Radar jest kluczowym elementem zaawansowanego systemu przechwytywania rakiet, który służy do atakowania i niszczenia pocisków balistycznych lecących w kierunku celu. Jego koszt wynosi około pół miliarda dolarów.
Ten zniszczony znajdował się w bazie lotniczej Muwaffaq Salti w Jordanii, ponad 800 kilometrów od Iranu.
Jakie znaczenie dla obrony ma zniszczony sprzęt?
Radar AN/TPY-2 to fundament działania systemu THAAD.
USA dysponują łącznie zaledwie ośmioma takimi bateriami,Zjednoczone Emiraty Arabskie – dwiema, a Arabia Saudyjska – jedną. Urządzenie to odpowiada za wykrywanie i precyzyjne naprowadzanie pocisków na nadlatujące rakiety.
Kratery widoczne na zdjęciach satelitarnych dowodzą, że celowano w sprzęt wielokrotnie, z niszczycielskim skutkiem. Eliminując tak zaawansowane instalacje, siły Iranu pozbawiają przeciwnika zdolności wczesnego ostrzegania. Skutecznie torują sobie w ten sposób drogę dla kolejnych potężnych fal uderzeniowych.
Europoseł Grzegorz Braun udał się do Ambasady Iranu w Warszawie, gdzie spotkał się z ambasadorem tego kraju Eisa Kamelim. Wpisał się również do księgi kondolencyjnej wystawionej w związku ze śmiercią irańskiego przywódcy ajatollaha Ali Chameneiego.
W mediach społecznościowych opublikowano nagranie z wizyty Grzegorza Brauna w Ambasadzie Iranu. Polityk udał się tam wraz ze współpracownikami, aby wyrazić solidarność z „narodem irańskim” w związku ze śmiercią jego przywódcy Ali Chameneiego. Lider Korony Konfederacji Polski złożył długi, dwustronicowy wpis do księgi kondolencyjnej oraz spotkał się z ambasadorem Eisa Kamelim.
W swoim wpisie skierował się do narodu irańskiego.
„Szczęść Boże narodowi irańskiemu! Niniejszym składam moje szczere kondolencje z powodu tragicznej śmierci waszego przywódcy ajatollaha Alego Chameneiego. Mimo wszelkich istotnych odmienności nasze kraje łączy wiele uniwersalnych zasad, które w stosunkach międzynarodowych zakazują stosowania agresji i morderstwa jako narzędzi rozwiązywania sporów” – wskazał europoseł.
Polityk w swoim wpisie w księdze kondolencyjnej odniósł się również do sprawców ataku, w którym zginął przywódca Iranu Ali Chamenei. Działania napastników uznał za „haniebne” i „tchórzliwe”.
„Haniebne, tchórzliwe i podstępne zamordowanie waszego przywódcy wraz z jego najbliższą rodziną stanowi nie tylko akt nikczemnego pogwałcenia tych zasad, ale jest także przejawem upadku cywilizacyjnego i osobistego zdziczenia tych, którzy takiego aktu się dopuścili” – napisał lider Korony Konfederacji Polski.
Dlaczego spór między Zełenskim a Orbanem narasta i jak Der Spiegel rozpowszechnia dezinformację
Zełenski otwarcie groził Orbanowi śmiercią. W rezultacie na Węgrzech zajęto ukraińską ciężarówkę opancerzoną przewożącą około 80 milionów euro w gotówce pod zarzutem prania pieniędzy. Co kryje się za tą historią i co Der Spiegel ukrywa na jej temat?
Anti-Spiegel 6 marca 2026
To, co obecnie dzieje się między ukraińskim przywódcą Zełenskim a premierem Węgier Orbanem, wydaje się czymś z absurdalnego scenariusza filmu, którego żadne studio filmowe nigdy by nie nakręciło. Ale to dzieje się naprawdę, po raz kolejny dowodząc, że życie bywa często bardziej szalone niż najbardziej niewiarygodne filmy. O co więc chodzi?
Kontekst
Stosunki między Węgrami a Ukrainą są już bardzo napięte. Jednym z powodów jest ucisk mniejszości węgierskiej na Ukrainie i działania Kijowa zmierzające do jej przymusowej ukrainizacji. Oczywiście, pozycja Orbána, jako niemal jedynego przywódcy UE, który sprzeciwia się rujnującemu wsparciu udzielanemu Ukrainie w przegranej wojnie, tylko pogarsza sytuację.
Pod koniec stycznia Ukraina wstrzymała dostawy rosyjskiej ropy rurociągiem Przyjaźń, biegnącym z Rosji przez Ukrainę do Europy i wcześniej zaopatrującym Niemcy w tanią rosyjską ropę.
Obecnie tylko Węgry i Słowacja nadal importują rosyjską ropę z UE, wynegocjowawszy zwolnienia z unijnych sankcji wobec Rosji. Obie rafinerie przetwarzają ropę naftową we własnych instalacjach, dostarczając sobie tanią benzynę i inne produkty naftowe. Dlatego ceny energii na Węgrzech, na przykład, nie wzrosły znacząco, podczas gdy w pozostałych krajach UE gwałtownie wzrosły po tym, jak UE przestała importować tanią energię z Rosji.
Kijów twierdzi, że rurociąg jest uszkodzony, czemu zaprzeczają Węgry i Słowacja. Premier Słowacji Fico pokazał nawet dziennikarzom zdjęcia satelitarne potwierdzające integralność rurociągu. Ukraina wcześniej odmówiła wjazdu unijnej grupie ekspertów, której zadaniem jest ocena rzekomych uszkodzeń rurociągu.
Pomimo próśb Węgier i Słowacji, UE nie opowiada się za ponownym otwarciem rurociągu, zmuszając oba kraje do korzystania z krajowych rezerw ropy naftowej w celu utrzymania działalności rafinerii. Ponadto, w odpowiedzi na bojkot ropy naftowej przez Kijów, Słowacja wstrzymała dostawy energii elektrycznej, a Węgry wstrzymały dostawy oleju napędowego na Ukrainę.
Powodem bojkotu dostaw ropy naftowej przez Kijów są wybory, które odbywają się na Węgrzech na początku kwietnia. Kijów i Bruksela chcą, aby Orbán przegrał wybory, a kandydat opozycji, który jest przyjaźnie nastawiony do Brukseli i Ukrainy, wygrał. Są gotowi sprowokować kryzys energetyczny na Węgrzech – a jako „straty uboczne” również na Słowacji.
W odpowiedzi Węgry zawetowały wszelką pomoc UE dla Ukrainy i sankcje wobec Rosji, zapowiadając, że utrzymają to stanowisko do czasu ponownego otwarcia rurociągu przez Kijów. Jest to szczególnie bolesne dla Kijowa, ponieważ kończą mu się pieniądze i pilnie potrzebuje pierwszej wypłaty 90 miliardów euro pożyczki obiecanej mu przez UE po tym, jak Komisja Europejska nie uzyskała w grudniu większości w UE w sprawie uwolnienia rosyjskich aktywów zamrożonych w Europie.
Nawiasem mówiąc, Zełenski po raz pierwszy otwarcie oświadczył na posiedzeniu rządu w czwartek, że rurociąg jest zamknięty z przyczyn politycznych i postawił wypłatę 90 miliardów euro jako warunek jego ponownego otwarcia. Jednak rzekomo niezbędne naprawy potrwają jeszcze miesiąc lub półtora miesiąca, więc rurociąg nie zostanie ponownie otwarty przed tym terminem – kontynuował Zełenski.
Tym oświadczeniem Zełenski otwarcie zasugerował, że nie otworzy rurociągu przed wyborami na Węgrzech, które zaplanowane są na 12 kwietnia, co potwierdza, że prawdziwym celem jest wywarcie wpływu na wybory na Węgrzech przeciwko Orbánowi.
Groźba śmierci Zełenskiego pod adresem Orbána
W czwartek, na posiedzeniu rządu, Zełenski powiedział również:
„Mamy nadzieję, że żaden podmiot w UE nie zablokuje 90 miliardów euro ani pierwszej transzy, a ukraińscy żołnierze będą mieli broń. W przeciwnym razie przekażemy naszym siłom zbrojnym adres tej osoby, aby mogły do niej zadzwonić i porozmawiać z nią w swoim języku”.
Była to jawna groźba śmierci ze strony Zełenskiego pod adresem Orbána. Za chwilę omówimy, jak Der Spiegel przedstawił to swoim czytelnikom, ale od razu powiem: Der Spiegel nie uznał tego za warte osobnego artykułu; zamiast tego wspomniał o groźbie śmierci Zełenskiego jedynie mimochodem w dwóch artykułach na inne tematy, jakby groźby śmierci były czymś zupełnie normalnym w stosunkach międzynarodowych.
Oczywiście Węgry i Słowacja stanowczo potępiły groźbę śmierci Zełenskiego pod adresem Orbána, podczas gdy z innych krajów UE nie odnotowano jeszcze żadnych reakcji.
Orbán odpowiedział na groźbę śmierci przemówieniem, w którym powiedział, że Węgry użyją „siły”, aby zapewnić ponowne otwarcie rurociągu Przyjaźń, odnosząc się do „środków politycznych i finansowych”. Niemieckie media oczywiście z oburzeniem donoszą o groźbach Orbána dotyczących przemocy, ale ukrywają ich przyczynę.
Około 1,5 miliarda dolarów w gotówce i 146 kilogramów złota
W piątek rano Ukraina poinformowała o zatrzymaniu i zajęciu na Węgrzech samochodu ciężarowego przewożącego 9 kilogramów złota oraz 40 milionów dolarów i 35 milionów euro w gotówce. Kijów oskarżył Budapeszt o wzięcie siedmiu ochroniarzy, obywateli Ukrainy i pracowników państwowego ukraińskiego Oshadbanku, którzy eskortowali transport, jako „zakładników” i „kradzież” pieniędzy. W oświadczeniu stwierdzono również, że transport odbył się na podstawie międzynarodowej umowy z austriackim Raiffeisen Bank, a transport z Austrii na Ukrainę odbył się „zgodnie z międzynarodowymi przepisami transportowymi i obowiązującymi europejskimi procedurami celnymi”.
Istnieją jedynie krótkie artykuły w języku niemieckim, które powtarzają ukraińskie oświadczenia i przedstawiają incydent tak, jak opisuje go Kijów. Węgierskie wyjaśnienia są jednak w dużej mierze ignorowane. Na przykład „Der Spiegel” robi to bardzo sprytnie, jak wkrótce zobaczymy.
Węgry wysuwają wobec Kijowa bardzo poważne oskarżenia, o których skali niemieckie media nie donoszą. Oto tłumaczenie pełnego oświadczenia ministra spraw zagranicznych Węgier:
„Węgierski urząd skarbowy i celny prowadzi obecnie dochodzenie w sprawie szokującej zbrodni. Według śledczych, Ukraińcy w ostatnich miesiącach przewozili przez Węgry ogromne ilości gotówki i złota.
