W sobotę 10 października 2026 roku prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump ostro skrytykował prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego, twierdząc, że wielokrotnie miał on szansę zakończyć wojnę z Rosją, lecz z tych okazji nie skorzystał. Wypowiedź padła przed Białym Domem podczas rozmowy z dziennikarzami, dzień po ogłoszeniu przez Trumpa porozumienia z rosyjskim prezydentem Władimirem Putinem w sprawie dostaw rosyjskiego oleju napędowego na rynki światowe.
Trump stwierdził: „Sugeruję, żeby znaleźli nowego przywódcę, który będzie w stanie zawrzeć porozumienie, ponieważ mógł zawrzeć wiele umów, a z jakiegoś powodu nigdy tego nie robi”. Dodał, że nadszedł czas, aby Ukraina wybrała nowego prezydenta. Amerykański lider argumentował, że pod rządami Zełenskiego Ukraina straciła 30 procent terytorium, a liczba ofiar i osób przemieszczonych sięgała według niego ponad miliona osób po obu stronach oraz łącznie ponad dwóch milionów zabitych. Podkreślił, że wojna nigdy nie powinna była się rozpocząć i że gdyby sprawował urząd prezydenta w 2022 roku, konflikt nie wybuchłby z powodu niekompetencji.
Trump mocno skrytykował ukraińskie ataki na rosyjskie rafinerie. Powiedział, że ostrzegał Kijów: „Możecie robić z Rosją, co chcecie. Nie atakujcie tych rafinerii, bo to problem dla całego świata”. Dodał: „On lepiej niech, do cholery, przestanie”. Amerykański prezydent obarczył Zełenskiego odpowiedzialnością za wysokie ceny oleju napędowego w USA, pomijając lub bagatelizując wpływ trwającej wojny z Iranem na globalne rynki energetyczne. Według danych AAA średnia cena diesla w USA wynosiła w tym okresie około 6,28 dolara za galon.
Porozumienie z Putinem, ogłoszone w piątek 9 października, przewiduje natychmiastowe dostawy ponad 300 tysięcy ton rosyjskiego oleju napędowego na rynek amerykański i światowy, kolejne 500 tysięcy ton w listopadzie oraz milion ton bezpośrednio po tym terminie. Dodatkowo, w zależności od stanu rosyjskich rafinerii uszkodzonych przez ukraińskie ataki, może dojść do dostawy kolejnych trzech milionów ton. Łącznie mowa o około 4,8 miliona ton. Departament Skarbu USA wydał tymczasową licencję zawieszającą sankcje na rosyjski diesel do 7 kwietnia 2027 roku, choć inne restrykcje wobec rosyjskich aktywów pozostają w mocy.
Trump podkreślał, że dzięki tej umowie oraz amerykańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz ceny paliw spadną bardzo szybko. Putin potwierdził gotowość Rosji do dostaw ropy i produktów naftowych. Umowa stanowi odejście od polityki presji na Moskwę i jest postrzegana jako próba obniżenia cen przed listopadowymi wyborami śródokresowymi w USA, gdy koszty energii pozostają wrażliwym tematem dla wyborców, w tym rolników i kierowców ciężarówek.
Zełenski nazwał porozumienie prezentem dla Putina i inwestycją w wojnę, którą trzeba zakończyć, a nie przedłużać. Wskazywał, że Rosja odpłaci się dalszym terrorem – w dniu wypowiedzi Trumpa rosyjskie ataki zabiły co najmniej 20 osób w regionie zaporoskim. Ukraińska delegacja skróciła wizytę w USA. Minister spraw zagranicznych Andrij Sybiha bronił Zełenskiego, stwierdzając, że ma on poparcie ukraińskiego narodu, który ma prawo sam decydować o swoim przywódcy.
Image
Niezależne szacunki wskazują, że Rosja kontroluje około 20 procent terytorium Ukrainy, a nie 30 procent, jak podał Trump. Dane o ofiarach są trudne do zweryfikowania i często zawyżane przez obie strony; brytyjskie źródła wojskowe mówiły o około pół miliona zabitych rosyjskich żołnierzy, bez precyzyjnych danych dla Ukrainy. Front pozostaje w dużej mierze w impasie od pełnoskalowej inwazji Rosji w lutym 2022 roku, a obie strony prowadzą intensywną wojnę powietrzną – Ukraina atakuje rosyjską infrastrukturę energetyczną, by ograniczyć wpływy finansujące armię, a Rosja odpowiada atakami na ukraińskie miasta i energetykę.
Rosyjscy oficjele, w tym specjalny wysłannik Kiriłł Dmitrijew, pozytywnie przyjęli słowa Trumpa, twierdząc, że dołącza on do osób uważających, że Ukraina potrzebuje przywództwa skupionego na pokoju. Europejscy sojusznicy Kijowa wyrazili zaniepokojenie umową na diesel i potwierdzili przywiązanie do sankcji. W tle pozostają wcześniejsze próby dyplomacji, w tym spotkania wysłanników Trumpa z ukraińskimi przedstawicielami oraz wcześniejsze napięcia między Waszyngtonem a Kijowem.
