Stolica Apostolska przedstawiła listę uczestników specjalnego spotkania papieża Leona XIV z szefami episkopatów z całego świata. Oprócz osób, które biorą w nim udział z urzędu, wrażenie robi lista osób zaproszonych przez Watykan.
Obecność szefów episkopatów czy urzędników Kurii Rzymskiej na spotkaniu Leona XIV z biskupami świata to rzecz oczywista – na tym polega spotkanie. Papież chce porozmawiać z hierarchami o tym, jak w ostatnich latach implementowano w życie adhortację „Amoris laetitia” papieża Franciszka i co zrobić z tym dalej. Chodzi o dokument, w którym wskazuje się na bardziej zindywidualizowaną rolę ludzkiego sumienia, zwłaszcza w kontekście dopuszczenia do Komunii świętej rozwodników w powtórnych związkach.
Zastanawiająca jest lista uczestników spotkania, których Stolica Apostolska określiła mianem „zaproszonych” – „invitati„. To grupa biskupów, którzy nie musieliby brać udziału w spotkaniu, ale ktoś w Watykanie chciał, by jednak wzięli.
Wśród niech będą na przykład: liberalny, prodemokratyczny kardynał Blase Cupich, metropolita Chicago; liberalny, prosynodalny kardynał Jean-Claude Hollerich, arcybiskup Luksemburga; liberalny, protęczowy kardynał Robert McElroy, arcybiskup Waszyngtonu.
Będą też inni kardynałowie znani z apologii wobec „Amoris laetitia” – zaproszono kardynała Victora Manuela Fernándeza, prawą rękę Franciszka; kardynała Louisa Antonio Tagle’a z Filipin, który gorąco bronił tego dokumentu; czy też kardynała Josepha Tobina z USA, który przyjmował „pielgrzymki” LGBT.
Wśród zaproszonych nie ma nikogo, kto byłby krytykiem „Amoris laetitia”.
Stolica Apostolska przedstawiła listę uczestników specjalnego spotkania papieża Leona XIV z szefami episkopatów z całego świata. Oprócz osób, które biorą w nim udział z urzędu, wrażenie robi lista osób zaproszonych przez Watykan.
Obecność szefów episkopatów czy urzędników Kurii Rzymskiej na spotkaniu Leona XIV z biskupami świata to rzecz oczywista – na tym polega spotkanie. Papież chce porozmawiać z hierarchami o tym, jak w ostatnich latach implementowano w życie adhortację „Amoris laetitia” papieża Franciszka i co zrobić z tym dalej. Chodzi o dokument, w którym wskazuje się na bardziej zindywidualizowaną rolę ludzkiego sumienia, zwłaszcza w kontekście dopuszczenia do Komunii świętej rozwodników w powtórnych związkach.
Zastanawiająca jest lista uczestników spotkania, których Stolica Apostolska określiła mianem „zaproszonych” – „invitati„. To grupa biskupów, którzy nie musieliby brać udziału w spotkaniu, ale ktoś w Watykanie chciał, by jednak wzięli.
Wśród niech będą na przykład: liberalny, prodemokratyczny kardynał Blase Cupich, metropolita Chicago; liberalny, prosynodalny kardynał Jean-Claude Hollerich, arcybiskup Luksemburga; liberalny, protęczowy kardynał Robert McElroy, arcybiskup Waszyngtonu.
Będą też inni kardynałowie znani z apologii wobec „Amoris laetitia” – zaproszono kardynała Victora Manuela Fernándeza, prawą rękę Franciszka; kardynała Louisa Antonio Tagle’a z Filipin, który gorąco bronił tego dokumentu; czy też kardynała Josepha Tobina z USA, który przyjmował „pielgrzymki” LGBT.
Wśród zaproszonych nie ma nikogo, kto byłby krytykiem „Amoris laetitia”.
Jeszcze o przypadku «Lute» i jego aspektach mających bezpośredni związek z Prevostem
Tak zwana sprawa «Lute» (przydomek księdza Eleuterio Vásqueza Gonzáleza, proboszcza diecezji Chiclayo w Peru) nadal budzi kontrowersje i to nie tylko w Kościele. Vásquez został oskarżony o molestowanie seksualne trzech nieletnich sióstr, które miał zabrać ze sobą na noc do rezydencji parafialnej w górach. Zarzuty zostały zgłoszone bezpośrednio ówczesnemu biskupowi Chiclayo, Robertowi Francisowi Prevostowi – obecnemu papieżowi Leonowi XIV. W listopadzie 2025 r., Watykan udzielił księdzu Lute zwolnienia ze stanu duchownego (co było przysługą, a nie karą). Natomiast adwokat reprezentujący ofiary, ksiądz i kanonista Ricardo Coronado Arrascue, został pozbawiony uprawnień do prowadzenia ich sprawy.
Kiedy ofiary, którym pomagał Coronado, w lipcu 2024 r. złożyły formalny wniosek o wgląd do akt sprawy «Lute», Peruwiańska Konferencja Biskupów odpowiedziała komunikatem, w którym ogłosiła, że Coronado „nie może otrzymać zgody na pełnienie funkcji adwokata kościelnego”i zakazała mu prowadzenia spraw kanonicznych.
Aby uzasadnić ten środek, komunikat, wydany po posiedzeniu plenarnym biskupów peruwiańskich, powoływał się na kanon 1483 Kodeksu Prawa Kanonicznego. Tyle że konferencje biskupów nie mają uprawnień do pozbawiania adwokatów uprawnień. Znajdujemy się zatem w sytuacji, w której organ pozbawiony kompetencji sądowych wydał publiczne oświadczenie skierowane przeciwko adwokatowi ofiar nadużyć.
Peruwiańscy biskupi pozbawili Coronado uprawnień na podstawie zarzutów wobec niego, opartych zasadniczo na zeznaniach osoby dorosłej, oznaczonej inicjałami M.V.T., która opowiedziała o spotkaniu o charakterze intymnym z Coronado w Limie oraz o ich obscenicznych rozmowach w mediach społecznościowych. Coronado wyjaśnia jednak, że: “Spotkanie z M.V.T. nie miało w żadnym sensie charakteru intymnego”. „Było to spotkanie w charakterze prywatnym. W relacji przedstawionej przez tę osobę pod kierunkiem Prevosta sugeruje się, że żyłem w konkubinacie”.W Limie toczy się obecnie proces o zniesławienie przeciwko M.V.T.
W grudniu 2024 roku Coronado otrzymał zawiadomienie o zwolnieniu go ze stanu duchownego na mocy dekretu papieskiego, ale dokument ten zawierał nieprawidłowość: nie był opatrzony własnoręcznym podpisem Franciszka.
W tamtym okresie, gdy papież był osłabiony fizycznie i psychicznie, wiele mówiono o decyzjach przypisywanych papieżowi, podejmowanych jednak w sposób co najmniej niejasny. Sprawa Coronado wpisuje się w ten właśnie klimat: sankcja nałożona na niego została „sfabrykowana”, by ukarać go za to, że poprosił o wgląd w akta «Lute». W międzyczasie, nikt w Kościele nie zadbał o to, by zapewnić ofiarom innego prawnika specjalizującego się w prawie kanonicznym.
Łączenie tych dwóch środków w jedną kategorię byłoby jednak mylące, tak jakby chodziło jedynie o dysproporcję w surowości: sposób potraktowania Lute’a i Coronado nie jest porównywalny, ponieważ wynika z dwóch różnych logik. Zwolnienie udzielone pierwszemu miało na celu zamknięcie sprawy; zaciekłość wobec drugiego miała na celu zapobieżenie jej wszczęciu. Niezwykle surowe środki podjęte wobec kanonisty, pozbawienie uprawnień orzeczone przez organ, który nie miał do tego uprawnień, a cztery miesiące później – wydalenie go ze stanu duchownego na mocy dekretu pozbawionego własnoręcznego podpisu papieża – służyły ostatecznie awansowi Prevosta na tron piotrowy: trzeba było w porę usunąć jedyną osobę, która za pomocą środków prawnych była w stanie ujawnić sprawę dotyczącą Chiclayo.
