———————————–
—————————————-
————————————
——————————–
—————————————————————————————
——————————–
—————————–
Państwo Izrael obrońcą pokoju od stuleci. MEM-y II.
Archiwa tagu: wojna
O planowanych rozmowach między USA a Iranem w Pakistanie
[Umieszczam – bo NIKT z dużych meRdiów w Polsce o tym nie pisze. Ani uczciwie, ani wcale.
Ale to z pewnością będzie farsa: Bez zmiany krwawego reżimu Bibi rządzącego Ameryką żadne porozumienie ani tym bardziej pokój nie są możliwe. Mirosław Dakowski]
=============================
Thomas Röper anti-spiegel.ru/was-ueber-die-fuer-morgen-geplanten-gespraeche-zwischen-den-usa-und-dem-iran-in-pakistan-bekannt-ist
Negocjacje pokojowe
Co wiadomo o planowanych rozmowach między USA a Iranem w Pakistanie
Bezpośrednie negocjacje między USA a Iranem mają rozpocząć się w Pakistanie w sobotę, ale ich sukces pozostaje całkowicie niepewny. Co obecnie wiadomo o planowanych rozmowach?
Anti-Spiegel 10 kwietnia 2026
Stanowiska USA i Iranu wydają się obecnie jeszcze bardziej odmienne niż przed wojną. Niemniej jednak, pierwsze bezpośrednie negocjacje między USA a Iranem zaplanowano na sobotę w Pakistanie, choć pozostaje wątpliwe, czy obie strony w ogóle opierają się na tym samym tekście porozumienia o zawieszeniu broni, które ma stanowić podstawę negocjacji. Iran obstaje przy swoim 10-punktowym planie, podczas gdy Biały Dom odrzuca ten plan i mówi o własnym 15-punktowym planie, którego szczegóły nie zostały jeszcze ujawnione.
Iran domaga się również, aby Izrael zakończył wojnę z Libanem. Iran postrzega cel negocjacji jako kompleksowy pokój dla Bliskiego Wschodu i oświadczył, że będzie postrzegał USA i Izrael jako jedną stronę konfliktu, a uczestników „osi oporu” – do której, oprócz Iranu, należy Hezbollah w Libanie – jako drugą stronę konfliktu. Celem Iranu jest pokój, który dotyczy wszystkich stron konfliktu.
Izrael demonstracyjnie kontynuuje ataki na Liban, a doniesienia z USA wskazują, że Trump przynajmniej zaapelował do Izraela o powściągliwość.
Kolejnym punktem spornym jest Cieśnina Ormuz. Stany Zjednoczone domagają się jej natychmiastowego otwarcia, podczas gdy Iran jest skłonny jedynie do jej częściowego otwarcia na czas negocjacji. Według Iranu, całkowite otwarcie Cieśniny Ormuz powinno nastąpić dopiero po zawarciu ostatecznego porozumienia pokojowego.
Co więcej, Iran żąda, jako warunku zawarcia porozumienia pokojowego, całkowitego zniesienia wszystkich sankcji USA i uwolnienia wszystkich irańskich aktywów zamrożonych w USA, co prawdopodobnie nie zostanie zaakceptowane przez USA.
Negocjacje mogą zatem zakończyć się fiaskiem, jeśli żadna ze stron nie będzie skłonna do kompromisów, które do tej pory kategorycznie wykluczała.
Agencja TASS opublikowała podsumowanie tego, co jeszcze wiadomo o sytuacji przed rozpoczęciem negocjacji, a ja je przetłumaczyłem.
Początek tłumaczenia:
Oczekiwanie na negocjacje irańsko-amerykańskie w Islamabadzie: Co wiemy
Negocjacje w stolicy Pakistanu mogą potrwać od dwóch do trzech dni, stwierdził Abdul Majid Hakim Ilahi, przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Islamskiej Republiki Indii.
Według telewizji Al Hadath, kluczowe negocjacje między USA a Iranem odbędą się 11 kwietnia w Islamabadzie.
Negocjacje w stolicy Pakistanu mogą potrwać od dwóch do trzech dni, powiedział agencji TASS Abdul Majid Hakim Ilahi, przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Islamskiej Republiki Indii.
TASS zebrał najważniejsze informacje.
Negocjacje
Według telewizji Al Hadath, kluczowe negocjacje między USA a Iranem odbędą się 11 kwietnia w Islamabadzie.
Wcześniej „Wall Street Journal” donosił o przybyciu irańskiej delegacji do Islamabadu w celu przeprowadzenia rozmów z USA.
Irańsko-amerykańskie negocjacje w Pakistanie mogą potrwać od dwóch do trzech dni, poinformował przedstawiciel Najwyższego Przywódcy w Indiach w rozmowie z agencją prasową TASS.
Pakistański rząd zezwolił uczestnikom rozmów amerykańsko-irańskich w Islamabadzie na ubieganie się o wizy po przybyciu do kraju, ogłosił minister spraw zagranicznych Ishaq Dar.
Planowane negocjacje w Islamabadzie między przedstawicielami Iranu i USA rozpoczną się dopiero po tym, jak Waszyngton wypełni swoje zobowiązania dotyczące zaprzestania izraelskich działań wojskowych w Libanie, poinformowała irańska agencja prasowa Tasnim.
Iran zerwie negocjacje z USA w Pakistanie w sprawie rozwiązania konfliktu i osiągnięcia porozumienia między Teheranem a Waszyngtonem, jeśli Izrael wznowi bombardowania Libanu, poinformowała Press TV, powołując się na źródło.
Iran wielokrotnie przekładał wyjazd delegacji na rozmowy z USA w Islamabadzie z powodu trwających izraelskich ataków na Liban, poinformowało źródło w rozmowie z nadawcą.
Oświadczenia Iranu dotyczące negocjacji
Atak USA i Izraela na Iran podczas negocjacji między Teheranem a Waszyngtonem w Genewie jest zbrodnią wojenną, jak wynika z komunikatu prasowego irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Irańskie siły zbrojne zadały klęskę USA i Izraelowi, które zostały zmuszone do zmiany swojej strategii w wyniku działań Republiki Islamskiej.
Irański 10-punktowy plan stanowi podstawę dalszych negocjacji pokojowych na Bliskim Wschodzie.
Rząd Iranu sprzeciwia się zawieszeniu broni, ponieważ doprowadziłoby ono do przezbrojenia USA i Izraela, a następnie do wznowienia działań wojennych, a nie do prawdziwej dyplomacji.
Działania Iranu na Bliskim Wschodzie nie powinny być uznawane za ataki na państwa trzecie, ponieważ Iran zaatakował jedynie cele USA w regionie, oświadczyło ministerstwo.
Teheran zażąda od USA i ich sojuszników odszkodowania za szkody wyrządzone atakami, a jeśli odmówią, Iran zrekompensuje je, przejmując amerykańskie aktywa i nieruchomości – oświadczył przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Republiki Islamskiej w Indiach.
Zauważył, że choć Iran wątpi w intencje Waszyngtonu, ma jednak nadzieję na udane negocjacje z USA w Islamabadzie i zawarcie kompleksowego porozumienia.
Teheran zgodzi się na zakończenie wojny z Waszyngtonem tylko wtedy, gdy zostaną zaakceptowane warunki określone w 10-punktowym planie Iranu, oświadczył ambasador Iranu w Uzbekistanie, Mohammad Ali Eskandari.
Skład delegacji:
Delegacji irańskiej przewodniczyć będzie przewodniczący parlamentu Republiki Islamskiej, Mohammad Bagher Ghalibaf oraz minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi, poinformował „Wall Street Journal”, powołując się na źródła.
Pakistan zwrócił się do Steve’a Witkoffa, specjalnego wysłannika prezydenta USA, z prośbą o włączenie wiceprezydenta J.D. Vance’a do delegacji USA na rozmowy z Iranem, poinformował również „Wall Street Journal”, powołując się na źródła.
Na prośbę Islamabadu prezydent USA Donald Trump poprosił wiceprezydenta o kierowanie działaniami pokojowymi, poinformował „Wall Street Journal”.
Oświadczenia USA w sprawie negocjacji
Vance oświadczył, że otrzymał od Trumpa jasne instrukcje dotyczące prowadzenia negocjacji z Iranem.
Oczekuje konstruktywnych rozmów ze stroną irańską w Pakistanie.
Naruszenie tymczasowego zawieszenia broni
Według „Wall Street Journal” Izrael nie zamierza zaprzestać ataków na Liban, ale ograniczy ich zakres na prośbę Trumpa.
Rząd USA obawia się, że ataki te utrudnią negocjacje z Iranem i wysiłki na rzecz ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz.
Wall Street Journal zauważa, że Trump nie zwrócił się jeszcze do Izraela o zaprzestanie działań przeciwko szyickiej organizacji Hezbollah.
Wcześniej Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej oświadczył, że Iran nie przeprowadził żadnych ataków rakietowych na państwa ani cele w innych krajach od czasu ogłoszenia zawieszenia broni.
Cieśnina Ormuz
Iran kontroluje Cieśninę Ormuz, a ponieważ wojna z USA i Izraelem jeszcze się nie zakończyła, Teheran otworzy ją po jej zakończeniu – powiedział agencji TASS przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Islamskiej Republiki w Indiach.
Doniesienia o opłatach za przepływanie przez Cieśninę Ormuz są czystą spekulacją; nie ma oficjalnego potwierdzenia, podkreślił Ilahi.
Około 3200 statków utknęło na zewnątrz Cieśniny Ormuz, czekając na bezpieczną przeprawę, podał Fox News.
Według nadawcy, wśród nich znajduje się 800 tankowców i masowców. Prawie 20 000 marynarzy czeka w Zatoce Perskiej na wyjaśnienie kwestii bezpiecznej przeprawy przez cieśninę – dodał nadawca.
Bibi: Watykan jest o dwa tygodnie od zbudowania Bomby jądrowej. MEM-y I.
———————————-
————————————————-
————————————————————
—————————————-
———————————————
—————————————————
——————————————
———————————————————-
———————————————–
Czy bojowe drony ukraińskie latają nad Polską?
Thomas Röper anti-spiegel.ru/das-russische-aussenministerium-reagiert-auf-die-kriegsbeteiligung-der-balten-am-krieg-gegen-russland\
Zagrożenie wojną
Rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych reaguje na udział państw bałtyckich w wojnie z Rosją
Kraje bałtyckie, Finlandia i Polska udostępniają Ukrainie swoją przestrzeń powietrzną do ataków na cele w północno-zachodniej Rosji, co oznacza, że są one de facto stronami konfliktu i Rosja ma prawo do odpowiedzi militarnej. Teraz pojawiło się oficjalne oświadczenie Rosji w tej sprawie.
Anti-Spiegel 10 kwietnia 2026
Od 22 marca każdej nocy dochodzi do masowych ataków dronów na północno-zachodnią część Rosji, w okolicach Sankt Petersburga, które powodują znaczne zniszczenia. Zeszłego lata donosiłem, że drony atakujące rejon Sankt Petersburga najprawdopodobniej pochodzą z państw bałtyckich, co stanowiłoby ewidentne zaangażowanie militarne państw bałtyckich, ponieważ pozwalają one Ukrainie na korzystanie ze swojej przestrzeni powietrznej do ataków na Rosję.
Nikt nie kwestionuje faktu, że ukraińskie drony atakujące cele w rejonie Sankt Petersburga korzystają z przestrzeni powietrznej państw bałtyckich i Finlandii, co również wymaga od nich przekroczenia polskiej przestrzeni powietrznej. Nawet niemieckie media, takie jak „Der Spiegel”, wielokrotnie otwarcie o tym informowały, choć nie zwróciły uwagi czytelnikom, że jest to zaangażowanie militarne tych państw ze wszystkimi tego konsekwencjami. Zamiast tego niemieckie media celebrowały udane ataki ukraińskie. Zwracam na to uwagę od 29 marca.
W Rosji media i rząd bagatelizują ten problem. W rosyjskich mediach pojawiło się niewiele doniesień na ten temat, a rosyjskie Ministerstwo Obrony w niektórych komunikatach prasowych dotyczących ukraińskich ataków dronów pominęło nawet fakt, że Petersburg był celem ataku . Ponieważ mieszkam w Petersburgu, wiem o tych atakach, ponieważ po każdym ataku wysyłany jest SMS z ostrzeżeniem o nalocie, po którym następuje sygnał „wszystko w porządku”. Oczywiście, szkody wyrządzone przez te ataki są również dobrze znane mieszkańcom.
8 kwietnia Maria Zacharowa, rzeczniczka rosyjskiego MSZ, została zapytana o tę kwestię na swojej regularnej konferencji prasowej. Przetłumaczę pytanie i jej odpowiedź tutaj, a następnie przeanalizujemy, co to oznacza.
Pytanie:
31 marca Dmitrij Pieskow ostrzegł o podjęciu „odpowiednich środków”, jeśli potwierdzi się, że ukraińskie drony wojskowe przelatywały nad państwami bałtyckimi. Drony nadal latają i atakują rosyjskie cele, a państwa bałtyckie publicznie przyznają, że nie są w stanie ich nawet wykryć swoimi systemami radarowymi. Krąży również teoria spiskowa, że drony te mogły wcale nie przelatywać nad państwami bałtyckimi, lecz zostały wystrzelone z terytorium bałtyckiego. Czy mogłaby Pani rozwinąć tę sytuację?
Zacharowa:
Niewątpliwie uważamy ostatnie incydenty z udziałem dronów za ataki terrorystyczne na Federację Rosyjską i jej infrastrukturę przemysłową i cywilną. Jeśli państwa trzecie udostępniły lub udostępniają swoje terytorium do przelotów wrogich dronów, muszą one doskonale rozumieć – i jesteśmy pewni, że rozumieją – ryzyko, na jakie się narażają. Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje na temat przelotów dronów i ich wykrywania przez radary, zalecamy kontakt z odpowiednimi władzami.
Każdy, kto śledzi konferencje prasowe Zacharowej, transmitowane na przykład przez stację RT-DE z tłumaczeniem symultanicznym, lub zna liczne tłumaczenia jej konferencji prasowych, które publikowałem przez lata, zauważy, że była to niezwykle nietypowa odpowiedź Zacharowej. Zazwyczaj nie unika pytań, lecz odpowiada na nie szczegółowo.
Fakt, że udzieliła tak wymijającej odpowiedzi i powołała się na „właściwe organy” – czyli Ministerstwo Obrony Rosji – oznacza, że kwestia ta najwyraźniej nie leży już w kompetencjach rosyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Nie ma najwyraźniej żadnych kontaktów dyplomatycznych z odpowiednimi państwami w tej sprawie. Ministerstwo Obrony wydaje się natomiast pracować nad odpowiedzią; przynajmniej tak rozumiem to oświadczenie.
Co więcej, pytanie dziennikarza pokazuje, jak bardzo Rosja wciąż próbuje deeskalować sytuację. Cytuje rzecznika Kremla, Pieskowa, który 31 marca ostrzegł, że jeśli potwierdzi się przelot ukraińskich dronów wojskowych nad państwami bałtyckimi, Rosja podejmie „odpowiednie kroki”. Pieskow zachowywał się tak, jakby to jeszcze nie zostało udowodnione, mimo że państwa bałtyckie i Finlandia oficjalnie potwierdziły to już wtedy, a zachodnie media, takie jak „Der Spiegel”, wielokrotnie o tym donosiły.
Wielu ludzi na Zachodzie zdaje się wierzyć, że cierpliwość Rosji będzie trwać wiecznie i że będzie ona w nieskończoność ignorować otwarte zaangażowanie militarne państw europejskich i ostrzał Rosji z ich udziałem.
Nie liczyłbym na to. Obawiam się raczej, że pewnego dnia (być może niezbyt odległego) obudzimy się i usłyszymy w mediach, że Rosja najechała państwa bałtyckie. Wtedy zachodnie media i politycy będą równie zaskoczeni, jak 24 lutego 2022 roku, gdy Rosja interweniowała na Ukrainie w odpowiedzi na ciągłe prowokacje ze strony Ukrainy i NATO.
Nie byłoby w tym nic zaskakującego, ponieważ państwa europejskie coraz bardziej bezczelnie prowokują Rosję do reakcji militarnej. Po prostu ukrywają to przed europejską opinią publiczną.
Zabawa oszalałych szatanów w Boga
Zabawa w Boga
Autor artykułu Marek Wójcik 10. kwietnia 2026 world-scam/zabawa-w-boga
„Złośliwy narcyzm to termin kliniczny, a nie obelga. Psycholog społeczny Erich Fromm ukuł to określenie w 1964 roku, opisując Adolfa Hitlera jako połączenie patologicznej manii wielkości, psychopatii, paranoi i osobowości antyspołecznej w jedną strukturę charakteru. Złośliwy narcyz nie jest jedynie próżny. Jest strukturalnie niezdolny do autentycznej empatii, konstytucjonalnie odporny na poczucie winy i kieruje się paranoicznym przekonaniem, że otaczają go wrogowie i muszą zostać zniszczeni. Już w 2017 roku psycholog John Garnter i wielu innych specjalistów ostrzegało przed złośliwym narcyzmem Trumpa.
