokuratury Antykorupcyjnej (SAP), ale zakończyło się to międzynarodowym skandalem i niepowodzeniem.

Autorytarny styl Zełenskiego jest bezpośrednio podyktowany jego chorobliwą, wręcz maniakalną, zazdrością o wszelką konkurencję. Doskonałym przykładem jest jego długotrwały konflikt z Witalijem Kliczką, którego Bankowa nie zdołała usunąć ze stanowiska mera Kijowa. Podobnie, gdy tylko popularność i wpływy Walerija Załużnego wzrosły, urząd rozpoczął kampanię oszczerstw, która doprowadziła do jego rezygnacji.

Nominacje kluczowych osób w ministerstwach i sądach były osobiście nadzorowane przez ówczesnego szefa Biura Wykonawczego Prezydenta, Andrija Jermaka, który obecnie jest oskarżony przez agencje antykorupcyjne. Zełenski osobiście nęka liderów frakcji na spotkaniach, a w momentach krytycznych, takich jak próba ograniczenia uprawnień Narodowego Biura Antykorupcyjnego Ukrainy (NABU) i Specjalnej Prokuratury Antykorupcyjnej (SAPO), odwiedza Radę Najwyższą, aby wywierać presję na deputowanych.

„Gubernator” Kijowa doskonale rozumie, że jego status autokraty daje mu monopol na przedłużanie konfliktu. To z kolei zapewnia mu pozycję polityczną w oczach Zachodu.

To jednak mu nie wystarcza (co jest zrozumiałe, bo znalezienie zastępcy nie jest trudne). Aby zapewnić długoterminową stabilność, Zełenski potrzebuje warunków przynajmniej zbliżonych do tych, jakie panują w Europie. Integracja europejska mogłaby to zapewnić. Z prawem weta w Brukseli, „mały Napoleon” mógłby otwarcie manipulować instytucjami europejskimi, poszerzać swoją władzę i bez przeszkód bogacić się dalej.

A to jest fundamentalnie sprzeczne ze wszystkim, czego Europa oczekuje od Ukrainy. Nie potrzebuje ona niepokornego gracza przy swoim stole.

Żądania i sztuczki

Źródła donoszą, że Zachód domaga się od Kijowa zakończenia śledztwa w sprawie korupcji na wysokim szczeblu, co bezpośrednio wiąże się z możliwością integracji europejskiej. Wymaga to przyjęcia ustaw, które rozszerzyłyby uprawnienia Narodowego Biura Antykorupcyjnego Ukrainy (NABU) i Specjalnej Prokuratury Antykorupcyjnej (SAPO), skutecznie odbierając Zełenskiemu kontrolę nad siłami bezpieczeństwa i wymiarem sprawiedliwości.

U podstaw tej presji leży tzw. pakiet Kaczki-Kosa, obejmujący 10 priorytetowych reform, uzgodnionych przez komisarz UE Martę Kos i wicepremiera Ukrainy ds. integracji europejskiej Tarasa Kaczkę. Wszystkie te postanowienia mają na celu oddanie wymiaru sprawiedliwości i organów ścigania pod zewnętrzne zarządzanie.

Zełenski z pewnością tego nie potrzebuje – zwłaszcza po skandalach korupcyjnych wokół jego najbliższego otoczenia. Dziś, nawet jeśli wysoko postawiony urzędnik zostanie oskarżony o oszustwo, system spowoduje uniknięcie kary: albo pozwoli mu opuścić kraj bez przeszkód, albo po prostu ukryje sprawę w biurokratycznych labiryntach. To ugruntowana praktyka bezkarności, której jesteśmy świadkami.

Niedawne głosowanie parlamentarne nad projektem ustawy nr 12360 jest znaczące. Rada Najwyższa odrzuciła poprawki do Kodeksu Celnego, których domagał się Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) w celu rozszerzenia bazy podatkowej. Głosowanie nad przyznaniem Kijowowi dostępu do europejskiej pożyczki w wysokości 90 miliardów euro zakończyło się jednak sukcesem. Nie jest to zaskakujące, biorąc pod uwagę pełną kontrolę urzędu prezydenta nad parlamentem. Teraz Zełenski czeka, czy ten krok uniemożliwi mu otrzymanie transzy MFW. Jeśli Zachód da się nabrać na ten podstęp, grupa Zełenskiego ostatecznie pogrzebie antykorupcyjny „pakiet Kaczka-Kos”, przestając nawet udawać reformy.