Wypowiedzi Trumpa podkreślają jego priorytet, jakim jest obniżenie kosztów energii dla Amerykanów kosztem dalszej izolacji Rosji. Dla Ukrainy, która od ponad czterech lat broni się przed inwazją, oznacza to sygnał o zmianie amerykańskiego podejścia i rosnącej presji na ustępstwa. Podważa to narrację o jednolitym wsparciu Zachodu i rodzi pytania o przyszłość pomocy wojskowej oraz możliwości zakończenia konfliktu na warunkach akceptowalnych dla Kijowa. Sytuacja energetyczna, z cenami ropy Brent powyżej 100 dolarów za baryłkę, pozostaje powiązana zarówno z wojną ukraińską, jak i szerszymi napięciami na Bliskim Wschodzie, co komplikuje kalkulacje polityczne w Waszyngtonie przed wyborami.
Z naparstkiem przeciw powodzi: Umowa Trumpa w sprawie rosyjskiego oleju napędowego – dlaczego ogłoszone ilości nie mają większego znaczenia w obliczu globalnego niedoboru destylatów.
W piątek wieczorem Donald Trump ogłosił, po rozmowie telefonicznej z Władimirem Putinem, że Rosja będzie dostarczać olej napędowy do Stanów Zjednoczonych i na rynki globalne. Departament Skarbu USA wydał następnie tymczasowe, ogólne zezwolenie na zniesienie sankcji na rosyjski olej napędowy do kwietnia 2027 roku. Prezydent obiecał, że ceny oleju napędowego spadną „do rekordowego poziomu” i „szybko”. Biorąc pod uwagę, że wybory parlamentarne są już za trzy tygodnie, a cena oleju napędowego wynosi 6,23 dolara za galon – w porównaniu z około 3,67 dolara rok temu i tylko nieznacznie poniżej rekordowego poziomu 6,52 dolara osiągniętego 22 września – rozumiem polityczny urok tej umowy. Ale kiedy porównam te liczby ze skalą niedoborów, ta umowa sprowadza się do niewiele więcej niż statystycznej różnicy w zaokrągleniu.
Co zostało ogłoszone
Według oświadczenia samego Trumpa, Rosja dostarczy ponad 300 000 ton oleju napędowego „natychmiast”, 500 000 ton w listopadzie, milion ton „natychmiast potem” i kolejne trzy miliony ton „w krótkim czasie”. Przy założeniu przelicznika około 7,45 baryłki na tonę, daje to następujące wyniki:
Transza
Beczka (w przybliżeniu)
notatka
300 000 ton „natychmiast”
2,2 miliona
Mniej niż dzienne zużycie oleju napędowego w USA
500 000 ton w listopadzie
3,7 miliona
Data dostawy nie jest znana; Biały Dom nie podał, kiedy nastąpi dostawa.
1 000 000 ton „potem”
7,5 miliona
Nie podano daty.
3 000 000 ton później
22,4 miliona
Z zastrzeżeniem warunków i bez terminu
Łącznie ogłoszono
35,8 miliona
Rozłożone na nieokreśloną liczbę miesięcy
Przeliczenie jest przybliżone; Forbes zastosował podobny współczynnik i wyliczył około 35,5 miliona baryłek. Strona rosyjska potwierdziła jedynie ogólną „gotowość Kremla do realizacji dostaw”; dane ilościowe pochodzą z wpisu Trumpa.
Zakres luki
Karl W. Miller, na którego ocenie globalnego kryzysu energetycznego się opieram, szacuje obecny światowy deficyt średnich destylatów (oleju napędowego, oleju napędowego i paliwa lotniczego) na co najmniej trzy miliony baryłek dziennie. Luka ta jest spowodowana zniszczonymi i uszkodzonymi rafineriami w Zatoce Perskiej, przerwami w dostawach ropy naftowej do rafinerii za granicą, uszkodzeniami instalacji zaopatrzeniowych oraz zablokowanym eksportem produktów naftowych.
W tym tempie świat musi znaleźć 90 milionów baryłek miesięcznie, 270 milionów baryłek co 90 dni i prawie 1,1 miliarda baryłek rocznie – albo poprzez dodatkową produkcję w innych miejscach, redukcję zapasów, albo całkowitą rezygnację z produkcji. Miller szacuje, że odbudowa uszkodzonego kompleksu rafineryjnego w Zatoce Perskiej zajmie około pięciu lat.
Oto jak wypada umowa rosyjska:
Kluczowa postać
Umowa rosyjska (35,8 mln baryłek)
Dni, w których pokrywany jest minimalny deficyt Millera wynoszący 3 miliony baryłek dziennie
Około 12 dni
Udział w 90-dniowym deficycie (270 mln baryłek)
Około 13% i tylko jeśli każda transza zostanie doręczona w ciągu 90 dni.