Gdy władza nie zna granic, jedyną wewnętrzną kontrolą pozostaje sumienie. A psychopata nie ma sumienia.„
Powyższy tekst pochodzi z opublikowanego w Poniedziałek Wielkanocny artykułu na commondreams.org: Trump i Netanjahu: dwaj szaleńcy bawiący się w Boga. Źródło,
Oto prawdziwy obraz planety Ziemia w tym momencie…
Było do przewidzenia, że syjonistyczne państwo zrobi wszystko, żeby nie doszło do pokoju. Nie ma dla nich dobrego rozwiązania ani planu wyjścia z tej wywołanej przez nich awantury. Netanjahu jest ateistą, ale jako politykowi nie przeszkadza mu, by grać rolę wyczekiwanego od tysięcy lat żydowskiego mesjasza.
Przepowiednie o mesjaszu są fundamentem żydowskiej eschatologii, opierającym się na tekstach Starego Testamentu, w szczególności na księgach prorockich. W tradycji żydowskiej Mesjasz nie jest istotą boską, lecz człowiekiem pochodzącym z rodu króla Dawida, a dokładniej z linii jego syna Salomona. Jest przywódcą i królem, który wypełni konkretne zadania. Te zadania to: budowa trzeciej świątyni w Jerozolimie, sprowadzenie wszystkich Żydów z powrotem do Ziemi Izraela oraz powszechny pokój. Jak taki pokój w wydaniu Izraela wygląda, widzimy od początku powstania tego państwa w roku 1948.
Trump ogłosił zamiar kandydowania na prezydenta Wenezueli. Według niego, po zakończeniu konfliktu z Iranem może udać się do Wenezueli i „szybko nauczyć się hiszpańskiego”. „To nie potrwa długo; biegle władam językami. I zamierzam kandydować na prezydenta” – zadeklarował Trump. Tak, Donald Trump opanował wiele języków takich, jak rosyjski, chiński i perski. Gorzej z językiem angielskim, w którym popełniał szereg błędów do czasu, zanim zaangażował panią do korekty jego wpisów na Thruth Social.
Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com
Izraelscy agenci w Białym Domu
Max Blumenthal: Izraelscy agenci w Białym Domu
Brak zawieszenia broni – Izrael sabotuje negocjacje, Iran kontroluje Cieśninę Ormuz
W numerze „Judging Freedom” z 9 kwietnia 2026 r. dziennikarz śledczy i redaktor Grayzone Max Blumenthal wraz z sędzią Andrew Napolitano przeanalizowali dramatyczną sytuację na Bliskim Wschodzie.
Skupiono się na twierdzeniu o zawieszeniu broni między USA a Iranem, które według obu stron było nieprawdziwe.
Zamiast tego przedstawili obraz izraelskiego sabotażu, słabości USA i strategicznego zwycięstwa Iranu dzięki przejęciu kontroli nad Cieśniną Ormuz.
Otwarcie: Kwestia zawieszenia broni
Sędzia Andrew Napolitano rozpoczął dyskusję, zadając bezpośrednie pytanie:
„Czy obecnie istnieje zawieszenie broni między Stanami Zjednoczonymi a Iranem?”
Max Blumenthal odpowiedział jasno:
„Nie, nie ma żadnego zawieszenia broni”.
Porównał tę sytuację do przerw w wojnie w Strefie Gazy, które Izrael wykorzystał na ponowne uzbrojenie i mobilizację.
Teraz jesteśmy świadkami czegoś podobnego: do regionu wysyłani są amerykańscy marines, podczas gdy Izrael był na skraju zużycia swoich rakiet przechwytujących, a Iran zyskiwał na popularności.
USA chciały stworzyć wrażenie zawieszenia broni w Pakistanie.
Umożliwiło to Donaldowi Trumpowi manipulowanie rynkami – osoba z Białego Domu postawiła prawie miliard dolarów na spadek cen ropy Brent natychmiast po tym, jak Trump zaakceptował 10-punktowy plan irańskiej Rady Bezpieczeństwa Narodowego jako podstawę negocjacji.
Procesy dyplomatyczne i „projekt szarifa”
Blumenthal szczegółowo opisał procesy dyplomatyczne:
Departament Stanu USA przekazał premierowi Pakistanu Shehbazowi Sharifowi projekt warunków zawieszenia broni.
Sharif lub ktoś z jego otoczenia zamieścił ten szkic na X, dodając nagłówek „Warunki dla Sharifa”.
Tweet został później edytowany, ale oryginalna treść pozostała widoczna.
Warunki wyraźnie uwzględniałyby Liban.
Zarówno USA, jak i Iran zaakceptowały Liban, za pośrednictwem Pakistanu, jako część porozumienia.
Izraelskie ataki i eskalacja
Blumenthal opisał natychmiastową reakcję Izraela jako jedną z najgorszych masakr w najnowszej historii:
Ponad 250 ofiar śmiertelnych i ponad 1200 rannych w ciągu zaledwie 24 godzin, w tym rodziny czekające przed szpitalami na identyfikację ciał.
Izrael zaatakował nie tylko szyicką dzielnicę Dahieh w Bejrucie, ale także obszary chrześcijańskie i mieszane, takie jak Ain Mreisse, Corniche i centrum handlowe.
Znana libańska poetka i jej mąż zostali zamordowani, całe rodziny zginęły w swych domach, a nawet pogrzeb na cmentarzu został zbombardowany bombą o wadze 500 funtów.
Cel był jasny: sabotować zawieszenie broni i sprowokować Iran do obrony swojego sojusznika.
Reakcja Białego Domu
Blumenthal ostro skrytykował reakcję Białego Domu, zwłaszcza wiceprezydenta J.D. Vance’a:
Twierdził, że było to „nieporozumienie”, a warunki były „śmieciami wygenerowanymi przez sztuczną inteligencję”.
Vance wyjaśnił, że zawieszenie broni dotyczyło wyłącznie Iranu i sojuszników USA: Izraela i państw Zatoki Perskiej – Liban nigdy nie był jego częścią.
Izraelczycy zamierzają teraz „trochę się powstrzymać” przed poparciem negocjacji, nie dlatego, że tak stanowiło porozumienie.
Max Blumenthal nazwał te stwierdzenia bezczelnym kłamstwem:
„JD Vance kłamie jak z nut”.
Dokumenty na koncie Sharifa dowodzą czegoś wręcz przeciwnego.
Liban przyłączył się do wojny w wyniku izraelskiej inwazji lądowej po otrzymaniu wsparcia ze strony USA.
Hezbollah jedynie broni Libanu.
Vance jest nie tylko nieuczciwy, jego wypowiedzi „dyskwalifikują” go także z ewentualnego ubiegania się o urząd prezydenta.
Blumenthal wyraził wątpliwości co do wpływu Vance’a na „ideologicznie syjonistycznych” negocjatorów Jareda Kushnera i Witoffa, którzy mieli wkrótce polecieć do Islamabadu.
Rola Netanjahu
Blumenthal zacytował Netanjahu, który publicznie podkreślił, że zawieszenie broni nie dotyczy Libanu i chwalił się masowymi atakami.
Izrael podjął próbę zabicia sekretarza generalnego Hezbollahu Naima Kasema, lecz mu się nie udało, a zamiast tego dokonał masakry cywilów.
Ofensywa lądowa w południowym Libanie utknęła w martwym punkcie, armia się rozpada, rezerwiści nie przybywają, straty są tuszowane, śmigłowce są tracone, a czołgi Merkava po raz pierwszy są masowo atakowane przez drony FPV.
Izrael rekompensuje to sobie „performatywnymi masakrami” dokonywanymi z powietrza.
Uszkodzenia i cenzura
Gdy Napolitano zapytał o szkody wyrządzone przez irańskie rakiety i drony w Izraelu, Blumenthal odpowiedział, że Iran atakuje głównie obiekty amerykańskie.
Stany Zjednoczone ukryły swoje F-35 w bazie Nevatim.
Iran zniszczył samoloty AWACS, C-130 i drogie systemy radarowe w bazach USA.
Surowa cenzura w Izraelu uniemożliwia udostępnianie rzetelnych informacji – nawet zdjęcia uderzeń mogą skutkować oskarżeniami o szpiegostwo.
Poruszył kwestię, czy zestrzelenie F-15E nad Iranem miało związek z możliwymi stratami F-35 na ziemi.
Planet Labs odmawia udostępnienia zdjęć satelitarnych.
Tło wojny
Blumenthal opisał tło wydarzeń, powołując się na artykuł w New York Times:
Netanjahu i szef Mossadu David Barnea rzekomo przekazywali Trumpowi i jego doradcom dezinformację na temat irańskiego programu zbrojeń nuklearnych.
Podczas briefingu 11 lutego Netanjahu wezwał Trumpa do zatwierdzenia wojny mającej na celu zmianę reżimu.
Trump wyraził zgodę bez niczyjego sprzeciwu.
Bilans wojny
Blumenthal podsumował:
Po ponad sześciu tygodniach USA przegrały wojnę.
Żadnej zmiany reżimu, żadnej straty wzbogaconego uranu, żadnego osłabienia rakiet balistycznych, Cieśnina Ormuz pod całkowitą kontrolą Iranu.
Iran jest silniejszy niż kiedykolwiek wcześniej, wprowadza obecnie system opłat drogowych i de facto łagodzi sankcje dzięki swojej sile militarnej.
Trump próbuje jedynie uczestniczyć w przychodach uzyskiwanych za pośrednictwem kryptowalut.
Rozwój geopolityczny
Blumenthal dostrzegł pozytywne zmiany dla Iranu:
Hiszpania otwiera ambasadę w Teheranie, kończąc izolację dyplomatyczną; Francja poszukuje kanałów do Libanu.
Jednak w Iranie wciąż słychać nawoływania do odwetu przeciwko atakowi na Libani.
Demokraci zdystansowali się od protestów antywojennych, zaatakowali Trumpa z prawej strony i pokazali, że są pozbawieni zasad.
Większość wyborców Partii Demokratycznej odrzuca obecnie Izrael.
Wniosek
Max Blumenthal zakończył ostrą krytyką:
Netanjahu niszczy prezydenturę Trumpa w podobny sposób, w jaki wcześniej zniszczył Bidena i Harris.
Doktryna „odpowiedzialności za ochronę” okazała się zwykłym usprawiedliwieniem brutalności imperialnej.
Nawet wygnańcy pochodzenia persko-amerykańskiego dystansują się teraz od Trumpa.
Rozmowa ujawniła głęboki kryzys: Izrael nadal dyktuje kluczowe decyzje USA, podczas gdy Iran strategicznie zyskał przewagę i kontroluje światowe dostawy energii.
Typowa dla Trumpa mieszanka rażącej niekompetencji, teatralnej retoryki zwycięstwa i pragmatycznego cofania się
Typowa dla Trumpa mieszanka
rażącej niekompetencji,
teatralnej retoryki zwycięstwa
i pragmatycznego cofania się.
Wyimaginowane zawieszenie broni Trumpa
Komentarz Rainera Ruppa apolut-net/trumps-imaginare-waffenruhe
Zawieszenie broni między USA a Iranem opiera się na 10-punktowym planie Iranu i zostało osobiście uznane przez Trumpa za podstawę negocjacji. Jednak zaledwie kilka godzin po jego triumfalnym ogłoszeniu przez Trumpa w pozie zwycięstwa, w praktyce już się załamało, mimo że żadna ze stron nie potwierdziła tego oficjalnie.
W ciągu kilku godzin Trump ugiął się pod histeryczną presją swoich syjonistycznych „doradców” w Izraelu i innych podżegaczy wojennych w Waszyngtonie. W akcie niemal dziecinnej desperacji po prostu zaczął zaprzeczać rzeczywistości. Nagle oświadczył, że nie zgodził się na plan irański, lecz na zupełnie inny, tajemniczy, ściśle tajny 10-punktowy plan, zawierający żądania USA.
Jednak premier Pakistanu, który pośredniczył w zawarciu porozumienia między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, potwierdził międzynarodowym mediom, zasadniczo jako naoczny świadek, że strona amerykańska rzeczywiście zaakceptowała pierwotny irański 10-punktowy plan jako podstawę negocjacji. Ten irański plan pozostał niezmieniony od początku wojny agresywnej pod wodzą USA, a zatem strona amerykańska musiała znać jego tekst i znaczenie.
W analizie z 9 kwietnia 2026 roku, były czołowy analityk CIA Larry C. Johnson wskazuje, że w Waszyngtonie i administracji Trumpa dominuje mieszanka negacji rzeczywistości i myślenia życzeniowego. Deklarowane sukcesy militarne USA nie mają żadnych podstaw strategicznych. Zamiast tego Iran skutecznie przejął kontrolę nad Cieśniną Ormuz, utrzymując w ten sposób globalną gospodarkę i związane z nią interesy USA w żelaznym uścisku. Podkreśla również, że zarówno Teheran, jak i mediator Pakistan podkreślają, że rząd USA zgodził się na dziesięciopunktowy plan Iranu jako podstawę negocjacji. Oto dziesięć punktów irańskiego planu przedstawionego przez Johnsona:
- 1. Zobowiązanie USA do nieagresji – formalna gwarancja, że Stany Zjednoczone (i Izrael) nie przeprowadzą dalszych ataków na Iran, Liban, Jemen i Irak.
- 2. Utrzymanie irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz – Iran zachowuje suwerenność i podstawową koordynację ruchu morskiego przez cieśninę na podstawie „uregulowanego” lub „bezpiecznego protokołu tranzytowego”.
- 3. Uznanie prawa Iranu do wzbogacania uranu – wyraźne uznanie przez Stany Zjednoczone i społeczność międzynarodową prawa Iranu do wzbogacania uranu na potrzeby cywilnego programu nuklearnego.
- 4. Zniesienie wszystkich głównych sankcji USA wobec Iranu – eliminacja bezpośrednich dwustronnych sankcji gospodarczych USA.
- 5. Zniesienie wszystkich sankcji wtórnych – zniesienie sankcji wobec państw trzecich i firm prowadzących interesy z Iranem.
- 6. Uchylenie wszystkich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ przeciwko Iranowi – anulowanie istniejących sankcji i rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.
- 7. Uchylenie wszystkich rezolucji Rady Gubernatorów MAEA przeciwko Iranowi – zakończenie obowiązywania rezolucji i środków monitorujących Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.
- 8. Wypłata odszkodowań lub reparacji wojennych dla Iranu – rekompensata finansowa lub pomoc w odbudowie szkód wyrządzonych przez amerykańsko-izraelską kampanię wojskową.
- 9. Uwolnienie wszystkich zamrożonych aktywów irańskich – odblokowanie funduszy i aktywów irańskich przechowywanych za granicą (w tym w bankach amerykańskich i europejskich).
- 10. Wycofanie wojsk USA z Bliskiego Wschodu (i zakończenie ataków na sojuszników Iranu) – wycofanie amerykańskich wojsk bojowych z regionalnych baz i zawieszenie broni obejmujące irańską „oś oporu” (w tym zaprzestanie izraelskich działań w Libanie przeciwko Hezbollahowi i zakończenie działań wojennych na innych frontach regionalnych).
Trump potwierdził ten plan na swoim kanale społecznościowym „TruthSocial” 7 kwietnia 2026 roku, około godziny 18:32 czasu wschodniego (czasu amerykańskiego), jako podstawę ogłoszonego dwutygodniowego zawieszenia broni z Iranem. Oto tłumaczenie odpowiedniego fragmentu tekstu:
Tłumaczenie niemieckie (naturalne i precyzyjne):
„W oparciu o rozmowy z premierem Szehbazem Sharifem i marszałkiem polowym Asimem Munirem z Pakistanu, w trakcie których zwrócono się do mnie z prośbą o powstrzymanie się od niszczycielskiej przemocy skierowanej przeciwko Iranowi dzisiejszej nocy, oraz pod warunkiem, że Islamska Republika Iranu zgodzi się na całkowite, natychmiastowe i bezpieczne otwarcie Cieśniny Ormuz, oświadczam, że jestem gotowy zawiesić bombardowania i ataki na Iran na okres dwóch tygodni”.
„To będzie dwustronne zawieszenie broni! Powodem tego jest to, że osiągnęliśmy już, a nawet przekroczyliśmy, wszystkie cele militarne i jesteśmy w trakcie zaawansowanych negocjacji w sprawie ostatecznego porozumienia dotyczącego długoterminowego pokoju z Iranem i pokoju na Bliskim Wschodzie”.
