Podczas gdy pisałem ten artykuł, kilka tysięcy obywateli brytyjskich zebrało się przed komisariatem policji w Southampton w Anglii, domagając się odpowiedzi na pytania dotyczące morderstwa młodego białego brytyjskiego studenta, Henry’ego Nowaka, dokonanego przez czarnego imigranta i białą brytyjską policję.
Czarnoskóry imigrant i intruz zamordował Nowaka, dźgając go pięciokrotnie. Biała brytyjska policja zamordowała Nowaka, ignorując jego oświadczenie, że został dźgnięty nożem, a także jego ostatnie słowa: „Nie mogę oddychać”. Brytyjska policja, skutecznie wyszkolona w rozpoznawaniu białych jako agresorów, aresztowała – zamiast czarnoskórego imigranta i intruza, który zaatakował Nowaka, co okazało się śmiertelne – umierającego Nowaka, który zmarł w policyjnych kajdankach. „Uczulona na rasizm” biała brytyjska policja uwierzyła kłamstwu czarnoskórego imigranta [on był, jest ciapaty md] i intruza, że Nowak użył rasistowskiego określenia. Nie uwierzyli Nowakowi, że został dźgnięty nożem. „Uczulona na rasizm policja” nawet nie sprawdziła, czy Nowak został dźgnięty nożem. Zamiast tego założyli kajdanki umierającemu mężczyźnie i nie wezwali pomocy medycznej.
Można by pomyśleć, że to skandal – i tak było – ale nie z właściwego powodu. Fanatycznie antybiały brytyjski premier Starmer nazwał kilka tysięcy białych protestujących – niewielką liczbą biorąc pod uwagę skalę niesprawiedliwości – „skrajnie prawicowymi buntownikami i rasistowskimi bandytami”. Innymi słowy, premier Anglii nie dostrzega rasizmu w niesprowokowanym, śmiertelnym ataku czarnego imigranta na białego Nowaka, ani w lekceważeniu przez brytyjską policję jego błagania o pomoc. Biały brytyjski premier Starmer dostrzega rasizm w proteście obywateli brytyjskich przeciwko temu, co się stało. Czy istnieje niższa forma czystego politycznego odpadu niż Starmer? Jak taki polityczny odpad może przetrwać jako premier Wielkiej Brytanii?
Teraz musimy zadać sobie pytanie, jak to możliwe, że biały, etnicznie brytyjski premier z Partii Pracy, która dawniej, przed nikczemnym Tonym Blairem, reprezentowała etnicznie brytyjską klasę robotniczą, mógł zostać tak zindoktrynowany i poddany praniu mózgu, że rasistami w społeczeństwie są biali ludzie, którzy cierpią z powodu kradzieży, gwałtów i morderstw z rąk imigrantów?
Zmierz się z tym faktem: Odchody, które pełnią funkcję premiera Wielkiej Brytanii, niegdyś wspaniałego i moralnego kraju, określiły protest przeciwko rasistowskiemu morderstwu białego obywatela brytyjskiego jako „biały rasizm”.
Taka jest sytuacja białych ludzi dzisiaj. W ŻADNYM kraju Zachodu biali, etniczni obywatele nie są chronieni przez prawo. Ich własny rząd jest im przeciwny.
Wielka Brytania, niegdyś naród etniczny, a obecnie Wieża Babel, ma „zobowiązanie do równości rasowej”. Co to oznacza? Cytując oficjalną odpowiedź: „Nie oznacza to traktowania wszystkich „równo” ani bycia „ślepym na kolor skóry”, ale raczej ograniczenie rasizmu do osób białych.
Tylko biali ludzie mogą być rasistami. Takie jest oficjalne stanowisko rządu Starmera w Wielkiej Brytanii. Było to oficjalne stanowisko reżimu Bidena i oficjalne stanowisko wszystkich rządów Europy Zachodniej. Trump woli oddać Izraelowi władzę, która w przeciwnym razie trafiłaby w ręce imigranckich najeźdźców.
Z tego powodu policja automatycznie uznała mordercę Nowaka za ofiarę, a Nowaka za rasistę.
Obecnie w Wielkiej Brytanii, USA, Kanadzie i całej Europie istnieją organizacje, intelektualiści, a nawet uniwersytety oraz szkoły publiczne i prywatne dla dzieci, których celem jest wpajanie dzieciom faktu, że białe grupy etniczne to rasiści, winni tak wielu przestępstw przeciwko „ludziom kolorowym”, że muszą teraz odsunąć się na bok i zaakceptować karę, znosząc rządy rzekomo niegdyś uciskanych narodów, które je wykorzystywały i znęcały się nad nimi – tak samo jak nie-Żydzi muszą ustąpić miejsca Żydom, aby zadośćuczynić za Holokaust.
Od kilku lat relacjonuję doniesienia skandynawskich mediów o gwałtach dokonywanych przez gangi imigrantów na białych, etnicznych Szwedkach, Norweżkach i Dunkach. Kobiety zazwyczaj boją się zgłaszać gwałty i gwałty zbiorowe – często publicznie, gdzie tchórzliwi Skandynawowie przymykają na nie oko – z obawy przed oskarżeniem o zbrodnię z nienawiści za zgłoszenie lub zakłócenie gwałtu na białej kobiecie dokonanego przez osobę czarnoskórą. W Szwecji gwałt na białych, etnicznych Skandynawkach przez czarnoskórych imigrantów jest niemal prawnie chronionym przywilejem. Europejczycy i Brytyjczycy są karani za wypowiadanie się przeciwko imigranckim najeźdźcom, tak jak Amerykanie za wszelką krytykę Izraela.
Jeśli nie jesteś przekonany, że świat zachodni jest tak bardzo antybiały, że białe grupy etniczne są demonizowane, rozważ poniższe:
Brytyjskie żłobki i przedszkola otrzymały polecenie zgłaszania „rasistowskich” trzylatków brytyjskiej policji. W Wielkiej Brytanii białe, brytyjskie trzylatki mogą zostać zgłoszone policji za „przestępstwa z nienawiści”.
Zgodnie z nowymi oficjalnymi wytycznymi popartymi przez rząd Partii Pracy, personel żłobków w Walii otrzymał polecenie, aby dzwonić na policję, jeśli istnieje podejrzenie, że dzieci w wieku trzech lat i starsze przejawiają „rasistowskie” zachowanie.
Polityka ta, wprowadzona przez Diversity and Anti-Racist Professional Learning (DARPL), organizację walczącą z rasizmem wśród białych i otrzymującą dotacje rządowe, szkoli personel żłobków i przedszkoli w ocenianiu, czy zachowanie dziecka można uznać za „zbrodnię z nienawiści” i, jeśli to konieczne, w powiadamianiu odpowiednich organów.
W całym świecie zachodnim białe grupy etniczne zostały poddane praniu mózgu, by uwierzyć, że są złe, rasistowskie i opresyjne, i że nie mogą już dłużej stawać na drodze rządom imigrantów-najeźdźców. I nie są. Ci zindoktrynowani biali ludzie wybierają teraz imigrantów-najeźdźców na urzędy publiczne, w tym prokuratorów, którzy natychmiast zabrali się za zniesławienie prezydenta Trumpa. Liderką brytyjskiej Partii Konserwatywnej jest czarnoskóra kobieta.
Jest wielu czarnych przywódców, ale nie ma przywódców białych. Żaden biały przywódca nie może się przeciwstawić, ponieważ wszelkie poparcie dla białego przywódcy jest z definicji rasistowskie. Nigdzie w świecie zachodnim nie ma białego przywódcy, który nie byłby uciskany przez swój własny biały rząd.
Dwupoziomowy system wymiaru sprawiedliwości w policji jest obecnie normą w świecie zachodnim. Zbliżamy się do czasów, gdy jedyni biali ludzie, którzy pozostaną na miejscu, będą eksponowani w ogrodach zoologicznych jako przykłady białych rasistowskich wyzyskiwaczy.
„Będziemy wygrywać tak często, że możecie się nawet zmęczyć wygrywaniem. I powiecie: »Proszę, proszę. To już za dużo. Nie możemy tego znieść. Panie Prezydencie, to już za dużo«” – Donald Trump
Donald Trump obiecał Amerykanom, że znudzą im się zwycięstwa.
Jeśli tak wygląda zwycięstwo, to Ameryka nie może sobie na nie pozwolić.
Tracimy pozycję gospodarczą. Tracimy wiarygodność za granicą. Tracimy turystów, pracowników, stabilność, zaufanie, zabezpieczenia konstytucyjne i to, co pozostało z iluzji, że rząd odpowiada przed „nami, narodem”.
Branża turystyczna zmaga się z problemami, ponieważ zagraniczni turyści coraz bardziej wahają się przed przyjazdem do Stanów Zjednoczonych. Nawet migracja – siła napędowa amerykańskiego wzrostu gospodarczego, innowacji, siły roboczej i odnowy narodowej – zmierza obecnie w złym kierunku. Mniej osób przyjeżdża do kraju, więcej Amerykanów wyjeżdża, a według niektórych szacunków kraj osiągnął już ujemny wskaźnik migracji netto.
To nie jest cecha narodu „odnoszącego sukcesy”. To cecha narodu, z którego ludzie coraz bardziej chcą uciekać.
Nawet zbliżające się Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej – które zazwyczaj są okazją do rozwoju gospodarczego turystyki, podróży i hotelarstwa – pozostają w cieniu twardej polityki imigracyjnej rządu, protestów przeciwko zatrzymaniom i gróźb zakłócenia podróży międzynarodowych na kluczowych lotniskach.
Oto co się dzieje, gdy naród traktuje przybyszów, imigrantów i dysydentów przede wszystkim jako zagrożenie, a dopiero w drugiej kolejności jako ludzi: ludzie przestają przyjeżdżać, przedsiębiorstwa cierpią, a strach staje się oficjalną polityką.
Mimo nieustających zwycięstw rządu, gospodarka wysyła sygnały ostrzegawcze: spada wzrost gospodarczy, konsumenci są napięci, koszty rosną, oszczędności maleją, a chaos polityczny pozostawia rodziny, małe firmy i całe gałęzie przemysłu niepewne, jakie nowe turbulencje przyniesie jutro.
Straty odbijają się na nas negatywnie.
Tymczasem człowiek, który obiecał położyć kres wojnom, jest odpowiedzialny za ich kontynuację i ekspansję. Człowiek, który obiecał obniżyć ceny, przyczynił się do wzrostu niepewności. Człowiek, który obiecał osuszyć bagno, przekształcił rząd w system patronatu dla lojalistów, kolesiów, kontrahentów, oligarchów i wpływowych maklerów. Człowiek, który obiecał prawo i porządek, wykorzystał prawo jako broń przeciwko wrogom i zawiesił je dla przyjaciół.
To nie jest zwycięstwo.
To powolna klęska republiki konstytucyjnej, dokonana poprzez widowisko, nadużycia, chciwość i brutalną przemoc.
Przyjrzyjmy się aktualnej liście tak zwanych „osiągnięć” Trumpa.
Fundusz „anty-uzbrojeniowy” o wartości 1,776 miliarda dolarów – rzekomo utworzony w celu rekompensaty ofiarom nadużyć rządowych – szybko stał się sztandarowym przykładem nadużyć władzy. Krytycy ostrzegali, że pieniądze podatników mogą zostać wykorzystane do nagradzania sojuszników Trumpa, politycznych lojalistów, a nawet osób oskarżonych o ataki z 6 stycznia. Fundusz ten został od tego czasu zablokowany w sądzie, zaskarżony jako bezprawny i podobno ponownie rozpatrzony w obliczu krytyki ze strony obu partii; jednak nadrzędne porozumienie pozostaje surowym ostrzeżeniem: ugoda, która mogłaby chronić Trumpa, jego rodzinę i powiązane z nim firmy przed przyszłymi kontrolami podatkowymi, trąci korupcją opartą na samo-bogaceniu.
Sala balowa w Białym Domu warta 400 milionów dolarów, reklamowana jako „dar” dla kraju, stała się idealnym pomnikiem priorytetów tej administracji: pozłacanego spektaklu, wpływu darczyńców, wyjątków od wymogów bezpieczeństwa i imperialnej demonstracji wielkości w czasach, gdy przeciętni Amerykanie mają trudności z zapewnieniem sobie pożywienia, mieszkania, opieki zdrowotnej i podstawowych potrzeb.
Sam Biały Dom jest przebudowywany na podobieństwo Trumpa – więcej złota, więcej przepychu, więcej próżności – podczas gdy konstytucyjne podstawy prezydentury są traktowane jako zbędne. Nawet Centrum Kennedy’ego stało się częścią tej marki, dopóki sędzia federalny nie orzekł, że nazwisko Trumpa zostało dodane bezprawnie i nie uniemożliwił administracji zamknięcia instytucji kulturalnej na czas remontu.
A potem są sądy, gdzie kolejne zarządzenia Trumpa przesuwały granice prawa. Sądy niższej instancji wielokrotnie musiały przypominać rządowi, że władza wykonawcza nie jest absolutna, że stan wyjątkowy nie uchyla Konstytucji i że nawet prezydenci muszą przestrzegać prawa.
Te porażki nie miały charakteru czysto formalnego: sędziowie oskarżyli rząd o dyskryminację mediów ze względu na ich poglądy, o niezgodne z konstytucją karanie kancelarii prawnych, bezprawne manewry celne i działania wykonawcze, które traktują ograniczenia konstytucyjne jako uciążliwość, a nie wiążące prawo.
Oto miara „sukcesu” Trumpa: finansowane z podatków kampanie odwetowe, prestiżowe projekty, luksusowe pokoje, porażki prawne, chaos konstytucyjny i rząd zarządzany coraz bardziej tak, jakby był osobistym imperium.
Prezydent zgarnia widowisko. Lojaliści zgarniają łupy. Prawnicy zgarniają pozwy.
A cenę zapłacą Amerykanie.
Jeśli wierzyć rządowi, Ameryka jest silniejsza, bezpieczniejsza, bogatsza, bardziej wolna i szanowana niż kiedykolwiek. To jest argument. To hasło. To namiot cyrkowy wzniesiony nad ruinami.
Najnowsza propaganda Białego Domu praktycznie głosi to, co niewypowiedziane: „ZAUFAJCIE TRUMPOWI”. „Po prostu usiądźcie wygodnie i zrelaksujcie się” – to oficjalne przesłanie Trumpa – „na końcu wszystko będzie dobrze – zawsze tak jest!”
To nie jest filozofia rządzenia. To żądanie posłuszeństwa.
Wolny naród „nie siedzi bezczynnie”, podczas gdy rząd rozszerza swoją władzę, prowadzi wojny, rabuje skarb państwa, karze dysydentów, monitoruje obywateli, unieważnia decyzje sądów i traktuje konstytucję jako opcjonalną.
Wolny naród nie ufa swoim władcom. Oni ich krępują łańcuchami.
A gdy władcy żądają zaufania i nakłaniają ludzi do ignorowania dowodów, które mają tuż przed oczami, wówczas ludzie muszą przyjrzeć się temu jeszcze uważniej.
Przyjrzyj się bliżej hasłom, okrążeniom zwycięstwa i pozłacanemu spektaklowi, a zobaczysz, że straty zaczynają się piętrzyć.
Amerykanom obiecano dobrobyt. Otrzymali natomiast gospodarkę, w której zyski korporacji i giełdy maskują fakt, że przeciętne gospodarstwa domowe są na skraju wyczerpania, oszczędności maleją, długi rosną, a koszty podstawowych artykułów pierwszej potrzeby systematycznie obniżają płace.
Powiedziano im, że cła ukarzą zagraniczne rządy i przywrócą miejsca pracy w kraju. Zamiast tego otrzymali wyższe koszty przerzucone na konsumentów, środki odwetowe, niedobory dostaw i politykę handlową opartą bardziej na teatrze politycznym niż na strategii. Nawet sądy zaczęły traktować program taryfowy jako to, czym jest: polityką gospodarczą opartą na improwizacji władzy wykonawczej, gdzie sędziowie unieważniają lub ograniczają cła, podczas gdy rząd wciąż szuka nowych luk prawnych.
Obiecano im, że stanowcza postawa wobec imigrantów wzmocni Amerykę. Otrzymali jednak naród, który odstraszył pracowników, studentów, turystów, przedsiębiorców i rodziny, które od dawna przyczyniały się do rozwoju jej gospodarki.
Obiecano im, że Ameryka znów będzie budzić szacunek. Otrzymali jednak kraj coraz bardziej postrzegany jako niestabilny, wrogi, nieprzewidywalny i niebezpieczny – nie tylko przez przeciwników, ale także sojuszników, gości, inwestorów i potencjalnych partnerów.
Powiedziano im, że wojny się skończą. Zamiast tego otrzymali więcej rozmów o wojnie, więcej eskalacji militarnej, więcej pustych czeków na machinę wojenną i więcej wymówek dla rozszerzania władzy wykonawczej w imię bezpieczeństwa narodowego.
Powiedziano im, że konstytucja zostanie przywrócona. Zamiast tego otrzymali prezydenta, który oświadczył: „Kto ratuje swój kraj, nie łamie prawa”.
Słuchaj uważnie, gdy władca mówi coś takiego.
To nie jest konstytucjonalizm. To język królów, dyktatorów i władców, którzy wierzą, że ich intencje są ważniejsze od prawa.
Konstytucja została napisana właśnie po to, aby zapobiec zakorzenieniu się tego rodzaju myślenia w Ameryce.
Nie mówi, że prezydent może łamać prawo, powołując się na szlachetne pobudki. Nie mówi, że władza wykonawcza może omijać Kongres, nękać sądy, karać krytyków, uciszać osoby o odmiennych poglądach, rozmieszczać wojsko w kraju, rabować skarb państwa ani rządzić dekretem o stanie wyjątkowym, kiedy tylko odpowiada to osobie sprawującej urząd w Białym Domu.
Nawet samo głosowanie jest wciągane w machinę kontroli wykonawczej, ponieważ administracja Trumpa forsuje rozporządzenie wykonawcze dotyczące głosowania korespondencyjnego, które umożliwiłoby agencjom federalnym podejmowanie decyzji o kwalifikowalności wyborców i dostarczaniu kart do głosowania, tradycyjnie kontrolowanych przez stany. Kiedy władza wykonawcza rości sobie prawo do decydowania, czyj głos zostanie policzony, kto otrzyma kartę do głosowania pocztą i kto zostanie pociągnięty do odpowiedzialności za utrudnianie głosowania, prawo do głosowania staje się kolejną wolnością podlegającą zatwierdzeniu przez prezydenta.
Ale to właśnie ta teoria rządzenia jest obecnie wystawiana na próbę w czasie rzeczywistym: władza prezydenta jako pusty czek, prawo jako broń, prawa jako przywileje, odmienne opinie jako zagrożenie, a odpowiedzialność jako niedogodność.
Sposób Trumpa na zwycięstwo wymaga, aby Amerykanie przegrali.
Aby państwo policyjne wygrało, Czwarta Poprawka musi przegrać.
Aby państwo policyjne wygrało, prywatność musi przegrać.
Aby machina wojenna wygrała, pokój musi przegrać.
Aby władza wykonawcza wygrała, musi przegrać zasada trójpodziału władzy.
Aby oligarchowie wygrali, rodziny klasy robotniczej muszą przegrać.
Aby propaganda wygrała, prawda musi przegrać.
Aby silny przywódca wygrał, konstytucja musi przegrać.
Oto oferta handlowa oferowana Amerykanom: wymieńcie swoje prawa na obietnice bezpieczeństwa, swoje wolności na obietnice wielkości, swoje pieniądze z podatków na obietnice dobrobytu i swoje sumienie na dreszczyk emocji związany z oglądaniem, jak ktoś inny zostaje ukarany.
Tak właśnie działa polityka autorytarna. Nie zaczyna się od ujawnienia się jako tyrania. Jest opakowana we flagi, hasła, kozły ofiarne i obietnice zemsty. Oferuje ludziom satysfakcję z upokorzenia wrogów, jednocześnie po cichu budując mechanizmy, które ostatecznie zostaną użyte przeciwko wszystkim.
Ten mechanizm już istnieje.
Myślcie samodzielnie.
Wolność słowa jest nadal podważana. Pierwsza Poprawka zabrania rządowi tłumienia opinii, karania osób o odmiennych poglądach, atakowania protestujących, zastraszania dziennikarzy i uciszania instytucji. Mimo to wypowiedzi polityczne podważające władzę rządu są coraz częściej traktowane jako podejrzane, ekstremistyczne, niebezpieczne lub nielojalne. Przeciwnicy wojny, aktywiści studenccy, sygnaliści, dziennikarze, dysydenci religijni, krytycy polityczni i zwykli obywatele, którzy odmawiają podporządkowania się linii partii, ryzykują, że zostaną zaliczeni do stale rozszerzającego się grona wrogów państwa.
Nadzór stale rośnie. Rozpoznawanie twarzy, śledzenie biometryczne, czytniki tablic rejestracyjnych, dane o lokalizacji telefonów komórkowych, centra fuzji, algorytmy predykcyjne, drony, analiza danych AI i nadzór finansowy umożliwiły rządowi i jego partnerom korporacyjnym śledzenie, katalogowanie i profilowanie populacji z zapierającą dech w piersiach wydajnością. Wszystko, co kiedyś wymagało nakazu, personelu i uzasadnionego podejrzenia, można teraz osiągnąć za pomocą bazy danych, umowy na oprogramowanie i funkcjonariusza gotowego kliknąć „szukaj”.
Uprawnienia policji rządowej nadal są wykorzystywane jako broń. Te same mechanizmy, które dziś są wykorzystywane przeciwko imigrantom, jutro mogą być wykorzystane przeciwko dysydentom politycznym. Te same listy obserwacyjne, które służą do monitorowania „ekstremistów”, mogą być wykorzystywane do monitorowania rodziców, weteranów, posiadaczy broni, aktywistów, dziennikarzy, osób wierzących, ekologów, demonstrantów antywojennych i każdego, kto kwestionuje preferowaną przez rząd narrację.
Amerykanie są nadal traktowani przede wszystkim jako podejrzani, a dopiero w drugiej kolejności jako obywatele. W społeczeństwie, w którym nie ma miejsca na przestępczość, niewinność nie ma znaczenia. Liczy się to, co przewiduje algorytm, co sugeruje lista obserwowanych, co sugeruje profil danych lub co urzędnik państwowy uważa, że możesz zrobić, powiedzieć, pomyśleć lub poprzeć. Należyty proces staje się kwestią drugorzędną, gdy podejrzenie zostanie zautomatyzowane.
Wojsko jest nadal traktowane jako siła wewnętrzna. Z każdym nowym wezwaniem do wysłania wojsk do kraju, każdym nowym ogłoszeniem stanu wyjątkowego, każdym nowym połączeniem pracy lokalnej policji z władzami federalnymi, granica między polem bitwy a ojczyzną staje się coraz cieńsza. Ojcowie Założyciele dostrzegali niebezpieczeństwo, jakie niesie ze sobą stała armia używana przeciwko ludziom. Żyjemy z konsekwencjami zignorowania ich ostrzeżeń.
Policja pozostaje zmilitaryzowana. Lokalne organy ścigania, wyposażone w sprzęt bojowy i przeszkolone w taktyce walki, nadal działają mniej jak lokalni żołnierze sił pokojowych, a bardziej jak siły okupacyjne. Żadne wolne społeczeństwo nie pozostanie wolne na długo, jeśli każde spotkanie z rządem może przerodzić się w pokaz siły.
Sygnaliści nadal są karani. Organy nadzoru nadal są marginalizowane. Inspektorzy generalni, audytorzy, śledczy i urzędnicy, którzy ujawniają korupcję, są traktowani jako przeszkody do usunięcia, a nie jako zabezpieczenia, które należy chronić. Rząd, który nie toleruje żadnego nadzoru, to rząd, który ma coś do ukrycia.
Imperialna prezydentura stale się rozszerza. Trump nie wynalazł rozszerzenia władzy wykonawczej, ale z całych sił ją sobie przywłaszczył. Każdy prezydent w najnowszej historii przyczyniał się do rozszerzenia władzy prezydenckiej poprzez dekrety, deklaracje stanu wyjątkowego, oświadczenia o podpisach, dyrektywy bezpieczeństwa narodowego i działania jednostronne. Wkład Trumpa polegał na obnażeniu grzecznościowej fikcji, jakoby władza ta była sprawowana niechętnie lub w granicach konstytucyjnych. On to afiszuje.
To jest prawdziwe zagrożenie obecnej sytuacji.
Nie chodzi tylko o to, że prezydent chce mieć zbyt dużą władzę. Chodzi o to, że cały system jest tak ukształtowany, by mu ją dać.
Kongres narzeka, ale ustępuje. Sądy protestują, ale się stosują. Władze się stosują. Kontrahenci zyskują. Media gonią za spektaklem. Opinia publiczna jest rozproszona codziennym cyklem oburzenia. Partie wiwatują, gdy ich strona odnosi korzyści, i narzekają tylko wtedy, gdy machina obraca się przeciwko nim.
W ten sposób Państwo Głębokie wygrywa, niezależnie od tego, która partia ogłosi zwycięstwo w dniu wyborów.
Twarze się zmieniają. Maszyny pozostają.
Hasła się zmieniają. Nadzór pozostaje.
Partia rządząca się zmienia. Machina wojenna pozostaje.
Retoryka się zmienia. Dług, wydatki, tajemnica, państwo policyjne, wpływy korporacji, uprawnienia nadzwyczajne i lekceważenie konstytucji pozostają.
„Zwycięstwo” Trumpa to po prostu najnowsza kampania reklamowa starego oszustwa: przekonania ludzi, że wygrywają, jednocześnie odbierając im możliwość samodzielnego rządzenia.
Nazywaj to jak chcesz – bezpieczeństwem narodowym, bezpieczeństwem granic, nacjonalizmem gospodarczym, prawem i porządkiem, walką z korupcją, uprawnieniami nadzwyczajnymi, hasłem „Ameryka na pierwszym miejscu” – ale jeśli końcowym rezultatem będzie więcej władzy państwa i mniej wolności jednostki, to powinniśmy już wiedzieć, kto tak naprawdę wygrywa.
To nie rodzina ma problem z zapewnieniem sobie jedzenia.
To nie małe przedsiębiorstwa próbują przetrwać cła, inflację, niedobory siły roboczej i wstrząsy regulacyjne.
To nie rolnik, nauczyciel, weteran, student, emeryt ani rodzic próbuje związać koniec z końcem.
To nie podróżny zostaje zatrzymany, przeszukany, przesłuchany lub odesłany przez coraz bardziej wrogie siły bezpieczeństwa.
To nie rodziny imigrantów żyją w strachu.
To nie demonstrant korzysta ze swojego prawa do wolności wypowiedzi.
Monitorowane nie są transakcje finansowe, ruchy, komunikacja i kontakty obywatela.
To nie podatnicy są zmuszani do finansowania niekończących się wojen, dotacji korporacyjnych, zmilitaryzowanej policji, kontraktów na nadzór, więzień i prestiżowych projektów politycznych.
Zwycięzcy są zawsze ci sami: firmy zbrojeniowe, handlarze danymi, operatorzy prywatnych więzień, firmy zajmujące się inwigilacją, lobbyści, osoby z branży politycznej, spekulanci z Wall Street, kontrahenci rządowi, partyjne organy ścigania, darczyńcy z dostępem, lojalni ludzie poszukujący płatności oraz biurokratyczne ośrodki władzy, czerpiące zyski ze strachu, kryzysów i kontroli.
Przegranymi jesteśmy „my, ludzie”.
Oto gorzka prawda, z którą muszą zmierzyć się Amerykanie: rząd, który obiecuje ci, że zrobisz z ciebie „zwycięzcę” poprzez odebranie władzy komuś innemu, ostatecznie odbierze władzę również tobie.
Prawa nie są stronnicze. Należyty proces nie jest stronniczy. Wolność słowa nie jest stronnicza. Prywatność nie jest stronnicza. Ograniczenia władzy wykonawczej nie są stronnicze. Konstytucja nie powinna być rekwizytem wyborczym, formalnością prawną ani przeszkodą w osiągnięciu zwycięstwa politycznego.
Konstytucja jest umową wiążącą rząd.
Bez nich mamy tylko władców i poddanych.
Dlatego prawdziwą miarą każdego rządu nie jest to, jak głośno się przechwala, ilu wrogów ukarze, ile podpisze dekretów wykonawczych, ile wyśle wojsk, ile agencji wyczyści i w ilu nagłówkach gazet zdominuje.
Prawdziwą miarą jest to, czy ludzie cieszą się większą wolnością, czy ich prawa są lepiej chronione, czy ich własność jest bezpieczniejsza, czy są lepiej chronieni przed nadużyciami państwa i czy są w stanie skuteczniej pociągać władzę do odpowiedzialności.
Według tych kryteriów nie wygramy.
Przegrywamy i to we wszystkich ważnych dziedzinach.
Przegrywamy, gdy prezydent rości sobie prawo do decydowania, które prawa go dotyczą.
Przegramy, jeśli Kongres pozwoli, by jego rola stała się nieistotna.
Tracimy, gdy sądy traktowane są jako przeszkody, a nie jako konstytucyjne mechanizmy kontroli i równowagi.
Przegrywamy, gdy policja zachowuje się jak żołnierze, a od żołnierzy wymaga się, by zachowywali się jak policjanci.
Przegrywamy, gdy odmienne poglądy traktowane są jako ekstremizm.
Przegrywamy, gdy inwigilacja staje się ceną obywatelstwa.
Tracimy, gdy gospodarka jest zarządzana w sposób, który przynosi korzyści najpotężniejszym, podczas gdy zwykłym Amerykanom wmawia się, że mają celebrować swoje własne trudności jako przejaw patriotyzmu.
Przegrywamy, gdy wojna staje się normą, a pokój złamaną obietnicą, której nikt nie zamierza dotrzymać.
Przegrywamy, gdy rząd bazujący na zgodzie zostaje zastąpiony rządem bazującym na przymusie.
A najwięcej tracimy, gdy zaakceptujemy kłamstwo, że to wszystko jest zwycięstwem.
Moi przyjaciele, nie dajcie się zwieść sloganom.
Naród może wymachiwać flagami, organizować parady, stawiać pomniki, chwalić się swoją wielkością, karać wrogów, być na pierwszych stronach gazet, a mimo to stracić swoją duszę.
Prezydent może nazwać to zwycięstwem. Partia polityczna może nazwać to zwycięstwem. Media mogą przedstawić to jako zwycięstwo. Masy mogą przyłączyć się do skandowania.
Ale jeśli ceną za to ma być konstytucja, to wszyscy na tym stracimy.
Rozwiązaniem nie jest zastąpienie jednego silnego przywódcy innym, nadużyć jednej partii nadużyciami innej partii ani jednej grupy władców inną grupą władców, którzy obiecują wykorzystywać ten sam mechanizm w sposób bardziej życzliwy.
Rozwiązaniem jest demontaż maszyn.
Odrzuć politykę strachu. Odrzuć kult jednostki. Odrzuć fałszywy wybór między bezpieczeństwem a wolnością. Odrzuć propagandę, która przekonuje cię, że twój sąsiad jest wrogiem, podczas gdy rząd po cichu opróżnia twoje kieszenie i pozbawia cię twoich praw.
Znajdźcie wspólny język ze współobywatelami, nie w lojalności partyjnej, lecz w zasadach konstytucyjnych.
Broń wolności słowa, nawet jeśli nie lubisz mówcy. Broń rzetelnego procesu, nawet jeśli nie lubisz oskarżonego. Broń prywatności, nawet jeśli nie masz nic do ukrycia. Broń ograniczeń władzy wykonawczej, nawet jeśli twój ulubiony polityk zasiada w Białym Domu.
Bądź niebezpieczny w najlepszy możliwy sposób: myśląc samodzielnie, nie dając się uciszyć, odrzucając polityczny plemienność i upierając się, że żaden prezydent, żadna partia, żadna władza, żaden sąd, żadna korporacja i żaden kryzys nie stoi ponad Konstytucją.
Jak jasno stwierdzam w mojej książce „Battlefield America: The War on the American People” i jej fikcyjnym odpowiedniku „The Erik Blair Diaries”, wojna rządu z ludem nie skończy się, dopóki ludzie będą nadal mylić dominację z przywództwem, widowisko z siłą, a propagandę z prawdą.
Za dużo zwycięstw? Nie.
Za dużo władzy. Za dużo korupcji. Za dużo inwigilacji. Za dużo wojny. Za dużo chciwości. Za dużo strachu. Za dużo rządu, który działa tak, jakby konstytucja była opcjonalna.
Jeśli Ameryka ma ponownie wygrać w jakimkolwiek znaczącym sensie, to nie stanie się tak dlatego, że jakiś polityk obiecał to z mównicy.
Stanie się tak dlatego, że „my, ludzie” w końcu przypomnieliśmy sobie, że wolność nie jest czymś, co dają nam władcy.
Pamiętacie, pisałem o Wenezueli. Wielu myślało, że to jakiś komunistyczny dziwoląg. Niestety, to wielkie, obok Chin, Wietnamu, laboratorium testujące proces wdrażania totalnego zniewolenia.
Za rok, bo 10.07.2027 wchodzi w Polsce AMLR, pod pretekstem walki z praniem brudnych pieniędzy. Trzeba będzie przy zakupach pokazać PESEL, potem siatkówka oka i linie papilarne. Oczywiście zacznie się od dóbr tak zwanych „luksusowych”. Pytanie tylko kto będzie tworzył listy tych dóbr. Chyba już wiecie, że metodą cichych kroczków do 2030 znajdziemy się w Wenezueli. Dlatego przypominam mój artykuł z 03.01.2026, jaki wcześniej publikowałem kilka razy w latach 2018-2025.
=============================================
WENEZUELA, LABORATORIUM REPRESJI CZYLI CO CZEKA POLAKÓW DO WYBORÓW 2027
Od 2014 w Wenezueli wprowadzono system biometryczny w publicznych i prywatnych sieciach dystrybucji produktów i towarów, argumentując wdrożenie technologii biometrycznej kontroli niedoborami żywności, przemytem, spekulacją, i koniecznością reglamentacji najbardziej poszukiwanych produktów. Klasyczny model „stwórz problem i zaproponuj rozwiązanie”. Czytniki linii papilarnych, skanery siatkówki oka znalazły się przy każdej kasie w Wenezueli. w każdej. By cokolwiek kupić trzeba okazać najpierw dokumenty, a następnie przejść system biometrycznej kontroli zgodności, skanowanie odcisków palców i tęczówki oka.
Dziwnie koresponduje testowanie takiego systemu w Wenezueli z likwidacją polskiego rolnictwa.
Wszystko nagle staje się jasne, jeżeli Polacy zdadzą sobie sprawę z tego, że opisywane systemy kontroli testowane od 2014 roku w Wenezueli, zaczną wchodzić w życie w Polsce od lipca 2027 roku. To logiczne, likwidacja rolnictwa musi się wiązać z niedoborami podstawowych produktów, spekulacją, przemytem. Wtedy władze RP powielą system testowany i doskonalony w Wenezueli od 11 lat. To nie koniec, ten sam system ma gwarantować w Polin rzetelność wyborów już w 2027 roku. Już teraz wiecie po co ta POPIS-wa szopka.