Udział w rocznym deficycie (1,095 mld baryłek)
Około 3%
Kwota dzienna rozłożona na sześć miesięcy
Około 0,2 miliona baryłek dziennie, czyli 6,6% deficytu wynoszącego 3 miliony baryłek dziennie.
Tylko ściśle określone, terminowe transze (1,8 mln ton, ok. 13,4 mln baryłek)
Około 4,5 dnia deficytu; 5% 90-dniowego zapotrzebowania
Dni zapotrzebowania na olej napędowy w USA (3,77 mln baryłek dziennie)
Około 9,5 dnia
Dni bieżącego eksportu destylatów z USA (1,56 mln baryłek dziennie)
Około 23 dni
Dane dla USA to średnie czterotygodniowe do 2 października 2026 roku, jak podaje Miller. Deficyt w wysokości trzech milionów baryłek dziennie to minimalna ocena Millera; jego obliczenia zakładają, że będzie się on utrzymywał.
Mówiąc prościej: cały pakiet, zakładając, że każda tona rzeczywiście dotrze, pokryje mniej niż dwa tygodnie globalnego deficytu. Pierwsze 300 000 ton wystarczy tylko na około 18 godzin.
Dlaczego nawet te baryłki nie odzwierciedlają w pełni dodatkowych wolumenów dostaw
Podane w nagłówkach kwoty wyolbrzymiają rzeczywistą ulgę z kilku powodów.
Sama Rosja może cierpieć z powodu niedoboru. Moskwa zakazała eksportu oleju napędowego w lipcu i przedłużyła zakaz do końca października. Międzynarodowa Agencja Energetyczna (IEA) twierdzi, że rosyjska produkcja oleju napędowego spadła o około 30%, a rosyjskie rafinerie wielokrotnie doświadczały przerw w pracy. Jeśli to prawda, każda baryłka eksportowana przez Rosję to baryłka, której brakuje w rolnictwie, wojsku i transporcie. Rosyjskie źródła zaprzeczają jednak twierdzeniom IEA.
– Przekierowanie to nie produkcja. Miller zwraca na to uwagę w kontekście amerykańskiego eksportu i odnosi się to również do eksportu rosyjskiego: przekierowanie istniejącego paliwa od jednego nabywcy do drugiego jedynie przesuwa niedobór, a nie go zmniejsza. Przed wojną Rosja była drugim co do wielkości eksporterem oleju napędowego na świecie. Jej tradycyjni odbiorcy, tacy jak Turcja, Brazylia i niektóre kraje afrykańskie, będą konkurować o te same ograniczone ilości. W związku z tym część tego, co jest sprzedawane na podstawie amerykańskiego zezwolenia, będzie wypierać inne strumienie dostaw, zamiast zwiększać ogólną podaż.
– Chodzi wyłącznie o olej napędowy. Deficyt Millera obejmuje również paliwo lotnicze i naftę. Nic w tej umowie nie dotyczy sektora lotniczego.
Stany Zjednoczone nie potrzebują importu tak pilnie, jak reszta świata. Stany Zjednoczone produkują już około 5,2 miliona baryłek destylatów dziennie i eksportują około 1,56 miliona baryłek. Ceny amerykańskie są wysokie, ponieważ są one ustalane na globalnym rynku, na którym występują niedobory, a nie dlatego, że amerykańskim rafineriom brakuje produktów. Kilka rosyjskich dostaw na ten rynek nie zmieni ceny krańcowej, która jest determinowana przez deficyt wynoszący trzy miliony baryłek dziennie.
Harmonogram i logistyka są niejasne. Biały Dom nie ujawnił, kto zapłaci za paliwo ani kiedy ma ono dotrzeć, a tylko dwie pierwsze transze mają przybliżone daty dostawy. Jak to ujął Miller: paliwo pochodzące z innego regionu przyniesie ulgę dopiero po dotarciu do sieci odbiorców.
Co rynek o tym powiedział
Kontrakty terminowe na olej napędowy spadły po ogłoszeniu, co interpretuję jako reakcję na nagłówek, a nie zmianę fundamentalnych warunków rynkowych. Pewien europejski dyplomata powiedział dziennikarzom, że „jest bardzo mało prawdopodobne, aby umowa miała jakikolwiek realny wpływ na ceny”.
Nawet ukraiński komisarz ds. sankcji Władysław Własiuk, który z innych powodów ma interes w sprzeciwieniu się umowie, wskazał na proste obliczenie: Stany Zjednoczone zużywają około 3,5 miliona ton oleju napędowego tygodniowo, więc 300 000 ton to nic nieznacząca ilość.
Prawdziwy zwycięzca: Moskwa
Choć umowa może niewiele pomóc w złagodzeniu niedoboru oleju napędowego, to jednak przyniesie Rosji jeszcze większe korzyści. Ilości, które mogą wydawać się nieznaczne, biorąc pod uwagę deficyt wynoszący trzy miliony baryłek dziennie, wcale nie są nieistotne finansowo, ponieważ olej napędowy stał się jednym z najcenniejszych surowców na świecie.
