W niedawnym wywiadzie z ekspertem wojskowym Danielem Davisem („Deep Dive”), wysoko odznaczony emerytowany pułkownik Douglas Macgregor wydał surowe ostrzeżenie przed potencjalną ofensywą lądową wojsk amerykańskich w Iranie. Porównuje planowane operacje – takie jak okupacja wysp czy kontrola nad Cieśniną Ormuz – do historycznych katastrof, takich jak kampania w Gallipoli w 1915 roku i inwazja na Normandię w 1944 roku. Pomimo całej przewagi technologicznej Stanów Zjednoczonych, argumentuje Macgregor, wojska lądowe mogą wpaść w pułapkę, z której nie ma łatwej ucieczki. Poniższy fragment transkryptu (zaczynający się od 11:52) stanowi sedno jego ostrzeżenia i pokazuje, dlaczego nawet pozornie lepsze operacje wojskowe są niezwykle ryzykowne.
Lekcja historyczna z Normandii – i jej gorzkie znaczenie dzisiaj
Macgregor rozpoczyna od przypomnienia wydarzeń poprzedzających lądowanie aliantów w Normandii w czerwcu 1944 roku. Do tego czasu niemiecka Luftwaffe na Zachodzie została praktycznie unicestwiona:
„Wszyscy zapominają, że przed naszą inwazją na Normandię w Europie Zachodniej prawie nie było niemieckich sił powietrznych… Kiedy wylądowaliśmy w Normandii w czerwcu 1944 roku, w niemieckich siłach powietrznych pozostały tylko dwa myśliwce, które mogły wystartować i walczyć z nami… W 1943 roku, zanim to się stało, były setki, a nawet tysiące myśliwców, które mogły wyrządzić nam ogromne szkody… Ale wszystkie były na froncie wschodnim. Na Zachodzie niewiele zostało. A co tam było? Cóż, po prostu nie było to coś z najwyższej półki”.
Pomimo drastycznego osłabienia wroga i pomimo ogromnej przewagi powietrznej własnych sił – Alianci mieli 5000 samolotów myśliwskich operujących nad Normandią – Niemcom udało się odpierać ataki sił inwazyjnych przez ponad miesiąc.
„Mieliśmy 5000 myśliwców w powietrzu nad Normandią. Mimo to Niemcy powstrzymywali nas przez ponad miesiąc. W pewnym momencie wyglądało na to, że zepchną nas do morza”.
Macgregor wyciąga z tego jasny wniosek, który bezpośrednio odnosi do możliwych operacji USA w Iranie:
„Musimy więc zrozumieć, że takie operacje są niezwykle niebezpieczne i bardzo trudne do przeprowadzenia. Mam nadzieję, że ktoś gdzieś powie o tym światu”.
Dlaczego Iran może stać się pułapką
Pułkownik wyjaśnia: Współczesna wojna wymaga nie tylko przewagi powietrznej, ale także całkowitej dominacji w zakresie gromadzenia informacji wywiadowczych (ISR), zniszczenia wrogiego wsparcia rakietowego, dronów i satelitarnego oraz pełnej kontroli nad terenem. Właśnie tych warunków brakuje w scenariuszu irańskim.
Iran dysponuje ogromnym arsenałem pocisków balistycznych, pocisków manewrujących, systemów bezzałogowych i mobilnych wyrzutni – wiele z nich rozmieszczonych w podziemnych bazach. Do tego dochodzą atuty topograficzne: strome klify nadbrzeżne, wąskie cieśniny i teren sprzyjający obrońcom – podobnie jak w Gallipoli, gdzie wojska brytyjskie i alianckie, pomimo miażdżącej przewagi, wpadły w katastrofalną pułapkę.
Macgregor ostro krytykuje obecne plany:
Stany Zjednoczone wysyłają lekkie jednostki piechoty (np. piechotę morską z 31. Jednostki Powietrznodesantowej lub elementy 82. Dywizji Powietrznodesantowej) z okrętami desantowymi, takimi jak USS Tripoli czy USS New Orleans. Takie „lekkie i szybkie” operacje mają na celu zabezpieczenie wysp lub odcinków Cieśniny Ormuz. Jednak bez uprzedniego całkowitego wyeliminowania zagrożenia ze strony Iranu, wojska te byłyby niezwykle podatne na ataki precyzyjne, roje dronów, a nawet łodzie motorowe i pojazdy podwodne. Nawet jeśli Stany Zjednoczone odniosą krótkotrwałe sukcesy, okupacja nie będzie mogła być kontynuowana. Historia pokazuje, argumentuje Macgregor, że takich celów nie da się zdobyć „po drodze”.
Wymiar polityczny i niebezpieczeństwo samooszukiwania się
Emerytowany pułkownik, były doradca ministra obrony i wysoko odznaczony weteran, postrzega debatę na temat wojsk lądowych w Iranie jako powtarzający się wzór nadmiernej pewności siebie Zachodu. Uważa, że lekcje z Gallipoli (ponad 300 000 tureckich obrońców, silny ostrzał artyleryjski, przewaga terenowa) i Normandii popadają w zapomnienie.
Zamiast uznać rzeczywistość – że Iran może liczyć na wsparcie Rosji i Chin, posiada praktycznie niewyczerpany arsenał rakietowy i jest gotowy do walki asymetrycznej – kurczowo trzymają się iluzji „szybkiego zwycięstwa”.
Macgregor domaga się zatem: Ktoś musi jasno i jednoznacznie przedstawić te twarde fakty osobom odpowiedzialnym w Waszyngtonie. Wysłanie wojsk lądowych do Iranu bez stworzenia niezbędnych warunków byłoby nie tylko niezwykle niebezpieczne pod względem militarnym – mogłoby doprowadzić do strategicznej katastrofy, która kosztowałaby życie tysięcy amerykańskich żołnierzy i jeszcze bardziej zdestabilizowałaby region.
Wniosek
Ostrzeżenie pułkownika Douga Macgregora nie jest pacyfistycznym apelem, lecz trzeźwą analizą doświadczonego stratega wojskowego. Normandia pokazała, nawet w idealnych warunkach, że operacje lądowe przeciwko zdeterminowanemu wrogowi są kosztowne, krwawe i nieprzewidywalne.
W Iranie, gdzie warunki są znacznie mniej sprzyjające, pojawia się pułapka, która może być o wiele poważniejsza niż wszystko, czego Stany Zjednoczone doświadczyły od dziesięcioleci.
Czy to ostrzeżenie zostanie wzięte pod uwagę, czas pokaże – ale historia uczy nas, że takich głosów nie należy ignorować.
Jesteśmy świadkami najpoważniejszego kryzysu energetyczne obecnego wieku. Trwa kolejna wojna o najnowocześniejsze źródło energii współczesnej cywilizacji – atom.
Ale skutki odczujemy przede wszystkim w paliwach. Polska i Europa zapłacą także słony rachunek za gaz ziemny. Dzisiejsze bezpieczeństwo energetyczne Polski jest iluzoryczne i bardzo kosztowne. 28 lutego dokonał się kolejny akt nuklearnego terroryzmu (myslpolska/nuklearny-terroryzm/ – dwa państwa posiadające broń atomową napadły na kraj, oskarżany o chęć, powtarzam – chęć – uzyskania tej broni. To było uzasadnienie tej militarnej agresji, choć całkowicie niewiarygodne – nawet kontrolowana przez USA Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej zapewnia, że Iran nie pracuje nad bronią atomową.
Pomimo tego Stany Zjednoczone i Izrael użyły swej potęgi wywiadowczej, militarnej, gospodarczej i technologicznej, by wdeptać w ziemię Iran. Dzisiaj to państwo może gorzko pożałować, że nie weszło w posiadanie tej broni. Wtedy do agresji po prostu by nie doszło. Przykład Korei Północnej, pokazuje, że Zachód nie napada nawet dużo mniejszego państwa, gdy to ma jądrowy potencjał odwetu. A jest też i przykład Libii, która chcąc się pogodzić z dawnymi wrogami, zrezygnowała w 2003 r. z tworzenia arsenału atomowego. A już w 2011 roku Zachód przez osiem miesięcy bombardował ten kraj, Muammar Kadafi, został okrutnie zamordowany, a państwo na długie lata pogrążyło się w wojnie domowej, chaosie i nędzy.
USA i Izrael już drugi raz w ciągu roku próbują zniszczyć Iran. Niedawna próba (13 – 24 czerwca 2025 r.) także uzasadniana była zagrożeniem nuklearnym ze strony Iranu. Cynizm tego uzasadnienia polega na tym, że jak dość powszechnie wiadomo – Izrael to takie ciche, nielegalne, ale wyjątkowo agresywne mocarstwo nuklearne (myslpolska/ciche-mocarstwo-nuklearne). Dla świata najważniejsze jest jednak, że USA i Izrael zaatakowały samo serce światowych zasobów węglowodorów – Zatoka Perska to co trzecia wydobyta na świecie baryłka ropy, której ogromna większość przeznaczona jest na eksport. W efekcie mamy najpoważniejszy kryzys energetyczny w nowoczesnej historii ropy i gazu. Nawet przy arabskim embargo naftowym z 1973 r. (myslpolska/szczesniak-piecdziesiat-lat-pozniej ) nie zabrakło aż tyle ropy naftowej, co dzisiaj. Około 16 procent globalnych potrzeb – to 2-krotnie więcej niż przy największych wcześniejszych kryzysach naftowych lat 70- i 80-tych.
Równie ważny dla nas, świata jest gaz skroplony z Zatoki Perskiej. Katar to 20% światowej produkcji LNG, Oman i ZEA dodatkowe 4%. I już dzisiaj widać konsekwencje, choć koszty tej agresji są bardzo nierówno rozłożone. Dla USA są one zerowe, nie odczuły one żadnych perturbacji – ceny gazu nie drgnęły od początku konfliktu, a eksport wciąż rośnie. Dla Azji (JKM) i Europy (TTF) skutki są katastrofalne. Europejskie ceny gazu od początku wojny wybiły w górę o 90%. To cios dla gospodarki i odbiorców, podobny do kryzysu roku 2022.
Dla Polski pewność dostaw ropy i gazu jest realnie zagrożona. Saudowie dostarczają ponad połowę surowca dla polskich rafinerii, prawie cały eksport prowadząc przez dziś zablokowaną Cieśninę Ormuz. Katar jest kluczowym dostawcą LNG dla Polski, w ubiegłym roku importowaliśmy 1,5 mln ton, zniszczenie jego instalacji to ubytek ponad 10% naszego zaopatrzenia, i to na wiele lat.
Nasi politycy, wciąż klepiące zaklęcia o „bezpieczeństwie energetycznym”, doczekały się brutalnego „sprawdzam”. Gdy tylko sami odcięliśmy się od ropy i gazu z Rosji, nasi sojusznicy przez wojnę w Zatoce Perskiej, zacisnęli garotę na wąskim gardle (myslpolska/waskie-gardlo-polskiego-bezpieczenstwa-energetycznego ) naszego łańcucha dostaw węglowodorów. Ale zanim urwą się fizyczne dostawy, już dziś płacimy bardzo drogo za paliwa, to taki „haracz energetyczny” (myslpolska/szczesniak-kontrybucja-energetyczna).
Spekulacyjnie wywindowane ceny ropy i marże rafineryjne w dieslu, niezwykle mocno obciążają tak kierowców, jak i gospodarkę. Przy wzroście cen ON od początku konfliktu o 3 złote, dziennym zużyciu w Polsce 60 mln litrów, kierowcy muszą każdego dnia płacić 180 mln zł więcej za diesla niż przed wojną.
Płacimy przy dystrybutorze za złą politykę energetyczną naszego państwa. Za posłuszne spełnianie żądań silniejszych od nas – czy to Stanów, czy Brukseli. Oczywiście, część tego haraczu inkasują producenci ropy, ale większość idzie do budżetu państwa i quasi-państwowego monopolisty. Więc w tym finansowym wymiarze nasz fiskus jest po stronie profitentów tej napaści. My po stronie płatników.
Aleksander Dugin o wojnie postmodernistycznej i upadku prawdy.
Rozmowa z Aleksandrem Duginem w programie Eskalacja na kanale Sputnik .
Prowadzący: Na początek proponuję skomentować oświadczenia i ultimatum wydane przez prezydenta USA, skierowane zarówno do Iranu, jak i innych krajów regionu. Z jednej strony Donald Trump żąda od Teheranu natychmiastowego ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz, grożąc w przeciwnym razie przeprowadzeniem masowych ataków na irańską infrastrukturę energetyczną – zapowiedział już, że zacznie od największych elektrowni.
Z drugiej strony, doniesienia wskazują, że Trump zwrócił się również do arabskich monarchii Zatoki Perskiej. Według dziennikarzy, przedstawił im bezprecedensowe żądanie finansowe – opiewające na biliony dolarów – za dalszą obecność sił amerykańskich. Dzieje się to w regionach gęsto zaludnionych amerykańskimi bazami, gdzie lokalni przywódcy od dawna polegają na ochronie USA w kwestii bezpieczeństwa.
Jak ocenia Pan tę sytuację: czy jest to jawny szantaż geopolityczny, czy też próba radykalnej zmiany reguł gry na Bliskim Wschodzie ze strony Trumpa?
Alexander Dugin: Wydaje mi się, że w tej wojnie – która balansuje na krawędzi przeistoczenia się w Trzecią Wojnę Światową – wciąż nie do końca rozumiemy, czy już się rozpoczęła, czy dopiero się zbliża. Być może uda się jeszcze opóźnić, a może nawet całkowicie uniknąć tych wydarzeń.
W tej wojnie – i powinniśmy być ostrożni z definicjami – wszystko jest ściśle powiązane z dyskursem, z tym, co się mówi. Słowa Stanów Zjednoczonych, Izraela, Iranu i państw Zatoki Perskiej coraz bardziej odbiegają od tego, co faktycznie dzieje się na miejscu i od decyzji podejmowanych w praktyce. Ta wojna toczy się jednocześnie na dwóch płaszczyznach: narracji i faktów. I te dwie płaszczyzny stają się nierozerwalnie ze sobą powiązane.
Klasyczna propaganda służyła gloryfikowaniu własnej strony i dyskredytowaniu wroga – wyolbrzymianiu jego strat, a jednocześnie bagatelizowaniu własnych porażek. Ale to, co widzimy teraz, jest inne. W przeszłości rzeczywistość istniała niezależnie, a propaganda jedynie próbowała ją upiększyć. Przypomnę: opowieści o „komorach gazowych” w Niemczech krążyły już w czasie I wojny światowej – państwa zawsze oskarżały się wzajemnie o okrucieństwa. Ale dzisiejsza wojna różni się tym, że szala przesunęła się dramatycznie w stronę narracji.
Posty Trumpa na Truth Social, jego publiczne wypowiedzi i filmy z odpowiedzią Iranu nie są już zwykłą propagandą. Irańczycy, na przykład, tworzą niezwykle skuteczne treści z wykorzystaniem sztucznej inteligencji – całe wizualne narracje ukazujące, jak Iran miażdży swoich wrogów.
W tę wymianę wirtualnych ataków wplecione są fragmenty prawdziwych wydarzeń, przez co niemal niemożliwe jest oddzielenie ich od siebie. Dlaczego na kilku nagraniach Netanjahu wyglądał, jakby miał sześć palców? Natychmiast rozeszły się pogłoski, że nie żyje, a to, co widzimy, to symulakrum. Potem na tle ruin pojawia się „prawdziwy” Netanjahu – ale czyje to ruiny? Po raz kolejny pojawia się pytanie: czy to rzeczywistość, czy wykreowana scena?
To samo dotyczy wymiany ultimatum: to wojna narracji. Trump żąda otwarcia Cieśniny Ormuz, a Iran odpowiada: „Trwa wojna, zabiliście nasze przywództwo, cieśnina jest pod naszą kontrolą i zrobimy, co zechcemy”. Jeśli zechcą, mogą zerwać podmorskie kable internetowe; jeśli zechcą, mogą zablokować ruch tankowców lub zaatakować zakłady odsalania wody.
Nie zapominajmy: Półwysep Arabski, poza południowym Jemenem, to w zasadzie rozległa pustynia. Życie tam – w tym w Izraelu – zależy od odsolonej wody morskiej, a Iran ma wszelkie możliwości, by ten system sparaliżować. Teheran wzywa Amerykanów: „Wynoście się. Opuśćcie swoje bazy. Zapłaćcie nam bilion dolarów. Zabierzcie ze sobą Izrael, żeby to nieporozumienie przestało istnieć”. W odpowiedzi Trump grozi wysłaniem wojsk lądowych, rozmieszczeniem ogromnej floty i sforsowaniem otwarcia cieśniny.
Tymczasem Izrael otwarcie mówi o rozszerzeniu działań: okupacji południowego Libanu (faza lądowa najwyraźniej się rozpoczęła), atakach na Damaszek i budowie „Wielkiego Izraela”. Dotyczy to nawet działań na Wzgórzu Świątynnym. Niedawno pojawiły się nagrania pokazujące szczątki rakiety w pobliżu meczetu Al-Aksa – dokładnie tam, gdzie radykałowie dążą do budowy Trzeciej Świątyni. Nie jest jasne, czy to prawda, czy sztuczna inteligencja. Bazylika Grobu Pańskiego została zamknięta i może nie zostać ponownie otwarta nawet na Wielkanoc. Istnieje groźba eksplozji w Al-Aksa. Jednocześnie Iran wyraźnie eskaluje konflikt i nie wykazuje zamiaru negocjacji.
Izraelscy politycy dziś otwarcie nawołują do zabijania dzieci przywódców politycznych – zwłaszcza irańskich. Tymczasem monarchie Zatoki Perskiej nieustannie wysyłają sprzeczne sygnały: „Dołączmy do koalicji USA i Izraela przeciwko Iranowi”, a potem „nie mieszajmy się do tego”. Wydaje się, że pytają Amerykanów: „Dlaczego nas naraziliście? Umieściliśmy wasze bazy, aby zapewnić bezpieczeństwo, a nie stwarzać zagrożenie. Mieliście nas chronić, a chronicie tylko Izrael. Chcemy wycofać się z tego sojuszu”. Chwilę później pojawia się przeciwstawny komunikat: „Zaatakujmy Iran razem”. Ten sam szejk może wydawać wzajemnie sprzeczne oświadczenia w ciągu kilku minut lub godzin.
Ponieważ sam Trump nieustannie zmienia swoje stanowisko, zaczynamy zakładać, że wszyscy inni mogą zrobić to samo. Co ważniejsze, nie możemy nawet być pewni, czy szejk rzeczywiście powiedział cokolwiek z tego, czy to ta sama osoba, ani czy w ogóle istnieje. Jednak gdy takie oświadczenia krążą, miliony – w tym rządy – zaczynają podejmować realne decyzje w oparciu o nie. Wirtualny wymiar tej Trzeciej Wojny Światowej dowiódł swojej wagi.
Wnikliwy analityk Kees van der Pijl zauważył niedawno, że współczesny kapitalizm nie opiera się już przede wszystkim na pieniądzach, popycie czy zasobach, lecz na triadzie: służbach wywiadowczych, mediach masowych i technologiach informatycznych. To właśnie tam wszystko się rozstrzyga. Media tworzą obrazy, sektor IT dystrybuuje je i osadza w sieciach, a służby wywiadowcze – których zadaniem jest ukrywanie prawdy i ujawnianie sekretów – dodają własną warstwę kontroli. Jesteśmy świadkami nowej formy wojny kapitalistycznej, w której ta „trójca” determinuje rezultaty, narracje i warunki.