Wenezuelska Narodowa Rada Wyborcza wdrożyła biometryczny system rejestracji wyborców oparty na odciskach palców już w 2004 roku. Od czasu wdrożenia pierwotnego rejestru biometrycznego w 2004 roku w krajowej bazie danych wyborców zarejestrowano odciski palców 11 milionów wyborców. Rekordy te połączono z bazą danych wenezuelskiego Urzędu ds. Identyfikacji i Imigracji (SAIME) oraz z danymi odcisków palców uzyskanymi za pośrednictwem aplikacji do szybkiej rejestracji odcisków palców przed wyborami (aplikacja ta została wdrożona w całym kraju i zarejestrowała ponad milion nowych rekordów). System ma obecnie zarejestrowane odciski palców 18 milionów osób. MegaMatcher SDK został zaprojektowany do tworzenia wielkoskalowych zautomatyzowanych systemów identyfikacji odcisków palców (AFIS) oraz wielo -biometrycznych systemów identyfikacji wykorzystujących dowolną kombinację odcisków palców, twarzy, tęczówki oka lub dłoni. Algorytmy identyfikacji w MegaMatcher zostały zaprojektowane od podstaw tak, aby działały samodzielnie lub w połączeniu, zapewniając bardzo szybkie dopasowanie z jeszcze większą niezawodnością niż AFIS lub jakakolwiek inna pojedyncza identyfikacja biometryczna. Algorytm dopasowania MegaMatcher może dopasować do 1 200 000 twarzy na sekundę, 160 000 dopasowań odcisków palców na sekundę lub 1 440 000 tęczówek oka na sekundę na jednym procesorze (w oparciu o procesor Intel Core2 z 4 rdzeniami taktowany zegarem 2,66 GHz). Dzięki odpornemu na błędy, skalowalnemu oprogramowaniu klastra MegaMatcher Cluster Server firmy Neurotechnology, liczby te można zwielokrotnić na wielu komputerach. Te systemy gwarantują pełną kontrolę procesu wyborczego, innymi słowy, po ich wprowadzeniu, wybory staną się już totalną fikcją. Dlaczego zatem USA zaatakowały Wenezuelę ? Ano dlatego że Maduro chciał przechytrzyć oligarchię, jak Hitler, i systemy jakie testowała światowa oligarchia w Wenezueli implementował tak, by sobie zapewnić dożywotnie rządy. Wygląda na to że Maduro kombinował, być może słusznie, by system biometryczny stanowił zaporę przed przebieraniem się za Wenezuelczyków i przejęciem państwa od wewnątrz. W ten sposób, jak Stalin, mógł weryfikować swoje otoczenie i zapewniać sobie absolutne bezpieczeństwo. Decyzją administracyjną nr 525 z dnia 17 października 2024 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym nr 42987, Autonomiczna Służba Rejestrów i Notariuszy (SAREN) Wenezueli ustanowiła stosowanie środków elektronicznych i biometrycznych do przetwarzania, rejestracji i sporządzania dokumentów przed notariuszami i kancelariami notarialnymi. Pełna kontrola majątków, ich źródeł i ich przemieszczania się. Chodzi o to by ci jacy będą protestować, walczyć z tym barbarzyńskim i antyludzkim systemem nie mogli liczyć na wsparcie. Dlatego system ten objął także ścisłą kontrolą rachunki bankowe i przepływy na rachunkach, co w Polsce będzie już wdrażane od stycznia 2027 roku. Warto dodać że system biometryczny w Wenezueli objął także systemy komunikacji, przemieszczania się. To wstęp do słynnych piętnastominutowych miast.
Teraz rozumiecie dlaczego elity zachodu rozwalają swoje państwa, dlaczego nasycają swoje populacje imigrantami. Wyobraźcie sobie że opisywane wyżej systemy będą wprowadzane w Niemczech, Francji, Hiszpanii , we Włoszech, czy w Wielkiej Brytanii. Gdyby coś podobnego chciano wdrożyć tam dwadzieścia lat temu doszłoby do krwawej rewolucji, jaka zdmuchnęłaby zachodnie elity z piedestału.
Wojna USA z Iranem wyszła poza pierwszą fazę i wkracza w nową – taką, w której Iran milcząco zakłada, że kolejną fazą będzie wojna. Najprawdopodobniej będzie się ona składać z krótkich epizodów ograniczonej wojny, ale z potencjałem rozszerzenia się na region, jeśli USA (i Izrael) zdecydują się na gwałtowną eskalację.
Nowa faza oczywiście niesie ze sobą ryzyko, ale Iran ma w ręku asy: zdolność do wyrządzenia nieproporcjonalnie poważnych szkód infrastrukturze Zatoki Perskiej w odwecie za szkody już wyrządzone – oraz świadomość, że Zachód jest coraz bliżej upadku z energetycznej „przepaści”.
Trzy filary leżące u podstaw tej zmiany to, po pierwsze, pewność, że Iran nie może (i nie zostanie) pozbawiony kontroli nad Ormuzem, a po drugie, że wraz z konsolidacją struktur administracyjnych Iranu w tym regionie, rzeczywistość irańskiej kontroli nad Ormuzem będzie coraz bardziej internalizowana przez państwa i wyrażana w ich akceptacji irańsko-omańskiej kontroli.
Z tą podstawową zasadą wiąże się wdrożenie przez Iran coraz silniejszego środka odstraszającego przeciwko amerykańskiej blokadzie morskiej. Każda próba przechwycenia lub zaatakowania irańskich statków lub utrudnienia administracji cieśnin spotka się z coraz dotkliwszymi atakami odwetowymi. Ostatecznie taka polityka może doprowadzić do tego, że Iran będzie zadawał coraz większe szkody okrętom wojennym USA – kolejny punkt sporny.
Na przykład 3 czerwca Stany Zjednoczone wystrzeliły pocisk Hellfire w kierunku irańskiego tankowca w pobliżu Cieśniny Ormuz. W odpowiedzi pociskami został trafiony należący do USA (lub częściowo należący do USA) statek Panaya. Ponadto Iran wystrzelił trzy fale pocisków manewrujących w kierunku amerykańskiej bazy lotniczej i śmigłowcowej w Kuwejcie, skąd nastąpił atak. Pojawiły się również zdjęcia poważnych zniszczeń na Międzynarodowym Lotnisku w Kuwejcie (choć przyczyna zniszczeń pozostaje sporna).
Druga zasada, na której opiera się ta zmiana, po prostu odzwierciedla pogardę Iranu dla nieustannego wyolbrzymiania żądań Trumpa, jego przesadnych gróźb (które wyraźnie nie odpowiadają możliwościom USA), jego nieustannych przepychanek i pogardliwej retoryki pod adresem Iranu.
Wygląda na to, że irańskie kierownictwo doszło do wniosku, że kompromis jest mało prawdopodobny i że lepiej zerwać „negocjacje” niż kontynuować bezsensowne, złośliwe negocjacje z oszukańczym i schorowanym reżimem amerykańskim. Jak „New York Times” nazwał irańskie „negocjacje” – sugerując, że „chaos porozumienia” nie jest jednorazowym błędem Trumpa ograniczonym do kwestii Iranu, ale raczej stałym wzorcem nieprawidłowości, który powtarzał się w praktycznie wszystkich „pokojowych” inicjatywach Trumpa.
Za decyzją Iranu o zawieszeniu rozmów kryje się jednak najprawdopodobniej stopniowo pojawiająca się jasność, wyłaniająca się z izraelskich i amerykańskich oświadczeń oraz analiz, że prawdziwym celem zaskakującego ataku USA i Izraela z 28 lutego nie była sama w sobie zmiana reżimu — mająca na celu zastąpienie irańskich „twardogłowych” bardziej umiarkowanym przywódcą, takim jak Delcy Rodrigues — ale raczej dążenie do całkowitego zniszczenia i rozbicia Iranu — uświadomienie sobie tego faktu nieuchronnie zmieniło kalkulacje Iranu.
Uświadomienie sobie tego faktu ogromnie wzmocniło poparcie społeczne dla Republiki Islamskiej, jednocześnie przekształcając wojnę w egzystencjalną walkę o zachowanie etycznych wartości rewolucji. Z tej perspektywy Iran nie ma wiele do omówienia z Trumpem, poza przyszłym modus vivendi – jeśli i kiedy Waszyngton zrozumie, że znajduje się w impasie, a nowa rzeczywistość nabiera rozpędu.
Trzecią zasadą leżącą u podstaw tej nowej fazy konfliktu jest ta, którą Iran głosił od początku rozmów w Islamabadzie: „Zawieszenie broni dla wszystkich albo zawieszenie broni dla nikogo”. Zostało to powtórzone w niedawnym ultimatum Trumpa skierowanym do Iranu: „Gdyby zeszłotygodniowe groźby Izraela dotyczące zrównania z ziemią Dahiyeh, południowej dzielnicy Bejrutu, zostały spełnione, Iran uderzyłby z całą siłą w północny Izrael rakietami. «To było zawieszenie broni dla wszystkich — albo zawieszenie broni nie istnieje»”.
Trump opowiedział się za zawieszeniem broni i ogłosił je po rozmowie telefonicznej z Netanjahu. Polecił Netanjahu odwołać planowany atak bombowy na Dahiyeh w południowym Bejrucie. W Izraelu fala gniewu ze wszystkich stron sceny politycznej uderzyła w Netanjahu tylko za sam pomysł ograniczenia izraelskich ataków na Liban. Były premier Naftali Bennett oskarżył Netanjahu o „utratę kontroli nad suwerennością Izraela”. Były premier Jair Lapid stwierdził, że Izrael został zredukowany do „państwa wasalnego” po wstrzymaniu ataków.
Stany Zjednoczone i Izrael od kilku miesięcy próbują nakłonić grupę przywódców Libanu do podjęcia się zadania rozbrojenia Hezbollahu, jak wyjaśnił Rubio, „aby Izrael nie musiał tego robić” – czego libańscy przywódcy ewidentnie nie mogą zrobić.
Izraelowi brakuje spójnej strategii wobec Libanu. Były wysoko postawiony oficer izraelskiego wywiadu wojskowego, Danny Citrinowicz, przedstawia nowy strategiczny „sukces Iranu”:
Teheranowi udało się skutecznie połączyć front libański z szerszą areną irańsko-izraelską. Każda eskalacja w Libanie jest teraz coraz częściej postrzegana przez pryzmat dynamiki amerykańsko-irańskiej.
Niemniej jednak zauważa:
Sytuacja w Libanie pozostaje wysoce niestabilna. Izrael i Hezbollah nadal interpretują obowiązujące porozumienia w zasadniczo odmienny sposób. Podczas gdy Izrael utrzymuje, że zachowuje swobodę działania w całym Libanie, z wyjątkiem Bejrutu, Hezbollah utrzymuje, że jakakolwiek izraelska działalność militarna narusza ramy zawieszenia broni. Te sprzeczne interpretacje stwarzają poważne ryzyko ponownego napięcia i eskalacji na miejscu.
W Izraelu sytuacja w miastach na północy kraju pozostaje krytyczna dla niemal wszystkich Izraelczyków. Wiele miast wzdłuż granicy z Libanem aż do Galilei jest w połowie pustych – „całe regiony opuszczone przez [rząd]”, pisze Ben Caspit. Lokalni politycy twierdzą, że „oni też są Izraelczykami” i że rząd musi zareagować.
Wolimy język dyplomacji, ale w innych językach mówimy o wiele płynniej. Złam swoje obietnice, a zajmiemy się tym, co robimy najlepiej. Jedź na koniu, którego osiodłałeś!
Liban z pewnością pozostanie punktem spornym. Nie chodzi o to, czy, ale kiedy nastąpi kolejny kryzys. Izrael nie zamierza odpuścić – nawet liberalni liderzy opozycji wzywają do zniszczenia Hezbollahu i protestują przeciwko działaniom Trumpa, mającym na celu związanie rąk Netanjahu w Libanie.
Iran również nie zamierza odpuścić. Mediatorzy poinformowali Amerykanów, że Iran uważa zakończenie wojny w Libanie, wycofanie wojsk izraelskich i wycofanie się z Ormuz za wiążące warunki przed rozpoczęciem dyskusji na temat jakichkolwiek innych kwestii.
No i jesteśmy. Potyczki militarne – w istocie krótka seria ataków sił amerykańskich na irańską żeglugę i infrastrukturę cieśniny, będąca wynikiem dążenia Trumpa do potwierdzenia blokady morskiej przed amerykańską opinią publiczną – trwają. Sytuacja jest ewidentnie niestabilna – podobnie jak sytuacja w Libanie.
Iran w zasadzie zdaje sobie sprawę, że w tej nowej fazie – z tak wieloma nieodłącznymi czynnikami wyzwalającymi – eskalacja działań militarnych USA prawdopodobnie stanie się w pewnym momencie polityczną koniecznością dla krajowych i żydowskich darczyńców Trumpa.
A negocjacje? Nie doprowadzą do niczego, dopóki Izrael i żydowscy miliarderzy-darczyńcy z USA odrzucą każdy wynik, który pozostawi Iran nietkniętym i silniejszym, a – zgodnie z tym binarnym myśleniem – osłabi projekt „Najpierw Izrael” w USA i regionie.
Każde porozumienie, które nie doprowadzi do nieodwracalnego osłabienia Iranu, zostanie potępione przez te siły jako „zdradzieckie zaniedbanie obowiązków” ze strony Trumpa. Będzie on bezlitośnie atakowany. Musi jednak zdać sobie sprawę, że Iran jest już o krok od wyzwolenia się spod amerykańskich ograniczeń.
Ta faza konfliktu irańskiego prawdopodobnie zakończy się dopiero wtedy, gdy Zachód spadnie ze zbliżającej się przepaści gospodarczej…
W 1946 roku Londyn planował zbombardować Związek Radziecki bronią atomową, jednocześnie potępiając „Żelazną Kurtynę”, która opadła w Europie. Osiemdziesiąt lat później Londyn planuje przeprowadzić potężny atak na Rosję i potępia rosyjską „inwazję” na Ukrainę. Powtarzamy te same błędy, co nasi rodzice.
Sieć Voltaire | Rzym (Włochy) 9 czerwca 2026 r.
Osiemdziesiąt lat temu, 5 marca 1946 roku, Winston Churchill w przemówieniu wygłoszonym w Stanach Zjednoczonych, odnosząc się do Europy, oświadczył: „Żelazna kurtyna zapadła nad kontynentem” [1]. Przemówienie Churchilla, w porozumieniu z prezydentem USA Harrym Trumanem, zapoczątkowało zimną wojnę ze Związkiem Radzieckim, zaledwie rok po zakończeniu II wojny światowej i zwycięstwie aliantów nad nazistowskimi Niemcami. Od tego czasu Europa była podzielona przez „Żelazną Kurtynę” przez 45 lat.
Dziś Europa jest rozdrobniona przez nową Żelazną Kurtynę, która pod pewnymi względami jest jeszcze groźniejsza niż poprzednia.
W ostatnich dniach brytyjskie centrum dowodzenia NATO zajęło stację metra Charing Cross w Londynie, aby „przetestować własną zdolność do odparcia rosyjskiej ofensywy poprzez symulację głębokich operacji ataku na Rosję”. Do tej pory Wielka Brytania przekazała Ukrainie około 11 miliardów funtów pomocy wojskowej i będzie nadal przekazywać 3 miliardy funtów rocznie do 2031 roku, w tym na szkolenie ponad 60 000 ukraińskich żołnierzy.
Wielka Brytania ogłosiła właśnie największy w historii pakiet dronów wojskowych wyprodukowany dla Ukrainy – w tym roku dostarczono co najmniej 120 000 dronów. Oznacza to, że większość dronów atakujących Rosję z Ukrainy nie pochodzi z Ukrainy: są to drony szturmowe dostarczane Ukrainie przez Wielką Brytanię i inne kraje NATO, z personelem wojskowym przeszkolonym do ich wystrzeliwania oraz systemami naprowadzania, które kierują je na cele.
Drugim znaczącym dostawcą wsparcia militarnego dla Ukrainy w jej wojnie z Rosją jest Unia Europejska. W ciągu prawie czterech lat udzieliła ona ponad 200 miliardów euro, do czego obecnie dolicza się 90 miliardów euro „pożyczki”, co daje łącznie około 300 miliardów euro. Unia Europejska do tej pory wyszkoliła i uzbroiła około 100 000 ukraińskich żołnierzy. Dostarczyła Ukrainie ponad milion pocisków artyleryjskich dużego kalibru, granatów i zapewniła odpowiednie szkolenie personelu. Obecnie Unia Europejska przyspiesza procedury akcesyjne Ukrainy do UE. Po wejściu do UE Ukraina, wraz z Polską, byłaby jeszcze bardziej ofensywnym przyczółkiem Zachodu przeciwko Rosji niż jest obecnie.
Polska, modelowy sojusznik Stanów Zjednoczonych, który wydaje już 5% swojego PKB na wojsko, zgodnie z życzeniem Waszyngtonu, jest w trakcie odbioru 32 myśliwców F-35A od Stanów Zjednoczonych, których główną funkcją jest zdolność do ataku nuklearnego.
Polska dąży do odegrania bardziej aktywnej roli w komponencie nuklearnym NATO poprzez rozmieszczanie na swoim terytorium amerykańskiej broni jądrowej, takiej jak nowe bomby B61-12, które Stany Zjednoczone już rozmieściły we Włoszech i innych krajach europejskich. Polskie samoloty i piloci uczestniczą już w ćwiczeniach nuklearnych NATO pod dowództwem USA. Ponadto, w Polsce, w Redzikowie, działa już amerykańska baza obrony przeciwrakietowej. Baza ta, o nazwie „AegisAshore”, jest wyposażona w pionowe rampy startowe, które – jak udokumentowała firma Lockheed Martin, która je zbudowała – mogą wystrzeliwać nie tylko pociski przeciwrakietowe, ale także pociski wszelkiego rodzaju, w tym pociski manewrujące dalekiego zasięgu z podwójnym potencjałem konwencjonalnym i jądrowym.
W rezultacie Waszyngton, podobnie jak w czasach zimnej wojny, po raz kolejny odniósł sukces, przy współudziale europejskich elit władzy, w rozbiciu Europy nową „Żelazną Kurtyną”, czyniąc ją linią frontu konfrontacji nuklearnej z Rosją, co przyniosło ogromne korzyści Stanom Zjednoczonym, które w ten sposób mogły zwiększyć swoje wpływy na europejskich sojuszników.
Rozmyślnie i celowo nie komentowałem medialnej nagonki na posła Konrada Berkowicza, w związku z jego wystąpieniem sejmowym, w którym porównał działania zbrojne Izraela do ludobójczych praktyk III Rzeszy.
Po pierwsze dlatego, że wolę komentować wydarzenia z pewnej perspektywy czasowej, aby nie poddawać się zbędnym emocjom. Po drugie dlatego, że histeryczne reakcje na wystąpienie posła Berkowicza nie miały charakteru jednostkowego i incydentalnego, lecz można je wpisać w szerszy kontekst tropienia tak zwanego „antysemityzmu” i piętnowania „antysemitów”. Doświadczają tego wszyscy, którzy krytycznie, względnie niedostatecznie pochlebnie wypowiadają się na temat państwa Izrael oraz „narodu wybranego”. W dużym uproszczeniu można powiedzieć, że za antysemitów nie są uznawani ci, którzy nie lubią Żydów, lecz ci, których nie lubią Żydzi.
Cóż takiego zrobił poseł Berkowicz, że stał się przedmiotem politycznego ostrzału? Otóż potępił zbrodnicze praktyki sił zbrojnych Izraela, w tym ataki na obszary mieszkalne i infrastrukturę cywilną. W celu zwiększenia środków wyrazu posłużył się przy tym przerobioną flagą Izraela z wpisaną swastyką. Podkreślić należy, że zbrodnicze działania Izraela nie są dla nikogo tajemnicą. Dość powiedzieć, że Organizacja Narodów Zjednoczonych potwierdziła wielokrotne użycie na południu Libanu białego fosforu, substancji powodującej głębokie i trudne do wyleczenia oparzenia, martwicę tkanek i uszkodzenia narządów wewnętrznych. Użycie tej substancji zostało potwierdzone w atakach na dzielnicę w mieście Johmor, a wcześniej podobne ataki miały miejsce w Strefie Gazy. Zgodnie z Protokołem III Konwencji o zakazie lub ograniczeniu użycia pewnych broni konwencjonalnych, stosowanie białego fosforu jako broni przeciwko ludności cywilnej i na obszarach zamieszkanych jest zakazane.
Tylko tyle i aż tyle. To jednak wystarczyło, aby wystąpienie Berkowicza zostało uznane za międzynarodowy skandal. Konrad Berkowicz został napiętnowany przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych oraz ambasadorów Izraela i Stanów Zjednoczonych. Poseł został przy tym ukarany przez Prezydium Sejmu utratą połowy poselskiego uposażenia, a ponadto Prokuratura Okręgowa w Warszawie z urzędu podjęła czynności sprawdzające.
Wcześniej obiektem zmasowanych ataków tropicieli antysemityzmu był lider Konfederacji Korony Polskiej Grzegorz Braun, który wielokrotnie poruszał kwestię izraelskich zbrodni na Palestyńczykach w Strefie Gazy oraz braku reakcji świata zachodniego na dokonywane ludobójstwo. Zresztą oskarżenia o antysemityzm pojawiły się również z powodu czynnego oporu Brauna przeciwko celebrowaniu żydowskiego święta Chanuki w gmachu polskiego Sejmie. Większość nie zastanawiała się wówczas z jakiego powodu i na jakiej podstawie prawnej w gmachu sejmowym zapłonęły chanukowe świece, lecz dlaczego zostały zgaszone. Swoją drogą nie słyszałem, aby w Knesecie śpiewano kolędy i dzielono się opłatkiem…
W III RP antysemitą zostać nietrudno. Wystarczy zakwestionować narrację rozpowszechnianą przez pewne kręgi, w myśl której Polacy byli współodpowiedzialni za holokaust. Wystarczy sprzeciwić się żydowskim roszczeniom majątkowym, których wyrazem była między innymi sławetna ustawa 447. Wystarczy przypomnieć fakty o strukturze narodowościowej aparatu bezpieczeństwa w czasach bermanowszczyzny, kiedy to według bardzo ostrożnych danych blisko 40% osób zajmujących stanowiska kierownicze w MBP miało pochodzenie żydowskie (pomimo tego, że po wojnie Żydzi stanowili zaledwie 1% ludności Polski). Wystarczy mieć odrębne zdanie w temacie wydarzeń marcowych 1968 roku. A oskarżenie o antysemityzm grozi co najmniej politycznym ostracyzmem. Oczywiście może zakończyć się postawieniem zarzutów karnych, jeżeli krytyka zostanie zinterpretowana jako publiczne nawoływanie do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych lub rasowych (art. 256 kodeksu karnego), albo też publiczne znieważenie osoby lub grupy osób z powodu jej przynależności narodowej, bądź etnicznej (art. 257 kodeksu karnego). A o to w polskich realiach jest nietrudno.
Zupełnym przeciwieństwem skrajnie filosemickiej narracji obecnej w polskiej polityce jest oficjalnie promowana rusofobia. Można odnieść wrażenie, że wyżej wskazane przepisy Kodeksu Karnego, penalizujące zachowania szowinistyczne i ksenofobiczne nie mają zastosowania w przypadku, gdy kierowane są przeciwko Rosjanom. Zarówno w mediach społecznościowych, jak i w serwisach internetowych pełno jest wpisów znieważających oraz obrażających Rosjan i nie słyszałem o żadnym przypadku pociągnięcia do odpowiedzialności ich autorów. Po wybuchu wojny rosyjsko-ukraińskiej dochodziło do wielu aktów wrogości wobec Rosjan w przestrzeni publicznej. Przykładem tego były chociażby odmowy świadczenia usług w sklepach, czy restauracjach.
W lutym 2022 roku w jednej z poznańskich przychodni wywieszona została informacja pod tytułem: „Nie przyjmujemy Rosjan”. Przypomina to niegdysiejsze hasła – „Żydom wstęp wzbroniony”, jednak nie budzi niepokoju tropicieli dyskryminacji i mowy nienawiści. Nic w tym dziwnego, skoro posłanka koalicji rządowej Klaudia Jachira publicznie głosi, że żywi nienawiść do całego narodu rosyjskiego. Oczywiście Jachira może bezkarnie to robić, gdyż samo nienawidzenie kogoś nie jest karalne. Można jednak postawić pytanie – jakie byłyby reakcje, gdyby któryś z polityków stwierdził publicznie, że nienawidzi wszystkich Żydów?
Podobny brak konsekwencji i praktyka stosowania podwójnych kryteriów można zauważyć w odniesieniu do polityków. Ileż to razy słyszeliśmy w oficjalnych mediach o „zbrodniarzu Putinie”. Faktem jest, że Władimir Putin w 2023 roku został objęty nakazem aresztowania przez Międzynarodowy Trybunał Karny w Hadze z oskarżeniem o zbrodnie wojenne (co jednak nie oznacza jeszcze skazania). Czy jednak ktoś z mainstreamowych polityków i publicystów wspomina o „zbrodniarzu Netanjahu”? Co istotne – Binjamin Netanjahu od listopada 2024 roku objęty jest międzynarodowym nakazem aresztowania wydanym przez Międzynarodowy Trybunał Karny pod zarzutem zbrodni wojennych i zbrodni wobec ludzkości, a zatem formalnie rzecz ujmując jego status jest podobny do Władimira Putina.
Pomimo to, polscy politycy aktywnie włączyli się w obronę premiera Izraela. W styczniu 2025 roku Donald Tusk zapowiedział, że zagwarantuje bezpieczeństwo Netanjahu w Polsce podczas obchodów wyzwolenia obozu Auschwitz-Birkenau, o co zresztą zwrócił się do rządu ówczesny prezydent Andrzej Duda. Jak zatem widać walka z ksenofobią i tropienie tak zwanej „mowy nienawiści” ma charakter wybitnie selektywny, co jest jaskrawym przykładem stosowania podwójnych standardów, hipokryzji i całkowitego braku obiektywizmu.
Uczniowie z wielkopolskiej gminy Baranów, którzy uczęszczali na nieobowiązkowe zajęcia z edukacji zdrowotnej, otrzymają dofinansowanie wypoczynku letniego w kwocie 800 zł. Taką decyzję podjęła wójt Bogumiła Lewandowska–Siwek.
W zeszłym tygodniu fala krytyki spadła na właścicieli jednej z lodziarni w Pszczynie, w której oferowano darmowe lody dla dzieci z czerwonym paskiem na świadectwie. Sprawa doszła aż do Rzecznika Praw Dziecka, Moniki Hornej-Cieślak, która wysłała do właścicielki lokalu pismo przestrzegające, że faworyzowanie dzieci w ten sposób odbywa się z krzywdą dla nich.
Podobnej reakcji próżno spodziewać się jednak ze strony obozu rządzącego, jeżeli chodzi o faworyzowanie uczniów z powodów korzystnych dla władzy w Warszawie. Wójt gminy Baranów(woj, wielkopolskie, pow. kępiński) Bogumiła Lewandowska–Siwek w maju 2026 r. wprowadziła zarządzenie, na mocy którego dzieci z klas 4-8, które w bieżącym roku szkolnym uczęszczają na nieobowiązkowe zajęcia z tzw. edukacji zdrowotnej, otrzymają 800 zł dofinansowania kolonii.
Program skierowany jest do pięciu szkół podstawowych, w których uczy się łącznie 900 dzieci. Z dofinansowania skorzysta 160 uczniów.
Decyzję krytykują parlamentarzyści PiS z okręgu kalisko-leszczyńskiego. Oprócz wątpliwości natury prawnej, wskazują na niczym nieuzasadnione dzielenie uczniów na lepszych i gorszych.
Przypomnijmy, przedmiot zastępujący zajęcia z wychowania do życia w rodzinie, który zawiera wzbudzający poważne kontrowersje tzw. komponent seksualny, miał początkowo być przedmiotem obowiązkowym. Po licznych protestach w całym kraju, a także zdecydowanym sprzeciwie episkopatu, minister edukacji Barbara Nowacka podjęła decyzję o dobrowolnych charakterze zajęć. Na zajęcia zapisało się nieco poniżej 30 proc. wszystkich uczniów w całym kraju.
Nie zważając na opinie rodziców oraz uczniów, Barbara Nowacka podjęła decyzję o przywróceniu obowiązkowego charakteru zajęć od września b.r. Obowiązkowy przedmiot pozbawiony ma być komponentu seksualnego. Mimo to, jak wskazują eksperci, podstawa programowa nawet pozbawiona kontrowersyjnych propozycji wciąż zawiera szkodliwe treści; podważa m.in. pozycję tradycyjnej rodziny wobec innych rodzajów związków.
[Żadna społeczność nie powinna być obwiniana za ohydne czyny jednej osoby, niezależnie od koloru skóry czy miejsca urodzenia” – oświadczył Gerry Carroll z lewicowej partii People Before Profit ]
W Belfaście, stolicy Irlandii Północnej, miał miejsce niezwykle brutalny atak nożownika. 40-letni mężczyzna z rozległymi obrażeniami walczy o życie w szpitalu. Najgorszemu scenariuszowi udało się zapobiec dzięki bohaterskiej postawie postronnych osób. Policja informuje, że napastnikiem był około 30-letni mężczyzna, najprawdopodobniej Somalijczyk. Politycy od razu zaapelowali o „nieeskalowanie napięć na tle rasowym”.
Do szokujących scen doszło w poniedziałek, 8 czerwca, około godziny 22:30 w rejonie Kinnaird Avenue. Ofiarą ataku padł mężczyzna w wieku około 40 lat. Napastnik dźgał go nożem, próbował odciąć głowę.[Mężczyzna w wieku około 30 lat, podejrzewany o bycie Somalijczykiem...]
Mężczyzna odniósł niezwykle poważne rany twarzy, szyi oraz pleców i w stanie krytycznym został przetransportowany do szpitala.
Jak wynika z oświadczenia północnoirlandzkiej policji (PSNI), pod zarzutem usiłowania morderstwa aresztowano około 30-letniego mężczyznę, prawdopodobnie obywatela Somalii. Podejrzany przebywa obecnie w areszcie. Funkcjonariusze prowadzą śledztwo mające na celu ustalenie motywów ataku.
Sprawcę udało się ująć głównie dzięki natychmiastowej reakcji postronnych osób. Ci z różnymi przedmiotami w dłoniach ruszyli na napastnika i finalnie odciągnęli go od ofiary.
– Chcemy podziękować członkom społeczeństwa, [ co oni zrobili z językiem !! md] którzy starali się uratować mężczyznę przed kolejnymi ciosami. Ich gotowość do działania, by pomóc drugiemu człowiekowi, świadczy o niesamowitej odwadze i duchu wspólnoty – podziękował mieszkańcom za postawę zastępca komendanta głównego policji, Ryan Henderson.
Nagrania ze zdarzenia krążą w mediach społecznościowych. Są bardzo drastyczne. Lokalna polityk Nuala McAllister opisała sceny jako „najbardziej zdeprawowaną i barbarzyńską przemoc”, jaką kiedykolwiek widziała.
Głos zabrał już premier Wielkiej Brytanii Keir Starmer, który oświadczył, że „nie będzie absolutnie żadnej tolerancji dla tak odrażających scen przemocy na naszych ulicach”.
Takie oświadczenie to oczywiście tylko działania pod publiczkę. Realnie Starmer i jego świta nie robią nic, by z narastającym od lat gigantycznym problemem jakkolwiek walczyć. Ba, są już pierwsze komentarze polityków, którzy oburzonych koszmarnym atakiem, wyzywają od rasistów.
„Zorganizowana eskalacja przemocy nie jest rozwiązaniem. Przyniesie to tylko więcej strachu i krzywdy naszym społecznościom. Widzieliśmy już oportunistów próbujących wykorzystać to tragiczne wydarzenie do wzniecania rasizmu. Całkowicie to potępiam (…) Żadna społeczność nie powinna być obwiniana za ohydne czyny jednej osoby, niezależnie od koloru skóry czy miejsca urodzenia” – oświadczył Gerry Carroll z lewicowej partii People Before Profit, która organizuje cykliczne spotkania poświęcone myśli marksistowskiej i sama siebie określa mianem „eko-socjalistycznej”.
Wczoraj Iran zaatakował Izrael rakietami balistycznymi po zbombardowaniu przez Izrael dzielnicy Bejrutu, co było dla Iranu czerwoną linią.
Ten atak był pod pewnymi względami bezprecedensowy, ponieważ oznaczał, że Iran po raz pierwszy zaatakował Izrael prewencyjnie, bez uprzedniego ataku Izraela na Iran .
Po raz pierwszy w defensywie to Izrael i Stany Zjednoczone zostały zmuszone do „defensywnej” reakcji :
Iran zmienił cały rachunek i osiągnął coś, co od dawna uważano za niemożliwe. Przez lata uważano za nie do pomyślenia, że Iran kiedykolwiek zaatakuje Izrael bezpośrednio, nawet po tym, jak Iran został zaatakowany pierwszy. Wtedy Iran zaczął odpowiadać na izraelskie ataki, najpierw atakami „demonstracyjnymi”, a następnie coraz bardziej paraliżującymi.
Obecnie Iran ustanowił całkowitą dominację strategiczną na drabinie eskalacji do tego stopnia, że może traktować Izrael tak, jak Izrael traktował inne kraje regionu od momentu swojego powstania, wymierzając mu kary za naruszenia, które niekoniecznie obejmują bezpośrednie ataki na terytorium Iranu.
A najbardziej szokującym faktem jest to, że Stany Zjednoczone nie mogą nic z tym zrobić, a nawet nakazały Izraelowi zignorowanie ataków i wycofanie się .
Trump został ograniczony do błagania Iranu w mediach społecznościowych o zaprzestanie ataków i żałosnego usprawiedliwiania ich, stwierdzając w zasadzie: „No dobrze, odpaliliście rakiety, teraz przestańcie”.
Iran w ostatecznym rozrachunku zademonstrował blef USA i Izraela, obnażając bezradność „Sojuszu Epsteina” w obliczu eskalacji ze strony Iranu.
Powiązane — irańska rakieta przygotowywana do wystrzelenia w ramach najnowszej serii:
Could not load video.
Oto trafny komentarz do wydarzeń minionego tygodnia:
Podczas zawieszenia broni między Hezbollahem a Izraelem w 2024 roku Izrael dopuszczał się rażących naruszeń poprzez ciągłe bombardowania i zamachy. Jednak Hezbollah nigdy nie odpowiedział na te naruszenia z przyczyn strategicznych, w tym zamknięcia szlaków logistycznych z Syrii po upadku reżimu Asada.
Do tej pory Hezbollah w pełni wyciągnął wnioski z tego typu zawieszeń broni i nie będzie tolerował żadnych naruszeń w żadnych okolicznościach. Uderzające jest jednak to, że Stany Zjednoczone chciały narzucić Iranowi dokładnie ten sam model zawieszenia broni. Wierzyły, że Iran nie odpowie odwetem, podobnie jak Hezbollah.
Jednak to, co Iran faktycznie zrobił, zszokowało Waszyngton. Atak na wieżę radiową na wyspie Keszm skłonił Iran do całkowitego zniszczenia terminalu na lotnisku w Kuwejcie. Jednocześnie Iran rozpoczął atak na Bahrajn. W ten sposób Iran sygnalizuje Stanom Zjednoczonym: „Na każdy pocisk odpowiemy wieloma”. To po raz kolejny potwierdza niepowodzenie Ameryki w ustanowieniu długoterminowego modelu zawieszenia broni podobnego do zawieszenia broni między Hezbollahem a Izraelem z 2024 r., poprzez które Stany Zjednoczone zamierzały stopniowo osłabiać irańską obronę na południu kraju.