W tym miejscu należy odrzucić pocieszającą interpretację, która krąży również w kręgach krytycznych: tę, zgodnie z którą inne osoby miałyby wykorzystać wątpliwą kondycję Bergoglio, by bez jego wiedzy manipulować mechanizmami wymiaru sprawiedliwości kościelnej. Nie jest to prawdą. Bergoglio miał przygotować swojego następcę i usunąć wszelkie przeszkody stojące na drodze tego planu i uczynił to z trzeźwością umysłu, która charakteryzowała go do samego końca. Przypisywanie chorobie tego, co było w rzeczywistości celowym aktem sprawowania władzy, oznacza uznanie stanu niezdolności za okoliczność łagodzącą właśnie tam, gdzie ujawnia się premedytacja.
Niedawno dowiedzieliśmy się również, że obecny sekretarz osobisty Leona XIV, ksiądz Edgard Rimaycuna, był uczniem ojca Eleuterio Vásqueza. Informacja ta znajduje się w książce „El pastor y los lobos” autorstwa Santiago Roncagliolo, będącą hołdem dla Leona XIV. To odkrycie umieszcza zatem najbliższego współpracownika papieża w kręgu Lute.
W tamtym okresie Rimaycuna przebywał we Włoszech już od prawie roku: opuścił Chiclayo w październiku 2023 r., aby dołączyć do świty ówczesnego kardynała Roberta Prevosta, prefekta Dykasterii ds. Biskupów. A po wyborze Prevosta na papieża Leona XIV, 8 maja 2025 r. został mianowany jego osobistym sekretarzem, a w listopadzie 2025 r. kapelanem Jego Świątobliwości.
Rimaycuna odprawił swoją pierwszą mszę w 2014 r. w parafii San José Obrero de La Victoria, gdzie Lute był proboszczem i gdzie ofiary umiejscawiają część zgłoszonych zdarzeń.
W grudniu 2023 r. diecezja Chiclayo odrzuciła wszystkie zarzuty, stwierdzając, że Prevost osobiście spotkał się z ofiarami, wszczął dochodzenie kanoniczne i regularnie przesyłał jego wyniki do Dykasterii ds. Doktryny Wiary.
Pozostaje jeszcze jeden element, który mówi więcej niż wiele analiz. Teza, zgodnie z którą zwolnienie ze stanu duchownego powoduje wygaśnięcie postępowania karnego kanonicznego – czyli teza, która pozwoliła zamknąć sprawę Lute bez ustalenia faktów i bez zadośćuczynienia – nie jest improwizacją tego czy innego delegata. Ma ona swojego autora i swoją doktrynę: chodzi o prałata Jordiego Bertomeu Farnósa, urzędnika Dykasterii ds. Doktryny Wiary i papieskiego komisarza ds. sprawy wspólnoty Sodalitium Christianae Vitae, który sformułował tę tezę na piśmie w 2021 roku w czasopiśmie„Ius Canonicum” Uniwersytetu w Navarrze, wyraźnie stwierdzając, że tego rodzaju decyzja przerywa toczące się dochodzenie lub proces bez wyciągnięcia jakichkolwiek wniosków wobec oskarżonego, oraz uzasadniając ją w imię bonum commune. revistas.unav.edu/index.php/ius-canonicum/article
No cóż: to właśnie ten sam prałat Bertomeu był urzędnikiem Dykasterii ds. Doktryny Wiary, którego 13 sierpnia tego roku sfilmowano w Cusco, kiedy podczas spotkania kościelnego określanego jako etap przygotowawczy do podróży Leona do Peru, z wykalkulowaną powagą składał w ramach „ofiary dla ziemi”, czyli rytualnej ofiary dla pachamamy, swoje liście kokihttps://www.hoyenlaiglesia.org/p/jordi-bertomeu-y-la-pachamama. Oficjalna relacja serwisu Vatican News, która co prawda umieściła to wydarzenie w kontekście przygotowań do papieskiej podróży, pominęła zarówno samą ceremonię, jak i obecność Bertomeu.
Nie jest to jednak błahostką ani epizodem drugoplanowym. To dokładny obraz kryzysu Kościoła, przez który przechodzimy: ten sam duchowny, który opracowuje doktrynę, na mocy której oskarżony o molestowanie trzech nieletnich sióstr wychodzi z postępowania bez wyroku, publicznie oddaje cześć piekielnemu bożkowi.
Te dwa fakty nie są od siebie niezależne i naiwnością byłoby traktować je jako takie. Wiara i sprawiedliwość istnieją razem lub upadają razem: ten, kto oddaje cześć ziemi, nie będzie miał skrupułów, by odmówić ofiarom chleba prawdy, ponieważ już odmówił Bogu tego, co należy się wyłącznie Bogu. Kiedy kult Żywego i Prawdziwego Boga ulega zepsuciu i zastępuje go akt bałwochwalstwa i przesądu, prawo staje się narzędziem w rękach rządzących, a Świątynia, pozbawiona swojego Boskiego Gościa, sprowadza się do urzędu, w którym archiwizuje się sprawy. Nie stanowi to jednak problemu dla tego, kto zaledwie kilka dni temu wezwał do nawrócenia się(sic !!!) na ideologię ekologiczną(1 września 2026, Prevost odprawił mszę św. w intencji Opieki nad Stworzeniem w Ogrodzie Matki Boskiej z Borgo „Laudato si’”, znajdującym się w Ogrodach Papieskich w Castel Gandolfo.vaticannews.va/papa-leone-messa-custodia-creato-borgo-laudato-si l)
Dwa tygodnie po tym, jak Watykan poinformował, że toczy się kanoniczny proces karny przeciwko księdzu Marko Rupnikowi, serwis OSV News dowiedział się, że w aktach sprawy dotyczącej domniemanych nadużyć znajduje się 22 dotychczas nieujawnionych listów od kobiet należących do słoweńskiej Wspólnoty Loyola, w których opisują one domniemane nadużycia ze strony słynnego artysty tworzącego mozaiki. Listy te, napisane w 2000 roku na prośbę przełożonej wspólnoty, siostry Ivanki Hosta, i skierowane bezpośrednio do księdza Rupnika, są przechowywane w archiwach Wspólnoty Loyola, które obecnie znajdują się pod opieką archidiecezji w Lublaniew Słowenii, jak podają osoby zaznajomione ze sprawą. W listach, 22 kobiety opisały domniemane nadużycia duchowe, psychiczne i seksualne ze strony księdza Rupnika, gdy pełnił on funkcję ich kierownika duchowego.
15 grudnia 2023 r. archidiecezja w Lublanie ogłosiła, że Watykan nakazał rozwiązanie zgromadzenia Sióstr Wspólnoty Loyola w ciągu jednego roku, zgodnie z dekretem wydanym przez Dykasterię ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego.
Źródło bliskie sprawie poinformowało serwis OSV News, że przypuszcza się, iż Dykasteria ds. Doktryny Wiary wie o tych listach.
Listy napisane w okresie Wielkanocy 2000 r. dotyczą domniemanych nadużyć
Były jezuita, ojciec Rupnik, jest oskarżony o molestowanie ponad dwudziestu kobiet na przestrzeni kilku dziesięcioleci. Zaprzecza on zarzutom. 22 lipca Watykan oświadczył, że doniesienia o jego uniewinnieniu rozpowszechnione przez pewną włoską stronę internetową są „całkowicie bezpodstawne” oraz że „rozpatrywanie sprawy nadal trwa”.