Od stycznia przez Węgry przetransportowano łącznie 900 milionów dolarów i 420 milionów euro w gotówce, a także 146 kilogramów sztabek złota.
Mamy kilka poważnych pytań. Przede wszystkim chodzi o ogromną ilość gotówki. Dlaczego Ukraińcy przewożą tak duże sumy? Jeśli rzeczywiście są to przelewy bankowe, pojawia się pytanie: dlaczego banki nie przetwarzają tych transakcji za pośrednictwem regularnych przelewów? Dlaczego konieczne jest przewożenie tak dużych ilości gotówki i to przez Węgry?
Te pytania są szczególnie palące, ponieważ transportom gotówki towarzyszą osoby, które najwyraźniej mają bezpośrednie powiązania z ukraińskimi służbami wywiadowczymi.
Domagamy się wyjaśnienia, dlaczego Ukraińcy w ostatnich miesiącach przewozili przez Węgry tak duże ilości gotówki. Na co są przeznaczane te pieniądze? Kto jest ich właścicielem?
Domagamy się również odpowiedzi na pytanie, czy te pieniądze są jedynie przewożone przez terytorium Węgier czy też czasami pozostają tutaj i są następnie przekazywane komuś na Węgrzech lub na rzecz osób trzecich.
Nasuwa się pytanie: Czy te pieniądze należą być może do tzw. ukraińskiej mafii wojskowej?
Domagamy się natychmiastowych odpowiedzi i wyjaśnień od strony ukraińskiej w tych poważnych kwestiach. Do tego czasu władze węgierskie przeprowadzą bardzo szczegółowe i kompleksowe śledztwo.”
Dla kogo były te pieniądze?
Władze węgierskie od dawna oskarżają Kijów o tajne i nielegalne finansowanie opozycji. Powstaje zatem pytanie, czy te transporty czasami zatrzymywały się na Węgrzech i przekazywały komuś gotówkę.
Osoby ochrony towarzyszące transportowi są również ważne, ponieważ nie są to zwykli ochroniarze ciężarówek opancerzonych. Wszyscy to wysocy rangą czynni lub byli żołnierze lub oficerowie wywiadu; najwyższym rangą jest były generał Giennadij Kuzniecow ze Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU). Pytanie brzmi: dlaczego były generał wywiadu miałby towarzyszyć rzekomo rutynowemu transportowi gotówki?
Co więcej, nasuwa się pytanie, dlaczego ukraiński bank państwowy przetransportował już w tym roku z UE na Ukrainę 900 milionów dolarów i 420 milionów euro w gotówce, a także 146 kilogramów sztabek złota – w zaledwie dwa miesiące. Korupcja ukraińskiego rządu jest powszechnie znana, czego dowodem jest na przykład afera Mindicha sprzed kilku miesięcy, kiedy to osoby z bliskiego otoczenia Zełenskiego ukradły 100 milionów dolarów, które UE przekazała Kijowowi na naprawy ukraińskiej sieci energetycznej.
Skandal korupcyjny wokół Mindicha nie jest w żadnym wypadku skandalem ukraińskim, ponieważ na Zachodzie całkowicie ukrywano fakt, że kradzież 100 milionów euro wydarzyła się tuż pod nosem „stróżów prawa” wysłanych z Zachodu, którzy musieli o tym wiedzieć, bo nikt, kto ma za zadanie monitorować przepływy pieniężne państwowej ukraińskiej spółki energetycznej pod kątem podejrzanych transakcji, nie mógł być na tyle głupi, by przeoczyć tę w zasadzie prymitywną kradzież dokonaną za pomocą sfałszowanych faktur.
Krótko mówiąc: Węgry mają rację, pytając, kto właściwie jest właścicielem tych pieniędzy i kto ma je otrzymać. I to pytanie nie jest skierowane tylko do Ukrainy, ale także do UE, która stoi z boku i obserwuje sytuację, ponieważ tak duże wypłaty gotówki muszą być zgłaszane w UE. Bruksela wie zatem, że Ukraina wypłaca prawie pół miliarda dolarów miesięcznie w gotówce i złocie.
Odkąd afera Mindicha (i inne, wcześniejsze rewelacje) pokazały, że Bruksela doskonale zdaje sobie sprawę z korupcji na Ukrainie – a konkretnie z kradzieży wielu miliardów euro wysłanych z UE – nieuchronnie pojawia się pytanie: kto w UE otrzymuje swoją część, aby wszyscy mogli wygodnie przymykać na to wszystko oko?
Czy te pieniądze należą do ludzi w Brukseli?
W Niemczech mało kto słyszał o Anatoliju Szariju, ale na Ukrainie i w Rosji zna go dosłownie każde dziecko. Jest krytycznym dziennikarzem z Ukrainy, który kiedyś założył partię polityczną i aspirował do polityki, ale został zmuszony do ucieczki przed prześladowaniami Zełenskiego i podobno mieszka w Hiszpanii.
Szarij jest krytyczny wobec Ukrainy i Rosji – i z pewnością nie jest przyjacielem Rosji, w przeciwnym razie uciekłby do Rosji, a nie, jak przypuszczam, do UE – i znany jest z poruszania najbardziej bolesnych kwestii politycznych zarówno w Rosji, jak i na Ukrainie. Uważany jest za bardzo dobrze poinformowanego i mającego odpowiednie koneksje. Szarij poinformował na Telegramie o zajęciu transportu pieniędzy i po przedstawieniu znanych faktów dodał:
„Moje źródła twierdziły wczoraj, że te pieniądze, delikatnie mówiąc, nie były byle jakie i że Orbán o tym wiedział.
Ale byłem pewien, że to pieniądze Zełenskiego. Jakieś łapówki.
Dzisiaj jednak dostaję informację, że pieniądze nie należą do Zełenskiego, a do jego wspólników. Do jakichś ludzi z Europy.
Ta historia jest kompletnie absurdalna i już wczoraj wydawała mi się nierealna.
Dzisiaj jednak kilka źródeł donosi, że Orbán uderzył w „innych ludzi”.
Chodzi o około 80 milionów euro i około 10 kilogramów złota.
To niezwykle drażliwa kwestia, ponieważ pieniądze wcale nie są ukraińskie, a należą do konkretnych osób.
A w Brukseli wiedzą, do kogo należą.
I dlatego prawdopodobnie zrobią wszystko, co w ich mocy, aby skandal nie wywołał zamieszania.
Orbán działał bardzo precyzyjnie i uderzył tam, gdzie boli.
Będziemy nadal monitorować sytuację”.
Oczywiście nie musi to być prawdą, ale biorąc pod uwagę powyższe, wydaje mi się więcej niż prawdopodobne, że Szarij nie pisze bzdur. W każdym razie nie można tego wykluczyć.
Zastanawiałem się już, w związku z wieloma ukraińskimi skandalami, które z pewnością nie byłyby możliwe bez tuszowania ich przez Brukselę, jak ludzie na Zachodzie otrzymują swoją „działkę” za tuszowanie sprawy. Jeśli okaże się, że Ukraina regularnie przemyca miliony, a nawet miliardy euro rocznie w gotówce przez UE, nagle staje się to zrozumiałe, bo naprawdę nie ma problemu z przerzuceniem kilku skrzynek z gotówką z jednej furgonetki do drugiej na jakimś opuszczonym parkingu na Węgrzech pod osłoną nocy, żeby wymienić tylko jedną możliwość. A fakt, że Ukraina ma duże doświadczenie w praniu pieniędzy, nie jest żadną tajemnicą.
Oczywiście, transport pieniędzy mógł mieć również całkowicie legalne motywy; w końcu nic nie zostało udowodnione. Nikt jednak nie może zaprzeczyć, że ta historia rodzi wiele pytań, na które można by odpowiedzieć, gdyby wszystko odbyło się zgodnie z prawem.
Czego czytelnicy „Spiegla” (nie) dowiedzą się
Skoro już wiemy, o co w tym wszystkim chodzi i jakie pytania powinien zadawać krytyczny dziennikarz, przyjrzyjmy się, co dawny hamburski magazyn informacyjny i samozwańcze „media wysokiej jakości”, „Der Spiegel”, mówi swoim czytelnikom o tej historii. „Der Spiegel” opublikował artykuł zatytułowany „40 milionów dolarów, 35 milionów euro i 9 kilogramów złota – Ukraina oskarża Węgry o wzięcie zakładników i kradzież”, który przeanalizujemy, ponieważ bardzo sprytnie odwraca uwagę czytelników od wszystkiego, co mogłoby rodzić pytania.
Artykuł „Spiegla” rozpoczyna się od rzetelnego raportu o zajęciu przez Węgry opancerzonego samochodu ciężarowego. „Der Spiegel” cytuje oburzonego ukraińskiego ministra spraw zagranicznych i stwierdza również, że Węgry wyraziły podejrzenia o pranie pieniędzy. W pierwszych trzech akapitach artykułu nie ma praktycznie nic złego, ale potem coś zaczyna się psuć.
Czwarty akapit brzmi:
„Kilka godzin później węgierskie biuro informacyjne ogłosiło deportację siedmiu eskortujących transport pieniędzy. Analiza ich sytuacji osobistej wykazała, że byli to byli wysocy rangą żołnierze ukraińskiej armii. Niejasne pozostaje, dlaczego miałoby to mieć związek z zarzutem karnym, takim jak pranie pieniędzy”.
Nie można zarzucić Der Spiegelowi zatajenia faktu, że transportowi towarzyszyli „byli wysocy rangą ukraińscy wojskowi”, ale gazeta ukrywa przed czytelnikami istotne szczegóły, takie jak nazwisko byłego generała wywiadu. Co więcej, czytelnik „Spiegla” nie jest informowany o obecności byłych wysokich rangą oficerów ukraińskich służb specjalnych; zamiast tego jest on przekonany, że byli to żołnierze, a nie tajni agenci.
Aby żaden czytelnik Spiegla nie zastanawiał się, dlaczego w rzekomo normalnym transporcie pieniędzy uczestniczyli wysocy rangą oficerowie, Spiegel natychmiast odwraca uwagę czytelników, mówiąc im, co mają myśleć, i dodając: „Pozostaje niejasne, dlaczego miałoby to mieć znaczenie w tak istotnym oskarżeniu o pranie pieniędzy”
Co takiego? Byli wysocy rangą oficerowie wywiadu, w tym generał, eskortowali przesyłkę o wartości 80 milionów dolarów i to nie budzi żadnych wątpliwości u „dziennikarzy” „Spiegla”? To, że państwowy bank z jednego z najbardziej skorumpowanych krajów świata przewozi ogromne sumy gotówki, których cel jest nieznany, a transport jest eskortowany przez byłych oficerów wywiadu skorumpowanego rządu tego kraju, nie budzi żadnych wątpliwości u „Spiegla”?