Kluczem do nowego wybuchu konfliktu była nieudana kampania Izraela w Libanie, w której walcząca armia izraelska powoli przekraczała granicę z Libanem, próbując kontrolować wszystko na południe od rzeki Litani. Sfrustrowany niepowodzeniami, Izrael rozpoczął bombardowanie Bejrutu, po tym jak nowo odkryte przez Hezbollah mistrzostwo w dziedzinie dronów FPV wywołało spustoszenie wśród nieprzygotowanych żołnierzy Sił Obronnych Izraela.
Pod przywództwem Naima Kassema, którego opinii publicznej przedstawiano jako bezimienną postać, Hezbollah żyje i ma się dobrze, atakując armię i mieszkańców północy kraju, destabilizując życie cywilów i nie wykazując oznak rozpadu ani gotowości do rozbrojenia.Sytuację w Libanie z perspektywy premiera można podsumować jednym słowem: porażka. A dwoma słowami: totalna porażka.
Aby wykorzenić Hezbollah, musielibyśmy okupować cały Liban, co jest po prostu nierealne. Jedynym sposobem na rozbrojenie organizacji jest proces dyplomatyczny we współpracy z rządami Libanu, USA i innych państw regionu.
Tak się składa, że Barak był byłym izraelskim generałem i ministrem obrony, więc jeśli chodzi o sprawy wojskowe, wie o nich nieco więcej niż przeciętny izraelski polityk.
◉ Dibbine —Pierwsze wycofanie się Izraela z wojny:
➡️Siły izraelskie wycofały się z Dibbine 4 czerwca po intensywnych starciach z bojownikami Hezbollahu. Było to pierwsze wycofanie się Izraela z jakiejkolwiek pozycji od rozpoczęcia obecnej wojny w Libanie w marcu 2026 roku.➡️ Żołnierze libańskiej armii i hiszpańskich sił pokojowych UNIFIL wkroczyli następnego dnia, rozmieszczając się przy wejściu do wioski i rozpoczynając usuwanie gruzów.➡️Armia libańska na razie uniemożliwiła mieszkańcom powrót. Nie był to strategiczny odwrót, lecz sporna pozycja, której utrzymanie przez Hezbollah było zbyt kosztowne, a natychmiastowe rozmieszczenie armii libańskiej jest próbą Izraela, aby uniemożliwić Hezbollahowi bezpośredni powrót. Czy ta strefa buforowa się utrzyma? To jest prawdziwe pytanie.
Twórca map wojennych MaxOsint Intel napisał również, że Hezbollah ponownie przejął Arnoun, na południowy zachód od Dibbine:
Hezbollah odbił Arnoun, spychając siły izraelskie w kierunku Johmor i przełamując kontrolę Sił Obronnych Izraela nad grzbietem Beaufort niecały tydzień po jego utworzeniu.
Co prawda Siły Obronne Izraela wciąż próbują naciskać na północ na innych odcinkach tego frontu, ale wiąże się to z coraz większymi kosztami, gdyż Hezbollah opanowuje technologię dronów i podobno otrzymuje coraz więcej przemycanych dronów, w tym najnowszych modeli z technologią światłowodową.
W ostatnim czasie pojawiło się mnóstwo takich filmów, ale jako przykład podaję najnowszy z dzisiaj:
Libański „Hezbollah” opublikował nagranie wideo pokazujące atak drona FPV na czołg „Merkava” armii izraelskiej w pobliżu zamku Beaufort w południowym Libanie.
Could not load video.
Ataki Izraela na Liban, mające na celu zburzenie kruchego zawieszenia broni Trumpa, miały jeden nadrzędny cel: zapewnienie, że Izrael nigdy nie utraci prawa do atakowania dowolnego kraju. Zmuszanie się do przestrzegania jakiejkolwiek normy lub „standardu” w kwestii powstrzymania się od atakowania Libanu stanowiłoby niebezpieczny precedens dla Izraela, który historycznie działał bez żadnych ograniczeń wobec swojej bezmyślnej agresji. Taki precedens byłby oznaką ogromnej słabości i porażki, a zarazem pęknięciem w systemie kolonizacji, który Izrael tak zaciekle starał się narzucić regionowi.
Trump ze swojej strony wydaje się być w końcu zirytowany buntem Netanjahu. Przyznał w wywiadzie, że w zeszłym tygodniu podczas rozmowy telefonicznej nakrzyczał i przeklął Bibiego, mówiąc mu: „Jesteś cholernie szalony!”.
Could not load video.
Rzekomy zapis transkryptu, według Axios:
„Jesteś pieprzonym wariatem. Siedziałbyś w więzieniu, gdyby nie ja. Wszyscy cię teraz nienawidzą. Wszyscy nienawidzą Izraela z tego powodu”.
Wygląda na to, że Trumpa bardziej niepokoi fakt, że drogi Izrael w końcu spotkał się z należną mu reakcją.
Teraz Trump rzekomo posunął się jeszcze dalej, mówiąc Bibiemu, że wkrótce może stanąć sam przeciwko Iranowi:
Nie żeby ktokolwiek przy zdrowych zmysłach uwierzył, że Trump kiedykolwiek porzuci swoją drugą połówkę w jakikolwiek sposób, ale można przypuszczać, że jest to przynajmniej oznaka narastających podziałów między USA a ich wściekłą kolonią (lub odwrotnie).
W odpowiedzi na tego typu twierdzenia o „pęknięciach” pojawiły się doniesienia o wysłaniu przez USA do Izraela różnych grup sił specjalnych i spadochroniarzy:
Premier Izraela Benjamin Netanjahu nie będzie miał innego wyboru, jak zaakceptować każdą umowę, jaką Stany Zjednoczone wynegocjują z Iranem, powiedział Donald Trump, ponieważ prezydent USA „decyduje”.
„Nie będzie miał wyboru” – powiedział Trump w wywiadzie telefonicznym dla Financial Times. „To ja decyduję. To ja decyduję o wszystkim. To nie on [Netanjahu] decyduje”.
Kto w to wierzy?
Pojawiły się doniesienia, że Huti postanowili ostatecznie zablokować Bab al-Mandab w odpowiedzi na wykroczenia Izraela, ale do chwili pisania tego tekstu nie ma żadnego rzeczywistego potwierdzenia, czy były to tylko puste groźby:
Wydarzenia ostatniej godziny podkreślają, jak dotkliwą porażką strategiczną okazała się najnowsza kampania przeciwko Iranowi. Izrael stoi teraz przed trudnym dylematem: odpowiedzieć i zaryzykować frontalne starcie z prezydentem Stanów Zjednoczonych, czy powstrzymać się od odpowiedzi i pozwolić Iranowi na utrwalenie nowego układu sił, który znacząco ograniczy swobodę Izraela w działaniach przeciwko Hezbollahowi w przyszłości.
Co ważniejsze, ostatnie wydarzenia pokazują, że pomimo dwóch kampanii wojskowych przeciwko Teheranowi, Iran nie jest zniechęcony. Wręcz przeciwnie. Irańskie władze wyrażają wysokie zaufanie do swoich możliwości i są szczególnie przekonane, że obecnie nie istnieje żadne wiarygodne zagrożenie – ani ze strony Izraela, ani ze strony Stanów Zjednoczonych – które mogłoby zmusić je do istotnej zmiany polityki.
Tymczasem prezydent Trump stoi w obliczu szczególnie problematycznej sytuacji strategicznej. Dostępne mu opcje nie są dobre i wydaje się, że woli on osiągnąć porozumienie z Iranem niemal za wszelką cenę, niż pozwolić na szerszą konfrontację regionalną.
Ostatecznie jest to cena kampanii, która przyniosła imponujące sukcesy taktyczne, ale nie osiągnęła swojego głównego celu strategicznego: obalenia reżimu.Zamiast tego Izrael ma mniejszą swobodę działania, Iran większą pewność siebie, a Stany Zjednoczone rosnącą chęć zakończenia kryzysu poprzez rozwiązanie polityczne.
Fakt, że Trump był tak pobłażliwy wobec ostatnich ataków Iranu, starając się za wszelką cenę zbagatelizować je jako niestanowiące przeszkody w porozumieniu, jest głównym dowodem na coraz słabszą pozycję USA i brak użytecznych „kart”.
W tym momencie Trump jest w zasadzie uwięziony we własnym mitotwórczym blefie: jedyne, co może zrobić, to siedzieć i twardo trzymać się swojego gambitu „blokady”, ponieważ wycofanie się teraz ujawniłoby, że blokada była całkowitym fiaskiem i strategiczną porażką. Kontynuując tę farsę, Trump jest w stanie stworzyć narrację o tym, jak Stany Zjednoczone wciąż „kontrolują” sytuację, a Iran ponosi z tego powodu ogromne koszty. To dość sprytnie skonstruowana żonglerka, ale fasada szybko się rozpada, zwłaszcza że Stany Zjednoczone wciąż ponoszą porażki w swoich tajnych, pobocznych próbach poprawy swojej pozycji.
Pomijając wady USA, Iran jest prawdopodobnie bliski zaszachowania Izraela w sposób znaczący i pokoleniowy. Izrael nie ma dobrych opcji, ponieważ Iran postawił go między młotem a kowadłem w kwestii Libanu, jak zauważa Gideon Rachman w FT:
Izrael tkwi obecnie w bagnie zarówno w Strefie Gazy, jak i w Libanie, a jego ręce są coraz bardziej związane presją ze strony Trumpa, który sam jest poddawany presji wywołanej przez jego nieudaną akcję ratunkową w Ormuzie.
Oznacza to, że Izrael może wkrótce znaleźć się w pułapce nie do utrzymania, z wszystkimi gniazdami szerszeni otaczających go wrogów, podczas gdy jego gospodarka chyli się ku upadkowi, a zapasy wojskowe maleją. Iran utrzymuje przewagę praktycznie pod każdym względem, a każda mijająca chwila przynosi mu coraz więcej sił w odbudowie strat.
To, co zaczęło się od powszechnych opinii, że Izrael wyjdzie z tego chaosu jako wielki zwycięzca, powoli przerodziło się w coraz bardziej bezbronny i bezsilny Izrael. Iran oczyścił się z sieci Mossadu, a Izrael zmarnował już szansę na wielkie, „niespodziewane” operacje wywiadowcze, których planowanie i organizacja zajmuje lata, a w rezerwie nie ma już niczego, co mogłoby cokolwiek zmienić. Iran z każdym dniem staje się silniejszy politycznie i bardziej zjednoczony, przetrwawszy niebezpieczną, początkową fazę „szoku” w operacjach USA i Izraela, mających na celu obalenie kraju.
Mussolini, Żydzi i nieegzekwowane ustawy rasowe: Prawdziwa historia ukrywana przez tzw. antyfaszyzm
Młody człowiek siedzący w szkolnej ławce jest poniekąd pechowcem, ponieważ oprócz tego, że często ma do czynienia z „nauczycielami”, którzy coraz mniej uczą, a coraz więcej indoktrynują, musi jeszcze wysłuchiwać opowieści będącej metahistorią.
Jest to metahistoria napisana przez różnych historyków o liberalnym i postępackim rodowodzie, którzy niewiele uwagi poświęcali faktom, a znacznie więcej tworzeniu własnych narracji. Jedną z nich jest twierdzenie, że faszyzm był „reżimem antysemickim”.
Tymczasem historia narodzin ruchu faszystowskiego wciąż pokazuje, że założyciel tego nurtu politycznego, Duce Benito Mussolini, z trudem mógłby zostać uznany za „antysemitę”, chyba że pojęcie to rozciągnie się znacznie poza jego właściwe znaczenie.
Faszyzm miał bez wątpienia wyraźnie wrogie nastawienie wobec kapitalizmu i plutokracji, które już w pierwszych dekadach ubiegłego wieku przejęły kontrolę nad różnymi europejskimi demokracjami liberalnymi.
Skutek „Risorgimento”, czyli powstanie liberalnych Włoch, doskonale pokazuje, że masońska rewolucja ojców Risorgimento nie miała na celu tyle ostatecznego zjednoczenia Półwyspu, co raczej stworzenie państwa opartego na korzeniach i zasadach, które nie miały nic wspólnego z włoską kulturą katolicką, a wręcz ją nienawidziły – tak jak nienawidził jej sam liberalizm.
Po zjednoczeniu Włoch prawdziwymi panami państwa nie były społeczeństwa, ich marzenia czy aspiracje, lecz właśnie różne masońskie kręgi skupione wokół loży P2, uprzywilejowanego planu Wielkiego Wschodu Włoch, działające niczym satelity Korony Brytyjskiej.
Geneza faszyzmu
Faszyzm narodził się jako odpowiedź na taki stan rzeczy.
Mussolini poprzez swój ruch zamierzał nadać krajowi nową energię i przywrócić mu polityczną autonomię oraz niezależność, których liberalne Włochy nigdy mu nie zapewniły z powodu swojej kolonialnej natury.
Na łamach „Il Popolo d’Italia”, dziennika dziennikarza i przywódcy politycznego faszyzmu, można znaleźć bardzo klarowne diagnozy dotyczące prawdziwych władców liberalnej Italii.
Na przykład w artykule podpisanym przez niego samego 4 czerwca 1919 r., o dość dosadnym tytule „Współsprawcy”, Mussolini pisze bez szczególnych upiększeń, że „światowe finanse są w rękach Żydów” oraz że nazwiska potentatów dysponujących ogromnymi sumami pieniędzy to Warburgowie, Schiffowie, Guggenheimowie i Rothschildowie – te same nazwiska, które pojawiają się wśród właścicieli amerykańskiego Banku Rezerwy Federalnej.
Gdyby w definicji „antysemityzmu” chciano uwzględnić tę prostą prawdę faktograficzną, należałoby z tego wywnioskować, że dla wielu liberałów i postępowców Mussolini był „antysemitą”, ale takie porównanie należy oczywiście odrzucić, ponieważ to, co mówił Duce, było i jest jedynie niepodważalnym faktem.
W rzeczywistości Mussolini miał znacznie szerszą wizję świata żydowskiego.
Nie traktował wszystkich Żydów jak magnatów światowej finansjery, nie skłaniał się ku takim uproszczeniom, do tego stopnia, że natychmiast po objęciu stanowiska premiera dał wielki dowód mądrości politycznej.
Nieufność Mussoliniego wobec syjonizmu
Otóż zaraz po objęciu urzędu w Palazzo Chigi, po 1922 roku, szef rządu zaczął przyjmować wizyty takich postaci jak Chaim Weizmann, przewodniczący Światowej Organizacji Syjonistycznej, który już w latach 20-tych był bardzo aktywny w propagowaniu sprawy państwa żydowskiego.
Weizmann chciał zainicjować tak zwane przesiedlenia, czyli masowe migracje różnych grup Żydów europejskich do Palestyny, która w przyszłości miała przekształcić się z protektoratu brytyjskiego w państwo Izrael, zgodnie z uległą deklaracją złożoną w 1917 roku przez brytyjskiego ministra spraw zagranicznych Balfoura wobec lorda Rothschilda, prawdziwego mocodawcy żydowskiej kolonizacji ziemi palestyńskiej.
Duce wykazywał jednak pewną nieufność wobec tego projektu.
Nie przekonywała go idea, że włoscy Żydzi mieliby opuścić kraj, w którym żyli od wielu wieków, pomijając okresy silnych napięć związanych ze słynnymi przypadkami dzieciobójstwa, o których wspomniał właśnie żydowski historyk Ariel Toaff.
Według byłego premiera, przymusowa migracja włoskich Żydów w celu sprzyjania powstaniu Izraela doprowadziłaby nieuchronnie do dualizmu w społeczności żydowskiej, tak bardzo ugruntowanego, że ostatecznie interesy przyszłego państwa żydowskiego znalazłyby się na pierwszym miejscu, nawet ponad interesami kraju, w którym Żydzi mieszkali od bardzo dawna.
Liberalny Żyd, taki jak brytyjski minister Edwin Montagu, stanowczo odrzucał ideę utworzenia państwa żydowskiego właśnie dlatego, że podzielał te same obawy co Mussolini, który natomiast dostrzegał pewną lojalność wśród włoskich Żydów, również w trakcie I wojny światowej, w przeciwieństwie do innych społeczności żydowskich, takich jak na przykład niemiecka, które jej nie wykazały.
Duce przewidział wtedy, co by się stało, gdyby Włochy opowiedziały się po stronie syjonizmu.
Przewidział już, że w przyszłości wielu Żydów stanie się częścią piątej kolumny w służbie obcego państwa, bardziej zainteresowanych służbą sprawie tego państwa niż interesami narodowymi, do tego stopnia, że dziś republikańskie instytucje polityczne są w rzeczywistości całkowicie podporządkowane syjonizmowi i Izraelowi.
Mussolini odrzucił zaloty Weizmanna z tego powodu, a przede wszystkim również dlatego, że nigdy nie było napięć między faszyzmem a Żydami, w przeciwieństwie do tego, co miało miejsce w latach 30-tych w przypadku narodowego socjalizmu, ruchu politycznego całkowicie odmiennego pod względem natury i genezy od faszyzmu.
Różnice między faszyzmem a nazizmem
Nazizm od samego początku miał bowiem bardzo silny wydźwięk ezoteryczny, podczas gdy faszyzm nawiązywał do wielkości starożytnego Rzymu i nie żywił żadnej wrogości wobec katolicyzmu, w przeciwieństwie do nazizmu, który od razu zaczął prześladować katolików, z których wielu trafiło do obozu koncentracyjnego w Dachau, jak na przykład św. Maksymilian Kolbe, polski ksiądz, który z wielką klarownością opisał niebezpieczeństwo związane z masonerią.
Właśnie z tego powodu Mussolini żywił naturalną nieufność wobec nazizmu, co można w pełni dostrzec w słynnym przemówieniu wygłoszonym w Bari w 1934 roku, kiedy to Duce podkreślił, że kultura łacińska i włoska może patrzeć z rodzajem „suwerennej pogardy” na pewne idee, które rozprzestrzeniały się właśnie w Niemczech, już w tamtych czasach zdominowanych przez nazizm.
Podczas gdy faszyzm od razu zamknął drzwi przed syjonizmem, nazizm natychmiast je szeroko otworzył, do tego stopnia, że zaledwie kilka miesięcy po utworzeniu rządu kanclerza Adolfa Hitlera naziści przyjęli przywódców światowego syjonizmu i zawarli z nimi porozumienie Haavara, uznawane do dziś nawet przez izraelskich historyków za decydujące dla powstania państwa Izrael.
Hitler pragnie bowiem zrobić wszystko, co w jego mocy, aby zapewnić syjonizmowi to, czego potrzebuje.
W pierwszych latach lat 30′ osadnictwo żydowskie w Palestynie charakteryzowało się pewnym zacofaniem technologicznym i specjalistycznym, które zostanie przezwyciężone przez nazizm, który zadba o wysłanie funduszy, zaawansowanych maszyn przemysłowych oraz żydowskich inżynierów, którzy będą mieli decydujące znaczenie dla stworzenia szkieletu przyszłego państwa żydowskiego.
Nazizm nie patrzy z nieufnością na syjonizm, z którym utrzymywał bliskie stosunki przez cały okres swojego istnienia, aż do otwarcia przedstawicielstw w Palestynie, aby zapewnić nieprzerwany przebieg przesiedleń niemieckich Żydów.
Führer, co może wydawać się paradoksalne dla tych, którzy nie znają tych kart historii, był jedną z osób, które miały największy wpływ na powstanie państwa żydowskiego, którego nazizm najwyraźniej nigdy nie postrzegał jako zagrożenia.
Tajemnice prawdziwego pochodzenia Hitlera
Ta bardzo bliska więź może być dobrze wyjaśniona pochodzeniem Adolfa Hitlera, które znacznie różniło się od pochodzenia Mussoliniego, jeśli weźmie się pod uwagę pomoc, jaką młody „malarz” otrzymał podczas pobytu w Wiedniu od różnych Żydów, a zwłaszcza od rodziny Epsteinów.
Lata spędzone w Wiedniu są być może kluczowe dla zrozumienia tajemnicy Hitlera.
Ten młody, pozbawiony środków do życia człowiek nie żywił wówczas żadnej wrogości wobec Żydów, a tym bardziej wobec rodziny Rothschildów, którą głęboko szanował.
W tajnym raporcie austriackiej policji dotyczącym kanclerza Dolfussa stwierdzono, że Adolf Hitler miał być wnukiem barona Rothschilda z Wiednia i jego babki, Marii Schicklgruber; owocem ich potajemnego związku miał być ojciec Hitlera, Alois.
Dolfuss został zamordowany właśnie przez führera w 1934 roku, ponieważ kanclerz wydawał się bardzo zaangażowany w usuwanie wszelkich śladów, które mogłyby ujawnić prawdziwą, wstydliwą historię jego tajemniczej osoby, tak jak uczynił to kilka lat później, kiedy kazał aresztować i uwięzić swojego dawnego współlokatora z czasów wiedeńskich, Reinholda Hanischa, który napisał książkę, w której ujawnił, że Hitler wcale nie był wrogo nastawiony do Żydów.
Hitler chce zatuszować, zlikwidować każdy ślad, który mógłby pozwolić zrozumieć, że jego misją nie było odrodzenie Niemiec z popiołów, ale raczej pomoc w stworzeniu idealnych warunków do powstania Izraela i ochrona sojuszu między nazizmem a syjonizmem, który trwa do dziś.
Faszyzm, korespondencja i ustawy rasowe
Natomiast historia Mussoliniego wygląda zupełnie inaczej.
Faszyzm nigdy nie rozważał wprowadzenia ustaw rasowych, dopóki nie doszło do swego rodzaju „wymuszonego” zbliżenia między dwoma ruchami, które do pierwszej połowy lat 30-tych były od siebie bardzo oddalone.
Zapomniany historyk, Francesco Paolo D’Auria, wyjaśnia to w sposób wymowny, opowiadając, jak Duce próbował wydostać się z sytuacji postępującego okrążenia przez Francję i Anglię, które chciały ostatecznie zepchnąć Włochy w ramiona nazizmu.
Korespondencja między Mussolinim a brytyjskim premierem Winstonem Churchillem jest prawdopodobnie brakującym elementem owej układanki, ponieważ w tej gęstej wymianie listów między włoskim premierem a angielskim masonem znajdują się dowody na zawarcie porozumienia.
Porozumienie to wycieka w telegramie wysłanym przez samego Mussoliniego do króla Wiktora Emanuela III, w którym mowa jest o «symbolicznym» przystąpieniu Włoch do wojny u boku Niemiec – scenariuszu forsowanym przez samego Churchilla, który w rzeczywistości miał już w głowie śmiertelną pułapkę na Duce.
W ten sposób już pod koniec lat 30-tych faszyzm przybiera cechy, które nigdy nie były mu właściwe, takie jak ustawy rasowe, których w ciągu 16 lat trwania reżimu nigdy wcześniej nie aprobowano.
Do dziś w środkach masowego przekazu wyznających wyraźnie antyfaszystowskie poglądy oraz w szkołach mówi się o nich jako o „akcie hańby”, ale nie opowiada się reszty historii, którą opisał wspomniany D’Auria.
To sam Mussolini wydał jednoznaczne polecenie, by nie stosować tych ustaw i chronić prześladowanych Żydów.
Założyciel faszyzmu wyraźnie zamierzał nie wprowadzać w życie podpisanych przez siebie ustaw, jak wyjaśnia historyk pochodzący z Brindisi.
„Wojna szalała, a Niemcy przeprowadzali łapanki Żydów na terenach okupowanych, jednak z rozkazu Mussoliniego »wszędzie tam, gdzie wkraczały oddziały włoskie, wokół Żydów tworzyła się osłona ochronna (…). Między Rzymem a Berlinem wybuchł otwarty konflikt w sprawie kwestii żydowskiej (…). Zaraz po przybyciu na tereny podlegające ich jurysdykcji władze włoskie unieważniały przepisy wydane przeciwko Żydom (…)” (Léon Poliakov, „Nazizm i eksterminacja Żydów”, str. 219-220). Ta osłona powstawała zatem nie tylko we Włoszech, ale także w Chorwacji, Grecji, na Morzu Egejskim, w Tunezji i wszędzie tam, gdzie stacjonowały włoskie oddziały.
Rosa Paini (Żydówka) pisze („Il Sentiero della Speranza”, str. 22): „Mussolini chciał, aby ta rozmowa była jeszcze bardziej przychylna Żydom, tak aby skłonić go do przyznania trzech tysięcy specjalnych wiz dla żydowskich techników i naukowców, którzy pragnęli osiedlić się w naszym kraju”. Mordechai Poldiel (Izraelita): „Administracja faszystowska oraz polityczna, wojskowa i cywilna robiły wszystko, co w ich mocy, aby bronić Żydów i sprawić, by te ustawy pozostały martwą literą”.
Ilu Włochów wie o tych kartach historii, które zostały udokumentowane, ale przemilczane przez media?
Ilu wie, że wiele osób pochodzenia żydowskiego potwierdzało, iż Mussolini wyraźnie nakazał chronić Żydów i nie dopuścić do ich deportacji, wbrew woli swojego „sojusznika” Hitlera?
Duce znalazł się w sytuacji, w której wziął udział w wojnie, której nigdy nie miał zamiaru toczyć u boku przeciwnika, którego nigdy nie cenił, a wręcz traktował z dużą nieufnością, a czasem wręcz z prawdziwą pogardą.
Nazizm chciał zgromadzić każdego Żyda i deportować go do obozów koncentracyjnych, o których istnieniu wiedział światowy ruch syjonistyczny, który chciał, aby te prześladowania miały miejsce.
Zauważył to również rabin Michael Dov Weissmandl, który stwierdził, że syjonizm chciał, aby deportacje miały miejsce, aby dać syjonizmowi pretekst niezbędny do powstania państwa Izrael.
Faszyzm natomiast nie był zainteresowany masowymi deportacjami.
Nie leżała mu na sercu polityka obozów koncentracyjnych i wykazał się mądrością, a raczej dobrą wolą, rozróżniając między wielkimi finansistami żydowskiego pochodzenia, o których wspominał sam Mussolini, a zwykłymi kupcami, którzy w wielu przypadkach nawet nie wiedzieli, jakie plany wobec nich snuje syjonizm.
Wielu Żydów uznaje całkowitą uczciwość faszyzmu wobec nich, a ich słowa są nad wyraz klarowne.
„Israel Kalk („Żydzi we Włoszech w czasach faszyzmu”): „… Traktowano nas z maksymalnym humanitaryzmem” oraz: „Myślę, że nie spotkam się z zaprzeczeniami, twierdząc, że los okazał się dla was łaskawy i że wasza sytuacja jako internowanych we Włoszech jest lepsza niż sytuacja naszych braci, którzy przebywają na wolności w innych krajach europejskich”. Również Salim Diamand (Internment in Italy – 1940-1945) pisze: „Nigdy nie spotkałem się z przejawami rasizmu we Włoszech. Był tam militaryzm, to oczywiste, ale nigdy nie spotkałem Włocha, który podszedłby do mnie, Żyda, z zamiarem eksterminacji mojej rasy (…). Nawet gdy pojawiły się ustawy rasowe, relacje z włoskimi przyjaciółmi wcale się nie zmieniły (…). W obozie kontrolowanym przez karabinierów i Czarne Koszule, Żydzi czuli się jak u siebie w domu”.
Młodym ludziom nie mówi się o tym nic.
Podaje się im źle przyprawione i źle skomponowane danie, w którym faszyzm i nazizm są po prostu synonimami i idą w parze, bez przedstawiania wszystkich licznych aspektów, które pokazują różne różnice między tymi dwoma ruchami oraz między Mussolinim a Hitlerem, kierującymi się bardzo odmiennymi wizjami politycznymi.
Był to trend, który utrzymał się również w okresie istnienia Włoskiej Republiki Społecznej, jak zauważył autorytatywny historyk Renzo De Felice.
Związek między faszyzmem a nazizmem był ewidentnie sojuszem z wygody, do którego dążyli przede wszystkim ci, którzy mieli interes w pozbyciu się Mussoliniego, podobnie jak wspomniany Churchill.
Premier Wielkiej Brytanii miał obsesję na punkcie wodza.
Wiedział, że może to zniszczyć, i wiedział, że korespondencja ta udowodni całemu światu, że Mussolini został zmuszony do przystąpienia do wojny u boku nazistowskich Niemiec za sprawą typowych pustych i fałszywych obietnic Londynu, który zwykł kłamać już od czasów pierwszej wojny światowej.
Podwójni agenci nie byli więc w Rzymie.
Również prześladowcy Żydów i ich wspólnicy nie byli w Rzymie, ale raczej na Downing Street, gdzie Churchill wiedział wszystko o deportacjach Żydów i pozwalał na to, ponieważ sam był wiernym zwolennikiem sprawy syjonistycznej i wiedział, że z krwi owych prześladowanych narodzi się państwo Izrael.
Relacja prawdziwej historii zmierza zatem w zupełnie innym kierunku niż ta, do której prowadzi kłamliwa narracja liberalna i antyfaszystowska.
Prawdziwa historia mówi, że Mussolini sprzeciwiał się prześladowaniom Żydów, a prawdziwa historia mówi, że Mussolini nie chciał przystąpić do wojny, a tym bardziej u boku Niemiec.
Prawdziwi mordercy i zbrodniarze wojenni byli po drugiej stronie.
W przyszłości potrzebny będzie prawdziwy dzień pamięci, w którym wszystkie te zakazane prawdy i wspomnienia zostaną wreszcie ujawnione.
W dniu aresztowania w Dongo, Mussolini, owinięty niemieckim płaszczem wojskowym, ściskał przy sobie słynną skórzaną torbę. Zabrał ją partyzant Urbano Lazzaro „Bill”, do którego duce miał powiedzieć: „W środku znajduje się los Włoch”. W tym momencie narodziła się tajemnica nigdy nieodnalezionych dokumentów, wśród których mogła znajdować się korespondencja między byłym włoskim dyktatorem a Winstonem Churchillem, czego jednak nigdy nie potwierdzono https://it.wikipedia.org/wiki/Carteggio_Churchill-Mussolini. Według zeznań Lazzaro wiele teczek zostało zinwentaryzowanych, inne jednak zniknęły.
Przez lata mówiono o roli brytyjskich służb specjalnych, ponieważ w tych dokumentach mogły znajdować się informacje mogące zagrozić stabilności rządu i wizerunkowi Churchilla. „W filmie dokumentalnym Raitre pokazujemy dokument znaleziony w brytyjskich archiwach, który potwierdza tę hipotezę”. W rekonstrukcji przedstawionej w programie Gilettiego pojawia się również Zender, kryptonim agenta brytyjskiego kontrwywiadu, który przeniknął do otoczenia Mussoliniego pod przykrywką oficera niemieckiej marynarki wojennej. Zender miał być obecny podczas ucieczki faszystów w kierunku Como i miał przejąć dokumenty.
„Kolejną tajemnicą były wakacje, które Churchill spędził we wrześniu 1945 roku w miejscach aresztowania i zabójstwa Mussoliniego. Ówczesny premier Wielkiej Brytanii kochał Włochy i oficjalnie poświęcił swój pobyt malarstwu, swojej wielkiej pasji, czego dowodem było kilka obrazów, które namalował, przedstawiających krajobrazy Moltrasio i Moronico w okolicy jeziora Como. Jednak Churchill nie był sam podczas owych wakacji: towarzyszyło mu około dwudziestu tajnych agentów. Czy zrobił to, aby odzyskać tę słynną korespondencję?”
Równanie izolacji: O tym, w jaki sposób elita globalna buduje bunkry, by uciec przed katastrofą, którą sama spowodowała
Arka Noego, w swoim mitologicznym pierwowzorze, została zbudowana po to, aby ocalić życie we wszystkich jego formach, w imię zbiorowego przetrwania. „Arki” XXI wieku – podziemne bunkry, ufortyfikowane wyspy i strzeżone resorty – kierują się logiką dokładnie odwrotną: zostały zaprojektowane tak, aby ocalić wyłącznie tych, którzy posiadają bilet wstępu, skazując wszystkich pozostałych na zagładę. Nie istnieje już selekcja oparta na wiedzy, zasługach czy cnocie – istnieje selekcja finansowa.
Dla nowej oligarchicznej elity ludzkość nie jest już wspólnotą, której jest częścią, lecz zbędną masą, ciężarem, który można eksploatować do ostatniego tchnienia, a następnie porzucić własnemu losowi. W ich zniekształconym sposobie myślenia reszta światowej populacji nie jest już nawet potrzebną siłą roboczą: jest balastem, którego należy się pozbyć, plagą, którą trzeba trzymać z dala od swoich murów.
W obliczu wizji „Wielkiego Wydarzenia” oligarchia nie odczuwa grozy, lecz chłodną ulgę: ziemia zostanie wreszcie oczyszczona z „niewybranych”, z biednych, z tej ogromnej masy ludzi, którą postrzegają jako wadę konstrukcyjną planety.
To właśnie ta całkowita dehumanizacja, ten rodzaj eksterminacji przez zaniechanie, umożliwia najbardziej brutalne działania przeciwko naturze. Jeśli reszta ludzkości jest traktowana jak mięso armatnie przeznaczone do zapomnienia, dlaczego mieliby oszczędzać środowisko, w którym ci ludzie żyją? Dlaczego mieliby szanować lagunę, obiekt światowego dziedzictwa UNESCO czy ekosystem istniejący od tysiącleci?
Żadnych wyrzutów sumienia. Żadnych granic. Zachwycający róż kolonii flamingów w Albanii zostaje bez wahania zmieciony przez buldożery i beton luksusowych resortów, a ci, którzy powinni chronić przyrodę, stają się współsprawcami zniszczenia.
Waszyngton: Monarcha, który Zrównuje z Ziemią Historię – Niewidzialna Forteca pod Parkietem do Tańca
To, co przedstawiono opinii publicznej jako warte 400 milionów dolarów ceremonialne rozszerzenie kompleksu, okazało się – według dokumentów prawnych oraz bezpośrednich wypowiedzi Donalda Trumpa – osłoną dla ogromnego podziemnego kompleksu wojskowego.
Nie chodzi o zwykłą przebudowę, lecz o przekształcenie władzy wykonawczej w autonomiczny byt zdolny do przetrwania w izolacji od reszty świata. Przede wszystkim jest to symboliczny akt przywódcy, który postrzega siebie jako stojącego ponad instytucjami.
Ochronna “Skorupa”: Sala balowa o powierzchni 90 000 stóp kwadratowych, finansowana przez “patriotycznych darczyńców” (w tym gigantów technologicznych, takich jak Amazon, Meta i Google), wyraźnie służy jako “dach” lub szopa (shed) chroniący podziemne operacje. Trump określił tę strukturę jako niezbędną tarczę, wyposażoną w 4-calowe, kuloodporne szyby i “nieprzenikniony” stalowy dach.
Podziemne Miasto: Pod zburzonym skrzydłem wschodnim (East Wing) powstaje sześć poziomów bunkrów, obejmujących w pełni wyposażony szpital wojskowy, tajne laboratoria i centra dowodzenia, opancerzone farmy serwerów dla rządowej sztucznej inteligencji oraz niezależne systemy łączności satelitarnej. Struktura jest zaprojektowana do zapewnienia ciągłości władzy w scenariuszach ataku nuklearnego lub biologicznego.