Stolica Apostolska poinformowała, że skład sędziowski analizuje dokumentację pochodzącą z diecezji, od jezuitów, od zainteresowanych stron oraz z prasy. Watykan nie opisał publicznie wszystkich dowodów zawartych w aktach sprawy.
Fabrizia Raguso, była członkini Wspólnoty Loyola, powiedziała, że 22 listy, które potwierdzają domniemane nadużycia, zostały napisane w okresie Wielkanocy 2000 roku. Jest ona jedyną byłą siostrą wymienioną w tych materiałach, która zgodziła się na publiczne ujawnienie swojej tożsamości.
„W okresie Wielkanocy 2000 roku, Ivanka Hosta, przełożona Wspólnoty Loyola, zmusiła nas do napisania listu do Marko Rupnika, w którym opisałyśmy nasze relacje z nim, to, co nam zrobił, a następnie miałyśmy mu wybaczyć” – powiedziała Raguso w rozmowie z OSV News.
„Powodem, jaki podała nam Ivanka, zmuszając nas do opisania naszych doświadczeń z Rupnikiem” – kontynuowała Raguso – „było to, że z okazji Jubileuszu (roku 2000) musiałyśmy dążyć do pojednania z nim; nie wiem, czy następnie przekazała te listy Marko”.
Wczesne skargi pozostały bez echa, a ksiądz-artysta rozpoczął międzynarodową karierę
Listy te zostały napisane wiele lat po tym, jak na początku lat 90-tych do przełożonych jezuitów oraz do nieżyjącego już arcybiskupa Lublany Alojzija Šuštara dotarły pierwsze skargi dotyczące księdza Rupnika. Ojciec Rupnik został usunięty ze wspólnoty Loyola w 1993 roku i przeniósł się do Rzymu, gdzie założył Centro Aletti, czyli Centrum Aletti, które z biegiem lat stało się siedzibą dla artystów skupionych wokół tworzenia jego dzieł.
Do 2000 roku ojciec Rupnik zyskał rozgłos dzięki realizacji nowego projektu mozaikowego w kaplicy Redemptoris Mater w Watykanie, prywatnej kaplicy papieskiej. Następnie zrealizował wielkoformatowe zlecenia w bazylice św. Pio z Pietrelciny w San Giovanni Rotondo we Włoszech; w sanktuarium w Lourdes we Francji; w sanktuarium w Fátimie w Portugalii; w katedrze Almudena w Madrycie oraz w Narodowym Sanktuarium św. Jana Pawła II w Waszyngtonie.
Pod koniec 2018 roku, jezuici otrzymali zgłoszenie, że ojciec Rupnik udzielił kobiecie sakramentalnego rozgrzeszenia po odbyciu z nią stosunku seksualnego, co prawo kanoniczne określa jako „rozgrzeszenie współsprawcy” grzechu przeciwko szóstemu przykazaniu. Wstępne dochodzenie jezuitów uznało zarzut za wiarygodny, a przełożeni zakonu przekazali sprawę do ówczesnego Dykasterii Doktryny Wiary, która wszczęła postępowanie karne, w wyniku którego ksiądz został ostatecznie uznany za winnego. W maju 2020 r. został na krótko ekskomunikowany. W międzyczasie jezuici ograniczyli posługę księdza Rupnika.
W następnym roku, w 2021 r., obecny Dykasteria powiadomiła jezuitów o zarzutach dotyczących wykorzystywania seksualnego i duchowego wysuniętych wobec księdza Rupnika, zgłoszonych przez członkinie Wspólnoty Loyola, co ostatecznie doprowadziło do toczącego się obecnie procesu w Watykanie.
Opinia publiczna dowiedziała się o tej sprawie dopiero 18 grudnia 2022 r., kiedy zarzuty pojawiły się w mediach, opublikowane po raz pierwszy przez włoską gazetę „Domani”. Mniej więcej w tym samym czasie pojawiła się informacja o zniesieniu przez papieża Franciszka ekskomuniki księdza Rupnika z 2020 r.
Relacje o nadużyciach duchowych i seksualnych w nieznanych dotąd listach
Raguso jest adiunktem na Wydziale Psychologii Portugalskiego Katolickiego Uniwersytetu w Bradze. Chociaż zgodziła się po raz pierwszy publicznie wypowiedzieć się na temat tych listów, już wcześniej zabierała głos w imieniu innych byłych sióstr i domniemanych ofiar księdza Rupnika. Stwierdziła, że jest ofiarą nadużyć duchowych, a nie seksualnych, ze strony tego księdza-artysty.
Była jedną z domniemanych ofiar, które w 2023 roku publicznie wyraziły swoje zdziwienie po spotkaniu papieża Franciszka z kierownikiem Centrum Aletti, a kilka dni później ośrodek ten ujawnił, że dochodzenie przeprowadzone przez diecezję rzymską w sprawie jego działalności wykazało „zdrowe życie wspólnotowe”, przy czym w raporcie końcowym zasugerowano, że zarzuty wobec księdza Rupnika „pomogły osobom doświadczającym życia w Centrum Aletti wzmocnić ich zaufanie do Pana”.
Raguso i kilka innych domniemanych ofiar księdza Rupnika, w tym Mirjam Kovac i Gloria Branciani, stwierdziły wówczas w otwartym liście do papieża Franciszka, że „wydarzenia i komunikaty, które miały miejsce w ostatnich dniach… pozostawiają nas bez słowa, bez głosu, by wyrazić nasze przerażenie i oburzenie”.
Relacje zawarte w 22 listach mają opisywać domniemane manipulacje, wywieranie presji, nadużywanie władzy oraz napaści fizyczne i seksualne. Kilka kobiet opisało, w jaki sposób kierownictwo duchowe i język religijny były wykorzystywane do wywierania na nie presji, by podejmowały działania, które – jak wierzyły –przedstawiano im jako przejawy czystości lub woli Bożej.
Serwis OSV News dowiedział się, że w zeznaniach tych zawarte są relacje sióstr dotyczące tego, jak ksiądz Rupnik miał wykorzystywać ich wcześniejsze doświadczenia związane z wykorzystywaniem seksualnym, aby dalej je wykorzystywać.
Według osób zaznajomionych z dokumentacją, spośród około 40 kobiet ze wspólnoty, które poproszono o napisanie listów związanych z Jubileuszem, 22 zgłosiły nadużycia.
Dziewięć z tych kobiet złożyło zeznania w ramach wstępnego dochodzenia z 2021 roku zleconego przez zakon jezuitów i „przeprowadzonego przez osobę spoza Towarzystwa”, jak poinformowali jezuici w oświadczeniu z 18 grudnia 2022 roku.
Wstępne dochodzenie zakończyło się w styczniu 2022 roku „stwierdzeniem zasadności zarzutów”.
Sprawa nadal toczy się, a do domniemanych ofiar dociera niewiele informacji.
W październiku 2022 r., Dykasteria Doktryny Wiary oświadczyła, że zgłoszone fakty „należy uznać za przedawnione ze względu na upływ terminów” oraz że w tamtym czasie nie było możliwe przeprowadzenie procesu.
Papież Franciszek uchylił przedawnienie w październiku 2023 r., skład sędziowski do tego procesu został wyznaczony w lipcu 2025 r. i to właśnie ten proces toczy się obecnie.