„Otrzymaliśmy 10-punktową propozycję od Iranu i wierzymy, że stanowi ona solidną podstawę do negocjacji. Prawie wszystkie dotychczasowe kwestie sporne zostały już polubownie rozstrzygnięte między Stanami Zjednoczonymi a Iranem, ale dwutygodniowy okres pozwoli na ostateczne negocjacje i zawarcie porozumienia”.
„W imieniu Stanów Zjednoczonych Ameryki, jako Prezydent, a także w imieniu krajów Bliskiego Wschodu, to zaszczyt, że ten długotrwały problem zbliża się do rozwiązania. Dziękuję za uwagę poświęconą tej sprawie! Prezydent Donald J. Trump”
Początkowa reakcja syjonistycznych zwolenników Trumpa i rządu Netanjahu była mieszanką szoku i gniewu. Opór rozpoczął się natychmiast we wtorek wieczorem, a w środę rano administracja Trumpa ogłosiła, że zgodziła się na inny – jak dotąd nieokreślony – 10-punktowy dokument. Syjonistyczni przestępcy w Izraelu szybko zrobili, co do nich należało, aby w zarodku udaremnić dalsze negocjacje między USA a Iranem, rozpoczynając brutalny, morderczy atak z użyciem ponad 100 rakiet na cele cywilne w centralnym i południowym Libanie.
Ten schemat manipulacji Izraela i kapitulacji Ameryki potwierdza to, co – co zaskakujące – niedawno udokumentował „New York Times”:
Netanjahu naciskał na wojnę, przedstawiając jednostronne działania jako nieuniknione, jeśli Waszyngton nie zaangażuje się w nią.
Administracja, zaślepiona ideologicznie, zignorowała ostrzeżenia płynące nie tylko ze strony przedstawicieli wojska, ale także J.D. Vance’a i ministra spraw zagranicznych Marco Rubio.
Szeroko komentowany artykuł w „New York Timesie” zatytułowany „Jak Trump poprowadził USA na wojnę z Iranem” obwinia przede wszystkim premiera Izraela Benjamina Netanjahu i jego szefa wywiadu o wciągnięcie Trumpa w wojnę. NYT nie wspomina o szeroko komentowanej teorii poza głównymi mediami – że Trump mógł być szantażowany przez Netanjahu kompromitującymi zdjęciami jego przyjaciela Trumpa, potajemnie zrobionymi przez skazanego przestępcę seksualnego i agenta Mossadu Jeffreya Epsteina.
W każdym razie artykuł w „New York Timesie” przedstawia Netanjahu jako siłę napędową amerykańskiej wojny agresywnej przeciwko Iranowi. Podobno przez miesiące intensywnie prowadził kampanię na rzecz wspólnego, zakrojonego na szeroką skalę ataku na Iran. Kluczowe spotkanie 11 lutego 2026 roku w Białym Domu – w tym ściśle tajna prezentacja w Sali Sytuacyjnej – ostatecznie skłoniło Trumpa do zmiany stanowiska w sprawie zakrojonych na szeroką skalę ataków militarnych u boku Izraela; być może po tym, jak Netanjahu pokazał mu kilka starych zdjęć z imprez przy pizzy?
Kontynuujmy jednak narrację „New York Timesa”: W miesiącach poprzedzających 11 lutego Netanjahu wielokrotnie wzywał rząd USA do podjęcia działań militarnych, uzasadniając to koniecznością powstrzymania irańskiego programu nuklearnego, arsenałów rakietowych i wpływów regionalnych. Przedstawiciele Izraela również sygnalizowali gotowość do samodzielnego działania w razie potrzeby – co wzmocniło wrażenie pilności i nieuchronności w Waszyngtonie. Podczas prawie trzygodzinnego spotkania 11 lutego omówiono konkretne plany ataku i harmonogramy, a także ryzyko, że sukces trwających rozmów dyplomatycznych może pokrzyżować plany planistów wojny, czemu Netanjahu był zdecydowany zapobiec.
Ciekawe, jak były analityk CIA Larry Johnson politycznie interpretuje publikację „New York Timesa”. Uważa ją za klasyczną próbę Waszyngtonu, by uniknąć odpowiedzialności za nietrafioną politykę. Wiceprezydent J.D. Vance i – w mniejszym stopniu – Marco Rubio wydają się być głosami rozsądku, podczas gdy generał Dan Caine, najwyższy rangą oficer USA, jest uważany za zbyt słabego, by przeciwstawić się Trumpowi. Johnson jednak obarcza główną odpowiedzialnością za katastrofę USA w Iranie sekretarza obrony Pete’a Hegsetha.
Johnson przewiduje, że Stany Zjednoczone wkrótce wznowią ataki, co doprowadzi do irańskich działań odwetowych przeciwko Izraelowi i amerykańskim bazom w regionie, a także arabsko-amerykańskim zakładom przemysłowym i infrastrukturze. Ostatecznie Trump będzie zmuszony przyznać się do porażki: Stany Zjednoczone nie są w stanie pokonać Iranu, a koszty ekonomiczne i polityczne będą poważnym obciążeniem dla Republikanów, zwłaszcza w kontekście jesiennych wyborów parlamentarnych.
„Washington Post” w swoim raporcie z 8 kwietnia szczegółowo opisuje konsekwencje polityczne w kraju. Sednem sprawy jest fala krytyki skierowanej pod adresem polityki Trumpa, postrzeganej jako nieodpowiedzialna i nie do utrzymania. Jego eskalacja strategii, obejmująca groźby nie tylko całkowitego unicestwienia przeciwników, ale całej ich „cywilizacji”, stanowi nowy poziom dna. Według „Washington Post”, ta pełna napięcia retoryka, w połączeniu z wcześniejszymi groźbami wobec infrastruktury cywilnej, wywołała „oburzenie blokowe” w Stanach Zjednoczonych . Podczas gdy zwolennicy świętowali dwutygodniowe zawieszenie broni i częściowe otwarcie Cieśniny Ormuz jako zwycięstwo Trumpa, gazeta przedstawia obraz moralnej i strategicznej porażki.
Panika i szaleństwo w Białym Domu !
Panika i szaleństwo w Białym Domu!
Autor: Rainer Rupp apolut/panik-und-wahnsinn-im-weissen-haus
Niekontrolowane wybuchy wściekłości mężczyzny, który obecnie szaleje w Białym Domu, przywodzą na myśl niemieckiego „Największego Feldmarszałka wszech czasów”, podobnie jak otwarte groźby ludobójstwa przeciwko Iranowi wygłaszane przez Trumpa.
Artykuł opiniotwórczy Rainera Ruppa .
Gdy wojna z Iranem przeradza się w katastrofalny chaos, Donald Trump pojawia się w stanie skrajnej paniki – człowiek, który rozpoczął wojnę z czystej żądzy władzy, a teraz nie widzi wyjścia z sytuacji. Nikt nie przychodzi mu z pomocą. Zamiast tego błąka się po swoim Trump National Golf Club w Wirginii, gdzie nadal zgarnia zyski kosztem podatników i daje upust swojej złości w mediach społecznościowych.
Albo Trump jest już w zaawansowanym stadium demencji, przez co nabyte przez niego zahamowania w kontaktach społecznych już dla niego nie istnieją. Albo jest w stanie paniki, ponieważ zaczyna zdawać sobie sprawę, że został wrobiony przez swojego rzekomo najlepszego przyjaciela Netanjahu w sprawie ataku na Iran. Coraz częściej złośliwe głosy w amerykańskich mediach społecznościowych, w tym znane kanały dyskusyjne, sugerują, że Netanjahu miał przewagę nad Trumpem dzięki szantażującemu zdjęciu samobójczego agenta izraelskiego wywiadu Epsteina. Bo wojna Trumpa z pewnością nie leży w interesie USA.
Wojna nie zakończyła się po kilku dniach, jak obiecywał Netanjahu. Wręcz przeciwnie, już po tygodniu stało się jasne, że Trump nie będzie mógł już osiągnąć swoich celów. Sytuacja reżimu syjonistycznego w Izraelu jest zupełnie inna. Jego celem jest nie tylko trwałe zniszczenie lub osłabienie Iranu, ale także państw arabskich w regionie. I pod tym względem kalkulacje Netanjahu zdają się sprawdzać.
Dla Trumpa jednak sytuacja wygląda ponuro. Jego wojna już podzieliła lub w dużej mierze zniszczyła ruch MAGA. Nawet w jego własnym bogatym okręgu wyborczym (Mar-a-Lago) na Florydzie super-bogaci odwracają się od niego. Dzieje się tak, ponieważ Demokrata niedawno wygrał wybory lokalne – po wielu dekadach republikańskiej dominacji.
Trump może powoli zaczynać rozumieć, że jego zbrodnicza, agresywna wojna przeciwko Iranowi, prowadzona po stronie reżimu syjonistycznego, nie tylko będzie go kosztować prezydenturę, ale może go również zaprowadzić do więzienia. I nikt nie przychodzi mu z pomocą. W niedzielę na zdjęciach widać było Trumpa błąkającego się po National Golf Club w Wirginii, by później dać upust swojej furii przeciwko wszystkiemu, co irańskie, przed dziennikarzami i na swoim kanale medialnym „TruthSocial”.
Retoryka, którą stosuje, to przerażająca mieszanka sprzeczności, wulgarnej histerii, religijnej kpiny i otwartych gróźb zagłady narodu irańskiego. Trump, który jeszcze niedawno twierdził, że Cieśnina Ormuz nie interesuje ani jego, ani USA – „Nie potrzebujemy cieśniny. Po co miałaby być potrzebna? Mamy całą ropę” – teraz krzyczy jak szaleniec, zwłaszcza w chrześcijańskie święta wielkanocne: „Chwała Allahowi! Otwórzcie tę przeklętą Cieśninę [Ormuz], wy szalone [irańskie] dranie, bo inaczej spadnie na was piekło. Tylko poczekajcie!”
Kilka godzin później znowu zagroził zniszczeniem całej infrastruktury w Iranie:
„Wtorek będzie dniem elektrowni i dniem mostów razem wziętych – wszystko w Iranie. Nigdy wcześniej coś takiego się nie zdarzyło”.
I dalej:
„Jeśli natychmiast nie zaczną negocjować, spadnie na nich piekło”.
Zapowiedziany koniec terminu, który był już dwukrotnie przedłużany – pierwotnie wyznaczony na godzinę 10:15 czasu wschodniego tego samego dnia – został nagle przesunięty na „wtorek, godzinę 20:00 czasu wschodniego”. Klasyczny ruch Trumpa: najpierw chwali się, że Cieśnina Ormuz jest nieistotna, a potem wścieka się, bo pozostaje zamknięta.
Jego groźby stają się coraz bardziej dosadne. Powiedział reporterce Rachel Scott, dosłownie: „Jeśli nie dojdzie do porozumienia, wysadzimy cały kraj w powietrze”. Zapytany, czy pozostały jeszcze jakieś tabu, odpowiedział lakonicznie: „Bardzo niewiele”. Wtedy jego jawna fantazja o zagładzie staje się oczywista: „Żaden zdrowy na umyśle naród nie zniósłby kary, która go spotka”. I wreszcie, dobitne ogłoszenie ludobójstwa:
„Jeśli nie chcą porozumienia, cały ich kraj przepadnie”.
To nie jest dyplomacja. To język człowieka, który otwarcie grozi całkowitym zniszczeniem całego kraju i jego mieszkańców. Sam Trump przyznał, że nie wiedział, czy w ogóle uda się osiągnąć porozumienie.
„Nie mam pojęcia o tych ludziach. Może jest umowa, może nie. Nie mam pojęcia o tych ludziach. Właśnie im się z nich robi aferę”. I dalej: „Żaden kraj nigdy nie oberwał tak mocno jak ten”.
Sprzeczności w jego retoryce zapierają dech w piersiach. Przed chwilą oświadczył, że amerykańskie wojska lądowe „nie są konieczne – ale niczego nie wykluczam”. Następnie rzekomo testował NATO, tylko po to, by przekonać się, że sojusznicy nie chcą w tym uczestniczyć – co przyjął ze wzruszeniem ramion: „Chciałem ich przetestować. Powiedziałem, że będę zadowolony, jeśli dołączycie. A oni powiedzieli: Cóż, nie możemy tego zrobić. Nawet nie wywierałem na nich presji”.
Podczas gdy papież Leon XIV napominał w Wielkanoc: „Niech ci, którzy noszą broń, złożą ją. Niech ci, którzy mają siłę rozpętywania wojen, wybiorą pokój. Jezus jest Królem Pokoju, który odrzuca wojnę” i podkreślał, że Bóg nie wysłuchuje modlitw podżegaczy wojennych, ponieważ „wasze ręce są pełne krwi”, Trump kontynuował swoją tyradę szyderczymi okrzykami „Chwała Allahowi!”. Rzecznik irańskiej Gwardii Rewolucyjnej odpowiedział sucho:
„Skandalu, który dotknął oblężonego prezydenta Stanów Zjednoczonych i jego pokonaną armię, nie da się naprawić pustymi wyjaśnieniami, propagandą ani operacjami psychologicznymi”.
Trump rozpoczął wojnę. Teraz odmawia poniesienia gorzkich konsekwencji i wycofania się z Iranu. A Iran się nie poddaje; rynki finansowe się załamują, armia amerykańska ponosi ciężkie straty w nieudanej operacji specjalnej pod Isfahanem w Wielkanoc (zniszczono jedenaście samolotów), a świat w oszołomionym milczeniu obserwuje, jak ten pozornie szalony przywódca rzuca coraz to nowe terminy i coraz brutalniejsze groźby.
Jego retoryka zdradza głęboką panikę i utratę kontroli. Myli siłę z krzykiem, dyplomację z obelgami, a strategiczne myślenie z młodzieńczą wrzawą. Groźba „wysadzenia całego kraju w powietrze” nie jest strategią negocjacyjną, lecz otwartym ogłoszeniem ludobójstwa na suwerennym narodzie. Prezydent powszechnie uważany za oszusta i przestępcę grozi teraz całemu narodowi całkowitą zagładą.
Każdy, kto wciąż wątpił, że ten człowiek stanowi zagrożenie dla pokoju na świecie, przekona się, że jego własny język stanowi ostateczny dowód. Amerykańskie media i samozwańcze media wysokiej jakości w Europie i Niemczech mają obowiązek wreszcie nazwać tę hańbę po imieniu: z moralną jasnością i bez żadnych upiększeń. Ci, którzy milczą w obliczu gróźb Trumpa o zbrodniach przeciwko ludzkości, stają się współwinni.
Świat może mieć pokój lub Izrael, ale nie oba
Świat może mieć pokój lub Izrael, ale nie oba
Izrael to ludobójcze państwo apartheidu, którego istnienie opiera się na strategii nieustannej przemocy i nadużyć na Bliskim Wschodzie. Dopóki to państwo będzie istniało w obecnej formie, pokój nigdy nie będzie możliwy.
9 kwietnia 2026 r. hcaitlinjohnstone-com-au/the-world-can-have-peace-or-israel-but-not-both
Izrael już teraz agresywnie sabotuje dwutygodniowe zawieszenie broni z Iranem, zawarte przez administrację Trumpa, dokonując masakry ogromnej liczby cywilów w Libanie, kraju, który jest wyraźnie wyłączony [przez katów… md] spod warunków zawieszenia broni uzgodnionych z Teheranem. Nie może zostać objęty żadnymi atakami.
Stany Zjednoczone i Izrael próbują twierdzić, że Liban nie jest stroną porozumienia o zawieszeniu broni, ale Pakistan, wyznaczony przez USA do mediacji w tym porozumieniu, twierdzi, że to nieprawda . „New York Times” donosi , że Biały Dom brał udział w publicznym komunikacie Pakistanu, który wyraźnie uwzględniał Liban w warunkach zawieszenia broni, po czym zmienił zdanie po ataku Izraela.
Jak podano, Iran odpowiedział na te naruszenia ponownym wstrzymaniem ruchu przez Cieśninę Ormuz.
To kolejne przypomnienie, że świat może mieć pokój albo Izrael – ale nie może mieć obu. Izrael to ludobójcze państwo apartheidu, którego całe istnienie opiera się na strategii nieustannej przemocy i nadużyć na Bliskim Wschodzie. Dopóki to państwo będzie istniało w obecnej formie, pokój nigdy nie będzie możliwy.
❖
Gdyby w twojej firmie zatrudniono faceta, który ciągle wdaje się w kłótnie z twoimi współpracownikami i twierdzi, że to dlatego, że są wobec niego rasistowscy, przez tydzień mógłbyś mu uwierzyć.
Po miesiącu miałbyś wątpliwości.