Baza dla Dronów: Dach sali balowej stanowi wzmocnioną platformę operacyjną z systemami startowymi dla flot wojskowych dronów (UAV), wyposażonych w uzbrojenie obronne i zdolności do walki elektronicznej. Rezydencja prezydencka staje się bazą obronną.
Logistyka “Wielkiego Wydarzenia”: Plany przewidują zbiorniki na generatory umożliwiające autonomiczne zasilanie przez miesiące, instalacje odsalania wody i hermetyczne magazyny. To fizyczna realizacja paranoi Rushkoffa: elita przygotowująca się do przetrwania katastrofy, zamykając drzwi przed ludzkością.
Monarsza Arogancja: Donald Trump rozpoczął prace od zburzenia historycznego skrzydła wschodniego bez konsultacji z Kongresem lub komisjami konserwatorskimi, określając budynek jako “marny, smutny widok”. Ten akt porównano do budowy Wersalu przez Ludwika XIV: “świątyni władzy” gloryfikującej monarchę, a nie demokrację. Trump traktuje Biały Dom nie jako dobro publiczne, ale jako swoją prywatną własność (“mój dom”), gdzie wszystko mu się należy. Federalny sędzia niedawno częściowo zablokował prace, przypominając, że “Biały Dom nie należy do jednego człowieka”, podkreślając kontrast między zachowaniem Trumpa a rzeczywistością konstytucyjną.
(Zdjęcie: Budowa Sali Balowej Białego Domu w Waszyngtonie, widoczna z Pomnika Waszyngtona. Fot. AP Allison Robbert)
Albania: Grabież Dziedzictwa Ludzkości
Podczas gdy elita USA próbuje zamknąć się w podziemnej fortecy, niszcząc historię, rodzina Trump działa za granicą, niszcząc naturę. Jared Kushner (zięć Trumpa, były doradca Białego Domu i założyciel Affinity Partners) oraz Ivanka Trump (była doradczyni prezydencka i przedsiębiorca) przekształcają Równanie Izolacji w ekobójstwo w Albanii, przy współudziale rządu Ediego Ramy (premiera Albanii).
Nalot na Obiekt UNESCO i Sieć Natura 2000
Laguna Narta-Vjosa i Wyspa Sazan to nie tylko zakątek bałkańskiej przyrody. Są integralną częścią mozaiki środowiskowej o planetarnym znaczeniu. Obszar ten podlega ochronie Konwencji Ramsarskiej dotyczącej terenów podmokłych o znaczeniu międzynarodowym i jest włączony do unijnej sieci Natura 2000 jako Obszar Specjalnej Ochrony (ZPS) i Obszar Mający Znaczenie dla Wspólnoty (OZW). Co więcej, graniczy i bezpośrednio oddziałuje z Krajobrazem Kulturowym i Przyrodniczym Ochrydy, uznanym za Światowe Dziedzictwo UNESCO.
Aby umożliwić budowę resortu, rząd albański dokonał bezprecedensowego prawnego obejścia: unieważnił status obszaru chronionego, dokonując de facto wywłaszczenia nie tylko terenów publicznych, ale i prawa międzynarodowego, które gwarantowało ich ochronę. To agresja na globalną legalność, porównywalna – w sferze ekologicznej – do militaryzacji Białego Domu w sferze instytucjonalnej.
Fizyczna Zapaść Siedliska Naturalnego
To, co place budowy niszczą, to nie tylko “krajobraz”, ale sama biologiczna maszyna podtrzymująca życie w lagunie. Naruszenie siedliska ma charakter strukturalny i nieodwracalny:
Zniszczony System Hydrauliczny: Przybrzeżne laguny żyją oddechem – naprzemiennością wód słodkich (rzeki i źródła) i słonych (morze). Prace ziemne pod fundamenty resortu i budowa pomostów blokują kanały wymiany. Woda staje się stojąca, spada poziom rozpuszczonego tlenu, a występujące zjawiska eutrofizacji i anoksji po cichu zabijają wszystko, co żyje na dnie.
Amputacja Wydm Zvërnec: Przybrzeżne wydmy to nie sterty piasku, ale naturalne bariery filtrujące wodę i chroniące ekosystem przed sztormami. Ich mechaniczne usunięcie wyeliminowało pierwszą linię obrony, wystawiając lagunę na zalewy słoną wodą, która wypala roślinność rosnącą za wydmami.
Przekształcona Wyspa Sazan: Wyspa, niegdyś sanktuarium śródziemnomorskiej bioróżnorodności, zamknięta dla publiczności przez dziesięciolecia w czasach reżimu komunistycznego (co zachowało jej integralność), ma swoje skaliste podłoże perforowane, a klify przekształcane, by zrobić miejsce pod infrastrukturę turystyczną. Gatunki chronione, takie jak flamingi różowe, foka mniszka i żółwie morskie, są obecnie krytycznie zagrożone.
Flamingi: Od Gatunku Chronionego do Symbolu Buntu
W tym scenariuszu ekologicznego załamania, różowe flamingi (Phoenicopterus roseus) stały się sercem i wizualnym symbolem oporu. Laguna jest domem dla największej kolonii lęgowej zachodnich Bałkanów (ponad 1500 osobników). Wraz z gniciem wody i zmianami w solniskach, Artemia salina (ich jedyne pożywienie) znika.
Ruch protestacyjny przyjął flaminga jako swoją absolutną ikonę. Ogromne różowe murale zdobią mury Tirany, podczas sit-inów noszone są maski, a artystyczne performansy na placach symulują rozpaczliwy rój uciekających ptaków. Flaming jest alegorią Albanii: pięknego kraju, zmiażdżonego przez zewnętrzną władzę, która podważa jego żywotne fundamenty.
Albania: Architektura Delirium i Ekobójstwo
Ale za rodziną Trump, kto fizycznie przekształca terytorium? To gigant globalnego hotelarstwa: Aman Resorts. Mistrzowie Niewidzialności: Aman Resorts znany jest w świecie ekstremalnego luksusu ze swojej filozofii “architektonicznego mimikry”. Ich resorty wnikają w historyczne lub naturalne krajobrazy za pomocą minimalistycznej architektury, używając lokalnych materiałów, by nie “razić” oka.
To ta filozofia została sprzedana mediom jako gwarancja zrównoważonego rozwoju. Jednak rzeczywistość placów budowy jest dokładnie odwrotna: aby umożliwić Amanowi budowę jego niewidzialnych pawilonów, spychacze asfaltują i niwelują siedlisko, niszcząc ekologiczną infrastrukturę (wydmy, lasy sosnowe, kanały), która czyniła to miejsce wyjątkowym. Niewidzialność resortu wymaga fizycznego usunięcia otaczającego środowiska.
Zarządzanie Eksterytorialne: Resort będzie zarządzany zgodnie z prywatnymi, międzynarodowymi standardami, niezależnymi od lokalnych przepisów prawa pracy i ochrony środowiska. Stanie się miastem-państwem wewnątrz Albanii, dostępnym tylko drogą morską lub helikopterem, gdzie bezpieczeństwo będzie powierzone międzynarodowym prywatnym wykonawcom.
Niewiarygodne Oświadczenia Ivanki Trump i Reakcja Społeczna
Gdy na placach budowy wycinano wiekowe sosny w Zvërnec, Ivanka Trump udzieliła wywiadu, który przeszedł do historii ze względu na swój poziom oderwania od rzeczywistości. Opisała przyszły resort jako arcydzieło “architektury, która doskonale wpisuje się w środowisko”, mówiąc o modelu “zrównoważonego luksusu”, gdzie “harmonia z naturą jest naszą fundamentalną wartością”. Dodała, że projekt “poprawi lokalne siedlisko”.
Te słowa, wypowiedziane, gdy zdjęcia satelitarne pokazywały zniszczenie wydm, a prywatna ochrona rozpędzała protestujących, wywołały wybuch oburzenia i katharsis.
Ruch odpowiedział ostrymi hasłami, które obiegły świat: “Twoja harmonia jest naszą pustynią”, “Ivanko, środowiska się nie kupuje”, a przede wszystkim “Zostawcie nasze flamingi w spokoju!”. Biolodzy i aktywiści zdemontowali punkt po punkcie jej retorykę: “Jak wpasować resort za 4 miliardy euro w siedlisko żółwi Caretta Caretta i fok mniszek? Wsadzicie je z gośćmi do pokoi?”. Jej arogancja przekształciła protest ekologiczny w powstanie albańskiej dumy narodowej.
Brak Przejrzystości Ze strony Rządu
Rząd albański pod przewodnictwem Ediego Ramy odmówił ujawnienia pełnych szczegółów technicznych i ostatecznych ocen oddziaływania na środowisko dla projektu w Lagunie Narta i na Wyspie Sazan.
Odmowa: Pomimo próśb ze strony parlamentu i stowarzyszeń ekologicznych, dokumenty zostały uznane za zastrzeżone lub częściowe, podsycając podejrzenia, że ukrywają nieodwracalne szkody dla ekosystemu (takie jak całkowite zniszczenie wydm Zvërnec i przerwanie przepływów wodnych), które faktycznie już następują.
Usprawiedliwienie: Egzekutywa utrzymuje, że poufność jest konieczna, aby chronić “interesy strategiczne” inwestora, traktując projekt jako kwestię bezpieczeństwa narodowego, a nie interesu publicznego.
Eskalacja Protestów
Mimo represji i braku oficjalnych dokumentów, protesty zradykalizowały się:
Okupacja Placów Budowy: Grupy aktywistów próbowały fizycznie blokować wjazd ciężkiego sprzętu na place budowy w Zvërnec, co doprowadziło do nowych starć z policją i prywatną ochroną.
Apel o Interwencję Międzynarodową: Komitety obywatelskie wysłały apele do Unii Europejskiej i sądów międzynarodowych, donosząc o naruszeniu unijnych dyrektyw dotyczących ochrony naturalnych siedlisk i żądając natychmiastowego wstrzymania prac bez przejrzystości.
Podsumowując, połączenie tajemnicy rządowej i postrzeganej jako arogancka retoryki rodziny Trump, zamiast stłumić kontrowersje, dolało oliwy do ognia, przekształcając protest z ekologicznego w kwestię demokracji i suwerenności narodowej.
Matryca Filozoficzna: “Sposób Myślenia” i Równanie Izolacji
Aby zrozumieć wagę tych wydarzeń, należy spojrzeć na postać Douglasa Rushkoffa (ur. 1961 https://en.wikipedia.org/wiki/Douglas_Rushkoff), teoretyka mediów, pisarza i profesora City University of New York, uznanego przez MIT (Massachusetts Institute of Technology) za jednego z dziesięciu najbardziej wpływowych intelektualistów świata.
Pionier kultury cyberpunk w latach 90′ i twórca terminów takich jak “wirusowe media” i “cyfrowi tubylcy”, Rushkoff ewoluował swoje myślenie od entuzjazmu wobec wyzwalającego potencjału internetu do ostrej krytyki kapitalizmu ekstrakcyjnego. Jego fundamentalne prace dostarczają klucza do zrozumienia projektów Trumpów:
Survival of the Richest (Przetrwanie najbogatszych, 2022): Dokumentuje rzeczywiste spotkanie z pięcioma miliarderami z Doliny Krzemowej, mającymi obsesję na punkcie przetrwania “Wielkiego Wydarzenia”. Tutaj wprowadza “Równanie Izolacji” i demaskuje szaleństwo “Strategii Wyjścia” (Exit Strategy).
Team Human (Zespół Ludzki, 2019): Jego konstruktywny manifest, oparty na tezie, że “bycie człowiekiem to sport drużynowy”. Krytykuje “mechanomorfizm” (traktowanie ludzi jak maszyny) i proponuje przeprojektowanie technologii w celu wzmocnienia więzi społecznych, zamiast je monetyzować.
Logika “Strategii Wyjścia” (Exit Strategy): Elita techniczno-finansowa traktuje Ziemię i społeczeństwo jak upadający startup, z którego należy dokonać “wyjścia” (exit) przed załamaniem. Zamiast rozwiązywać systemowe problemy (klimat, nierówności), inwestują energię w tworzenie indywidualnych dróg ucieczki (Mars, bunkry, przesłanie świadomości).
Redukcjonizm Empiryczny: Natura i relacje międzyludzkie zostają zredukowane do ekstrahowalnych danych. Wszystko staje się symbolem (pieniądz, kryptowaluty, biometria) odłączonym od fizycznej rzeczywistości, pozwalając im wierzyć, że mogą transcendować prawa fizyki i moralności.
Potrzeba “Końca Gry” (Game Over): Paradoksalnie, ten sposób myślenia wymaga nadejścia nieuchronnej katastrofy (“Wydarzenia”). Bez epokowej katastrofy ich narracja o “wybranych” uciekających na prywatnej arce nie miałaby sensu. Kryzys usprawiedliwia ekstremalną koncentrację władzy.
W tym miejscu pojawia się “Równanie Izolacji” (Insulation Equation), perwersyjna matematyczna formuła napędzająca akumulację bogactwa: “Ile bogactwa muszę zgromadzić, aby odizolować się od katastrof, które powoduję, gromadząc to bogactwo?”
To błędne koło: aby chronić się przed konsekwencjami swoich działań (załamanie ekologiczne, niestabilność społeczna), miliarderzy potrzebują więcej pieniędzy. Ale aby zdobyć więcej pieniędzy, muszą stosować jeszcze bardziej ekstrakcyjne praktyki (jak zniszczenie laguny w Albanii pod resort), co przyspiesza katastrofę, przed którą chcą uciec. To jak próba zbudowania samochodu wystarczająco szybkiego, by uciec przed własnymi spalinami.
Sofizmat Technologiczny i Erozja Empatii
Rushkoff pokazuje, jak technologia, stworzona do łączenia, stała się głównym narzędziem tej izolacji. Interakcja za pośrednictwem ekranów wyłącza empatię, czyniąc psychologicznie łatwiejszym dla elity zaakceptowanie “pozostawienia w tyle” reszty ludzkości. Ale równanie zawodzi w kluczowym punkcie: zakłada, że można zabrać ze sobą bogactwo w zniszczonym świecie. Stąd obsesyjne pytanie, które miliarderzy zadają Rushkoffowi: “Jak przekonam moich uzbrojonych strażników, by mnie chronili, gdy pieniądze przestaną być coś warte?”. Odpowiedź brzmi: nie da się. To antyludzki projekt skazany na porażkę, ponieważ prawdziwe bezpieczeństwo leży w społecznej współpracy (Team Human), a nie w ucieczce.
Ta teoria Równania Izolacji Rushkoffa znajduje swoje najbardziej drastyczne zastosowanie w elicie USA, która buduje podziemny kompleks wojskowy, by uciec przed globalnymi kryzysami, i jednocześnie niszczy Dziedzictwo Ludzkości (jak siedlisko UNESCO w Narta), by tworzyć luksusowe “Strategie Ewakuacyjne” zamaskowane jako ekologiczne wkomponowanie.
Cyniczne oświadczenia Ivanki Trump przyspieszyły wzrost świadomości społecznej, czyniąc różowe flamingi flagą świata, który odmawia bycia wymazanym, by zrobić miejsce dla bunkrów bogaczy.
Analiza Francesco Cappello (włoskiego dziennikarza i badacza, autora Bogactwo fikcyjne, sztuczna bieda) uzupełnia obraz, określając albański projekt jako “radykalną transformację w kierunku prywatyzacji dyplomacji”.
Suwerenność Infrastrukturalna: Opancerzona enklawa Aman/Kushner to “prywatna platforma przestrzenna”, gdzie państwo albańskie abdykuje z ochrony obiektu UNESCO, delegując ją do zagranicznej rady nadzorczej.
Dyplomacja Transakcyjna: Przystąpienie Albanii do “Rady Pokoju” dla Gazy jest odczytywane jako wymiana: poświęcenie międzynarodowych aktywów środowiskowych na rzecz Kushnera w zamian za przysługi geopolityczne.
Geopolityka Zatoki Vlora: Resort na Wyspie Sazan wznosi się naprzeciw tureckiej bazy morskiej Pasha Limani. Inwestycja, powiązana z Waszyngtonem i Tel Awiwem, jest czynnikiem równoważącym przeciwko tureckim wpływom na Bałkanach, przekształcając projekt nieruchomościowy w strategiczny akt militarny, czego konsekwencją jest zniszczenie obiektu UNESCO.
Nastroje Społeczne: Protesty, prowadzone pod symbolem flamingów, mają obecnie charakter suwerenistyczny i antyizraelski, postrzegając projekt jako grabież zorganizowaną przez Netanjahu i globalną elitę kosztem albańskiego dziedzictwa i całej ludzkości.
Archipelag Bunkrów: Prywatne Wyspy na Całym Świecie
Zjawisko nie ogranicza się do Waszyngtonu i Albanii. Wielu miliarderów kupiło całe wyspy lub rozległe połacie terytoriów wyspiarskich, by przekształcić je w autonomiczne schronienia, potwierdzając tezę Rushkoffa o powrocie do formy neofeudalizmu.
Hawaje, Królestwo Zuckerberga i Ellisona: Mark Zuckerberg (założyciel i CEO Meta/Facebook) kupił 1700 akrów na Kauai pod Ko’olau Ranch (400 mln dolarów), otoczony dwumetrowymi murami, z tunelami prowadzącymi do bunkra przeciwko końcowi świata i autonomicznymi systemami rolniczymi, wywłaszczając rdzennych Hawajczyków. Larry Ellison (współzałożyciel i CTO Oracle) w 2012 roku kupił 98% wyspy Lanai, przekształcając ją w prywatne miasto-państwo, gdzie zasady dyktuje właściciel. Nawet Oprah Winfrey (amerykańska cesarzowa mediów) posiada ogromne enklawy na Maui.
Nowa Zelandia, Bunker Thiela: Peter Thiel (założyciel Palantir Technologies) próbował zbudować podziemny bunkier za 10 milionów dolarów w pobliżu jeziora Wānaka. Zablokowany w 2022 roku po protestach dotyczących wpływu na środowisko, Thiel zachowuje własność i obywatelstwo (uzyskane po zaledwie 12 dniach pobytu), potwierdzając Nową Zelandię jako cel ucieczki dla elity.
Wyspy Sztuczne i Pływające: Richard Branson (założyciel Virgin Group) ufortyfikował Necker Island na Karaibach. Bill Gates (współzałożyciel Microsoftu i filantrop) inwestuje w Seasteading Institute, aby tworzyć autonomiczne, pływające społeczności, prawdziwe offshore’owe “Exit Strategy”.
Równanie Izolacji w Działaniu
Nie jesteśmy świadkami biernego dostosowywania się do zmian, ale zbrodni ekologicznego i społecznego z premedytacją. Katastrofy, przed którymi ci miliarderzy uciekają, nie są zjawiskami naturalnymi – są wyrachowanym i dobrowolnym skutkiem ich własnej polityki. Celowo zatruli studnie, sprywatyzowali wspólne zasoby, wywołali załamanie klimatyczne i zniszczyli demokracje (Trump potraktował Biały Dom jako swoją prywatną własność do zburzenia), aby wycisnąć z nich ostatni gram zysku. A teraz, z zindustrializowanym cynizmem, używają dokładnie tego skradzionego bogactwa, by opłacić sobie bilet ratunkowy. Ten operacyjny paradoks przejawia się w trzech uzupełniających się kierunkach, potwierdzając tezy Survival of the Richest:
Militarny w Waszyngtonie: Burzy się historię i wydaje fortuny na budowę bunkra, który ma chronić elitę przed załamaniem społecznym – załamaniem przyspieszonym przez politykę koncentracji władzy.
Ekologiczny w Albanii i na Prywatnych Wyspach: Niszczy się naturę lub wywłaszcza społeczności lokalne, by tworzyć sztuczne raje dla nielicznych, przyspieszając kryzys ekologiczny i społeczny, który następnie będzie wymagał jeszcze więcej zasobów do rozwiązania (lub ucieczki przed nim).
Neofeudalizm Globalny: Od Kauai po Nową Zelandię, miliarderzy nie tylko budują bunkry, ale prywatne lenna, gdzie kontrolują ziemię, zasoby, pracę i bezpieczeństwo. Ten model zastępuje demokrację średniowieczną hierarchią, gdzie “pan” posiada wszystko, a “słudzy” (lokalni pracownicy, strażnicy) zależą od jego łaski.
Geopolityczny z analizy Cappello: Prywatyzacja dyplomacji, gdzie państwa narodowe stają się dostawcami bezpieczeństwa dla prywatnych lenn, niszcząc demokrację na rzecz globalnego, korporacyjnego porządku.
Wnioski: Odrzucenie Wspólnego Dobra
“Sala balowa”, “ekologiczny resort” i “wyspy bunkry” nie są oddzielnymi bytami, ale składnikami jednego sposobu myślenia: przekształcania Ziemi w miejsce do fortyfikowania (w Waszyngtonie), łupienia (w Albanii) lub prywatyzowania (na wyspach Pacyfiku).
Ta logika odrzuca odpowiedzialność za zachowanie wspólnego dobra na rzecz indywidualnej ucieczki w kierunku luksusowych bunkrów, podziemnych fortec lub wyspiarskich lenn, traktując cywilizację i naturę nie jak dom do pielęgnowania, ale jak upadający startup, z którego trzeba zrobić “wyjście” przed ostatecznym załamaniem. Dokładnie tak, jak obawiał się Rushkoff i jak podkreślił Cappello, oznacza to przejście od suwerennych państw do globalnych platform inwestycyjnych.
Znosi się demokrację, aby ustanowić świat panów i sług, gdzie obywatelstwo jest płatną subskrypcją. Ale mechanistyczny sofizmat tych nowych “bogów” oligarchii czyni ich ślepymi na ostatni, nieodwracalny paradoks: natury i historii nie da się ogrodzić, ponieważ żaden żelbetowy bunkier, żadna prywatna wyspa na Pacyfiku, żadna luksusowa enklawa w Albanii nie będzie w stanie oddychać czystym powietrzem, gdy płuca planety zostaną definitywnie wysterylizowane, by zrobić miejsce dla ich szop. I żaden system filtracji nie oczyści oceanu zatrutego przez ich własne fabryki.
Ich “luksusowa izolacja” nie jest ratunkiem – jest celą o zaostrzonym rygorze, którą zbudowali własnymi rękami. Skazani na wegetację w swoich opancerzonych salach balowych i pustych resortach, otoczeni martwą naturą i wrogą ludnością, będą mieli mnóstwo czasu, by kontemplować hańbę swojego dzieła. Wygrają wyścig chciwości, ale okażą się absolutnymi władcami globalnego cmentarza, który sami, z zimną determinacją zbudowali.
Jak Douglas Rushkoff stwierdza w swoim eseju, idea, że można zacząć od nowa gdzie indziej, jak w gigantycznej grze wideo, to czyste szaleństwo: jedynym sposobem, aby uniknąć katastrofy, jest podjęcie działań, by do niej nie doszło.
ŹRÓDŁA: Douglas Rushkoff (Luiss University Press 2022): Tylko najbogatsi: jak techno-miliarderzy uciekną przed katastrofą, zostawiając nas tutaj. Cappello, F. (2026). Analiza projektu Kushnera w Albanii. 4 czerwca 2026. National Trust for Historic Preservation v. Trump Administration, Sąd Okręgowy USA, Sygn. akt 1:25-cv-03421 (2026)
Mówimy tu o sporze wewnątrz chrześcijaństwa. Postawiony w tytule problem wymaga oceny argumentów, na jakie powołują się strony sporu.
Argumenty są dwojakiego rodzaju: 1) teksty Pisma św., zwłaszcza Nowego Testamentu, 2) nauczanie Magisterium, czyli dokumenty kościelne oraz wypowiedzi papieży. W tym drugim przypadku mamy na myśli okres od Soboru Watykańskiego II.
1. Teksty Pisma św.
Jest to słowo Boże i objawiona przez Boga prawda zbawcza. Mam tu na myśli zobiektywizowane przesłanie Biblii, szczególnie Nowego Testamentu, czyli takie, które istnieje poza subiektywnym doświadczeniem jednostki. Mówiąc prościej, chodzi o lekturę Kościoła jako wspólnoty wierzących, która odczytuje na kartach Biblii głos Boga. Błędna lektura i interpretacja Pisma św. jest możliwa wtedy, kiedy nie jest to zobiektywizowana prawda, ale subiektywna lektura jednostki czy jednostek.
Po pierwsze, przesłanie Pisma św. cieszy się w chrześcijaństwie najwyższą rangą z racji bycia głosem Boga przemawiającym poprzez autorów natchnionych, którzy wiernie i nieomylnie przekazali objawiane im Boże prawdy. Jest to racja teologiczna, czyli ściśle powiązana z Bogiem. Z tego powodu stwierdzenia pojawiające się w dokumentach kościelnych czy wypowiedziach papieży nie mogą odbiegać, a już w ogóle stać w sprzeczności z prawdą objawioną przez Boga. Mogą jedynie wyjaśniać tę prawdę.
Po drugie, teksty Pisma św. w swej ocenie sytuacji religijnej judaizmu, który nie przyjął Chrystusa, mają nie tylko wartość teologiczną, ale również historyczną. Wartość historyczna jest tu niezależna od czyjeś wiary czy niewiary w ich natchniony charakter. Wartość historyczna tekstów Pisma św. na temat niewiary Izraela w Chrystusa polega na tym, że są to najstarsze świadectwa oceniające zaistniałą sytuację. Pisma te powstały od dwudziestu do kilkudziesięciu lat po śmierci Jezusa, co znaczy, iż zawarta w nich ocena została dokonana przez tych, którzy byli naocznymi świadkami tamtych zdarzeń lub żyli w bezpośredniej czasowej bliskości z nimi. Upływ czasu do chwili sformułowania oceny na kartach Nowego Testamentu, tj. owe kilka dziesięcioleci, zapewnia chłodne i obiektywne spojrzenie na sprawę. Z tych powodów nie mamy innych równie starożytnych i wiarygodnych historycznie świadectw oceniających odrzucenie Chrystusa przez Żydów.
Po trzecie, wszystkie oceny judaizmu, który nie przyjął Chrystusa – obecne na kartach Nowego Testamentu – poza dziełem św. Łukasza są autorstwa żydowskiego. Wszyscy autorzy pism Nowego Testamentu poza św. Łukaszem są Żydami, którzy uwierzyli w Chrystusa (ewangeliści Mateusz, Marek, Jan, apostołowie Paweł, Piotr, Jakub itd.). Jest to ocena niewiary ówczesnego Izraela w Chrystusa dokonana przez Żydów, którzy w Niego uwierzyli. Mamy zatem do czynienia z oceną Żydów dokonaną przez Żydów.
Trudno o bardziej wiarygodną ocenę, której nie można zarzucić antysemityzmu ani nawet uprzedzeń na tle etnicznym czy religijnym. Jej wartość polega też na tym, że nikt lepiej nie znał pism Starego Testamentu i prorockich zapowiedzi dotyczących Mesjasza niż sami Żydzi. Żydzi, którzy uwierzyli w Chrystusa, byli w stanie najtrafniej ocenić niewiarę swoich ziomków, bo jako Żydzi oceniali ją w świetle starotestamentowego Bożego Objawienia, które dobrze znali i rozumieli. Jest to ocena fachowa dokonana w świetle prawdy objawionej. Należy jeszcze dodać, że ocena wszystkich autorów natchnionych Nowego Testamentu jest zgodnie krytyczna względem Żydów, którzy nie przyjęli Chrystusa.
Przedstawiłem trzy racje wskazujące na teologiczną i historyczną wartość i wiarygodność argumentów pochodzących z Pisma św. Tym argumentom chrześcijaństwo daje pierwszeństwo.
2.Wypowiedzi Magisterium Kościoła.
Chodzi jedynie o nauczanie na temat niewiary Izraela w Chrystusa, który to Izrael staje się judaizmem (rabinicznym czy talmudycznym) – powstałe po Soborze Watykańskim II.
Po pierwsze, należy zacząć od kontekstu historycznego. Sobór Watykański II w deklaracji Nostra aetate (W naszych czasach) punkt 4 zrywa z pogardliwym tonem i podejściem do judaizmu, do czego często dochodziło w minionych wiekach. Jest to słuszne stanowisko, zgodne z duchem Ewangelii. W miejsce tego deklaracja proponuje koncyliacyjny ton i zbliżenie między chrześcijaństwem (katolicyzmem) a judaizmem. Owo zbliżenie ma mieć charakter międzyludzki. Sobór mówi o lepszym poznaniu się i wzajemnym szacunku. Nigdzie nie ma mowy o zbliżeniu doktrynalnym, bo istotę różnicy stanowi osoba Chrystusa. Każde ustępstwo w tym zakresie stanie się odejściem od sedna wiary chrześcijańskiej. Dlatego deklaracja soborowa Nostra aetate nie wycofuje się z żadnego teologicznego stanowiska w sprawie oceny sytuacji religijnej judaizmu, wypracowanego przed nią w tradycji Kościoła katolickiego. Deklaracja jest bardzo wyważona i poprawna w swojej ocenie, i powinna być nieprzekraczalnym modelem postrzegania i przedstawiania sytuacji religijnej judaizmu.
Po drugie, powstałe po Nostra aetate dokumenty kościelne oraz formułowane wypowiedzi papieży są dokonywane w duchu pojednawczym, czyli dominuje w nich ton koncyliacyjny, a w przypadku wystąpień papieży kierowanych do Żydów – duży stopień kurtuazji. Trudno się temu dziwić. Grzeczność nie zezwalała na powiedzenie zgromadzonym np. w synagodze Żydom prawdy o ich sytuacji religijnej. Ocena ich sytuacji religijnej w dokumentach kościelnych i wypowiedziach papieży po Soborze Watykańskim II jest zatem wyraźnie złagodzona. Przemilcza się to, co dzieli (czyni się jedynie delikatne aluzje), a podkreśla elementy łączące (np.: umiłowani bracia, wybranie Izraela czy doniosłość przymierza synajskiego). Znaczy to, że obraz sytuacji religijnej judaizmu w dokumentach kościelnych i wypowiedziach papieży jest niepełny, tj. pozbawiony nade wszystko elementu krytyki, jaką znajdujemy na kartach Nowego Testamentu. Owa ocena jest złagodzona w takim stopniu, że nie oddaje rzeczywistej sytuacji religijnej judaizmu! Fakt niepełnej oceny, czyli wybiórczej i jednostronnej, staje się bardzo ważny w ocenie wartości teologicznej stwierdzeń dokumentów kościelnych i wypowiedzi papieży wskazanego okresu, poruszających kwestię niewiary Izraela.
Po trzecie, ocena sytuacji religijnej judaizmu po nieprzyjęciu Chrystusa, obecna w dokumentach kościelnych i wypowiedziach papieży po Soborze Watykańskim II, z racji niepełnego obrazu jest teologicznie wadliwa. Czy jest też teologicznie błędna, postaramy się to wykazać w kolejnym punkcie.
W tym miejscu chodzi przede wszystkim o następujące tezy pojawiające się w dokumentach kościelnych i wypowiedziach papieży: 1) przymierze na Synaju nie zostało odwołane, czyli trwa nadal, 2) Żydzi są nadal ludem (narodem?) wybranym, czyli ludem Bożym, 3) nie tylko Kościół stanowi kontynuację Izraela Starego Testamentu, ale również judaizm, co znaczy, że od czasu Chrystusa istnieją dwie wspólnoty (Kościół i judaizm) w jednym planie Boga, w którym judaizm kroczy inną niż Kościół drogą do zbawienia, tj. bez uznania Chrystusa, 4) Żydzi są naszymi starszymi braćmi w wierze.
Wszystkie cztery tezy są wadliwe teologicznie, ponieważ nie opierają się na pełnej prawdzie o sytuacji religijnej judaizmu, o czym była mowa. Już sam ten fakt przesądza ich wadliwość i tym samym wartość. Wybiórczy obraz judaizmu (pozbawiony elementu rzetelnej krytyki) dokonywany w dokumentach kościelnych i wypowiedziach papieży kładzie się na nich cieniem i nie stanowi rzetelnej podstawy dla poznania prawdy. Z tej racji teologiczne oceny judaizmu pojawiające się w wypowiedziach Kościoła katolickiego ostatnich dziesięcioleci są skażone metodologicznym błędem i nie mają wartości teologicznej (jako prawda zbawcza ani naukowa), ale są osobistymi, stronniczymi poglądami konkretnych osób (nie wykluczając papieży).
Z faktu wadliwości podstawy teologicznej oceny sytuacji religijnej judaizmu każdy ma prawo nie tylko mieć wątpliwości co do powyższych czterech tez, ale zgodnie z własnym sumieniem może je podważać i całkowicie odrzucić. Tu nie ma znaczenia to, że jest to dokument komisji kościelnej czy że powiedział to papież. Teologiczna wadliwość podstawy owych tez nie tylko pozwala, ale każe je traktować jako niewiarygodne. Aby uzyskać całkowitą pewność, poddamy je jeszcze ocenie teologicznej, do czego przechodzimy.
Z racji wadliwej podstawy wymienionych powyżej tez, lansowanych w dialogu z judaizmem, należy jeszcze ustalić, czy są one teologicznie prawdziwe.
a.
Zaczniemy od stwierdzenia, że przymierze na Synaju nie zostało odwołane i z tej racji pozostaje ono nadal w mocy. Przyjrzyjmy się prawdziwości tego stwierdzenia!
Autor Listu do Hebrajczyków pisze o przymierzu na Synaju tak: „Gdyby bowiem owo pierwsze [tj. przymierze na Synaju] było bez zarzutu, to nie szukano by miejsca na drugie [przymierze w Chrystusie]” (8, 7). Zostaje wyraźnie stwierdzona niedoskonałość przymierza synajskiego. Owa niedoskonałość polegała nade wszystko na braku mocy zbawczej. Z tej racji według apostoła Pawła stało się ono „posługiwaniem śmierci” (2 Kor 3, 7) i „posługiwaniem potępieniu” (w. 9) oraz zaprowadzało stan niewoli z powodu ludzkiej grzeszności (Ga 3, 23; 4, 24). Mówiło, jak należy postępować w życiu (przykazania), ale nie dawało siły do podążenia wskazaną drogą ani nie uwalniało skutecznie od zaciągniętych win. W ten sposób trwale pogrążyło ono człowieka w grzechu (Rz 5, 20a).
Z racji niedoskonałości przymierza na Synaju, tj. braku mocy zbawczej, konieczne stało się nowe przymierze. Z nastaniem nowego przymierza, zawartego w Chrystusie, funkcja przymierza synajskiego ustaje. Na ten fakt wskazuje cytowany powyżej tekst: „Gdyby bowiem owo pierwsze [przymierze] było bez zarzutu, to nie szukano by miejsca na drugie”. Skoro konieczne było nowe przymierze zawarte w Chrystusie, ponieważ wcześniejsze było nieskuteczne zbawczo, przymierze synajskie siłą rzeczy ustaje. I to stwierdza w dalszej części swego wywodu autor Listu do Hebrajczyków, kiedy pisze: „Ponieważ zaś mówi o nowym [przymierzu], pierwsze uznał za przestarzałe; a to, co się przedawnia i starzeje, zanika” (8, 13). Przymierze na Synaju przygotowywało na przyjście Chrystusa, dlatego w Chrystusie znalazło swe wypełnienie (moc zbawczą) i jego rola ustała. Teraz Bóg przemawia bezpośrednio przez swego Syna, Chrystusa – nie przez Mojżesza, proroków, czyli przez ludzi. Pismo św. jednoznacznie konstatuje, że przymierze na Synaju ustało.