Amerykańskie kontrakty terminowe na olej napędowy zamknęły się we wrześniu na poziomie około 4,80 USD za galon, czyli około 200 USD za baryłkę. Na podstawie przykładowego przedziału cenowego Millera dla dostaw zastępczych wynoszącego od 150 do 200 USD za baryłkę, wyłaniają się następujące liczby:
Tłum
Po 150 dolarów za baryłkę
Po 200 dolarów za baryłkę
Mocno zaangażowane transze (ok. 13,4 mln baryłek)
2,0 miliardy dolarów
2,7 miliarda dolarów
Całkowity ogłoszony pakiet (ok. 35,8 mln baryłek)
5,4 miliarda dolarów
7,2 miliarda dolarów
To moje szacunki. Rzeczywiste ceny zależą od rabatów, kosztów transportu i warunków dostawy. Dochód początkowo trafia do rosyjskich firm, a następnie do państwa w postaci podatków.
Pieniądze te docierają do Moskwy w momencie, gdy ich potrzebuje. Budżet Rosji opierał się na cenie ropy Urals wynoszącej 59 dolarów. Na początku 2026 roku Urals był sprzedawany po około 45–55 dolarów z powodu wysokich rabatów nałożonych przez sankcje. Bloomberg donosił, że wynikający z tego niedobór dochodów z ropy naftowej i gazu zwiększy deficyt budżetowy do prawie 2,2 biliona rubli, czyli około 29 miliardów dolarów.
Według moich obliczeń, sam kompletny pakiet dotyczący silników Diesla pokryłby jedną piątą do jednej czwartej tej luki.
Złagodzenie sankcji jest warte więcej niż ogłoszony tonaż. Ogólne zezwolenie wydane przez Departament Skarbu USA nie ogranicza się do paliwa przeznaczonego dla Stanów Zjednoczonych. Zezwala ono na sprzedaż rosyjskiego oleju napędowego na rynku globalnym, a każdy ładunek przewożony w okresie obowiązywania zezwolenia pozostanie zwolniony z amerykańskich sankcji do kwietnia 2027 roku.
To znaczy:
Korzyści odnosi każda baryłka ropy nadająca się do eksportu, nie tylko ogłoszone transze. Gdy Rosja zniesie własny zakaz eksportu, cały jej olej napędowy będzie mógł być sprzedawany otwarcie przez sześć miesięcy, a nie tylko ilości wymienione we wpisie Trumpa. Gdyby Rosja eksportowała w tym okresie zaledwie 0,5 miliona baryłek dziennie – liczbę tę posługuję się wyłącznie dla celów ilustracyjnych – zarobiłaby około 14 do 18 miliardów dolarów przy tych samych cenach.
– Mniejsze upusty cenowe. Objęta sankcjami rosyjska ropa naftowa była sprzedawana w lutym z dyskontem wynoszącym około 26,50 dolara za baryłkę w porównaniu z Brent. Diesel, który jest legalnie sprzedawany zwykłym nabywcom z konwencjonalnym ubezpieczeniem i transportem, nie musi być tak mocno przeceniany. Każdy dolar obniżony o jeden dolar oznacza dodatkowy dolar dla Moskwy.
Pęknięcie w murze sankcji. To pierwsze pozwolenie na emisję spalin z silników Diesla z okresem ważności przekraczającym standardowe 30 dni od początku wojny. Stało się to zaledwie kilka tygodni po tym, jak Trump podpisał ustawę nakładającą cła sięgające 100% na największych rosyjskich odbiorców ropy i gazu. Moskwa i jej klienci wyciągną oczywisty wniosek: sankcje USA podlegają negocjacjom, a egzekwowanie nowego prawa stoi teraz pod znakiem zapytania.
Moja ocena
Ta umowa dotyczy polityki, a nie dostaw. Daje ona Białemu Domowi publiczną argumentację przed wyborami parlamentarnymi i przynosi Moskwie miliardy dolarów w walutach obcych, a także sześciomiesięczne zawieszenie sankcji, o które Rosja zabiegała od początku wojny. Ale praktycznie nic nie robi, aby rozwiązać globalny niedobór oleju napędowego.
W najlepszym wypadku pozwoli to na zrekompensowanie dwutygodniowego deficytu, który według szacunków Millera będzie się utrzymywał przez lata, dopóki nie zostaną odbudowane zakłady w Zatoce Perskiej.
Niższe ceny na stacjach benzynowych, o ile w ogóle nastąpią, będą wynikiem wymuszonego spadku popytu, redukcji zapasów lub ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz, a nie 35 milionów baryłek rosyjskiego oleju napędowego, które stopniowo pojawią się zimą.
Wyższe koszty mają charakter strategiczny. Złagodzenie sankcji w przypadku tak niewielkiej ilości zapewnia Rosji finansowe wsparcie dla budżetu wojennego, pozbawia ją wpływu na Moskwę i napina relacje z Kijowem i Brukselą – co jest korzyścią, która przy luce w dostawach wynoszącej trzy miliony baryłek dziennie jest praktycznie nieistotna.