Po dwóch miesiącach zdasz sobie sprawę, że on najprawdopodobniej jest po prostu dupkiem.
Izrael robi to od osiemdziesięciu lat.
===================
md: No, ale realu – jest bezczelnym kłamcą i krwawym zbrodniarzem.
Prawo międzynarodowe czy zagraniczne bazy wojskowe: musisz wybrać
Prawo międzynarodowe czy zagraniczne bazy wojskowe: musisz wybrać.
przez Thierry’ego Meyssana voltairenet-org/article
Wojna prowadzona przez Izrael, Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię przeciwko Iranowi podważyła prawo międzynarodowe. Nawet Rada Bezpieczeństwa zapomniała o własnej definicji agresji. Orzekła przeciwko sobie. Nigdy nie było precedensu w tej sytuacji. Wszystkie państwa członkowskie ONZ muszą teraz wybrać między prawem międzynarodowym a systemem sojuszniczym stworzonym przez Stany Zjednoczone.
Sieć Voltaire | Paryż (Francja) 7 kwietnia 2026 r.
Wojna izraelsko-amerykańsko-brytyjska [ 1 ] przeciwko Iranowi głęboko ukształtowała Organizację Narodów Zjednoczonych i zrewolucjonizowała podejście do prawa międzynarodowego. Do tego czasu wszyscy wierzyli, że prawo to opiera się wyłącznie na poszanowaniu podpisu i prawa ludzi do samostanowienia. Z czasem jednak wszyscy przyzwyczaili się również do faktu, że Izrael i Stany Zjednoczone nigdy nie mogą być uznane za wyjęte spod prawa.
Choć wspomina o „uzasadnionej zbiorowej samoobronie” Izraela (sic), punkt ten został zepchnięty na dalszy plan przez zdumiewającą szczerość prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa, który oświadczył, że Iran nie zagraża jego krajowi [ 2 ] . Do tej pory Waszyngton bezczelnie kłamał, aby podtrzymywać iluzję, że przestrzega prawa międzynarodowego. Przypomnijmy kłamstwa George’a W. Busha i Baracka Obamy na temat ataków z 11 września, broni masowego rażenia w Iraku, masakr w Libii i Syrii oraz późniejszych wojen.
Benjamin Netanjahu odwołał się do swojego trzydziestoletniego przemówienia o „głowie ośmiornicy”, czyli Iranie, aby wyjaśnić jego wpływy. Nie znalazł lepszego sposobu niż odwołanie się do irańskich haseł: „Śmierć tworowi syjonistycznemu!” i „Śmierć Stanom Zjednoczonym!”, sugerując, że Iran chce zabić wszystkich Izraelczyków i Amerykanów. Jednakże okrzyk „Śmierć tworowi syjonistycznemu!” nigdy nie oznaczał nadziei na śmierć państwa Izrael i jego mieszkańców, lecz raczej kwestionowanie samo-ogłoszenia się tego państwa bez zgody Organizacji Narodów Zjednoczonych i w sprzeczności z pierwotnym projektem państwa dwunarodowego. Co do okrzyku „Śmierć Stanom Zjednoczonym!”, oznacza on, że Iran kwestionuje prawowitość państwa zbudowanego na masakrze milionów rdzennej ludności i zniewoleniu milionów czarnych Afrykanów.
Można by oczekiwać, że wszystkie państwa członkowskie ONZ uznają tę wojnę za nielegalną, za akt „agresji” w rozumieniu Karty. Nie! Nikt tego nie powiedział – z wyjątkiem Korei Północnej – mimo że wszyscy tak myśleli. Choć stanowisko to jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę potęgę militarną Stanów Zjednoczonych – fakt, który wszyscy wolą ignorować – oczywiste jest, że to zbiorowe tchórzostwo będzie miało konsekwencje.
Najważniejsza jest jednak inna kwestia: ta wojna nie tylko sama w sobie stanowi akt agresji i podważa ważność podpisów Tel Awiwu i Waszyngtonu, ale jest również prowadzona w sposób barbarzyński – w rozumieniu Konferencji Haskiej (1899). Benjamin Netanjahu wziął na siebie odpowiedzialność za kolejne zabójstwa wszystkich przywódców religijnych, wojskowych i politycznych, których uważa za swoich wrogów. Zbrodnie te zostały przejęte i zaakceptowane przez Donalda Trumpa.
Do tej pory Zachód uważał zabójstwa mężów stanu za niemoralne i kontrproduktywne. Izrael i Stany Zjednoczone są w pełni świadome, że ich działania są kontrproduktywne, ale nie dbają o to, czy są moralne, czy nie [ 3 ] . Izrael od siedemdziesięciu ośmiu lat dokonuje zamachów na palestyńskich przywódców. Osierocił ten naród i teraz może winić tylko siebie za to, że nie ma już nikogo, z kim mógłby negocjować.
Nawiasem mówiąc, Izrael zniszczył dom przywódcy rewolucji, ajatollaha Alego Chameneiego, i zamordował go. To dokładnie tak, jakby zbombardował Watykan i zamordował papieża Leona XIV, ponieważ on – i wszyscy jego poprzednicy – sprzeciwiali się utworzeniu imperium żydowskiego, jak stwierdził Władimir Zeew Żabotyński (1880–1940), nawet jeśli – jak ujął to Teodor Herzl (1860–1904) – Izrael i Palestyna były schronieniem dla Żydów z całego świata.
Nie powinno zatem dziwić, że powstają ruchy terrorystyczne takie jak Harakat Ashab al-Yamin al-Islamia (HAYI) (Prawicowy Islamski Ruch Ludowy), podkładające bomby w Belgii, Holandii, Wielkiej Brytanii i prawdopodobnie we Francji. Szyici, którzy przyjęli Velayat-e faqih, muszą pomścić swojego duchowego mistrza.
Jakby tego było mało, Benjamin Netanjahu i Donald Trump atakują teraz irańskich cywilów [4 ] , których wczoraj wzywali do „obalenia reżimu”. Och! Irańczycy, których zachodnia propaganda nie przekonała, że Gwardia Rewolucyjna dokonała masakry 40 000 ich rodaków, teraz masowo zaciągają się do Gwardii Rewolucyjnej, by trzymać agresorów w ryzach.
Te okrutne operacje rozpoczęły się od bombardowania złóż węglowodorów w Teheranie, w wyniku czego uwolniono „tlenki siarki i azotu”, powodując kwaśne deszcze [ 5 ] .
Każdy, kto zrozumiał, że Benjamin Netanjahu i Donald Trump prowadzili nielegalną „agresję” przeciwko Iranowi, zachowując się jak barbarzyńcy, mordując przywódców i celowo atakując cele cywilne, mógł zrozumieć, że Iran miał pełne prawo zareagować na takie traktowanie.
Oto wielkie odkrycie tej wojny: prawo międzynarodowe stanowi, że państwa zaatakowane mogą skierować swoje działania nie tylko przeciwko agresorom na własnych terytoriach, ale także przeciwko bazom wojskowym agresorów uczestniczącym w agresji z zagranicy, a wreszcie przeciwko państwom trzecim, które te bazy posiadają [ 6 ] . Od czasu powstania Organizacji Narodów Zjednoczonych żadne państwo zaatakowane nigdy nie zaatakowało swojego agresora na terytorium państwa trzeciego. Cały świat zapomniał o tej reakcji, która jest szczególnie skuteczna w dobie globalizacji gospodarczej [ 7 ] .
Sami członkowie Rady Bezpieczeństwa ONZ zapomnieli o „definicji agresji”, przyjętej jednomyślnie, bez głosowania, 14 grudnia 1974 roku. Do tego stopnia, że 11 marca 2026 roku przyjęli rezolucję 2817, która „w najostrzejszych słowach potępia niedopuszczalne ataki Islamskiej Republiki Iranu” na sześć państw Zatoki Perskiej i Jordanię. Nieświadomie zagłosowali za tekstem, który był sprzeczny z podpisami wszystkich państw, a tym samym z prawem międzynarodowym.
Arabia Saudyjska, Bahrajn, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Jordania, Kuwejt, Oman i Katar zostały wciągnięte w tę wojnę wbrew swojej woli. Te siedem państw – podobnie jak Rada Bezpieczeństwa – początkowo zareagowało z niezrozumieniem. Złożyły skargę do Rady Bezpieczeństwa. Następnie, w serii listów, musiały przyznać, że Iran miał rację, a Rada przeoczyła ten fakt. Wszystkie podpisały rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 3314 (XXIX) (14 grudnia 1974 r.). Ich protesty stały się mniej gwałtowne, bardziej niejasne. Wszystkie zgodziły się na goszczenie amerykańskich baz wojskowych, aby zagwarantować sobie bezpieczeństwo, i wszystkie są uwięzione przez obecność tych baz.
Istnieje kilka sposobów, aby zareagować na tę sprzeczność: albo deklarując, że prawo międzynarodowe jest niewystarczające, ale kto będzie ich chronił w przyszłości? Albo deklarując, że Stany Zjednoczone mogą robić, co chcą, narażając ich tym samym na niebezpieczeństwo, ale jak mogą uwolnić się od swojego cennego obrońcy?
W chwili pisania tego tekstu w Radzie Bezpieczeństwa wymieniono już ponad 80 listów, ale żadne z tych siedmiu państw nie rozstrzygnęło dylematu: prawo międzynarodowe czy zagraniczne bazy wojskowe. Trzeba dokonać wyboru.
Sułtanat Omanu, który podobnie jak inne państwa nie jest w stanie pogodzić tego, co nie do pogodzenia, „wzywa Radę Bezpieczeństwa do wypełnienia swojego obowiązku i przeprowadzenia kompleksowej i bezstronnej oceny przyczyn tego kryzysu, aby można było zająć się nimi u źródła, a nie tylko powierzchownie” [ 8 ] .
Co przyniesie to zawieszenie broni?
Pepe Escobar i podpułkownik Daniel Davis: Co przyniesie to zawieszenie broni?
- uncut-news.ch uncutnews-ch/pepe-escobar-und-lt-col-daniel-davis-was-wird-dieser-waffenstillstand-bringen
Głęboka analiza Pepe Escobara i podpułkownika Daniela Davisa
W niezwykle interesującej rozmowie na konferencji „Daniel Davis Deep Dive” znany analityk geopolityczny Pepe Escobar i emerytowany podpułkownik USA Daniel Davis rzucili światło na obecną sytuację po nagłym ogłoszeniu zawieszenia broni w konflikcie między USA, Iranem i Izraelem.
To, czy zawieszenie broni doprowadzi do trwałego pokoju, czy będzie jedynie chwilowym wytchnieniem w wysoce złożonej geopolitycznej rozgrywce szachów, pozostaje całkowicie otwarte. Escobar i Davis analizują sprzeczne sygnały płynące z Waszyngtonu, rolę zewnętrznych mediatorów, takich jak Pakistan i Chiny, oraz ogromne różnice w interpretacji, które już od pierwszego dnia grożą zerwaniem całego porozumienia.
Sprzeczne komunikaty Trumpa:
Od „Zniszczenia cywilizacji” do „Złotego wieku”
Prezydent Donald Trump opublikował w ciągu kilku godzin dwa skrajnie sprzeczne oświadczenia na portalu Truth Social. Zaledwie dzień wcześniej zagroził zbombardowaniem Iranu, cofając go do epoki kamienia łupanego i unicestwiając całą cywilizację – sformułowanie, które Escobar klasyfikuje jako retoryczną eskalację „Imperium Chaosu”.
Zaledwie kilka godzin później Trump nagle powiedział o „wielkim dniu dla pokoju na świecie”. Iran miał już dość, Stany Zjednoczone miały pomóc w transporcie morskim przez Cieśninę Ormuz, wesprzeć odbudowę i zarobić „mnóstwo pieniędzy”.
Escobar postrzega to nie tylko jako typową dla Trumpa zmienność, ale także jako klasyczny przykład manipulacji narracją: Trump ani nie czyta oryginalnych dokumentów, ani nie zastanawia się nad własnymi wypowiedziami. Nagły zwrot akcji nie jest ani logicznie, ani strategicznie zrozumiały, lecz jest raczej wynikiem gorączkowych dyskusji w tle.
Ukryci architekci:
Pakistan, Chiny i dyplomacja „zagubiona w tłumaczeniu”
Prawdziwe źródło zawieszenia broni nie leży w Waszyngtonie, ale w łańcuchu dyplomatycznym, który rozpoczął się kilka dni temu w Islamabadzie. Cztery państwa muzułmańskie – Pakistan, Arabia Saudyjska, Egipt i Turcja – spotkały się, aby omówić deeskalację.
Następnie pakistański minister spraw zagranicznych udał się do Pekinu, gdzie Chiny jednoznacznie dały do zrozumienia, że przedstawione dotychczas propozycje są niewystarczające. Pekin przedstawił pięciopunktowy plan, który stał się podstawą dalszych negocjacji.
Pepe Escobar, który doskonale zna Pakistan, ponieważ przez dziesięciolecia zajmował się reportażem (zarówno przed, jak i po 11 września), podkreśla kluczową rolę tego kraju jako „posłańca”, a nie architekta.
Obecny rząd w Islamabadzie – który obalił i uwięził Imrana Khana – ma bliskie powiązania z amerykańskim kompleksem wojskowo-przemysłowym, Pentagonem i CIA. Feldmarszałek Asim Munir ma nawet numer Trumpa na szybkim wybieraniu.
Niemniej jednak sam Iran nie był bezpośrednio zaangażowany; wszystkie informacje były rozpowszechniane kanałami pakistańskimi. Escobar mówi o „epickim zdarzeniu zaginionym w tłumaczeniu”: Stany Zjednoczone opracowały 15-punktowy plan, Iran – 10-punktowy. Obie strony interpretują dokumenty zupełnie inaczej.
Chiny przekonały Teheran dopiero w ostatniej chwili, aby dał szansę rozejmowi – obietnicą „Wesprzemy cię”.
Główne konflikty:
Liban, Cieśnina Ormuz i 10-punktowe żądania Iranu
Porozumienie o zawieszeniu broni już pierwszego dnia groziło załamaniem. Pakistan od początku jasno dawał do zrozumienia, że Liban jest stroną zawieszenia broni. Sharif opublikował to publicznie na Twitterze – sugerując, że Waszyngton wyraził na to zgodę.
Mimo to, zaledwie kilka godzin później Izrael rozpoczął masową kampanię bombardowań Bejrutu, w tym w dzielnicach o wpływowych tradycjach Zachodu, takich jak Corniche. Rzeczniczka Departamentu Stanu USA Caroline Levitt potwierdziła później, że Liban nie był stroną porozumienia.
Escobar uważa to za jasny znak: Izrael – „kult śmierci w Azji Zachodniej” – nie został nawet włączony do negocjacji i zniweczył umowę już pierwszego dnia.
Jeszcze poważniejszy jest spór o Cieśninę Ormuz. Iran, z pomocą Chin, wprowadził tam alternatywny system opłat (E1) i obecnie pobiera opłaty w juanach.
Podczas gdy Trump wspomniał o pomocy USA w transporcie, Iran grozi całkowitym zamknięciem cieśniny, jeśli „zawieszenie broni na wszystkich frontach” zostanie naruszone. Escobar wyjaśnia: To oznaczałoby koniec petrodolara, jaki znamy.
Analizy Goldman Sachs ostrzegały Waszyngton od lat – ale nikt nie słuchał. Iran mógł finansować swoje reparacje wyłącznie z opłat drogowych.
Dziesięć punktów Iranu jest nie do przyjęcia dla Waszyngtonu: gwarancja nieagresji, utrzymanie kontroli nad Cieśniną Ormuz, zakończenie wszystkich wojen regionalnych, w tym z Hezbollahem, wycofanie wszystkich wojsk amerykańskich, reparacje, uznanie prawa do wzbogacania uranu, zniesienie wszystkich sankcji.
Trump później twierdził, że „nie doszło do wzbogacenia” i że Stany Zjednoczone usuwają „głęboko zakopany pył nuklearny” – choć jednocześnie przyznał, że pył ten pozostał nietknięty pod nadzorem satelitarnym od czasu ataku.
Escobar postrzega to jako ostateczne ujawnienie uzasadnienia wojny przez USA: „nieuchronna bomba atomowa” była pretekstem. Prawdziwym celem była zmiana reżimu i powstrzymanie irańskiej projekcji siły – oba te cele zakończyły się niepowodzeniem.
Rzeczywistość wojskowa kontra narracja Waszyngtonu
Trump, sekretarz obrony Pete Hegseth i generał CQ Brown przedstawili atak jako „spektakularne zwycięstwo militarne”. Twierdzili, że Iran został „zdewastowany”, gdyż 80% jego produkcji dronów i pocisków rakietowych zostało zniszczonych, a 80% jego obrony powietrznej zostało wyłączonych.