Teraz wszyscy dyskutują o wypowiedzi Douglasa Macgregora w rozmowie z Mario Nawfalem na X. Twierdził on, że prezydent Rosji ostrzegł Izrael, że Rosja użyje broni jądrowej, jeśli Izrael użyje jej najpierw przeciwko Iranowi. Nawiasem mówiąc, dzięki Trumpowi otwarcie przyznano, że Izrael posiada broń jądrową – poprzedni prezydenci unikali mówienia o tym wprost, podczas gdy Trump stwierdza po prostu: „mają ją i jej nie użyją”. Kiedy takie słowa padają z ust prezydenta USA, mają one znaczenie. Jednocześnie twierdzenie Macgregora nie pasuje do stylu naszego prezydenta, który nie wypowiadałby się tak bezpośrednio. I nie wiemy, skąd Macgregor wziął te informacje.
Mój główny argument jest jednak taki: To nie jest jedynie „mgła wojny” czy tradycyjna propaganda. To zupełnie nowy sposób prowadzenia wojny – taki, który jest prowadzony, a może nawet rozstrzygany, głównie w sferze wirtualnej.
To właśnie chcę podkreślić.
To niezwykle utrudnia ocenę ultimatum Trumpa i faktycznych działań poszczególnych aktorów. To samo dotyczy Unii Europejskiej: słyszymy całkowicie sprzeczne doniesienia. Niektórzy twierdzą, że UE przyłączyła się do Trumpa i wysyła wojska przeciwko Iranowi; inni twierdzą coś wręcz przeciwnego – że Europa krytykuje Trumpa i Izrael i odmawia im poparcia. Z niektórych wpisów Trumpa wynika jeden wniosek; z innych – wręcz przeciwny.
Czy nasz statek zmierza, by wesprzeć kubański sektor energetyczny, czy też został zawrócony przez siły USA? Nawet to pozostaje niejasne. Mapy są krążące, podawane są pozycje – ale czy faktycznie pomagamy Kubie, czy nie? Czy wspieramy Iran, czy tylko czekamy? Co robią Chiny – w pełni wspierają Teheran, czy powstrzymują się? Prawdę mówiąc, nic nie wiemy.
Popularny mem o strategii Trumpa krąży teraz: „Skoro nie wiem, co robię, moi wrogowie również będą zdezorientowani i nie będą w stanie zrozumieć, co robi Ameryka. W ten sposób ukrywamy nasze plany – nawet jeśli ich nie mamy”. Wszystko to staje się nowym, postmodernistycznym systemem w duchu Tarantino. Gdyby nie prawdziwe ofiary – cierpienie setek tysięcy osób uwikłanych w ten krwawy spektakl – mogłoby się to nawet wydawać absurdalnie zabawne, niczym filmy Tarantino czy Lyncha. Sam Lynch radził kiedyś widzom, by nie szukali sensu w jego twórczości: dlaczego zakładać, że dzieło postmodernistyczne musi go mieć?
To ostrzeżenie może dotyczyć sztuki. Na wojnie, gdzie giną dzieci i niewinni ludzie, staje się ona potworna. Być może jest to pierwsza wojna w historii ludzkości, w której sens jest albo całkowicie nieobecny, albo tak głęboko ukryty, że nawet jej twórcy stracili wątek – albo też jest częścią niezwykle złożonego planu, w którym wszyscy udają ignorancję.
Prowadzący: Czy jednak nie wynika z tego, że konkretne działania – obserwowalne rezultaty – pozostają jedyną wiarygodną podstawą osądu? W końcu żyjemy w 2026 roku, kiedy każde stwierdzenie może zostać sfabrykowane, zniekształcone lub przypisane komuś innemu. Czy nie powinniśmy skupić się na rezultatach?
Alexander Dugin: To prawda. Kiedyś rzeczywistość stanowiła kryterium prawdy. Ale przegapiliśmy kluczową zmianę intelektualną, która nastąpiła na Zachodzie – zwłaszcza we Francji – czterdzieści lub pięćdziesiąt lat temu.
Filozofia postmodernistyczna wysunęła radykalne twierdzenie: rzeczywistość nie jest już kryterium prawdy. Prawda tkwi w samym dyskursie – w tekstach, narracjach i interpretacjach – podczas gdy rzeczywistość staje się drugorzędna, a nawet opcjonalna.
Nie jest to jedynie wymysł ekscentrycznych myślicieli, takich jak Deleuze czy Guattari. Ma on swoje korzenie w poważnej lingwistyce strukturalnej, zwłaszcza w pracach Ferdinanda de Saussure’a. Jeden z centralnych wniosków filozofii XX wieku brzmi właśnie tak: rzeczywistość, jako stabilny punkt odniesienia, przestała istnieć jako kryterium.
Nadal mówimy: „Zbadajmy rzeczywiste działania”. Ale w postmodernizmie ta metoda już nie działa. Jeśli rzeczywistość kształtowana jest przez interpretację, to działanie, które nigdy nie zostało wyartykułowane, nie istnieje. I odwrotnie, działanie, które zostało zadeklarowane, istnieje – nawet jeśli nigdy nie nastąpiło.
Ta metoda weryfikacji należy do czasów współczesnych. Działała, gdy propaganda mówiła jedno, a rzeczywistość można było zweryfikować. Te ramy uległy fundamentalnej zmianie.
Prowadzący: Nadal jednak sugerowałbym ocenianie nie intencji, a konkretnych rezultatów. Trump napisał na swoim portalu Truth Social, że po „porażce” Iranu zwróci się teraz ku wrogom wewnętrznym – Partii Demokratycznej. Ale jeśli spojrzymy na wynik bezstronnie: czy Iran rzeczywiście został pokonany? Owszem, poniósł kolosalne straty w wielu obszarach, ale ostateczny cel ewidentnie nie został osiągnięty. Dziś, 23 marca, Trump ogłosił pięciodniową przerwę w atakach na irańską infrastrukturę energetyczną, rzekomo z powodu „udanych negocjacji”, choć Teheran temu zaprzecza.
Być może jest jeszcze za wcześnie na wyciąganie jednoznacznych wniosków, ale w naszych czasach czekanie nie jest już w zwyczaju – każdy chce rezultatu tu i teraz. Czy sądzi Pan, że historia w końcu ułoży wszystko na swoim miejscu, czy też w świecie postmodernistycznym sam „wynik” również stanie się kwestią interpretacji?
Aleksandr Dugin: Historia się skończyła – zaczęła się post-historia. A to zupełnie inna sprawa. Dzisiejsze rezultaty to również jedynie gadanie o nich, kolejny element powszechnego dyskursu. Żyjemy w świecie, który sami tworzymy. Dlatego nie możemy biernie czekać na urzeczywistnienie się pewnych „rezultatów”, lecz aktywnie konstruować własną rzeczywistość: rzeczywistość rosyjskocentryczną, rosyjską wirtualność – że tak powiem, rosyjską postmodernę. W przeciwnym razie po prostu nigdy nie wydostaniemy się z tej pułapki cudzych interpretacji.
Prowadzący: W ostatnich tygodniach przerażały nas nagrania wideo z Bliskiego Wschodu – i można się tylko domyślać, co tak naprawdę się za nimi kryje. Najwyżsi rangą urzędnicy Rosji aktywnie komentują tę sytuację. Rzecznik prezydenta Dmitrij Pieskow po raz kolejny podkreślił dziś, że ataki na irańskie obiekty jądrowe, w tym w Buszehr i Natanz, to niezwykle niebezpieczna gra, niosąca ze sobą nieodwracalne konsekwencje dla całego regionu.
W swoim charakterystycznym stylu przypomniał wszystkim, że sytuacja powinna już wczoraj wejść w fazę politycznego i dyplomatycznego rozwiązania. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że Stany Zjednoczone, a także sam Trump – który w jednej chwili grozi „zmieceniem irańskich elektrowni z powierzchni ziemi”, a w następnej ogłasza pięciodniową przerwę – zdają się mieć w sobie pewną dozę dyplomacji. Czy te podejścia da się w ogóle sprowadzić do wspólnego mianownika i czy w takich warunkach istnieje jakakolwiek szansa na prawdziwy dialog?
Alexander Dugin: Widzisz, ważny jest tu jeszcze jeden aspekt filozofii. Żyjemy w świecie postmodernistycznym, podczas gdy jeszcze wczoraj istniał świat nowoczesny – i on się skończył.
Cała ludzkość gorzko tego żałuje, nie rozumiejąc tak naprawdę, co się z nią dzieje, ponieważ nie interesuje się filozofią. Gilles’a Deleuze’a powinno się czytać na najwyższych szczeblach każdego społeczeństwa, które chce zrozumieć politykę światową – nie po to, by przyswoić sobie jego idee, ale by mieć pojęcie o rzeczywistych rozmiarach tego, co się dzieje.
Tkwimy w tym „dopiero wczoraj”: „dopiero wczoraj to powinno było być zrobione”, „dopiero wczoraj obiecano”, „dopiero wczoraj tak było”. Ale dziś wszystko jest inaczej. Nadeszła inna epoka: historia się skończyła, rozpoczęła się post-historia. A jedną z jej głównych cech jest przyspieszenie, prędkość. To właśnie Paul Virilio nazwał „dromokracją” – zasadą szybkości.
Ta zasada wyjaśnia niemal wszystko, co dzieje się obecnie na Bliskim Wschodzie. W akceleracjonizmie liczy się nie robienie tego, co słuszne, ale robienie czegoś szybko. Zrób to szybko – a będziesz miał rację. A co właściwie należy zrobić? Cokolwiek: szybko uderzyć wroga, szybko zrobić unik, szybko mówić, szybko zapomnieć lub wyrzec się własnych słów. Najważniejsze jest tempo.
My tymczasem staramy się przywrócić sytuację „jak wczoraj”. To po ludzku zrozumiałe; wydaje się bardziej normalne. „Dopiero wczoraj” istniała Organizacja Narodów Zjednoczonych, istniał świat dwubiegunowy, istniały „czerwone linie” i traktaty o kontroli zbrojeń. Ludzie podpisywali porozumienia i – co najważniejsze – dotrzymywali ich. Ale to już nie istnieje.
Jak wytłumaczyć naszym najwyższym kierownictwu politycznemu, że filozofowie nie są botanikami ani szaleńcami, którzy czytają Kanta, Hegla czy Heideggera, bo nie mają nic lepszego do roboty? To nie kaprys. Ludzie studiujący filozofię polityki i stosunków międzynarodowych próbują zrozumieć samą istotę procesów światowych. Z drugiej strony, w Stanach Zjednoczonych, rozumieją to: spójrzmy na Petera Thiela, człowieka, który doprowadził Trumpa do władzy. Jest miliarderem z Doliny Krzemowej, twórcą Palantira, a mimo to wygłasza wykłady o Antychryście i Katechonie. On i jego współzałożyciel Alex Karp interesują się eschatologią, końcem historii i rządem światowym.
Wydarzenia na Bliskim Wschodzie wpisują się w ten postmodernistyczny układ współrzędnych. A my wciąż mówimy o „naruszeniu norm ONZ”. Oczywiście, że są one naruszane, ponieważ ONZ należy „tylko do wczoraj”. Organizacja istnieje jedynie jako fantomowy ból. To system, który ukształtował się po II wojnie światowej, w zależności od tego, kto go wygrał. Gdyby Hitler wygrał, istniałby inny system. Gdybyśmy nie wyzwolili połowy Europy spod nazizmu, trzeci. Ale kiedy Związek Radziecki – zdradziecko zniszczony przez wrogów, których nawet nie potępiliśmy, a którym czasem nawet stawiamy pomniki – został wytrącony z tego systemu, nasza świadomość pozostała uwięziona w tych fantomowych bólach przeszłości.
Nadal nie do końca rozumiemy, co stało się po upadku świata dwubiegunowego. Ta kolumna została uderzona z zewnątrz, ale wysadziliśmy ją w powietrze od wewnątrz – robota wewnętrzna, nasza własna sprawa. Sami podkopaliśmy Związek Radziecki. Nasz prezydent, Władimir Władimirowicz, wielokrotnie powtarzał, że była to największa katastrofa geopolityczna i że dokonaliśmy jej własnymi rękami. Demontaż nastąpił w Moskwie. I to jest najstraszniejsze: wraz z ZSRR zawalił się świat jałtański, traktaty zostały zerwane, a równowaga sił została zachwiana. Przestaliśmy być poddanym. Przestaliśmy być wielkim mocarstwem.
Putin zaczął to przywracać, ale jakże patologicznie zapóźniliśmy się w tej sytuacji! I to nie tylko w produkcji broni, choć i w tym przypadku. Straciliśmy potencjał przemysłowy z powodu braku reform, które wczoraj czy przedwczoraj należało przeprowadzić w naszym systemie intelektualnym i edukacyjnym. Potwornie się zapóźniliśmy i zupełnie nie rozumiemy świata, w którym żyjemy, gdzie wydarzenia toczą się w niewiarygodnym tempie. Myśleliśmy, że wszystko potoczy się według jednego scenariusza, a okazało się zupełnie inaczej.
Nie do końca rozumiemy motywacje Trumpa, logikę Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej rządzącego Iranem ani działania petromonarchii Zatoki Perskiej, Izraela i świata islamskiego. Nie rozumiemy siebie ani swojego miejsca w świecie. Owszem, trafnie zrozumieliśmy zbawczą ideę wielobiegunowości – to było awangardowe i słuszne.
Państwo cywilizacyjne, geopolityka euroazjatycka, tradycyjne wartości – to przebłyski intuicji, adekwatne odpowiedzi na wyzwanie. Jednak tempo, w jakim wdrażamy te filozoficzne i ideologiczne zasady w życiu, jest absolutnie nieproporcjonalne do skali zagrożeń. Staje się wręcz absurdalne.
Dlatego jestem przekonany: w żadnym wypadku nie należy zaniedbywać filozofii. Dostarcza ona najtrafniejszych, najbardziej ogólnych punktów odniesienia. Filozofia nie podpowie politykowi, który przycisk nacisnąć – decyzję tę zawsze podejmuje przywódca. Filozofia pozwala jednak trafnie opisać, czym jest współczesny Zachód – a dokładniej, pięć różnych Zachodów.
Spójrzmy na dzisiejszy Zachód: Po przyjściu Trumpa rozpadł się na pięć biegunów. Nadal jest to Zachód zbiorowy, ale wykształciło się w nim pięć centrów, z których każde ma swoją własną podmiotowość.
Pierwszym biegunem jest sam Trump. Różni się on fundamentalnie od Bidena. Niezależnie od tego, jaką strategię wybierze, jakkolwiek zmieni swoje decyzje, to zupełnie inna linia rozwoju Ameryki – odrębny i odmienny Zachód.
Drugim biegunem jest Izrael. Stał się pełnoprawnym centrum decyzyjnym. Wcześniej wydawał się jedynie siłą zastępczą, przyczółkiem Zachodu w świecie islamskim, żyjącym z amerykańskich i europejskich subsydiów. Ale teraz widzimy, że nie jest on ogonem psa, lecz mózgiem. Stanowisko Netanjahu to stanowisko podmiotu, który sam determinuje politykę Zachodu. W istocie mówi on: „Cywilizacja zachodnia to my, a wy jesteście jedynie naszą kontynuacją”. Ameryka dziś dosłownie eksploduje od dyskusji o decydującym wpływie izraelskiego lobby na fundamentalne decyzje państwa.
Trzecim biegunem jest Unia Europejska – Francja i Niemcy. Stara Europa próbuje przebić się przez liberalną warstwę Macrona i Merza. Widzimy zsynchronizowane ciosy: niesamowity sukces Marine Le Pen we Francji i Alternatywy dla Niemiec w Niemczech. Nie wiadomo, dokąd ten proces doprowadzi. Sami Macron i Merz wahają się: w jednej chwili rzucają wyzwanie Trumpowi, w drugiej posłusznie za nim podążają.
Czwartym biegunem jest Wielka Brytania. To już nie Unia Europejska, nie tylko amerykańska baza, ani nawet nie tylko część bezosobowego świata anglosaskiego. Londyn ma własne plany i metody szybkiej interwencji. Wiele decyzji dotyczących Ukrainy zapada właśnie tam: MI6 może zainicjować operację nawet bez konsultacji z CIA czy Brukselą.
Piąty biegun to globaliści. Nie odeszli daleko. Dziś uosabiają ich amerykańska Partia Demokratyczna i struktury Sorosa. Mają inny punkt widzenia: są przeciwnikami wojny z Iranem i przeciwnikami Netanjahu, a jednocześnie fanatycznymi zwolennikami wojny z Rosją na Ukrainie.
Pomiędzy tymi pięcioma ośrodkami toczy się złożona gra, a każdy z nich niesie w sobie postmodernistyczny wymiar. Polityka Netanjahu, na przykład, jest przesiąknięta mesjanizmem, o którym prawie nikt nie mówi publicznie, choć stanowi on jej jedyną prawdziwą treść: idee Czasów Ostatecznych, Trzeciej Świątyni, czerwonych jałówek i przyjścia Mesjasza. Następuje przejście od archetypu cierpiącego Mesjasza – Ben Józefa – do Mesjasza silnego i zwycięskiego – Ben Dawida. Jeśli zastosuje się ten klucz, wszystko w izraelskiej polityce staje się zrozumiałe, choć nikt nie odważy się o tym oficjalnie dyskutować.
To samo dzieje się w Europie: obecna Unia Europejska również jest rodzajem postmodernizmu. Wielka Brytania ma swoją własną post-modernę. Trump jest czystą post-moderną, absolutnie. A globaliści, ze swoimi programami transpłciowymi i zielonymi nakazami, również żyją w postmodernizmie. Te światy nie pokrywają się, ale mogą się konsolidować, składając się i rozkładając jak kalejdoskop: obracając instrument, kawałki kolorowego szkła tworzą nowy fraktal.
Ale gdzie jest nasza odpowiednia analiza tego wszystkiego? Nadal widzimy albo „kolektywny Zachód”, albo Zachód taki, jaki istniał w dawnych czasach. A jednak wszystko zmienia się z zawrotną prędkością. Ta „dromokracja” – rządy szybkości w rozumieniu Virilio – domaga się badań. Czas powołać państwowy zarząd filozoficzny lub komisję ds. postmodernizmu, ponieważ już teraz mierzymy się z tym wszystkim w sferze technologii cyfrowych, wojen sieciowych, dronów i robotów. W tym roku najprawdopodobniej zobaczymy roboty lądowe na polu bitwy po obu stronach. Parametry naszej egzystencji się zmieniają, podczas gdy nasze media i nasz komentarz ekspercki pozostają w stanie embrionalnym.