Kilka dni temu asystent sekretarza wojny ds. kontaktów z opinią publiczną Sean Parnell ogłosił, że Departament Wojny Pete’a Hegsetha tworzy Dowództwo Wojny Autonomicznej, w istocie nowe „dowództwo bojowe” dla sił dronów:
Będzie to nowe, 4-gwiazdkowe dowództwo bojowe – z uprawnieniami na poziomie służby wojskowej – stworzone z myślą o skalowaniu autonomicznych i robotycznych możliwości w ramach Połączonych Sił w najszybszej zmianie czasu pokoju w historii nowoczesnej armii.
Hegseth nazywa nowe dowództwo Dowództwem Wojny Autonomicznej, w skrócie AUTOWARCOM.
Nie byłoby to amerykańskie, gdyby nie miało chwytliwego, korporacyjnego brzmienia.
Dla tych, którzy nie rozumieją znaczenia słowa „SI” w powyższym filmie, przypomnijmy, że w zeszłym tygodniu Trump oficjalnie zmienił nazwę Sztucznej Inteligencji na Superinteligencję, podpisując dekret Białego Domu, w którym błędnie zapisano nazwę jego własnego kraju jako „Stany Zjednoczone”:
I tak, post nadal jest dostępny na oficjalnym koncie:
Jest rzeczą oczywistą, że dokument podpisała częściowo zagraniczna techno-kabala, która obecnie w istocie rządzi krajem – dla niej nie ma już znaczenia, jak nazywa się ten kraj, jest on niczym więcej niż cyfrowym pastwiskiem dla ich maszyny do pozyskiwania kapitału.
Przypomnijmy, że w ciągu ostatnich dwóch lat lwią część zysków na giełdzie stanowiło zaledwie kilka czołowych firm technologicznych, a około siedem największych odpowiada za niemal połowę obecnej wyceny indeksu S&P 500.
Niepokojące jest to, jak wiele — bez urazy — administracja wkłada w możliwości sztucznej inteligencji (red.: przepraszam odpowiednie władze, autor miał na myśli oficjalną nazwę SI) —
— biorąc pod uwagę, że wychwalana SISI (półinteligentna superinteligencja) nie potrafi wyłapać literówek, takich jak „Stany Zjednoczone”, w oficjalnych dekretach, ani odróżnić szkoły dla dziewcząt od kryjówki terrorystów. Polianistyczny klan Hegseth również nie wydaje się przejmować skutkami wojny z Iranem, zaplanowanej przez Claude’a i AI, która doprowadziła do historycznej porażki strategicznej USA.
W związku z powyższym Departament Wojny ogłosił kolejną, nową, sztandarową inicjatywę o nazwie Projekt Meridian, która ma na celu zaangażowanie Elona Muska i Palmera Luckeya z Anduril w celu wymiany pomysłów i opracowania koncepcji przyszłości wojny, aby lepiej przygotować do niej amerykańskie siły zbrojne.
Informację tę podał serwis Pirate Wires, a oficjalne konto DoW opublikowało następującą wiadomość:
Sekretarz Wojny Pete Hegseth ogłasza dziś Projekt Meridian, którym kierują Elon Musk, Palmer Luckey i były przewodniczący Izby Reprezentantów Newt Gingrich.Projekt, jak podaje Pentagon, będzie badał miejsca przyszłych działań militarnych (np. na Marsie, w Rowie Mariańskim lub gdziekolwiek pomiędzy) oraz nowe technologie, które Departament Wojny musi zakupić, aby wygrać.
Zespół będzie miał ograniczony czas i dostęp do DoW, aby przygotować swój przyszłościowy raport:
Osoby zaznajomione z projektem twierdzą, że szybkość będzie szła w parze z głębokim dostępem do struktur DOW — zespół będzie miał dostęp do ekspertów z obszarów rzadko poddawanych badaniom lub reformom, takich jak społeczność wywiadowcza lub Jednostka Innowacji Obronnych (biuro DOW w Dolinie Krzemowej).
Oczywiście Palmer i Elon nie są politycznymi maniakami ani ekspertami od Pentagonu. Są założycielami. Ich zadaniem jest wizualizacja rozwiązań dla przyszłości wojny –takiej, która może obejmować wszystko, od podziemnych walk (molemaxxing) po broń w przestrzeni okołoksiężycowej.
Będą mieli przy tym znaczną swobodę działania.
Molemaxing. Brzmi naprawdę użytecznie.
W razie gdybyś się martwił, poniższy akapit powinien uspokoić cię w kwestii praktyczności tego najnowszego przedsięwzięcia:
Jeden z urzędników Pentagonu powiedział mi, że Meridian nie skupi się wyłącznie na „rozwiązywaniu problemów związanych ze sztuczną inteligencją, cybernetyką czy kosmosem”. Nie ma obowiązkowych obszarów raportowania; zamiast tego Elon i Palmer mają carte blanche, wraz z innymi ekspertami z sektora prywatnego, na rozważanie tego, co nazywam „dziwnymi rzeczami na wojnę”.Cytując byłego szefa Pentagonu Donalda Rumsfelda, będą badać „nieznane niewiadome” – wykraczając poza znane niedociągnięcia Pentagonu (oprogramowanie, sztuczna inteligencja i produkcja), aby zbadać przyszłe luki w zabezpieczeniach.