Raguso i inne źródła potwierdziły serwisowi OSV News, że zeznania zawarte w listach opisują podobne domniemane nadużycia, jak te znane już z publicznych doniesień Glorii Branciani i innych „domniemanych” ofiar, które ujawniły swoje oskarżenia.
Serwis OSV News dowiedział się o listach dwa tygodnie po tym, jak Laura Sgrò, prawniczka specjalizująca się w prawie cywilnym i kanonicznym, reprezentująca pięć kobiet, które oskarżyły księdza Rupnika o nadużycia, poinformowała serwis OSV News, że ona i jej klientki otrzymały niewiele informacji na temat postępowania.
W liście z 21 lipca skierowanym do kardynała Víctora Manuela Fernándeza, prefekta Dykasterii, Sgrò stwierdziła, że jej klientki czują się „opuszczone i zdradzone” oraz „po raz kolejny ofiarami systemu, który nigdy ich nie przyjął, nie chronił ani nie pocieszył”.
Watykan odpowiedział następnego dnia, potwierdzając, że proces jest w toku, i opisując go jako mający charakter sądowy. Stwierdzono również, że sprawa nie podlega przedawnieniu w odniesieniu do żadnego z zarzucanych przestępstw.
Jezuici wydalili księdza Rupnika w 2023 r. po tym, jak odmówił on przestrzegania ograniczeń nałożonych w związku z zarzutami wykorzystywania seksualnego, duchowego i psychicznego. Według stanu na 6 sierpnia 2026 r. ksiądz Marko Rupnik figuruje na stronie internetowej Centrum Aletti jako dziekan pracowni teologicznej. centroaletti.com/equipe
Uroczystość, która miała miejsce 13 czerwca 2026 roku w kościele Świętych Apostołów w Londynie, oznacza nowy etap skandalicznej normalizacji błogosławieństw związków homoseksualnych.
Msza dziękczynna za pięćdziesiąt lat wspólnego życia dwóch homoseksualnych aktywistów, homilia przedstawiająca ich związek jako dar od Boga, a następnie uroczyste błogosławieństwo liturgiczne udzielone przez duchowieństwo, bez żadnej sankcji czy nagany ze strony Rzymu, który ostatnio był niewątpliwie zbyt zajęty ekskomunikowaniem Tradycji Katolickiej poprzez potępienie Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X po konsekracjach biskupich.
To nie zły sen – tak właśnie wyglądały wydarzenia 13 czerwca 2026 roku w obecności kardynała dominikanina Timothy’ego Radcliffe’a, byłego przełożonego generalnego Zakonu Kaznodziejów, biskupa emerytowanego Middlesbrough – Johna Crowleya, biskupa emerytowanego Hallam – Johna Rawsthorne’a, a także księdza Jima O’Keefe’a, głównego celebransa Mszy św., oraz kanonika Chrisa Vipersa, proboszcza tej parafii.
Uroczystość świętująca związek osób tej samej płci
Msza została odprawiona w kościele Holy Apostles, położonym w zamożnej dzielnicy Pimlico, w samym sercu Westminsteru w Londynie. Została zorganizowana z okazji pięćdziesiątej rocznicy „przyjaźni, partnerstwa i zaangażowania w walkę o sprawiedliwość” Juliana Filochowskiego i Martina Pendergasta, dwóch aktywistów homoseksualnych, którzy mieszkają razem od 1976 roku, a od 2006 roku pozostają w związku partnerskim.
Ci dwaj mężczyźni należą do założycieli organizacji LGBT+ Catholics Westminster, oficjalnego „apostolatu” dla osób LGBT w archidiecezji westminsterskiej. W uroczystości wzięło udział ponad 150 osób z kilku krajów, a uroczystość została przyjęta z zadowoleniem przez New Ways Ministry, amerykańską organizację, która od dawna prowadzi kampanię na rzecz akceptacji związków osób tej samej płci przez Kościół.
W swoich przemówieniach powitalnych obydwaj przedstawili tę uroczystość jako znak głębokiej przemiany Kościoła; przypomnieli, że w 2001 roku wielu biskupom uniemożliwiono udział w mszy z okazji dwudziestej piątej rocznicy ich wspólnego życia, a w 2006 roku nie mogli zorganizować mszy dziękczynnej z okazji zawarcia związku partnerskiego. Porównali te odmowy z atmosferą panującą za pontyfikatu papieża Franciszka, a także z otwartą obecnie możliwością udzielania błogosławieństwa parom tej samej płci. Jeden z nich podsumował przed zgromadzeniem: „Jakże bardzo zmieniły się czasy!”.
Ojciec O’Keefe wyraził uznanie dla udziału trzech dostojników kościelnych, dzięki którym zgromadzeni mogli, jak to ujął, „świętować miłość dwóch mężczyzn, którzy są godnymi szacunku katolikami i godnymi szacunku homoseksualistami”.
Wyjaśnił, że zastrzeżenia zgłaszane dwadzieścia pięć lat wcześniej wynikały przede wszystkim z „strachu przed odmiennością, strachu przed miłością, strachu przed dwoma kochającymi się mężczyznami”, stawiając te zastrzeżenia na równi z obawami wywołanymi przez pochodzenie rasowe, kulturę, różnice społeczne, posiadanie dóbr materialnych czy płeć. Był to tani sofizm mający na celu wykluczenie jakiejkolwiek katolickiej oceny moralnej tych związków.
Na koniec podsumował swoje wystąpienie zdaniem, które stało się motywem przewodnim tamtego dnia: „Wtedy to było wtedy; teraz to jest teraz”. Po zacytowaniu listu papieża Franciszka, w którym modlił się, aby obaj mężczyźni mogli doświadczyć kochającej obecności Pana „zgodnie z nauką Ewangelii”, celebrans zakończył: „Przeszliśmy do czegoś innego.”
Uzasadnienie teologiczne
W swojej homilii kardynał Timothy Radcliffe starał się przedstawić teologiczne uzasadnienie tego, co właśnie miało miejsce podczas liturgii. Jego metoda polega na zaliczeniu związku homoseksualnego do kategorii przyjaźni, a następnie zastosowaniu do tej przyjaźni najwyższego języka komunii trynitarnej, kościelnej i eucharystycznej.
Nawiązując do przysięgi, którą należało złożyć po komunii, aby „celebrować i cenić nasze więzi przyjaźni jako dary od Boga”, zwrócił się bezpośrednio do obu mężczyzn: „W waszym przypadku, Martinie i Julianie, minęło już pięćdziesiąt lat”.
Następnie rozwinął swoje rozumowanie: „Przyjaźń to sposób, w jaki Bóg działa w naszym życiu, aby nas przemienić… Można powiedzieć, że te dwie dłonie symbolizują Syna, który jest przyjacielem, i Ducha Świętego, który jest przyjaźnią. Zatem wszelka dobra, zdrowa, święta przyjaźń, przeżywana właściwie, uczestniczy w samym życiu Boga”.
W komentarzu do historii uczniów w drodze do Emaus, pośrednio porównał tych dwóch uczniów do dwóch mężczyzn stojących przed nim: „Jezus nie staje przed nimi, by powiedzieć im: »Mylicie się«. Nie próbuje ich zmusić do otwarcia oczu … Idzie z nimi, nawet gdy wydaje się, że zmierzają w złym kierunku. Pozostawia im niezbędną przestrzeń, by sami mogli odkrywać rzeczy”.
Kardynał powiązał tę interpretację z Eucharystią: „Ich oczy otworzyły się, gdy Jezus wziął chleb, połamał go i podał im. To fundamentalny gest hojnej przyjaźni … I to właśnie tę Eucharystię dzielimy teraz również my”.
W ten sposób, dzięki sztuczce retorycznej wykonanej przed całym zgromadzeniem, faktycznie zatwierdzono świętokradczą komunię dla pary pozostającej w związku sprzecznym z naturą.