Musimy znaleźć właściwy rejestr do analizy wydarzeń: wojny irańskiej, mesjanizmu Izraela, trumpizmu. Nawet nasza wojna na Ukrainie musi zostać umieszczona w tym nowym i adekwatnym kontekście. Wszystkie pięć „Zachodów”, w określonej konfiguracji, może bowiem ustawić się niczym parada planet w twardym froncie przeciwko wielobiegunowemu światu. Niektóre są bardziej przeciwne nam, inne bardziej przeciwne biegunowi islamskiemu lub przeciwne Chinom. Indie teraz ciążą ku nam; to państwo-cywilizacja o ogromnym potencjale duchowym. Ale są też słabym ogniwem ze względu na bardzo silny wpływ Zachodu. Musimy o tym stale myśleć.
Nasze media muszą zmienić swoje warunki. Propaganda „starego porządku” już nie działa – potrzebujemy nowego porządku werbalnego, nowego porządku narracji. Żądanie od analityków gotowych rozwiązań jest teraz farsą. Dopóki nie stworzymy mapy nowej rzeczywistości, nowych znaczeń i nowych ontologii, nasza analiza będzie się ślizgać po powierzchni, której praw sami nie rozumiemy.
Jeśli rzeczywistość już nie istnieje, ta wiadomość jest o wiele ważniejsza niż to, czy Cieśnina Ormuz jest otwarta, czy zamknięta. Nawiasem mówiąc, sama nazwa cieśniny wywodzi się od zaratusztriańskiego boga światła – Ahury Mazdy, Ormuzda.
To właśnie irańska tradycja jako pierwsza stworzyła szczegółowy obraz czasu liniowego i ostatecznej bitwy dni ostatnich. I tak wracamy do punktu wyjścia. Starożytne mity, żywa religia i postmodernistyczne strategie wplecione są w tkankę świata, z którym mamy do czynienia na co dzień.
Jak słusznie zauważył Pieskow: „To powinno było zostać zrobione wczoraj”. Wczoraj istniał świat, a dziś istnieje post-świat, post-wszechświat z zupełnie innymi prawami. Rozpaczliwie potrzebujemy platform i programów, w których ludzie mogliby myśleć trzeźwo i adekwatnie do sytuacji.
Prowadzący: Chciałbym jeszcze wyjaśnić jedną rzecz: zakładam, że Dmitrij Pieskow miał na myśli, że sam proces dyplomatyczny powinien rozpocząć się znacznie wcześniej. Nie w sensie powrotu do „dawnego świata”, ale w sensie, że strony zbyt długo zwlekały z podjęciem kroków w kierunku rozwiązania politycznego.
Jeśli chodzi o Twój podział na „pięć Zachodów”…
Ale czy kiedykolwiek było inaczej? Wspomniałeś o Europie kontynentalnej jako o jednym centrum, ale nawet tam można wyróżnić różne bieguny – na przykład Niemcy i Francuzi przez wieki stali naprzeciw siebie w perspektywie historycznej. W pozostałych kwestiach niektóre siły zbliżają się do siebie, a inne wycofują się z pola wpływów drugiej strony.
Weźmy na przykład Izrael: czy Stany Zjednoczone kiedykolwiek podjęły realny krok przeciwko izraelskiemu lobby? Czy Tel Awiw kiedykolwiek podjął znaczącą inicjatywę, której Waszyngton nie poparł? Za republikanów dzieje się to bardziej aktywnie, za demokratów nieco ostrożniej, ale fakt pozostaje ten sam: Stany Zjednoczone nigdy nie dopuściły do przyjęcia prawdziwie antyizraelskiej rezolucji na szczeblu ONZ. To tylko jeden z przykładów pokazujących, że pewne stałe elementy polityki pozostają niezmienne, pomimo wszelkich postmodernistycznych transformacji.
Alexander Dugin: Oczywiście, pewne sprzeczności zawsze istniały. Ale za czasów Clintona, George’a W. Busha, Obamy, a zwłaszcza Bidena, zbiorowość Zachodu stopniowo przekształcała się w coś zjednoczonego. Siły globalistyczne i liberalna demokracja – to, co dziś stało się tylko jednym z pięciu biegunów – dominowały wówczas niemal bez podziałów.
Izrael, oczywiście, stał nieco na uboczu tego harmonijnego systemu, ale podejmowano próby jego ograniczenia. Biden i jego poprzednicy, w poprzednich okresach konfliktu libańskiego, postrzegali Tel Awiw jako najważniejszego sojusznika, ale bynajmniej nie jako niezależny ośrodek decyzyjny. Jednak teraz, w dużej mierze dzięki radykalnej i nieprzewidywalnej polityce Trumpa, te ukryte ośrodki ujawniły się w najbardziej nieoczekiwany sposób.
Nie tylko dały o sobie znać – czasami znajdują się w bezpośredniej opozycji, jak na przykład w konflikcie interesów między Stanami Zjednoczonymi a Unią Europejską w sprawie Grenlandii. Dokonuje się kolosalna zmiana równowagi, a te bieguny nabierają zupełnie nowego znaczenia. Właśnie na tę fundamentalną transformację chciałem zwrócić uwagę.
Jestem rozczarowany, że Trump zniszczył ruch MAGA, przekształcając go w ruch MIGA i wciągnął Amerykę w kolejną wojnę na Bliskim Wschodzie, służącą syjonistycznemu planowi Wielkiego Izraela.
Pod pretekstem „wojny z terroryzmem” Stany Zjednoczone spędziły pierwszą ćwierć XXI wieku niszcząc, amerykańską krwią i amerykańskimi pieniędzmi, kraje, które stanowiły przeszkodę dla Wielkiego Izraela – terytorium obejmującego muzułmański Bliski Wschód od Nilu po Pakistan. Irak, Libia i Syria nie są już funkcjonującymi państwami arabskimi.
Trump i Netanjahu wierzyli, że Iran upadnie równie łatwo, jak pozostali, ale okazało się, że to nieprawda. W rzeczywistości wygląda na to, że Iran wygrywa. Iran wygrywa, ponieważ był lepiej przygotowany. Spodziewając się szybkiego i łatwego zwycięstwa, Trump i Netanjahu ruszyli na wojnę bez wystarczającej liczby pocisków, by podtrzymać walkę. Jedną z konsekwencji jest zniszczenie amerykańskich instalacji radarowych i baz wojskowych w Zatoce Perskiej. Inną jest niezdolność Izraela do przechwytywania nadlatujących irańskich pocisków – niezdolność, która będzie się pogłębiać, gdy Iran wyczerpie swoje starsze zapasy rakiet i zacznie używać nowoczesnych hipersonicznych pocisków balistycznych. Możliwe, że Izrael skończy jak Gaza.
Według doniesień prasowych, jedno z bogatych w ropę naftową miast-państw w Zatoce Perskiej, w którym znajdują się amerykańskie bazy wojskowe, zwróciło się do Stanów Zjednoczonych z prośbą o opuszczenie regionu, twierdząc, że obecność USA nie zapewnia już ochrony. Podobne żądanie mogą wysunąć inni gospodarze amerykańskich baz, co oznaczałoby, że wojna Trumpa o Izrael doprowadziłaby do usunięcia Waszyngtonu z Bliskiego Wschodu i porażkę długoterminowych planów Waszyngtonu, mających na celu kontrolowanie przepływu ropy z Zatoki Perskiej.
Trump i Netanjahu najwyraźniej znaleźli się w trudnej sytuacji. Obaj stoją w tym roku przed wyborami – wyborami, które raczej nie pójdą dobrze, jeśli Trump i Netanjahu przegrają wojnę. Marynarka Wojenna USA została zmuszona do wycofania się poza zasięg irańskich pocisków zatapiających okręty, a Trump musiał zwrócić się do innych krajów – Chin, Japonii, Korei Południowej, Francji i Wielkiej Brytanii – o wysłanie okrętów wojennych, które pomogłyby Stanom Zjednoczonym przejąć kontrolę nad Cieśniną Ormuz z rąk Iranu. Ta prośba jest jasnym oświadczeniem prezydenta Stanów Zjednoczonych o ograniczeniach amerykańskiego potencjału militarnego. Trump nie otrzymał żadnych zobowiązań. Doradcy Trumpa mówią o lądowaniu wojsk na wyspie Kharg – z pewnością będzie to misja samobójcza.
Innymi słowy, Trump nie wie, co robić.
Netanjahu wie, co robić – zaatakować Iran bronią jądrową, aby uratować Izrael.
Świadomy tej możliwości, Iran mógłby zrezygnować ze zwycięstwa i zamiast tego dążyć do porozumienia, w którym Waszyngton i Izrael zgodzą się na normalizację stosunków z narodem irańskim. Takie porozumienie nie byłoby trwałe, ponieważ jest niezgodne z syjonistycznym programem Wielkiego Izraela. Dlatego też, w okresie obowiązywania takiego porozumienia, Iran musiałby opracować i rozmieścić broń jądrową, w przeciwnym razie stałby się celem izraelskiej broni jądrowej.
Skutkiem wojny Trumpa i Izraela mogłoby zatem łatwo być proliferacja broni jądrowej i osłabienie izraelsko-amerykańskiej potęgi na Bliskim Wschodzie. Mogłoby to być korzystne, ponieważ zarówno Izraelczycy, jak i Amerykanie uznaliby, że program Wielkiego Izraela ma konsekwencje zbyt poważne, by je usprawiedliwić.
Jeśli rząd Iranu pozostanie nieugięty i wyciągnie wnioski z doświadczeń, wojna Trumpa wraz z Izraelem może mieć nawet pozytywny aspekt. Program syjonistyczny okazałby się zbyt kosztowny i musiałby zostać porzucony zarówno przez Izrael, jak i Waszyngton.
Słabe rządy w Moskwie i Pekinie zdałyby sobie sprawę, że rzeczywiście można przeciwstawić się zdominowanemu przez Izrael Waszyngtonowi, a nawet mogłyby zacząć się mu przeciwstawiać, zamiast zdradzać sojuszników. Gdyby tak się stało, narodziłby się świat wielobiegunowy, o którym tak często mówi prezydent Rosji Putin, ale którego możliwość zaistnienia podważa swoim uległym zachowaniem. Być może Xi zrozumiałby, że lepiej mieć armię zdecydowaną, taką jak ta, którą właśnie wyczyścił, niż umiarkowaną, która – jak Putin – zachęca do coraz poważniejszych prowokacji, odmawiając uznania ich za akty wojny.
Przyszłość świata zależy od tego, czy jego przywódcy powrócą do rzeczywistości, czy też nadal będą tkwić w wygodniejszej nierzeczywistości, w której obecnie funkcjonują.
Każdy z tych casus belli był oczywiście oszustwem – fałszywą flagą, sprowokowanym incydentem lub całkowicie fikcyjną, pozorną akcją, mającą na celu rozbudzenie w masach żądzy krwi i pragnienia zemsty. Warto jednak zauważyć, że w każdym z tych przypadków marionetkarze amerykańskiego imperium musieli przynajmniej spróbować oszukać opinię publiczną, aby zyskać jej poparcie dla wojny w jakimś odległym kraju.
——————————————————————————————–
Jakie więc uzasadnienie dano nam dla wojny z Iranem? Dlaczego USA i Izrael dopiero teraz podjęły tę wojnę ?
Jak zwykle, są trzy odpowiedzi: bzdura podawana masom; bzdura podawana przeciętnym, którzy uważają się za lepszych od mas; i prawda.
Dzisiaj przyjrzyjmy się kłamstwom i znajdźmy ziarno prawdy na dnie dymiącego krateru, który pozostał po wojnie z Iranem.
Ustalmy to: mamy uwierzyć, że Donald Trump tak bardzo przestraszył się „ bezpośredniego zagrożenia ” atakiem ze strony Iranu (którego program nuklearny CAŁKOWICIE ZNISZCZYŁ w zeszłym roku), że musiał nagle zacząć bombardować Iran w trakcie negocjacji pokojowych — negocjacji, co do których nawet osoby z wewnątrz przyznają, że Iran podejmował je w dobrej wierze?
A ci sami etatyści o inteligencji na poziomie temperatury pokojowej, którzy upierali się, że Trump będzie „prezydentem pokoju” i którzy bełkotali, że będzie „lepszy od Kamali”, teraz mówią nam, że to wszystko jest częścią jakiegoś 16-wymiarowego manewru w backgammonie [(tryktrak)] , mającego na celu osłabienie państwa głębokiego, odwrócenie losów Netanjahu, uwolnienie narodu irańskiego lub cokolwiek innego, czym wariaci QAnonsense i wyborcy Trumpa się obecnie pocieszają? [„QAnonsense” is a derogatory blending of the terms „QAnon” and „nonsense,” used to describe the unfounded conspiracy theories. md]
…Ale chwila. Jeśli to wszystko naprawdę miało na celu unicestwienie Wielkiego Złego Ajatollaha i zapewnienie wolnego i demokratycznego Iranu, to dlaczego irański rząd ma teraz czerpać korzyści finansowe z tych ataków?
Hmmm. Gdybym nie wiedział lepiej, powiedziałbym, że okłamują nas w sprawie tej „wojny”. Co o tym myślisz?
Tak, nie trzeba być geniuszem, żeby się domyślić, że w tej wojnie na pewno nie chodzi o irański program nuklearny ani o zapobieżenie jakiemukolwiek postrzeganemu zagrożeniu ze strony Iranu.
W rzeczywistości nie musimy nawet ryzykować, aby dojść do takiego wniosku. Możemy zawierzyć brytyjskiemu doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego Jonathanowi Powellowi, który był obecny na rozmowach USA z Iranem w Genewie w lutym i który twierdzi, że był „zaskoczony tym, co Irańczycy przedstawili” i tym, jak blisko byli porozumienia pokojowego.
Następnie mamy tu Tulsi Gabbard, dyrektor amerykańskiego wywiadu narodowego, która zeznawała przed senacką komisją ds. wywiadu, że „irański program wzbogacania uranu został zniszczony” w wyniku ubiegłorocznego ataku i że nie podjęto „żadnych wysiłków w celu odbudowy potencjału w zakresie wzbogacania”.
A żeby nie było żadnych wątpliwości, Joe Kent zrezygnował w zeszłym tygodniu ze stanowiska dyrektora Narodowego Centrum ds. Zwalczania Terroryzmu, stwierdzając, że Iran „nie stanowi bezpośredniego zagrożenia” dla Stanów Zjednoczonych.
Dlaczego więc USA poszły na wojnę ?
Powell nie przebierał w słowach, mówiąc o tym, co zobaczył podczas negocjacji w Genewie: „Uważaliśmy [amerykańskich negocjatorów] Witkoffa i Kushnera za izraelskie narzędzia, które wciągnęły prezydenta w wojnę, z której chce się wydostać”.
Kent nie przebierał w słowach, wyrażając swoją własną interpretację sytuacji: „Izraelczycy podjęli decyzję o podjęciu takich działań, o których wiedzieliśmy, że doprowadzą do serii zdarzeń, ponieważ Irańczycy odpowiedzą odwetem”.
A jeśli to wszystko jest dla Ciebie za mało, co powiesz na to: jak zauważa Stephen McIntyre , komunikat prasowy Białego Domu z 2 marca na temat „ Dekad terroryzmu irańskiego wobec obywateli amerykańskich ” został niemal dosłownie skopiowany z dokumentu z czerwca 2025 r. sporządzonego przez byłego pracownika AIPAC pracującego dla Fundacji Obrony Demokracji, finansowanej przez syjonistów, prowojennej, antyirańskiej grupy lobbystycznej, której celem jest „poprawa wizerunku Izraela w Ameryce Północnej”.
Ale nie musimy brać tego od tych znanych, wysoko postawionych wariatów spiskowych. Czemu nie wziąć tego od arcy-neokonserwatywnego (i sprawdzonego przez Larry’ego Ellisona ) pachołka państwa głębokiego, Marco Rubio? Wywołał on zamieszanie na początku miesiąca, kiedy powiedział głośno tę cichą część :
Było zupełnie jasne, że gdyby Iran został zaatakowany przez kogokolwiek – Stany Zjednoczone, Izrael czy kogokolwiek innego – [Irańczycy] zareagowaliby i to przeciwko Stanom Zjednoczonym. Wiedzieliśmy, że nastąpi akcja izraelska. Wiedzieliśmy, że doprowadzi to do ataku na siły amerykańskie i wiedzieliśmy, że jeśli nie zaatakujemy ich prewencyjnie, zanim rozpoczną te ataki, poniesiemy większe straty.
Innymi słowy: Izrael zamierzał zaatakować Iran, co skłoniłoby Iran do odwetu na amerykańskich celach w regionie. W związku z tym Stany Zjednoczone musiały uderzyć prewencyjnie na Iran, zanim Irańczycy zdołają odpowiedzieć na ataki, które jeszcze nie nastąpiły.
Brzmi dla mnie jak idealna logika Alicji w Krainie Czarów!
W każdym razie wygląda na to, że znaleźliśmy odpowiedź: USA zaatakowały, ponieważ Izrael podjął taką decyzję.
Teraz doszliśmy do kolejnego pytania: dlaczego Izrael zaatakował Iran?
DLACZEGO IZRAEL ZAATAKOWAŁ?
Gdy już przejdziemy przez prymitywną, karykaturalną propagandę serwowaną widzom Fox News, wyborcom Trumpa i innym prostakom, docieramy do drugiego poziomu tej propagandowej piramidy: Izrael to zrobił!
A kiedy już uznamy, że izraelski marionetkarz pociąga za sznurki amerykańskiego imperium, możemy zacząć analizować motywy tego marionetki. Jaki powód ma Izrael, by wciągać USA w kolejną wojnę na Bliskim Wschodzie?
Po raz kolejny możemy przeanalizować (i szybko odrzucić) propagandę serwowaną przez rząd Izraela, aby wyjaśnić te ataki masom. W rzeczywistości wystarczy zapytać premiera Izraela (i nieskazanego zbrodniarza wojennego ) Benjamina Netanjahu, dlaczego tak bardzo zależy mu na bombardowaniu Iranu, a z przyjemnością nam odpowie. Jedyne pytanie brzmi, której dekady niekończącej się retoryki Netanjahu na temat wojny z Iranem powinniśmy posłuchać.
Był rok 2025, Netanjahu : „Jeśli nikt go nie powstrzyma, Iran może w bardzo krótkim czasie wyprodukować broń jądrową”.
A Netanjahu z lat 2010 .: „Do przyszłej wiosny, a najpóźniej do przyszłego lata, przy obecnym tempie wzbogacania, [Irańczycy] zakończą etap średniego wzbogacania i przejdą do etapu końcowego. Stamtąd zajmie im tylko kilka miesięcy, być może kilka tygodni, zanim zdobędą wystarczającą ilość wzbogaconego uranu do pierwszej bomby”.
A Netanjahu z lat 2000 .: „Sądzę, że Międzynarodowa Agencja Energii Atomowej (MAEA) właśnie znalazła ślady plutonu i uranu do produkcji bomb atomowych. Te bomby są w pierwszej kolejności wymierzone w Izrael. Nie ma co do tego wątpliwości. Ale nie zamierzają uderzyć tylko w Izrael. Iran przygotowuje się do produkcji 25 bomb – bomb atomowych – rocznie. 250 bomb w ciągu dekady”.
I kto mógłby zapomnieć o słowach Netanjahu z lat 90 .: „Iran będzie w stanie samodzielnie — bez importowania czegokolwiek — wyprodukować bomby atomowe w ciągu trzech do pięciu lat”.