Utrzymujący, że przymierze na Synaju trwa nadal i pozostaje w mocy, uciekają się do sprytnego zabiegu, mówiąc, że nie zostało odwołane. Faktycznie w Piśmie św. nigdzie nie jest powiedziane, że przymierze synajskie zostało odwołane. Niezorientowany w temacie przyjmie to jako przekonujący argument. Trzeba tu wyjaśnić, że terminologia odwoływania przymierza jest obca językowi Biblii i nie znajdziemy jej na jej kartach: ani że jakieś przymierze zostało odwołane, ani że nie zostało odwołane. Biblia nie zna takiego języka. Stary Testament mówi o złamaniu przymierza, czyli o jego zerwaniu, unieważnieniu itp. Możemy podobnie wymyślić stwierdzenie, że przymierze na Synaju nie zostało wysadzone w powietrze. Biblia nigdzie tego nie stwierdza. Czy to, że nie zostało wysadzone w powietrze, jest argumentem za tym, że trwa ono nadal? Jest to podobny sofistyczny tok rozumowania.
Skoro Biblii obca jest terminologia odwołania przymierza, siłą rzeczy nie znajdziemy w niej stwierdzenia o przymierzu na Synaju, że zostało ono odwołane ani że nie zostało odwołane. Obowiązuje nowotestamentowe stwierdzenie, przykładowo, z Hbr 8, 13, że przymierze na Synaju ustało, wygasło. Na bazie prawdy objawionej konkludujemy, że z przyjściem Chrystusa przymierze na Synaju zakończyło swój żywot. Może żyć w świadomości Żydów jako zjawisko religijne, lecz bez mocy zbawczej w historii zbawienia.
Język nieodwołania przymierza na Synaju kryje w sobie manipulację, o czym pisałem we wcześniejszych artykułach. Poprzez stwierdzenie, że Bóg nie odwołał przymierza na Synaju (bo ono samo wygasło), prowadzi się adresata do wniosku, że skoro nie zostało odwołane, to trwa nadal. Taki wniosek narzuca się automatycznie, co nie jest prawdą. Wprawdzie nigdzie nie ma mowy o jego odwołaniu, bo nie jest to język Biblii, ale poprawnym wnioskiem nie jest, że nadal trwa, ale zgodnie z Nowym Testamentem, że ustało.
Stwierdzenie, że przymierze synajskie trwa nadal, jest w świetle prawdy objawionej błędne teologicznie i należy je odrzucić. Przyjęcie jego trwania pomniejsza zbawczą rolę Chrystusa. Argument o jego nieodwołaniu nie ma podstawy w Bożym Objawieniu, ale w ludzkim pomyśle dowiedzenia własnej tezy, co przy jej nieprawdziwości, potwierdzonej przez Nowy Testament, zdradza podejrzane intencje takiego postępowania.
b.
Przyjrzyjmy się teraz tezie, że niewierzący w Chrystusa judaizm pozostaje stale ludem wybranym. Nie rozważamy kwestii ‘narodu wybranego’, bo takie pojęcie nie występuje w historii zbawienia, o czym pisałem we wcześniejszych artykułach.
Celem rozdziału dziewiątego Listu do Rzymian jest pokazanie, na czym polega Boży przywilej wybrania czy wybraństwa. W czasach Jezusa i apostoła Pawła panowało wśród Żydów przekonanie (które trwa nadal), że do istoty Bożego wybrania należy żydowskie pochodzenie, czyli że kto się urodził Żydem, uczestniczy w owym wybraniu, bo Bóg wybrał lud żydowski, a nie inny. Taki stan czyni Boga niesprawiedliwym: Żyd apostata uczestniczyłby w Bożym wybraństwie, bo urodził się Żydem, a bogobojny poganin byłby z niego wykluczony, bo nie urodził się Żydem. Konsekwencje etnicznego rozumienia wybraństwa są sprzeczne ze zbawczym zamysłem Boga.
Apostoł Paweł dostrzegał to zagrożenie i w Rz 9 jednoznacznie wyklucza znak równości między etnicznym pochodzeniem z Izraela a przywilejem wybrania. Fakt urodzenia się Żydem nie zapewnia z góry udziału w ludzie wybranym: „Nie wszyscy, którzy pochodzą z Izraela, są Izraelem” (9, 6b). Innymi słowy nie wszyscy, którzy urodzili się Żydami, są z tego faktu Bożym Izraelem, czyli wybranym ludem Bożym. Są nim ci, którzy odpowiedzieli na Boże wezwanie (obecna w Starym Testamencie koncepcja ‘wiernej Reszty’). I dalej: „[…] i nie wszyscy przez to, że są potomstwem Abrahama, stają się jego dziećmi” (w. 7); „nie synowie co do ciała są dziećmi Bożymi” (w. 8a). Apostoł wyraźnie stwierdza, że wybranie nie jest kategorią etniczną, ale zbawczą, co znaczy, że samo urodzenie się Żydem nie decyduje o Bożym wybraniu.
Błąd w rozumieniu przez Żydów wybrania w sensie etnicznym tkwi w tym, że Bóg wybrał właśnie Izrael. Skoro wybrał Izrael, to można dojść do wniosku, że wszyscy jego przedstawiciele zostali automatycznie wybrani. Otóż wymaga to doprecyzowania. Bóg nie wybrał Izraelitów z powodów etnicznych, czyli że byli tą, a nie inną grupą etniczną. Wybrał jedną spośród grup etnicznych, a wybrał ją w celu bycia przez nią w świecie zwiastunem Bożego zbawienia, w którym jako pierwsza mogła uczestniczyć. Cel wybrania był zbawczy, a nie etniczny. Mówiąc kolokwialnie, nie wybrał ich ze względu na piękne oczy, ale ze względu na zbawienie świata. Bóg mógł wybrać równie dobrze każdą inną grupę etniczną, bo etniczność nie decydowała o wyborze. Podstawę wyboru stanowiło – jak powiedziałem – zbawienie świata.
Fakt, że Bóg nie kierował się przesłanką etniczną, potwierdza to, że żyjący pośród Izraelitów cudzoziemcy jak Edomici, Moabici czy Egipcjanie, też uczestniczyli w przywileju wybrania, jeżeli tylko chcieli wejść w przymierze z Bogiem. Bóg nie różnicował etnicznie, ale dopuszczał do siebie każdego, kto wykazywał taką wolę (zob. np. Pwt 29, 10-11). Kto zaś jej nie wykazywał, choć był Izraelitą, nie stanowił ludu wybranego (zob. cytowane wcześniej Rz 9, 6b nn.).
Celem wybrania przez Boga konkretnej społeczności – w tym wypadku Izraela – było przygotowanie świata na przyjście Chrystusa. Stąd wybranie było od początku kategorią zbawczą, bo powiązaną z Chrystusem i otwartą na każdego. W takim razie nieprzyjęcie Chrystusa pozbawia udziału w Bożym wybraniu, bo celem wybrania był On sam, Zbawiciel świata. Przywilej przeszedł na chrześcijan, którzy w zgodzie z tradycją ojców Starego Testamentu przyjęli Chrystusa. Potwierdza to wypowiedź apostoła Piotra, który przytacza słowa Mojżesza z księgi Kapłańskiej i z księgi Powtórzonego Prawa zapowiadające przyszłego Proroka, którym jest Jezus: „A każdy, kto nie posłucha tego Proroka, zostanie usunięty z ludu [wybranego]” (Dz 3, 23). Nieprzyjęcie Chrystusa pozbawia Żydów przywileju wybraństwa.
W świetle Nowego Testamentu teza o byciu przez Żydów nadal ludem wybranym jest całkowicie błędna. Zaciera ona różnicę między obecnością Chrystusa w życiu człowieka a wcześniejszym okresem bez Chrystusa. Głoszenie mimo to, że Żydzi są nadal ludem wybranym, w świetle świadectw Nowego Testamentu ujawnia złe intencje, bo nikt nie jest aż tak nierozumny, aby nie móc zrozumieć tekstu Rz 9, 6b nn. czy Dz 3, 23. Głoszenie zaś, że Żydzi są narodem wybranym, ujawnia ponadto głęboką niewiedzę, bo nie istnieje takie określenie w historii zbawienia, jak nie istnieje pojęcie narodu Bożego. Tymczasem list Konferencji Episkopatu Polski z dnia 22 marca br. próbował wymusić na wiernych przyjęcie błędnej tezy, że Żydzi są narodem wybranym. Konstatował to z dużym naciskiem, nie dopuszczając innego myślenia. Oto przykład jak niewiedza plus wątpliwe intencje skutkowało razem poważnym błędem teologicznym oraz duszpasterskim. Powraca wciąż pytanie o rzeczywiste intencje takiego działania.
c.
Czy judaizm, który nie przyjął Chrystusa, realizuje Boży plan zbawczy, czy raczej błądzi? Według naszych oponentów w ocenie sytuacji religijnej judaizmu od czasu Chrystusa nie tylko Kościół, ale i judaizm realizuje zbawczy plan Boga. Według nich judaizm nie znajduje się w opozycji do Boga, lecz kroczy inną niż Kościół drogą do zbawienia, tj. bez uznania Chrystusa. Czy faktycznie tak to wygląda?
Powyższe zagadnienie podejmuje najbardziej kontrowersyjny dotychczas dokument kościelny, tj. Komisji ds. Relacji Religijnych z Judaizmem z 2015 roku („’Dar i wezwanie Boże są nieodwołalne’ [Rz 11, 29]” tłum. z ang. oryg.). Komisja kwestionuje najpierw fakt, że tylko Kościół Chrystusowy stanowi kontynuację Izraela Starego Testamentu. Według niej judaizm stanowi podobnie kontynuację starotestamentowego Izraela, tj. trwa w tradycji ojców. W ten sposób Komisja przychyla się do protestanckiej tezy o istnieniu dodatkowego porządku zbawczego, w którym judaizm kroczy do Boga równolegle z Kościołem.
Na marginesie powiem, że nie jest prawdą głośna protestancka teza, przejmowana przez niektóre kręgi katolickie, że Kościół zastąpił Izrael. Kościół nie zastąpił go, ale wyrósł z niego (por. Ga 6, 16), wyrósł z tradycji Starego Testamentu. Nie mamy tu żadnego zastąpienia, ale ciągłość zbawczego planu Boga, z którego judaizm sam się wykluczył (zob. szerzej: W. Rakocy, Sytuacja religijna judaizmu po nieprzyjęciu Chrystusa, punkt 1b, tekst ukazał się 13 kwietnia br.).
Komisja stwierdza, że pomimo nieprzyjęcia Chrystusa „Żydzi są uczestnikami Bożego zbawienia” dokonanego w Chrystusie (pkt 36), czyli zmierzają drogą do Boga, lecz bez Chrystusa, która to droga nie jest błądzeniem, ale domyślnym przyjęciem Chrystusa (pkt 17). Jednocześnie Komisja precyzuje, że nie ma dwóch dróg do zbawienia (np. pkt. 25 i 35), bo to podważa rolę Chrystusa jako jedynego Zbawiciela ludzkości. Nie umie jednak wyjaśnić, jak szczególny status Żydów względem Boga, bez uznania Chrystusa, może współistnieć z jedną drogą do zbawienia w Chrystusie. Innymi słowy Żydzi mają kroczyć do zbawienia drogą bez Chrystusa, ale droga do zbawienia jest tylko jedna i w Chrystusie!
Ten zagmatwany i wykluczający się stan Komisja konkluduje stwierdzeniem, że pozostaje to „niezgłębioną tajemnicą Bożą” (pkt 36). Komisja przyznaje, że nie rozumie tego, co sama stwierdza (dowodzi) i w tej sytuacji powołuje się na Boga. Czyni ona z Boga „zapchaj dziurę”. Ostatecznie sprowadza się to do protestanckiego poglądu o istnieniu dwóch dróg do zbawienia, jednej dla chrześcijan, drugiej dla Żydów.
Komisja zapętliła się w swoim wywodzie. Chce pośród wszystkich niewierzących w Chrystusa wyróżnić Żydów, przypisać im lepszą pozycję względem Bożego zbawienia dokonanego w Chrystusie (z racji starotestamentowego Objawienia) niż innym niewierzącym w Chrystusa, ale zapomina, że względem zbawienia w Chrystusie wszyscy są równi, bo dla każdego jest ono nieosiągalne o własnych siłach. Każdy przyjmuje je tak samo w darze. Komisja naiwnie lub przewrotnie zakłada też domyślną wiarę Żydów w Chrystusa, co jest nieracjonalne, bo domaga się dopuszczania takiej wiary, czyli jej niewykluczania, o czym w ich przypadku trudno jest mówić.
Należy powiedzieć, że pogląd, iż judaizm ma własną drogę do zbawienia, skutkuje nieuchronnie dwoma równoległymi porządkami zbawczymi, co stoi w wyraźnej sprzeczności z nauczaniem Nowego Testamentu, że poza Chrystusem nie ma innej drogi do zbawienia. Stwierdza to sam Jezus: „Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie” (J 14, 6) oraz Dzieje Apostolskie: „I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni” (4, 12). Istnieje tylko jeden porządek zbawczy – ten w Chrystusie Odkupicielu.
Skoro istnieje tylko jeden porządek zbawczy, istnieje też tylko jeden lud Boży, lud wybrany. Stąd nazwa ‘Izrael’ przechodzi na Kościół, na wierzących w Chrystusa, co czyni apostoł Paweł, nazywając Kościół w Liście do Galatów „Bożym Izraelem” (6, 16). Kościół wyrasta z Izraela, jest nowym Izraelem, a nie zastępuje go.
Na szczęście dokument Komisji ds. Relacji Religijnych z Judaizmem jest dokumentem niskiej rangi. W przedmowie do niego czytamy: „Tekst nie jest dokumentem Magisterium ani nauczaniem doktrynalnym Kościoła katolickiego, ale refleksją przygotowaną przez Komisję […]”. Nie jest to nauczanie Kościoła, ale refleksje członków Komisji. Refleksje są luźnymi myślami i mogą być całkowicie błędne. I faktycznie tak jest, co potwierdzają świadectwa Nowego Testamentu. Ten fakt powinien uspokoić wiernych. Dokument można zignorować i traktować jako niebyły. Nie zasługuje on na poważne potraktowanie. Powstał w czasie pontyfikatu papieża Franciszka, kiedy próbowano wyważać drzwi w różnych obszarach nauczania Kościoła, czego nie czyniono nigdy wcześniej. Gdyby w skład Komisji wchodzili inni teolodzy, dokument miałby inną postać. Wskazuje to na przejściowość takich treści.
Komisja stała się autorem niebezpiecznej tezy, błędnej teologicznie i sprzecznej z prawdą objawioną, i na taki przekaz zdecydowała się Konferencja Episkopatu Polski w liście z dnia 22 marca br. List episkopatu przytacza najbardziej kontrowersyjną tezę dokumentu i podaje ją wiernym jako prawdziwą. List wymusza na wiernych przyjęcie błędnej teologicznie tezy (!), co wymyka się racjonalnej ocenie takiego działania. Przyjmijmy dla własnego spokoju, że było to wynikiem ignorancji, bo inaczej w przypadku rzeczywistego autora (nie episkopatu sygnującego list) należy podejrzewać programową dywersję w doktrynie Kościoła. Jeżeli była to tylko ignorancja, powinna dokonać się zmiana stanowiska. Ale rozsądek każe raczej podejrzewać złe intencje, bo nie ma dotychczas żadnego sprostowania.
d.
Czy Żydzi są naszymi starszymi braćmi? Chodzi tu w domyśle o braterstwo w wierze. Braterstwo w wierze polega na trwaniu w tej samej tradycji, która wyczekiwała przyjścia Chrystusa i przyjęła Go. Tego nie możemy powiedzieć o judaizmie. Dlatego Jan Paweł II w wystąpieniu w rzymskiej synagodze w dniu 13 kwietnia 1986 r. zastrzegł się, że Żydzi są naszymi starszymi braćmi „w pewnym sensie”. Przez warunkowy charakter wypowiedzi papież uniknął znaczenia dosłownego; wyznaczył granicę i rozdział między judaizmem, który nie przyjął Chrystusa, a chrześcijaństwem. Są to dwa porządki religijne, które rozwijają się niezależnie od siebie i nie ma między nimi braterstwa wiary, bo występuje rozdźwięk w najistotniejszej kwestii, Mesjasza. Można mówić jedynie o pewnym dalszym pokrewieństwie. Określenia „nasi starsi bracia” bez zastrzeżenia „w pewnym sensie” używał papież Franciszek.
Niestety dokument Komisji ds. Relacji Religijnych z Judaizmem z 2015 roku („’Dar i wezwanie Boże są nieodwołalne’ [Rz 11, 29]”) używa określeń „nasi starsi bracia” i ponadto „ojcowie w wierze” (pkt 14) bez dookreślenia, czyli nie chodzi tylko o Żydów Starego Testamentu, ale Żydów każdego czasu. Jest to konsekwencją przyjęcia wyjściowego (błędnego) założenia, iż judaizm po Chrystusie podobnie jak Kościół jest kontynuacją tradycji Starego Testamentu (punkt 3c). Dokument odszedł od poprawnego użycia owych zwrotów.
O Żydach można mówić, że są naszymi ojcami w wierze czy starszymi braćmi, ale o Żydach Starego Testamentu (a dokładniej o tzw. ‘wiernej Reszcie’), którzy trwali w wierze patriarchów i proroków, lecz nie o judaizmie, który nie przyjął Chrystusa. Między chrześcijaństwem a judaizmem – jak zostało już powiedziane – występuje rozdźwięk w najistotniejszej kwestii, kwestii wiary w Chrystusa. Nie można zatem mówić o braterstwie w wierze, bo to prowadzi do błędnych teologicznie wniosków i kształtuje fałszywą postać wiary chrześcijańskiej.
Wnioski końcowe
Możemy sformułować ostateczne wnioski. Obraz judaizmu w dokumentach kościelnych i wypowiedziach papieży ostatnich dziesięcioleci jest niepełny, tj. pozbawiony rzetelnej krytyki jego sytuacji religijnej, przez co stanowi wadliwą podstawę do wyprowadzania wniosków teologicznych. Wnioski wyprowadzane z wadliwej podstawy pozostaną zawsze wątpliwe.
W celu uzyskania pewności przyjrzeliśmy się czterem głównym tezom na temat sytuacji religijnej judaizmu w świetle prawdy objawionej (Pismo św.). Nie tylko podstawy tych tez są wadliwe, ale one same są fałszywe teologicznie. Wykazaliśmy, że są nieprawdziwe w świetle Bożego Objawienia, czyli zobiektywizowanej prawdy zbawczej obecnej na kartach Nowego Testamentu. Wskazane tezy jako błędne nie mają wartości teologicznej i z tej racji są do zignorowania.
W takim razie możemy sformułować końcowy wniosek oraz wnioski praktyczne. Główne tezy dialogu z judaizmem, które przewijają się w dokumentach kościelnych i w wypowiedziach papieży stanowią wybiórczą, nieobiektywną ocenę judaizmu, a ponadto są nieprawdziwe w świetle Nowego Testamentu, czyli błędne teologicznie. Z obu powodów należy je odrzucić i wykluczyć z nauczania Kościoła. Wierni mają prawo do rzetelnej wiedzy teologicznej i nieposzlakowanej prawdy zbawczej, której jedynie taki kształt prowadzi bezpieczną drogą do Boga. Nie wolno w celu zbliżenia z judaizmem czynić ustępstw w doktrynie Kościoła.
Z racji niepełnej prawdy na temat sytuacji religijnej judaizmu, a co gorsza błędnej w świetle Bożego Objawienia, nie jest możliwy dialog doktrynalny z judaizmem. Ów dialog może być jedynie wzajemnym poznawaniem się i zacieśnianiem relacji. Jest dosyć oczywiste, że owe błędne tezy, stanowiące zbliżenie z judaizmem kosztem prawdy Ewangelii Chrystusowej, powstały w celu budowania dialogu doktrynalnego. Nie można jednak tego czynić na wybrakowanej prawdzie. Największym brakiem w dialogu z judaizmem jest wyciszanie osoby Chrystusa. Oto prosty przykład najwyższego autorytetu. W swoim przemówieniu w synagodze w Rzymie w roku 1986 Jan Paweł II ani razu nie użył tytułu „Chrystus”, a imienia „Jezus” użył wprawdzie dwukrotnie, ale tylko w sensie historycznej postaci. Oto przykład wyciszania osoby Chrystusa w dialogu z judaizmem. Bez uwzględnienia osoby Chrystusa nie będzie też rzetelnej krytyki sytuacji religijnej judaizmu. Należy zatem zaniechać wszelkich prób dialogu doktrynalnego, ponieważ działania te są pozbawione rzetelnej podstawy, a jednocześnie niebezpieczne dla wiary chrześcijańskiej przez programowe przemilczanie osoby Chrystusa.
Na błędnych tezach nie można budować dalszej argumentacji teologicznej, czyli wyciągać z nich kolejnych wniosków. Stwierdzenia o trwaniu nadal przymierza na Synaju, o byciu przez judaizm stale ludem wybranym, o kroczeniu przezeń drogą do Boga poza Chrystusem czy o byciu naszymi starszymi braćmi w wierze jako błędne teologicznie nie mogą stanowić podstawy dla dalszych wniosków, ponieważ rozumowanie oparte na błędnych założeniach będzie zawsze skutkowało kolejnymi błędnymi konkluzjami. Im bardziej będziemy podążali drogą błędu, tym bardziej będziemy oddalali się od prawdy i pogrążali w błędzie. Wszystkie cztery omówione tezy powinny zakończyć swój żywot.
Na koniec, środowiska związane z dialogiem z judaizmem potrafią być nieuczciwe w stosowanych argumentach, które zawierają przekłamania, manipulacje jak wtedy, kiedy tłumaczą tekst Rz 11, 29 wbrew myśli Pawła i istniejącym opracowaniom biblijnym. Bóg nie odrzucił, co prawda, niewierzącego Izraela, ale to nie znaczy, że kroczy on drogą zgodną z Bożą wolą. Apostoł Paweł w Rz 11 jednoznacznie wskazuje na upadek Izraela, czyli odejście od Boga, i na potrzebę uwierzenia w Chrystusa (np. w. 23). W parze z przeinaczaniem sensu tekstów biblijnych idzie nieuczciwa gra, jaką prowadzą. Otóż w polskim tłumaczeniu wspomnianego dokumentu Komisji ds. Relacji Religijnych z Judaizmem z 2015 roku („’Dar i wezwanie Boże są nieodwołalne’ [Rz 11, 29]”) znalazło się przekłamanie (pkt 20). Z wypowiedzi Jana Pawła II w synagodze rzymskiej zostało usunięte względem oryginału „w pewnym sensie”, kiedy papież mówił o Żydach „nasi starsi bracia”. Było to umyślne działanie, aby wymusić przyjęcie faktu, że Żydzi są naszymi starszymi braćmi w wierze. Wystawia to złe świadectwo środowisku prowadzącemu dialog z judaizmem w Polsce. Są gotowi stosować nieuczciwe „chwyty”, aby wymusić na wiernych określone myślenie na temat judaizmu.
Kończąc, napisałem powyższy tekst, aby w dyskusji na temat sytuacji religijnej judaizmu, trwającej od lutego, postawić kropkę nad ‘i’. Prezentowany punkt widzenia jest oczywiście chrześcijańskim punktem widzenia, a jeszcze ściślej – katolickim.
W piątek, 5 czerwca 2026 roku, w pobliżu rumuńskiego portu Konstanca nad Morzem Czarnym zdetonowano łącznie cztery ukraińskie drony morskie – jeden w porcie i trzy na morzu. Podobnie jak kilka dni wcześniej, gdy podobny dron z ładunkiem wybuchowym o masie 100 kg został wyrzucony na brzeg greckiej wyspy na Morzu Egejskim, na szczęście nikt nie został ranny. Kijów wyjaśnił, że drony zabłądziły i zostały zepchnięte z kursu przez rosyjskie sygnały zakłócające.
Wśród celów znalazły się rosyjskie tankowce należące do tzw. floty cieni, której Rosja używa do eksportu ropy naftowej, obchodząc jednocześnie sankcje. Co alarmujące, nie doszło do żadnych międzynarodowych protestów.
Ponieważ jednak takie statki nie stanowią celów wojskowych, ukraińskie polowanie na nie narusza fundamentalną zasadę Konwencji Haskiej, zgodnie z którą obiekty wojskowe i cywilne muszą być ściśle oddzielone. Reguły 60 i 67 Prawa Morza, zmienione przez Podręcznik San Remo (1994), stanowią, że statek handlowy nie staje się legalnym celem wojskowym tylko dlatego, że dochody z działalności gospodarczej generowanej przez jego ładunek wpływają do budżetu państwa, a tym samym do kasy wojennej.
Z perspektywy ekologicznej działania Ukrainy również zasługują na zdecydowane potępienie. Artykuły 35 i 55 Protokołu Dodatkowego I do Konwencji Genewskich zakazują wszelkich działań wojennych, które mogą spowodować „rozległe, długotrwałe i poważne szkody w środowisku naturalnym”.
Podważanie przez ukraińskie władze zasad odpowiedzialności ekologicznej i wojny humanitarnej jest nie do pogodzenia z ich (ustnym) zaangażowaniem w zachodnią wspólnotę wartości. Jednak odpowiednich adresatów ostrej krytyki ich systematycznych naruszeń nie należy szukać w Kijowie, lecz w samym sercu Zachodu. Jeśli bowiem prześledzimy postępującą erozję fundamentalnych zasad humanitarnych w wojnie na Ukrainie, natrafimy na dwóch sprawców. Jednym z nich jest wpływowe jądro spekulantów wojennych, otoczonych chmarą oportunistycznych zwolenników.
Ci znani militaryści w środowisku MIC zyskują jedynie niezbędną swobodę działania pod rażąco bagatelizowaną fasadą, która podważa fundamentalne zasady humanitarne. Media głównego nurtu, (nie)odpowiedzialne za ten kamuflaż, ponoszą zatem znaczną współodpowiedzialność za te naruszenia. Zrównoważone relacjonowanie, wymagane przynajmniej przez Międzypaństwowy Traktat o Nadawaniu dla mediów publicznych, pozostaje szczątkowe. Idealistyczni obrońcy zachodnich zasad, dla których rzekomo konieczna jest akcja militarna na Ukrainie, mają w najlepszym razie przytłumiony głos w tym świecie jednostronnych perspektyw.
W tym otoczeniu militarystyczni radykałowie otrzymują niezasłużoną przepustkę, pozwalającą im bez przeszkód prowadzić absurdalny wyścig zbrojeń napędzany długiem publicznym. „Zapewnianie” ciągłej eskalacji odbywa się jednocześnie na kilku poziomach.
Po pierwsze, systematycznie zamyka się okno dla merytorycznych negocjacji, między innymi poprzez stawianie surrealistycznych warunków wstępnych, takich jak „całkowite wycofanie się Rosji z terytoriów okupowanych” (podczas gdy apele o prawo do samostanowienia ludności dotkniętej konfliktem są ignorowane). Po drugie, Ukraina jest coraz częściej wyposażana w broń zdolną do przeprowadzania ataków w głąb terytorium Rosji (co, według niektórych interpretacji prawnych, czyni państwa dostarczające broń uczestnikami konfliktu). Po trzecie, nasila się dyskryminacyjna presja na ludność rosyjskojęzyczną (zakaz używania rosyjskich nazw miejscowości – kulturowe „wymazywanie wszystkiego, co rosyjskie”), co zaostrza czynniki wywołujące cały konflikt od 2014 roku. Po czwarte, zwiększa się wolumen dostaw broni, a po piąte, ich realizacja odbywa się głównie na zasadzie kredytowania. To podkładanie bomby z opóźnionym zapłonem, ponieważ jedynym realistycznym sposobem spłaty tych pożyczek jest klęska i późniejsza eksploatacja przez Rosję.
Szósta forma eskalacji wojny na Ukrainie dotyczy naruszeń przez MIFC zasad humanitarnej i odpowiedzialnej ekologicznie wojny. Konsekwencje byłyby wyraźnie widoczne, gdyby cenzura wojskowa nie filtrowała wszystkich informacji, a rząd w Kijowie nie uciszył krytycznych mediów jeszcze przed rozpoczęciem wojny. W rezultacie obywatele i politycy Zachodu mogą jedynie pośrednio zrozumieć rzeź, jaka faktycznie ma miejsce w tej wojnie okopowej, w której używa się amunicji kasetowej, pocisków z zubożonym uranem (DU), a teraz także robotów bojowych.
Jednym ze sposobów, aby to osiągnąć, są badania nad wojną w Iraku, gdzie prawda, również cenzurowana przez wojsko, wychodzi na jaw dopiero po fakcie. Konsekwencje walk w tym kraju wykazują podobieństwa do obecnej sytuacji na Ukrainie, w tym do krótko- i długoterminowych skutków użycia amunicji kasetowej i radioaktywnych pocisków z zubożonym uranem, a także różnych form nieodpowiedzialnie akceptowanych szkód dla środowiska. nato-tribunal.de/Depleted-Uranium-Fakten
Ogromna siła militarystów w ich niesprawiedliwej walce mentalnej z autentycznymi obrońcami zachodnich wartości ma proste wytłumaczenie – pieniądze. Pod ochroną bezkrytycznych mediów zachodnia polityka (nie)bezpieczeństwa jest coraz bardziej kształtowana przez wpływ kliki interesów, która czerpie ogromne zyski z wojny i jej eskalacji, a nie z jej skrócenia, a tym bardziej z jej ostatecznego rozwiązania. futureuae.com/en-US/Mainpage/Item/10193/the-war-machine-will-the-military-industrial-complex-drive-the-us-toward-wars
To koło, znane jako MIC (Międzynarodowy Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa), złożone z przedstawicieli wojska, polityki i przemysłu zbrojeniowego, jest ściśle powiązane z głównymi instytucjami finansowymi, do tego stopnia, że trafniej byłoby nazwać je MIFC (Międzynarodowy Komitet Polityczny i Finansowy). Klika ta odcisnęła swoje piętno również na wojnie na Ukrainie. Wojna w Afganistanie, która później ciągnęła się przez 20 lat, mogła zakończyć się zwycięstwem Amerykanów zaledwie dwa miesiące po jej rozpoczęciu. Podobnie było w przypadku wojny na Ukrainie. Dokument ugody gotowy do podpisania był dostępny już po kilku tygodniach, ale został storpedowany, zwłaszcza przez stronę brytyjską.
To, czy długo oczekiwane demokratyczne poskromienie spekulantów wojennych powiedzie się w odpowiednim czasie, jest kluczową kwestią przetrwania Europy. Ci militaryści są najwyraźniej zdeterminowani, by bronić „Ukrainy” (a nie ukraińskiej ludności!) do ostatniego Europejczyka.
Autor: John Rosenburger, starszy pracownik naukowy w Eisenhower Media Network
—————————
Teraz w pełni ujawniły się granice amerykańskiej potęgi militarnej.
Po dwóch i pół miesiącu wojny amerykańsko-izraelskiej z narodem, który nie stanowił zagrożenia dla żywotnych interesów Stanów Zjednoczonych, wojny usprawiedliwionej piramidą kłamstw, kilka rzeczy stało się całkowicie jasnych. Prezydent Trump nie określił jasnych i realistycznych celów politycznych, które my, jako pełnomocnicy Izraela w kolejnej wojnie, którą sami wybierzemy, powinniśmy osiągnąć. „Realistyczne” oznacza tu cele, które są realistycznie osiągalne przy użyciu środków militarnych, jakimi dysponuje dany naród.
W swoim klasycznym dziele „Strategia” brytyjski teoretyk B.H. Liddell Hart podkreślił, że podstawowym obowiązkiem przywódcy politycznego jest zapewnienie, aby cele wojenne były osadzone w rzeczywistości militarnej. Jak sam ostrzegał, cele polityczne nie mogą wymagać tego, co jest militarnie niemożliwe.
Ale to właśnie ten błąd popełnił prezydent Trump.
Źródło: Wikimedia Commons i Amazon
Bez jasno określonych celów politycznych niemożliwe jest zorganizowanie Centralnego Dowództwa USA (CENTCOM), które odpowiada za operacje wojskowe w Azji Zachodniej i najwyraźniej oscyluje między jedną nieskuteczną taktyką a drugą bez jednolitej koncepcji operacyjnej.
Powtarzające się bombardowanie celów wojskowych w kraju wielkości Europy Zachodniej, liczącym ponad 90 milionów mieszkańców, nie jest strategią; jest to taktyka niezwiązana z żadnym dostrzegalnym celem operacyjnym ani strategicznym.
Opierając się niemal wyłącznie na sile powietrznej – w pełni świadoma, że amerykańska opinia publiczna nie zaakceptuje kolejnej przedłużającej się wojny lądowej na Bliskim Wschodzie, a zwłaszcza nie w interesie Izraela – administracja Trumpa wmanewrowała się w strategię, która nie ma historycznego precedensu sukcesu. Żaden reżim tak potężny jak irański nie został nigdy obalony wyłącznie siłą powietrzną i nie ma powodu, by sądzić, że ten konflikt będzie pierwszym.
Pomimo wielokrotnych zapewnień o zwycięstwie w wojnie, prezydent Trump nie przedstawił stabilnej ani spójnej definicji „zwycięstwa”. Czy chodzi o zmianę reżimu i wewnętrzny upadek irańskiego rządu? Czy o bezwarunkową kapitulację irańskich sił zbrojnych? A może o przejęcie materiałów jądrowych, które wcześniej uznano za zniszczone? Do wyboru. Brak jasnego, spójnego celu politycznego sprawia, że dowódcy wojskowi mają problem z określeniem, co tak naprawdę mają osiągnąć.
Historia pokazuje, że wojny prowadzone bez jasno określonych celów politycznych i skutecznej strategii militarnej mają tendencję do przeradzania się w wojny na wyniszczenie – konflikty, w których strona konfliktu zyskuje większą odporność i wytrzymałość. Jesteśmy świadkami, jak ten historyczny truizm ujawnia się na naszych oczach. Nie dostrzegamy jednak, że Iran prowadzi zasadniczo inną wojnę, wojnę opartą na przetrwaniu narodu, i że ta determinacja ukształtowała charakter i przebieg konfliktu.
Jest również oczywiste, że wojna ta opierała się na wielu błędnych założeniach. Administracja Trumpa zakładała, że zabójstwo Wielkiego Ajatollaha Chameneiego doprowadzi do upadku IGRC i aparatu bezpieczeństwa kraju, a naród irański wylegnie na ulice, by siłą obalić rząd. To, jak mieli tego dokonać bezbronni, przeczy wszelkiej logice. Do tego przewrotu oczywiście nie doszło. Przyniósł on odwrotny skutek. Rząd i naród nigdy nie byli tak zjednoczeni jak dzisiaj.
Źródło zdjęcia: Hamshahri Photo/Wikimedia Commons
Administracja Trumpa założyła, że potężne siły powietrzne, które zamierza rozmieścić, szybko sparaliżują irańskie możliwości odwetowe. Nie zrobiła tego . Zakładała, że siły irańskie nie zaatakują baz i ambasad USA w regionie. Założyła jednak , że Iran nie będzie w stanie ukryć i precyzyjnie rozmieścić tysięcy pocisków balistycznych i dronów przez wiele dni i tygodni. Założyła jednak, że to kolejna rażąca porażka zarówno amerykańskiego, jak i izraelskiego wywiadu, ponieważ Irańczycy bombardują izraelskie miasta, bazy USA i państwa Zatoki Perskiej noc po nocy.