Cóż, przynajmniej jest to całkowicie zgodne z ogólnym, studenckim podejściem Hegsetha i „rewolucyjnym” nastawieniem w siłach zbrojnych. Spodziewajcie się usłyszeć więcej błyskotliwych korporacyjnych sloganów, pustych haseł i typowej dla wojska brawury w stylu leetspeak o „etosie wojownika”, „niezrównanej śmiercionośności w różnych dziedzinach” i tym podobnych.
„Amerykanie zawsze osiągali najlepsze wyniki, gdy łączyli swoich najzdolniejszych naukowców, inżynierów i technologów, aby wspólnie rozwiązywać najtrudniejsze problemy bezpieczeństwa narodowego” – powiedział Palmer. „Projekt Meridian właśnie o to chodzi. Razem nie tylko przeanalizujemy toczące się obecnie wojny, ale także poważnie zastanowimy się nad wojnami, na które nie możemy sobie pozwolić w 2030, 2050 i 2100 roku – i nad tym, co Ameryka musi teraz zbudować, aby im zapobiec”.
Cóż, to pocieszające: przyszłość amerykańskiej armii w rękach dwóch ekscentrycznych, boho-playboyów, którzy wymieniają się książkami za bongosy. Skoro to działa w filmach Marvela, dlaczego nie miałoby działać w prawdziwym życiu? Z drugiej strony, będzie można zawrzeć kilka lukratywnych kontraktów rządowych.
W rzeczywistości prawdziwy postęp dokonuje się na froncie, gdzie ludzie bezpośrednio doświadczają wojny. Oto Eric Schmidt, który po raz kolejny podkreśla, że Rosja zdobyła innowacyjną przewagę na Ukrainie:Nie można załadować wideo.
Te najnowsze, dalekowzroczne informacje pochodzą z tej samej administracji i oficjalnego konta DoW, które publikuje tego typu rzeczy, widziane dziś wcześniej:
Kto jeszcze może traktować ten cyrk poważnie? Cały kraj ulega silikonowemu urokowi technokartelu klaunów i oszustów z doliny głupców.
Jeśli chodzi o realne rezultaty, armia amerykańska nie wykazała takiego samego zainteresowania, jak odległymi, teoretycznymi i fantastycznymi aspektami rozwoju uzbrojenia. Miesiąc temu osoba mianowana przez Hegseth odrzuciła nową jednostkę dronów, która miała uczyć się bezpośrednio z doświadczeń zdobytych na miejscu w wojnie na Ukrainie:
W styczniu armia podjęła ważny krok w kierunku przygotowań do przyszłych wojen, tworząc w Europie nowy batalion, którego zadaniem było opanowanie sztuki walki za pomocą dronów i robotów naziemnych.
Pomysł polegał na wyciągnięciu wniosków z konfliktu na Ukrainie, który szaleje za granicami Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, i opracowaniu najnowocześniejszych systemów wojskowych i taktyk, które mogłyby przeciwdziałać zagrożeniu ze strony Rosji.
Jednak szeroko reklamowany batalion dronów szturmowych jest stopniowo wycofywany.Po udziale w dużych ćwiczeniach w Niemczech w sierpniu i wrześniu, jednostka przekaże swoje wnioski armii, aby pokierować przyszłymi eksperymentami, zrezygnuje z roli dronów szturmowych i „ponownie skupi się na swoich podstawowych zadaniach bojowych jako powietrznodesantowy batalion piechoty” – poinformował przedstawiciel armii w oświadczeniu dla „The Wall Street Journal”.
Wygląda na to, że i tak niewiele się nauczyli, biorąc pod uwagę nagranie ze wspólnych ćwiczeń z ubiegłego roku, podczas których ukraińskie drony błyskawicznie rozprawiły się z amerykańskimi jednostkami pancernymi:Nie można załadować wideo.
UKRAINA UCZY AMERYKĘ, JAK BĘDZIE PROWADZIĆ KOLEJNĄ WOJNĘ.
Podczas wspólnych ćwiczeń ukraiński dron zrzuca piłkę tenisową imitującą granat odłamkowy przez otwarty właz bojowego wozu piechoty Bradley, którego załogą są żołnierze amerykańscy.
Członek załogi zdaje się słyszeć drona i sięga do włazu. Piłka uderza go w głowę, odbija się od Bradleya, a on zatrzaskuje właz. W walce zamknąłby granat w środku wraz z załogą.
Bloomberg nie daje się jednak zniechęcić i ogłasza, że NATO planuje „szybko” pokonać Rosję za pomocą dronów i sztucznej inteligencji:
Najwyższy dowódca wojskowy NATO opracowuje strategię, która ma umożliwić szybkie pokonanie rosyjskiego ataku na wschodnią flankę NATO. Szczególny nacisk zostanie położony na integrację nowych technologii obronnych, takich jak drony i sztuczna inteligencja, z tradycyjnymi środkami walki.