Pełne nagranie uroczystości pokazuje nawet, jak jeden z dwóch skandalicznie uhonorowanych “małżonków” homoseksualnych rozdaje wiernym Krew Chrystusa podczas komunii.
Liturgia dostosowana do charakteru wydarzenia
Liturgia mszy św. Pawła VI została w pełni dostosowana do tego wydarzenia.
Jedna z intencji modlitwy powszechnej zawierała prośbę, aby Kościół potrafił „cenić wszystkie relacje miłości jako znaki miłości Boga pośród nas”. Modlitwa nad darami nawiązywała do świata, w którym „celebruje się przyjaźń i zaangażowanie”. Po komunii zgromadzeni usłyszeli jeszcze: „Zebraliśmy się dzisiaj, aby świętować wierne partnerstwo w radości miłości i dążeniu do sprawiedliwości”. Partnerstwo to zostało następnie przedstawione jako „prorocze zapowiedź wizji pojednanych relacji, nowego nieba i nowej ziemi”.
Kanonik Chris Vipers, przed końcowym błogosławieństwem, oświadczył przed zgromadzonymi, że jest to „naprawdę wspaniała i historyczna okazja”. Następnie, zwracając się bezpośrednio do obu mężczyzn, dodał: „Jestem głęboko zaszczycony, że wybraliście właśnie ten kościół na dzisiejszą uroczystość”.
Uroczystość zakończyła się publicznym błogosławieństwem pary, wypowiedzianym zgodnie z ustalonym tekstem przez duchownych zgromadzonych wokół ołtarza:
„Dziękując za to, że Kościół udziela błogosławieństwa tym, którzy proszą o nie w duchu i prawdzie, modlimy się do Ciebie, Boże miłości, abyś obdarzył swoją łaską Juliana i Martina, którzy świętują pięćdziesiątą rocznicę ich związku. Niech ich miłość pozostaje hojna, zawsze wyczulona na potrzeby innych, i niech pogłębia wszystko, co ich łączy”.
Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem tego błogosławieństwa była wyraźnie „ich relacja”.
Owoce “Fiducia supplicans”
Niektórzy próbują sprowadzić ten skandal do zwykłego nadużycia. Argumentują, że deklaracja „Fiducia supplicans”, opublikowana przez papieża Franciszka w grudniu 2023 roku, precyzowała, że nie może być mowy o zrytualizowanych błogosławieństwach, w określonej formie, wkomponowanych w celebrację liturgiczną lub interpretowanych jako aprobata związku.
Nie dostrzegają, że od czasu II Soboru Watykańskiego, metoda liberalna stosowana jest konsekwentnie – najpierw poprzez działania wywrotowe, a następnie transgresywne, tj. wprowadzanie niejednoznaczności, a następnie stopniowe wykorzystywanie wszystkich wynikających z nich konsekwencji, którym sprzeciwiano się.
Bariery są tu przełamywane w trzech etapach.
Pierwszy etap: błogosławieństwo niemożliwe, ale są też pozytywne aspekty
W „Responsum ad dubium”, opublikowanym 15 marca 2021 r. przez Kongregację ds. Nauki Wiary, przypomniano, że „Kościół nie ma uprawnieńdo błogosławienia związków osób tej samej płci”,otwierając jednocześnie pewną furtkę poprzez uznanie istnienia pewnych „pozytywnych elementów”, które mogą występować w sytuacjach obiektywnie sprzecznych z prawem Bożym.
Etap drugi: możliwe błogosławieństwo, ale nie w formie liturgicznej
Dwa lata później deklaracja „Fiducia supplicans”, zatwierdzona przez papieża Franciszka i opublikowana przez tę samą dykasterię, posunęła się o krok dalej, stwierdzając w § 31: „W tym kontekście pojawia się możliwość udzielania błogosławieństwa parom żyjącym w związkach nieregularnych oraz parom tej samej płci, bez oficjalnego uznawania ich statusu ani jakiejkolwiek zmiany odwiecznej nauki Kościoła na temat małżeństwa”.
Jakby dla uspokojenia, w § 40 dokumentu dodano od razu: „Takiego błogosławieństwa nie wolno nigdy udzielać równolegle z cywilnymi obrzędami zawarcia związku małżeńskiego ani w związku z nimi. Nie wolno go również udzielać przy użyciu strojów, gestów lub słów charakterystycznych dla ślubu”.
I oto w 2026 roku kilku wysokich rangą prałatów wyciąga wnioski z § 31 i ignoruje skromny § 40, biorąc udział w tego typu ceremonii, przy czym Rzym nie nałożył dotychczas żadnych sankcji ani nie wydał jakiegokolwiek publicznego upomnienia w związku ze skandalem, który miał miejsce 13 czerwca bieżącego roku.
Przewidywalna konsekwencja
Zwolennicy „Fiducia supplicans” zapewniali, że oświadczenie to nie otwiera żadnej drogi do uznania związków homoseksualnych, jednak fakty pokazują, jak bardzo owo rozróżnienie pozostaje hipokryzją i w praktyce jest nieskuteczne.
To, co miało miejsce w Londynie, bezczelnie przekracza wszystkie ustalone granice – zorganizowano mszę świętą w celu uczczenia związku homoseksualnego, publiczne odnowienie “przysięgi ślubnej” pary, a następnie uroczyste błogosławieństwo liturgiczne zgodnie z przygotowanym formularzem. Czyż bohaterowie tych wydarzeń nie podążają w gruncie rzeczy za zasadą sformułowaną w encyklice „Fiducia supplicans”, która de factonadaje pewną legitymizację związkom przeciwnym naturze? – Dlaczego więc zatrzymywać się w połowie drogi?
Zezwalając po raz pierwszy na udzielanie błogosławieństw parom żyjącym publicznie w sytuacji obiektywnie sprzecznej z prawem Bożym, Deklaracja wprowadziła niejednoznaczność, która mogła jedynie sprzyjać coraz szerszym interpretacjom. Kiedy staje się możliwe udzielenie błogosławieństwa parze, nawet twierdząc, że nie udziela się błogosławieństwa ich związkowi, w praktyce,granica między jednostką a obiektywnie nieuporządkowaną relacją nieuchronnie zaciera się.
Uroczystość w Londynie jest jedynie jednym z logicznych następstw dokumentu „Fiducia supplicans”: dokument ten stworzył ramy duszpasterskie, w których taka aprobata mogła stopniowo zyskać przewagę.
Od jednego wykroczenia do drugiego
Uroczystość ta charakteryzowała się również wieloma innymi odstępstwami: Ewangelię przedstawiono w formie „proklamacji dialogowej” w wykonaniu siostry Jeannine Gramick, współzałożycielki organizacji New Ways Ministry, która prowadzi kampanię na rzecz uznania homoseksualizmu przez Kościół, oraz teologa Jamesa Alisona.
Kiedy podobną mszę odprawiono z okazji dwudziestej piątej rocznicy tej samej pary, kardynał Joseph Ratzinger zażądał podjęcia środków dyscyplinarnych i wyraził swoje niezadowolenie z powodu reakcji angielskiego episkopatu, którą uznał za zbyt nieśmiałą.
Dwadzieścia pięć lat później, podobną uroczystość odprawiają wspólnie kardynał i dwaj biskupi; kończy się ona publicznym błogosławieństwem pary i jak dotąd nie wywołała żadnej reakcji ze strony Rzymu. Rewolucja „człowieka, który staje się Bogiem” posunęła się naprzód i kpi z tych, którzy ubolewają nad jej skutkami, a jednocześnie pielęgnują jej przyczyny.