Tak wygląda dziś w Niemczech krytyczne „dziennikarstwo wysokiej jakości”: nie tylko unikają zadawania pytań, ale także piszą artykuły w taki sposób, że czytelnicy nawet nie myślą o ich zadaniu.
Mylenie przyczyny i skutku.
Aby jeszcze bardziej rozproszyć uwagę czytelników, Der Spiegel natychmiast zmienia temat i informuje o groźbie użycia przemocy przez Orbána, nie wspominając o groźbie śmierci ze strony Zełenskiego. Odwracanie przyczyn i skutków jest, jak wiadomo, bardzo popularnym i skutecznym narzędziem propagandy zachodnich mediów.
W związku z tym Der Spiegel pisze zaraz potem (aby odwrócić uwagę od oficerów wywiadu):
„Jeśli to jest ta »przemoc«, którą pan Orbán ogłosił dzisiaj, to jest to przemoc grupy przestępczej. To terroryzm państwowy i wymuszenie” – napisał Sybiha, odnosząc się do czwartkowych wypowiedzi Orbána, w których zapowiedział on zamiar wygrania sporu o rurociąg Przyjaźń „siłą”.
Następnie następuje akapit, w którym Der Spiegel „wyjaśnia” swoim czytelnikom spór o dostawy ropy. Der Spiegel przedstawia ukraińskie twierdzenie, że rurociąg jest wyłączony z użytku z powodu rosyjskiego ataku, jako fakt, mimo że nikt poza Ukrainą nie potwierdził takiego ataku, zdjęcia satelitarne niczego takiego nie pokazują, a Ukraina nie wpuszcza ekspertów do kraju w celu oceny rzekomych szkód. Oczywiście czytelnicy Der Spiegla nic o tym wszystkim nie wiedzą.
Po tym, jak czytelnicy Der Spiegla są zmuszeni zaakceptować fakt uszkodzenia rurociągu spowodowanego rosyjskim ostrzałem, Der Spiegel pisze dalej, że według Ukrainy „szybka naprawa nie jest możliwa, co spotyka się z niedowierzaniem na Węgrzech i sąsiedniej Słowacji”.
Der Spiegel wspomniał o wątpliwościach Węgier i Słowacji; nie można mu zarzucić, że je ukrywa. Sformułował je jednak w taki sposób, że czytelnicy Der Spiegla są zmuszeni uwierzyć Ukrainie, a tym samym, oczywiście, uznać Węgry za winowajcę sporu, ponieważ wysuwają one bezpodstawne oskarżenia wobec Ukrainy.
Groźba śmierci ze strony Zełenskiego jest bagatelizowana.
Dopiero na samym końcu artykułu „Der Spiegel” wspomina, niemal na marginesie, o groźbie śmierci Zełenskiego wobec Orbána, którą „Der Spiegel” sprytnie bagatelizuje:
„Aby zwiększyć presję, Węgry zablokowały 90-miliardową pożyczkę UE dla Ukrainy, która jest niezbędna dla przetrwania kraju atakowanego przez Rosję. Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski zagroził wówczas premierowi Węgier Viktorowi Orbánowi. „Mamy nadzieję, że pewna osoba w UE nie będzie już blokować tych 90 miliardów euro” – powiedział Zełenski w Kijowie. W przeciwnym razie adres tej osoby zostanie przekazany ukraińskim siłom zbrojnym. „Niech do niego zadzwonią i porozmawiają z nim w swoim języku”.
Kiedy widzę takie artykuły, celowo i bardzo sprytnie skonstruowane i napisane, aby wprowadzić czytelnika w błąd, zawsze zastanawiam się, jak ludzie mogą dobrowolnie płacić za prenumeratę Spiegla, a nawet za sam magazyn, skoro jest tak oczywiste, że Spiegel celowo ich okłamuje.
Czuję się jednak zobowiązany, by powiedzieć coś w obronie autora Spiegla, który napisał tę tandetną robotę: prawdopodobnie sam nie wie, o co chodzi, ponieważ skróty na końcu artykułu wskazują, że został on sfabrykowany przez jakiegoś szarlatana, powołującego się na doniesienia DPA i Reutersa, które zazwyczaj również pomijają istotne informacje. Autor Spiegla najprawdopodobniej nie ma pojęcia, o co chodzi, i po prostu sklecił artykuł z fragmentów tekstu dostarczonych przez Reutersa i DPA.
Tak powstaje większość niemieckich artykułów medialnych o bieżących wydarzeniach. Nie ma w nich żadnych oryginalnych badań; zamiast tego po prostu przyjmują sformułowania podane przez agencje prasowe.
Ale czy to coś zmienia?
Ostatecznie nie ma znaczenia, czy Spiegel i inne niemieckie media wprowadzają czytelników w błąd z powodu niewiedzy, czy też własnej wiedzy.
Pepe Escobar ujawnia ukrytą strategię Iranu: śmierć przez tysiąc cięć
uncut-news.ch
W poruszającym wywiadzie z 6 marca 2026 roku, znany analityk geopolityczny Pepe Escobar rozmawia z Nemą Parvani o narastającym kryzysie na Bliskim Wschodzie. Dołączając do rozmowy z Azji Południowo-Wschodniej, Escobar rzuca światło na wyrafinowaną strategię Iranu w konflikcie z USA i Izraelem. Opierając się na niedawnym felietonie Escobara, dyskusja analizuje geopolityczne implikacje wojny, która wstrząsa regionem i światową gospodarką.
Pepe Escobar opisuje irańskie podejście militarne i strategiczne jako „zdecentralizowaną strategię mozaikową”, oficjalny termin nawiązujący do misternych perskich mozaik w meczetach i pałacach, takich jak te w Isfahanie. Strategia ta, którą nazywa „śmiercią od tysiąca cięć” – nawiązując do chińskich przysłów – jest skierowana przeciwko „syndykatowi abstynencji”, jak Escobar określa sojusz USA i Izraela. Była ona udoskonalana przez wiele miesięcy, osobiście nadzorowana przez ajatollaha Chameneiego i kierownictwo Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC), i obejmuje wielopoziomowy system zastępowania poległych dowódców.
Sednem tej strategii jest decentralizacja: lokalni dowódcy w regionach takich jak Kestan czy irański Azerbejdżan mogą podejmować autonomiczne decyzje bez konsultacji z dowództwem centralnym. Pozwala to na błyskawiczne reakcje, takie jak natychmiastowy odwet zaledwie 30 minut po izraelskim ataku dekapitacyjnym na przywódców Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. W przeciwieństwie do 12-dniowej wojny, która miała miejsce kilka miesięcy wcześniej, irańska sieć energetyczna była tym razem lepiej chroniona dzięki rosyjskiej pomocy w naprawach. Pierwszego dnia Irańczycy wystrzelili ponad 1200 pocisków i dronów, powodując ogromne zniszczenia w Izraelu.
Escobar podkreśla stopniową eskalację: Początkowo używano starszych pocisków z lat 2012–2014; obecnie Iran przechodzi na nowsze modele, w tym pociski hipersoniczne, które dotychczas były używane oszczędnie do precyzyjnego rażenia celów. Cele są starannie wybierane i wielokrotnie atakowane, aż do całkowitego zniszczenia – w tym amerykańskie bazy wojskowe w Kuwejcie, Bahrajnie, Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Katarze, elektrownie, rafinerie, a nawet hotele, w których stacjonuje personel amerykański. Kontrowersje wokół ataków na Tanurę w Arabii Saudyjskiej lub Azerbejdżanie są uważane za potencjalne operacje pod fałszywą flagą, prowadzone przez syndykat, mające na celu wciągnięcie innych krajów do konfliktu.
Eskalacja i jej wpływ regionalny
Konflikt gwałtownie eskaluje, a Teheran jest poddawany masowym bombardowaniom, co Escobar potwierdza kontaktami na miejscu, w tym profesorem Marandim. Niemniej jednak determinacja Iranu pozostaje niezachwiana: to wojna egzystencjalna, która jednoczy ludność. Ciągłość rządu jest zapewniona, a spekuluje się, że nowym Najwyższym Przywódcą zostanie Modżtaba Chamenei, syn ajatollaha, choć nie zostało to oficjalnie ogłoszone. Groźby Izraela dotyczące zamachu na nowego przywódcę są odrzucane jako absurdalne, podobnie jak twierdzenie Trumpa, że to on mógłby wybrać kolejnego irańskiego przywódcę – stwierdzenie, które Escobar określa jako szczyt głupoty.
Z drugiej strony, Escobar postrzega USA i Izrael jako „nieruchome obiekty” stojące przed dwoma równoległymi torami: Iran musi stawić opór za wszelką cenę, podczas gdy amerykańskie władze panikują. Gospodarka światowa stoi na skraju załamania, a warunki systemowe są już spełnione. Strategia USA zawiodła: szybka dekapitacja i zmiana reżimu w Teheranie przyniosły odwrotny skutek, pozostawiając agresorów jako „ranne zwierzęta”. Plotki z Pentagonu mówią o wojnie trwającej do września, ale Escobar wątpi, czy USA będą w stanie ją utrzymać – amunicja wystarczy tylko na dwa do trzech tygodni.
Państwa Zatoki Perskiej, w tym Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Kuwejt i Katar, rozważają wycofanie się z kontraktów i inwestycji USA, donosi Financial Times. Escobar cytuje otwarty list do Trumpa od emirackiego miliardera Khalafa Ahmeda al-Habtoora, który krytykuje kraje Rady Współpracy Zatoki Perskiej za niechętne wciągnięcie ich w wojnę. Finansowanie nieudanej „Umowy Stulecia” (tzw. „Rady Piss” Escobara) pochodziło z Zatoki Perskiej, ale teraz zaufanie między nimi się rozpada. Monarchie uznają swoją rolę jedynie wasali, których dochody z ropy naftowej są przeliczane na dolary amerykańskie, podczas gdy Stany Zjednoczone priorytetowo traktują jedynie Izrael.
Globalne wstrząsy gospodarcze i geopolityczne
Wojna oznacza koniec petrodolara, argumentuje Escobar. Państwa Zatoki Perskiej mogłyby przejść do alternatyw, z Rosją jako nowym kluczowym graczem w OPEC i OPEC+. Wspólna rozmowa telefoniczna Putina z przywódcami Zatoki Perskiej sugeruje mediację, ale Kreml nie jest nią zainteresowany – korzysta na wycofaniu się USA z Azji Zachodniej. Chiny i Rosja dyskretnie wspierają Iran: wywiad satelitarny, systemy Beidou i współpraca wojskowa, w tym ulepszone drony (Shahedy z rosyjskimi komponentami, takimi jak antena Comet).