Bloomberg miał dostęp do dokumentu trafnie zatytułowanego „Teoria zwycięstwa” – z silnym naciskiem na „teorię” – w którym opisano, w jaki sposób NATO planuje odpowiedzieć militarnie na zbliżającą się inwazję Rosji na Europę:
Dokument zatytułowany „Teoria zwycięstwa”, który Bloomberg widział w niejawnej wersji, zostanie przedstawiony przez Naczelnego Dowódcę Sił Sojuszniczych NATO w Europie, generała Alexusa Grynkewicha, w Polsce 12 października w czasie wzmożonych napięć między NATO a Rosją.
Według wysokich rangą urzędników i dyplomatów zaznajomionych ze sprawą, ma to na celu wyjaśnienie, jak sojusz poradziłby sobie z ewentualnym wtargnięciem na terytorium NATO. Ostatnio pojawiły się liczne doniesienia, że Moskwa rozważa takie działania.
Ty decydujesz, jak realistycznie brzmi dokument:
Gdyby jednak NATO zostało zaatakowane, zablokowałoby inwazję, wykorzystując połączenie sił lądowych i innych zasobów z Inicjatywy Odstraszania na Wschodniej Flance NATO, koncepcji opartej na tanich dronach, systemach z minimalną liczbą załóg i namierzaniu wspomaganym sztuczną inteligencją.Po uzyskaniu swobody manewru, NATO dążyłoby do zniszczenia wrogich systemów dowodzenia i kontroli, dążąc do szybkiego i przytłaczającego pokonania sił rosyjskich.
Odnosi się wrażenie, że ci ludzie po prostu wyciągają z kapelusza slogany i mają nadzieję, że zabrzmią przekonująco. Naprawdę nie mają pojęcia, jak prowadzić wojnę i prawdopodobnie ich „zaawansowane systemy sztucznej inteligencji” doradziłyby im po prostu, żeby skapitulować, aby uniknąć kompromitacji.
Dziennik „Wall Street Journal” odkrył, że między mrzonkami administracji a rzeczywistością, czyli tym, co jej skostniała baza przemysłowa jest w stanie faktycznie osiągnąć, istnieje ogromna rozbieżność:
W następstwie wojny na Ukrainie, Rada Naukowa Armii – organ doradczy – przeprowadziła badanie dotyczące możliwości zwiększenia produkcji amunicji w przemyśle zbrojeniowym.Rada odkryła, że baza przemysłowa została wyludniona.
„To cud, że mamy cokolwiek, co wybucha” – powiedziała Mackenzie Eaglen, członkini zespołu koordynującego badanie.
Mimo że Tomahawk istnieje od lat 80. XX wieku, nadal jest preferowanym pociskiem manewrującym dalekiego zasięgu przez Stany Zjednoczone i wielu ich sojuszników.
Jednak zamówienia Pentagonu na pociski rakietowe dla fabryki w Tucson spadły w ostatnich latach tak bardzo, że dalsze cięcia groziły zamknięciem linii produkcyjnej Tomahawk. Kontrakty na modernizację starych pocisków rakietowych poprzez doposażenie ich w nowe systemy nawigacyjne pozwoliły utrzymać fabrykę w ruchu.
Twierdzą jednak, że sytuacja powoli się zmienia, a nowe kontrakty rządowe przynoszą „okres rozkwitu”, przynajmniej w produkcji pocisków rakietowych.
Biorąc pod uwagę szokujące odkrycia z „futurystycznej” fabryki w Teksasie, która miała produkować pociski kalibru 155 mm, o której pisaliśmy w poprzednim artykule, możemy pozostać jedynie sceptyczni:
Agencja ProPublica opublikowała sensacyjny raport na temat szeroko reklamowanej nowej fabryki General Dynamics w Mesquite w Teksasie, która miała znacząco zwiększyć amerykańską produkcję pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm dla Ukrainy i innych krajów.
Ale nie martwcie się, jestem pewien, że sprośni faceci w hawajskich koszulach i nazwiskach jak z źle zlokalizowanej japońskiej gry wideo z lat 90. uratują sytuację swoim niezwykłym geniuszem i zamiłowaniem do „dziwnych rzeczy”.
W końcu w Ameryce Baudrillarda XXI wieku stworzenie pozoru „zwycięstwa” jest ważniejsze niż jego faktyczne osiągnięcie.
Historia próby porwania samolotu jest niezwykle fascynująca, choćby dlatego, że minęło dużo czasu, zanim ktokolwiek oficjalnie potwierdził, co się właściwie wydarzyło.
Najpierw był wypadek, potem bójka na pięści między pilotami (których narodowość ciągle się zmieniała), a następnie próba porwania samolotu przez drugiego pilota, której udało się bohatersko zapobiec, gdy pasażerowie wdarli się do kokpitu.
To był pracowity tydzień z powodu wydarzeń, do których nie doszło.