Usłyszeliście to tutaj pierwsi, ludzie! Ajatollahowie byli o tygodnie od zrzucenia bomby atomowej na cały świat przez ostatnie 30 lat! W związku z tym Izrael musiał wypowiedzieć wojnę Iranowi (oczywiście za pośrednictwem USA).
Naturalnie, obawy dotyczące nieistniejącego irańskiego programu nuklearnego były i są teatralnym zabiegiem rodem z wrestlingu, uzupełnionym o bomby w stylu kreskówek Looney Tunes i inne tanie chwyty mające na celu przyciągnięcie uwagi i oszukanie tych, których łatwo wprowadzić w błąd.
W rzeczywistości geopolityczna pozycja Izraela wobec Iranu ewoluowała od czasu sojuszu izraelsko-irańskiego, który panował za czasów dynastii Pahlawich, rządzącej Iranem od 1925 roku do obalenia szacha w 1979 roku. Iran był w rzeczywistości drugim krajem o muzułmańskiej większości, który uznał państwo Izrael. Oba państwa łączyła w tym okresie bliska współpraca, a izraelski Mossad pomagał w szkoleniu budzącej grozę tajnej policji szacha, SAVAK. W latach 70. XX wieku kraje te wymieniły się nawet ambasadorami.
Jednak wraz z rewolucją islamską w 1979 roku stanowisko Izraela wobec Iranu uległo zmianie. Izrael rzeczywiście pośredniczył w aferze Iran-Contras dla Stanów Zjednoczonych , dostarczając broń Iranowi w imieniu Wujka Sama, ale za tym działaniem krył się ukryty motyw. Jak później przyznał były minister obrony Izraela Mosze Arens , prawdziwym celem Izraela w przekazywaniu broni Iranowi „było sprawdzenie, czy uda nam się znaleźć jakieś punkty kontaktu z irańskim wojskiem, aby obalić reżim Chomeiniego”.
Do 1996 roku strategia Izraela wobec Iranu uległa ponownej zmianie. To właśnie w tym roku proto-neokonserwatyści Richard Perle, Douglas Feith i David Wurmser pomogli w opracowaniu dokumentu „ Czysty przełom: Nowa strategia bezpieczeństwa królestwa ” (A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm), dokumentu planowania polityki zagranicznej dla ówczesnego premiera Izraela Netanjahu. W dokumencie tym izraelskie planowanie koncentrowało się na destabilizacji irańskich sojuszników w regionie, w tym Syrii i Libanu, jako sposobie na ograniczenie wpływów Iranu na Bliskim Wschodzie.
W latach 2000. Izrael — wzmocniony sukcesem, jaki osiągnął, wciągając USA do wojny w Iraku — nabrał odwagi do prowadzenia tajnej wojny z Iranem.
W swoim artykule z 2007 roku pt. „ The Redirection ” dziennikarz Seymour Hersh opisał, jak administracja Busha, kierując się wskazówkami izraelskiego wywiadu, zmieniała swoją politykę wobec Bliskiego Wschodu, aby osłabić Iran. W 2012 roku Hersh opublikował raport „ Our Men in Iran ”, w którym szczegółowo opisał, jak amerykańskie Połączone Dowództwo Operacji Specjalnych (Joint Special Operations Command) współpracowało z izraelskim Mosadem w celu szkolenia Mudżahedinów-e-Khalq, „irańskiego ugrupowania opozycyjnego”, które cieszyło się podwójnym przywilejem: znajdowało się na liście zagranicznych organizacji terrorystycznych Departamentu Stanu USA i było ulubioną sektą terrorystyczną neokonserwatystów syjonistycznych .
Ale machinacje amerykańskiego państwa głębokiego w Iranie w tym okresie się na tym nie skończyły. To ten sam okres, w którym potwierdzono współpracę CIA z Dżundullahem, sunnicko-salaficką organizacją bojowników w południowo-wschodnim Iranie, którą agencja rozważała wykorzystać „jako element tajnej kampanii przeciwko Iranowi”, zanim rzekomo uznała, że grupa jest „niekontrolowana i zbyt blisko powiązana z Al-Kaidą”.
Dopiero gdy Trump powrócił do Gabinetu Owalnego w styczniu 2025 r., Netanjahu i jego towarzysze, syjonistyczni podżegacze wojenni, zdali sobie sprawę, że w końcu osiągną swoje marzenie, któremu od dziesięcioleci poświęcali uwagę: skłonią Stany Zjednoczone do zbombardowania Iranu.
Znamy machinacje, które doprowadziły do bombardowań irańskich obiektów nuklearnych w czerwcu ubiegłego roku, tzw. „ wojny dwunastodniowej ”, która rzekomo „ zniszczyła ” irański program nuklearny.
Wiemy, że to Izrael zainicjował tę wojnę, rozpoczynając „Operację Powstającego Lwa”, czyli falę ataków na Iran, które Netanjahu nazwał „celową operacją militarną mającą na celu odparcie irańskiego zagrożenia dla przetrwania Izraela”, a które zakończyły się użyciem przez USA bomb bunkrowych w silnie ufortyfikowanym irańskim ośrodku nuklearnym Fordow.
Potem pytanie tylko, kiedy Netanjahu ponownie poprosi swojego wiernego sługę Trumpa, by wrócił i dokończył dzieło, dokonując totalnej inwazji na Iran. Po drodze doświadczyliśmy kilku naprawdę niezwykłych izraelskich zbrodni wojennych: nie tylko trwającego, rozwijającego się ludobójstwa w Strefie Gazy – które Trump próbował legitymizować swoją śmiesznie nazwaną „ Radą Pokoju ” – ale także bombardowania Kataru , neutralnej strony trzeciej, która gościła trwające negocjacje między Hamasem a Izraelem.
A teraz wszystkie figury na szachownicy ułożyły się po myśli Izraela. Rozkaz został wydany i, według Rubio, Kenta i innych kompetentnych źródeł, Izrael zdecydował się rozpocząć wojnę z Iranem za pośrednictwem USA.
No i proszę: Izrael zaatakował Iran za pośrednictwem USA. Sprawa zamknięta!
…I tu właśnie ci, którym udało się przejrzeć pierwszy poziom oszustwa – kaczkę w stylu „oni mieli nas zaatakować!” – zadowolą się tym, że przestaną. Izrael to zrobił. I tyle.
===================================
Ale są też inne elementy tej układanki, które wskazują na coś jeszcze większego, co odgrywa rolę w tych wydarzeniach.
CZYM JEST RZECZYWISTOŚĆ 3D?
No dobrze. Teraz wszystko wydaje się całkiem jasne: Netanjahu wykorzystał swoją przewagę nad Trumpem, aby skłonić USA do przyłączenia się do jego wojny z Iranem, w celu zapewnienia Izraelowi regionalnej dominacji.
…Ale jeśli taka jest narracja, to musimy się na chwilę zatrzymać. Są pewne elementy tej układanki, które wydają się nie do końca do siebie pasować.
Widzicie, zamiast pokazywać nieodpartą, niesamowitą, niepowstrzymaną potęgę amerykańskiego molocha, ten konflikt pokazuje wręcz coś przeciwnego: USA nie są w stanie nawet zabezpieczyć Cieśniny Ormuz, nie mówiąc już o obaleniu irańskiego rządu. W rzeczywistości Iran nie tylko może ogłosić, że to on „ wygrywa ” ten konflikt, ale wręcz ujawnia, że jego sprzęt wojskowy jest bardziej zaawansowany, niż wcześniej sądzono .
A wynikający z tego kryzys naftowy skłonił Stany Zjednoczone do zniesienia sankcji na irańską ropę , co bezpośrednio sprzyja „reżimowi”, który Waszyngton tak bardzo pragnie zmienić.
Trump nie jest w stanie ponownie otworzyć tego ważnego szlaku morskiego, ogłaszając zwycięstwo i odchodząc. Zamiast tego jego wojna z Iranem – i konkretna kwestia Cieśniny Ormuz – zdefiniują resztę jego prezydentury i mogą dręczyć jego następców.
Dzieje się tak, ponieważ zamknięcie cieśniny stwarza zarówno natychmiastowy kryzys, jak i długoterminowy dylemat strategiczny. Obecny problem polega na tym, że im dłużej jest ona zamknięta, tym większe jest zagrożenie globalną recesją. Przyszły dylemat polega na tym, że Iran zdaje sobie sprawę, że kontrola nad Cieśniną Ormuz daje mu całkowitą kontrolę nad światową gospodarką. Nawet jeśli na krótko rozluźni swoją kontrolę, może ją ponownie zacieśnić w przyszłości.
Och, świetnie. Więc nawet w absolutnie najlepszym scenariuszu – gdyby Trump miał się z tego wydostać, ogłosić zwycięstwo, spakować wojska i wrócić do domu – państwo głębokie już zapewniło, że wojna nigdy się tak naprawdę nie skończy. W każdej chwili mogą wykorzystać swoje anonimowe źródła, by podłożyć kolejną straszną historyjkę o nieistniejących minach morskich (lub jakimkolwiek innym fikcyjnym zagrożeniu, jakie zechcą wykreować), a światowa gospodarka znów padnie na kolana.
Nie, w tej wojnie nie chodzi o „uwolnienie narodu irańskiego” ani o „zatrzymanie irańskiego programu nuklearnego”. Ale każdy, kto miał choć trochę oleju w głowie, już o tym wiedział.
Ta wojna nie wybuchła również dlatego, że po trzydziestu latach prób nakłonienia USA do zbombardowania Iranu, Izrael po prostu uznał, że nadszedł czas.
Raczej, jak każde inne wydarzenie o znaczeniu historycznym dla świata, to wydarzenie ma miejsce, ponieważ spełnia kryteria wielu graczy w globalnej strukturze władzy. Ostatecznie, w tej bitwie nie chodzi o realizację geopolitycznych interesów pojedynczego państwa narodowego. Chodzi o rozwój narracji tych samych interesów bankowych, które sterują wszystkimi graczami na globalnej szachownicy.
Tak, moi czytelnicy nie będą zaskoczeni, gdy odkryją, że ten konflikt jest częścią trójwymiarowej rozgrywki szachowej , która definiuje naszą globalną rzeczywistość spiskową.
Nie będą też zaskoczeni odkryciem, że ogólnie rzecz biorąc, wojna z Iranem jest prowadzona w ramach realizacji Wielkiego (Globalnego) Resetu™, aby odbudować świat na lepsze™, w jaśniejszym, szczęśliwszym i nowszym Nowym Porządku Świata!
Mogą być jednak zaskoczeni, gdy dowiedzą się, jaka konkretna część planu Wielkiego Resetu jest tu realizowana.
A o co dokładnie chodzi? Czekajcie na kolejny odcinek podcastu The Corbett Report, żeby poznać odpowiedź na to pytanie!
Tymczasem zostawię Wam taką wskazówkę: nagłówek, który niedawno pojawił się w mediach, ale który w dużej mierze zginął w natłoku wiadomości na temat wojny:
Teraz stało się boleśnie oczywiste, że wojna z Iranem ma jakościowo inny charakter niż większość wojen toczonych przez Stany Zjednoczone w ostatnich dziesięcioleciach.
Weźmy Wietnam, Afganistan, Libię, Irak, Serbię i tak dalej (lista jest niestety bardzo długa): schemat był mniej więcej zawsze taki sam, z ogromną nierównowagą sił między agresorem a ofiarą. Wojny te miały w dużej mierze charakter imperialny: imperium próbowało zmiażdżyć znacznie słabszy naród, którego jedyną realną opcją był opór partyzancki. I to zakładając, że w ogóle mieli wolę stawiania oporu: niektóre – jak Libia – ledwo się starały; po prostu godziły się ze swoim losem.
Jako widz tych wojen, jeśli ktoś posiadał choć trochę poczucia moralności, przeważnie odczuwał bezradną odrazę: patrzył, jak olbrzym depcze czyjś dom.
Owszem, Stany Zjednoczone przegrały wiele – jeśli nie większość – z tych wojen, słynąc z zastępowania jednych talibów innymi lub wypędzania ich [amerykanów md] z Wietnamu z podkulonym ogonem, ale nierównowaga sił nie była przez to mniej realna. Po prostu siła nie zawsze gwarantuje zwycięstwo: czasami gigant nie może zabić wszystkich i w końcu się męczy. Jednak „zwycięstwa” odniesione w ten sposób były w najlepszym razie pyrrusowe: ludzie wytrwali, owszem, ale to, co im pozostało, to kraj w ruinie. Tymczasem, w szerszej perspektywie, gigantowi udało się uniknąć kary, mając jedynie zranione ego.
Co zaskakujące, Iran okazuje się być przeciwnikiem zupełnie innego kalibru: podczas gdy inni ledwo przetrwali starcie z gigantem, Iran wydaje się być w stanie stawić mu czoła.
Przyjrzyjmy się obecnej sytuacji.
Po pierwsze, Iran nadal jest zdolny do odwetu na atakach USA i Izraela – w ten sam sposób, symetrycznie i systematycznie. Sam ten fakt jest absolutnie niezwykły i bezprecedensowy.
Weźmy na przykład niedawny amerykańsko-izraelski atak na irański kompleks nuklearny w Natanz. Iran od dawna ostrzegał, że nie zawaha się przed odwetem, atakując izraelski ośrodek nuklearny w Dimonie – prawdopodobnie będący siedzibą izraelskiego programu broni jądrowej – co wielu odrzuciło jako puste przechwałki, biorąc pod uwagę, że jest to jeden z najlepiej chronionych obiektów strategicznych na świecie, chroniony przez pełen wachlarz połączonych systemów obronnych Izraela i USA.
No i stało się: w sobotę Iranowi udało się zaatakować bezpośrednie sąsiedztwo elektrowni jądrowej nie raz, ale dwa razy, przeprowadzając dwa oddzielne ataki na miasta Dimona i Arad. I nie jest to irańska propaganda; szeroko relacjonowały to izraelskie media, a oficjalnie potwierdził to sam Netanjahu.
Pomijając straty ludzkie, które zawsze są godne ubolewania (choć szczerze mówiąc, trudno współczuć Izraelowi, biorąc pod uwagę nieskończenie większe straty, jakie zadaje innym), poświęć chwilę na zastanowienie się, jak obiektywnie niezwykłe jest to wydarzenie i co mówi o rzeczywistych możliwościach Iranu. Żaden przeciwnik Stanów Zjednoczonych w historii nie był zdolny do czegoś takiego: ogłoszenia celu z kilkutygodniowym wyprzedzeniem – i to nie byle jakiego, lecz jednego z najsilniej ufortyfikowanych miejsc na świecie – stawienia czoła pełnemu połączonemu arsenałowi obronnemu Stanów Zjednoczonych i Izraela, a mimo to przebicia się – dwukrotnie.
Jesteśmy o wiele dalej niż partyzanci podkładający pułapkę z ładunkiem wybuchowym przy drodze lub Wietkong zastawiający pułapki w dżungli…
I nie był to przypadek. W rzeczywistości Iran z powodzeniem przeprowadził praktycznie każdy atak, jaki zapowiedział w odwecie za ataki USA i Izraela.
Innym wymownym przykładem jest atak na rafinerię w Hajfie w Izraelu – produkującą około połowę krajowego zaopatrzenia w paliwo – w odwecie za izraelski atak na gazociąg South Pars. Również w tym przypadku schemat jest ten sam: jasno zapowiedziana, symetryczna odpowiedź – wy pokonujecie naszą energię, my pokonujemy waszą – przeprowadzona przeciwko jednemu z najważniejszych strategicznie i silnie bronionych obiektów w Izraelu.
Albo weźmy być może najbardziej symboliczny przykład: 19 marca irańska obrona powietrzna przechwyciła amerykański F-35 podczas lotu bojowego nad Iranem, zmuszając go do awaryjnego lądowania – incydent potwierdzony przez Centralne Dowództwo USA. To pierwszy raz w historii, kiedy myśliwiec stealth piątej generacji doznał uszkodzeń bojowych w wyniku ostrzału wroga. F-35 – kosztujący ponad 100 milionów dolarów za sztukę – to klejnot w koronie amerykańskiej potęgi powietrznej, samolot, wokół którego zbudowana jest cała przyszła doktryna militarna USA, od dawna reklamowany jako praktycznie niezniszczalny przez konwencjonalną obronę powietrzną.
Jakby tego było mało, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) opublikował tego samego dnia nagranie wideo, na którym rzekomo niewidzialny i niemożliwy do namierzenia samolot był śledzony i trafiany, wyraźnie widoczny na irańskim ekranie celowniczym. Według kilku analityków, Iran prawdopodobnie użył pasywnych czujników podczerwieni, które wykrywają ciepło silnika, zamiast radaru – co oznacza, że cała filozofia projektowania F-35, jego warta 1,7 biliona dolarów racja bytu jako platformy maskującej radary, stała się przestarzała. Iran pokonał amerykańską technologię stealth.
I nie był to odosobniony przypadek: jak dotąd w tej wojnie aż pięć samolotów F-15 zostało wycofanych z walki. Wszystkie – według Centralnego Dowództwa USA – były spowodowane „ogniem własnym” lub „awariami technicznymi”, co byłoby dość dziwnym zbiegiem okoliczności i uczyniłoby ten okres najbardziej podatnym na wypadki w historii programu F-15. Według potwierdzonych danych USA, od początku wojny zniszczono co najmniej 16 amerykańskich samolotów wojskowych, a pół tuzina innych zostało poważnie uszkodzonych w atakach lub wypadkach.
I wreszcie, być może najbardziej ironiczny przykład ze wszystkich: Iran zniszczył co najmniej jedną amerykańską baterię obrony przeciwrakietowej THAAD stacjonującą w bazie lotniczej Muwaffaq Salti w Jordanii – fakt potwierdzony przez przedstawiciela USA i potwierdzony zdjęciami satelitarnymi opublikowanymi przez CNN, ukazującymi zwęglone pozostałości systemu. THAAD (Terminal High Altitude Area Defense) to właśnie system zaprojektowany do przechwytywania i niszczenia nadlatujących pocisków balistycznych. To dosłownie tarcza. A Iran zniszczył ją bronią, dla której został stworzony. System wart 300 milionów dolarów, „oczy” najnowocześniejszej amerykańskiej architektury obrony przeciwrakietowej, unieruchomiony przez pociski, które miał wyczuć…
Warto zauważyć, że Stany Zjednoczone posiadają zaledwie osiem baterii THAAD na świecie. Iran twierdzi, że zniszczył cztery z nich w ciągu 24 godzin – co, jeśli jest prawdą, oznaczałoby, że połowa światowych zapasów najnowocześniejszych amerykańskich czujników obrony przeciwrakietowej została zniszczona w ciągu jednego dnia. Potwierdzono, że uszkodzenia były na tyle poważne, że zmusiły Pentagon do przeniesienia kolejnego systemu THAAD z Korei Południowej na Bliski Wschód – wbrew wyraźnym sprzeciwom Seulu.
Innymi słowy, aby odbudować tarczę, którą Iran zniszczył na Bliskim Wschodzie, Stany Zjednoczone musiały wycofać się z Azji. Iran nie tylko kwestionuje amerykańską potęgę na jednym polu bitwy; zmusza Stany Zjednoczone do globalnej redystrybucji swojej siły.