Doktryna katolicka nie podlega zmianom
Jednak doktryna Kościoła nie może podlegać zmianom, ponieważ Bóg jest niezmienny. Tradycyjny katechizm naucza, że czyny homoseksualne są grzechami nieczystości sprzecznymi z porządkiem natury, które „wołają o pomstę przed Bogiem”. Dodaje on również, że „grzechy, które wołają o pomstę przed Bogiem, należą do najpoważniejszych i najbardziej zgubnych, ponieważ są bezpośrednio sprzeczne z tym, co dobre dla ludzkości, i są tak ohydne, że bardziej niż inne sprowadzają na siebie kary Boże”.1
Wydarzenia w Londynie pokazują, do czego może doprowadzić obecny kryzys Kościoła, gdy najwyższe władze wydają się bardziej zajęte wsparciem, dialogiem i popieraniem błędów świata niż przypominaniem o prawie Bożym.
Lekarstwem pozostaje jednak to, czego naucza tradycyjny katechizm: „Tym, co w szczególny sposób pomaga nam trzymać się z dala od grzechu, jest świadomość, że Bóg jest wszędzie i widzi tajemnice serc, a także refleksja nad sprawami ostatecznymi, to znaczy nad wszystkim, co nas czeka po zakończeniu tego życia i po końcu świata.”2
Książka przedstawia wyimaginowaną zmysłową relację między Chrystusem a nastolatkiem, łączy ludzki orgazm z boską intymnością i mówi o grzesznych czynnościach seksualnych wykonywanych w sposób „bez poczucia winy i bez utraty łaski Bożej ani doświadczenia Jego miłości”.
======================================
„Nie napisałbym tego teraz”. Kardynał tłumaczy się z kontrowersyjnej książki
Kardynał Victor Manuel Fernandez Źródło: PAP/EPA
Kardynał Víctor Manuel Fernández, kierujący pracami Dykasterii ds. Nauki Wiary, odpowiedział na krytykę dotyczącą napisanej w latach 90. książki o duchowości i zmysłowości.
W napisanej w 1998 roku książce argentyński kapłan przedstawił duchową refleksję na temat ludzkiej seksualności i znaczenia orgazmu. Tekst wypłynął ponownie na światło dzienne w związku z kontrowersyjną deklaracją„Fiducia supplicans” wydanej przez Dykasterię ds. Nauki Wiary i zaaprobowanej przez papieża Franciszka, która, pod pewnymi warunkami, zezwala na błogosławieństwo par osób tej samej płci.
– Z pewnością nie napisałbym tego teraz – powiedział portalowi Cruxowi kardynał Fernández, zauważając, że napisał tę książkę, gdy był młodszy.
Kardynał zauważył, że anulował publikację książki o tematyce seksualnej wkrótce po jej ukazaniu się i „nigdy nie pozwolił na jej przedruk”. Dodał, że napisał ją z myślą o młodych parach, które „chciały lepiej zrozumieć duchowe znaczenie swoich związków”, ale potem zdał sobie sprawę, że książka „mogła zostać źle zinterpretowana”.
– Dlatego nie sądzę, że rozpowszechnianie tego teraz jest dobrym rozwiązaniem. W rzeczywistości nie wyraziłem na to zgody i jest to sprzeczne z moją wolą– powiedział Fernández.
Kontrowersyjna książka
Książka przedstawia wyimaginowaną zmysłową relację między Chrystusem a nastolatkiem, łączy ludzki orgazm z boską intymnością i mówi o grzesznych czynnościach seksualnych wykonywanych w sposób „bez poczucia winy i bez utraty łaski Bożej ani doświadczenia Jego miłości”.
W siódmym rozdziale książki Fernández porusza temat pornografii i podniecenia seksualnego, stwierdzając, że „kobietę […] mniej niż mężczyznę pociąga oglądanie zdjęć zawierających sceny przemocy, obrazy orgii itp. Nie oznacza to, że nie podnieca ją hardcorowa pornografia, ale raczej to, że mniej ją to cieszy i mniej ceni”.
W dalszej części tekstu omawiana jest „możliwość osiągnięcia w naszej relacji z Bogiem pewnego rodzaju satysfakcjonującego orgazmu, który nie oznacza tyle fizycznych zmian, co po prostu to, że Bogu udaje się dotknąć duchowo-cielesnego centrum przyjemności, tak że zaspokojenie, które obejmuje całą osobę, jest doświadczane”.
„Pamiętajmy, że łaska Boża może współistnieć ze słabościami, a także z grzechami, gdy zachodzi bardzo silne uwarunkowanie. W takich przypadkach osoba może robić rzeczy, które są obiektywnie grzeszne, ale nie jest temu winna i nie traci łaski Bożej” – stwierdził z kolei autor we fragmencie dotyczącym homoseksualizmu.
Arcybiskup Vincenzo Paglia, obecnie przewodniczący Papieskiej Rady Rodziny, nie tylko zlecił stworzenie kontrowersyjnego muralu na ścianie włoskiej katedry, ale także jest jednym z jej „bohaterów”. Duchowny, na rysunku ujęty jest w czułym uścisku z drugim mężczyzną. Obydwaj są na muralu nadzy
Mural znajduje się na ścianie katedry diecezjalnej Terni-Narni-Amelia we Włoszech. Stworzenie rysunku zlecił w 2007 roku sam arcybiskup Vincenzo Paglia, obecnie przewodniczący Papieskiej Rady Rodziny. Pomimo nacisków mural pozostał na ścianie budynku, także po odejściu z diecezji biskupa Paglia w 2012 roku.
Nie pomógł nawet sprzeciw część parafian, którzy od początku krytykowali powstanie tego typu rysunku na ścianie katedry. Następca biskupa Paglia, mural zostawił.
ErotycZny mural na ścianie katedry
Rysunek obejmuje jedną z wewnętrznych ścian katedry i przedstawia Jezusa niosącego do nieba sieci pełne homoseksualistów, transseksualistów, prostytutek i handlarzy narkotyków. Większość z przedstawionych osób jest naga, bądź prawie naga, a na muralu widać wiele scen erotycznych, chociaż bez pokazywania aktów seksualnych – gdyż jak przyznaje sam autor dzieła, nadzorujący powstawanie rysunku arcybiskup Paglia nie zezwolił na to.
Na rysunku nie ma aktów seksualnych, ale jest erotyka (…) jedyna rzecz jakiej nie pozwolili (duchowni nadzorujący powstanie rysunku – red.) mi umieścić na muralu, to akt seksualny pomiędzy dwoma osoba – tłumaczy artysta.
Bez pytań o zbawienie
Sam autor muralu – homoseksualny rysownik z Argentyny, Ricardo Cinalli, jest ze swojego dzieła oraz atmosfery w jakim powstawało bardzo zadowolony. Został wybrany przez samego arcybiskup Paglie spośród wielu znanych artystów.
Jak tłumaczy Cinalli, przez cały czas tworzenia rysunku był w stały kontakcie z abp. Paglią oraz nieżyjącym już o. Fabio Leonardisem (również został uwzględniony na rysunku). Artysta w rozmowie z mediami, chwalił sobie m.in. fakt, że podczas licznych rozmów, duchowni nigdy nawet nie zapytali go czy wierzy w zbawienie i nie stawiali w „niekomfortowej sytuacji”. – Praca z abp. Paglią była po ludzku oraz zawodowo fantastyczna – chwali duchownego Cinalli.
Włoski biskup w kontaktach z mediach wielokrotnie rozważał możliwość legalizacji związków partnerskich (w tym związków homoseksualnych), ale podkreśl, że małżeństwo jest związkiem zarezerwowanych jedynie dla kobiety i mężczyzny. Jest on też znany z otwartego stanowiska wobec osób rozwiedzionych, znajdujących się w nowych związkach.