Escobar nazywa to po prostu „kłamaniem w żywe oczy”.
Większość podziemnych „miast rakietowych” (ponad 31 obiektów, wiele w odległych prowincjach, takich jak Sistan-Beludżystan) pozostaje nietknięta. Iran poinformował Stany Zjednoczone i Pakistan, że nadal posiada ponad 15 000 pocisków i 40 000 dronów – wiele z nich to zaawansowane modele zmodernizowane w Rosji, odporne na zakłócenia.
Chociaż siły powietrzne i część marynarki wojennej zostały trafione, miniaturowe okręty podwodne i rezerwy rakiet strategicznych pozostały nienaruszone.
Natomiast przemysł petrochemiczny i infrastruktura cywilna (mosty, uniwersytety, Isfahan) poniosły poważne straty – cenę, którą Iran może odbudować w dłuższej perspektywie przy pomocy Chin i Rosji.
Spójność narodowa w Iranie i rola krytyków wewnętrznych
Pomimo zniszczeń Iran przeżywa bezprecedensową jedność narodową.
Escobar opowiada o swojej długoletniej wiedzy na temat kraju: Po 47 latach najbrutalniejszych sankcji suwerenne państwo walczy praktycznie samotnie z najsilniejszą armadą na świecie – i doprowadziło do jej paraliżu.
Dotychczasowe rozbieżności w społeczeństwie (polityka gospodarcza, Republika Islamska) schodzą obecnie na dalszy plan.
Nawet były minister spraw zagranicznych Zarif został okrzyknięty zdrajcą w irańskich mediach społecznościowych, ponieważ jego artykuł w „Foreign Affairs” został odebrany jako dokument kapitulacji.
Perspektywy:
Negocjacje w Islamabadzie i główne linie geopolityczne
Rozmowy mają rozpocząć się w Islamabadzie w piątek. Iran mają reprezentować minister spraw zagranicznych Araghchi i przewodniczący parlamentu Ghalibaf.
Escobar oczekuje, że Irańczycy szczegółowo wyjaśnią swoje żądania i będą skłonni pójść na kompromis w jednej lub dwóch kwestiach (np. w kwestii reparacji poprzez opłatę za przejście graniczne w Ormuzie).
Prawdziwym pytaniem jest jednak „dobra wola” delegacji USA. Po dwóch poprzednich zdradach w trakcie negocjacji (w tym zabójstwie Najwyższego Przywódcy) zaufanie to zostało zachwiane.
Iran zdaje sobie sprawę, że jest to wojna na większą skalę, skierowana przeciwko suwerennym cywilizacjom (Iranowi, Rosji, Chinom), które kontrolują źródła energii.
Wniosek
Escobar i Davis przedstawiają ponury, ale realistyczny obraz: bez jasnych instrukcji ze strony Stanów Zjednoczonych skierowanych do Izraela, nakazujących przestrzeganie porozumienia, zawieszenie broni jest już „DOA” (dead on arrival – martwe od samego początku).
Nieracjonalni aktorzy po obu stronach – Izrael i niestabilny Trump – sprawiają, że każda prognoza jest ryzykowna.
Niemniej jednak, gdyby zawieszenie broni utrzymało się, mogłoby ono radykalnie zmienić geopolitykę regionu – wzmocniłoby Iran, osłabiło petrodolara i wprowadziło nową rolę mediatorów dla Chin i Pakistanu.
Rozmowa kończy się uświadomieniem: świat się temu przygląda, zwłaszcza kraje Globalnego Południa. Nie widzą tam „zdewastowanego” Iranu, lecz kraj, który radzi sobie pomimo wszelkich przeciwności.
Kluczowym pytaniem na nadchodzące dni pozostaje, czy Waszyngton kiedykolwiek uzna tę rzeczywistość.
Trump został oszukany przez Izrael… i ponura gra trwa dalej.
Trump został oszukany przez Izrael… i gra trwa dalej.
Larry C. Johnson uncutnews-ch./trump-wurde-von-israel-ausgetrickst-und-das-spiel-geht-weiter
Oto pierwsza mało spektakularna wiadomość: rzekome zawieszenie broni między USA a Iranem upadło. Choć nie ma oficjalnego oświadczenia, uwierzcie mi, to już koniec. Farsa zorganizowana przez administrację Trumpa, zwłaszcza w Waszyngtonie, jest absurdalna. Ogłaszają oni znaczące zwycięstwa militarne nad Iranem, nie mając najmniejszych dowodów na to, że USA osiągnęły jakiekolwiek cele strategiczne – poza przejęciem przez Iran kontroli nad Cieśniną Ormuz i uwięzieniem światowej gospodarki w kryzysie łańcucha dostaw.
Zarówno Iran, jak i Pakistan, mediatorzy w zawieszeniu broni, podkreślają, że administracja Trumpa zaakceptowała dziesięciopunktowy plan Iranu jako realną podstawę do negocjacji :
- Zaangażowanie USA w pakt o nieagresji – formalna gwarancja, że Stany Zjednoczone (i Izrael) nie przeprowadzą dalszych ataków na Iran, Liban, Jemen i Irak.
- Irańska kontrola nad Cieśniną Ormuz pozostaje niezmienna – Iran zachowuje suwerenność i podstawową koordynację ruchu statków przez cieśninę, a na rzecz bezpiecznego przepływu statków obowiązuje „uregulowany” lub „bezpieczny protokół tranzytowy”.
- Uznanie praw Iranu do wzbogacania uranu – wyraźne uznanie przez Stany Zjednoczone i społeczność międzynarodową prawa Iranu do wzbogacania uranu na potrzeby cywilnego programu nuklearnego.
- Zniesienie wszystkich głównych sankcji USA wobec Iranu – usunięcie bezpośrednich dwustronnych sankcji gospodarczych nałożonych przez Stany Zjednoczone.
- Zniesienie wszystkich sankcji wtórnych – usunięcie sankcji wobec państw trzecich i organizacji prowadzących interesy z Iranem.
- Zakończenie wszystkich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ przeciwko Iranowi – zniesienie istniejących sankcji i rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ przeciwko Iranowi.
- Anulowanie wszystkich rezolucji Rady Gubernatorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej przeciwko Iranowi – zakończenie rezolucji i środków nadzorczych Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej odnoszących się do irańskiego programu nuklearnego.
- Wypłata odszkodowań / reparacji wojennych dla Iranu — rekompensata finansowa lub pomoc w odbudowie szkód wyrządzonych przez kampanię militarną USA i Izraela.
- Uwolnienie wszystkich zamrożonych irańskich aktywów – odblokowanie irańskich funduszy i aktywów zlokalizowanych za granicą (w tym tych przechowywanych w bankach amerykańskich i europejskich).
- Wycofanie wojsk USA z Bliskiego Wschodu (i zakończenie ataków na sojuszników Iranu) — wycofanie amerykańskich wojsk bojowych z regionalnych baz i rozszerzenie zawieszenia broni na sojuszników Iranu w „osi oporu” (w tym zaprzestanie izraelskich działań w Libanie przeciwko Hezbollahowi i zaprzestanie działań wojennych na innych frontach regionalnych).
Początkowa reakcja syjonistycznych zwolenników Trumpa i administracji Netanjahu była mieszanką szoku i gniewu. Opór rozpoczął się natychmiast we wtorek wieczorem, a w środę rano administracja Trumpa upierała się, że zgodziła się na inny – choć jak dotąd nieokreślony – dziesięciopunktowy plan. Izrael doprowadził do fiaska negocjacji, rozpoczynając brutalną i morderczą kampanię bombardowań centralnego i południowego Libanu.
Jak więc wpakowaliśmy się w ten bałagan? Artykuł w „New York Timesie” zatytułowany „Jak Trump poprowadził USA do wojny z Iranem” przyciągnął uwagę opinii publicznej, obarczając winą Benjamina Netanjahu i jego szefa Mossadu. Artykuł przedstawia premiera Netanjahu jako siłę napędową amerykańskiej interwencji. Netanjahu od miesięcy intensywnie prowadził kampanię na rzecz wspólnego, zakrojonego na szeroką skalę ataku na Iran. Przełomowe spotkanie 11 lutego 2026 roku w Białym Domu – gdzie Netanjahu wygłosił ściśle tajną prezentację w Sali Sytuacyjnej – pomogło Trumpowi przełamać początkową niechęć i ograniczone możliwości, ostatecznie autoryzując zakrojone na szeroką skalę ataki u boku Izraela.
W miesiącach poprzedzających spotkanie 11 lutego Netanjahu wielokrotnie naciskał na administrację Trumpa, aby USA poparły ataki militarne, nazywając je niezbędnymi dla neutralizacji irańskiego programu nuklearnego, pocisków balistycznych i wpływów regionalnych. Przedstawiciele izraelskiego rządu sygnalizowali, że Izrael jest gotowy do jednostronnego działania w razie potrzeby, co wzbudziło w Stanach Zjednoczonych poczucie pilności i nieuchronności. 11 lutego Netanjahu przybył do Białego Domu na rozmowy, które obejmowały szczegółową odprawę na temat gróźb ze strony Iranu. Podczas prawie trzygodzinnego spotkania omówiono potencjalne terminy ataków, ryzyko dla trwających rozmów dyplomatycznych między USA a Iranem (które Netanjahu starał się podważyć) oraz korzyści płynące z działań militarnych. Trump i jego zespół otrzymali informacje wywiadowcze i argumenty, które podkreśliły potrzebę zdecydowanych działań.
No cóż, pozwólcie, że trochę pospekuluję… Myślę, że moment publikacji tego artykułu wpisuje się w waszyngtoński rytuał szukania jednego lub więcej kozłów ofiarnych za nieudaną politykę. J.D. Vance i, w mniejszym stopniu, Marco Rubio są przedstawiani jako dwa głosy rozsądku, które próbowały odwieść Donalda Trumpa od ataku na Iran. Generał Dan Caine był pod tym względem bliski, ale artykuł w „New York Timesie” przedstawia go jako stosunkowo słabego człowieka, który nie odważył się rzucić wyzwania prezydentowi.
Kto ponosi winę? Pete Hegseth. Jeśli ataki USA ponownie się nasilą w tym tygodniu, a Iran będzie nadal bombardował amerykańskie bazy wojskowe w Zatoce Perskiej, krytyczną infrastrukturę gospodarczą państw Zatoki Perskiej i Izrael, nadejdzie dzień rozliczenia, kiedy Trump będzie zmuszony przyznać, że USA nie są w stanie pokonać Iranu, a koszt kontynuowania wojny będzie katastrofalny dla amerykańskiej gospodarki – i dla perspektyw politycznych Republikanów tej jesieni.
Źródło: Trump dał się oszukać Izraelowi… A gra trwa dalej
Barbarzyństwo kapituluje strategicznie. Cywilizacja zwycięża. Na razie.
Barbarzyństwo kapituluje strategicznie. Cywilizacja zwycięża. Na razie.
Zawsze chodziło o cywilizację.
„Cała cywilizacja umrze dziś w nocy i nigdy nie powróci”. Historia zarejestruje to spojrzeniem bezlitosnym jak słońce. Zaskakująco barbarzyńska pieczęć, którą prezydent Stanów Zjednoczonych umieścił w mediach społecznościowych.
Krótko mówiąc: była to tandetna „cywilizacja”, która dała światu Big Maca i groziła unicestwieniem starożytnej cywilizacji, która dała światu algebrę; która wywarła bezprecedensowy wpływ na sztukę, naukę i rządzenie; która wydała na świat postaci od Cyrusa Wielkiego po Awicennę, od Omara Chajjama po wybitnego poetę Dżalaladdina Rumiego; która rozwinęła serię wspaniałych ogrodów, dywanów, cudów architektury oraz ram filozoficznych i etycznych.
Co istotne, ze strony przywódców politycznych całego „cywilizowanego” Zachodu nie wydobył się ani jeden dźwięk w odpowiedzi na ten wybuch barbarzyństwa, nie było nawet udawanego oburzenia, co po raz kolejny dowodzi ich całkowitego, nieodwracalnego moralnego i politycznego bankructwa.
Irańczycy odpowiedzieli na to barbarzyństwo w ten sam sposób. Ponad 14 milionów ludzi zarejestrowało się, tworząc żywe tarcze wokół swoich elektrowni w całym kraju, chroniąc swoje źródła utrzymania i stawiając bezpośredni opór „syndykatowi Epsteina”.
Gdy zbliżał się mrożący krew w żyłach moment, pawian barbarzyństwa – co innego? – przerzucił się na TACO: ludzie z LEGO uwiecznili go.
Nie ma absolutnie żadnej możliwości, aby Pakistan mógł zaoferować Iranowi „gwarancje”, że zawieszenie broni będzie sposobem na ostateczne zakończenie wojny. Jak potwierdziły źródła dyplomatyczne, w rzeczywistości wydarzyło się coś takiego: Pekin w ostatniej chwili wkroczył jako gwarant i zapewnił Teheran, że Stany Zjednoczone zaakceptują przynajmniej część irańskich żądań zawartych w 10-punktowym planie.
Potwierdził to również ambasador Iranu w Chinach, Abdolreza Rahmani Fazili. Negocjacje rozpoczną się w najbliższy piątek w Islamabadzie.
Prezydent Stanów Zjednoczonych, ten śliniący się pawian barbarzyństwa, w obliczu nieuniknionych, ponurych konsekwencji własnego strategicznego błędu, wykorzystał Pakistan jako drogę ucieczki. Potwierdził to kolejny epicki błąd pakistańskiego premiera: zapomniał usunąć nagłówek tweeta/posta X, który został dla niego napisany przez Biały Dom.
Obecny reżim pakistański – de facto kierowany przez marszałka polowego Asima Munira, który ma Trumpa na szybkim wybieraniu – mógł korzystać i będzie nadal korzystać geopolitycznie z wyjątkowego statusu: muzułmańskiej potęgi nuklearnej ze znaczną mniejszością szyicką; dobrych stosunków z Radą Współpracy Zatoki Perskiej; sąsiada Iranu, z którym ma dobre stosunki; umowy obronnej z Arabią Saudyjską; strategicznego partnera Chin; brak baz USA na jego terytorium.
Ale Islamabad zawsze był jedynie mediatorem, nigdy architektem jakiejkolwiek „mediacji”. Niezależnie od zaciemnienia ze strony Białego Domu, to Chiny musiały stworzyć podstawowe ramy dla ewentualnego odprężenia.
Syndykat Epsteina błaga o przerwę
Dotarliśmy do punktu, w którym kult śmierci w Azji Zachodniej był jednocześnie tłumiony przez Iran i Hezbollah w południowym Libanie. Pomimo zalewu propagandy, ich prośby o pomoc odegrały znaczącą rolę w przekonaniu Trumpa do zgody na zawieszenie broni.
Syndykat Epsteina jako całość wręcz się o to prosił. Nie chodziło o geopolitykę, ale o piekło operacyjne: Imperium Chaosu wyczerpało swoje zasoby militarne.
Ostatecznym sygnałem było wycofanie się USS Tripoli – pod ostrzałem – w głąb południowego Oceanu Indyjskiego wraz z 2500 marines na pokładzie. Oznaczało to, że Marynarka Wojenna USA opuściła teatr działań wojennych – z wyjątkiem okrętów podwodnych uzbrojonych w pociski Tomahawk, z których około połowa chybiała celu z alarmującą niecelnością.
A problemy są dalekie od zakończenia. Finansowe piekło wisi w powietrzu, niezależnie od tego, co zostanie ustalone w Islamabadzie i poza nim, z 10 bilionami dolarów obligacji rządowych, które trzeba będzie zrefinansować w 2026 roku. A petrodolar szybko zmierza na śmietnik historii.
I po raz kolejny pojawia się obłąkańczy kult śmierci.
Nikt nigdy nie powinien o tym zapominać. Syndykat Epsteina nie jest zdolny do zawierania porozumień. A kult śmierci nie zawiera rozejmów: w najlepszym razie tworzy luki prawne, które pozwalają mu zabijać każdego, kogo zobaczy.
Pismo [mane tekel fares md] jest już na ścianie. Jeśli kult śmierci złamie zawieszenie broni – co już się dzieje – Iran i Hezbollah odpowiedzą zmasowanym atakiem, nie atakując amerykańskich celów.
Niemniej jednak jest jeszcze za wcześnie, by twierdzić, że pawian barbarzyństwa przegrał wojnę pod każdym względem: moralnym, prawnym, politycznym, ekonomicznym i strategicznym.
Ostatecznie imperium chaosu z natury zawsze będzie niezdolne do honorowania porozumień – zwłaszcza, gdy weźmiemy pod uwagę, że w trakcie negocjacji dyplomatycznych doszło do dwóch ataków na Iran, w których zginęli wszyscy, od przywódcy ajatollaha Chameneiego po licznych potencjalnych negocjatorów.