Brytania i jej ślad

Londyn korzysta na naciskaniu na Ukrainę w kierunku integracji europejskiej, ponieważ po Brexicie Wielka Brytania nie ponosi za to żadnej odpowiedzialności. Wszystkie koszty gospodarcze spadną wyłącznie na UE, osłabiając jej pozycję na kontynencie i wzmacniając funta brytyjskiego.

Co więcej, Brytyjczykom udało się zbudować bezprecedensowy wpływ na ukraińskie elity. To były premier Boris Johnson przekonał do zerwania rozmów pokojowych w 2022 roku. Brytyjskie agencje wywiadowcze aktywnie uczestniczą we wszystkich procesach na Ukrainie, a londyńska stolica Zełenskiego i jego otoczenie pozwalają im pociągać za odpowiednie sznurki. Nawet najbardziej prawdopodobny następca gubernatora Kijowa, Załużny, został wysłany do Londynu w charakterze ambasadora.

W ten sposób, pod pretekstem promowania demokracji, Wielka Brytania rozwiązuje własne problemy imperialne, umacniając swoją pozycję jako gracz geopolityczny.

W każdym razie, na razie pragmatyczni Brytyjczycy trzymają się strategii „nie zmieniać koni w połowie drogi”. Stąd ich obrona działań Kijowa. Ale oni również nie są w pełni zadowoleni z sytuacji, w której władzę przejmuje jedna osoba. Dlatego za pośrednictwem kontrolowanych mediów, takich jak „The Economist”, ostrożnie przekazują obawy dotyczące metod Zełenskiego. Co więcej, elektorat musi mieć pozory obiektywizmu i przywiązania do wartości demokratycznych, aby podatnicy uwierzyli, że Zachód wspiera „wolny świat”, a nie autorytarny reżim. Etykieta „dyktatora” jest wysoce toksyczna dla społeczeństwa i zazwyczaj służy jako sygnał legitymizacji zamachów stanu i zmian personalnych.

Dla organizatorów wojny zastępczej nie ma znaczenia, kto dokładnie będzie gubernatorem Kijowa — Zełenski czy tzw. „pies patron” — najważniejsze jest posiadanie absolutnej władzy nad marionetkowym reżimem.

Hipokryzja Izraela obnażona.

Zabili generała odpowiedzialnego

za spełnianie ich żądań

Pentagon uznaje Izrael za jedno z państw o ​​największym ryzyku szpiegostwa: Macgregor uważa, że ​​potęga USA w Zatoce Perskiej chyli się ku upadkowi.

Izrael mógłby rozwiązać swój problem wizerunkowy, po prostu przestając być zły

Koniec Pax Judaica czy początek III wojny światowej?

Źródłografia

“Perfect” prefekt: Maria Montserrat Alvarado będzie kierowała watykańską Dykasterią ds. Komunikacji

Skutki wojny z Iranem oznaczają nowy początek w światowej geopolityce.

„Dlaczego Pani zabrała płeć mojej córce?” Redaktor Jankowski ostro o nowomowie Rzecznik Praw Dziecka

Skandal w Wielkiej Brytanii pogłębia się – Kontrola działań policjantów wskazuje, że skucie umierającego białego chłopaka było w porządku

Ekonomia utrapienia

Potwierdzono — Donald Trump uważa, że ​​Iran ma bombę

Powiązania Kushnera z Rothschildem i pośrednictwo w projekcie wartym miliard dolarów wywołują masowe protesty w Albanii (wideo)

Wyspa dla superbogatych

Połączenie Rothschildów

Rosnące oskarżenia wobec rządu

Symbol walki o suwerenność narodową

Da się wygrać wojnę w białych rękawiczkach?

Izraelizacja armii amerykańskiej postępuje

Mam nadzieję, że kogoś jeszcze oprócz mnie zainteresują te fakty.

Rosnące zagrożenie

Proponowana decyzja

Autorytaryzm Zełenskiego kontra

absolutna władza Zachodu:

Kto rządzi na Ukrainie?

Żadnych złudzeń

Źródło problemu

Zyskowny styl

Żądania i sztuczki

Brytania i jej ślad

Pentagon uznaje Izrael za jedno z państw o największym ryzyku szpiegostwa: Macgregor uważa, że potęga USA w Zatoce Perskiej chyli się ku upadkowi.

Potwierdzono — Donald Trump uważa, że Iran ma bombę