Oto pierwszy punkt: Po raz pierwszy od dekad Stany Zjednoczone walczą bezpośrednio z przeciwnikiem, który nie tylko przyjmuje ciosy, ale i odpowiada na nie. Nie poprzez wojnę partyzancką, nie za pomocą improwizowanych ładunków wybuchowych i systemów tunelowych, ale poprzez bezpośredni, symetryczny, militarny odwet na jedne z najlepiej chronionych celów na świecie. Zaatakujcie naszą elektrownię jądrową, a my zaatakujemy waszą. Zaatakujcie naszą infrastrukturę energetyczną, a my zaatakujemy waszą. Myślicie, że wasze najbardziej zaawansowane systemy uzbrojenia was chronią? Zastanówcie się jeszcze raz.
To sprawia, że sytuacja jest niezwykle – a być może bezprecedensowa – niebezpieczna. Tak niebezpieczna, że stoimy w obliczu realnej możliwości, że duże obszary Bliskiego Wschodu staną się praktycznie niezdatne do zamieszkania. Nawet niektórzy doradcy Trumpa, tacy jak często dalekowzroczny David Sacks, otwarcie to przyznają (jego dokładny cytat brzmiał: „Jeśli tego rodzaju zniszczenia będą się powtarzać, Zatoka Perska może stać się praktycznie niezdatna do zamieszkania”).
Chciałbym przesadzać, ale tak właśnie wyglądała sytuacja jeszcze kilka godzin temu – i być może wciąż dzieli nas od tego jeden błąd w ocenie.
Trump zagroził w sobotę, że USA „zaatakują i zniszczą różne irańskie elektrownie, zaczynając od największych”, jeśli Iran „w pełni i bez zagrożenia nie otworzy Cieśniny Ormuz w ciągu 48 godzin od tego momentu”.
Iran odpowiedział, że w razie podjęcia przez USA takich działań, „zaatakują infrastrukturę energetyczną i informatyczną połączoną ze Stanami Zjednoczonymi i Izraelem, a także zakłady odsalania wody w regionie”.
Zagrożenie odsalaniem to właśnie to, co może sprawić, że Zatoka stanie się niezamieszkana, ponieważ duże obszary regionu są niemal całkowicie uzależnione od odsalania wody pitnej. Katar pozyskuje 99% swojej wody pitnej z odsalania, Kuwejt i Bahrajn ponad 90%, a Arabia Saudyjska 70%.
Według notatki z 2008 roku z ambasady USA w Arabii Saudyjskiej, opublikowanej przez WikiLeaks, Rijad musiałby zostać ewakuowany w ciągu tygodnia, gdyby Iran zaatakował tylko zakład odsalania wody w Dżubajl w Arabii Saudyjskiej. To 8,5 miliona ludzi, jedno z największych miast świata. W notatce stwierdzono również, że gdyby zakład odsalania wody w Dżubajl został zaatakowany, „obecna struktura rządu Arabii Saudyjskiej nie mogłaby istnieć”.
Istnieje zatem bardzo realne prawdopodobieństwo, że będziemy musieli zmierzyć się z przymusowym przesiedleniem dziesiątek milionów ludzi i upadkiem kilku państw Zatoki Perskiej, podczas gdy jeden z najważniejszych regionów świata – prawdziwa kolebka ludzkości – stanie się niezamieszkany.
W każdym razie groźba Iranu najwyraźniej zadziałała. Zanim minęło 48 godzin od wygaśnięcia ultimatum, Trump ogłosił, że „odracza wszystkie ataki wojskowe na irańskie elektrownie i infrastrukturę energetyczną na okres pięciu dni” i przypisał swoją zmianę zdania „bardzo dobrym i produktywnym rozmowom”, które Stany Zjednoczone przeprowadziły „z Iranem w ciągu ostatnich dwóch dni”.
Iran natychmiast i stanowczo zaprzeczył, że jakiekolwiek rozmowy miały miejsce. Przewodniczący parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf opublikował na portalu X informację, że „nie prowadzono żadnych negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi”, a irańskie ambasady otwarcie oświadczyły, że Trump wycofał się z powodu irańskiej groźby „ataku na infrastrukturę energetyczną całego regionu”.
Oznacza to, co niezwykłe, że Iran w tym przypadku udowodnił, że posiada przewagę w eskalacji nad Stanami Zjednoczonymi. To znaczy, że jest w stanie wiarygodnie zagrozić tak poważnymi konsekwencjami, że Stany Zjednoczone – być może po raz pierwszy od czasów zimnej wojny – zdecydowały się ustąpić.
Po raz kolejny jesteśmy o lata świetlne od przydrożnych ładunków wybuchowych i pułapek w dżungli: Iran okazuje się naprawdę potężnym przeciwnikiem, który jest w stanie dosłownie zamienić Zatokę Perską w pustkowie, jeśli zostanie popchnięty za daleko – i co najważniejsze, jest na tyle wiarygodny, że Waszyngton w to wierzy.
Żeby było jasne, jesteśmy jeszcze daleko od wyjścia z opresji. Wojna się nie skończyła, nowe ultimatum Trumpa wygasa za pięć dni, a trzy oddzielne, 2500-osobowe morskie siły ekspedycyjne podobno zbliżają się do Zatoki Perskiej, podczas gdy Pentagon podobno opracowuje szczegółowe plany zdobycia wyspy Kharg. Pięciodniowa przerwa w atakach energetycznych może mieć mniej wspólnego z „negocjacjami”, a więcej z zyskaniem czasu na przygotowania.
Jak jednak wyjaśnia Responsible Statecraft, operacja zdobycia wyspy Kharg wydaje się kolejnym neokonserwatywnym marzeniem, „znajdującym się gdzieś pomiędzy misją samobójczą a sytuacją samobójczego wzięcia zakładnika”. A nawet gdyby się powiodła, nie dałaby Stanom Zjednoczonym realnych możliwości nacisku – który irański przywódca zrzekłby się suwerenności w zamian za terminal naftowy, którego wysadzenia się spodziewał? – i nie przyczyniłaby się absolutnie do ponownego otwarcia drogi oddalonej o 800 kilometrów. To niewiele więcej niż fantazja o cudownej broni, którą neokonserwatyści wciskają od dziesięcioleci – zawsze z tą samą obietnicą, że kolejny śmiały ruch zapewni zwycięstwo w wojnie, i prawie zawsze się mylą.
Można również rozważyć wymiar ekonomiczny. Iran – i to właśnie było powodem groźby Trumpa – kontroluje najważniejsze strategicznie wąskie gardło energetyczne świata, Cieśninę Ormuz. Udało mu się również zaatakować obiekty energetyczne w co najmniej sześciu krajach, rzekomo bronionych przez USA, z których wszystkie posiadają na swoim terytorium duże amerykańskie instalacje wojskowe.
Izrael – Rafineria ropy naftowej w Hajfie, jak już widzieliśmy
Katar – Terminal LNG Ras Laffan (ogromna strata 20 miliardów dolarów przychodów rocznie dla Kataru)
ZEA – pole gazowe Shah, Habshan, zakład naftowy Fujairah
Kuwejt – Rafineria Mina al-Ahmadi, Rafineria Mina Abdullah
Bahrajn – Rafineria ropy naftowej BAPCO
To wywołało najgorszy szok energetyczny czasów nowożytnych – gorszy niż w 1973 roku i gorszy niż w 2022 roku. Jedna piąta światowych zasobów ropy naftowej, jedna trzecia światowego skroplonego gazu ziemnego (LNG), jedna trzecia światowego eksportu nawozów i prawie połowa światowego wydobycia siarki – wszystko to zostało praktycznie wyłączone z użytku. Zniszczona infrastruktura, taka jak katarski terminal Ras Laffan – który sam produkuje 20% światowego LNG – będzie wyłączona z użytku przez lata.
Ceny ropy wzrosły już o ponad 60%. Kraje w całej Azji już racjonują paliwo. Sri Lanka przeszła na czterodniowy tydzień pracy. A to dopiero początek: 40% światowego eksportu nawozów jest zagrożone, tuż przed rozpoczęciem sezonu siewu na całym świecie, a my stoimy w obliczu prawdziwego globalnego kryzysu żywnościowego – nie tylko wyższych cen (choć to również nastąpi), ale także rzeczywistych niedoborów i potencjalnego głodu na całym świecie.
Jak ktoś trafnie (choć gorzko) zauważył na Twitterze:
„Które akcje powinienem teraz kupić?” Bracie, powinieneś raczej uprawiać kapustę.
Giełda rzeczywiście spadła (indeks S&P500 spadł aż o -5%, niemal wyłącznie z powodu wojny z Iranem), ale to powinno być najmniejszym zmartwieniem ludzi w tej chwili…
Na koniec można rozważyć wymiar polityczny – który ostatecznie może okazać się najważniejszy ze wszystkich, ponieważ to, co się tu dzieje, to nie tylko kampania wojskowa, to rozpad całej architektury politycznej amerykańskiej potęgi na Bliskim Wschodzie.
Zacznijmy od Iraku. Wspierane przez Iran frakcje ruchu oporu skutecznie zmusiły USA i NATO do opuszczenia kraju poprzez ciągłe ataki dronów i rakiet na bazy amerykańskie i ambasadę USA w Bagdadzie. NATO wycofało całą swoją misję – około 600 żołnierzy – z Włoch, co określiło jako „tymczasową korektę stanowiska”. Rumunia ewakuowała wszystkich 114 swoich żołnierzy. Polska, Hiszpania i Włochy – wszystkie państwa wycofały się. Samoloty NATO S-30 nie mogły nawet wylądować w ironicznie nazwanej „Bazie Zwycięstwa” z powodu intensywności ostrzału.
A potem nadeszła najbardziej niezwykła część: USA i NATO musiały zwrócić się do irackich frakcji ruchu oporu – za pośrednictwem rządu irackiego działającego jako mediator – o 24-godzinne zawieszenie broni, aby zapewnić bezpieczne zakończenie ich wycofania. Niech to dotrze do was. Wojsko amerykańskie – które najechało Irak w 2003 roku, obaliło tamtejszy rząd i okupowało kraj przez prawie dwie dekady – musiało zwrócić się do ludzi, których kiedyś uznawało za rebeliantów, o pozwolenie na opuszczenie kraju bez narażania się na ostrzał.
Można śmiało powiedzieć, że jest to najbardziej symboliczne wycofanie wojsk USA od czasów Afganistanu – i przerażająco podobne.
Przyjrzyjmy się teraz monarchiom Zatoki Perskiej. W tej chwili wydaje się, że sprzymierzają się ze Stanami Zjednoczonymi – ale precedens, który tworzą, jest druzgocący dla Ameryki jako gwaranta bezpieczeństwa. Jak właśnie widzieliśmy, Iran zaatakował obiekty energetyczne w sześciu państwach Zatoki Perskiej, które są sojusznikami USA, mimo że w każdym z nich znajdują się duże amerykańskie instalacje wojskowe. Wynikająca z tego polityczna lekcja jest oczywista: sojusz ze Stanami Zjednoczonymi nie chroni – on czyni cię podatnym na ataki.
Oto, co dosłownie mówią niektóre kraje w regionie: minister spraw zagranicznych Omanu – ten sam dyplomata, który pośredniczył w rozmowach nuklearnych między USA a Iranem – opublikował niezwykły felieton w „The Economist”, w którym wprost stwierdził, że państwa Zatoki Perskiej, które „ufały amerykańskiej współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa, teraz postrzegają tę współpracę jako stan poważnej podatności”. Nie można tego wyrazić jaśniej.
Uczciwie rzecz biorąc, nie wszyscy aktorzy w regionie wyciągają ten sam wniosek. Abdullah bin Zayed z ZEA odpowiedział na kryzys deklaracją: „Nigdy nie damy się szantażować terrorystom” – odpowiedzią byłego ambasadora Francji Gérarda Arauda, który wskazał, że zależność ZEA od Stanów Zjednoczonych doprowadziła je do katastrofalnego konfliktu, bez względu na własne interesy. Istnieje zatem podział między tymi, którzy już dostrzegają znaki czasu, a tymi, którzy stawiają na sojusz, który właśnie zbombardował ich kraje. Ale nawet dla tych, którzy stawiają na hazard, strukturalna logika jest niezaprzeczalna: Iran zademonstrował swoją zdolność do zaatakowania, a potencjalnie nawet całkowitego unicestwienia każdego państwa Zatoki Perskiej, pomimo pełnej obecności amerykańskiej infrastruktury wojskowej. Tej rzeczywistości nie da się zignorować, nazywając to szantażem.
Zakładając, że Iran nie zostanie pokonany w tej wojnie – a jak dotąd nic na to nie wskazuje – monarchie Zatoki Perskiej będą musiały ostatecznie wybrać między dwiema opcjami bezpieczeństwa. Pierwsza to związanie się z odległym supermocarstwem, które właśnie udowodniło, że a) nie tylko nie jest w stanie chronić swoich rafinerii, węzłów komunikacyjnych ani wody pitnej, ale b) atakuje wszystkie te obszary. Druga opcja: zawarcie pokoju z regionalnym mocarstwem, które właśnie udowodniło, że może zaatakować wszystkie trzy w dowolnym momencie. Można to nazywać „szantażem”, jak się chce, ale oburzenie nie jest strategią bezpieczeństwa.
Wahania monarchii Zatoki Perskiej to tylko jeden z elementów znacznie szerszego obrazu politycznego. Poza regionem, w skali globalnej, Stany Zjednoczone i Izrael nigdy nie były tak wyraźnie odizolowane. Trump publicznie – nie ma na to innego słowa – błagał Chiny, Francję, Japonię, Koreę Południową, Wielką Brytanię – wszystkich! – o wysłanie okrętów wojennych w celu wsparcia ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz. Reakcje wahały się zasadniczo od „pieprzyć was” do „pieprzyć was, ale grzecznie”. Najbardziej podobał mi się niemiecki minister obrony Boris Pistorius, który szyderczo zażartował: „Czego Trump oczekuje, że garstka europejskich fregat potrafi to, czego nie potrafi potężna Marynarka Wojenna USA? To nie nasza wojna i nie my ją rozpoczęliśmy”.
Odpowiedź Chin brzmiała w zasadzie: „Żartujecie sobie? Wy zaczęliście tę wojnę i musicie ją zakończyć”. Przynajmniej tak przetłumaczył to „Global Times”, który opisał prośbę Trumpa jako próbę „podzielenia ryzyka wojny, którą Waszyngton rozpoczął i nie może zakończyć”.
Można też docenić ogromną ironię sytuacji, w której Trump prosi Chiny o pomoc w zabezpieczeniu Cieśniny Ormuz, podczas gdy otaczający go neokonserwatyści – jak Lindsey Graham – na początku wojny twierdzili, że okaże się to „koszmarem Chin”. W rezultacie, jak sarkastycznie zauważył irański minister spraw zagranicznych – posypując solą ranę – Ameryka „błaga teraz innych, nawet Chiny, o pomoc w zabezpieczeniu Cieśniny Ormuz”.
W odpowiedzi Trump zrobił to, co potrafi najlepiej: zamiast krytykować samą siebie i tłumaczyć, dlaczego cała planeta odmawia mu pomocy, zaatakował. Nazwał NATO „papierowym tygrysem”, a jego członków „tchórzami”. Co oczywiście jest kontrproduktywne, ponieważ może tylko jeszcze bardziej zniechęcić ich do pomocy…
I to wykracza poza kalkulacje na poziomie rządowym. W wielu częściach świata wojna wywołała istne powstanie ludowe. Nawet w samych Stanach Zjednoczonych zdecydowana większość Amerykanów sprzeciwia się wojnie. Według YouGov, tylko 33% popiera ją, a 61% chce jej jak najszybszego zakończenia. Nie udało mi się znaleźć żadnych konkretnych sondaży na ten temat, ale nie zdziwiłbym się, gdyby więcej Amerykanów sympatyzowało z Iranem w tej walce niż z własnym rządem. Spójrzcie na to: 46% Amerykanów uważa, że USA są odpowiedzialne za zbombardowanie szkoły dla dziewcząt w Iranie, w którym zginęło 165 osób – w porównaniu z zaledwie 17%, które twierdzą, że tak nie jest. Kiedy prawie połowa populacji wierzy, że zabijasz niewinne uczennice, „wspieraj wojsko” brzmi dość pusto.
Istnieją również warunki polityczne, jakie Iran nałożył na przejście przez Cieśninę Ormuz, która wbrew amerykańskiej propagandzie NIE jest zamknięta, a jedynie dla nich i innych krajów, które wspierają ich w atakach na Iran. Jak wyjaśnił minister spraw zagranicznych Araghchi: „Nie zamknęliśmy cieśniny. Naszym zdaniem cieśnina jest otwarta. Jest zamknięta tylko dla statków należących do naszych wrogów, do krajów, które nas atakują. Statki z innych krajów mogą przepływać przez cieśninę”.
A to rozróżnienie – niezrozumiałe dla większości komentatorów – może się okazać z czasem być może najważniejszym posunięciem politycznym całej wojny.
W praktyce Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) utworzył kontrolowany korytarz żeglugowy na irańskich wodach terytorialnych, wijący się między wyspami Larak i Keszm – przepływając bezpośrednio obok bazy morskiej IRGC – gdzie zatwierdzone jednostki przechodzą inspekcje wizualne po przejściu. Statki, które chcą przejść, muszą z wyprzedzeniem przedstawić IRGC szczegółowe informacje o właścicielu, wykazy ładunków, narodowości załogi i porty docelowe. Jak wprost stwierdziła kuwejcka firma konsultingowa: „To nie jest ponowne otwarcie. To system oparty na zezwoleniach, selektywnie udzielający dostępu statkom powiązanym z państwami niebędącymi wrogimi lub strategicznie sojuszniczymi”.
Zatrzymaj się i zastanów, co to oznacza. Indie wynegocjowały przejście. Pakistan wynegocjował przejście. Turcja wynegocjowała przejście. Według doniesień „Financial Times” nawet Francja i Włochy rozpoczęły rozmowy z Teheranem. Jeden po drugim, kraje świata zwracają się do Iranu z kapeluszem w dłoni, z prośbą o pozwolenie na korzystanie z drogi wodnej, którą Stany Zjednoczone od dawna twierdzą, że monitorują jako globalny gwarant „wolności żeglugi”.
Iran wykorzystuje tę przewagę nie tylko do pobierania opłat tranzytowych, ale także do realizacji swojej wizji politycznej. Araghchi powiedział w wywiadzie dla Al Jazeery, że pierwszym krokiem „po wojnie” powinno być „opracowanie nowych mechanizmów dla Cieśniny Ormuz i sposobu, w jaki statki przez nią przepływają, aby zapewnić stały, pokojowy tranzyt zgodnie z określonymi przepisami”, zgodnymi z interesami Iranu i regionu. Przewodniczący irańskiego parlamentu, Ghalibaf, wyraził się jeszcze dobitniej: „Sytuacja w Cieśninie Ormuz nie powróci do stanu sprzed wojny”.
Iran w istocie wywraca do góry nogami zasadę „wolności żeglugi”, najczęściej cytowaną przez Amerykę zasadę projekcji władzy nad oceanami świata: plan wydaje się być bardzo konkretny i to oni będą decydować o „wolności żeglugi” w Cieśninie Ormuz, z całą dźwignią, jaką to im daje.