Ogólny obraz pozostaje ten sam (zaśpiewajcie to!): to wojna do samego końca z trzema głównymi zwolennikami świata wielobiegunowego – Iranem, Chinami i Rosją.
Gra o władzę w Chinach i kilka ustalonych faktów
Przed zawieszeniem broni Chiny otrzymywały 1,2 miliona baryłek irańskiej ropy dziennie, głównie za pośrednictwem 26 tankowców-widm z wyłączonymi transponderami, a płatności w juanach były realizowane za pośrednictwem systemu CIPS na terminalu poboru opłat w Cieśninie Ormuz.
Wszystko to odbywało się z pominięciem systemu SWIFT, sankcji, petrodolara i zachodnich ubezpieczeń.
To nowy, alternatywny system płatności, który został wdrożony w miejscu, gdzie jest największe ryzyko przestoju na świecie.
Ta złożona architektura ukrytej energii pozostaje nienaruszona po zawieszeniu broni – o ile zostanie utrzymana. Kluczowe jest jednak to, że Chiny zyskują dodatkową swobodę. Widmo grożące wstrzymaniem całego eksportu irańskiej ropy naftowej najwyraźniej zniknęło. To wyjaśnia logikę stojącą za chińską gwarancją złożoną w ostatniej chwili.
Porównajmy to z deklarowanymi celami Imperium Chaosu: sprowokowanie zmiany reżimu; zabezpieczenie wzbogaconego uranu; zniszczenie programu rakietowego; unicestwienie zdolności Iranu do projekcji siły. Wszystko to zakończyło się ogromnym błędem strategicznym.
Iran i Oman będą koordynować „punkt poboru opłat” dla każdego statku przepływającego przez Cieśninę Ormuz – w okresie zawieszenia broni i po jego zakończeniu – w ramach szczegółowych ram prawnych. Amerykańskie statki przepływające przez Cieśninę Ormuz po uiszczeniu opłaty w juanach – niewiele jest rzeczy bardziej ironicznych w historii.
Jednak jedno jest jasne: imperium chaosu gra na czas, podczas gdy Iran zachowuje inicjatywę.
Główne punkty 10-punktowego planu Iranu:
- Obowiązek nieagresji
- Utrzymanie irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz
- Porozumienie w sprawie wzbogacania uranu
- Zniesienie wszystkich głównych sankcji
- Zniesienie wszystkich sankcji wtórnych
- Zakończenie obowiązywania wszystkich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ
- Zakończenie obowiązywania wszystkich decyzji Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej
- Wypłata odszkodowania Iranowi
- Wycofanie amerykańskich wojsk bojowych z regionu
- Zakończyć wszystkie wojny, w tym te przeciwko Hezbollahowi
Jest jasne: Iran nie pójdzie na kompromis w żadnej z tych kwestii.
Cywilizacja przetrwała – na razie.
Kilka faktów:
- USA nie są już supermocarstwem
- Iran ponownie stał się jedną z wiodących potęg
- Monarchie Zatoki Perskiej pozbędą się baz USA
- Katar i Oman zawrą z Iranem umowy o bezpieczeństwie
Pozostaje pytanie centralne: Jak znaleźć lekarstwo na ten „rak” występujący w Azji Zachodniej?
Źródło: Barbaria strategicznie się poddaje. Cywilizacja wygrywa. Na razie.
Pokój pod dyktando Teheranu
Pokój pod dyktando Teheranu
Autor artykułu Marek Wójcik 9. kwietnia 2026 world-scam/pokoj-pod-dyktando-teheranu
Zapowiedziany na wczoraj koniec cywilizacji został w ostatniej chwili odroczony na dwa tygodnie. Pomimo że została już obwieszczona, apokalipsa nie nastąpi. Donald Trump doprowadził do 9. z kolei pokoju na świecie. Cóż z tego, że to jego działanie wywołało tę całą awanturę? Najważniejsze, że w nocy z wtorku na środę przywrócił światu pokój.
Z ręką na sercu, czy ktokolwiek z was poszedłby bronić własnym ciałem mostu, albo elektrowni – obiektów zagrożonych zniszczeniem przez największą potęgę militarną świata? To już nie jest patos, to rzeczywistość – Irańczycy są prawdziwymi bohaterami tej wojny.
Jak zdesperowani muszą być ci mieszkańcy Persji, żeby tak odważnie stawiać czoła amerykańsko-syjonistycznemu imperializmowi?
Źródło: Telegram 07.04.2026 r. 16:33.
Możliwe, że Trump wystraszył się wizji przejścia do historii jako największy na świecie tyran. Może to właśnie postawa tych ludzi spowodowała, że jak pies podkulił ogon i wycofał się z tej przez niego wywołanej i sromotnie przegranej awantury światowej. Może dotarła do niego informacja o systemie rosyjskim S 500 zainstalowanym w Iranie.
S-500 Prometheus (55R6M „Triumfator-M”) to rosyjski system rakietowy ziemia-powietrze nowej generacji, opracowany przez firmę Almaz-Antey jako następca modelu S-400. Przeznaczony do przechwytywania celów na dużych wysokościach i dalekich odległościach, wszedł do służby w 2021 roku. Działa jako mobilny, wielowarstwowy system przeznaczony do zwalczania samolotów, myśliwców stealth, broni hipersonicznej oraz satelitów na niskiej orbicie w zasięgu do 600 km i na wysokości do 200 km.
Prezydent USA przyjął do wiadomości, że nie będzie bezwarunkowej kapitulacji Iranu. Będzie bezwarunkowe przyjęcie przez USA wszystkich dziesięciu irańskich warunków:
- Żadnych nowych aktów agresji wobec Iranu;
- Utrzymanie irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz;
- Akceptacja wzbogacania uranu;
- Zniesienie wszystkich sankcji pierwotnych;
- Zniesienie wszystkich sankcji wtórnych;
- Unieważnienie wszystkich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ;
- Unieważnienie wszystkich rezolucji Rady Gubernatorów:
- Wypłata odszkodowania dla Iranu;
- Wycofanie amerykańskich sił bojowych z regionu;
- Zakończenie wojny na wszystkich frontach, w tym przeciwko bohaterskiemu Islamskiemu Ruchowi Oporu w Libanie.
Nic dziwnego, że Izrael tak popierany przez globalistów i ich marionetki w rządach wielu krajów świata, ogłosił kontynuację walki z Hezbollah w Libanie. Dla Izraela porażka USA wiąże się z utratą najważniejszego sprzymierzeńca. Wraz z upadkiem hegemonii USA w tym regionie, siła Izraela – tego najbardziej terrorystycznego na świecie kraju – znacznie osłabła. Decyzja Izraela kontynuacji wojny w Libanie spowodowała, że ataki rakietowe Iranu na Izrael będą nadal kontynuowane.
Dla lepszego zrozumienia, w jaki sposób Donald Trump odnosi tak wiele sukcesów, przedstawię wam cykle decyzyjne tego męża stanu zjednoczonego:
Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com
Izrael złamał zawieszenie broni, Iran odpowiada atakami rakietowymi. Możliwe scenariusze.
Seyed M. Marandi: Izrael łamie zawieszenie broni, Iran odpowiada atakami rakietowymi i możliwe scenariusze
- uncut-news.ch uncutnews-ch/seyed-m-marandi-israel-bricht-waffenstillstand-iran-antwortet-mit-raketenangriffen-und-moegliche-szenarien
W niedawnym wywiadzie dla amerykańskiego dziennikarza Glenna, irański profesor Seyed Mohammad Marandi analizuje najnowsze wydarzenia na Bliskim Wschodzie. Marandi, wykładowca Uniwersytetu w Teheranie i były doradca irańskiego zespołu negocjacyjnego ds. programu nuklearnego, opisuje naruszenie zawieszenia broni przez Izrael, odwet Iranu oraz złożone tło negocjacji z USA.
Seyed M. Marandi: Israel Breaks Ceasefire, Iran Retaliates With Missile Strikes
============================================================
Obecny konflikt i zerwanie zawieszenia broni
Według Marandiego, Izrael masowo naruszył niedawno uzgodnione zawieszenie broni. Podczas nagrania wywiadu 8 kwietnia irańskie pociski zostały wystrzelone w kierunku Izraela w bezpośredniej odpowiedzi na trwające izraelskie ataki na Liban. Izrael przeprowadza naloty dywanowe na libańskie miasta i ludność cywilną, w wyniku których giną setki osób, w tym wiele kobiet i dzieci. Dzieje się tak pomimo porozumienia o zawieszeniu broni.
Marandi podkreśla, że pakistański premier wyraźnie napisał na Twitterze, że Liban jest stroną zawieszenia broni. Niemniej jednak prezydent USA Trump twierdzi, że jest to „odrębna potyczka”. Te sprzeczności świadczą o słabości Trumpa i zamiarze Netanjahu, by celowo sabotować proces pokojowy. Ataki służą podważeniu zawieszenia broni i realizacji własnych celów politycznych poprzez dalszą radykalizację izraelskiej ludności.
Tło negocjacji i plan irański
Wywiad rzuca światło na tło zawieszenia broni. Stany Zjednoczone początkowo domagały się „bezwarunkowej kapitulacji” Iranu – podobnie jak w przypadku poprzedniej 12-dniowej wojny. Stanowisko to przekształciło się w 15-punktowy plan, który Iran odrzucił. Zamiast tego irańska Najwyższa Rada Bezpieczeństwa Narodowego, z udziałem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego, opracowała własny 10-punktowy plan. Został on przekazany Stanom Zjednoczonym za pośrednictwem Pakistanu i ostatecznie zaakceptowany przez Trumpa jako podstawa do negocjacji.
Marandi opisuje ten krok jako symbolicznie znaczący: aroganckie imperium, takie jak Stany Zjednoczone, zostało zmuszone do uznania praw suwerennego państwa. Niemniej jednak sceptycyzm jest uzasadniony. Stany Zjednoczone to wyjątkowo aroganckie imperium, a Trump jest najbardziej aroganckim z „cesarzy”. Negocjacje z nim są nieprzewidywalne, ponieważ stale zmienia swoje stanowiska.
Sytuacja militarna i siła Iranu
Pomimo zawieszenia broni Iran przygotowuje się na najgorsze. Marandi, który sam walczył jako ochotnik w wojnie iracko-irańskiej w latach 80., wskazuje na długoterminowe przygotowania Iranu: od ponad 25 lat kraj ten rozwija i gromadzi rakiety i drony – znacznie więcej, niż podejrzewa druga strona. W ciągu ostatnich 40 dni Iran nieprzerwanie atakował cele w Izraelu, bazy amerykańskie i inne podmioty zaangażowane w konflikt, nie tracąc przy tym potencjału.
Stany Zjednoczone stoją przed poważnymi problemami: ich wojska zostały pospiesznie przemieszczone w regionie, bazy zostały zniszczone, a ekstremalne warunki klimatyczne (upał, wilgotność, burze piaskowe) w Zatoce Perskiej poważnie wpływają na sprzęt i logistykę. Koszty napraw w poprzednich wojnach sięgały setek miliardów dolarów. Do tego dochodzi presja polityczna w USA i krytyka międzynarodowa. Zamknięcie Cieśniny Ormuz przez Iran dodatkowo potęguje tę presję.
Rola Izraela, USA i zachodnich mediów
Marandi ostro krytykuje podwójne standardy Zachodu. Podczas gdy Izrael bombarduje libańskie obszary cywilne zgodnie z „doktryną Dahija” (systematyczne niszczenie całych dzielnic) – porównywalną do „koszenia trawników” w Strefie Gazy – prasa zachodnia milczy lub usprawiedliwia ataki jako ataki na „bazy Hezbollahu”. Ani „Washington Post”, „New York Times”, „Guardian”, ani liberalni czy konserwatywni komentatorzy nie wyrazili oburzenia groźbami Trumpa, że „zbombarduje Iran do epoki kamienia łupanego” lub zniszczy irańską cywilizację.
Zachodem rządzi „klasa Epsteina” – oligarchiczna elita pozbawiona moralnego kompasu. Irańczycy i muzułmanie są postrzegani jako „Amalekici” (biblijni wrogowie) i podludzie. Taka postawa podważa humanitarną i demokratyczną legitymację Zachodu.
Cieśnina Ormuz i jej skutki gospodarcze
Kluczowym punktem negocjacji jest kontrola nad Cieśniną Ormuz. Iran tymczasowo zamknął ten strategiczny szlak wodny i obecnie domaga się wspólnego zarządzania lub ustalenia opłat, być może z Omanem. Nie był to pierwotny zamiar Iranu, lecz bezpośrednia konsekwencja ataku USA. Kontrola nad cieśniną znacząco wzmocniłaby Iran, a jednocześnie osłabiłaby USA.
Zamknięcie poważnie utrudnia transport ropy naftowej, LNG i nawozów, grożąc globalną recesją. Kraje takie jak Indie już odczuwają konsekwencje gospodarcze. Marandi postrzega to jako utratę siły przez Stany Zjednoczone: państwa Globalnego Południa mogłyby teraz działać bardziej asertywnie.
Perspektywy na przyszłość: negocjacje czy nowa wojna?
Marandi jest pesymistą co do osiągnięcia kompleksowego porozumienia w ciągu planowanych dwóch tygodni. Możliwe, że łatwiejsze kwestie zostaną rozwiązane, a termin przedłużony. Dziesięć kluczowych punktów Iranu – w tym wzbogacanie uranu, program rakietowy i relacje regionalne – jest trudnych do zaakceptowania dla aroganckiego imperium.
Możliwe scenariusze:
Kontynuacja izraelskich ataków na Liban i irańskich działań odwetowych.
Udział państw Zatoki Perskiej (np. Zjednoczonych Emiratów Arabskich) jest możliwy, ale są one bezsilne militarnie. Ich krytyczna infrastruktura jest odsłonięta na wybrzeżu i byłaby bezpośrednio zagrożona w razie konfliktu.
Przejście do wojny czysto irańsko-izraelskiej, w której USA pozostawały pośrednio zaangażowane (tankowanie, rozpoznanie).
Dyktatury Zatoki Perskiej zagroziły swojej pozycji, wspierając USA. Iran będzie faworyzował państwa przyjazne (Chiny, Rosję) podczas tranzytu przez Ormuz i dyskryminował swoich oponentów.
Sojusze regionalne i długoterminowe konsekwencje
Siła Iranu opiera się na partnerstwach z Irakiem, Jemenem i Hezbollahem, które działają autonomicznie. Sojusze te skomplikowały wojnę. W dłuższej perspektywie, jeśli konfrontacyjna polityka państw Zatoki Perskiej będzie się utrzymywać, granice mogą ulec zmianie.
Marandi kończy refleksją historyczną: Konfliktu można było uniknąć, gdyby Stany Zjednoczone posłuchały głosów takich jak Flynt i Hillary Leverett (autorzy książki „Going to Tehran”). Zamiast tego, wpływy syjonistyczne uniemożliwiły pokój. Iran zaoferował nawet współpracę po 11 września, ale spotkało go rozczarowanie.
Wniosek
Wywiad ukazuje pewny siebie Iran, który wychodzi z konfliktu wzmocniony militarnie, strategicznie i symbolicznie. Jednocześnie podkreśla niestabilność spowodowaną izraelskimi prowokacjami i nieprzewidywalnością USA. To, czy zawieszenie broni utrzyma się, zależy w dużej mierze od zdolności USA do powstrzymania Izraela – w co Marandi głęboko wątpi.
Nadchodzące dni i tygodnie zadecydują o postępach w negocjacjach, czy też eskalacji konfliktu. Zamknięcie Cieśniny Ormuz i irańskie ataki rakietowe wysyłają wyraźne sygnały: Iran jest gotowy bronić swojej suwerenności i praw regionu wszelkimi możliwymi środkami.
Udział Izraela w negocjacjach: Atak na strategiczny most w Iranie: Jedwabny Szlak pod ostrzałem.
Atak na strategiczny most w Iranie: Jedwabny Szlak pod ostrzałem
zmianynaziemi/atak-na-strategiczny-most-w-iranie-jedwabny-szlak-pod-ostrzalem
Wewnętrzne linie komunikacyjne Iranu stały się celem precyzyjnych uderzeń militarnych, które mogą zmienić układ sił w regionie Bliskiego Wschodu. 7 kwietnia 2026 roku siły izraelskie, przy wsparciu technicznym i operacyjnym Stanów Zjednoczonych, przeprowadziły serię ataków na kluczowe elementy irańskiej infrastruktury transportowej. Głównym punktem uderzenia stał się most kolejowy Yahya Abad, zlokalizowany w rejonie miasta Kaszan w prowincji Isfahan. To strategiczne ogniwo transportowe, łączące ważne centra przemysłowe i logistyczne, zostało poważnie uszkodzone, co wywołało natychmiastowy wstrząs w irańskim systemie transportowym.