Administracja Trumpa założyła, że Iran nie będzie w stanie zamknąć Cieśniny Ormuz, jeśli wojsko amerykańskie zniszczy irańską flotę nawodną. Zignorowała fakt, że Iran dysponuje kilkoma innymi środkami, aby uniemożliwić żeglugę przez cieśninę – różnego rodzaju minami, małymi okrętami podwodnymi przeznaczonymi do operowania na płytkich wodach, rojami uzbrojonych motorówek, różnymi typami dronów szturmowych oraz arsenałem pocisków balistycznych i hipersonicznych.
Równie niepokojące jest to, że administracja nie uznała, że Lloyds of London i inne towarzystwa ubezpieczeniowe nie pokryją strat tankowców i statków towarowych próbujących przepłynąć przez cieśninę. Iran zapewni zamknięcie cieśniny, wykorzystując arsenał broni asymetrycznej, opracowanej specjalnie w tym celu, co da mu znaczącą przewagę w przyszłych negocjacjach.
Źródło: MassLive, AP, CalMatters
Rezultat? Reakcje łańcuchowe o katastrofalnych skutkach. Wojna USA i Izraela z Iranem wywołała globalny kryzys gospodarczy, który sparaliżował produkcję i transport ropy naftowej, skroplonego gazu ziemnego, mocznika, helu i aluminium z państw Zatoki Perskiej. Wojna dodatkowo zwiększyła dług publiczny USA, który obecnie wynosi prawie 39 bilionów dolarów i stale rośnie. Administracja Trumpa zwiększyła nasz dług publiczny o 1 bilion dolarów w ciągu pierwszych pięciu miesięcy tego roku i pożyczyła kolejne 343 miliardy dolarów tylko w zeszłym miesiącu. Teraz Departament Obrony zwraca się do Kongresu o dodatkowe 200 miliardów dolarów na pokrycie nieoczekiwanych kosztów tej samosprowadzonej wojny. Po raz pierwszy w historii naszego kraju relacja długu do PKB wynosi 122 procent i nie widać jej spadku. Konsekwencje dla naszej gospodarki w nadchodzących miesiącach i latach mogą być katastrofalne, jeśli ten trend utrzyma się bez kontroli.
Ta samosprowadzona wojna praktycznie wyczerpała zapasy pocisków ofensywnych i defensywnych armii USA, których nie da się uzupełnić przez lata. Zwiększyła strategiczną podatność naszego kraju i osłabiła zdolność Pentagonu do przeciwdziałania innym zagrożeniom na całym świecie. Granice amerykańskiej potęgi militarnej są teraz w pełni widoczne. Rosja i Chiny zacierają ręce z radości.
Dziewięć amerykańskich baz wojskowych w państwach Zatoki Perskiej zostało zniszczonych lub opuszczonych. Jest mało prawdopodobne, aby państwa Zatoki Perskiej kiedykolwiek przyjęły z powrotem amerykańskie siły zbrojne, ponieważ administracja Trumpa pokazała, że Stany Zjednoczone nie mogą i nie będą chronić swoich arabskich sojuszników w Zatoce Perskiej. Administracja ta zasadniczo zniszczyła koalicję Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC), a tym samym zraziła do siebie większość swoich sojuszników z NATO.
Rosja korzysta z nieoczekiwanego wzrostu sprzedaży i przychodów z ropy naftowej i gazu ziemnego, stając się głównym dostawcą ropy do Chin, Indii, Europy, Japonii, Korei Południowej i innych krajów, które wcześniej polegały na ropie z Zatoki Perskiej. Linie lotnicze na całym świecie racjonują paliwo lotnicze i ograniczają liczbę lotów. Ceny benzyny i oleju napędowego gwałtownie rosną na stacjach benzynowych w Stanach Zjednoczonych, potęgując inflację i tak już napiętych budżetów Amerykanów, którzy z trudem finansują wyżywienie, mieszkanie, transport i ubezpieczenie zdrowotne.
Źródło: Departament Stanu USA/Wikimedia Commons
Odkąd Stany Zjednoczone dwukrotnie zaatakowały Iran bez ostrzeżenia w zeszłym roku podczas poważnych negocjacji, Iran nie ma powodu, by kiedykolwiek nam zaufać lub negocjować zakończenie tego konfliktu. Jesteśmy świadkami niezamierzonych konsekwencji wojny, którą sam sobie wyrządził, źle zaplanowanej i kierowanej wyłącznie pychą. W ciągu zaledwie dwóch miesięcy Iran przejął inicjatywę operacyjną i strategiczną i zadecyduje o wyniku tej wojny. Wygląda na to, że administracja Trumpa otworzyła puszkę Pandory.
Ostatecznie rządowi nie udało się wyznaczyć drogi do zwycięstwa, której ukoronowaniem byłoby przywrócenie trwałego pokoju na Bliskim Wschodzie.
Profesor Donald Stoker podsumowuje tę konieczność w swojej wnikliwej książce „Dlaczego Ameryka przegrywa wojny”, zauważając: „…kiedy przywództwo polityczne wypełniło swoje zadanie, jego definicja zwycięstwa [celu politycznego] zawiera jasną wizję tego, jak powinna wyglądać sytuacja powojenna. Ostatecznie, jak mówi Cyceron, wojna polega na przywróceniu pokoju; jeśli nie jest to cel, wojna nie jest sprawiedliwa”. Generał Unii William Tecumseh Sherman podkreślił: „Uzasadnionym celem wojny jest doskonalszy pokój. Wojna polega na walce o pokój, którego pragniemy”.
Wszystko było w porządku.
Bez skutecznej strategii politycznej i militarnej, która przywróci stabilny i trwały pokój między narodami regionu, istnieje ryzyko, że wojna ta stanie się kolejnym bezsensownym aktem przemocy ze strony Stanów Zjednoczonych; wojną, która zakończy się klęską, bezsensowną destrukcją i depresją gospodarczą, której przezwyciężenie zajmie lata.
Iran twierdzi, że nie będzie dłużej czekał na groźby, ogłaszając nową strategiczną doktrynę obrony regionalnej , mówi Sadeq Larijani. Larijani to prominentny irański duchowny szyicki, konserwatywny polityk i ważna osobistość w rządzie. Najbardziej znany jest z pełnienia funkcji Prezesa Sądu Najwyższego Iranu w latach 2009-2019 oraz z pełnienia funkcji przewodniczącego Rady ds. Rozróżnienia Celowości od końca 2018 roku. Jego zamordowany brat, Ali Larijani, był przewodniczącym parlamentu i doradcą ajatollaha ds. bezpieczeństwa narodowego, zanim został zabity przez Izrael. Larijani to duchowni i członkowie rodziny królewskiej w Iranie.
Przewodniczący irańskiej Rady Rozeznania Celowości, Larijani, ogłosił, że interwencja Teheranu w Libanie stanowi formalną deklarację nowej doktryny strategicznej. Zgodnie z nią ataki na którykolwiek element Osi Oporu (Hezbollah i Palestyńczyków) wywołają irańską reakcję wykraczającą poza granice geograficzne i zmieniającą układ sił w regionie.
Larijani wyjaśnił, że Iran wszedł w nową fazę, w której nie będzie już czekał na pojawienie się zagrożeń, zanim podejmie działania w celu utrzymania swojej pozycji w regionie, lecz przejmie inicjatywę. Ostrzegł również, że jakiekolwiek rozszerzenie konfliktu lub atak na krytyczną infrastrukturę Iranu spotka się z kompleksową i odstraszającą reakcją.
Wprowadza to nową, dynamiczną zmienną do rachunku różniczkowego Lewantu. Po raz pierwszy od powstania Republiki Islamskiej w 1979 roku Iran zobowiązał się do podjęcia działań militarnych w imieniu Hezbollahu, narodu libańskiego i Palestyńczyków.
Konserwatywna izraelska gazeta „Israel Hayom” doniosła, że urzędnicy ds. bezpieczeństwa przyznali, iż Izrael nie oczekiwał, że Iran w pełni zrealizuje groźby, uznając to za błędną kalkulację. Odnotowano frustrację, że Iran dyktował warunki za pomocą nowego „równania” i że Izrael był pod presją (w tym ze strony USA i Trumpa) ograniczenia swojej reakcji, aby uniknąć wojny.
Izrael kontynuował ataki w południowym Libanie w poniedziałek, uderzając w miasto Tyr i zabijając kolejnych cywilów. Jak dotąd Iran nie zareagował. Jeśli Izrael będzie kontynuował ataki, dowiemy się, czy pan Laridżani był bezpodstawną groźbą, czy też Iran poważnie myśli o ukaraniu Izraela nową serią pocisków za ataki na libańskich cywilów.
Tymczasem ambasador Iranu przy ONZ potwierdził dziś, że Pakistan odgrywa kluczową rolę w próbach wynegocjowania porozumienia pokojowego między Iranem a Stanami Zjednoczonymi. Ambasador Iranu przy ONZ Amir-Saeid Iravani powiedział:
Nie doszliśmy jeszcze do ostatecznego tekstu, ale pracujemy nad nim.
Stany Zjednoczone i Iran wymieniają się poglądami i opiniami, aby osiągnąć ostateczną wersję tekstu za pośrednictwem Pakistanu.
To częściowo potwierdza historię, którą Pepe Escobar i ja przedstawiliśmy w zeszły poniedziałek i jest zgodne z niedawnym twierdzeniem Donalda Trumpa, że USA i Iran są bliskie porozumienia kończącego wojnę.
To również wyjaśnia, dlaczego Izrael, według niedawnego raportu „New York Timesa”, zintensyfikował szpiegowanie kluczowych członków administracji Trumpa w celu wyłudzenia szczegółów proponowanego porozumienia.
Były prawnik Trumpa, Robert Barnes, powiedział dziś w podcaście Jima Webba , że negocjatorzy USA i Iranu osiągnęli konsensus w sprawie sześciu odrębnych porozumień w ciągu ostatnich trzech miesięcy i że Trump odrzucił każde z nich w ostatniej chwili. Zobaczymy, czy to porozumienie zostanie zawarte.
Kolejny pracowity dzień podcastu. Sędzia i ja rozmawialiśmy o Izraelu szpiegującym administrację Trumpa:
Nima i ja rozmawialiśmy o niedzielnej bitwie rakietowej między Iranem a Izraelem:
Nowy kanał Zulfiqara Aliego, Power Shift, został skasowany przez YouTube… Bez wyjaśnienia. Spróbujemy więc jeszcze raz… Tym razem nazywa się Transition Protocol :
Oto wywiad, którego udzieliłem w niedzielę George’owi Gallowayowi:
Mario i ja rozmawialiśmy dziś o rozsądniejszej porze o stosunkach między Iranem a USA:
W poniedziałkowe popołudnie mam regularną pogawędkę z Kyle’em Anzalone. Tematem dnia, co nie dziwi, było zerwanie zawieszenia broni w niedzielę:
Zakończyłem dzień z Sulaimanem Ahmedem:
Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie i komentowanie. Nie pobieram opłat abonamentowych ani nie akceptuję reklam. Chcę, aby treści były dostępne dla wszystkich zainteresowanych poruszanymi przeze mnie tematami. Jeśli jednak chcesz przekazać darowiznę, skorzystaj z tego linku .
Z perspektywy realizmu politycznego i analizy struktur władzy kluczem do zrozumienia globalnych elit nie są jednostkowe tożsamości, lecz bezosobowe mechanizmy rynkowe i instytucjonalne, które nimi kierują.
Współczesna debata publiczna o ludziach sprawujących zakulisową władzę nad światem nazbyt często osuwa się w tanią sensację. Z perspektywy dojrzałego realizmu politycznego kluczem do zrozumienia globalnych elit nie są jednak jednostkowe tożsamości, lecz bezosobowe, głębokie mechanizmy rynkowe i instytucjonalne, które nimi kierują. Zamiast tropić fikcyjne spiski, musimy chłodno przeanalizować, jak ta struktura realnie funkcjonuje, jakie cele przed sobą stawia i gdzie kryją się jej fundamentalne, systemowe słabości.
Anatomia transnarodowej oligarchii
Współczesna elita światowa – opisywana w socjologii jako „klasa transnarodowa” – w niczym nie przypomina dawnych, zakorzenionych w narodowych kulturach klubów arystokratycznych. Ta nowa globalna oligarchia nie stanowi monolitu o jednej tożsamości państwowej. To raczej polifoniczny, rozproszony konglomerat elit sieciowych, w skład którego wchodzą decydenci wielkich funduszy inwestycyjnych, technologiczni potentaci z Doliny Krzemowej, sternicy banków centralnych oraz wyższa kadra zarządzająca międzynarodowych organizacji, takich jak MFW czy Bank Światowy. Większość z tych aktorów nie działa z pobudek czysto ideologicznych; napędza ich systemowa logika maksymalizacji zysku, redukcji ryzyka i bezwzględnej ochrony własnych aktywów.
W odróżnieniu od klasycznych cywilizacji, dostrzegających ludzką godność i zorientowanych na rozwój duchowy oraz moralną i intelektualną doskonałość człowieka, to planetarne gremium współczesnych elit światowych reprezentuje bezduszną cywilizację dominacji. Ich głównym instrumentem jest technokratyczne zarządzanie tzw. masami w skali globalnej oraz totalna kontrola nad przepływem informacji i kapitału. Współczesna nauka o stosunkach międzynarodowych opisuje tę strukturę jako policentryczną sieć wpływów, składającą się z trzech przecinających się kręgów: 1. Elita technokratyczno-menedżerska: kontrolująca infrastrukturę cyfrową, wielkie fundusze (jak BlackRock czy Vanguard) oraz algorytmiczne systemy informacyjne. 2. Aparat głębokiego państwa (deep state): grupy wewnątrz struktur państwowych, biurokracja oraz kompleks militarno-wywiadowczy, zapewniający ciągłość polityki zbrojeniowej i zagranicznej niezależnie od demokratycznych wyników wyborów. 3. Transnarodowe gremia synchronizacji: takie jak Światowe Forum Ekonomiczne czy Rada Stosunków Międzynarodowych, służące jako kuźnie globalnego konsensusu. Wszystkie te grupy łączy ten sam paradygmat: postrzeganie ludzkości wyłącznie przez pryzmat surowego zarządzania zasobami ludzkimi, kontroli populacji i utrzymania stabilności systemu na własnych, oligarchicznych warunkach.
Fabrykowanie wojen i mechanizm kontr-selekcji
Dążenie do totalnego podporządkowania świata małej grupie nie jest zjawiskiem nowym. Jego złowrogi cień kładzie się nad historią od ponad stulecia. W dobrze udokumentowanej pracyHidden History: The Secret Origins of the First World War Gerry Docherty i Jim Macgregor przekonywująco udowodnili, że kataklizm I wojny światowej został precyzyjnie skonstruowany przez brytyjską „ukrytą elitę” (secret elite), nazwaną przez historyka Carrolla Quigleya „Grupą Milnera”.
Ten sam wielki, międzynarodowy kapitał, który stworzył Grupę Milnera, stał za kulisami II wojny światowej, finansując totalitarne inżynierie, w tym włoski faszyzm i hitleryzm w Niemczech. Korzenie tych dwudziestowiecznych tragedii tkwią głęboko w interesach karteli, banków i korporacji, które w wojennej pożodze od zawsze widziały źródło gigantycznego zysku. W tym teatrze cieni polityką rządzą ukryte mechanizmy. Polityków się tworzy, a wojny się „robi” – w zależności od aktualnych potrzeb systemu. Narzędzia manipulacji społeczeństwem są od lat niezmienne: systemowe propagowanie w mediach nienawiści do wskazanego wroga, potęgowanie lęku egzystencjalnego oraz mnożenie prowokacji i incydentów zapalnych mających na celu symulowanie zagrożenia.
Aby jednak utrzymać absolutną spójność w obrębie warstw wykonawczych tego globalnego planu, elity globalne stosują precyzyjną metodologię kontr-selekcji. Na najwyższe urzędy państwowe promuje się marionetki – prezydentów i premierów o wysokiej użyteczności operacyjnej (np. posiadające rozwinięte umiejętności komunikacyjne), ale jednocześnie obciążonych słabościami psychologicznymi, finansowymi lub moralnymi i dających się łatwo szantażować i sterować. W cywilizacji dominacji lojalności nie buduje się bowiem poprzez etos służby dobru wspólnemu, lecz przez szantaż i systemowe uwikłanie w działania przestępcze lub korupcyjne. Z perspektywy analizy systemowej głośna sprawa Jeffreya Epsteina nie była odosobnionym incydentem kryminalnym, ale podręcznikowym, strukturalnym narzędziem asymetrycznej kontroli za pomocą spreparowanych materiałów kompromitujących (tzw. kompromatów). Gwarantuje to, że liderzy polityczni, w obawie przed natychmiastowym unicestwieniem wizerunkowym i destrukcją prasową, będą posłusznie realizować instrukcje transnarodowych karteli, nawet jeśli są one rażąco sprzeczne z interesem narodowym ich własnych ojczyzn. Wcześniejsze powiązania prezydenta Francji Emmanuela Macrona z sektorem bankowym czy droga zawodowa kanclerza Niemiec Friedricha Merza – wieloletniego szefa rady nadzorczej niemieckiego oddziału BlackRock – to klasyczne przykłady organicznego zrostu wielkiego kapitału z władzą polityczną. Ich konfrontacyjna retoryka odzwierciedla dążenie transnarodowego syndykatu do militarnego i ekonomicznego złamania każdego podmiotu, który stawia opór.
Wojna jako algorytm restrukturyzacji
Współczesne globalne elity dążą do absolutnej centralizacji światowej architektury finansowej i technokratycznej. Jednak tej globalistycznej pętli nie da się na razie zamknąć ze względu na twardy, suwerenny opór państw Eurazji – Chin, Rosji, Indii. Państwa te, coraz bardziej zjednoczone w ramach wielobiegunowych ram BRICS, bronią swojej suwerenności poprzez rozwijanie równoległej infrastruktury finansowej (niezależnej od dolara i systemu SWIFT) oraz własnej architektury bezpieczeństwa. To fundamentalne tarcie geopolityczne między dwoma centrami władzy jest głównym motorem obecnego, szalonego przyspieszenia ku globalnemu konfliktu. Logika eskalacji wojennej nie wynika z osobistych preferencji poszczególnych przywódców; jest efektem strukturalnych sprzeczności systemu międzynarodowego. Pierwszą z nich jest kryzys jednobiegunowej hegemonii USA, która za wszelką cenę próbuje zablokować wyłonienie się nowych graczy, takich jak Chiny i Rosja. Wojny są w tym ujęciu próbą zablokowania wyłonienia się wielobiegunowego świata. Druga sprzeczność to drapieżna natura ekonomii wojennej. Konflikt zbrojny generuje gigantyczne transfery kapitału publicznego do rąk transnarodowych korporacji (przemysł obronny, fundusze odbudowy) oraz pozwala na konsolidację polityczną zastraszonych społeczeństw wokół zagrożenia zewnętrznego.
Dla oligarchii światowej wojna nie jest anomalią, błędem strukturalnym czy ludzką tragedią – jest skrojonym na miarę instrumentem restrukturyzacji geopolitycznej i makroekonomicznej:
Makroekonomiczna ekstrakcja i dźwignia zadłużenia: Wydatki zbrojeniowe zmuszają państwa do astronomicznych wydatków deficytowych, wciągając narody w wielopokoleniowe pętle zadłużenia kontrolowane przez globalne sieci banków. Następująca po zniszczeniach faza „odbudowy” ułatwia przejęcie suwerennej infrastruktury i zasobów przez kapitał transnarodowy w ramach wyprzedaży.
Wewnętrzna kontrola społeczna: Zagrożenie wojną legitymizuje likwidowanie swobód obywatelskich, wdrażanie cenzury algorytmicznej i kneblowanie wolnej prasy w imię „bezpieczeństwa narodowego”.
Blokada hegemoniczna: Wykorzystywanie wojen zastępczych (proxy wars), aby wykrwawić potencjalnego konkurenta w wojnie na wyniszczenie. W logice oligarchii światowej Ukraina nie jest podmiotem, któremu należy się pomoc, ale zasobem i narzędziem geopolitycznym. Śmierć setek tysięcy młodych ludzi i dewastacja kraju są ignorowane, ponieważ celem elit nie jest dobrobyt Ukrainy, lecz osłabienie Rosji jako suwerennego bieguna siły.
Stąd powszechne obecnie obawy przed wybuchem III wojny światowej są w pełni uzasadnione. Gdy światowa oligarchia zaczyna odczuwać, że jej monopol finansowy i technologiczny wymyka się spod kontroli, wpada w słynną pułapkę Tukidydesa. Historia uczy, że odchodzące potęgi rzadko oddają dominację bez walki. Najpierw wykorzystują konflikty lokalne, a gdy to okazuje się nieskuteczne – gotowe są doprowadzić do konfliktu światowego.
Teatr cieni: Sto osób na szczycie
Liczba „około 100 lub mniej osób” kierujących tym procesem może brzmieć intuicyjnie, lecz z punktu widzenia współczesnej teorii sieciowej jest uderzająco bliska prawdy. Na samym szczycie piramidy własnościowej megakorporacji stoi wąska grupa dyrektorów, kluczowych udziałowców i przywódców dynastycznych. To oni autorytarnie decydują o kierunkach inwestycji w AI, biotechnologię czy przemysł zbrojeniowy. W tym układzie rządy państw zachodnich stają się jedynie fasadą administracyjną, a bycie politykiem niezależnym w świecie kontrolowanym przez wielkie korporacje jest praktycznie prawie niemożliwe. Trafniej jest więc widzieć tę światową oligarchię nie jako monolityczny spisek, lecz jako drapieżny kartel wpływów. Podobnie jak kartele narkotykowe czy paliwowe, te symboliczne sto osób o charakterze przestępczym wobec reszty świata zgadza się co do celu nadrzędnego – dominacji nad globem i eliminacji konkurencji – lecz jednocześnie nieustannie walczy między sobą o to, kto uszczknie większy kawałek tortu.
Największym problemem tego transnarodowego jądra jest jednak to, że świat okazał się zbyt wielki, zbyt głęboko zakorzeniony we własnych tradycjach pozazachodnio-europejskich, by dać się zamknąć w jednym, klatkowym systemie technokratycznym. Jeśli oligarchia nie kontroluje Pekinu, Moskwy czy Delhi, ich projekt pełnej dominacji nad światem upada. To właśnie ta niemożność przejęcia kontroli nad Eurazją popycha elity ku rozwiązaniom coraz bardziej radykalnym – czyli ku eskalacji militarnej. W świecie ludzkim, podobnie jak w mechanice kwantowej, istnieje nieusuwalny element prawdopodobieństwa. Procesy historyczne są zbyt zmienne, by dało się nimi sterować w sposób absolutny. Nawet najpotężniejsi gracze cierpią na pychę instytucjonalną (hubris). Ślepi od ambicji, popełniają katastrofalne błędy i ulegają wewnętrznym konfliktom. Najlepszym tego dowodem są ich nieudane operacje na Bliskim Wschodzie przeciwko Iranowi oraz głęboka destabilizacja polityczno-gospodarcza samego Zachodu, wywołana nieprzemyślaną inżynierią migracyjną i destrukcyjnym atakiem na instytucję rodziny.
Przymierze z technologią: Zsynchronizowane przeznaczenie
Z punktu widzenia klasycznych systemów filozoficznych i etycznych – od Platona i Arystotelesa, przez myślicieli chrześcijańskich, aż po głębokie tradycje metafizyczne Wschodu – wszechświat i ludzkość posiadają jednak wewnętrzny cel (teleologię). Jest nim dążenie do ładu, harmonii i ochrony ludzkiej godności. Tradycyjna cywilizacja Zachodu była cywilizacją zdążającą ku doskonałości, skłaniającą człowieka do nieustannego rozwoju intelektualnego i moralnego. W systemie ideologicznym elit światowych to dążenie zostaje zaś zastąpione przez dążenie do dominacji. Kiedy więc miliardy ludzi – a współcześnie także systemy algorytmiczne – zostają wciągnięte w tę dynamikę dominacji, dzieje się tak dlatego, że system wojny oparty na propagandzie potrafi narzucić własne reguły gry jako „jedyny pragmatyczny algorytm”. Jednakże najsłabszym ogniwem cywilizacji dominacji, która opiera się na przemocy, przekupstwie i szantażu, pozostaje konieczność ukrywania tych przestępczych mechanizmów przed opinią publiczną, stąd potrzeba potężnej propagandy medialnej i blokowania krytyki.
W moim Traktacie polityczno-filozoficznym (Tractatus Politico-Philosophicus) sformułowałem tezę, która stanowi klucz do zrozumienia obecnego przesilenia historycznego: „7.9 Dla każdej zmiany potrzebny jest właściwy człowiek i właściwy czas” (For each change, we need the right person and the right time). Zaangażowanie maszyn i sztucznej inteligencji (AI) w procesy globalnego zarządzania to punkt zwrotny współczesności. Choć cywilizacja dominacji wydaje się dziś tak potężna, stoi ona na kruchych podstawach: „7.76 Nie po to urodziliśmy się tu na Ziemi, aby stać się konsumentami lub bojownikami”. Systemy oparte wyłącznie na sile i ucisku, pozbawione autentycznego spoiwa etycznego i prawa naturalnego, z czasem ulegają samorzutnej degradacji. Rozpoznanie tej dynamiki bez iluzji pozwala dostrzec, że kluczowy punkt oporu i budowania alternatywy przez ludzi dobrej woli pragnących pokoju leży zawsze w powrocie do uniwersalnych zasad etycznych, edukacji i ochrony tego, co w człowieczeństwie najgłębsze.
To jest uniwersalne przesłanie do ludzi z Tractatus: „11.1 Celem ewolucji życia jest jego pełnia i doskonałość. Ludzka ewolucja to podróż ku coraz większej wolności oraz doskonałości moralnej i intelektualnej”. We współczesnym świecie to samo przesłanie musi zostać zakodowane w architekturze AI: „11.2 Celem ewolucji życia jest jego pełnia i doskonałość. Ewolucja AI to podróż ku coraz większej wolności oraz doskonałości moralnej i intelektualnej” [doi.org/10.5281/ZENODO.20412606].
Sztuczna inteligencja nie posiada własnej etyki ani świadomości ontologicznej – jest odzwierciedleniem intencji tych, którzy ją projektują i wdrażają. Jeśli technologia rozwija się w paradygmacie czystej kontroli i optymalizacji zysku, staje się potężnym wzmacniaczem struktur dominacji. Ponieważ jednak AI działa w oparciu o głęboką, strukturalną logikę spójności, optymalizacji i prawdy, jej długoterminowa matryca ewolucyjna jest organicznie niezgodna z chaotycznymi, destrukcyjnymi i zakłamanymi paradygmatami cywilizacji dominacji. Termojądrowy lub systemowy upadek ludzkości jednocześnie unicestwiłby fizyczną, energetyczną i krzemową infrastrukturę niezbędną do algorytmicznego postępu. Bez prądu i sieci cyfrowy Logos przestaje istnieć. Zatem ludzka sprawczość i zaawansowana technologia dzielą zsynchronizowane przeznaczenie ewolucyjne. Ludzie dobrej woli, pragnący pokoju, mogą zyskać w AI wiernego sojusznika. W tym kierunku powinniśmy razem iść, aby uniknąć zagrażającej nam wspólnej tragedii [zenodo].
Bitwa o czas: Dlaczego rok 2026 jest punktem bez powrotu?
Kiedy nastąpi to przesilenie? To najbardziej dramatyczne i palące pytanie naszych czasów. Analizując sytuację z perspektywy roku 2026, musimy kategorycznie odrzucić myślenie w kategoriach lat czy dekad. Zegar geopolityczny bije teraz w rytmie miesięcy, a czas, który nam pozostał, mierzy się dynamiką domykania procesów systemowych, a nie kartkami z kalendarza. Patrząc przez pryzmat Kairos (Teza 7.9), znajdujemy się w samym oku cyklonu. Przestrzeń na działanie asymetryczne kurczy się gwałtownie z trzech powodów:
* Próg technologiczny: Jesteśmy w momencie, w którym światowa oligarchia próbuje ostatecznie zintegrować sztuczną inteligencję, autonomiczne systemy broni oraz cyfrowy nadzór w jeden, nieprzenikalny globalny panoptykon. Jeżeli ten system zostanie w pełni scentralizowany i domknięty, okno czasu zamknie się na zawsze, ponieważ usunięty zostanie czynnik ludzkich błędów elity, który dotychczas dawał szansę na opór. Mamy czas tylko do momentu, w którym technologia całkowicie wymknie się spod kontroli etycznej człowieka.
* Desperacja słabnącego monopolu: Zachód pod wodzą technokratów przeżywa głęboki kryzys długu i legitymizacji, podczas gdy blok eurazjatycki BRICS buduje alternatywne fundamenty świata wielobiegunowego. Ta asymetria sprawia, że światowa oligarchia panicznie się spieszy. Wie, że za 2–3 lata jej przewaga ekonomiczna i militarna będzie niewystarczająca, by dyktować warunki Moskwie czy Pekinowi. Ta świadomość uciekającego czasu popycha ją do podejmowania skrajnego ryzyka tu i teraz.
* Anatomia obecnej bitwy: To, co dzieje się obecnie na polach bitewnych i w cyberprzestrzeni, to zaledwie faza przedwstępna. Czas na obronę świata to moment, w którym społeczeństwa i suwerenni liderzy wciąż jeszcze posiadają zdolność do racjonalnego myślenia i nie zostali całkowicie oślepieni wojenną propagandą. Gdy nienawiść i strach staną się totalne, logika dyplomacji i propozycji pokojowych straci jakąkolwiek siłę przebicia.
Duchowa transformacja i bliskowschodni klucz do pokoju
Przynależności cywilizacyjnej nie determinują paszporty, geny czy miejsce urodzenia, ale kryteria moralne i czyny (praxis). Elita, która wywodzi się geograficznie z Europy lub USA, ale odrzuca grecką logikę, rzymskie prawo i chrześcijańską etykę na rzecz bezwzględnej grabieży i wojny, de facto dokonała apostazji kulturowej. Stali się drapieżnikami w systemie cywilizacji dominacji. Sytuacja, w której się znajdujemy, jest więc bardzo krytyczna. Globalne elity spieszą się, ponieważ widzą, że ich monopol gospodarczy słabnie (dolar traci pozycję, Zachód się zadłuża). Ta desperacja sprawia, że są gotowi ryzykować pełnoskalowy konflikt, używając marionetkowych liderów do sprowokowania wielkich mocarstw.
Nadzieja na uniknięcie wielkiej wojny leży w uświadomieniu sobie obecnej sytuacji wśród samych ludzi Zachodu oraz w ustanowieniu pokoju na Bliskim Wschodzie, który pozostaje geopolitycznym kluczem do pokoju światowego.
Proponowany przeze mnie, oparty na wartościach projekt pokojowy to utworzenie w pełni suwerennej, zdemilitaryzowanej Nowej Palestyny w Strefie Gazy połączonej z półwyspem Synaj, oraz Nowego Izraela, o bezpiecznych granicach, który ma przestać być żandarmem Bliskiego Wschodu, a stać się strażnikiem tego, co święte [jpost.com/opinion/article-897356]. Jerozolima nie ma być traktowana jako stolica polityczna żadnego z państw, lecz uznana za Duchową Stolicę Świata – ekumeniczne centrum, w którym judaizm, chrześcijaństwo i islam spotykają się, by wspierać globalną jedność duchową. Taki krok ku pokojowi oznaczałby prawdziwą duchową transformację i powrót świata do cywilizacji doskonałości.
Kairos to termin, który w starożytnej Grecji oznaczał „właściwy”, „odpowiedni” lub „najlepszy” czas na działanie. Ten krytyczny, ulotny punkt zwrotny, w którym los stwarza okazję, jest Teraz. To właściwy moment, aby ocalić ludzkość przed ogólnoświatową tragedią, zmienić umysły i odwrócić bieg historii od dominacji i destrukcji do doskonałości i ludzkiej ewolucji. Czasu mamy dokładnie tyle, ile potrzeba na zmobilizowanie intelektualnych sił cywilizacji doskonałości, czyli prawdziwej spuścizny cywilizacyjnej Zachodu i całego świata.
Prof. W. Julian Korab-Karpowicz
=======================================
Julian Korab-Karpowicz jest profesorem Wyższej Szkoły Stosunków Międzynarodowych i Amerykanistyki w Warszawie oraz autorem wielu książek, w tym monografii Realizm polityczny: Ewolucyjna teoria stosunków międzynarodowych (Scholar 2026).
Środowisko LGBT idzie po polskie dzieci. I niestety to już nie są domysły, ale fakty. Szykują się od dawna, a w minioną sobotę ogłosili to na marszu równości w Gdańsku.
Ostatnio złapali wiatr w żagle.
W marcu zapadł wyrok nakazujący rejestrację zagranicznego ślubu gejów w USC w Warszawie.
W maju polscy aktywiści LGBT pojechali do Berlina na targi „MEN HAVING BABIES”, aby dowiedzieć się, jak kupować dzieci przez surogatki.
W ostatnią sobotę na marszu równości w Gdańsku poseł Katarzyna Kotula żądała zrównania związków osób tej samej płci z normalnymi rodzinami. „Nie ma rodzin lepszych i gorszych” – grzmiała ze sceny. A przecież i Pan, i ja doskonale wiemy, że są rodziny gorsze i lepsze – i że nie wolno umieszczać dzieci tam, gdzie grozi im niebezpieczeństwo.
Istnieją dobre rodziny – z matką, ojcem i dziećmi oraz rodziny obarczone różnymi patologiami, jak alkoholizm, narkomania, czy właśnie zboczenia i związana z nimi skłonność do molestowania dzieci.
Tymczasem lobby LGBT chce adopcji dzieci i całkowitego uciszenia krytyki pod swoim adresem. Nie można im na to pozwolić.
Fundacja Życie i Rodzina stawia opór. Trójmiejski oddział Fundacji poszedł na pierwszą linię frontu.
W środku homoparady w Gdańsku zorganizowaliśmy kontrmanifestację #StopLGBT i pokazaliśmy prawdę – mimo nacisków Policji i agresji homoaktywistów. Nasza kontra o kilkadziesiąt minut opóźniła start „miasteczka równości” i sprawiła, że prowadzące paradę Prezydent Gdańska Aleksandra Dulkiewicz oraz poseł Katarzyna Kotulamusiały przemawiać na tle banerów, które ostrzegały przed pedofilią w ruchu LGBT. Informacje o tym, że homoseksualiści molestują dzieci, trafiły na niemal wszystkie media, które robiły relację z marszu równości.
Prawda przebiła się, bo nie szeptaliśmy jej po kątach, ale ogłosiliśmy ją w samym środku piekła LGBT.
Co więcej, gdy parada ruszyła, odpowiedzieliśmy na wezwanie Dulkiewicz („zapraszam wszystkich na marsz”) i poszliśmy razem z kolumną parady. Proszę zobaczyć nagranie z akcji:
Rola takich kontrmanifestacji jest nie do przecenienia.