Jeszcze bardziej zdumiewające jest to, że Trump wydaje się przynajmniej częściowo potwierdzać ten plan, deklarując wczoraj, zaraz po wycofaniu swojego ultimatum, że przewiduje, iż Cieśnina Ormuz będzie „wspólnie kontrolowana przeze mnie i ajatollaha”. Ku uciesze irańskiej dyplomacji.
Trump to Trump; jutro prawdopodobnie nic to nie będzie znaczyło. Ale nawet jako pusta retoryka, stanowi to niezwykłe ustępstwo: Stany Zjednoczone publicznie wyobrażają sobie wspólną kontrolę nad najważniejszym strategicznie szlakiem wodnym świata z samym krajem, z którym toczą wojnę, pokazując, jak bardzo zmienił się krajobraz polityczny.
Nie tylko Trump: Każdy kraj, który dzwoni do Teheranu, aby negocjować przejście graniczne, milcząco uznaje – niezależnie od tego, czy się do tego przyznaje, czy nie – nową rzeczywistość, w której Iran jest suwerennym podmiotem z uzasadnionymi interesami bezpieczeństwa w swoim sąsiedztwie i że interesy te należy szanować, a nie łamać. Każdy tankowiec przepływający przez korytarz Larak-Keszm za zgodą Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej jest cichym, cichym głosem na rzecz post-amerykańskiego porządku na Bliskim Wschodzie.
A co najbardziej niezwykłe? Stany Zjednoczone najwyraźniej nie mają odpowiedzi. Nawet błaganie innych, w tym przeciwników, o pomoc – co musiało być ogromnym obciążeniem, biorąc pod uwagę ego Trumpa – nie przyniosło rezultatu.
Podsumujmy zatem. Pod względem militarnym Iran osiągnął to, czego żaden przeciwnik USA nie dokonał od dziesięcioleci: nie tylko przetrwał amerykańską siłę ognia, ale także zmierzył się z nią – atakując najsilniej chronione cele na świecie, uszkadzając najnowocześniejsze amerykańskie samoloty i niszcząc systemy obrony przeciwrakietowej zbudowane, aby go powstrzymać. Pod względem ekonomicznym wywołał najgorszy wstrząs energetyczny współczesności i przejął kontrolę nad najważniejszym strategicznie wąskim gardłem świata – podczas gdy Stany Zjednoczone przyglądają się, nie mogąc ponownie otworzyć cieśniny, nawet przy pełnej potędze morskiej. Pod względem politycznym wyparł Stany Zjednoczone z Iraku, obnażył puste obietnice amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa dla swoich rzekomych „sojuszników”, osiągnął eskalację dominacji nad samym Waszyngtonem i – co być może najważniejsze – ustanowił oparty na zezwoleniach system tranzytowy przez Cieśninę Ormuz, który po cichu ustala reguły panujące na post-amerykańskim Bliskim Wschodzie, wynegocjowane przejście po przejściu. Tymczasem Stany Zjednoczone są izolowane na arenie międzynarodowej, odrzucane na własnym terytorium i zmuszone do błagania przeciwników o pomoc, która nigdy nie nadchodzi.
Wszystko to w ciągu 3 tygodni.
Niniejszy artykuł nie ma na celu gloryfikacji Iranu, lecz uczciwą analizę tego, czego jesteśmy świadkami. Nazwijmy to po imieniu: pierwszą prawdziwie wielobiegunową wojną. Historycy mogą patrzeć na tę wojnę tak, jak patrzą na Kanadę Sueską w 1956 roku – nie jako na wydarzenie militarne, lecz jako na objawienie: moment, w którym realność nowego porządku stała się niezaprzeczalna.
Czym ostatecznie jest wielobiegunowość? Z definicji jest to istnienie ośrodków władzy, których nie da się podporządkować innym ośrodkom. Wiedzieliśmy już, że Rosja i Chiny są ośrodkami władzy i właśnie dlatego Stany Zjednoczone nie wypowiedziały im wojny – i prawdopodobnie nigdy tego nie zrobią – ale Iran został umieszczony w innej kategorii: małej regionalnej potęgi, którą można by zmiażdżyć, gdyby zaszła taka potrzeba.
Ta wojna pokazuje, że ta klasyfikacja była błędna. Iran rzeczywiście może wytrzymać całą siłę amerykańskiej potęgi militarnej.
Nie wiemy jeszcze, jak ani kiedy ta wojna się zakończy. Iran wciąż może przegrać. Wiemy jednak na pewno, że wojna ta stworzyła już kilka precedensów, z których każdy ma ogromne konsekwencje.
Nawet mocarstwo średnie nieposiadające broni jądrowej może osiągnąć pewną formę dominacji eskalacyjnej nad Stanami Zjednoczonymi. Nie musi koniecznie posiadać broni jądrowej, wystarczy, że będzie w stanie wiarygodnie zagrozić wystarczająco poważnymi konsekwencjami.
Najbardziej zaawansowane amerykańskie systemy uzbrojenia są o wiele bardziej podatne na ataki, niż wcześniej sądzono – nie teoretycznie, lecz w praktyce.
Gwarancja bezpieczeństwa USA została empirycznie obalona w czasie rzeczywistym. Sześć krajów, w których znajdują się bazy wojskowe USA, zaatakowało ich infrastrukturę krytyczną.
Pojedyncza potęga regionalna może wziąć gospodarkę światową w zakładnika, kontrolując strategiczne wąskie gardło, a żadnej sile militarnej nie udało się tej kontroli przełamać.
Prezydent USA publicznie rozważał możliwość wspólnej kontroli Cieśniny Ormuz z Iranem, co niewątpliwie byłoby niezwykłym ustępstwem.
Zastanów się, co te precedensy oznaczają, jeśli jesteś na przykład Turcją, Brazylią, Indonezją lub jednym z dziesiątek mocarstw średniej wielkości, którym powiedziano, że ich jedynymi opcjami są podporządkowanie lub unicestwienie. Menu stało się teraz znacznie dłuższe.
Zastanów się, co to oznacza, jeśli jesteś Arabią Saudyjską i w milczeniu obserwujesz, jak amerykańskie systemy obronne nie chronią twoich własnych rafinerii. Albo jakimkolwiek krajem europejskim, który zmaga się z najgorszym szokiem energetycznym od 1973 roku, spowodowanym nie przez wroga, a przez sojusznika, i zdaje sobie sprawę, że ten rzekomy „sojusznik”, rzekomo odpowiedzialny za twoją „ochronę”, nie był w stanie ochronić nawet najważniejszych strategicznie miejsc Izraela – kraju, z którym jest nierozerwalnie związany.
Nie mówię nawet o Chinach czy Rosji, których światopogląd potwierdza się niemal na każdej osi jednocześnie. Amerykańska przewaga militarna została wyolbrzymiona? Zgadza się. Gwarancje bezpieczeństwa USA nie są warte papieru, na którym zostały spisane? Zgadza się. Zachodni system sojuszy to w dużej mierze fikcja? Zgadza się (nawet Trump nazwał NATO „papierowym tygrysem”!). Sankcje nie działają? Zgadza się. Nie można budować swojego bezpieczeństwa kosztem innych? Zgadza się (sześć krajów właśnie przekonało się o tym na własnej skórze). Że inwestowanie bilionów dolarów w zieloną energię było strategiczną dalekowzrocznością, a nie „nadwyżką mocy produkcyjnych”? Zgadza się – Chiny są jedną z najmniej narażonych na największy szok energetyczny współczesności. I oczywiście, że Stany Zjednoczone są agresorem, głównym źródłem niestabilności na świecie? Zgadza się – rozpoczęły tę wojnę bez prowokacji.
Działania Stanów Zjednoczonych w ostatnim czasie nabrały niemal grecko-tragicznego charakteru, gdzie każdy krok podejmowany w celu uniknięcia własnego losu staje się mechanizmem, który go doprowadza. USA wypowiedziały wojnę, by potwierdzić swoją dominację – i udowodniły, że nie są już w stanie dominować. Wezwały sojuszników do wysłania okrętów wojennych – i pokazały, że nie mają prawdziwych sojuszników. Przez czterdzieści lat prowadziły politykę maksymalnej presji, by złamać Iran, zanim ten moment nadszedł – i zamiast tego stworzyły przeciwnika, który teraz z nimi rywalizuje. Rozpoczęły wojnę między innymi po to, by wywrzeć dodatkową presję na Chiny – i dały światu widowisko błagania Chin o pomoc. Proroctwem była wielobiegunowość. Każde amerykańskie działanie, by jej zapobiec, ją ujawnia.
Trump oświadczył, że USA negocjują z Iranem zakończenie walk i że rozmowy przebiegają bez zarzutu. Iran jest jednak zaskoczony i twierdzi, że nie wie, z kim USA negocjują; w każdym razie rząd Iranu nie utrzymuje z rządem USA żadnych kontaktów.
Anti-Spiegel 25 marca 2026
Gdyby nie było to tak tragiczne, z tak wieloma ofiarami i niszczycielskimi konsekwencjami dla świata wojny z Iranem, byłoby wręcz komiczne. Po fiasku planu USA i Izraela, mającego na celu zmianę reżimu w Iranie poprzez szybką dekapitację, Trump ogłasza teraz, że USA prowadzą rozmowy z rządem Iranu, podczas gdy ten ostatni twierdzi, że nic o tym nie wie.
Co więcej, Iran emanuje pewnością siebie. Doradca irańskiego Najwyższego Przywódcy oświadczył, że Iran zaprzestanie działań wojennych tylko wtedy, gdy wszystkie sankcje wobec tego kraju zostaną zniesione. Amerykańskie media donoszą, że Iran zamierza nałożyć opłatę za tranzyt przez Cieśninę Ormuz i że Iran będzie ją pobierał.
TASS wyjaśnił tę absurdalną sytuację w artykule, który przetłumaczyłem.
Początek tłumaczenia:
Negocjacje Schrödingera: Iran nie rozumie, z kim USA negocjują zawieszenie broni
Biały Dom poinformował, że negocjacje w sprawie zawieszenia broni między Waszyngtonem a Teheranem przebiegły „idealnie”. Jest jednak pewien haczyk: Iran nic o tym nie wie. TASS informuje o bieżącej sytuacji.
Rozmowy pokojowe między USA a Iranem są w stu procentach realne. Istnieją jednak tylko w umysłach jednej strony: Amerykanów. Biały Dom negocjuje porozumienie z jakimś „przywódcą”, ale prawowite kierownictwo Iranu nic o tym nie wie. Teheran uważa obecnie swoją pozycję za korzystniejszą i nie spieszy się z powrotem do porozumień sprzed eskalacji.
Sytuacja jest szczególnie niestabilna, ponieważ zaledwie kilka dni temu rząd USA próbował zidentyfikować kluczowe postacie w irańskim kierownictwie i podobno teraz już prowadzi negocjacje.
Nadzieja na postęp
23 marca prezydent USA Donald Trump ogłosił konstruktywne negocjacje w celu zakończenia działań wojennych na Bliskim Wschodzie. W rezultacie Pentagon przełożył ataki na irańską infrastrukturę energetyczną o pięć dni. Teheran jednak dementuje te doniesienia. Według źródła w irańskiej agencji prasowej Tasnim, Trump powstrzymał się od ataków, ponieważ „zagrożenia militarne ze strony Iranu stały się bardziej wiarygodne”.
Agencja poinformowała również, że Cieśnina Ormuz nie będzie już otwarta dla żeglugi, tak jak przed atakiem. „Na tym poziomie wojny psychologicznej ani Cieśnina Ormuz nie powróci do stanu sprzed wojny, ani spokój nie powróci na rynki energetyczne” – podkreśliło źródło.
Prezydent USA wydaje się niewzruszony tymi oświadczeniami. Jak donosi CNBC, Trump ma nadzieję na osiągnięcie „znaczącego postępu” w zakończeniu działań wojennych z Iranem w ciągu pięciu dni. Zakłada, że w Iranie nastąpiła „zmiana reżimu”, ponieważ w negocjacjach w imieniu Republiki Islamskiej uczestniczą „zupełnie inne osoby”.
Turcja, Egipt i Pakistan prowadzą mediacje między Iranem a USA. Według Axios „wysocy rangą urzędnicy z tych trzech krajów przeprowadzili oddzielne rozmowy z wysłannikiem Białego Domu Stevem Witkoffem i irańskim ministrem spraw zagranicznych Abbasem Araghchi”.
Negocjacje nie mają sensu
Izrael nie jest bezpośrednio zaangażowany w negocjacje z Iranem; Stany Zjednoczone jedynie dzielą się informacjami ze swoim sojusznikiem. Trump uważa, że Izrael będzie niezwykle zadowolony z nadchodzącego porozumienia. „Rozmawialiśmy niedawno z Izraelem. To oznacza pokój dla Izraela, długotrwały, gwarantowany pokój” – powiedział.
Prezydent USA podkreślił, że porozumienie z Iranem „musi być dobre” i wykluczać przyszłe konflikty, a także zrzeczenie się przez Republikę Islamską broni jądrowej.
Iran nie zgadza się z tym podejściem. Ebrahim Rezaei, rzecznik Komisji Bezpieczeństwa Narodowego i Spraw Zagranicznych Madżlisu (jednoizbowego parlamentu Iranu), oświadczył, że negocjacje między Iranem a Stanami Zjednoczonymi są bezcelowe w obecnych okolicznościach. „Trump albo kłamie, albo mówi bzdury. Niszczycielskie ataki sił zbrojnych i wzrost cen ropy naftowej doprowadziły diabła do rozpaczy” – napisał na swoim profilu w mediach społecznościowych.
Rzecznik irańskiego MSZ Esmail Baghaei zaprzeczył doniesieniom o „jakichkolwiek negocjacjach lub rozmowach ze Stanami Zjednoczonymi w ciągu ostatnich 24 dni od rozpoczęcia wojny”. Zauważył, że w ostatnich dniach kilka zaprzyjaźnionych krajów zwróciło się do USA z prośbą o rozmowy w celu zakończenia wojny, na co Iran odpowiedział stosownie.
Nie jest jasne, z kim negocjują
Trita Parsi, wiceprezes Instytutu Quincy’ego ds. Odpowiedzialnej Sztuki Rządzenia w Waszyngtonie, uważa, że Trump nie ma opcji, by dalsza eskalacja konfliktu zbrojnego przyniosła korzyści Waszyngtonowi. W rozmowie z agencją informacyjną TASS stwierdził, że USA „nie mają przekonujących dowodów na to, że jakiekolwiek negocjacje z Iranem miały miejsce”.
Przewodniczący parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf również oświadczył w mediach społecznościowych, że „nie odbyły się żadne negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi, a fałszywe informacje są rozpowszechniane w celu manipulowania rynkami finansowymi i ropą naftową oraz uniknięcia dylematu, w jakim znalazły się Stany Zjednoczone i Izrael”.
Tymczasem rząd Izraela utrzymuje, że Waszyngton jest w kontakcie z Ghalibafem. Według źródła w stacji telewizyjnej N12, Izrael wiedział o mediacjach kilku państw między Iranem a Stanami Zjednoczonymi, ale oświadczenie Trumpa o postępach w tych kontaktach zaskoczyło stronę izraelską. Następnie pojawiły się doniesienia, że spotkanie przedstawicieli USA i Iranu może odbyć się w tym tygodniu w stolicy Pakistanu, Islamabadzie.
Prezydent USA oświadczył, że USA utrzymują kontakt z „kluczową postacią” w Iranie, ale nie z nowym Najwyższym Przywódcą Republiki Islamskiej, ajatollahem Mudżtabą Chameneim. „Nie zapominajcie, że wyeliminowaliśmy pierwszy, drugi i pod wieloma względami trzeci szczebel przywództwa. Ale negocjujemy z osobą, która moim zdaniem cieszy się największym szacunkiem – Przywódcą” – dodał Trump. „Nikt nigdy nie słyszał o drugim Najwyższym Przywódcy, Synu. Nikt. Syn się z nami nie kontaktował. Nie wiemy nawet, czy jeszcze żyje” – powiedział prezydent.
Doniesienia te są całkowicie oderwane od rzeczywistości
Według Trumpa informacje o nowych kontaktach między USA a Iranem mogły nie zostać przekazane tym irańskim urzędnikom, którzy temu zaprzeczają. Dodał, że Iran zajmuje poważne stanowisko: „Negocjujemy z Iranem od dłuższego czasu. Ale tym razem traktują to poważnie”.
Jednocześnie Ebrahim Rasouli, doradca przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego, podkreślił, że doniesienia o rzekomo rychłym spotkaniu przedstawicieli Iranu i USA są całkowicie nierealne. Stwierdził, że Teheran nie powróci do ram negocjacyjnych ustanowionych przez Amerykanów przed agresją. Wcześniej, jak powiedział Rasouli, „przedstawione inicjatywy były wspólne, ale teraz to my ustalamy szczegóły i dyktujemy warunki”.
24 marca rzeczniczka prasowa Białego Domu Karoline Leavitt określiła sytuację wokół negocjacji z Iranem jako niestabilną. Stwierdziła, że są to delikatne dyskusje dyplomatyczne i że Stany Zjednoczone nie będą wydawać oświadczeń za pośrednictwem prasy. „Sytuacja jest dynamiczna, a założenia dotyczące spotkań nie powinny być uznawane za ostateczne, dopóki Biały Dom ich oficjalnie nie ogłosi” – powiedziała w wywiadzie dla ABC.
Rosja również zwróciła uwagę na sprzeczne informacje ze strony USA i Iranu dotyczące możliwych negocjacji i stwierdziła, że nikt nie zna prawdziwej sytuacji. „Istnieje wiele różnych, niekiedy sprzecznych, oświadczeń. Nadal uważnie monitorujemy sytuację i mamy nadzieję na szybkie przejście na pokojowe rozwiązanie” – powiedział agencji TASS rzecznik prezydenta Rosji Dmitrij Pieskow.
Izraelska kampania zamachów na wysokich rangą polityków nie osłabiła Iranu – stworzyła natomiast bardziej nieustępliwego przeciwnika, gotowego do podjęcia działań w zakresie programu jądrowego, który stanowi zagrożenie dla izraelskiego projektu ekspansjonistycznego.
Izrael od dawna realizuje strategię eliminacji przywódców państw i ruchów sprzeciwiających się projektowi‚Wielkiego Izraela’. Jednak pomimo nieustannej serii zabójstw w Iranie, Libanie (Hezbollah), Strefie Gazy (Hamas) i irackich milicjach, sytuacja strategiczna praktycznie się nie zmieniła. Organizacje te wykazują się niezwykłą odpornością: ich struktury przywódcze pozostają w dużej mierze nienaruszone dzięki zdyscyplinowanym procesom sukcesji, ich operacje wojskowe trwają nieprzerwanie, a rdzeń architektury regionalnej pozostaje niezmieniony.
Głośne zabójstwa irańskiego Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego i Alego Laridżaniego, byłego przewodniczącego Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, obnażają rażącą wadę dominującej narracji o zagrożeniu nuklearnym. Obaj byli centralnymi postaciami irańskiej dyplomacji; Larijani był jednym z architektów Wspólnego Kompleksowego Planu Działań (JCPOA), który ograniczył wzbogacanie uranu do poziomu uniemożliwiającego rozwój broni jądrowej.