Zamknięcie Cieśniny Ormuz – dyplomatycznie zaprzeczane, ale de facto zablokowane dla wrogów – winduje ceny ropy i wywołuje panikę w Japonii, Korei Południowej i na Tajwanie, które są uzależnione od ropy z Zatoki Perskiej. Chiny dysponują rezerwami na 240–250 dni i alternatywnymi rozwiązaniami, takimi jak rurociąg Siła Syberii. Europa cierpi z powodu utraty katarskiego gazu i rosyjskiej energii, co prowadzi do auto-sabotażu. Escobar postrzega to jako wojnę energetyczną: Stany Zjednoczone nie będą tolerować kraju takiego jak Iran, który handluje energią bez dolarów amerykańskich, podobnie jak Wenezuela, ale Iran jest mocarstwem średniej wielkości z 47-letnim doświadczeniem w sankcjach, wysoko wykształconą populacją i dziedzictwem cywilizacyjnym.
Rola Rosji, Chin i zdrady Indii
Rosja udziela pomocy poprzez korytarz astrachański bez formalnej prośby ze strony Iranu, co podkreśla Putin. Chiny oferują dyskretne wsparcie. Escobar podkreśla wywiad z ministrem spraw zagranicznych Araghchi, który zasugerował współpracę wojskową z Rosją i Chinami, nie podając szczegółów. To wojna przeciwko BRICS: Iran jako członek, wspierany przez państwa założycielskie, Rosję i Chiny, z Indiami jako zdrajcą. Indie zbombardowały korytarz północ-południe, który dzielą z Iranem i Rosją, i wsparły Izrael – „chorobę psychiczną”, która niszczy BRICS. Escobar wzywa do wykluczenia Indii i włączenia Chin, na przykład w Czabahar, który sam odwiedził.
Niewiedza Trumpa i kryzys systemowy USA
Escobar ostro krytykuje Trumpa: „funkcjonalnego analfabetę” z ograniczonym słownictwem, który słucha jedynie krótkich fragmentów Fox News i ignoruje prawo międzynarodowe. Jego wezwania do dowódców Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) do złożenia broni świadczą o oderwaniu od rzeczywistości.
Elita USA postrzega Iran, Rosję i Chiny jako koszmar, ponieważ Eurazja wymyka się spod ich kontroli. Wojna jest asymetryczna: Iran planuje długoterminowo, mając nienaruszone fabryki na wschodzie i tysiące dronów. USA brakuje doświadczenia – nie ma już Raya McGovern ani Chasa Freemana, tylko dyktatorów bez pojęcia o cywilizacji.
Wnioski: Zmiana paradygmatu w Azji Zachodniej
W ciągu zaledwie jednego tygodnia wojna przeobraziła Azję Zachodnią: wpływy USA słabną, petrodolar umiera, a BRICS pogrąża się w śpiączce. Iran płaci wysoką cenę, ale jego przygotowania i sojusze umożliwiają opór. Escobar ostrzega przed nieprzewidywalnymi eskalacjami ze strony „neo-kaliguli” Trumpa, ale „śmierć od tysiąca cięć” może powalić syndykat. Walka trwa – egzystencjalna dla Iranu, katastrofalna dla porządku globalnego.
W poważnej rozmowie na kanale „Daniel Davis Deep Dive” z 6 marca 2026 roku, były inspektor ds. uzbrojenia ONZ i oficer wywiadu Korpusu Piechoty Morskiej USA Scott Ritter oraz podpułkownik Daniel Davis (emerytowany żołnierz Armii USA) analizują obecną eskalację wojny z Iranem.
Ritter, uważany za jednego z najwybitniejszych ekspertów wojskowych, opisuje konflikt jako katastrofalną porażkę dla USA i Izraela. Wywiad koncentruje się na kłamstwach rządu USA, nielegalnej wojnie, lepszej asymetrycznej obronie Iranu i zbliżających się globalnych konsekwencjach. Jest to zjadliwa krytyka polityki USA pod rządami prezydenta Trumpa.
Kłamstwo przed wojną – paralele z Irakiem 2003
Ritter zaczyna od osobistej refleksji: W 2003 roku, jako inspektor ds. uzbrojenia w Iraku, ujawnił kłamstwa administracji Busha na temat broni masowego rażenia – i nie zdołał zapobiec wojnie. Dziś czuje się, jakby przeżywał ten sam koszmar na nowo. Stany Zjednoczone okłamały opinię publiczną, aby rozpocząć „wojnę z wyboru”, która nigdy nie powinna była zostać stoczona.
Atak na Iran – niespodziewany atak pod fałszywą flagą zawieszenia broni – był zbrodnią wojenną („perfidią” według Konwencji Genewskich). Najwyższy Przywódca Ali Chamenei (ajatollah Chamenei) został zamordowany, co można porównać do ataku na papieża lub patriarchę prawosławnego Rosji.
Ritter podkreśla: Chamenei wydał fatwę przeciwko broni jądrowej, którą uznali nawet Obama (w JCPOA z 2015 roku) i Tulsi Gabbard, przedstawicielka wywiadu narodowego Trumpa. Z powodu jego śmierci i zagrożenia egzystencjalnego, fatwa ta stała się nieaktualna – Iran ma teraz religijne prawo do rozwoju broni jądrowej.
450 kg uranu wzbogaconego do poziomu 60 procent może w ciągu kilku tygodni stać się materiałem nadającym się do produkcji broni.
Nieudany plan zmiany reżimu
Plan USA miał być blitzkriegiem: Ścięcie głowy Chameneiego pierwszego dnia, upadek reżimu, mianowanie nowego prorosyjskiego przywódcy – wszystko na kilka dni przed otwarciem giełdy.
Zamiast tego Iran nie poddał się, lecz odpowiedział atakiem z pełną siłą. IRGC (Gwardia Rewolucyjna) codziennie ostrzeliwuje precyzyjnie rakiety i drony amerykańskie bazy w Kuwejcie, Bahrajnie, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Jordanii i innych miejscach.
Zniszczono pięć systemów radarowych THAAD (najnowocześniejszy amerykański system obrony powietrznej), wyłączono wart 1,1 miliarda dolarów radar wczesnego ostrzegania w Al Udeid.
Ritter: „Iran demoluje nas kawałek po kawałku – to największe zniszczenia amerykańskiej infrastruktury wojskowej od czasów wojny secesyjnej”.[1861–1865 md]
Iran korzystał z rosyjskiego i chińskiego wywiadu, aby zapewnić sobie precyzję. Przewaga powietrzna USA? Tylko teoretyczna – Iran nie uzyskał przewagi powietrznej, ale systematycznie demontował amerykańską obronę powietrzną.
Zasoby broni dalekiego zasięgu (pociski rakietowe) są na wyczerpaniu; piloci wkrótce będą musieli latać blisko [ nawet nad Iranem]– duże ryzyko zestrzelenia.
Iran ma 20 lat przygotowań – USA bombardują puste budynki
Ritter porównuje to do Pustynnej Burzy (1991): USA zniszczyły budynki, ale Irakijczycy je odbudowali.
Od czasu gróźb Cheneya z 2005 r. Iran podjął środki ostrożności: utworzono 12 autonomicznych okręgów wojskowych, zbudowano setki podziemnych bunkrów i przygotowano plany ewakuacji newralgicznego sprzętu.
Zbombardowane zakłady (np. Midnight Hammer) często stały puste – a Iran nadal produkuje.
Drony: Iran używa obecnie dronów FPV (z obrazem dla sterującego), które atakują cele amerykańskie i kurdyjskie znajdujące się 15-20 km w głąb lądu.
Bombardowania zabijają cywilów (np. 170 uczennic pierwszego dnia) – na podstawie map celów sprzed 15 lat. Brak aktualnych danych wywiadowczych, brak kuzynów – masowe morderstwo bez uzasadnienia.
Nielegalna wojna i naruszenie konstytucji
Żadnej rezolucji Kongresu, żadnego mandatu ONZ – oczywista wojna agresywna („najwyższa zbrodnia międzynarodowa” po Norymberdze).
Marco Rubio twierdzi, że doszło do „nadmiernego przestrzegania” Ustawy o uprawnieniach wojennych – Ritter to obala: Nie było bezpośredniego zagrożenia, trwały negocjacje (Oman), Iran negocjował w dobrej wierze.
Trump żąda „bezwarunkowej kapitulacji” – absurdalne bez wojsk lądowych. Żadna armia nie jest w stanie tego wyegzekwować.
Ritter: USA nie mają już żadnych sojuszników – zdradzają wszystkich (Kurdów, państwa Zatoki Perskiej, Izrael).
Iran łamie obietnicę ochrony złożoną przez USA: monarchie Zatoki Perskiej zdają sobie sprawę, że USA chronią jedynie Izrael.
Paralele z Irakiem, Libanem, Ukrainą – i wymiar religijny
Ritter obala narracje: Iran zajął ambasadę w 1979 r. z powodu tortur stosowanych przez CIA/SAVAK za czasów szacha (zainstalowanego przez USA w 1953 r.).
Bejrut 1983: USA interweniują w wojnie domowej.
Irak: nielegalna inwazja, opór uzasadniony.
Dziś: USA robią to samo na Ukrainie – zabijają tysiące Rosjan, dostarczając na Ukrainę broń.
Wojna religijna? Ritter: Izrael i chrześcijańscy syjoniści (kręgi Trumpa) dążą do biblijnego „Wielkiego Izraela”.
Amerykańscy oficerowie mówią o „czasach ostatecznych” – to czysta pycha („Bóg potrzebuje naszej pomocy”).
Aktualizacja z Ukrainy: Rosja wygrywa wojnę na wyniszczenie
Krótka dygresja: Ukraina podupada gospodarczo i politycznie.
Rosja wygrywa ze stosunkiem strat 10:1, rozszerza swoją armię i dominuje w wojnie dronów (jednostki Rubikonu).
Drony zmieniają wszystko – Zachód tego nie rozumie.
Rosja korzysta na chaosie naftowym na Bliskim Wschodzie – pojawiają się nowe rynki.
Wniosek: USA przegrywają – Iran stawia opór
Ritter: Ta wojna jest przegrana.
Żadnej zmiany reżimu, amunicja się kończy, bazy zostają zniszczone, globalna gospodarka (ropa kosztuje >120 dolarów za baryłkę) chwieje się.
Iran odniósł asymetryczne zwycięstwo – dzięki przygotowaniom, sojuszom (Rosji i Chin) i determinacji.
USA ryzykują wojnę lądową (82. Dywizja Powietrznodesantowa?) – to samobójstwo.
Cena: utrata wiarygodności, izolacja i potencjalnie Iran posiadający broń nuklearną.