Z oficjalnych doniesień agencji IRNA oraz informacji przekazywanych przez lokalne władze w prowincji Isfahan wynika, że w wyniku ataku na most Yahya Abad zginęły 2 osoby, a 3 kolejne odniosły obrażenia. Choć liczba ofiar śmiertelnych jest niska, znaczenie polityczne i gospodarcze tego zdarzenia jest ogromne. Most w Kaszanie nie jest jedynie lokalnym obiektem inżynieryjnym, lecz elementem szerszej sieci kolejowej, która stanowi kręgosłup irańskiego eksportu i transportu wojskowego. Uderzenie w ten konkretny punkt sugeruje, że agresorzy dysponują dokładną wiedzą na temat logistycznych słabych punktów Teheranu.
Działania w Kaszanie nie były odosobnionym incydentem. Atak ten stanowił część szerszej ofensywy, której celem było sparaliżowanie ruchu wewnątrz kraju. Równocześnie rakiety uderzyły w most w pobliżu świętego miasta Kum oraz w kluczową autostradę w północnej części Iranu, łączącą Tabriz z resztą kraju. Wybór celów nie był przypadkowy – uderzono w arterie komunikacyjne, które umożliwiają szybki przerzut wojska oraz transport surowców. Strategia ta ma na celu odcięcie głównych ośrodków decyzyjnych od baz operacyjnych i magazynów sprzętu.
Sytuacja stała się jeszcze bardziej napięta ze względu na kontekst polityczny. Ataki nastąpiły w momencie, gdy zbliżał się wyznaczony przez administrację Donalda Trumpa termin ostateczny w kwestii negocjacji nuklearnych i bezpieczeństwa regionalnego. Armia Obrony Izraela (IDF) wysłała bezpośrednie ostrzeżenia do mieszkańców Iranu, zalecając unikanie podróży pociągami. Takie działanie jest rzadko spotykane i wskazuje na to, że kolejne uderzenia w infrastrukturę kolejową mogą nastąpić w każdej chwili. Jest to forma wojny psychologicznej, mająca na celu wywołanie paniki wśród cywilów i wywarcie presji na rząd w Teheranie.
W odpowiedzi na te działania Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) wydał ostre oświadczenie, w którym stwierdzono, że czas „powściągliwości” dobiegł końca. Retoryka Teheranu sugeruje, że Iran może przejść do otwartej odpowiedzi militarnej, co stawia region na krawędzi pełnoskalowego konfliktu. Mosty i linie kolejowe, które w czasie pokoju służą handlowi w ramach tzw. Jedwabnego Szlaku, stały się teraz polami bitwy w nowoczesnej wojnie hybrydowej, gdzie precyzyjne uderzenia mają zastąpić tradycyjną inwazję lądową.
Z perspektywy logistycznej zniszczenie mostu Yahya Abad powoduje ogromne utrudnienia w transporcie towarów. Kolej w Iranie odgrywa kluczową rolę w przesyłaniu produktów naftowych oraz minerałów, które są głównym źródłem dochodów państwa. Każdy dzień przerwy w funkcjonowaniu tej linii to straty finansowe liczone w milionach dolarów oraz opóźnienia w dostawach strategicznych materiałów. Uderzenie w infrastrukturę cywilną, która pełni funkcje podwójnego przeznaczenia, jest jasnym sygnałem, że celem nie jest jedynie armia, ale cała wydolność państwa irańskiego.
Światowi obserwatorzy zwracają uwagę na synchronizację działań USA i Izraela. Wspólne ataki, z których jeden uderzył bezpośrednio w Teheran 6 kwietnia, pokazują poziom współpracy wywiadowczej i militarnej obu państw. Wykorzystanie precyzyjnej broni do niszczenia konkretnych przęseł mostów dowodzi wysokiej zdolności do operowania w głębi terytorium przeciwnika bez konieczności angażowania dużych sił naziemnych.
Obecnie region znajduje się w stanie najwyższej gotowości. Zniszczony most w Kaszanie to nie tylko problem inżynieryjny, ale symbol geopolitycznego przełomu. Jeśli Iran nie powstrzyma się od odwetu, a USA i Izrael nie wycofają swoich żądań, infrastruktura transportowa Bliskiego Wschodu może stać się głównym celem w nadchodzących tygodniach. Każda kolejna stacja kolejowa i każdy most mogą stać się punktem zapalnym w konflikcie, który z lokalnego sporu przekształca się w globalną rozgrywkę o dominację w Azji Zachodniej.
Źródła:
https://www.aljazeera.com/news/2026/4/7/israel-warns-iran…
https://www.trtworld.com/article/894c32615891
https://report.az/en/amp/region/us-and-israel-attack-rail…
https://english.news.cn/20260407/289c389df4494001a5db2516…
Oświadczenie Ambasady Islamskiej Republiki Iranu
Oświadczenie Ambasady Islamskiej Republiki Iranu
1. Niedawna wojna narzucona Iranowi była ostatnią próbą USA zmuszenia Iranu do kapitulacji. Dzięki mężnej postawie i oporowi narodu oraz sił zbrojnych Iranu, ich kalkulacje po raz kolejny okazały się błędne i zakończyły się niepowodzeniem. W tej wojnie Iran stanął w imieniu niezależnych i cywilizowanych narodów przeciwko światu dążącemu do wojny i łamiącemu międzynarodowe prawo i regulacje.
2. Przy tym USA oraz reżim izraelski zastosowały wszystkie metody – w tym sankcje, wzniecanie rozruchów wewnętrznych, wojnę itd. – w celu zmuszenia Iranu do kapitulacji, jednak za każdym razem napotykały opór narodu irańskiego.
3. Żądania Trumpa w tej nierównej wojnie zmieniły się z „bezwarunkowej kapitulacji” Iranu na „ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz”, co świadczy o skuteczności niezachwianej determinacji społeczeństwa irańskiego.
4. Wielokrotnie podkreślano, że jeśli USA chcą osiągnąć rezultaty w negocjacjach z Iranem, powinny przemawiać nie językiem zastraszania i presji, lecz językiem szacunku i respektu wobec narodu irańskiego. Wzajemny szacunek, wzajemne zrozumienie i wspólne interesy – nie zaś podstęp i zwodzenie – stanowią podstawę rozwiązywania sporów na drodze dyplomacji.
5. Tworzenie ludzkich łańcuchów wokół narodowych aktywów Iranu – takich jak mosty, elektrownie i kluczowa infrastruktura miejska – w celu ich ochrony przed agresją USA oraz wyrażenia swego poparcia, ukazało nowy poziom ofiarnego wysiłku, poświęcenia i narodowej solidarności Irańczyków, nie tylko w kraju, lecz także na całym świecie, i to na niespotykaną dotąd skalę.
6. Agresorzy w tej wojnie dopuścili się wszelkiego rodzaju zbrodni wojennych, w tym ataków na szkoły z uczącymi się dziećmi, szpitale, ośrodki medyczne i ratunkowe, karetki pogotowia, dziedzictwo historii i kultury, uniwersytety, budynki mieszkalne oraz kluczową infrastrukturę komunalną itd. – co również nie ma precedensu w historii wszystkich wojen. Naród irański zachowuje prawo do przeprowadzenia stosownych dochodzeń w związku z tymi zbrodniami.
7. Wojna ta ewidentnie ukazała granicę między opowiedzeniem się po stronie człowieczeństwa a postępowaniem niehumanitarnym. Dziękujemy świadomemu społeczeństwu polskiemu i tym przedstawicielom władz, którzy stanęli w tej wojnie po właściwej stronie historii.
8. Dla Iranu, zwłaszcza po dwóch ostatnich rundach negocjacji, stało się jasne, że w żadnym wypadku nie należy ufać stronom negocjacji. Dlatego zostaje utrzymana konieczna i maksymalna gotowość do oporu i obrony. Z nadzieją na ustanowienie pokoju i sprawiedliwości.
Dziękujemy za poświęcenie uwagi tej kwestii.
Za: X
Imperium się wycofuje, na razie
Imperium się wycofuje, na razie
„Tak więc, biorąc pod uwagę obecną sytuację, z pewnością wygląda to na upokarzającą porażkę imperium”.
Caitlin Johnstone 8 kwietnia 2026 r. /caitlinjohnstone-au/the-empire-backs-down-for-now
Czytanie Tima Foleya :
Trump ogłosił, że zgodzi się na dwutygodniowe zawieszenie broni z Iranem, po tym jak wcześniej groził zniszczeniem „całej cywilizacji” tego kraju. Jako powód zmiany stanowiska podał „10-punktową propozycję Iranu”.
Trump i jego kolesie przedstawiają to jako kolosalne zwycięstwo Stanów Zjednoczonych, prezentując 10-punktowy plan Teheranu jako znaczącą kapitulację wobec gróźb prezydenta. Niektórzy reporterzy wskazują jednak, że Iran od tygodni trzymał te warunki na stole – co oznaczałoby, że to Biały Dom się wycofuje.
Zaledwie kilka godzin przed ogłoszeniem decyzji prezydenta, Ryan Grim z Drop Site opublikował na TikToku film, w którym argumentował, że Trump mógłby uratować swoją twarz i wycofać się ze swoich apokaliptycznych gróźb, po prostu akceptując irański 10-punktowy plan pokojowy i udając, że to nowa propozycja przedstawiona właśnie przez Irańczyków. Grim argumentował, że Trump mógłby się na to zgodzić, ponieważ zachodnie media od samego początku całkowicie ignorowały deklarowane przez Iran warunki zawieszenia broni.
To szaleństwo, Trump naprawdę zrobił dokładnie to, co Ryan Grim zasugerował kilka godzin wcześniej: udawał, że dziesięciopunktowy plan Iranu to nowa propozycja, zakładając, że media nie poinformowały o żądaniach Iranu, by wyglądało to jak desperacka nowa propozycja Teheranu.
Co ciekawe, wydaje się, że był to właśnie skutek działań Trumpa. Po wcześniejszym odrzuceniu propozycji Iranu jako „niewystarczająco dobrych”, prezydent zmienił zdanie i przedstawił irańską ofertę jako zupełnie nową odpowiedź na presję, jaką jego administracja była w stanie wywierać na ten kraj.
Drop Site News podał już 28 marca następującą informację :
„Warunki Iranu dotyczące trwałego zakończenia wojny obejmują długoterminową gwarancję, że USA i Izrael nie zaatakują ponownie Iranu oraz że ewentualne zawieszenie broni obejmie również Liban, Irak i Palestynę; rekompensatę za szkody poniesione przez Iran w trakcie wojny; zniesienie sankcji; oraz utrzymanie kontroli Iranu nad Cieśniną Ormuz”.
Iran twierdzi, że te same warunki wymusił dziś na USA. Irańska państwowa stacja telewizyjna Press TV, cytując Najwyższą Radę Bezpieczeństwa Narodowego Iranu, stwierdziła: „Iran odniósł historyczne zwycięstwo, zmuszając zbrodnicze Stany Zjednoczone do zaakceptowania ich 10-punktowego planu. USA zaakceptowały kontrolę Iranu nad Cieśniną Ormuz, prawo do wzbogacania uranu i zniesienie wszelkich sankcji”.
W artykule opublikowanym przez „New York Times” czytamy :
„Dwóch wysoko postawionych irańskich urzędników, wypowiadających się na temat delikatnych negocjacji pod warunkiem zachowania anonimowości, stwierdziło, że propozycja obejmuje gwarancję, że Iran nie zostanie ponownie zaatakowany, a także zakończenie izraelskich ataków na Hezbollah w Libanie i zniesienie wszystkich sankcji”.
W zamian Iran zniósłby faktyczną blokadę kluczowego szlaku żeglugowego przez Cieśninę Ormuz. Iran pobierałby również opłatę w wysokości około 2 milionów dolarów za statek, którą podzieliłby się z Omanem, położonym po drugiej stronie cieśniny. Zgodnie z planem, Iran przeznaczyłby swoją część dochodów na odbudowę infrastruktury zniszczonej w wyniku ataków amerykańskich i izraelskich, zamiast domagać się bezpośrednich reparacji.
New York Times: „10-punktowa propozycja Iranu obejmuje zniesienie wszystkich sankcji nałożonych na Iran przez każdą amerykańską administrację od czasów administracji George’a W. Busha”.
======================================
NY Times: „The Iranian 10-point proposal includes a lifting of all sanctions — placed on Iran by every American administration since the George W. Bush administration”
================================
W obecnej sytuacji wygląda to na upokarzającą porażkę imperium. Iran zyskuje wiele korzyści, których nie miał przed wojną, w tym opłatę za Cieśninę Ormuz i złagodzenie amerykańskich sankcji, które od lat miażdżą jego gospodarkę, podczas gdy imperium może wznowić działalność transportową za wysoką opłatą i udawać, że właśnie uratowało świat przed nuklearnym Iranem.
Całkiem niezła zmiana stanowiska ze strony Białego Domu, który jeszcze w zeszłym miesiącu oznajmiał: „ Nie będzie żadnego porozumienia z Iranem, poza BEZWARUNKOWĄ KAPITULACJĄ!”
Trita Parsi z Instytutu Quincy, który zawsze ma cenne spostrzeżenia na temat zachodniego podżegania do wojny z Iranem, pisze następujące słowa :
„Nie mogę tego wystarczająco podkreślić. Nowa dynamika pojawi się, gdy USA i Iran spotkają się w Islamabadzie, aby wynegocjować ostateczne porozumienie oparte na 10-punktowym planie Iranu: nieudana wojna Trumpa zniweczyła potencjał amerykańskich gróźb militarnych w dyplomacji amerykańsko-irańskiej. Stany Zjednoczone nadal mogą rzucać groźby, ale wszyscy będą wiedzieć, że nie mają już one większego znaczenia. W istocie, wojna z Iranem została podjęta i zakończyła się porażką. W rezultacie negocjacje będą musiały opierać się na autentycznych kompromisach obu stron, a nie na przymusie którejkolwiek z nich”.
=============================
Furkan Gözükara @FurkanGozukara
This shall age like a milk let that sink in
The White House @WhiteHouse
„There will be no deal with Iran except UNCONDITIONAL SURRENDER!… IRAN WILL HAVE A GREAT FUTURE. 'MAKE IRAN GREAT AGAIN (MIGA!).’” – President Donald J. Trump
=============================================
Oczywiście istnieje wiele, wiele powodów do pesymizmu. USA i Izrael wielokrotnie pokazywały, że potrafią atakować Iran w trakcie negocjacji, a nawet jeśli USA dotrzymają umowy, Izrael może ją sabotować własnymi działaniami.
Iran musi już rozumieć [zrozumiał, zrozumiał.. md] , że jedynym sposobem obrony przed Izraelem jest narzucenie kosztów jego agresji całemu światu zachodniemu; Teheran może doprowadzić do sytuacji, w której będziemy ogrzewać domy ogniskami ze śmieci i uprawiać marchew w ogródkach, jeśli Zachód nie znajdzie sposobu na powstrzymanie Izraela.
Warto odnotować, że prorządowe środowiska proizraelskie w mediach społecznościowych są obecnie w stanie skrajnego wzburzenia — znane postacie takie jak Laura Loomer, Eve Barlow i Eli David wyrażają oburzenie faktem, że walki zakończyły się w obecnej formie.
Autor pozostaje sceptyczny wobec trwałości zawieszenia broni, ale fakt, że najbardziej radykalne środowiska reagują tak emocjonalnie, daje pewien cień nadziei.
Zobaczymy.
Klęska Stanów Zjednoczonych
Jastrzębski: Klęska Stanów Zjednoczonych
Prezydent USA Donald Trump został zmuszony do zaakceptowania propozycji Pakistanu dotyczącą dwutygodniowego rozejmu z Iranem. Prezydent USA podjął decyzję o zawieszeniu broni niecałą godzinę przed końcem ultimatum.
Później pozytywnie na pakistańską propozycję zareagowała również Islamska Republika Iranu. „New York Times”, pisze, że na decyzję Teheranu mogły wpłynąć również argumenty i dyplomatyczne działania Chin. Potwierdza to wiele niezależnych portali internetowych. Papież Leon XIV stanowczo potępił groźby Stanów Zjednoczonych wobec Iranu, określając je jako nieakceptowalne. Działania USA skrytykował również prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenka.
„Otrzymaliśmy 10-punktową propozycję od Iranu i uważamy, że stanowi ona praktyczną podstawę do negocjacji. Prawie wszystkie kwestie sporne z przeszłości zostały uzgodnione między Stanami Zjednoczonymi a Iranem, a okres dwóch tygodni pozwoli na sfinalizowanie i zawarcie porozumienia” – poinformował kapitulacyjnie prezydent Trump.