Przewodniczący Papieskiej Akademii Życia, Vincenzo Paglia, w trakcie wywiadu udzielonego 26 sierpnia włoskiej telewizji RaiTre, określił haniebną ustawę 194 legalizującą aborcję, jako „filar naszego życia społecznego”, gorsząc tym miliony włoskich katolików, którzy są wierni Magisterium i wciąż pamiętają płomienne słowa Jana Pawła II przeciwko tej straszliwej zbrodni, która w samych Włoszech złożyła ponad sześć milionów niewinnych dzieci na ołtarzu egoizmu i liberalnej ideologii antychrysta.
Słusznemu oburzeniu wobec wypowiedzi prezesa Akademii, założonej przez Jana Pawła II właśnie po to, by sprzeciwiać się aborcji, towarzyszy aplauz zwolenników „zdrowia reprodukcyjnego” i „przerywania ciąży”. Są oni zawsze gotowi aby oskarżyć Kościół o wtrącanie się, gdy przemawia on głosem Chrystusa, ale jednocześnie pełni są pochwał, gdy tylko jego najwyżsi przedstawiciele prostytuują się i przyjmują nieludzkie zasady neomaltuzjanizmu jako własne.
Jako Pasterz i Następca Apostołów, muszę z największą mocą potępić skandaliczne słowa Paglii, które są sprzeczne z Ewangelią i nauczaniem papieży rzymskich.
Nowy Porządek Świata, Organizacja Narodów Zjednoczonych, WHO, Unia Europejska, Światowe Forum Ekonomiczne, Komisja Trójstronna, Klub Bilderberg i wszystkie organizacje realizujące Agendę 2030 uważają barbarzyńskie zabijanie niewinnego dziecka w łonie matki za prawo, za „filar życia społecznego”. Jest to jasne i oczywiste, że sekta apostatów, która opanowała Hierarchię Katolicką i zajęła jej najwyższe szczeble, znajduje się w tym samym szeregu z ideologicznymi wrogami Chrystusa, nie tylko w kwestiach pozornie niepowiązanych – jak narracja psycho-pandemiczna i zielona ideologia – ale także w negowaniu samych podstaw Prawa Naturalnego, w tym szacunku dla życia od poczęcia do naturalnej śmierci.
Niepokojące jest to, że nikt z moich braci w Episkopacie, nie mówiąc już o członkach Kolegium Kardynalskiego, nie ma odwagi podnieść głosu, by potępić urojenia Paglii i wezwać do jego natychmiastowej rezygnacji z członkostwa w Papieskiej Akademii Życia.
Oby wierni, napominani przez dobrych księży, odsunęli się daleko od tych wilków w owczej skórze i modlili się do Pana prosząc Go o interwencję w celu uratowania Jego Kościoła, okupowanego przez Sanhedryn skorumpowanych zwyrodnialców, którzy nadal krzyżują Jezusa Chrystusa w Jego Mistycznym Ciele.
+ Carlo Maria Viganò, Arcybiskup 27 sierpnia 2022 r.
Oto kontrowersje dotyczące arcybiskupa Edgara Peña Parra (obecnie Substytuta ds. Ogólnych Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej), o których mowa w artykule na stronie Marco Tosatti z 27 lutego 2026 roku. Artykuł dotyczy pogłoski mówiącej, że Peña Parra może wkrótce zostać mianowanyNuncjuszem Apostolskim we Włoszech przez papieża Leona XIV. Autor publikacji, a przede wszystkim Carlo Maria Viganò uważają tego rodzaju posunięcie za skandaliczne i zamiast tego domagają się procesu kanonicznego przeciwko Peña Parra..wikipedia.org/wiki/EdgarParra
Główne zarzuty według artykułu Marco Tosattiego (27.02.2026) i cytowanego w nim Viganò
Artykuł opiera się na wieloletniej narracji Viganò i przywołuje starsze oskarżenia (głównie z lat 2018–2019), które autor uważa za niewystarczająco zbadane przez media głównego nurtu i Watykan.
Kluczowe punkty oskarżeń:
Peña Parra miał być już przed święceniami kapłańskimi (lata 90.) sygnalizowany jako „notoryczny homoseksualista” – do tego stopnia, że opuścił seminarium, bo rektorzy uważali go za homoseksualistę (powołanie na starszy artykuł L’Espresso z 2018).
Wenezuelski dziennikarz Gastón Guisandés López (wówczas związany z pismem „Qué Pasa” w Maracaibo) opublikował w latach 90. / na początku 2000. dwa artykuły opisujące tzw. gejowską lobby wśród duchownych diecezji Maracaibo – wymieniając wśród ~16 księży również Edgara Peña Parra.
Guisandés López miał dwukrotnie prosić o audiencję u ówczesnego nuncjusza w Wenezueli (mons. Aldo Cavalli lub wcześniejszego – bez skutku.
Następnie wysłał oficjalny list-denuncjację do nuncjatury, opisujący wszystkie zarzuty (w tym molestowanie seminarzystów / nieletnich).
Według Viganò zarówno ten list, jak i wyniki lokalnego dochodzenia kanonicznego / wstępnego znajdują się w aktach Sekretariatu Stanu – i on sam widział je na własne oczy, gdy był w Watykanie.
Guisandés López w 2019 potwierdził osobiście dziennikarzom Infovaticana i Stilum Curiae wszystkie fakty, artykuły i sam list denuncjacyjny.
Viganò w 2019 (m.in. w wywiadzie dla Washington Post) i później oskarżał Peña Parra o udział w „homoseksualnej lobby”, a także o molestowanie seminarzystów (od co najmniej 2002 roku według niektórych relacji anglojęzycznych).
Najcięższy wniosek Viganò (przytaczany w artykule): zamiast nominacji na nuncjusza Peña Parra powinien stanąć przed sądem kościelnym, zostać usunięty ze wszystkich funkcji i ukarany najsurowszą karą – jako sygnał prawdziwej zmiany.
Oskarżenia Viganò wobec Peña Parra nie są nowe – pojawiają się już w jego słynnym „Testimonium” z 22/26 sierpnia 2018 (gdzie pisze: „Otrzymałem niepokojące informacje na jego temat” w kontekście Honduraskim / Maradiaga).
Najostrzejsza eskalacja nastąpiła w czerwcu 2019:
Wywiad Viganò dla Washington Post (10 czerwca 2019) – zarzuty o homoseksualizm, molestowanie seminarzystów i korupcję
Potwierdzenie przez Guisandésa Lópeza dla mediów tradycjonalistycznych (Infovaticana, Stilum Curiae)
Większość mainstreamowych mediów katolickich i świeckich (New York Times, Catholic Herald, Washington Post) uznała wtedy, że nie jest w stanie niezależnie potwierdzić zarzutów i nie opublikowała ich w pełnej formie.
Nie ma publicznie znanego kanonicznego procesu karnego wobec Peña Parra w Watykanie w związku z tymi zarzutami (ani za pontyfikatu Franciszka, ani po 2025).
Peña Parra pozostaje jedną z najpotężniejszych postaci w Kurii – codziennie spotyka się z papieżem, jest nr 3 w Sekretariacie Stanu.
Oskarżenia Viganò są traktowane przez środowiska tradycjonalistyczne i sedewakantystyczne jako dowód na całościową korupcję obecnego kierownictwa Kościoła.
Środowiska prourządowe / umiarkowane uważają je za niepotwierdzone ataki polityczne na Franciszka i jego współpracowników.
Najnowszy post Viganò na X (luty 2026) wprost odnosi się do hipotezy o nuncjaturze włoskiej i powtarza żądanie procesu.