W niedzielę byliśmy świadkami „terrorystycznego spisku bombowego”, który w rzeczywistości nie miał miejsca. W USA media toczą zaciekłe nagonki na rzekomy gwałt zbiorowy, który coraz bardziej wygląda na to, że w ogóle nie miał miejsca.
A wczoraj miała miejsce „próba porwania”… która prawdopodobnie nie miała miejsca.
Oto złota zasada dotycząca wielkich historii medialnych:
1. Prawdopodobnie to się nie wydarzyło.
2. A jeśli miało miejsce, to nie wydarzyło się to w sposób, w jaki to opisano.
Historia próby porwania samolotu jest niezwykle fascynująca, choćby dlatego, że minęło dużo czasu, zanim ktokolwiek oficjalnie potwierdził, co się właściwie wydarzyło.
Najpierw był wypadek, potem bójka na pięści między pilotami (których narodowość ciągle się zmieniała), a następnie próba porwania samolotu przez drugiego pilota, której udało się bohatersko zapobiec, gdy pasażerowie wdarli się do kokpitu.
Myślałem, że w dzisiejszych czasach nie da się „szturmować” kokpitu większości samolotów odrzutowych, a właściwie nie było to możliwe od 11 września, ale najwyraźniej się myliłem… można po prostu wyważyć drzwi, kiedy zajdzie taka potrzeba.
A może pilot-bohater otworzył drzwi po tym, jak został dźgnięty nożem i/lub uderzony siekierą. Nikt jeszcze nie jest pewien.
Jeden z „bohaterów”, izraelski hydraulik, który rzekomo pilotował samolot, aby zapobiec jego katastrofie, wczoraj usiadł z Bibim na pogawędkę, wciąż w zakrwawionych ubraniach, jak to się zwykle robi:
Koniec końców, cała historia to albo kłamstwo, albo operacja pod fałszywą flagą, albo mieszanka obu. Nie jest to dla mnie szczególnie interesujące.
Dla mnie interesujący jest nagłówek z Independent:
Tylko Netanjahu zyskuje na próbie porwania samolotu FlyDubai
No cóż. Obwiniają – albo przynajmniej w pewnym sensie, potencjalnie obwiniają – Benjamina Netanjahu.
Jest to interesujące z kilku powodów.
Po pierwsze, pokazuje to, że media rzeczywiście rozumieją podstawową ideę cui bono – kto na tym korzysta? – a przez resztę czasu po prostu udają, że nie rozumieją.
Ale po drugie, i co najważniejsze, ponieważ prasa NIGDY nie obwinia Izraela – ani izraelskich polityków – za działania pod fałszywą flagą, nawet te, które wyraźnie i ewidentnie popełnili. Oczywiście, artykuł w „The Independent” nie posuwa się tak daleko, by nazwać to działaniami pod fałszywą flagą i bezpośrednio obwinić Netanjahu, ale nawet najdrobniejsze aluzje są warte odnotowania.
W obliczu zbliżających się wyborów w Izraelu – i politycznych przeciwników Bibiego, którzy już potępiają jego „wykorzystanie” historii porwania samolotu – jest to kolejny znak, że dni Bibi’ego w świecie polityki są już policzone.
W zeszłym miesiącu pisaliśmy o tym, jak Izrael najwyraźniej staje się coraz bardziej „izolowany” na arenie międzynarodowej i że Bibi może odejść. Od tego czasu sytuacja się nie poprawiła.
W innych negatywnych wiadomościach na temat Netanjahu, Haaretz donosi, że próbował on ukryć fakt, że otrzymał ostrzeżenia od Zjednoczonych Emiratów Arabskich przed 7 października i „wywierał presję” na przywódców Zjednoczonych Emiratów Arabskich, aby kłamali dla niego podczas „tajnej wizyty”.
Kilka dni temu podczas wywiadu reporterzy CNN „naciskali” na niego w sprawie przemocy na okupowanym Zachodnim Brzegu.
W innym wywiadzie, tym razem dla Fox News, twierdził, że Izrael ostrzegał rząd brytyjski przed „wspieranymi przez Iran” spiskami terrorystycznymi przed „incydentem” w bazie RAF Fairford. Biorąc jednak pod uwagę groteskowy charakter tej szybko rozwijającej się narracji, utożsamianie się z nią wydaje się nierozsądne.
Krótki filmik, w którym Netanjahu twierdzi, że Izrael może zhakować każdy smartfon, aby podrzucić informacje, które „sprawią, że będziesz wyglądał jak potwór”, nagle obiegł media społecznościowe. To fragment wywiadu sprzed sześciu miesięcy… dlaczego więc akurat teraz stał się tak popularny?
Ogólnie rzecz biorąc, sytuacja Bibi’ego w tej chwili nie wygląda najlepiej.
Nie potrafię powiedzieć, czy on sam jest w tym dobrowolnym uczestnikiem. Czy on sam się podkłada? A może myśli, że może liczyć na medialną propagandę i sfingowane ataki terrorystyczne, by uratować swoją karierę, jak to już wielokrotnie robiono?