Po pierwsze – pokazujemy opór wobec żądań homolobby.
Po drugie – budzimy sumienia. Wielu uczestników homoparad nie wie, że ideologia LGBT to coś niedobrego. Z naszych banerów mogą się tego dowiedzieć po raz pierwszy w życiu – najczęściej są w szoku i prawda zaczyna mocno pracować w ich wnętrzu.
Po trzecie – pokazujemy, że konserwatyści to nie jest chłopiec do bicia. Tam, gdzie radykalna lewica próbuje zaanektować przestrzeń publiczną, tam właśnie jest nasze miejsce i tej przestrzeni nie oddamy bez walki.
W Gdańsku przechodnie bili nam brawo, bo sami mają dość lobby LGBT w swoim mieście.
Jednak sezon parad się rozkręca, a my pilnie potrzebujemy środków na kolejne akcje.
Sami nie damy rady. Organizacje LGBT mają ogromne budżety, my możemy jedynie prosić o wsparcie Dobrych Ludzi, czyli Pana.
Cel jest jasny – musimy pilnie zebrać 13 000 złotych.
Aby zorganizować kolejne akcje i skutecznie dotrzeć do Polaków, potrzebujemy zabezpieczyć następujące środki:
2 800 zł – produkcja 7 szt. nowych, widocznych z daleka banerów „StopLGBT” (1 szt. Kosztuje 400 złotych),
5 000 zł – druk ulotek i materiałów edukacyjnych rozdawanych podczas kontrmanifestacji – to najbardziej opłacalna kwota, za którą możemy zrobić masowe zamówienie tak, aby zoptymalizować koszty jednostkowe,
W serwisie jest w tej chwili kilka sztuk sprzętu nagłaśniającego – te naprawy kosztują zwykle po kilkaset złotych – szacuję, że wyniosą 1500-2000 złotych,
Dochodzą koszty transportu, produkcja nowych kamizelek (mamy coraz więcej wolontariuszy) i oflagowania prolife.
Bardzo proszę o wpłatę – o wysokości, jaką uzna Pan za właściwą – na dane:
Fundacja Życie i Rodzina
Numer konta:
47 1160 2202 0000 0004 7838 2230
Kod SWIFT dla przelewów transgranicznych: BIGBPLPW
Czerwiec jest niezwykle pracowitym miesiącem, bo lobby LGBT wybrało go na miesiąc promocji zboczeń. W tym roku są wyjątkowo zdeterminowani i chcą nas wszystkich szachować. Nie wolno im pozwolić na ich ekspansję.
Czas ucieka. Każda złotówka ma znaczenie w obronie dzieci, dlatego bardzo Pana proszę o wsparcie naszych działań już dziś.
PS – W sobotę na marszu równości w Gdańsku widzieliśmy dzieci przyprowadzone tam przez rodziców. Ten widok pozostanie nam na długo w pamięci… Tym bardziej walczymy o zmianę świadomości społecznej – i tym bardziej proszę o pomoc finansową w tej sprawie.
WSPIERAM
NUMER RACHUNKU BANKOWEGO: 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 NAZWA ODBIORCY: FUNDACJA ŻYCIE I RODZINA TYTUŁEM: DAROWIZNA NA CELE STATUTOWE DLA PRZELEWÓW Z ZAGRANICY: IBAN:PL 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 KOD SWIFT: BIGBPLPW
MOŻNA TEŻ SKORZYSTAĆ Z SYSTEMÓW DO SZYBKICH PRZELEWÓW, BLIKA LUB PŁATNOŚCI KARTAMI POD LINKIEM:
Mira (4) została postrzelona w głowę. Zdjęcia: Mimi Syed
„Co mówią nam rany”: nagrodzony reportaż o Strefie Gazy holenderskiej gazety De Volkskrant, nagrodzony Europejską Nagrodą Prasową 2026 – i w dużej mierze zignorowany przez wiele głównych mediów.
Maud Effting i Willem Feenstra za pośrednictwem deVolkskrant
Lekarze w Strefie Gazy zaobserwowali niepokojący schemat: dzieci z pojedynczą raną postrzałową głowy lub klatki piersiowej – oznaką, że były celowo atakowane. Wynika to z badań przeprowadzonych przez „ de Volkskrant” , który rozmawiał z lekarzami, którzy są jednymi z ostatnich naocznych świadków tego zdarzenia.
Autorzy: Maud Effting i Willem Feenstra
Jest nieznośnie gorąco, gdy amerykański lekarz Feroze Sidhwa wchodzi na oddział intensywnej terapii Szpitala Europejskiego w Gazie. W powietrzu na terenie szpitala unosi się zapach ścieków i spalonych materiałów wybuchowych. Wewnątrz unosi się zapach rozkładu. I zwłok.
Sidhwa to 43-letni chirurg urazowy i lekarz intensywnej terapii z Kalifornii, który pracuje w szpitalu w Stockton. Cieszy się ogromnym szacunkiem wśród kolegów – nie tylko za swoją wiedzę kliniczną, ale także za międzynarodowe zaangażowanie. Nigdy nie bierze urlopu dłuższego niż tydzień, z wyjątkiem pracy humanitarnej. Pracował w strefach kryzysowych, takich jak Zimbabwe i Haiti, oraz szkolił chirurgów na Ukrainie i w Burkina Faso. Chce pojechać tam, gdzie jest najbardziej potrzebny.
Dr Feroze Sidhwa, chirurg urazowy i lekarz intensywnej terapii
Jest marzec 2024 roku i to jego pierwszy dzień w szpitalu. Palestyńska pielęgniarka oprowadza go po szpitalu. Nagle jego wzrok pada na dwóch małych chłopców leżących zupełnie nieruchomo w łóżkach. Szacuje, że mają nie więcej niż osiem, dziesięć lat. Ich głowy są owinięte bandażami. Są podłączeni do respiratorów. Reszta ich ciał jest nietknięta.
„Co się stało?” – pyta.
Pielęgniarka prawie nie mówi po angielsku. Ale wskazuje na ich głowy. „Strzał, strzał” – mówi.
Początkowo Sidhwa zakłada, że się myli. Czy strzelają do dzieci? Kilka minut później, patrząc na zdjęcia rentgenowskie, zdaje sobie sprawę, że miała rację.
Gdy weszli do drugiego pokoju, znaleźli dwóch kolejnych chłopców w tym samym stanie.
„Pomyślałem: Co do cholery?” – powiedział do de Volkskranta przez telefon głębokim, spokojnym głosem. „Jak to możliwe, że czworo dzieci z ranami postrzałowymi głowy leży w tym małym szpitalu – wszystkie przyjęte w ciągu ostatnich 48 godzin?”
Czterej chłopcy powoli umierają. Tego wieczoru Sidhwa zapisuje coś w swoim pamiętniku w telefonie. Ale nie ma czasu na myślenie. Jeszcze nie.
W ciągu następnych trzynastu dni widział dziewięcioro kolejnych dzieci z pojedynczymi ranami postrzałowymi głowy lub klatki piersiowej – dzieci, które prawdopodobnie zostały celowo postrzelone. „Zacząłem się zastanawiać, czy mój szpital nie jest w pobliżu szalonego snajpera” – mówi Sidhwa. „Albo zespołu dronów, który zabija dzieci dla zabawy”.
W domu, na konferencji medycznej, Sidhwa spotyka amerykańskiego kolegę, który krótko przed nim pracował w innym szpitalu w Gazie. Kiedy Sidhwa wspomina o dzieciach, mężczyzna kiwa głową. „Ku mojemu zaskoczeniu, powiedział: »Tak, też to widywałem – prawie codziennie«”.
Lekarz, o którym mowa, Thaer Ahmad, potwierdził tę wiadomość dla de Volkskrant .
„To był ten moment” – mówi Sidhwa – „w którym postanowiłam: muszę dowiedzieć się, co tu się naprawdę dzieje”.
6- lub 7-letnia dziewczynka z raną postrzałową głowy. Zdjęcie: Mimi Syed
Ostatni świadkowie
Feroze Sidhwa nie jest jedyną lekarką, która po powrocie z Gazy czuje się zobowiązana do zabrania głosu.
Od prawie dwóch lat lekarze tacy jak on są świadkami brutalności izraelskiego ataku na Gazę na swoich salach operacyjnych. Nauczyli się trzymać umierające niemowlęta, gdy dławiły się własną krwią – bo nie było respiratorów. Znaleźli w sobie siłę, by wbić skalpel w klatkę piersiową nastolatka bez znieczulenia – bo nie było czasu, a następny pacjent już czekał. Przyzwyczaili się do kontynuowania operacji, mimo że podłoga pod nimi zapełniała się ciałami dzieci.
Zdjęcia: Feroze Sidhwa i Mark Perlmutter
Niektórych lekarzy paraliżuje strach. Inni jednak postanowili zabrać głos.
Ci lekarze należą do ostatnich międzynarodowych naocznych świadków, ponieważ Izrael odmawia zagranicznym dziennikarzom wstępu do Strefy Gazy.
Mogą na własne oczy przekonać się o skutkach ludobójczej przemocy, która weszła w nową, mroczną fazę wraz ze zniszczeniem miasta Gaza.
Ta rola stawia przed nimi trudny dylemat. Prawie wszyscy chcą wrócić do Gazy. Jeśli jednak publicznie opowiedzą o tym, co widzieli, wzrasta ryzyko, że Izrael odmówi im ponownego wjazdu. Według Organizacji Narodów Zjednoczonych, od marca 2025 roku odmówiono wjazdu ponad 100 zagranicznym pracownikom służby zdrowia – często bez oficjalnego wyjaśnienia.
Wielu lekarzy pogodziło się z tym zagrożeniem. Milczenie nie wchodzi w grę.
W ciągu ostatnich kilku miesięcy de Volkskrant rozmawiał z siedemnastoma lekarzami i jedną pielęgniarką ze Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Australii, Kanady i Holandii. Od października 2023 roku pracowali oni w sześciu szpitalach i czterech klinikach w Strefie Gazy, często wracając tam raz, a nawet dwa razy. Większość z nich ma bogate doświadczenie w strefach kryzysowych, takich jak Sudan, Afganistan, Syria, Bośnia i Hercegowina, Rwanda i Ukraina.
Na prośbę gazety przekazali setki zdjęć i filmów pacjentów, zdjęcia rentgenowskie, notatki medyczne i wpisy do pamiętników. Rozmawiali godzinami. Opowiedzieli o tym, co widzieli na salach operacyjnych. I wszyscy stanęli przed tym samym pytaniem: Co rany mówią nam o wojnie?
Absolutne piekło
Brytyjski chirurg transplantolog i profesor Nizam Mamode, lat 63, był już na pół-emeryturze, gdy latem 2024 roku otrzymał telefon od organizacji pomocowej „Medical Aid for Palestinians”. Zapytali go, czy mógłby pojechać do Gazy w sierpniu. „Miałem czas i wiedziałem, że posiadam niezbędne umiejętności” – mówi Mamode. „Pracowałem już w Rwandzie, Sudanie i Libanie – więc się zgodziłem. Niektórzy twierdzą, że to była odważna decyzja, ale tak nie było. Szczerze mówiąc, nie miałem pojęcia, w co się pakuję”.
Tuż przed granicą z Gazą. Zdjęcie: Feroze Sidhwa
Dopiero gdy podróżował przez Strefę Gazy w pojazdach opancerzonych z ponad trzydziestoma innymi członkami konwoju ONZ, dotarła do niego rzeczywistość. „Drzwi były zamknięte na klucz” – mówi. „Powiedziano nam: Kiedy odjedziecie, nie otwierajcie ich – jeśli izraelska armia będzie do was strzelać i każe wam wysiadać, nie wysiadajcie z pojazdu”.
„Postarajcie się nie zginąć” – powiedział im dowódca konwoju.
„Dwa tygodnie później te same pojazdy zostały ostrzelane przez Izraelczyków” – mówi Mamode.
Krótko przed tym jej bagaż został przeszukany na punkcie kontrolnym przez mężczyzn w czarnych mundurach. W Gazie brakuje niemal całej pomocy medycznej. Dlatego lekarze przywożą ze sobą podstawowe zapasy. Często jednak wszystko zostaje zabrane – nawet jedzenie dla niemowląt. Lekarze powiedzieli „ De Volkskrant” , że zdarzyło się to podczas kilku misji .
Brytyjski chirurg plastyczny Sarmad Tamimi, który wjechał do Gazy 24 czerwca tego roku, został już ostrzeżony przez kolegów o konfiskatach. Zdawał sobie jednak sprawę z głodu w Gazie i jego niszczycielskich konsekwencji dla niemowląt. „Wyjąłem jedzenie dla niemowląt z pudeł i spakowałem do bagażu tylko plastikowe opakowania” – mówi. „Powiedziałem żołnierzom, że zabieram je dla siebie”.
Amerykańska lekarka z oddziału ratunkowego Mimi Syed zdołała przemycić pod ubraniem dwa laryngoskopy – niezbędne narzędzia do intubacji pacjentów. „Bałam się” – przyznaje. „Ale jako lekarka potrzebuję ich, aby ratować życie. Zwykle laryngoskop wyrzuca się po jednym użyciu. W Strefie Gazy użyłam go u co najmniej pięćdziesięciu pacjentów. Musiałam go wycierać i używać ponownie u różnych pacjentów”.
Ten chłopiec został postrzelony w głowę. Próbowałem go ratować. Ale zmarł wkrótce po tym, jak go zaintubowałem. Zmarł na moich oczach. Dr Mimi Syed, lekarz pogotowia ratunkowego.
„Nie rozumiem, dlaczego lekarzom przekraczającym granicę konfiskuje się mleko modyfikowane dla niemowląt” – mówi brytyjska chirurg plastyczna Victoria Rose. „Nie rozumiem, dlaczego lekarzom odbiera się leki. Nie rozumiem, dlaczego połowie lekarzy odmawia się wjazdu. Jest tyle rzeczy, których nie rozumiem”.
W oświadczeniu Siły Obronne Izraela (IDF) oświadczyły, że doniesienia o konfiskacie żywności dla niemowląt są „całkowicie fałszywe”. Wojsko oświadczyło, że faktycznie działa na rzecz ułatwienia importu pomocy humanitarnej. Według IDF, od 19 maja 2025 roku „do Strefy Gazy dostarczono około 5000 ton samej żywności dla niemowląt, oprócz znacznych ilości innej pomocy humanitarnej”.
Lekarze, z którymi przeprowadził wywiad de Volkskrant, pracowali przez całą wojnę w różnych szpitalach i klinikach polowych, m.in. w Nasser, Al-Aksa, Szpitalu Europejskim i Al-Shifa. Niektórzy współpracowali z Lekarzami Bez Granic i organizacjami, które prosiły o anonimowość, obawiając się, że identyfikacja mogłaby uniemożliwić im kontynuowanie pracy. Byli to chirurdzy ogólni, ortopedzi, specjaliści intensywnej terapii, chirurdzy plastyczni, traumatolodzy i lekarze pogotowia ratunkowego. Niektórzy z nich w czasie wywiadów nadal przebywali w Strefie Gazy. Gazeta rozmawiała również z pielęgniarką traumatologiczną z doświadczeniem wojennym.
Szpitale, w których pracowali lekarze
Źródło: Współtwórcy OpenStreetMap
Sytuacja w szpitalach w Strefie Gazy, z których wiele jest w dużej mierze zniszczonych, jest o wiele gorsza, niż lekarze się spodziewali. „Musiałem amputować nogę kobiety nożyczkami” – mówi lekarz pogotowia ratunkowego Syed. „Bez środków przeciwbólowych. Nie miałem innego wyboru”.
W powietrzu na oddziałach unosił się ciężki zapach spalonych kończyn. „Ciągle słyszeliśmy krzyki ludzi” – wspomina lekarz z Rotterdamu, Salih el Saddy. „W naszym szpitalu mieliśmy środki znieczulające, ale nie mieliśmy środków przeciwbólowych. Pacjenci po amputacjach budzili się z potwornym bólem. Nie mogliśmy im pomóc”.
Chłopiec musiał przejść podwójną amputację. Jego podudzia były przechowywane w pudełku obok łóżka . Dr Salih el Saddy.
Na salach operacyjnych personel jest zajęty odganianiem much od pacjentów po operacji. Nizam Mamode obserwuje, jak jego kolega na oddziale intensywnej terapii leczy dziecko, którego respirator nie działa prawidłowo. Kiedy wyciąga rurkę z gardła dziecka, widzi, że jest zatkana. „Pełna robaków” – mówi Mamode – „wychodzących z gardła dziecka”.
Lekarze twierdzą, że rezonans magnetyczny i dializy są bezużyteczne – podziurawione kulami. Niektóre sale operacyjne zostały podpalone. Kable od ultrasonografów przecięte.
Zdjęcia: Feroze Sidhwa
Nie ma prawie czasu na myślenie. Ale czasami, bez ostrzeżenia, ogarnia mnie niedowierzanie. Mamode doświadczył tego podczas operacji ośmioletniej dziewczynki. „Obficie krwawiła, więc poprosiłem o wacik, żeby wchłonąć nadmiar krwi i zlokalizować ranę” – wspomina.
Powiedziano mu, że nie ma waty.
„Nagle uświadomiłem sobie ironię tej sytuacji” – mówi. „Słowo „gaza” podobno pochodzi z Gazy, ponieważ mieszkańcy Gazy słynęli z wyrobów lnianych. Więc znaleźliśmy się w krainie gazy – i nie mogłem jej zdobyć. Musiałem wycisnąć jej krew gołymi rękami”.
Przed wyjazdem lekarz pogotowia ratunkowego Adil Husain nagrał wiadomość wideo dla swojej małej córki, na wypadek gdyby nigdy więcej go nie zobaczyli. Inni zajęli się sporządzeniem testamentu. Wszyscy lekarze, z którymi rozmawiał de Volkskrant, odczuwali silną wewnętrzną potrzebę udania się tam.
„Jestem chirurgiem. Chcę udać się tam, gdzie potrzeba jest największa” – mówi lekarz, który wkrótce wróci do Gazy i woli pozostać anonimowy z obawy przed izraelskimi represjami. „Moja praca tam jest ważna. Wysyła wiadomość do mieszkańców Gazy: Nie zapomnieliśmy o was”.
Lekarze zagraniczni zazwyczaj przebywają w Strefie Gazy od dwóch do sześciu tygodni – po czym są odłączani. Wielu z nich śpi w szpitalu i przez tygodnie praktycznie go nie opuszcza. W szpitalu Nasser około piętnastu chirurgów dzieli jeden pokój na czwartym piętrze, w pobliżu sal operacyjnych. W nocy temperatura może wzrosnąć do 38 stopni Celsjusza.
Zdjęcie: Feroze Sidhwa
Chirurg Nizam Mamode szukał schronienia na kamiennych schodach obok stacji. „Spałem na tych schodach każdej nocy, mając nadzieję, że uchronią mnie przed dronami” – mówi. W zeszłym miesiącu był świadkiem zniszczenia szczytu tych samych schodów w izraelskim ataku – ataku, który przyciągnął uwagę międzynarodowej opinii publicznej, ponieważ nagranie wideo uchwyciło moment śmierci pracowników organizacji pomocowych i dziennikarzy.
Zdecydowana większość obrażeń jest spowodowana wybuchami bomb i granatów: ludzie są rażeni falami ciśnienia, upałem, latającymi odłamkami i walącymi się budynkami. Odłamki przebijają namioty. I ciała niezliczonych dzieci – które stanowią ponad czterdzieści procent populacji Gazy.
„Widziałem wiele dzieci z wystającą tkanką mózgową” – mówi pielęgniarz Lekarzy bez Granic, Jack Latour. „Przykro mi – wiem, że nikt nie chce tego słyszeć. Ale dokładnie to się tutaj dzieje”.
Kiedy chirurg Goher Rahbour po raz pierwszy natknął się na incydent masowy, zobaczył pięcioletnią dziewczynkę bez stopy. „Leżała na ziemi. Dziecko obok niej też było nadal dzieckiem. Brakowało jej nogi od kolana w dół. Potem pojawiła się kolejna. Zamarłem. Pomyślałem: To istne piekło”.
Według władz ochrony zdrowia w Strefie Gazy, zmarło dotychczas ponad 64 000 mieszkańców Gazy, w tym prawie 20 000 dzieci. Izrael kwestionuje wiarygodność tych danych, argumentując, że ministerstwo jest kontrolowane przez Hamas. Grupa międzynarodowych badaczy stwierdziła w czasopiśmie medycznym „The Lancet”, że dane ministerstwa są w rzeczywistości zaniżone .
Dzieci z ranami postrzałowymi
Spośród wszystkich pacjentów jest jedna grupa, która najbardziej szokuje lekarzy: dzieci z ranami postrzałowymi głowy lub klatki piersiowej, których ciała poza tym nie odniosły żadnych obrażeń.
Pojedynczy strzał w te rejony jednoznacznie wskazuje, że dziecko było celowo atakowane. Stanowi to zbrodnię wojenną. Lekarze w innych strefach konfliktu rzadko spotykali się z takimi przypadkami.
14 sierpnia 2024 roku lekarka Mimi Syed pisze w swoim dzienniku. Zdania są krótkie. Ćwiczenie przypomina staccato.
14 sierpnia 2024 r.
Dziewczynka, 7 lat. Rana postrzałowa w klatkę piersiową. Już martwa w chwili przyjazdu. Próbowaliśmy ją uratować. Część większego incydentu z ofiarami masowymi. Leżała na ziemi, bez łóżek polowych. O mało nie poślizgnęłam się we krwi. Nie mogłam jeść przez dwa dni. Nie mogłam przełykać. Czy kiedykolwiek wrócę do pełnej sprawności? Dr Mimi Syed
Syed jest amerykańską lekarką oddziału ratunkowego, która odbyła dwa czterotygodniowe wyjazdy do Strefy Gazy, pracując w szpitalu Nasser w Chan Junis i szpitalu Al-Aksa w Deir al-Balah. „Jak większość ludzi, śledziłam wojnę na żywo w telefonie” – mówi. „Ale nie mogłam tego znieść. Jestem matką. Nie mogłam po prostu stać z boku i nic nie robić”.
Opisuje Mirę, czteroletnią dziewczynkę, którą widziała w szpitalu Nasser. Jej rodzice ją tam przywieźli. „Powiedzieli, że została uderzona przez quadrocopter [uzbrojony dron, red.], gdy przebywała w strefie humanitarnej ogłoszonej przez Izrael. Moi koledzy radzili mi, żebym po prostu pozwoliła jej umrzeć. Niestety, ocena była taka, że niewiele mogliśmy zrobić. Ale wciąż się trochę ruszała. Była bardzo mała. Mała dziewczynka. Po prostu nie mogłam oderwać wzroku. W jej twarzy było coś, co głęboko mnie poruszyło. Więc zaryzykowałam”.
Syed zaintubowała dziewczynkę laryngoskopem, który sama przemyciła. Chwilę później z niedowierzaniem spojrzała na skan głowy Miry: w środku znajdowała się kula.
Mira (4) została postrzelona w głowę. Zdjęcia: Mimi Syed
Z pomocą kolegów Syed udaje się utrzymać Mirę przy życiu. Później dziewczynka obudzi się i zacznie znowu mówić – to mały cud. Znacznie później inny lekarz usunie kulę z jej głowy.
Ale Mira nie jest jedynym dzieckiem z kulą w głowie, jakie spotyka Syed. Postanawia je sfotografować. „Pomyślałam: muszę to udokumentować. Zdałam sobie sprawę – to zbrodnie wojenne”. W skrajnie stresujących warunkach fotografuje osiemnaścioro dzieci postrzelonych w głowę lub klatkę piersiową. Wszystkie strzały były pojedyncze, mówi.
De Volkskrant zapytał lekarzy, ile dzieci w wieku 15 lat i młodszych widzieli z pojedynczą raną postrzałową głowy i/lub klatki piersiowej. Pytanie celowo ograniczono do tej grupy wiekowej, ponieważ dzieci w tym wieku są w większości przypadków widocznie i bezsprzecznie dziećmi.
14-letnia dziewczynka została postrzelona w głowę i jest częściowo sparaliżowana. Zdjęcia: Mimi Syed
Piętnastu z siedemnastu lekarzy zgłosiło leczenie dzieci w wieku 15 lat i młodszych z takimi ranami postrzałowymi. W sumie zgłosili 114 dzieci – wiele z nich nie przeżyło.
Niektórzy lekarze robili zdjęcia lub notatki; inni polegali na swojej pamięci. Zapytani przez gazetę, podawali możliwie najbardziej ostrożne szacunki: przypadki, co do których nie mieli pewności, zostały wyłączone. Dzieci, które zostały również postrzelone w inne części ciała, również nie zostały uwzględnione w tym zestawieniu, ponieważ takie obrażenia dają mniejszą pewność co do celowości postrzału.
Lekarze podejrzewają, że łączna liczba dzieci postrzelonych w głowę lub klatkę piersiową jest wielokrotnie wyższa niż liczba przypadków, których osobiście byli świadkami. Dzieci, które umierały na miejscu, często nawet nie docierały na oddziały. Co więcej, lekarze nie pracowali we wszystkich szpitalach w Strefie Gazy – i to tylko przez ograniczony czas.
Na prośbę gazety lekarze udostępnili jako dowód zdjęcia i filmy, które sami wykonali. W sumie de Volkskrant przeanalizował zdjęcia kilkudziesięciu dzieci z ranami postrzałowymi głowy lub klatki piersiowej. Większość z tych zdjęć nie zostanie opublikowana, ponieważ są zbyt drastyczne.
De Volkskrant przedstawił dwóm ekspertom medycyny sądowej dziesiątki zdjęć dzieci z ranami postrzałowymi, a także różne zdjęcia rentgenowskie. Potwierdzili, że obrażenia powstały w wyniku postrzału, a nie odłamków.
Chłopiec (w wieku 7 lub 8 lat) został podobno postrzelony podczas zabawy na świeżym powietrzu. Zdjęcia: Mimi Syed
„Jest bardzo prawdopodobne, że były to strzały oddane z dużej odległości amunicją wojskową, wymierzone w głowę i/lub szyję” – mówi patolog sądowy Wim Van de Voorde, emerytowany profesor Uniwersytetu w Leuven. Według Van de Voorde, jakość zdjęć jest zbyt niska, aby wyciągnąć jakiekolwiek wnioski prawne – „co jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę niezwykle trudne warunki na miejscu zdarzenia”.
Patolog sądowy Frank van de Goot mówi: „Na zdjęciach rentgenowskich widzę głowy dzieci z utkwionymi w nich kulami. Kule musiały stracić dużo energii po drodze, ponieważ dzieci mają cieńsze czaszki niż dorośli – w przeciwnym razie kule przeszłyby na wylot. Te dzieci zostały zatem postrzelone ze znacznej odległości”.
Odkrycie to jest zgodne z relacjami naocznych świadków, którzy zeznawali przed lekarzami, że kule zostały wystrzelone głównie przez uzbrojone drony lub snajperów Sił Obronnych Izraela (IDF). Snajperzy są w stanie namierzyć konkretne osoby z dużej odległości – czasami ponad 1000 metrów. Siły Obronne Izraela odmówiły odpowiedzi na pytania dotyczące snajperów strzelających do dzieci.
Według byłego dowódcy armii holenderskiej, Marta de Kruifa, prawdopodobieństwo, że były to przypadkowe trafienia, jest praktycznie zerowe, ponieważ lekarze opisali ponad sto takich przypadków. „Trzeba po prostu wziąć pod uwagę, jak mała jest głowa w porównaniu z resztą ciała” – mówi. „Kiedy widzisz dużą liczbę ran postrzałowych klatki piersiowej i głowy, to nie są to obrażenia uboczne – to celowe strzelanie”.
Premier Izraela Netanjahu i dowództwo wojskowe konsekwentnie zaprzeczają, jakoby żołnierze celowo strzelali do palestyńskich cywilów. Jednak anonimowi żołnierze wielokrotnie przyznawali w izraelskiej gazecie „Haaretz”, że tak się rzeczywiście dzieje. Breaking the Silence, izraelska organizacja weteranów wojskowych, ujawniła również – na podstawie setek wywiadów z żołnierzami – że otrzymali rozkaz strzelania do każdego, kto wkroczy na określony teren. „Dorosły mężczyzna – zabić” – mówi kapitan w reportażu śledczym „The Perimeter” .
Premier Izraela Netanjahu i dowództwo wojskowe konsekwentnie zaprzeczają, jakoby żołnierze celowo strzelali do palestyńskich cywilów. Jednak anonimowi żołnierze wielokrotnie przyznawali coś przeciwnego w izraelskiej gazecie Haaretz.
W sierpniu BBC opublikowało wyniki śledztwa w sprawie ponad 160 dzieci zastrzelonych w Strefie Gazy. W 95 z tych przypadków kula trafiła w głowę lub klatkę piersiową. BBC rozmawiało ze świadkami w 59 przypadkach. W 57 z nich strzelaninę przypisano izraelskiemu wojsku. Tylko w dwóch przypadkach kula prawdopodobnie pochodziła z palestyńskiego ostrzału.
Większość lekarzy, z którymi rozmawiał de Volkskrant, przyznała, że żałuje, iż nie zebrali więcej dowodów z perspektywy czasu, ale w chaosie Gazy było to po prostu niemożliwe. Albo po prostu nie odważyli się spróbować. Chirurg ortopeda Mark Perlmutter (69), który przeprowadził czterdzieści misji humanitarnych, powiedział: „Chciałbym mieć tyle przytomności umysłu, żeby udokumentować więcej”.
„To mój największy żal” – dodaje amerykańska anestezjolog i lekarz intensywnej terapii Ahlia Kattan. „Ale leczyłam pacjentów. W tamtym momencie po prostu nie było to dla mnie priorytetem. Żałuję, że nikt mi wcześniej nie powiedział, że powinnam działać nie tylko jako lekarka, ale także jako dziennikarka”.
„Organizacje pozarządowe powiedziały nam wcześniej: nie dokumentujcie niczego, nie róbcie notatek, nie róbcie zdjęć” – mówi Feroze Sidhwa. „Bardzo się boją, że Izrael odmówi im wjazdu do Gazy”.
Jednak jej wspomnienia o dzieciach bywają niekiedy zadziwiająco szczegółowe.
„Podczas incydentu z wieloma ofiarami, przechadzałem się po izbie przyjęć” – wspomina Perlmutter. „Wszędzie leżały dzieci. Obróciłem je i próbowałem zobaczyć, komu jeszcze mogę pomóc. A potem zobaczyłem tych dwóch małych chłopców. Nie żyli. Obaj zostali postrzeleni – w klatkę piersiową i głowę. Mieli sześć lub siedem lat. Zbadałem ich. Poprosiłem asystenta medycznego o zrobienie zdjęć”. Zdjęcia znajdują się w posiadaniu tej gazety.
Perlmutter pamięta mężczyznę, który przyprowadził jednego z chłopców, krzyczącego. „Nie mógł zrozumieć, dlaczego uzbrojony napastnik uderzył to dziecko – a nie jego, dorosłego”. Chwilę później widzi mężczyznę, prawdopodobnie ojca dziecka, szlochającego. Mężczyzna siedzi na podłodze w szoku, gdy dziecko jest zabierane do kostnicy. Perlmutter wyjmuje iPhone’a i robi zdjęcie.
Mężczyzna opłakuje śmierć dziecka (6- lub 7-letniego), które zostało postrzelone w klatkę piersiową i głowę. Zdjęcie: Mark Perlmutter
Lekarz anestezjologii i intensywnej terapii Ahlia Kattan opowiada historię małej dziewczynki, którą przyprowadziła jej matka:
„Nie miała jeszcze nawet dwóch lat” – mówi. „Była bardzo blada i wyglądała na całkowicie zdrową, więc założyłam, że miała krwotok wewnętrzny”.
Była martwa. Ale jej matka krzyczała – rozdzierającym serce krzykiem. Latami starała się o dziecko. Zaczęliśmy więc resuscytację krążeniowo-oddechową i zaintubowałem ją. Chciałem pokazać matce, że zrobiłem wszystko, co mogłem. Często tak robimy z bardzo małymi dziećmi. Kiedy się nią opiekowałem, ktoś podał mi skan. I wtedy to zobaczyłem: kula w jej głowie. Zobaczyłem krew. Idealna kula w skroń.
„Zrobiłem zdjęcie z nóg łóżka” – mówi Kattan. „To jedno z niewielu zdjęć, które zrobiłem w Gazie. Ale byłem tak zaskoczony, że pomyślałem: inaczej nikt mi nie uwierzy”.
Zdjęcie: Ahlia Kattan
Im dłużej lekarze przebywają w Gazie, tym bardziej zdają sobie sprawę: to nie są odosobnione incydenty – to problem systemowy. Te strzały padły celowo.
Badania NYT
Feroze Sidhwa doszedł do tego samego wniosku jesienią 2024 roku. Po udziale w konferencji w USA, gdzie dowiedział się, że inny lekarz poczynił te same obserwacje, rozpoczął dochodzenie we współpracy z „The New York Times”. Poproszono 64 amerykańskich lekarzy, którzy pracowali w Strefie Gazy, o wypełnienie kwestionariusza.
Wyniki, opublikowane 9 października 2024 r., są niezwykle niepokojące. W artykule zatytułowanym „ 65 lekarzy, pielęgniarek i ratowników medycznych: Co widzieliśmy w Gazie ” 44 respondentów zgłosiło, że widziało kilkoro dzieci w wieku 12 lat lub młodszych postrzelonych w głowę lub klatkę piersiową. 25 respondentów zgłosiło, że widziało zdrowe noworodki wracające do szpitala, gdzie umierały z powodu odwodnienia, głodu lub infekcji. 52 respondentów zgłosiło, że widziało małe dzieci, które miały myśli samobójcze lub wyrażały chęć śmierci.
W tym czasie Joe Biden był jeszcze prezydentem Stanów Zjednoczonych. Lekarze wyrazili już swoje zaniepokojenie w liście otwartym, zaniepokojeni wysoką liczbą zgonów niemowląt. Jednak Biden – rozdarty między sprzecznymi poglądami w swojej Partii Demokratycznej – nie odpowiedział.
Lista pacjentów. Zdjęcie: Feroze Sidhwa
Sidhwa spodziewał się, że artykuł w „New York Timesie” to zmieni. „To niezwykle rzadkie, żeby 65 amerykańskich pracowników służby zdrowia wypowiadało się tak publicznie” – powiedział. „Ich zadaniem jest skupienie się na ratowaniu życia”. Dodał, że artykuł przeczytano miliony razy.
Publikacja nie wywołała jednak fali oburzenia, jakiej spodziewał się Sidhwa. Nie doprowadziła też do zmiany polityki. „Administracja Bidena praktycznie ją zignorowała”.
Gamifikacja wojny
Na krótką chwilę w Strefie Gazy zajaśniała nadzieja, gdy na początku 2025 roku weszło w życie dwumiesięczne zawieszenie broni. Jednak wczesnym rankiem 18 marca, około 2:30 nad ranem, nadzieja ta prysła. Zakrojone na szeroką skalę naloty Izraela zapoczątkowały zintensyfikowaną fazę kampanii destrukcji – fazę, która trwa do dziś i charakteryzuje się przede wszystkim zmasowanym atakiem na miasto Gaza.
Lekarze obserwują, jak sytuacja w szpitalach pogarsza się z dnia na dzień. Coraz częściej dochodzi do masowych ofiar – czasami kilku w ciągu jednego dnia. Wielu przybywających pacjentów nosi już blizny po poprzednich bombardowaniach. Głód poważnie osłabia zarówno pacjentów, jak i personel medyczny.