Wybiórczo eliminując przywódców, którzy zarówno podtrzymywali religijną fatwę przeciwko broni jądrowej, jak i ułatwiali rozwiązania dyplomatyczne, Izrael mógł zainicjować zmianę polityki na wzór Korei Północnej. Bez przedstawicieli reprezentujących stanowisko negocjacyjne, nowe, znacznie bardziej bezkompromisowe przywództwo Iranu może teraz postrzegać odstraszanie nuklearne jako jedyne niezawodne zabezpieczenie przed dalszą agresją.
Chociaż Stany Zjednoczone i Izrael odniosły sukcesy taktyczne, eliminując wysoko postawione osobistości, te ‚zwycięstwa’ nie przełożyły się na korzyści strategiczne. Zabójstwo Najwyższego Przywódcy, mające na celu podział Republiki Islamskiej, zadziałało jak katalizator jedności. Aparat państwowy zacieśnił się, a poparcie dla rządu – postrzegające konflikt jako walkę o przetrwanie – jest bardziej zmobilizowane niż kiedykolwiek. Nic nie wskazuje na przewidywany upadek; system wydaje się dziś bardziej odporny niż przed atakami.
Jednocześnie, eliminując przywódców, którzy mogliby wynegocjować zawieszenie broni, Izrael skutecznie niszczy mosty dyplomatyczne, których administracja Trumpa potrzebuje do uporządkowanego wyjścia z konfliktu. Sugeruje to cel wykraczający poza oficjalne argumenty bezpieczeństwa czy rzekome promowanie demokracji. Istnieją liczne dowody sugerujące, że prawdziwym celem Izraela jest systematyczne niszczenie irańskich fundamentów przemysłowych i wojskowych – regionalne rozszerzenie ‚strategii kosiarki’ stosowanej w Strefie Gazy i Libanie.
Projekt ‚Wielki Izrael’
Ostatecznym celem jest zatem rozdrobniony, osłabiony Iran, niezdolny do obrony przed regionalną hegemonią Izraela. Ten ekspansjonistyczny projekt nie ogranicza się jednak do Iranu: wpływowe izraelskie głosy już zasugerowały, że Turcja może stać się kolejnym regionalnym mocarstwem na celowniku.
Konflikt rozprzestrzenia się również na niektóre z najważniejszych korytarzy energetycznych świata. Zbombardowanie złoża gazu South Pars – największego na świecie, należącego do Iranu i Kataru – było celową prowokacją. Atakując duży obiekt, którego połowa należy do Kataru, Izrael próbuje podważyć neutralność Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC). Katar i jego sąsiedzi jak dotąd uniknęli tej pułapki: zaangażowanie w wojnę mogłoby zmusić ich do zawarcia niepopularnych porozumień normalizacyjnych z Izraelem i wywołać niepokoje wewnętrzne.
Jednocześnie ataki USA w pobliżu wyspy Kharg – centrum eksportowego dla 90% irańskiego eksportu ropy naftowej – postawiły świat na skraju katastrofy. Jeśli ta gospodarcza linia ratunkowa zostanie przerwana, Teheran najprawdopodobniej zaatakuje infrastrukturę energetyczną GCC, wywołując globalne wstrząsy gospodarcze. Waszyngton został również wmanewrowany przez Netanjahu, który stwierdził, że Iran znajduje się w ‚najsłabszym punkcie swojej historii’ – jest papierowym tygrysem, który załamie się w ‚100-godzinnej wojnie’.
Trzy tygodnie intensywnej wojny bez widocznego końca pokazały, jak niebezpieczna była ta iluzja. Zachód nie docenił kluczowych czynników: po pierwsze, spójności systemowej, ponieważ system polityczny nie pękł pod presją, lecz stał się jeszcze bardziej zwarty; po drugie, potencjału technologicznego, ponieważ Iran zaprezentował wysoce zaawansowaną broń, w tym pociski zdolne do nagłych korekt kursu o 90 stopni i systemy pocisków manewrujących, które mogą pokonać nowoczesną obronę przeciwlotniczą; po trzecie, odporności przemysłowej, ponieważ Iran demonstruje imponującą zdolność do prowadzenia długotrwałej, egzystencjalnej wojny.
Co więcej, mordując umiarkowanych Irańczyków, Izrael skutecznie sabotuje wszelkie próby wycofania się USA z Bliskiego Wschodu zgodnie z polityką ‚Ameryka przede wszystkim’. Zamiast krótkiego konfliktu obiecanego przez Izrael i jego neokonserwatywnych sojuszników, Waszyngton wpada w bagno, które może ostatecznie wymagać użycia wojsk lądowych.
Ze swoim rozległym terytorium, dużą liczbą ludności i zaawansowanym technologicznie wojskiem, Iran stanowi wyzwanie, które może znacznie przewyższyć wojny w Korei czy Wietnamie. W połączeniu z głęboko zakorzenioną regionalną siecią wsparcia szyitów, ścieżka ta prowadzi do takiego poziomu zniszczenia — i globalnego szoku gospodarczego — na który USA i ich sojusznicy nie są zupełnie przygotowani.
Pete Hegseth mówi: „Aby pokonać złych facetów, potrzebne są pieniądze!”
Myślałem, że rząd USA osiągnął nowy poziom dna w zeszłym tygodniu, kiedy Federalna Komisja Sztuk Pięknych zatwierdziła 24-karatową złotą monetę z okazji 250. rocznicy, przedstawiającą prezydenta Donalda J. Trumpa opartego o biurko z zaciśniętymi pięściami i ponurym wyrazem twarzy – ale to było zanim sekretarz obrony Pete Hegseth poprosił amerykańskich podatników o 200 miliardów dolarów na kontynuowanie wojny z Iranem, mówiąc: „Zabijanie złych ludzi kosztuje!”.
Trzeba przyznać, że zatwierdzenie monety było przesądzone, ponieważ Trump mianował wszystkich członków komisji, podobnie jak zrobił to, gdy obsadzał zarząd po podjęciu decyzji o zburzeniu i zmianie nazwy Centrum Sztuk Scenicznych im. Kennedy’ego. Jedynym problemem podczas rozmów z przedstawicielami Mennicy Stanów Zjednoczonych był rozmiar monety, a prezydent zaapelował do członków komisji o myślenie na dużą skalę i wybór monet o maksymalnej średnicy trzech cali. Oczekuje się, że sekretarz skarbu Scott Bessent, kolejny lojalny wobec Trumpa, zleci teraz wybicie monety.
Chciałbym zauważyć, że nie jest to typowa tradycja amerykańskiego rządu, aby prezydent bił monetę ze swoim portretem. W rzeczywistości większość Amerykanów mogłaby uznać to za całkowicie niesmaczne, a nawet haniebne – za akt megalomana, który, sądząc po własnych wypowiedziach i zachowaniu, z powodzeniem można uznać za szaleńca. W zeszłym tygodniu Trump spotkał się w Białym Domu z premier Japonii Sanae Takaichi, kiedy w odpowiedzi na pytanie reportera o swoją decyzję o „zaskoczeniu” Iranu atakiem, zażartował: „Kto wie więcej o niespodziankach niż Japonia? Dobrze? Dlaczego nie powiedziałeś mi o Pearl Harbor? Dobrze? Prawda?”. Takaichi był wyraźnie zszokowany.
Na początku tego tygodnia Trump również wykazał się niestosownymi oświadczeniami, deklarując gotowość użycia „wojsk lądowych” przeciwko Iranowi, co oznaczałoby śmierć wielu amerykańskich żołnierzy, bez pokrycia jakichkolwiek interesów ani potrzeb USA. Groził również rozpadem NATO, jeśli państwa członkowskie nie poprą wysiłków USA zmierzających do pokonania Iranu i otwarcia Cieśniny Ormuz. Nieuchronnie nazwał tych, którzy nie chcą walczyć, „tchórzami”.
NATO, co prawda, straciło już swoją użyteczność, słusznie uznaje, że Iran to wojna Trumpa i Izraela, a nie Europy. Hiszpania bez ogródek powiedziała Trumpowi, żeby się odczepił, i zablokowała amerykańskim samolotom wojskowym wspierającym wojnę korzystanie z baz NATO. Szwecja tymczasem śmiało oświadczyła, że Izrael MUSI zostać odizolowany i wykluczony z instytucji międzynarodowych, takich jak ONZ i UE, z powodu narastającego kryzysu w Strefie Gazy i aneksji Zachodniego Brzegu! Szwedzcy politycy potępiają przemoc w osiedlach, zakaz działalności organizacji pozarządowych i blokowanie dostaw pomocy humanitarnej, nazywając je „katastrofalnymi” i wzywają do nałożenia sankcji na „ekstremistycznych” ministrów Izraela, a także do wprowadzenia embarga handlowego.
Kilka innych krajów również oświadczyło, że jeśli Netanjahu nadal będzie żył, aresztują go na podstawie nakazu wydanego przez Międzynarodowy Trybunał Karny, jeśli kiedykolwiek pojawi się w ich krajach. Odmówiły również izraelskim samolotom z Netanjahu na pokładzie zezwolenia na przelot nad ich przestrzenią powietrzną, utrudniając premierowi podróżowanie poza Izrael. Trzygwiazdkowy francuski generał Michel Yakovleff, były dowódca Legii Cudzoziemskiej, niedawno porównał przyłączenie się Trumpa i Izraela do wojny z Iranem do „kupowania tanich biletów na Titanica” po tym, jak statek ten uderzył już w górę lodową.
I poczekajcie, to nie wszystko! Trump grozi cofnięciem licencji amerykańskim nadawcom, którzy relacjonują atak na Iran, jeśli ich relacje nie będą zgodne z narracją wojny dyktowaną przez Biały Dom, Departament Wojny i Departament Stanu. Biały Dom określa takie doniesienia mianem „fake newsów”.
Jeśli ustawa zostanie zatwierdzona, wolność mediów będzie zależeć od tego, kto jest prezydentem i jaką linię polityczną reprezentuje – co może być śmiertelnym ciosem dla Pierwszej Poprawki. Co więcej, pojawiają się doniesienia, że Departament Sprawiedliwości bierze na celownik konserwatywnych przeciwników wojny, takich jak Tucker Carlson, który rzekomo jest ścigany za „działanie w charakterze agenta obcego mocarstwa”. Kongresmen związany z AIPAC domaga się wszczęcia przeciwko niemu śledztwa w sprawie zdrady stanu – jedynego przestępstwa w Konstytucji Stanów Zjednoczonych karanego śmiercią.
Podobnie, Joe Kent, absolutnie szanowany i wielokrotnie nagradzany dyrektor amerykańskiego Narodowego Centrum Antyterrorystycznego z nieskazitelnym CV, znalazł się w centrum uwagi, rezygnując we wtorek ze stanowiska. Podał dwa powody swojego odejścia. Po pierwsze, stwierdził, że twierdzenie w wojnie z Iranem, jakoby Iran stanowił „bezpośrednie zagrożenie” dla Stanów Zjednoczonych, jest kłamstwem, a po drugie, że wojna toczy się w imieniu Izraela, a nie w interesie jakichkolwiek amerykańskich interesów narodowych lub bezpieczeństwa. Kent miał absolutną rację w każdym szczególe, zauważając, jak „wysocy rangą izraelscy urzędnicy i wpływowi przedstawiciele amerykańskich mediów” ciężko pracowali nad kampanią dezinformacyjną, aby wszcząć wojnę z Iranem – dla dobra Tel Awiwu i premiera Benjamina Netanjahu. I zarówno oni, jak i Trump i jego współpracownicy, uporczywie kłamali na temat konfliktu, posuwając się nawet do nazywania go „wycieczką” zamiast „wojną”, aby sprzedać go opinii publicznej. Trump skłamał nawet na temat amerykańskiego bombardowania przeprowadzonego pierwszego dnia wojny, w wyniku którego zginęło 170 irańskich uczennic, fałszywie twierdząc, że atak przeprowadził Iran.
Próba zdyskredytowania Kenta trwa w najlepsze. Według Trumpa: „Zawsze uważałem go za słabego w kwestiach bezpieczeństwa, bardzo słabego w kwestiach bezpieczeństwa. Niezbyt dobrego” – absurdalne stwierdzenie z ust kogoś takiego jak prezydent, biorąc pod uwagę jego własną przeszłość. FBI podobno prowadzi śledztwo w sprawie Kenta pod kątem „ujawnienia informacji niejawnych”, choć nie ujawniło, co rzekomo wyciekło. Trump pokazał również, jakim jest wzorem cnót, wykorzystując śmierć amerykańskich żołnierzy jako przynętę do pozyskiwania darowizn i innych form wsparcia dla własnych komitetów akcji politycznej. Wiadomość, wysłana w czwartek i opłacona przez zarejestrowany PAC Trumpa, „Never Surrender Inc.”, promowała nowe członkostwo w programie „National Security Briefing Membership” i zawierała kilka linków do darowizn. Apel zawierał zdjęcie Trumpa w jego śmiesznej czapce baseballowej, salutującego mijającym trumnom w bazie sił powietrznych w Dover. Uwłaczająca czapka obraziła wielu czynnych żołnierzy, a także weteranów, takich jak ja!
I na koniec kilka wiadomości, które mogą okazać się dobre! Doniesienia o wypadkach z udziałem największego okrętu wojennego świata, lotniskowca USS Gerald R. Ford, krążą od kilku tygodni. Pierwszym z nich były niesprawne toalety na pokładzie, które wymagały naprawy i konserwacji. Według jednego z raportów, przyczyną mogło być celowe zatkanie rur przez członków załogi poprzez spłukiwanie lub wpychanie do nich ubrań i innych „niestrawnych” przedmiotów. Pojawiły się również doniesienia o dużym, trwającym 30 godzin pożarze w pralni okrętu, który wymusił powrót na Kretę w celu przeprowadzenia gruntownego remontu. Ford opuścił już rejon operacyjny powiązany z Iranem.
Na portalach takich jak Facebook pojawiają się kolejne doniesienia o wewnętrznych sporach, choć informacji tych nie da się zweryfikować. Dotyczą one marynarzy odmawiających wykonywania rozkazów, a nawet oficerów kwestionujących rozmieszczenie okrętów na pozycjach bojowych przeciwko Iranowi bez odpowiednich uprawnień konstytucyjnych i wojskowych do takich działań. Według jednego z doniesień, zarówno szeregowcy, jak i marynarze przyzwyczaili się do odpowiadania swoim oficerom nie „Tak jest!”, a „Epstein!”. W niektórych kręgach twierdzi się, że znaczna część Marynarki Wojennej jest „trudna”, co między innymi wywołało tyradę Donalda J. Trumpa, głównego uchylającego się od poboru, na temat odmowy wykonywania rozkazów przez personel wojskowy.
Jeśli doniesienia okażą się prawdziwe, powinniśmy je poprzeć my wszyscy, którzy mamy już dość Izraela, Trumpa i wojny, która może przerodzić się w wojnę nuklearną szybciej, niż myślimy, zwłaszcza jeśli Izrael poniesie duże straty i znajdzie się w desperacji.
Kolejną rzeczą, którą pan Trump, samozwańczy geniusz, powinien rozważyć, jest możliwość, że Izrael będzie bardzo zdenerwowany, jeśli Stany Zjednoczone zdecydują się ograniczyć swoje straty i wycofać się z wojny z Iranem. Netanjahu mógłby przeprowadzić atak pod fałszywą flagą – jak to mogło się faktycznie stać 11 września – aby zabić dużą liczbę Amerykanów stacjonujących na Bliskim Wschodzie i zrzucić winę na Iran, by zmotywować Trumpa do kontynuowania działań. Ta możliwość opiera się wyłącznie na moich przypuszczeniach, biorąc pod uwagę rosnącą nerwowość Trumpa w związku z wojną, a przecież Izrael historycznie nie miał żadnych oporów przed zabijaniem Amerykanów, gdy było to konieczne. Ani kogokolwiek innego, jeśli już o tym mowa.
Obecny konflikt między Iranem, Izraelem i Stanami Zjednoczonymi, który rozpoczął się 28 lutego 2026 roku masowymi nalotami, stanowi punkt zwrotny w geopolityce Azji Zachodniej. To, co początkowo planowano jako rzekomo szybki „atak dekapitacyjny”, przerodziło się w zaciętą wojnę na wyniszczenie. W dogłębnej rozmowie z Glennem Diesenem, znany analityk geopolityczny Pepe Escobar ujawnia głębsze tło, irańską strategię i globalne implikacje tej wojny. Escobar, jeden z ostatnich zagranicznych korespondentów „starej szkoły” z dziesięcioleciami doświadczenia w Afganistanie, Iraku i Iranie, opisuje konflikt jako długo planowaną walkę o dominację regionalną – i walkę o przetrwanie odpornego Iranu.
Kontekst historyczny i strategiczny: Iran jako „Święty Graal”
Od lat 90. XX wieku Iran jest przedmiotem planowania neokonserwatywnego i syjonistycznego. Pepe Escobar wskazuje na dokumenty takie jak Projekt Nowego Amerykańskiego Stulecia i strategia „Clean Break”, które już wtedy wskazywały na zmianę reżimu w Teheranie jako główny cel. Słynne oświadczenie generała Wesleya Clarka po 11 września 2001 roku – plan „zajęcia” siedmiu krajów (Iraku, Syrii, Libanu, Libii, Somalii, Sudanu i, jako ostateczny cel, Iranu) – podkreśla tę ciągłość. Każdy prezydent USA od czasów Busha mówił o „osi zła”, ale tylko Trump odważył się przeprowadzić atak na pełną skalę.
Powód: Iran jest jedynym regionalnym supermocarstwem, które rzuca wyzwanie hegemonii Izraela w Azji Zachodniej. Urzeczywistnienie wizji „Wielkiego Izraela” wymaga eliminacji Iranu lub jego zdecydowanego osłabienia. Escobar podkreśla, że wojna była planowana od końca lat 90. – nie tylko na 20–25 lat, ale na dłużej. „Pawian w Białym Domu” (Trump), otoczony wpływami syjonistycznymi i spekulantami takimi jak Jared Kushner (który otrzymał miliardy od Arabii Saudyjskiej i innych), był idealnym egzekutorem. Interesy finansowe – od broni po nieruchomości – odgrywają kluczową rolę: „Podążaj za pieniędzmi”.
Atak rozpoczął się od potężnego ciosu wymierzonego w irańskie władze, ale już po pół godzinie zabrakło planu B. Zamiast szybkiego zwycięstwa, operacja utknęła w martwym punkcie. Trump musiał się wycofać, gdy rynki finansowe się załamały: rentowność 10-letnich amerykańskich obligacji skarbowych wzrosła powyżej 5%, zagrażając amerykańskiemu systemowi finansowemu. Escobar: Rynek obligacji był ważniejszy niż rynek ropy naftowej. Iran natychmiast zaprzeczył jakimkolwiek rozmowom z Trumpem i nazwał go kłamcą – był to zamach stanu dla jego wizerunku.