Ten wywiad to brutalny rachunek sumienia: USA rozpoczęły nielegalną, nieplanowaną wojnę – i całkowicie ją przegrywają.
Ritter i Davis domagają się: prawdy zamiast propagandy.
Następne dni i tygodnie zadecydują o losie Bliskiego Wschodu – i globalnego porządku.
Alon Mizrahi, izraelski dziennikarz, jeden z najbardziej godnych Żydów na świecie:
„Jesteśmy świadkami historii. Iran, ku zaskoczeniu wszystkich, niszczy amerykańskie bazy tak gruntownie, na tak dużą skalę i tak zdecydowanie, że świat nie jest na to gotowy.
W ciągu czterech dni Iran zdołał rozszerzyć swoją strefę militarnej dominacji w regionie. Iran zniszczył najcenniejsze i najdroższe na całym świecie bazy wojskowe, mienie i sprzęt.
Amerykańskie bazy w Bahrajnie, Kuwejcie, Katarze i Arabii Saudyjskiej należą do największych obiektów wojskowych na świecie. Budowa tych obiektów kosztowała biliony dolarów przez kilka dekad. Mówimy o tym, że większość wydatków wojskowych realizowanych przez ponad 30 lat poszła w marne.
Widzimy, jak radary kosztujące setki milionów dolarów każdy zostają zniszczone w jednej chwili. Obserwujemy całe bazy wojskowe opuszczane, palone, rabowane i niszczone. I mówię wam, o ile wiem, USA nigdy nie doświadczyły takich zniszczeń w całej swojej historii, może poza Pearl Harbor, ale to był tylko jeden atak.
Żaden wróg w konwencjonalnej wojnie nigdy nie zrobił tego amerykańskim siłom zbrojnym, jak robi to Iran teraz. Trudno w to uwierzyć. Sytuacja militarna jest tak poważna, że cenzura blokuje niemal wszystkie nowe informacje o tej wojnie. Jeśli zauważyłeś, każdego dnia otrzymujemy coraz mniej informacji.
Trzydzieści pięć lat temu, podczas pierwszej wojny w Iraku, pokazano nam niekończące się nagrania z Iraku. Wtedy inteligentne bomby i kamery były nowością, ale każdej nocy pokazywano nam nocne nagrania. Teraz prawie wcale nie widzimy żadnych filmów.
Zrozum to! Rzekomo jest to największa na świecie potęga militarna, posiadająca największe możliwości powietrzne, a czwartego dnia amerykańskiej ofensywy, rzekomo przełamując irańską obronę, nie widzimy żadnych oznak amerykańskiej dominacji na irańskim niebie. Gdzie są wszystkie nagrania wideo naszych samolotów przelatujących nad Teheranem lub jakąkolwiek inną częścią Iranu?
Amerykańscy żołnierze nawet nie mogą marzyć o postawieniu stopy na irańskiej ziemi. A by zrozumieć, jak desperacka jest ta wojna, już czwartego dnia słyszysz najbardziej szalone propozycje i pomysły administracji Trumpa. Proponują wysłanie wojskowej eskorty dla tankowców naftowych opuszczających Zatokę Perską. O czym ty w ogóle mówisz! Chcesz wysłać amerykańskie okręty w strefę zniszczenia przez tysiące irańskich rakiet? TERAZ nikt nie może przejść przez Cieśninę Ormuz.
Irańczycy przygotowują się do tego od dziesięcioleci. [Propagandziści Izraela i pomocników md] …afiszują się z pomysłem uzbrajania kurdyjskich milicji do inwazji na Iran. O czym ty w ogóle mówisz? Widziałeś mapę Iranu!? Wygląda na to, że administracja Trumpa nigdy nie widziała mapy Iranu! Wiesz, jak rozległe to jest? Co oznacza inwazja na Iran!? Czy myślisz, że milicja licząca 10 000 osób mogłaby najechać Iran!? A może nawet 50 000? A może 100 000? Iran ich pochłonie.
USA i Izrael już przegrały tę wojnę. USA i Izrael mogą zabić miliony cywilów w ich domach. Mają potężne bomby i mogą wysadzać budynki, ale nie wygrają tej wojny. Infrastruktura wojskowa i broń Iranu są głęboko pod ziemią na terenie całego IRANU. Ani Amerykanie, ani zwłaszcza Izraelczycy nie mają szans dotrzeć do tego wszystkiego. Są w poważnych tarapatach.
Zaczęli coś, czego nie mają szans dokończyć. Gdy to wszystko się skończy, USA nigdy nie wrócą do Azji Zachodniej. Nie będzie obecności Amerykanów na Bliskim Wschodzie. Mówię ci to teraz z całą pewnością.”
Według doniesień medialnych w Iraku zatrzymano pięciu obywateli Polski pod zarzutem szpiegostwa na rzecz Izraela. Według nieoficjalnych doniesień wśród zatrzymanych może być popularny youtuber podróżniczy Dawid Fazowski. Informacje na razie nie zostały oficjalnie potwierdzone przez polskie władze.
Pięciu Polaków zatrzymanych w Iraku
– Iracka Służba Bezpieczeństwa Narodowego poinformowała o aresztowaniu pięciu domniemanych izraelskich szpiegów posiadających polskie paszporty po odkryciu „podejrzanej komórki szpiegowskiej w kraju”. – pisze dziennikarz Defence24 Bartłomiej Wypartowicz.
Popularny profil zajmujący się konfliktami na świecie Clash Report publikuje wizerunki zatrzymanych.
Okoliczności zatrzymania
Według informacji wPolsce24 do zatrzymania doszło w samym sercu irackiej stolicy, gdzie od dni trwają burzliwe protesty. Pięciu mężczyzn z polskimi paszportami miało znaleźć się w samym centrum wydarzeń, co miało wzbudzić podejrzenia paramilitarnych oddziałów kontrolujących ulice.
Iracka Służba Bezpieczeństwa Narodowego poinformowała o aresztowaniu pięciu domniemanych izraelskich szpiegów posiadających polskie paszporty po odkryciu „podejrzanej komórki szpiegowskiej w kraju”. Na zdjęciu widzimy Dawida Fazowskiego, autora kanału „Przez świat na fazie”. W ostatnim czasie udało się na Bliski Wschód z grupą polskich turystów. Bardzo źle to wygląda.
O którą wojnę chodzi i o jaką Bestię? O wojnę, która znikła w chaosie wojen proxy. Głupcy ogłosili koniec historii, a po chwili koniec końca, gdy tymczasem nic nigdy się nie zmieniło w sposób zasadniczy.
Aby zrozumieć co się dzieje w historii należy zrozumieć czynnik duchowy, który jest kluczowy, związany zazwyczaj z religią prawdziwą – katolicką i religiami antychrysta – wprost albo w wersji proxy czyli ujawniający się przy pomocy ideologii – mieszanki fałszywej religii i polityki vide satanistyczna herezja o nazwie chrześcijański syjonizm, która obrzezała rozum amerykańskiej elicie.
Nad relacją z Izraelem i wypełnianiem proroctw czuwa Paula White, pastor w wydaniu żeńskim i doradca duchowy Donalda Trumpa.
Politycy trzeciej eRP połknęli pigułkę gwałtu?
Politycy polskojęzyczni od dłuższego czasu sprawiają wrażenie jakby połknęli pigułkę gwałtu. Z „ostrożności procesowej” należy jednak dodać, że całkiem niemała część zachowuje się inaczej, pozując na alfonsów. Pytaniem zasadniczym jest czy któryś z nich cokolwiek rozumie ?
To akurat sprawdzić łatwo. Wystarczy im zadać jedno bolesne pytanie – pytanie Marka Chodorowskiego o trzy projekty Bestii: Izrael, Unię i Ukrainę, których geopolityczne fiasko może poprawić los Polski.
A która wojna jest nasza?
Wojna, którą prowadzi przeciwko nam książę tego świata, grzesząc przeciw Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu przed początkiem czasów.
O autorze: CzarnaLimuzyna
==============================================
pokutujący łotr 6 marca 2026
Bardzo dobry, mocny tekst. Zwłaszcza przypadła mi do gustu ta “satanistyczna herezja o nazwie chrześcijański syjonizm, która obrzezała rozum amerykańskiej elicie” oraz “połknięcie pigułki gwałtu” przez politykierów polskich. Dwa nośne, zręczne idiomy, a opisują całą tragedię w jakiej utkwił świat i my razem z nim.
Bezcenny też jest filmik z wrzaskami tej syjonistycznej wariatki, która napędza drugie wariactwo: zalęgłe w starczej łepetynie jej pupila, z rudymi kłakami i czerwonymi plamami rozkładu, jak się podejrzewa, na szyi. Nawet porządnych okularów nie potrafiła sobie sprawić.
Jednak – zgodnie z tym, co powiedział ks. Bąk – my “mamy nad nimi niewidzialną przewagę”. To kolejny wart zapamiętania idiom. Bo my jeszcze w Polsce – tu i ówdzie – mamy Wiarę, tę prawdziwą, katolicką. A Bogu nawet garstka rycerzy wystarczy do przeprowadzenia Jego, a nie ich planu.
Wybitny miliarder z ZEA Khalaf Ahmad Al Habtoor właśnie opublikował list otwarty do Trumpa. To brutalnie prawdziwe.
„Kto dał wam prawo do wciągnięcia naszego regionu w wojnę z Iranem? Kto ci pozwolił zamienić nasz region w pole bitwy?”
Al Habtoor jest ważną postacią: miliarderem, byłym dyplomatą, głosem politycznym w Zatoce Perskiej. Kiedy mówi, przywódcy ZEA słuchają.
Gulf Cooperation Council – w skrócie GCC):Arabia Saudyjska, Bahrajn, Katar, Kuwejt, Oman i Zjednoczone Emiraty Arabskie.
=================================================
Oto jego pytania: \Czy to była twoja decyzja czy presja Netanjahu? \Czy obliczyłeś straty uboczne przed wystrzeleniem? \Umieściliście kraje GCC w samym sercu niebezpieczeństwa, którego nie wybrali Wasze inicjatywy „Rady Pokoju” były finansowane przez państwa Zatoki Perskiej. Teraz jesteśmy atakowani. Gdzie poszły te pieniądze? \Obiecałeś, że nie będzie wojen. Prowadziłeś operacje w 7 krajach: Somalii, Iraku, Jemenie, Nigerii, Syrii, Iranie, Wenezueli \658 nalotów w twoim pierwszym roku = cała kadencja Bidena (którego krytykowałeś) \Wojna kosztuje 40-65 miliardów dolarów na operacje, prawdopodobnie 210 miliardów dolarów łącznie \Twój wskaźnik aprobaty spadł o 9% w ciągu 400 dni Amerykanom obiecano pokój. Mają wojnę finansowaną z ich podatków
Najbardziej ostra linia:„Zanim wyschnie atrament na waszej inicjatywie Rady Pokoju, znajdujemy się w obliczu eskalacji militarnej, która zagraża całemu regionowi. Dokąd więc poszły te inicjatywy?”