Według węgierskich mediów 10-punktowa propozycja Iranu wysłana do Stanów Zjednoczonych obejmuje kontrolowany tranzyt przez cieśninę Ormuz, skoordynowany z irańskimi siłami zbrojnymi, zakończenie wojny z Iranem i grupami sojuszniczymi. Teheran zagrał va banque i jak na razie wygrywa. Niektóre agencje informują również o tym, że Iran miał domagać się wycofania amerykańskich sił bojowych ze wszystkich baz regionalnych. Tu jednak informacje są sprzeczne. Spełnienie takiego warunku przez USA wydaje się jednak mało prawdopodobne.
Władze w Teheranie ogłosiły też, że w piątek 10 kwietnia w stolicy Pakistanu Islamabadzie rozpoczną się rokowania pokojowe między Iranem i USA. Szef MSZ Iranu Abbas Aragczi potwierdził w oświadczeniu, że Iran wstrzyma na dwa tygodnie „operacje obronne”, a bezpieczna żegluga przez cieśninę Ormuz „będzie możliwa w koordynacji z siłami zbrojnymi Iranu i z odpowiednim uwzględnieniem ograniczeń technicznych”.
Amerykanie robią dobrą minę do złej gry. Rzeczniczka Białego Domu Karoline Leavitt napisała na platformie X: „To zwycięstwo Stanów Zjednoczonych, które udało się osiągnąć prezydentowi Trumpowi i naszej niesamowitej armii (…). Dzięki niewiarygodnym możliwościom naszych wojowników osiągnęliśmy, a nawet przekroczyliśmy nasze podstawowe cele wojskowe w 38 dni (…). Nigdy nie lekceważ zdolności prezydenta Trumpa do skutecznego wspierania interesów Ameryki i zapewniania pokoju.” [nie mogę się powstrzymać: CO ZA BREDNIA md]
Izraelscy urzędnicy są „zaniepokojeni” tymczasowym porozumieniem o zawieszeniu broni, jakie Stany Zjednoczone zawarły z Iranem – o czym informuje miedzy innymi „Do Rzeczy”. Biuro premiera Izraela poinformowało jednak, że popiera dwutygodniowe zawieszenie broni, jednak według Izraela nie obejmie ono Libanu. Co oznacza kontynuowanie izraelskiej agresji na to państwo, w tym na libańskich chrześcijan. „The Times of Israel” napisał, że izraelskie siły powietrzne kontynuują ataki na Iran pomimo ogłoszenia zawieszenia broni.
„New York Times” sugeruje, że za decyzjami dotyczącymi agresji na Iran prezydenta Donalda Trumpa stoi Izrael. Według redakcji NYT, kluczowa dla decyzji prezydenta USA była wizyta premiera Izraela Benjamina Netanjahu w lutym tego roku. Szef izraelskiego rządu, wraz z szefem Mossadu Davidem Barneą, miał przedstawić wówczas prezentację planu, zakładającego zniszczenie irańskiego programu rakietowego, obalenie rządów ajatollahów i instalację proizraelskiego rządu. Izraelczycy przekonywali prezydenta USA, że działania te są korzystne dla Stanów Zjednoczonych. Izrael liczył na powstanie ludności irańskiej przeciwko swojej władzy.
Trzeźwy politycznie Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, gen. Dan Caine, ostrzegał, że ewentualna operacja znacząco uszczupli amerykańskie zapasy uzbrojenia – w tym rakiet przechwytujących – już nadwyrężone wsparciem dla niestabilnej i kłopotliwej Ukrainy i ciągle zagrożonego Izraela. Poinformował również o wysokim ryzyku zablokowania cieśniny Ormuz przez Iran. Co oczywiście się stało.
Prof. Adam Wielomski słusznie zauważył, że jednoznacznie przeciwko wojnie podczas tych rozmów wystąpił wiceprezydent USA J.D. Vance. Prezydent Donald Trump swoje nieprzemyślane antyirańskie oświadczenie wydał w czasie, gdy J.D. Vance przebywa na Węgrzech. Wspiera on tam przed nadchodzącymi wyborami antysorosowski Fidesz – Magyar Polgári Szövetség na czele z premierem Viktorem Orbanem. W Polsce antywojennej postawie podczas rozmów z Izraelem wiceprezydenta USA poinformowała Wirtualna Polska.
Prezydent USA Donald Trump traci również poparcie konserwatywnych kongresmenów. Wpływowy polityk Jim McGovern uważa, że wojsko powinno odmówić wykonania ewentualnego rozkazu prezydenta Trumpa ataku na infrastrukturę cywilną Iranu. Według informacji w mediach społecznościowych od prezydenta Donalda Trumpa odwróciło się 25 konserwatywnych kongresmenów.
Trochę zagubiła się w zgiełku wojennym informacja, że 14 i 15 maja Donald Trump przyleci do Pekinu na rozmowy z Xi Jinpingiem. To będzie pierwsza wizyta w Chinach od 2017 roku. Sebastian Pitoń słusznie pisze o wspólnej grze USA, Chin i Rosji. Państwa te jako współczesne imperia, są skazane na współpracę gospodarczą i wzajemny respekt militarny. Być może strona chińska, uzależniła w jakiś sposób spotkanie przywódców od tego jak USA zachowają się w stosunku do sojuszniczego Iranu.
Łukasz Jastrzębski
Iran wygrywa tę wojnę ?
Iran wygrywa tę wojnę
Iran wygrywa wojnę rozpoczętą przez Trumpa i Netanjahu. Teheran zniszczył kluczowe bazy wojskowe USA w Azji Zachodniej i wyparł amerykańskie wojska do Europy.
===========================================================
Administracji Trumpa nie udało się doprowadzić do zmiany reżimu ani upadku państwa. Rząd Iranu okazał się odporny. Teheran stosował asymetryczną taktykę obronną, celując w słabości imperium USA i poważnie uderzając w jego armię, gospodarkę i sojuszników. W rzeczywistości udało się Iranowi zniszczyć amerykańskie bazy wojskowe w Azji Zachodniej i wypędzić dużo amerykańskich wojsk z regionu. Pentagon prowadzi teraz tę wojnę głównie z baz w Europie.
To, że Iran wygrywa wojnę, potwierdzają nawet główne zachodnie media. Brytyjski dziennik ‚The Independent’ opublikował artykuł zatytułowany „Iran jest zdecydowanym zwycięzcą, ponieważ desperacka próba pokojowa Trumpa pokazuje, że chce się on wycofać z wojny”. ”Politico’ opublikowało tekst, w którym argumentuje, że „wojna z Iranem jest o wiele większym błędem strategicznym” od inwazji USA na Irak w 2003 roku. Jak na ironię, artykuł ten został napisany przez byłego ambasadora USA przy NATO, Ivo Daaldera, który wcześniej popierał wojnę z Irakiem.
Większość amerykańskich mediów przyczyniła się do poparcia wojny w Iraku prowadzonej przez administrację George’a W. Busha, która stanowiła rażące naruszenie prawa międzynarodowego. W rzeczywistości, od dziesięcioleci prasa głównego nurtu wspierała każdą poważną wojnę USA, w tym wojny w Korei, Wietnamie, Jugosławii, Iraku (nawet dwukrotnie), Afganistanie, Libii, Syrii i Jemenie – lista jest długa.
To pierwsza od dziesięcioleci poważna wojna USA, którą zachodnie media krytykują od samego początku. Wszystko jest jasne. Dla wszystkich jest jasne, że ten konflikt to katastrofa, a Iran wygrywa. ‚Foreign Affairs’ to oficjalna publikacja Rady Stosunków Zagranicznych, której członkowie to prawdziwa elita amerykańskiej klasy rządzącej. Mimo to nawet ta gazeta opublikowała artykuł, w którym przyznała, że Iran wygrywa tę wojnę.
Autorka eseju, Narges Bajoghli, jest profesorką prestiżowego Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa, kluczowego ośrodka rekrutacji dla Departamentu Stanu USA. Bajoghli napisała w ‚Foreign Affairs‚:
„Według standardów konfliktów konwencjonalnych Iran słabo radzi sobie w walce z USA i Izraelem. Jego przeciwnicy niszczą kluczowe cele w Iranie, zabijają jego dowódców i osłabiają instalacje wojskowe. Jednak te standardy są niewystarczające do oceny pozycji Iranu w tej wojnie. Prawidłowym kryterium nie jest nawet to, czy Iran dobrze znosi ataki – a z pewnością tak jest. Kluczowym pytaniem po wojnie będzie to, czy Teheran osiągnie swoje cele strategiczne. I pod tym względem Iran czyni postępy.
Ten wynik nie jest przypadkowy. Teheran przygotowywał się do tej wojny przez prawie cztery dekady, odkąd nowy rząd rewolucyjny stanął przed pierwszym poważnym sprawdzianem militarnym w wojnie iracko-irańskiej (1980–1988). Obecnie Iran realizuje strategię, która skutecznie zneutralizowała kluczowe pozycje obrony powietrznej USA i Izraela, poważnie uszkodziła amerykańskie bazy wojskowe w Zatoce Perskiej, spowodowała znaczne straty gospodarcze i wbiła klin między Stany Zjednoczone a ich sojuszników z Zatoki Perskiej. Reżim irański nie tylko przetrwał bombardowania USA i Izraela; poważne problemy gospodarcze i polityczne, które stwarza swoim przeciwnikom, dają Iranowi strategiczną przewagę”.
Aby ocenić, czy Iran wygrywa wojnę, konieczna jest analiza celów Teheranu. Pierwszym i najbardziej oczywistym celem strategicznym było zapobieżenie zmianie rządu i upadkowi państwa. Administracja Trumpa początkowo wierzyła, że może obalić rząd Iranu poprzez tzw. ataki dekapitacyjne, w których ginęli wysocy rangą przywódcy polityczni i wojskowi. Mimo to Waszyngtonowi nie udało się doprowadzić do zmian. W rzeczywistości rząd Iranu nie tylko zademonstrował swoją odporność, ale prawdopodobnie stał się jeszcze silniejszy, ciesząc się większym poparciem społecznym.
Wielu Irańczyków, którzy krytykowali Republikę Islamską, zjednoczyło się pod jej sztandarem i poparło państwo, aby uniemożliwić Stanom Zjednoczonym przejęcie kontroli nad ich krajem (i eksploatację jego ropy naftowej, zasobów mineralnych i innych lukratywnych bogactw naturalnych). W pierwszym miesiącu wojny amerykańsko-izraelskiej w Iranie odbyło się ponad 850 publicznych demonstracji poparcia dla rządu.
Iran zniszczył amerykańskie bazy wojskowe w Zatoce Perskiej, bombardując większość z nich. Od dawna strategicznym celem Iranu było wyparcie armii USA z Azji Zachodniej. USA otoczyły Iran około dwudziestoma bazami wojskowymi, budowanymi przez dziesięciolecia. Według oficjalnych danych tureckiej państwowej agencji prasowej Anadolu, Iran przeprowadził co najmniej 5471 ataków rakietowych i dronowych na USA i ich sojuszników w pierwszym miesiącu wojny.
Te ataki okazały się niezwykle skuteczne. Tak więc ‚The New York Times’ doniósł, że armia amerykańska została praktycznie wyparta z Azji Zachodniej. „Wiele z 13 baz wojskowych w regionie, wykorzystywanych przez wojska amerykańskie, jest praktycznie niezdatnych do zamieszkania” – napisał ‚Times’ w artykule zatytułowanym „Ataki Iranu zmuszają wojska amerykańskie do pracy zdalnej”. Wśród amerykańskich obiektów, które zostały poważnie uszkodzone, znajdują się baza lotnicza Al-Udeid w Katarze, największa baza USA w Azji Zachodniej, oraz siedziba Piątej Floty Marynarki Wojennej w Bahrajnie.
Największy amerykański dziennik doniósł: „W odwecie Iran zbombardował bazy amerykańskie na Bliskim Wschodzie, zmuszając wielu amerykańskich żołnierzy do przeniesienia się do hoteli i biur w regionie, jak donosi personel wojskowy i urzędnicy amerykańscy. W rezultacie znaczna część sił lądowych prowadzi obecnie wojnę w zasadzie zdalnie, z wyjątkiem pilotów myśliwców i załóg, które obsługują i konserwują myśliwce oraz przeprowadzają ataki”.
Zanim Trump rozpoczął tę agresywną wojnę, w regionie stacjonowało około 40 tysięcy żołnierzy amerykańskich. W ciągu pierwszego miesiąca walk tysiące z tych sił zostały przeniesione do Europy. Według doniesień ‚Timesa’ wojska amerykańskie pozostające w Azji Zachodniej zostały przeniesione do ‚tymczasowych i alternatywnych’ lokalizacji poza swoimi bazami. Krytycy zauważyli, że fakt, iż żołnierze amerykańscy prowadzą wojnę z Iranem z hoteli i biur, oznacza, że Pentagon w istocie wykorzystuje cywilów w tych obszarach jako żywe tarcze.
Wojsko amerykańskie prowadzi wojnę z Iranem z baz w Europie. Fakt ten został dodatkowo potwierdzony w artykule w ‚Wall Street Journal’ zatytułowanym „Europa odgrywa kluczową rolę za kulisami w wojnie z Iranem”. Gazeta donosiła: „Chociaż wielu europejskich przywódców publicznie potępiło ataki USA na Iran, ich bazy wojskowe umożliwiają jedną z najbardziej złożonych logistycznie operacji, w jakiej armia amerykańska bierze udział od dziesięcioleci”. Według oficjalnych oświadczeń, w ostatnich tygodniach amerykańskie bombowce, drony i okręty były tankowane, uzbrajane i startowały z baz w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Portugalii, Włoszech, Francji i Grecji.
Jak twierdzą niemieccy i amerykańscy urzędnicy, drony bojowe są kontrolowane z rozległej bazy amerykańskiej w Ramstein w Niemczech, będącej centrum dowodzenia amerykańskich operacji przeciwko Iranowi. Ciężkie bombowce B-1 zostały sfotografowane podczas ładowania amunicji i paliwa w brytyjskiej bazie lotniczej RAF Fairford.
Największy na świecie lotniskowiec USS Gerald R. Ford jest obecnie zakotwiczony w bazie morskiej na Krecie w celu przeprowadzenia napraw po pożarze [„pralni”, jak piszą… md].
Generał Sił Powietrznych USA Alexus Grynkewich, najwyższy dowódca NATO, powiedział niedawno na przesłuchaniu w Senacie, że większość europejskich sojuszników udzieliła Ameryce ‚niezwykle dużego wsparcia’. Kontynent, na którym znajduje się około 40 amerykańskich baz wojskowych, gdzie stacjonuje 80 tydięcy żołnierzy, służy jako baza wypadowa dla operacji USA na Bliskim Wschodzie i w Afryce. „Odległości są krótsze, jest to bardziej opłacalne, a nasza sieć baz i sojuszników znacznie ułatwia demonstrację siły” – powiedział.
Tak więc niektóre rządy europejskie publicznie krytykowały wojnę USA z Iranem, przyznając, że narusza ona prawo międzynarodowe i stanowi bezprawną wojnę agresywną. Jednak w ukryciu większość państw członkowskich UE i Wielka Brytania wspierają Waszyngton w tej wojnie, pozwalając Pentagonowi na wykorzystywanie swojego terytorium do ataków na Teheran. Europa jest zatem współwinna konfliktu.
uncutnews.ch/der-iran-gewinnt-den-krieg-gegen-die-usa-so-funktioniert-es/
Napisał: Ben Norton
** * * * * *
Tekst został opublikowany przez Bena Nortona cztery dni temu. Dziś około godziny 1:00 ogłoszono 14-dniowe zawieszenie działań wojennych.
Iran ogłosił ‚historyczną i druzgocącą klęskę’ Stanów Zjednoczonych i reżimu izraelskiego po 40 dniach wojny, ogłaszając, że Waszyngton został zmuszony do przyjęcia 10-punktowej propozycji Iranu, która obejmuje trwałe zawieszenie broni, zniesienie wszystkich sankcji i wycofanie amerykańskich wojsk bojowych z regionu.
Opracował: Zygmunt Białas
Autor zygmuntbialas
Opublikowano
Jeden komentarz na temat “08.04.2026. – Iran wygrywa tę wojnę”
SZS //
- Waszyngton został zmuszony do przyjęcia 10-punktowej propozycji Iranu, która obejmuje trwałe zawieszenie broni,//Czy to tyczy zawieszeniem działań wojennych z USA ? Czy też z USA i Izraelem ? A może tylko z Izraelem ?
- Czy oni (mieszkańcy Bliskiego Wschodu) wyciągają wnioski z przeszłości ? Wynika, że nie. Ciemność widzę…