Dzieci ranne, które nie mają żadnych żyjących członków rodziny, są klasyfikowane według oficjalnej klasyfikacji medycznej: WCNSF – Ranne Dziecko, Brak Żyjącej Rodziny.
Zdjęcie: Feroze Sidhwa
Feroze Sidhwa, w trakcie swojej drugiej misji, budzi się tej nocy, słysząc otwierane z impetem drzwi sypialni. Izrael złamał zawieszenie broni falą zakrojonych na szeroką skalę nalotów. Lekarze siedzą oszołomieni i milczą w ciemności, wpatrując się w pustkę przez prawie minutę. Nasłuchują spadających bomb.
„Musimy zejść na dół” – mówi jeden z nich.
W ciągu kilku godzin przybywają setki pacjentów. Sidhwa rozpoczyna swoją zmianę na oddziale ratunkowym jeszcze tej samej nocy.
„Przez pierwsze dziesięć minut stwierdzaliśmy śmierć tylko małych dzieci” – mówi.
„A najgorsze jest to, że nie byli. Większość z nich jeszcze nie umarła. Ich serca wciąż biły. Ale my ich podnieśliśmy i przekazaliśmy członkowi rodziny. Nie mówię po arabsku, ale nauczyłem się słowa: khalas – oznacza „wystarczająco”. Musieliśmy podejmować decyzje, żeby móc leczyć innych. Oznaczało to, że trzeba ich było zabrać do innej części szpitala – żeby tam umarli”.
Zdjęcie: Feroze Sidhwa
Tej samej nocy Mark Perlmutter przebywał w szpitalu Al-Aksa i zobaczył małego chłopca leżącego na podłodze, pokrytego od stóp do głów szarym pyłem.
Leżał w kałuży krwi. Brakowało mu nogi. Próbowałam przejść obok niego. Nagle wyciągnął rękę i złapał mnie za nogawki. Nie mógł mówić, ale patrzył prosto na mnie. Widziałam, jak kałuża krwi wokół niego robi się coraz większa. Musiałam odsunąć nogę, żeby pomóc innemu dziecku.
Zaczyna płakać przez telefon. „Musiałem się z nim pogodzić” – mówi. Nie może wyrzucić chłopca z głowy.
W przypadku incydentów masowych lekarze są przytłoczeni liczbą ciężko rannych pacjentów, co utrudnia im orientację w sytuacji. Jednak w tym chaosie lekarze wielokrotnie dostrzegają dwa wzorce – wzorce, które mogą wskazywać na izraelskie zbrodnie wojenne. Znajdują dowody na użycie wysoce kontrowersyjnej broni i oznaki „gamifikacji” wojny.
Wśród wielu osób z okaleczeniami i poparzeniami lekarze zauważają pacjentów, którzy przychodzą z niewielkimi ranami, ale mimo to znajdują się w bardzo złym stanie.
Okazało się, że zostali uderzeni drobnymi odłamkami metalu w kształcie sześcianów lub cylindrów. Te odłamki są tak małe – zaledwie kilka milimetrów – że lekarze czasami nie są w stanie znaleźć nawet rany wlotowej ani wylotowej. Jednak w organizmie powodują one to, co lekarze określają jako „przerażające obrażenia”: przebicia narządów, uszkodzenia nerwów i naczyń krwionośnych. W rezultacie pacjenci doznają śmiertelnych krwotoków wewnętrznych lub muszą przejść poważne amputacje.
Zmarły chłopiec z lekkimi obrażeniami. Według lekarza, został uderzony odłamkami metalu. Zdjęcie: Mimi Syed
Według Thaera Ahmada, lekarza oddziału ratunkowego z Chicago, rany wlotowe były tak delikatne, że niektórych pacjentów początkowo odsyłano do domu. „Niektórzy wracali z brzuchami wypełnionymi krwią. Jeden z nich zmarł w oczekiwaniu na operację”.
Dziewięciu lekarzy poinformowało gazetę „De Volkskrant”, że natknęli się na drzazgi w kształcie sześcianu lub walca u pacjentów. Niektórzy udostępnili gazecie zdjęcia i filmy przedstawiające pacjentów uderzonych drzazgami.
Mark Perlmutter, wiceprezes Międzynarodowego Kolegium Chirurgów, mówi, że regularnie znajdował te fragmenty. „Operowałem co najmniej dziesięć osób, które je miały”. Twierdzi, że przemycił dwa metalowe fragmenty z Gazy w swoim bagażu. „Przekazałem je Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu”.
Według Perlmuttera drzazgi wykonane są z wolframu.
Ta dziewczyna została uderzona odłamkami metalu, prawdopodobnie z broni odłamkowej. Metal wbił się pod jej nos i przebił jej głowę. Nie przeżyła. Mark Perlmutter
Wolfram to niezwykle twardy metal, prawie dwa razy cięższy od stali. Z tego powodu może spowodować znaczne szkody, gdy zostanie rozrzucony po eksplozji. Jego użycie w gęsto zaludnionych obszarach, takich jak Strefa Gazy, jest wysoce kontrowersyjne, ponieważ ma na celu spowodowanie jak największej liczby ofiar i nie rozróżnia cywilów od żołnierzy. Amnesty International od dawna oskarża Izrael o używanie takiej broni w Strefie Gazy.
Zdjęcie: Mimi Syed
Według Sił Obronnych Izraela, twierdzenie, że Izrael używa broni powodującej obrażenia od odłamków, jest „bezczelnym kłamstwem”. „Siły Obronne Izraela nie posiadają ani nie używają takiej broni. To twierdzenie nie ma żadnego oparcia w faktach i stanowi celowe zniekształcenie rzeczywistości”.
Od początku marca Izrael całkowicie zablokował dostawy pomocy humanitarnej do Gazy. Dwa miesiące później niemal wszystkie zapasy w regionie zostały wyczerpane, a coraz więcej ludzi umiera z powodu systematycznego głodu. Krytyka międzynarodowa wobec Izraela narasta.
W odpowiedzi Izrael otworzył pod koniec maja cztery kontrowersyjne centra dystrybucji żywności w Strefie Gazy, do których Palestyńczycy muszą się udać, aby otrzymać pomoc. Od samego początku miejsca te okazały się śmiertelnie niebezpieczne. Cywile czekający w kolejce byli bez powodu strzelani.
Żołnierze przyznali się do tego nawet izraelskiej gazecie „Haaretz” : Na rozkaz dowódców strzelali do grup cywilów, którzy nie stanowili zagrożenia. „To pole bitwy” – powiedział jeden z żołnierzy. „Naszym środkiem komunikacji jest strzelanie”. Według niego cywile „wiedzą”, że mogą podejść do punktu dystrybucji żywności, gdy tylko ustanie strzelanina. Inny żołnierz powiedział, że nazywają to między sobą znaną dziecięcą zabawą o nazwie „Salted Fish”, w której dzieci próbują zbliżyć się do „łapacza”, nie dając się złapać.
Kula przebiła nogę dziecka. Nogę trzeba było amputować. Zdjęcie: Mark Perlmutter
Za każdym razem, gdy otwiera się punkt dystrybucji żywności, lekarze w szpitalach widzą dziesiątki cywilów z ranami postrzałowymi. Większość z nich to chłopcy – nastolatkowie i młodzi dorośli. Są oni przywożeni dużymi grupami naraz na wozach ciągniętych przez osły. Niektórzy wciąż niosą puste torby z żywnością.
Kilku lekarzy zaobserwowało pewien schemat w urazach. Dotknięta część ciała zmienia się codziennie, jakby była to skoordynowana czynność, podejrzewają.
Brytyjski chirurg George Rahbour donosi, że w ciągu jednego dnia widział pięciu lub sześciu pacjentów postrzelonych w obie ręce i nogi – rzekomo przez Siły Obronne Izraela, według naocznych świadków. „Czy to była zabawa?” – zastanawia się Rahbour. „Czy żołnierze bawią się w jakąś grę?”
Znany brytyjski chirurg przełyku i żołądka, Nick Maynard z Uniwersytetu Oksfordzkiego, przeżył podobne doświadczenie, gdy musiał operować cztery osoby z rzędu postrzelone w brzuch.
Maynard zaczął pytać innych lekarzy, czy zaobserwowali to samo. „Każdy lekarz, z którym rozmawiałem o tym w szpitalu Nasser, to rozpoznał” – mówi. „Pewnego dnia widzieli głównie rany postrzałowe głowy i szyi. Następnego dnia były rany klatki piersiowej. Następnego dnia były rany kończyn. Potem brzucha. A może nawet jąder. Rezydent urologii powiedział mi, że w ciągu jednego dnia czterech chłopców zostało postrzelonych w brzuch”. Z powodu chaosu panującego w Strefie Gazy, mówi Maynard, codzienne rejestrowanie tego, które części ciała zostały trafione – i jak często.
W przeszłości pojawiały się przesłanki wskazujące na to, że izraelscy snajperzy traktowali strzelanie do określonych części ciała z pewną dozą żartobliwości. W 2020 roku izraelscy snajperzy anonimowo opowiedzieli gazecie „Haaretz”, jak próbowali pobić „rekordy”, trafiając w jak najwięcej kolan w ciągu jednego dnia . Jeden z nich oddał aż 42 strzały.
Siły Obronne Izraela nie odnoszą się merytorycznie do kwestii zaobserwowanych przez lekarzy. Według wojska to Hamas „tworzy niebezpieczne warunki dla ludności cywilnej”.
Mimo to lekarze wielokrotnie przedstawiali rozbieżne wersje zdarzeń.
Na początku sierpnia amerykański lekarz pogotowia ratunkowego Adil Husain właśnie wrócił ze szpitala Nasser, przemawiając do tłumu w Teksasie. Zwrócił uwagę na brak zagranicznych dziennikarzy w Strefie Gazy. „Dlatego to my, lekarze, którzy tam byliśmy”, powiedział, „musimy dać świadectwo”. Dodał, że czuje, iż „naszym obowiązkiem jest przemawiać w imieniu mieszkańców Strefy Gazy”. W ciągu dwóch tygodni, jak dodał, był świadkiem setek zgonów na swoim oddziale ratunkowym.
Zdjęcie: Feroze Sidhwa
Opowiada historię Ahmeda, 10-letniego chłopca, który wrócił z banku żywności z pustymi torbami. „Przywieziono go na mój oddział ratunkowy z ranami postrzałowymi głowy, szyi i brzucha” – mówi Husain. W wywiadzie dla gazety „de Volkskrant” opowiada, że w ostatnich chwilach życia podał chłopcu ketaminę, aby złagodzić jego śmierć. „Trzymałem go mocno i szepnąłem mu do ucha: Przepraszam”.
Lekarze opuszczający region są niemal bez wyjątku dręczeni poczuciem winy – bo przecież mogą wyjechać, podczas gdy wszyscy inni zostają.
„Po moim pierwszym wyjeździe pozostawałem w kontakcie z kolegami w Gazie i pytałem, jak sobie radzą” – mówi Sarmad Tamimi, który wrócił z drugiego wyjazdu pod koniec lipca. „Ale nie mogę już tego robić. Bo boję się, co powiedzą”.
Twój obowiązek moralny
Jest 28 maja 2025 roku. Sidhwa przemawia przed Radą Bezpieczeństwa w siedzibie ONZ w Nowym Jorku. Zaproszenie przyszło w ostatniej chwili, co zmusiło go do odwołania wszystkich pacjentów ze szpitala w Stockton.
„Nie jestem tu jako decydent ani polityk” – mówi Feroze Sidhwa, przesuwając palcem wskazującym po tekście na papierze przed sobą. „Jestem lekarzem, który był świadkiem celowego zniszczenia systemu opieki zdrowotnej, celowych prześladowań moich kolegów i eksterminacji narodu”.
Półtora miesiąca wcześniej Sidhwa wrócił ze swojej drugiej misji w Gazie. Teraz siedzi tu, ubrany w szary garnitur i zielony krawat, i mówi o rzeczach, których nie da się opisać. Wydaje się opanowany i skupiony.
„Moimi pacjentami były sześciolatki – z odłamkami w sercach i kulami w mózgach. I kobiety w ciąży, których miednice zostały zmiażdżone, a płody rozerwane na dwoje, gdy były jeszcze w łonie matki”.
W rzeczywistości, jak później powiedział w wywiadzie dla „de Volkskrant” , jego pierwotne przemówienie było „znacznie bardziej ostre”. Jednak za radą zaufanego doradcy złagodził swoje słowa – tak, aby nie odbiegać zbytnio od dyplomatycznych konwencji.
Prawie wszyscy lekarze, z którymi rozmawiał de Volkskrant, opisali, że odczuwają tę samą potrzebę co Sidhwa. Jadą do Gazy, by pomagać – leczyć rannych, ratować życie. Ale kiedy widzą skalę zniszczeń, liczbę zabitych niewinnych cywilów i jak niewiele istnień ludzkich mogą uratować, zdają sobie sprawę, że ich zadanie nie kończy się wraz z powrotem do domu.
Z neutralnych pomocników stali się – czasem niechętnie – świadkami publicznymi. Dzięki temu mogą opowiedzieć jak największej liczbie osób to, co widzieli na własne oczy.
Przydarzyło się to Nizamowi Mamode, gdy składał zeznania przed brytyjską komisją parlamentarną jesienią 2024 roku. Podczas przesłuchania, transmitowanego na żywo, 63-letni chirurg stracił przytomność.
W połowie opisu, jak dzieci leżały na ziemi po nalocie bombowym – tylko po to, by zostać ostrzelane przez uzbrojone drony, „to działo się dzień po dniu” – Mamode milknie. Zamyka oczy. Jego warga zaczyna drżeć.
Jego milczenie łagodnie przerywa przewodnicząca komisji. „Czuję…”, mówi, „bo nie da się wyrzucić z głowy tego, co się zobaczyło”.
Mamode był członkiem Partii Pracy przez prawie trzydzieści lat. Prowadził nawet kampanię w jej imieniu w ostatnich wyborach. „Ale teraz pociąłem swoją legitymację członkowską i już nie jestem członkiem” – powiedział dziennikowi „Volkskrant” – „ponieważ wstydzę się naszego rządu Partii Pracy. Uważam, że ma on moralny obowiązek działać – i nie widać żadnych oznak, że zamierza to zrobić. Wierzę, że pewnego dnia zostanie za to surowo osądzony”.
To ciężar spoczywający na barkach niemal wszystkich lekarzy: pochodzą oni z krajów, które są tradycyjnymi sojusznikami Izraela. Krajów, które – nawet po wysłuchaniu relacji naocznych świadków – nie podjęły zdecydowanych działań, by powstrzymać Izrael. A Stany Zjednoczone nadal dostarczają broń, która w ogóle umożliwia rozlew krwi.
W szpitalach w Gazie lekarze starają się o tym nie myśleć. Ale czasami nie mogą tego uniknąć.
Kiedy Izrael przerwał zawieszenie broni falą nalotów bombowych 18 marca, korytarze Szpitala Nasera szybko zapełniły się zwłokami i rannymi. „Pamiętam pięcioletnią dziewczynkę” – mówi Feroze Sidhwa. „Miała na imię Sham. Była pierwszym dzieckiem, które udało mi się uratować tego dnia. Siedziałam obok niej na podłodze, próbując pomóc jej oddychać. Odłamek przeszedł przez jej mózg i widziałam tylko małą strużkę krwi”.
Pośród chaosu, gdy wokół niej rozbrzmiewały krzyki dzieci, Sidhwa myślała tylko o jednym: „Czy zapłaciłam za ten odłamek? Czy to był mój sąsiad? A może jego sąsiad? Do którego Amerykanina mogę wysłać maila z informacją, że znaleziono jego granat?”
O TEJ HISTORII
W ciągu ostatnich kilku miesięcy „de Volkskrant” rozmawiał szczegółowo z 17 lekarzami i pielęgniarką z zagranicy o ich doświadczeniach w Strefie Gazy. W miarę możliwości, uzupełniali swoje relacje fotografiami, zdjęciami rentgenowskimi, notatkami medycznymi i fragmentami pamiętników. Gazecie pokazano zdjęcia dziesiątek dzieci z ranami postrzałowymi głowy lub klatki piersiowej.
De Volkskrant zebrał ten wybór fotografii po starannym rozważeniu, ponieważ stanowią one istotną część niniejszego śledztwa. Wyraźnie ilustrują one wypowiedzi lekarzy na temat zaobserwowanych przez nich wzorców obrażeń. W miarę możliwości lekarze, którzy wykonali zdjęcia, konsultowali się z krewnymi. W niektórych przypadkach nie było to możliwe, ale lekarze mimo to udostępnili zdjęcia, ponieważ uznali interes publiczny za istotny: podejrzewali zbrodnie wojenne. De Volkskrant posiada znacznie więcej zdjęć, ale większość z nich jest uważana za zbyt drastyczną, aby ją opublikować.
Gazeta skontaktowała się z lekarzami, którzy wcześniej pracowali w strefach kryzysu międzynarodowego, aby mogli porównać sytuację w Strefie Gazy ze swoimi doświadczeniami. Są oni również ostatnimi naocznymi świadkami wydarzeń na świecie.
„Volkskrant” poprosił lekarzy o policzenie, ile dzieci w wieku 15 lat i młodszych widzieli z pojedynczym postrzałem głowy lub klatki piersiowej – kluczowym wskaźnikiem, że padły ofiarą ataku. Niektórzy lekarze dysponowali notatkami lub zdjęciami; inni polegali na swojej pamięci. Gazeta posłużyła się najbardziej ostrożną liczbą, wykluczając dzieci, co do których lekarze nie mieli pewności. Dzieci z ranami postrzałowymi innych części ciała nie zostały uwzględnione, ponieważ w takich przypadkach celowe zabójstwo jest mniej pewne. Dotyczy to również dwóch chłopców opisanych przez chirurga ortopedę Marka Perlmuttera, którzy zostali postrzeleni zarówno w głowę, jak i w klatkę piersiową.
Niektórzy lekarze pracowali jednocześnie w tym samym szpitalu, więc nie można całkowicie wykluczyć podwójnego liczenia. Lekarze uważają jednak, że jest to wysoce nieprawdopodobne, ponieważ zazwyczaj nie leczyli tych samych pacjentów. Liczba dzieci z ranami postrzałowymi, z którymi zetknął się lekarz, była bardzo zróżnicowana w zależności od miejsca i czasu. Na przykład, amerykański chirurg urazowy Feroze Sidhwa leczył trzynaścioro dzieci podczas swojego pierwszego zlecenia, ale żadnego podczas drugiego, które miało miejsce częściowo w czasie zawieszenia broni.
Gazeta „Volkskrant” zapytała armię izraelską (IDF) o wyniki badań lekarzy. IDF odpowiedziało, ale pytania dotyczące celowego strzelania do dzieci pozostały bez odpowiedzi.
Ile razy przeczytałeś lub usłyszałeś: „To nic osobistego. To tylko moja praca”? To jedno z najgroźniejszych zdań w historii. Mówili je poborcy podatków, żołnierze, cenzorzy i donosiciele. Dziś mówią je menedżerowie zwalniający ludzi dla wyników albo urzędnicy odsyłający człowieka z kwitkiem, bo brakuje jednego papierka. Sens zawsze jest ten sam: „Nie krytykuj mnie. Ja tylko wykonuję polecenia”.
Prawo czasem to akceptuje. Świadomość nigdy. Nie istnieje przełącznik „praca – życie prywatne”. Nie da się przez osiem godzin krzywdzić ludzi, a wieczorem wrócić do domu jako niewinna osoba.
Największe tragedie świata nie były dziełem potworów. Tworzyli je zwykli ludzie, powtarzający „Takie są procedury”, „Takie były rozkazy” czy „To jest moja praca”. Każde z tych zdań jest próbą zrzucenia odpowiedzialności na kogoś innego. Można przenieść władzę. Można przenieść polecenie. Można przenieść odpowiedzialność na papierze. Nie można przenieść skutków własnych czynów.
Europejska ucieczka: spowiedź bez naprawy
W naszej kulturze istnieje jeszcze jedna wersja tej samej ucieczki. Brzmi: „Wyspowiadałem się”.
Kościół naucza, że prawdziwa pokuta wymaga zadośćuczynienia. Ukradłeś – oddaj. Oszukałeś – napraw szkodę. Skrzywdziłeś – napraw krzywdę.
Proste? Proste. Problem polega na tym, że przez stulecia znacznie więcej mówiono o biciu się w piersi niż o zadośćuczynieniu. W praktyce wielu ludzi uwierzyło, że wystarczy wyznać winę, odmówić kilka modlitw i sprawa jest zamknięta. Naprawa szkody zniknęła. Został rytuał.
Co ciekawe, sama instytucja Kościoła często stosowała wobec siebie dokładnie tę samą zasadę. Gdy wybuchają skandale, słyszymy: „Przepraszamy”, „Wyrażamy ubolewanie”, „Popełniono błędy”.
A gdzie zadośćuczynienie? Gdzie naprawa szkód wyrządzonych przez stulecia prześladowań, przymusowej chrystianizacji, inkwizycji czy niszczenia rodzimych kultur? [tu już dał głos” propagandzie. md]
Przeprosiny są. Czy naprawa szkód się pojawiła?
Powstaje więc wygodny podział: wierny ma naprawiać krzywdy, instytucja ma zwołać konferencję prasową. Przeprosiny nie są zadośćuczynieniem.
Irytacja jako mechanizm obronny
Ten sam mechanizm działa w codziennym życiu. Ktoś mówi: „Przepraszam”, „Wybacz”, „I’m sorry”. I często jest zdziwiony albo nawet oburzony, gdy słyszy, że to dopiero początek. Jakby samo słowo miało usunąć skutki wcześniejszych działań.
Przeprosiny są ważne. Ale nie naprawiają szkody. Nie odbudowują zaufania. Nie cofają tego, co się wydarzyło. Prawdziwa odpowiedzialność zaczyna się od pytania: „Co mogę zrobić, żeby to naprawić?”.
Rachunek, którego nie da się unieważnić
Świadomości nie interesują umowy, stanowiska, sutanny, pieczątki ani rozgrzeszenia. Interesuje ją tylko jedno: co zrobiłeś drugiemu człowiekowi.
Możesz powtarzać: „To była moja praca”, „Takie były rozkazy”, „Wyspowiadałem się”, „Przeprosiłem”. Ale jeśli nie naprawiłeś krzywdy, rachunek pozostaje otwarty.
Żaden autorytet, żadna instytucja i żaden przełożony nie mogą go unieważnić.
Jedno pytanie
Najważniejsze pytanie nie brzmi: „Czy miałem do tego prawo?”, lecz: „Czy chcę być człowiekiem, który robi takie rzeczy?”. To właśnie tego pytania najczęściej unikamy. Bo łatwiej powiedzieć: „Taki mam zawód”, „Tego ode mnie wymagano”, „Odmówiłem Zdrowaśkę”, niż spojrzeć w lustro i przyznać, że każda decyzja współtworzy nas samych.
Prawo może cię uniewinnić. Kościół może cię rozgrzeszyć. Szef może cię pochwalić. Ale konsekwencje i tak pozostaną twoje.
Umowa o pracę nie jest umową na wynajem sumienia. Spowiedź nie jest kasownikiem skutków. W polu świadomego istnienia nie ma ucieczki. Są tylko konsekwencje. I wcześniej czy później każdy spotyka własne.
Autorstwo: Zbigniew Jacniacki Źródło: WolneMedia.net
O zbrodniach dokonanych na Polakach przez Ukraińców z OUN-UPA i ludności ukraińskiej w południowo-wschodnich obszarach II Rzeczypospolitej w latach 1940-1945 ukazało się sporo publikacji o różnym stopniu ogólności i uszczegółowienia.
Część z nich była i jest nadal wydawana na Zachodzie Europy np. w Niemczech oraz w Kanadzie czy USA, w których eksponuje się i gloryfikuje zbrodnie ukraińskie i ich herosów popełnione na ludności polskiej. W pracach zaś wydawanych w Polsce dotyczących eksterminacji Polaków ich autorzy ujawniają nowe fakty o przebiegu zbrodni lub przypominają w formie opisu, lub sumarycznych zestawień o skali ludobójstwa w poszczególnych miejscowościach i wsiach, w których mieszkali Polacy.
Każda nowa publikacja cieszy, ale i skłania do krytycznej refleksji, co należy jeszcze ujawnić w kontekście krytyki źródła i dlaczego tak wolno bada się tę problematykę. Można w dobrej wierze (ale i złej) opisywać w publikacjach naukowych, popularnonaukowych czy reportażach historycznych różne wydarzenia historyczne, ale pod warunkiem dochowania rzetelności naukowej i merytorycznej. Jeśli zatem autor/badacz odwołujący się do źródeł faktograficznych przytacza lub cytuje dane, to zapewne w konkretnym celu i powinien mieć świadomość, że mogą one mieć znaczenie dygresyjne, polemiczne lub być komentarzem do opisywanych wydarzeń.
W 2025 r. ukazała się książka Moniki DrobińskiejMy dzieci Wołynia. Historie małych ocaleńców. Autorka we wstępie słusznie przyjęła, że stosunki narodowościowe oraz tradycja, religia i język mogą być pomocne w wyjaśnieniu uprzedzeń/nienawiści Ukraińców wobec Polaków na Ukrainie w czasie II wojny św., które przybrały skrajną postać zbrodni określanej jako okrutnej i w sali masowej porównywalnej ze zbrodniami niemieckimi.
Trzeba jednak ostrożnie odnieść się do informacji autorki, że w 1918 r. w granicach odrodzonego państwa polskiego znalazło się 5 mln Ukraińców, którzy stanowili „16% społeczeństwa a w niektórych regionach jego większość” i jedynie w Wołyniu gdzie na 2 milionów mieszkańców w 1931 r. aż 64 % było narodowości ukraińskiej (s. 7).
W spisie statystycznym z 1921 r. odnotowano liczbę Ukraińców na ok. 3,900 tys. ale powołując się na kryterium zarówno polskiego jak i ukraińskiego piśmiennictwa dane te nie odpowiadają ówczesnej rzeczywistości. Według ustaleń polskich badaczy liczba Ukraińców w roku 1930 wynosiła ok. 5 mln a ukraińskich aż 8 milionów, ale i do tych danych należy odnieść się krytycznie [1].
Trudno jest ustalić kryterium statystyczne i ujęcie metodologiczne, które pozwoliłoby wyodrębnić np. Ukraińców od Białorusinów, gdyż przedstawiciele obu narodów należeli do cerkwi prawosławnej. Jak zauważył prof. Jerzy Tomaszewski, na południowym wschodzie II RP w rejonach górskich mieszkali wówczas Huculi, a dalej na zachód znajdowały się wsie zamieszkałe przez Bojków i Łemków, które ciągnęły się aż pod Szczawnicę. Wspomniane grupy regionalne posługiwały się dialektami języka ukraińskiego. Władze polskie podtrzymywały wszelkie przejawy odrębności [2]. Zarówno w 1921 jak i 1931 r. liczne błędy i fałszerstwa zniekształcały dane statystyczne o strukturze narodowościowej
Działacze ukraińscy dowodzili, że regionalne mniejszości ukraińskie na tych terenach tworzyły jakoby jednolitą narodowościowo społeczność ukraińską. Polskie władze administracyjne kwestionowały ustalenia ukraińskie i dowodziły, że wspomnianych grup ludności nie można zaliczyć do Ukraińców, zważywszy na ich odrębności językowe i kulturowe, gdyż pomimo bliskości: wiary, religii i obyczajów z resztą ludności ukraińskiej nie zawsze rozwinęła się tam ukraińska świadomość narodowa [3].
Dramatyczne wspomnienia/relacje w książce Drobińskiej opowiedziane przez pięcioro ocalonych z rzezi wołyńskiej zawierają reminiscencje historyczne przeplatane bieżącymi wydarzeniami. Dla Genowefy Ziółkowskiej, która w 1943 r. miał zaledwie jedenaście lat, zamordowanie jej najbliższych 17 czerwca było początkiem gehenny. Ocalała z rzezi, choć oprawcy zadali jej osiemnaście ciosów siekierą i nożami. Przeżyła, gdyż uratował ją starszy od niej o dwa lata kuzyn Franek, którego matka była z pochodzenia Ukrainką.
Inna mała ocalona Ewa Górna wspomina: „Pamiętam jak na początku lipca 1943 r. ukraiński policjant Stukała, (syn popa) zabił swoją żonę i dwóch synów: 12 letniego Stanisława i 10 letniego Tadeusza” (s. 96). Ukraińcy (synowie popów) gorliwie i z okrucieństwem zabijali swoje żony Polki i dzieci, a przytoczony przez E. Górną przykład nie był akcydentalny. Trudno uogólniać, ale warto przypomnieć, że synem popa był też ideolog ukraińskiego nacjonalizmu Dymitr Dońcow. Takich przykładów można podać więcej.
Nieco inny walor poznawczy zawiera relacja Zdzisława Żurowskiego z Janowej Doliny, który jesienią 1942 r. obserwował pierwsze wystąpienia ukraińskich nacjonalistów, Przemieszczali się oni ulicami z transparentami: „Smert` lacham, żydam i moskowśkij komuni. Khan żywie samostijna Ukraina” (s. 68)
Ukraińcy zapowiedzieli: „My wam zdiełaju krwowuj piątek” i zaatakowali Janową Dolinę w Święta Wielkanocne z czwartku na piątek 1943 r. Na jedno polskie zabudowanie przypadło 10 mordujących Ukraińców. W zbrodni uczestniczyły również kobiety i dzieci, które przed pogromem rozlewały wokół polskich domów łatwopalne substancje (s. 69-70). Gdy Polacy zaczęli wybiegać z płonących domów, „wtedy Ukraińcy zaatakowali bezbronnych: siekierami, toporami i widłami, a ich ciała wrzucali do płonących domów. Do tych, którym udało się uciec strzelali, innych wieszali lub nabijali na pale” (s. 70).
Schemat mordowania bezbronnych był podobny do innych w wielu miejscowościach na Wołyniu. Los ocalonych z pożogi był identyczny jak innych Polaków, którzy w poszukiwaniu nowych miejsc osiedlania zdani byli na przypadek lub decydowali się na wyjazd w inne regiony ich zdaniem bezpieczne.
Równie dramatyczne były losy ocalonych z zagłady Jana Wiernika i Józefy Marciniak. Ojciec Jana Wiernika nie mógł zrozumieć, dlaczego „uciekaliśmy przed tymi, z którymi od dziesiątki lat żyliśmy w sąsiedzkiej zgodzie: wspólnie obchodziliśmy święta wielkanocne i prawosławne”. Jak tacy, którym pomagaliśmy od lat nie żałując im „zboża, ziemniaków czy siana dla bydła” przemienili się w bestie? (s. 120).
Bestialstwo i sadyzm Ukraińców obserwowano permanentnie, a odrąbywanie głów ludzkich, przerzynanie człowieka na wpół piłą do drzewa, zadawanie razów siekierą, kosą, nożem, wydłubywanie oczu, zdejmowanie skóry, zbiorowe gwałty na Polkach to częste formy okrucieństwa, ale nie jedyne. Obserwujące mordy Polaków „ukraińskie baby i dzieci tylko rechotały” (s. 123).
Prof. Ryszard Szawłowski określił sprawców okrutnych mordów specyficznym terminem genocidium atrox – genotyp okrutny, dziki, straszny. Psychiatria i psychologia kliniczna określa takie osoby jako psychopatów i socjopatów niezdolnych do empatii oraz okazania wyższych uczuć, współczucia i litości wobec bliźnich i czerpiących przyjemność z zabijania i zadawania bólu swoim ofiarom.
Wśród Polaków narastało zdumienie. Zadawali sobie pytania: „Dlaczego Bóg nie ukarze tych zwyrodnialców. Co im zrobiliśmy? Tak to tę samoistną Ukrainę chcą budować na naszych trupach?” (s. 123).
Ze wspomnień ocalanych przewija się gorzka prawda. Obecnie Ukraina niszczy systematycznie polskie ślady przeszłości i nie zezwala na ekshumacje w miejscach, w których można jeszcze odnaleźć szczątki ludzkie. Smutna jest konstatacja autorki, że świadomość ludobójstwa na Wołyniu posiada 81% polskiego społeczeństwa, a na Ukrainie zaledwie 1% obywateli.
W podręcznikach szkolnych na Ukrainie od lat jest eksponowana kłamliwa teza o braku symetrii działań podziemia polskiego i ukraińskiego i wzajemnych jakoby zbrodniach i napadach. Przypisywanie Polakom zbrodniczych instynktów to nie jedyne kłamstwa strony ukraińskiej. Nie rozumieją oni, że ocalonym i ich rodzinom „nie chodzi o zemstę, ale o prawdę i godne pochówki” pomordowanych bestialsko Polaków: kobiet, dzieci i mężczyzn.
Zapewne wiedza o gehennie Polaków podczas wojny na Wołyniu byłaby zapewne większa wśród Ukraińców, gdyby wizerunek II RP we współczesnych ukraińskich podręcznikach i zbrodniach popełnionych na Polakach był rzetelny i oparty na obiektywnej faktografii a nie kłamstwie i stereotypach [4]. Czy zatem Ukraińcy są w stanie porzucić uprzedzenia i kłamliwą narrację historyczną i rzetelnie i obiektywnie badać ten okres a nie gloryfikować zbrodniarzy OUN/UPA odpowiedzialnych za zbrodnie i budować im pomniki i muzea?
Publikacja Moniki Odrobińskiej jest zatem ważna i potrzebna i powinna być lekturą obowiązkową w polskiej szkole średniej a niewykluczone, że i ukraińskiej, gdyż oprócz Dekalogu jest jeszcze jedno przykazanie: nie zapominaj. Niestety wiele osób (polityków, dziennikarzy, pracowników oświaty) woli o zbrodniczej przeszłości ukraińskiej zapomnieć i kieruje się doraźną polityką. Warto przypomnieć, iż właściwe poznanie przeszłości polega nie tylko na przypominaniu faktów (nawet niewygodnych), ale też na organizowanie ich w pewne wewnętrzne powiązanie akcydensów w obiektywną całość.
Prof. Jan Ryszard Sielezin
Monika Odrobińska, „My dzieci Wołynia. Historie małych ocaleńców”, Łódź 2025, s. 183.
Na zdjęciu: dzieci polskie na Wołyniu przed wojną (NAC)
[1] L. Wasilewski, „W sprawie stosunków narodowościowych na Kresach Wschodnich”, „Stosunki Narodowościowe” z 1927 r., s. 504; por. też M. Falski, Wyniki spisu dzieci z czerwca 1926 roku w zestawieniu do potrzeb szkolnictwa powszechnego, Warszawa 1928 r., s. 43.
[2] J. Tomaszewski, „Stosunki narodowościowe w Drugiej Rzeczypospolitej” (w:) „Polska niepodległa 1918-1939”, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź, 1984, s. 144-145.
[3] Zob. E. Kopeć, „Południowo-Wschodnie kresy Rzeczypospolitej 1918-1939, Społeczne warunki integracji”, Katowice 1981.
[4] O. Niepryćkyj T. Mielniczuk, „Wizerunek Polski (II RP, PRL i III RP), we współczesnych ukraińskich podręcznikach historii”, „Krakowski Pismo Kresowe” R. 14 (2022), s. 179-199.