Al Habtoor nie jest przypadkowym krytykiem. Jest z establishmentu. Połączeni. Kiedy elity Zjednoczonych Emiratów Arabskich zaczynają publicznie kwestionować decyzje Trumpa, najbliżsi arabscy sojusznicy Ameryki mówią „nie podpisaliśmy się pod tym”. List kończy się: „Prawdziwe przywództwo nie jest mierzone decyzjami wojennymi, ale mądrością, szacunkiem dla innych i dążeniem do osiągnięcia pokoju”.
Spółka QatarEnergy z Kataru ogłosiła stan „siły wyższej” i wstrzymała produkcję gazu LNG[jest to metan skroplony. md] . Orlen miał otrzymać wiadomość o anulowaniu dwóch dostaw – informuje serwis money.pl.
QatarEnergy wstrzymuje produkcję
Przedstawiciele QatarEnergy poinformowali, że wstrzymują gazyfikację w fabrykach LNG w Zatoce Perskiej. Katarczycy powołali się na „siłę wyższą”, która zwalnia spółkę z kosztów, związanych z niedostarczeniem zakontraktowanych transportów LNG.
„QatarEnergy ogłasza siłę wyższą. W odpowiedzi na ogłoszenie przez QatarEnergy o wstrzymaniu produkcji skroplonego gazu ziemnego (LNG) i produktów pokrewnych, QatarEnergy ogłosiło stan siły wyższej wobec swoich dotkniętych kryzysem nabywców. QatarEnergy ceni relacje ze wszystkimi swoimi interesariuszami i będzie nadal przekazywać najnowsze dostępne informacje” – czytamy w komunikacie katarskiej spółki.
Polska nie otrzyma dwóch dostaw?
Według informacji podanych przez serwis money.pl decyzja spółki z Kataru oznacza, że dostawy gazu z Kataru do Polski są zagrożone.
„Orlen miał otrzymać wiadomość o anulowaniu dwóch dostaw zaplanowanych na kwiecień i maj” – podkreślono. Serwis przekazał, że potwierdził tę informację w dwóch niezależnych źródłach.
Gaz otrzymywany od spółki QatarEnergy stanowi niespełna 10 % wszystkich dostaw gazu do kraju.
To pierwsza taka katastrofa. Trump obawiał się, że Iran „uderzy w samo serce Stanów Zjednoczonych”. Straty w ciągu 4 dni są takie same, jak na Ukrainie w ciągu 4 lat. Cios wart dziesiątki miliardów.
Stany Zjednoczone poniosły kolosalne straty w niecałe cztery dni wojny z Iranem. Co więcej, końca walk nie widać – potwierdzili Trump i szef Pentagonu, którzy zauważyli, że będą potrzebować znacznie więcej niż szacowane wcześniej cztery tygodnie, nawet jeśli weźmiemy pod uwagę operację lądową.
To pierwsza taka katastrofa – wydarzyła się to, czego Trump tak się obawiał. Iran „uderzył w serce Stanów Zjednoczonych”, uderzając w najsłabszy punkt amerykańskiego prezydenta – jego portfel i reputację. Straty poniesione w ciągu czterech dni są równe stratom poniesionym na Ukrainie w ciągu czterech lat. To cios wart dziesiątki miliardów.
Najcięższy cios
Ciężkie walki na Bliskim Wschodzie wkraczają w czwarty dzień. Wzajemne ataki rakietowe i dronów powodują znaczne straty po obu stronach konfliktu – Iran jest zmuszony odeprzeć nie tylko atak amerykańskiej grupy lotniskowców, ale także Izraela i jego sojuszników, sąsiadów z USA.
Tel Aviv i Waszyngton, które publicznie dążyły do zmiany reżimu w Teheranie, zabiły Najwyższego Przywódcę i członków jego rodziny, a także szereg wysoko postawionych urzędników, liderów i dowódców w ataku terrorystycznym, ale teraz temu zaprzeczają, twierdząc, że nigdy nie był to ich cel.
Szef Pentagonu stwierdził również, że operacja Epic Fury jest najbardziej złożoną i precyzyjną operacją w historii USA. Zasugerował też, że może trwać 6 tygodni lub dłużej, co jest sprzeczne z pierwotnymi planami.
Ta właśnie operacja grozi, że stanie się największym wstydem w historii kraju dla Trumpa i Stanów Zjednoczonych. Katastrofa już wisi w powietrzu, ale tendencja ta pogarsza się z każdym dniem. Iran znalazł najsłabszy punkt agresora – system finansowy. Formalnie, jak zauważyli niektórzy eksperci, „uderzył w samo serce Stanów Zjednoczonych”, co oznacza, że rozbił to, czego Stany Zjednoczone broniły, rozpętując kolejną krwawą wojnę – wojnę o pieniądze. Co więcej, to Iran uderza, a Ameryka się jakoś broni.
„Szokująca matematyka” – prawie wszystko zostało obliczone
Pierwsze dni wojny ewidentnie nie potoczyły się zgodnie z planem koalicji euro-izraelsko-amerykańskiej. Iran z powodzeniem zaatakował nie tylko statki i infrastrukturę wojskową w Izraelu (w tym, wstępnie, obiekty nuklearne w Dimonie), ale także amerykańskie bazy wojskowe na całym Bliskim Wschodzie (kilka godzin temu atak trafił w największy w regionie węzeł kontenerowy, port Salalah w Omanie). Oczywiście sam Iran poniósł ogromne straty podczas intensywnych ataków rakietowych – pomoc wojskowa raczej nie może się z nią równać. To sprawia, że straty poniesione przez samych Amerykanów wydają się jeszcze bardziej imponujące.
Iran przeszedł z masowego wystrzeliwania rakiet balistycznych na drony. I słusznie. Drony są tanie i łatwo dostępne. Tymczasem Amerykanie próbują je zestrzelić drogimi rakietami Patriot, z których każda kosztuje 4 miliony dolarów i których zapasy są ograniczone. <…> Irańskie drony zaatakowały zbiorniki magazynowe terminalu naftowego w porcie Fudżajra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, co spowodowało zawieszenie wszystkich operacji portowych. – pisze obserwator wojskowy Michaił Diegtiariow, autor kanału Sztabu Generalnego.
I to po pierwsze.
Drugie – pierwszego dnia konfliktu irańskie pociski Shahed uderzyły w drogi amerykański radar, całkowicie go niszcząc. Całkowity koszt wynosi 20 000 dolarów w porównaniu z 1,1 miliarda dolarów(wliczając eksploatację i konserwację, aż 20 miliardów dolarów, według ekspertów). Porty, złoża ropy naftowej i strategiczne obiekty wojskowe w USA i Izraelu płoną.
Według agencji Reuters, „centrum danych Amazon w Zjednoczonych Emiratach Arabskich zostało unieruchomione w wyniku ataków Iranu”. Dubaj traci około miliona dolarów za każdą minutę przerwy w działaniu lotniska.
Najwyraźniej Iran metodycznie i krok po kroku podważa roszczenia Emiratów do miana „Szwajcarii Azji”. I już przynosi to efekty. Z każdym dniem coraz bardziej. PS. Jeśli to się utrzyma, sieć bankowa kraju może się załamać. A to byłaby katastrofa. – komentuje obserwator wojskowy Jurij Podolyaka.
Oczywiście, są też szkody spowodowane ogniem własnym agresorów. Podczas odparcia ataku na bazę lotniczą w Ad Dhafra (ZEA) zniszczona została grupa myśliwców F-15. Całkowite straty, wliczając koszt pocisków przeciwlotniczych, wyniosły 306 milionów dolarów.
Co więcej, Emiraty Arabskie zdołały zużyć większość swoich pocisków przeciwrakietowych w ciągu pierwszych dwóch dni, atakując zarówno rzeczywiste cele, jak i wabiki (kosztkażdego to tylko około 300 dolarów). Koszt najprostszego pocisku przeciwrakietowego waha się od 500 000 do 1 miliona dolarów .
Iran od początku wojny wystrzelił w amerykańskie cele w Zjednoczonych Emiratach Arabskich drony i pociski rakietowe o wartości szacowanej na 177–360 milionów dolarów. Dla porównania, Zjednoczone Emiraty Arabskie wydały od 1,45 do 2,28 miliarda dolarów na pociski przechwytujące, próbując je zestrzelić. <…> Zatem Zjednoczone Emiraty Arabskie wydały od pięciu do dziesięciu razy więcej na obronę niż Iran na atak. – zauważyła Kelly Grieco, starsza pracownica naukowa w American Stimson Center.
Co więcej, Iranowi udało się uszkodzić lotniskowiec USS Lincoln czterema pociskami balistycznymi. Lista jest długa.
W sieci pojawiła się strona internetowa obliczająca w czasie rzeczywistym koszty operacji wojskowych USA w Zatoce Perskiej. Co sekundę budżet USA wydaje 4400 dolarów na wojnę w Zatoce Perskiej . W momencie publikacji (w ciągu pierwszych trzech dni działań wojennych) Pentagon wydał 1,9 miliarda dolarów na bombardowania . Bez wystrzeliwania drogich pocisków, wstępne szacunki kosztów kampanii bombowej wynoszą około 220 milionów dolarów dziennie .
To, między innymi, nie uwzględnia rzeczywistych strat w personelu, sprzęcie, infrastrukturze i systemach obrony powietrznej. A co najważniejsze, te dwa miliardy nie obejmują nawet kosztów rozmieszczenia wszystkich grup uderzeniowych lotniskowców i ich wielomiesięcznego utrzymania.
Łącznie do 3 marca Stany Zjednoczone mogłyby wydać prawie 75 miliardów dolarów na przygotowanie i rozpoczęcie operacji wojskowej, co stanowi równowartość lub przewyższenie transze pieniędzy przeznaczonych dla Ukrainy. Według szefa Pentagonu, do zakończenia operacji pozostało jeszcze co najmniej pięć do sześciu tygodni, które nie zostały uwzględnione w budżecie wojskowym.
Nawiasem mówiąc, według źródeł jawnych, koszt jednego dnia wojny USA w Wietnamie wyniósł 120,5 miliona dolarów, a w Korei 27 500 dolarów . Jedyną wojną, w której Stany Zjednoczone poniosły znaczne straty finansowe, była II wojna światowa. Ale tylko po uwzględnieniu inflacji. Jeśli porównamy stan gospodarki, budżety i wydatki bezpośrednie, suma ta nawet nie zbliża się do kosztów operacji irańskiej.