Data publikacji: 2 listopada 2020 r. Autor tekstu na korazym.org: Vik van Brantegem
Główna treść i struktura artykułu
Artykuł prezentuje i komentuje dossier (raport / memoriał) sporządzone i upublicznione przez arcybiskupa Carlo Marię Viganò (byłego nuncjusza apostolskiego w USA). Dossier dotyczy szeregu skandali finansowych, seksualnych i korupcyjnych w Watykanie, z naciskiem na pontyfikat Franciszka. Tekst na korazym.org udostępnia ten dokument (pochodzący z bloga Marco Tosatti – Stilum Curiae) i łączy go z osobnym tekstem: fikcyjną „Listą z Berlicche” autorstwa Aldo Marii Valliego (blog Duc in altum), napisaną w stylu korespondencji szatana (diabła Berlicche) do kardynała, który ma zostać fałszywym papieżem.
Autor korazym.org opisuje całość jako „quadro chiarissimo, inequivocabile ed inquietante” (wyraźny, jednoznaczny i niepokojący obraz) obecnego stanu Kościoła.
Kluczowe elementy dossier Viganò (według artykułu)
Viganò przedstawia systemową korupcję, szantaż i infiltrację w Kurii Rzymskiej, nazywając ją „deep church” powiązaną z „deep state”, masonerią i globalizmem. Główne wątki i oskarżenia:
Edgar Peña Parra (od 2018 Substytut Sekretariatu Stanu – trzecia najważniejsza osoba w Watykanie)
Najcięższe i najbardziej szczegółowe zarzuty.
Już przed święceniami kapłańskimi (1985) sygnalizowany jako notoryczny homoseksualista → expulsja z seminarium San Tommaso d’Aquino w Caracas.
1990: molestowanie dwóch seminarzystów w parafii San Pablo w Maracaibo → zgłoszone policji, pisemne potwierdzenie od rektora Enrique Pérez.
1992: współudział w morderstwie dwóch osób (medyka i Jairo Pérez) na wyspie San Carlos – ofiary porażone prądem podczas praktyk homoseksualnych, ciała znalezione nagie. Oskarżony o udział: José Severeyn. Tuszowanie przez biskupa Roberto Lückert Leon(fałszywe dokumenty) i arcybiskupa Roa Pérez.
Mimo tych faktów – błyskawiczna kariera dyplomatyczna (m.in. Honduras 2002–2007 blisko Maradiagi i Pinedy, Kenia, Genewa, Meksyk, nuncjusz w Pakistanie 2011, Mozambiku 2015).
Nominacja na Sostituto w 2018 na osobistą rekomendację Óscara Andrésa Rodrígueza Maradiagi.
Oskarżenie o spowodowanie strat finansowych Watykanu powyżej 100 mln euro w latach 2018–2019 poprzez tajne, nieautoryzowane negocjacje.
Kardynał Óscar Andrés Rodríguez Maradiaga (Honduras, kluczowy doradca papieża, członek C9 – Rady ds. reformy Kurii)
Oszustwo finansowe wobec wdowy po ambasadorze Hondurasu, Marthy Alegría Reichmann.
Przyjmowanie pieniędzy od George’a Sorosa (650 tys. USD w 2015 od Open Society Foundations dla organizacji PICO i FPL na wpływanie na biskupów USA w kierunku zmiany nauczania Kościoła).
Tuszowanie skandali seksualnych i finansowych swojego biskupa pomocniczego Juana José Pinedy.
Juan José Pineda (były biskup pomocniczy Tegucigalpy)
Sieć homoseksualna, kontakty z prostytutami, wykorzystywanie funduszy diecezjalnych na prezenty (mieszkania, samochody, motocykle, podróże).
48 seminarzystów oskarżyło go w 2017 o molestowanie seksualne.
Samobójstwo jednego seminarzysty po nadużyciach.
Spotkania seksualne w rezydencji Maradiagi (Villa Iris).
Raport apostolski Alcidesa Casaretto do papieża Franciszka – bez realnych konsekwencji.
Usunięty w 2017 bez podania przyczyny.
Inni wymienieni hierarchowie i mechanizmy tuszowania
Kardynałowie: Tarcisio Bertone, Pietro Parolin, Leonardo Sandri, Fernando Filoni – znali dossier, ale nic nie zrobili.
Giovanni Angelo Becciu – usunięty w 2020 w związku ze skandalem finansowym (Londyn), ale według Viganò Peña Parra jest znacznie gorszy i bardziej szantażowalny.
Fabián Pedacchio (sekretarz osobisty Bergoglio), Gustavo Zanchetta i inni jako część „lawendowej mafii”.
Mechanizm: szantaż seksualny + korupcja finansowa → kontrola nad nominacjami i decyzjami.
Wniosek Viganò: Bergoglio otacza się skorumpowanymi i szantażowalnymi ludźmi albo celowo (demolka Kościoła na rzecz „NGO filantropijnej”), albo sam jest szantażowany. Cytat: „Questa non è la Chiesa di Cristo, ma un’antichiesa massonica” (To nie jest Kościół Chrystusa, lecz antykościół masoński).
Druga część artykułu – „Lettera da Berlicche” (Aldo Maria Valli)
Fikcyjna satyra / dystopia w formie listu diabła Berlicche do kardynała X (przyszłego fałszywego papieża). Instrukcje destrukcji Kościoła:
Papież przyjął parę homoseksualną. Żartowali i zagrali w grę
Para homoseksualna żyjąca w pseudo-małżeństwie… u papieża? Brzmi jak ponury żart, ale wydarzyło się naprawdę. Leon XIV przyjął takie osoby i wesoło z nimi żartował.
Do Watykanu przyjechał w listopadzie arcybiskup Los Angeles, José Gomez, żeby spotkać się z Ojcem Świętym. Jak to zwykle przy takich okazjach bywa, przywiózł ze sobą całą delegację. Byli w niej również dwaj homoseksualiści, którzy żyją w formalnym związku pseudo-małżeńskim. To Alex Capecelatro i Brian D. Stevens z Kalifornii. Capecelatro jest szefem firmy Josh.ai z branży technologicznej. Stevens to przemysłowiec, który uchodzi również za filantropa; jest członkiem Kościoła katolickiego, w przeciwieństwie do Capecelatro.
Jak podaje portal „The Letters from Leo”, obaj homoseksualiści żartowali sobie z papieżem i zagrali nawet w grę „Wordle”, która polega na odgadnięciu ukrytego słowa w sześciu próbach.
Capecelatro i Stevens opowiadali Leonowi XIV o… o. Jamesie Martinie, amerykańskim jezuicie, który promuje idee ruchu LGBT. Według wspomnianego portalu papież „pochwalająco kiwał głową”.
Spotkanie Ojca Świętego z homoseksualistami było tylko częścią spotkania z całą delegacją. Nie wyraża poparcia papieża dla związków tej samej płci. [czyżby?? MD].
Niemniej jednak, media społecznościowe obiegły fotografie papieża wymieniającego uścisk dłoni i żartującego z oboma mężczyznami, co w obecnym kontekście można łatwo wykorzystać jako gest poparcia dla ruchu LGBT.
„W maju 2023 roku wzięli „ślub” – coś, co byłoby kiedyś nie do pomyślenia dla katolika z pokolenia Briana. A jednak tam byli, razem w Watykanie, traktowani z godnością przez samego Wikariusza Chrystusa” – zachwala portal „The Letters from Leo”.
„Dla wielu katolików, zwłaszcza wierzących LGBTQ którzy czuli się zmarginalizowani, takie małe spotkanie jest znakiem nadziei” – dodaje.