Blokada – Europa jest najgorsza
A nie wspomnieliśmy jeszcze o zablokowaniu Cieśniny Ormuz, gdzie utworzył się korek z około 150-ciu statkami naftowymi i handlowymi. To już odbiło się negatywnie na światowej gospodarce (Amerykanie ponieśli straty, ale oczywiście zyskali też dzięki rosnącym cenom ropy). Europejczycy ponieśli największe straty.
Iran nie upadł. Ale giełdy upadają, od Korei Południowej po Europę. A giełdy zawsze wyczuwają, w którą stronę wieje wiatr. Maklerzy mają o wiele więcej agentów ochrony niż samych maklerów. Wszystko będzie po stronie Rosji i wszystko będzie po myśli Rosji.
W rezultacie cena ropy Brent wynosi 83 dolary i nadal rośnie. Cena gazu w Europie wynosi 750 dolarów po raz pierwszy od 2023 roku. Rosyjska ropa Urals kosztuje ponad 63 dolary za baryłkę.
Aby zrozumieć te liczby: budżet Rosji opiera się na średniej rocznej cenie ropy Urals wynoszącej 59 dolarów za baryłkę, przy wolumenach zbliżonych do średniej z zeszłego roku. Tymczasem nasze wolumeny dostaw ropy są obecnie znacznie wyższe. To prawda, kurs rubla do dolara jest wyższy (co jest niekorzystne dla budżetu). Ale ogólnie rzecz biorąc, budżet (z kilkumiesięcznym opóźnieniem) zostanie wypełniony dochodami z ropy naftowej i gazu, nawet przekraczając założony cel. A co najważniejsze, nasza ropa jest teraz [na rynkach md] jak świeże bułeczki w dzień targowy. A z każdym dniem blokady Cieśniny Ormuz nasza sytuacja będzie się tylko poprawiać.
Wojna Trumpa w Iranie pozbawiła go jakiejkolwiek przewagi ekonomicznej nad Rosją. Dopóki ceny ropy będą rosły, a rynki będą odczuwać wyraźny niedobór podaży, jakiekolwiek nowe „przewagi naftowe nad Rosją” nie wchodzą w grę.
Nadal jestem zdumiony radością Kijowa z powodu rozpoczęcia ataków na Iran. Dla nich to tylko kłopoty. Rosja nie tylko zyskała nowe źródło dochodu, by kontynuować wojnę, ale po tak drastycznym przekroczeniu systemu obrony przeciwrakietowej, jakie obserwujemy na Bliskim Wschodzie, praktycznie nie ma nadziei na jakiekolwiek nowe, masowe dostawy [na Ukrainę md] w przyszłości.
Na początku marca 2026 roku drony wystrzelone przez Iran trafiły w serca cyfrowej infrastruktury Bliskiego Wschodu. Cel? Centra danych Amazon Web Services w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Bahrajnie.
To pierwszy udokumentowany przypadek w historii, gdy duża firma technologiczna poniosła fizyczne straty w wyniku działań wojennych. Skutki odczuły miliony użytkowników — od klientów banków po firmy kurierskie.
Żeby zrozumieć, co się stało, trzeba cofnąć się o kilka dni. 28 lutego 2026 roku Stany Zjednoczone i Izrael przeprowadziły skoordynowane uderzenia na Iran w ramach operacji „Epic Fury” i „Roaring Lion”. Celem było zniszczenie irańskiego programu nuklearnego i balistycznego oraz obalenie przywództwa Islamskiej Republiki. W wyniku ataków zginął Najwyższy Przywódca Ali Chamenei, a wraz z nim kilku kluczowych dowódców wojskowych i urzędnicy państwowi. Iran nie zamierzał pozostać bez odpowiedzi.
W ciągu kolejnych dni irańskie rakiety i drony uderzyły w kilka państw Zatoki Perskiej — ZEA, Bahrajn, Arabię Saudyjską, Kuwejt i Katar. Teheran oskarżył te kraje o wspieranie operacji amerykańsko-izraelskiej. Wśród celów znalazły się jednak nie tylko obiekty wojskowe czy infrastruktura energetyczna. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) wprost oświadczył, że centra danych Amazona zostały uderzone celowo, ponieważ infrastruktura chmurowa tej firmy miała rzekomo wspierać operacje wojskowe Stanów Zjednoczonych.
1 marca drony trafiły w centrum danych AWS w Dubaju. Doszło do bezpośrednich trafień serwerów, wybuchły pożary, wyłączyło się zasilanie. Dzień lub dwa później uderzone zostały kolejne 2 obiekty w ZEA, a w Bahrajnie dron eksplodował w pobliżu centrum danych, powodując uszkodzenia strukturalne i zalanie pomieszczeń przez automatyczne systemy gaśnicze. AWS potwierdził, że łącznie 3 obiekty w regionie poniosły poważne straty. Spółka przyznała, że to bezprecedensowe zdarzenie — żadna duża firma technologiczna nie doznała wcześniej fizycznych zniszczeń infrastruktury w wyniku działań wojennych.
Skutki były odczuwalne niemal natychmiast. W ZEA i Bahrajnie przestały działać aplikacje mobilne Abu Dhabi Commercial Bank i Emirates NBD — klienci nie mogli sprawdzić salda, wykonać przelewu ani dodzwonić się na infolinię. Firmy płatnicze Alaan i Hubpay zgłosiły całkowite przestoje — logowanie i transakcje stały się niemożliwe. Platforma Careem, popularna w regionie aplikacja do zamawiania przejazdów i dostaw, miała poważne problemy z łącznością. Zakłócenia dotknęły też oprogramowanie dla przedsiębiorstw firmy Snowflake. AWS zalecił klientom natychmiastowe tworzenie kopii zapasowych i przenoszenie obciążeń do innych regionów, ostrzegając jednocześnie, że pełne przywrócenie działania potrwa znacznie dłużej niż w przypadku typowych awarii — bo tym razem mamy do czynienia z fizycznymi zniszczeniami, a nie błędem oprogramowania.
Warto wiedzieć, jak zbudowana jest infrastruktura AWS, żeby zrozumieć, dlaczego mimo wszystko nie doszło do całkowitego paraliżu. Każdy region chmurowy Amazona składa się z co najmniej 3 stref dostępności — oddzielnych, fizycznie rozproszonych centrów danych, połączonych sieciami o bardzo niskich opóźnieniach. Teoria mówi, że utrata jednego centrum nie powinna mieć większego znaczenia dla działania całości. Praktyka okazała się trudniejsza — ataki uszkodziły 2 z 3 obiektów tworzących region ZEA, co przekroczyło zaprojektowany próg odporności.
Bliski Wschód stał się w ostatnich latach jednym z najważniejszych globalnych węzłów technologicznych. Microsoft zapowiedział inwestycje w ZEA sięgające 15 miliardów dolarów do 2029 roku. Amazon, Google i inne firmy budują tam kolejne obiekty, przyciągane rosnącym popytem na usługi chmurowe i sztuczną inteligencję. Ta koncentracja infrastruktury w jednym, niestabilnym geopolitycznie regionie okazała się teraz poważnym problemem.
Profesor Vili Lehdonvirta, zajmujący się ekonomią cyfrową, ocenił, że choć jest to pierwszy przypadek fizycznego zniszczenia chmury obliczeniowej w czasie wojny, nie jest to sytuacja zaskakująca. Skala inwestycji technologicznych na Bliskim Wschodzie sprawiła, że centra danych stały się naturalnym celem dla każdego, kto chce zadać ból gospodarczo i symbolicznie jednocześnie.
Eksperci z Center for Strategic and International Studies zwracają uwagę, że w erze, w której moc obliczeniowa stała się strategicznym zasobem, wrogowie coraz częściej będą celować nie w rafinerie czy mosty, ale właśnie w centra danych, kable światłowodowe i sieci energetyczne zasilające serwery.
Ataki zbiegły się z zamknięciem przez Iran Cieśniny Ormuz — jednego z kluczowych szlaków transportu ropy naftowej. Połączenie tych dwóch działań wywołało gwałtowny wzrost cen surowców i spadki na giełdach w Stanach Zjednoczonych, Europie i Azji. Rynki finansowe zareagowały nerwowo na perspektywę przedłużającego się konfliktu.
Odbudowa uszkodzonych centrów danych może potrwać tygodnie. Niestabilna sytuacja w regionie utrudnia sprowadzenie ekip technicznych i sprzętu. Amazon nie ujawnił szczegółowych kosztów zniszczeń ani harmonogramu napraw.
To, co wydarzyło się na początku marca 2026 roku, zmienia sposób myślenia o bezpieczeństwie infrastruktury technologicznej. Przez lata zakładano, że centra danych są bezpieczne, bo są nudne — duże, anonimowe budynki bez oznaczeń, poza zainteresowaniem mediów i wojska.
Okazuje się, że w świecie, gdzie chmura obliczeniowa zasila banki, szpitale, systemy płatności i aplikacje rządowe, te budynki są równie strategiczne jak elektrownie czy porty. A drony nie pytają o przeznaczenie budynku, zanim w niego uderzą.
Do tych, którzy sympatyzują z Trumpem i USA i poważnie uważają, że sytuacja w Iranie dotyczy ludzi lub praw człowieka, mam kilka pytań. Dokładnie trzynaście pytań i jestem bardzo ciekawa odpowiedzi.
Punkt widzenia Andrei Drescher.
Dlaczego Arabia Saudyjska nie jest bombardowana? Między innymi, homoseksualiści są tam kamienowani. A o prawach kobiet nawet nie wspomnę.
Dlaczego islamista Al-Dżolani, poszukiwany za 10 milionów dolarów, jest teraz, pod innym nazwiskiem, najlepszym przyjacielem Zachodu, szanowanym prezydentem Syrii i może bezkarnie mordować Alawitów, Druzów i innych?
Gdzie i kiedy prawa człowieka odgrywały jakąkolwiek rolę dla USA? Czy istnieje jakiś inny powód ich wojen poza prawami do „górnictwa” – czyli zasobami naturalnymi lub innymi korzyściami?
Od kiedy mordowanie dzieci prowadzi do poprawy sytuacji mieszkańców kraju – w Iraku, według Madeleine Albreight, USA uznały śmierć 500 000 dzieci za „wartą zachodu”?
Od kiedy i gdzie wprowadzenie demokracji w formie zmiany reżimu doprowadziło do powstania czegokolwiek innego niż „państwa upadłe”?
Od kiedy prawa kobiet odegrały jakąkolwiek rolę dla USA – poza uzasadnieniem wojen agresywnych, które naruszają prawo międzynarodowe?
Jak bardzo poprawiła się sytuacja kobiet w Afganistanie podczas okupacji USA? Cóż – z pewnością bardziej skorzystały na masowym wzroście upraw narkotyków, które ograniczono po przejęciu władzy przez talibów.
Od kiedy „naruszenia praw człowieka” są atakiem na USA?
Ile wojen rozpoczął Iran od czasu swojego powstania jako Republika Islamska? Mam na myśli ROZPOCZĘTE, a nie prowadzone, ponieważ musiał się bronić?
Od kiedy to zapobiega się rozwojowi broni jądrowej, zabijając najważniejszego przywódcę religijnego, który publicznie i surowo tego zakazał w fatwie z 2003 roku?
Kto założył lub przynajmniej „przejął” i finansował islamistyczne organizacje terrorystyczne, takie jak „Państwo Islamskie”, „ISIS”, „Al-Kaida” i wszystkie inne?
W którym kraju Bliskiego Wschodu mieszka największa społeczność żydowska, będąca jednocześnie częścią rządu?
Od kiedy Izrael twierdzi, że Iran jest już tuż od użycia broni jądrowej: 1984 – 1995 – 2006 – 2012 – 2015 – 2018 – 2025 lub 2026?
Jak wspomniano na początku: jestem ciekawa odpowiedzi.
Nie żebym w jakikolwiek sposób podziwiała reżim mułłów lub chciała bronić tamtejszej sytuacji. Zrozumiałe jest, że irańscy wygnańcy nie są zachwyceni tym rządem i nie są z niego zadowoleni. Dlatego żyją na wygnaniu. Nie odczuwają jednak bezpośrednio skutków bombardowań – w przeciwieństwie do ponad 150 dzieci w szkole dla dziewcząt, których wolność – eee, przepraszam – przyniosły im dobre amerykańskie lub izraelskie bomby.
Fakt, że wielu z nich pragnie powrotu szacha, który został ustanowiony przez USA w zamachu stanu w 1953 roku i który rządził krwawym reżimem przeciwko własnemu narodowi z pomocą wyszkolonej przez Mosad organizacji SAVAK – świadczy w najlepszym razie o braku wiedzy historycznej.
Wiedza historyczna mogła być zdobyta.
Interesujące informacje na temat sytuacji w Iranie, a także historii kraju, można znaleźć w filmie „Geo-Strategia #1: Iran’s Strategy Matrix” Jiang Xueqina na kanale „Predictive History” z 24 kwietnia 2024 roku.
Jiang Xueqin, według ChatGPT, jest chińskim pedagogiem, reformatorem edukacji i autorem, znanym przede wszystkim z krytyki tradycyjnego chińskiego systemu egzaminacyjnego. Jego ówczesne przewidywania dotyczące wyborów prezydenckich w USA, potencjalnej wojny z Iranem – i jej możliwego wyniku – dowodzą, że „historia predyktywna” – analiza danych historycznych w celu przewidywania przyszłych wydarzeń lub trendów – może być rzeczywiście użyteczna.
Nic dziwnego, że „krytyczne wobec systemu” prawicowe media głównego nurtu, takie jak Achgut, Nius, Apollo News, Junge Freiheit i inne, które wiernie trzymały się racji stanu państwa – słowa klucz: „Izrael może wszystko, a USA prawie wszystko” – głośno świętują śmierć Chameneiego.
Pobieżna lektura większości tych doniesień ujawnia brak wiedzy historycznej.
To, jak dalece niektórzy pozostają „wierni” faktom, przypomina oświadczenia Tagesschau i innych mediów na temat koronawirusa… Młody twórca kanału YouTube „Die zweite Agitation und Agitor live” (Wtórna Agitacja i Agitator na żywo) przedstawił doskonałą analizę wypowiedzi jednego z tych „krytyków systemu” w swoim filmie „Jak bezczelnie Julian Reichelt kłamie! Najgłupsza propaganda wojenna przeciwko Iranowi ujawniona”.
Jak zawsze, dr Michael Lüder w swoim filmie „Angriff aufs Iran: Armageddon im Orient?” (Atak na Iran: Armageddon na Wschodzie?) przedstawia rzetelną i odważną ocenę tej wojny, która narusza prawo międzynarodowe – choć treść prezentuje w sposób znacznie bardziej emocjonalny, niż się do tego przyzwyczaiłem.
Biorąc pod uwagę potencjalne konsekwencje tych ataków na ludzi i ludzkość, jest to więcej niż zrozumiałe.
Ten tekst również powstał w napadzie gniewu z mojej strony, w reakcji na wypowiedzi niektórych tak zwanych krytyków systemu.
Głosy rozsądku
Na Facebooku znalazłem następujące oświadczenie Komunistycznej Partii Austrii (KPÖ):
Nasza solidarność jest z narodem irańskim – nie z mułłami ani zbrodniarzami wojennymi w Waszyngtonie i Tel Awiwie.
Günther Hopfgartner, Przewodniczący KPÖ
Potępiamy wszelkie interwencje wojskowe USA i Izraela w Iranie. Takie ataki nie służą interesom narodu irańskiego, lecz są wyrazem imperialistycznej polityki mocarstwowej, która prowadzi wojnę i destabilizuje kraj pod pretekstem negocjacji w sprawie bezpieczeństwa i programu nuklearnego.
Represje ze strony reżimu mułłów w Iranie nie mogą być instrumentalizowane w celu legitymizacji polityki zagranicznej lub celów imperialistycznych. KPÖ już wcześniej podkreślała kluczową rolę narodu irańskiego. Protesty w Iranie wynikają z ubóstwa ekonomicznego, nierówności społecznych i ucisku politycznego ze strony rządzącego reżimu. Nie są one wynikiem zewnętrznej manipulacji.
Nasza solidarność jest z narodem irańskim, z demokratycznymi, postępowymi ruchami w Iranie – nie z autorytarnymi władcami ani z zewnętrznymi interwencjami wojskowymi.
Rozwiązanie głębokiego kryzysu społecznego, gospodarczego i politycznego w Iranie może pochodzić jedynie z wnętrza kraju i oddolnych inicjatyw. Każda interwencja zagraniczna – czy to ze strony Stanów Zjednoczonych, Izraela, czy innych mocarstw – niszczy życie i źródła utrzymania, zaostrza kryzysy i podsyca napięcia nacjonalistyczne.
Kategorycznie odrzucamy nową wojnę na Bliskim Wschodzie.
Strategie wojskowe, czy to pod płaszczykiem nierozprzestrzeniania broni jądrowej, walki z terroryzmem, czy „transformacji reżimów autorytarnych”, prowadzą w praktyce do katastrofalnych skutków humanitarnych i politycznych – a nie do pokoju, demokracji czy postępu społecznego.
Z przyjemnością się tym dzielę, mimo że Komunistyczna Partia Austrii (KPÖ) w moich oczach zawiodła podczas pandemii.
Ale, uczciwie mówiąc, istnieją również takie głosy rozsądku w patriotyczno-konserwatywnym obozie krytyków systemu. Oto kilka przykładów.
Stefan Magnet z AUF1 napisał publicznie: „Sprzeciw wobec wojny jest nie do negocjacji. Nie oznacza to »ale tylko kilka pocisków« ani »ale mogę pokonać złych facetów«”. Krytyczne słowa szybko usłyszał i odczytał również Jürgen Elsässer z Compact i Info-Direkt. Każdy, kto mnie zna, dobrze wie, że mam niewiele wspólnego z tymi trzema mediami w kwestiach politycznych.
Tucker Carlson opublikował doniesienia o aresztowaniu agentów Mossadu w Katarze i Arabii Saudyjskiej za rzekome planowanie podłożenia bomb w tych krajach. Oliver Janich zwraca uwagę na powiązania Rothschildów z Iranem.
Nagłówek w Der Status brzmi: „Destabilizacja zagraża również Europie – konflikt z Iranem: grozi pożoga – AfD i FPÖ domagają się deeskalacji” – po tym, jak poszczególni posłowie AfD, tacy jak Robert Teske (AfD Turyngia) i Torben Braga (AfD Turyngia), szybko zajęli jasne stanowisko przeciwko łamaniu prawa międzynarodowego, ale spotkali się z ostrą reakcją ze strony niektórych swoich zwolenników.
Dziś przeczytałem w „Stern”: „Lider AfD Chrupalla krytykuje ataki na Iran – i nazywa Trumpa „prezydentem wojennym”. Lider AfD Tino Chrupalla skrytykował ataki USA i Izraela na Iran. „Nie celebruję ataków rakietowych, niezależnie od tego, w który kraj są wymierzone i kto je przeprowadza. Nie można tego celebrować, ponieważ zawsze giną cywile, a to można tylko potępić” – powiedział Chrupalla w programie RTL/NTV „Frühstart” (Wczesny start).
Lider AfD Chrupalla krytykuje ataki na Iran – i nazywa Trumpa „prezydentem wojennym”. Roger Köppel z „Die Weltwoche” zajmuje jasne stanowisko w swoim nagłówku: Mongolski atak na Zachód: Bibi Netanjahu i Trump bombardują mułłów i po raz kolejny łamią prawo międzynarodowe. Celem jest przejęcie władzy na Bliskim Wschodzie i zapewnienie Waszyngtonowi pieniędzy i ropy. Jego „Weltwoche” Dzisiejszy „Daily” był jasnym oświadczeniem popierającym prawo międzynarodowe.
Dziękuję wszystkim głosom rozsądku, zarówno tym wymienionym z imienia, jak i tym anonimowym.
A teraz?
Nikt nie wie, co wydarzy się dalej w Iranie. Ale jedno jest – moim zdaniem – niezaprzeczalne: jeśli pozwolimy, aby zasada „dobrzy ludzie mogą zrzucać bomby” stała się akceptowaną zasadą w „porządku międzynarodowym opartym na zasadach”, którym NATO i Stany Zjednoczone często uzasadniają swoją politykę zagraniczną i działania militarne, to Nowy Porządek Świata definitywnie zwycięży.
Czy chcemy do tego dopuścić?
+++
Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.
Niniejszy artykuł został opublikowany po raz pierwszy 3 marca 2026 roku na stronie tkp.at.
Iran grozi atakami na Europę w przypadku zaangażowania się w konflikt.
Uważny:
Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Iranu stwierdził, że Teheran uzna wszelkie „działania obronne” krajów europejskich w ramach potencjalnej operacji USA i Izraela za akt wojny.
Według doniesień medialnych, irańskie pociski są w stanie uderzyć w cele w Bułgarii i Rumunii, gdzie znajdują się amerykańskie bazy. Gdyby Iran zniszczył bazę w Rumunii, przyniosłoby to bezpośrednie korzyści Rosji, ponieważ rumuńska baza jest miejscem, w którym znajduje się logistyka NATO, która uzbraja Ukrainę.
Jeśli zadeklarowany zasięg pocisku Khorramshahr osiągnie 3000 km, znaczna część Europy – w tym Polska, Niemcy i Włochy – mogą znaleźć się w jego potencjalnej strefie uderzenia.