Strategia Iranu: od defensywnej mozaiki do ofensywnego wyniszczenia
Iran realizuje zdecentralizowaną strategię mozaikową, którą Escobar określa mianem „Śmierci tysiąca cięć”. Strategia ta, przygotowywana przez dekady – intensywnie od 2005/2006 roku – opiera się na:
Podziemne miasta rakietowe (zwłaszcza w Sistanie-Beludżystanie, niedaleko granicy z Afganistanem), których jeszcze nie zlokalizowały siły USA i Izraela. Dziesiątki tysięcy pocisków i dronów są tam składowane, chronione przed czynnikami atmosferycznymi.
Stopniowe odstraszanie: Iran używa wysoce precyzyjnych systemów, takich jak Chorramszahr-4 i Fateh-2, oszczędnie, ale skutecznie. Nowa broń pojawia się co tydzień – to manewr technologiczny.
Przejście z defensywy do ofensywy: Po wyczerpaniu izraelskiej i amerykańskiej obrony powietrznej (Arrow-3, Iron Dome itp. w dużej mierze zneutralizowane), Iran precyzyjnie wybiera cele. Na przykład, zamiast reaktora w Dimonie, trafiono w pobliski budynek, w którym mieszkają naukowcy – jasny sygnał: „Możemy, ale (jeszcze) nie jesteśmy zdecydowani. Zbombardujcie Natanz, jeśli to zrobicie, zbombardujemy Dimonę”.
Iran nazywa tę nową fazę „Wielkim Ograniczeniem”: ukierunkowane ataki na cywilną infrastrukturę podwójnego przeznaczenia w Izraelu (rafinerie w Hajfie, obiekty wojskowe w pobliżu lotniska Ben Guriona, kluczowe węzły państwowe). Ludność cywilna jest celowo oszczędzana – w przeciwieństwie do „reżimów terrorystycznych” Izraela i USA, które bombardują dzielnice mieszkalne w Teheranie.
Iran może prowadzić tę wojnę miesiącami: nieujawnione zapasy, ciągłe innowacje i nienaganne systemy obronne Cieśniny Ormuz (z zasadami „budki poboru opłat”: tylko statki bez kontaktu z Izraelem, ubezpieczone i znajdujące się na wodach irańskich mogą przepływać). Stany Zjednoczone nie dysponują nieograniczonymi zasobami broni – wycofują nawet systemy obronne z innych regionów.
Stabilność wewnętrzna i ciągłość: IRGC u władzy
Wbrew nadziejom Zachodu, zamach na ajatollaha Chameneiego nie doprowadził do upadku. Modżtaba Chamenei, nowy Najwyższy Przywódca, symbolizuje ciągłość: przez lata był blisko związany z Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) i cieszy się powszechnym szacunkiem. IRGC de facto rządzi teraz krajem – przetrwanie państwa zależy od jego przetrwania. Szyicka etyka męczeństwa i kultura perska wzmacniają wolę oporu: „Tych ludzi nie da się złamać”.
Iran opanował również sztukę miękkiej siły: humorystyczne filmy (np. z figurkami Lego, „Donald Trump, jesteś zwolniony”) i sprytny PR zdobywają popularność na Globalnym Południu. Poparcie jest tam niemal jednomyślne – „imperium” przegrało bitwę o opinię publiczną.
Wymiar globalny: Iran walczy o Globalne Południe
Escobar postrzega tę wojnę jako zapowiedź wielobiegunowego wzrostu. Iran walczy nie tylko w swoim imieniu, ale w imieniu całego Globalnego Południa z „rakiem” dominacji USA i Izraela. Rosja i Chiny zapewniają wsparcie dyplomatyczne, wywiad i sprzęt (np. ulepszone drony Shahed, samoloty transportowe Iljuszyn).
Niemniej jednak BRICS jest obecnie „w śpiączce”: wewnętrzne podziały (ZEA i Indie jako zdrajcy Iranu, Brazylia nieistotna, RPA marginalna) paraliżują sojusz. Szanghajska Organizacja Współpracy (SCO) zareagowała słabo.
W dłuższej perspektywie integracja euroazjatycka zależy od Rosji, Chin i Iranu. Zwycięstwo lub stabilny Iran znacząco wzmocniłyby projekt – porażka oznaczałaby jego cofnięcie. Indie prowadzą ryzykowną podwójną grę (np. storpedowanie irańskiego statku), która podważa ich własną strategię (korytarz INSTC, równoważenie sił z Chinami).
Azerbejdżan i inne zagrożenia: Niekontrolowane zmienne
Azerbejdżan (pod rządami Alijewa) i Turcja (z Erdoğanem jako zabezpieczeniem) pozostają czynnikami wrażliwymi. Izrael otrzymuje część ropy naftowej rurociągiem BTC (Baku-Tbilisi-Ceyhan). Wciągnięcie Azerbejdżanu w konflikt (np. poprzez ataki z jego terytorium) może mieć poważne konsekwencje – Iran przedstawił już dowody takiego zaangażowania we wcześniejszych fazach konfliktu.
Architektura energetyczna Eurazji uległaby zachwianiu; Europa, która opiera się na dywersyfikacji, stanęłaby w obliczu nowych problemów.
Niezgodne wymagania i otchłań
Podstawowe żądania Iranu są ogromne: koniec z bazami USA w Azji Zachodniej (zniszczonymi już w 70–80%), reparacje (krążą kwoty sięgające 500 miliardów dolarów), zniesienie wszelkich sankcji, swoboda kontynuowania programu rakietowego i nuklearnego.
USA i Izrael żądają czegoś przeciwnego: kapitulacji, porzucenia regionalnych sojuszników, rozbrojenia.
Porozumienie jest niemożliwe – wojna pozostaje w zawieszeniu. Każde „odchylenie” Trumpa oznaczałoby koniec amerykańskiego imperium; jednocześnie nie jest on w stanie spełnić żądań Iranu.
Escobar ostrzega: Maszyna eskalacji wciąż działa, opóźniona jedynie o pięć dni. Iran już zademonstrował swoją zdolność do znacznego osłabienia obecności USA w regionie (np. poprzez wydalenie z Iraku po 23 latach).
Konflikt zmieni świat – albo poprzez wzmocnienie porządku wielobiegunowego, albo poprzez chaotyczną eskalację.
Podsumowując, Pepe Escobar maluje obraz doskonale przygotowanego, odpornego Iranu, który pod względem strategicznym i moralnym jest w tyle za Zachodem. Arogancja „imperium”, które konsekwentnie lekceważy swoich przeciwników, może tu sięgać zenitu.
To, czy wojna zakończy się w ciągu kilku miesięcy, czy przerodzi się w długotrwałą wojnę na wyniszczenie, zależy od zdolności Iranu do dalszego rozgrywania kart – militarnie, gospodarczo i narracyjnie. Dla Globalnego Południa i integracji euroazjatyckiej to coś więcej niż konflikt regionalny: to walka o przyszłość porządku światowego.
Szaleństwem jest robić wciąż to samo i oczekiwać różnych rezultatów – ten słynny cytat przypisywany jest Albertowi Einsteinowi.
01.03.2026 r. Kolejny „sukces” USA. Dzień wcześniej była to baza wojskowa USA w Erbilu, w irackim Kurdystanie. 45 tysięcy żołnierzy. Dzisiaj – świadectwo geniuszu polityki Trumpa.
Wykluczymy przywódców Iranu i pomożemy Irańczykom zrzucić reżim. Zabili i nie zrzucili. Zniszczymy flotę, lotnictwo i obronę powietrzną Iranu oraz wszystkie wyrzutnie rakiet. I to okazało się mrzonką. W takim razie trzeba jeszcze wzmocnić presję – wyślemy desant wojskowy.Tak jak to przewidział Einstein.
W miarę jak amerykańsko-izraelska agresja na Iran wkracza w czwarty tydzień, a żaden z deklarowanych celów się nie spełnia, widmo inwazji lądowej przeszło ze sfery szeptanych planów awaryjnych do pilnego planowania operacyjnego. Jednakże, jak wielokrotnie ostrzegały irańskie siły zbrojne, każdy amerykański żołnierz stawiający stopę na terytorium Iranu wkroczyłby na teren pieczołowicie przygotowanej strefy śmierci, zaprojektowanej w celu zadania strat niespotykanych od czasów II wojny światowej.
Fałszywa flaga: Izrael zaatakował USA łodzią podwodną? + Pierwsi tureccy żołnierze zabici!
Żołnierze osiemdziesiątej drugiej dywizji powietrznodesantowej USA otrzymali właśnie dokumenty mobilizacyjne. W sytuacji, w której sojusznik atakuje bazy wojskowe na Diego Garcia, mobilizacja po to, by przekonać świat, że trzeba koniecznie zaatakować Iran. Telewizory na całym świecie sieją strach, jak podczas plandemii – musimy się bać, by zaakceptować plany tych, którzy właśnie po to ten strach rozsiewają.
Iran zawsze potwierdzał z dumą informacje o swoich atakach na cele w Zatoce Perskiej. Tym razem zaprzeczył. To nie oni zaatakowali tę oddaloną od ich granic o ponad 4 tysiące kilometrów wyspę na Oceanie Indyjskim. Wszelkie dotychczasowe działania obronne Iranu były skrupulatnie zaplanowane i nikt mi nie wmówi, że Iran popełnił błąd strategiczny i wystraszył się konsekwencji. W ten sposób działają jedynie prezydenci USraela.
W przedstawionym na początku tego wpisu artykule możemy przeczytać odpowiedź Iranu na plany desantu ich kraju:
Iran jasno i wyraźnie określił swoje stanowisko: agresja lądowa wyznacza czerwoną linię, a jej przekroczenie spotka się z niespodzianką, która uniemożliwi Stanom Zjednoczonym i ich izraelskiemu sojusznikowi wywiezienie trumien ze zwłokami żołnierzy z irańskiej ziemi.
Agresorzy z pewnością zlekceważą to ostrzeżenie. Są za bardzo przerażeni sytuacją, do której doprowadzili. Liczyli na potęgę strachu, jaki budzili do tej pory wśród innych przeciwników. Iran już udowodnił, że jest inny. Nie bał się stawić czoła pono największej potędze militarnej i zrobił to w rozsądny sposób, przygotowując się latami na taką właśnie sytuację.
„Kult śmierci” w Azji Zachodniej atakuje Południowy Pars, część największego na świecie złoża gazu, które Iran dzieli z katarskim North Dome. Następnie atakuje elektrownię jądrową w Natanz.
Jedna czerwona linia po drugiej jest przekraczana.
Architektura piekielnej machiny eskalacji – z której nie ma wyjścia – jest nieugięta.
„Kult śmierci” w Azji Zachodniej atakuje Południowy Pars, część największego na świecie złoża gazu, które Iran dzieli z katarskim North Dome. Następnie atakuje elektrownię jądrową w Natanz.
Iran atakuje Dimonę i Arad w południowym Izraelu – zaledwie 10 km od ośrodka badań nuklearnych na Negewie.
Izrael kontynuuje bezpardonowe bombardowanie Teheranu i ponownie zaatakował Isfahan. Minister energii Iranu potwierdza, że „kluczowa infrastruktura wodno-elektryczna kraju uległa poważnym zniszczeniom”, w tym „dziesiątki zakładów przesyłu i uzdatniania wody” oraz „krytyczne sieci zaopatrzenia w wodę”.
NeoKaligula, w stanie skrajnej histerii, grozi 48-godzinnym ultimatum: do poniedziałkowego wieczora należy ponownie otworzyć Cieśninę Ormuz, w przeciwnym razie USA „zaatakują i zniszczą” irańskie elektrownie, „zaczynając od największych”.
Iran odpowiedział, że atak na elektrownie na wyspie Ormuz doprowadzi do „całkowitego zamknięcia”. Przewodniczący parlamentu Ghalibaf podkreślił, że cała infrastruktura energetyczna i naftowa w Zatoce Perskiej stanie się „uzasadnionym celem” i zostanie „nieodwracalnie zniszczona”. Nacisk położono na „nieodwracalnie”.
Ten felieton został napisany w rytmie zegara – wczesnym wieczorem w Azji.
Prognozy Goldman Sachs dotyczące cen ropy w kwietniu w przedziale 110–125 dolarów są już nieaktualne. Ceny prawdopodobnie osiągną 200 dolarów.
W miarę upływu czasu Iran powtarza: Nie ma mowy o kapitulacji.
Zamiast tego Teheran opublikował pięć kluczowych warunków w ramach nowego strategicznego równania prawnego:
Prawnie wiążące gwarancje, że nie będzie dalszej wojny.
Koniec z amerykańskimi bazami wojskowymi w Azji Zachodniej – w ciągu 30 dni.
Reparacje. W wysokości 500 miliardów dolarów.
Koniec wojen z Osią Oporu.
Nowy reżim prawny dla Cieśniny Ormuz.
Natomiast celem Barbarii jest zakończenie wojny „w ciągu kilku tygodni”:
Likwidacja irańskiego programu nuklearnego.
Surowe ograniczenia dotyczące rakiet.
Nie będzie już wsparcia dla „serwerów proxy” w Azji Zachodniej.
Tłumaczenie: Poddać się.
Dekret pawiana barbarzyńcy
Imperium Chaosu, pod wodzą oszołomionego pawiana, rzekomo szuka wyjścia w stylu TACO [TACO = Trump Always Chickens Out / Trump zawsze tchórzy] . Jego nieistnienie jest imperatywem kategorycznym (specjalista od Kanta, Larijani, mógłby to wyjaśnić).
Wraz z upadkiem imperium petrodolar upadnie – to już się dzieje – a przypominające Chihuahua państwa Zatoki Perskiej zostaną później wchłonięte przez Iran jako klienci. Nie wspominając już o tym, że zadłużone na 39 bilionów dolarów imperium chaosu i grabieży samo pogrąży się w nieuniknionym kryzysie gospodarczym.
Iran po prostu nie może sobie pozwolić na osłabienie siły odstraszającej, którą ostatecznie ustanowił. Jeśli cywilna sieć energetyczna zostanie zaatakowana – co już miało miejsce, zanim ultimatum wygasło – reakcja na tę zbrodnię wojenną i tę zbiorową karę musi być przykładna.
Sytuacja jest teraz krytyczna. Jeśli armada NeoKaliguli spróbuje zdobyć wyspę Charg, Huti zablokują Bab al-Mandab. Jeśli NeoKaligula zbombarduje irańskie elektrownie zgodnie ze swoim ultimatum, Iran zniszczy infrastrukturę energetyczną Zatoki Perskiej.
Jeżeli te dwa blefy zostaną wykonane jeden po drugim, droga do mata jest otwarta. Szach-mat.
Wygląda na to, że groźba NeoKaliguli może stać się ostatecznym przykładem nowego paradygmatu: całkowitej bezprawności i bezprawia w międzynarodowym chaosie. „Jeśli cię nie lubię, zbombarduję cię i zabiję”.
Wszystko to jest „legitymizowane” przez amerykański system polityczny i prawny: zbrodnia wojenna, głośno ogłoszona z wyprzedzeniem w poście w mediach społecznościowych, jednostronnie, z pominięciem wszelkich mechanizmów kontroli i równowagi, bez nadzoru Kongresu, bez kontroli sądowej, bez debaty publicznej. Dekret z Barbarzyńskiego Pawiana.
Iran ma wszystko, czego potrzeba, aby dostosować swoją reakcję na to szaleństwo – szaleństwo, które może jednocześnie wywołać załamanie się światowych zasobów energii, rynków finansowych i łańcuchów dostaw praktycznie wszystkiego, co kupują ludzie.
Przewodniczący parlamentu Ghalibaf wydał już wyraźne ostrzeżenie: nabywcy amerykańskich obligacji skarbowych są teraz legalnymi celami. „Monitorujemy wasze portfele”. W istocie zachęca on tchórzliwe petro-monarchie z Rady Współpracy Zatoki Perskiej do pozbycia się amerykańskich obligacji skarbowych, aby zejść z listy celów – to odpowiednik finansowej bomby atomowej.
Iran zbombardował już trzy centra danych Amazona w Zatoce Perskiej. Następne na liście są Google, Microsoft, Nvidia, Oracle i Palantir.
Saudyjskie i emirackie fundusze majątkowe muszą poważnie rozważyć wysokie ryzyko związane z posiadaniem amerykańskich obligacji. Imperium chaosu musi zaciągnąć ogromne pożyczki, aby sfinansować tę nieustającą wojnę. Jeśli zyski wymkną się spod kontroli, stanie się nie do utrzymania.
I nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, ultimatum NeoKaliguli wygasło samo. Prawdziwie królewskie taco.
Jego tyrada na ten temat w Truth Social wydaje się być kompletnym zmyśleniem. Zawiera stwierdzenia takie jak „bardzo dobre i produktywne rozmowy dotyczące całkowitego i ostatecznego rozwiązania naszych działań wojennych”. Irańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych było jednoznaczne: żadnych rozmów nie było. „Iran odrzuca wszelkie rozmowy, dopóki cele wojny nie zostaną osiągnięte”.
Na pierwszy rzut oka NeoKaligula postanowił „odroczyć o pięć dni wszystkie ataki militarne na irańskie elektrownie i infrastrukturę energetyczną”.
Co tak naprawdę mogło się wydarzyć:
Iran, za pośrednictwem Omanu, dał NeoKaliguli do zrozumienia, że ma wszystkie karty w ręku – i że tylko on – Trump – będzie ponosił odpowiedzialność, jeśli spełni swoją groźbę i położy globalną gospodarkę na kolana. Wywołało to zamieszanie w świecie Mar-a-Lago, podczas gdy amerykańskie obligacje skarbowe i akcje były już w stanie paniki, ataki na irańskie elektrownie rozpoczęły się już w poniedziałek rano, a Iran był gotowy do przeprowadzenia zmasowanego ataku odwetowego tej nocy.
Jednak ta piekielna machina eskalacji jest daleka od opanowania. Do zobaczenia za pięć dni.
Konflikt na Bliskim Wschodzie osiągnął nowy, dramatyczny poziom eskalacji wraz z atakiem na największe irańskie złoża gazu i późniejszym irańskim odwetem.
W obszernym wywiadzie z Mario Nawfalem, znany ekspert geopolityki Pepe Escobar analizuje sytuację: od zniszczenia krytycznej infrastruktury energetycznej i faktycznej nacjonalizacji Cieśniny Ormuz po potencjalny paraliż strukturalny Izraela. Escobar przedstawia obraz globalnego systemu na skraju upadku – i ostrzega przed przedłużającą się wojną o nieprzewidywalnych konsekwencjach.
Atak na South Pars i globalne wstrząsy energetyczne
Impulsem do obecnej eskalacji był izraelski atak na złoże gazu South Pars w południowym Iranie – największe na świecie, które geologicznie płynnie przechodzi w katarskie złoże North Dome. Iran odpowiedział symetrycznie: pociski uderzyły w sprężarki i instalacje LNG w Ras Laffan w Katarze, powodując wyłączenie z eksploatacji dwóch z 14 ciągów produkcyjnych LNG.
Pożar w rejonie Ras Laffan, gdzie znajduje się największa na świecie instalacja do produkcji gazu LNG
Prezes Qatar Energy szacuje, że przywrócenie zdolności produkcyjnych zajmie co najmniej pięć lat. Oznacza to utratę około 17% globalnych zdolności eksportowych LNG Kataru – cios, którego nie da się szybko zrekompensować.
Pierwsze skutki: Azja pod presją, Europa bez planu B
Pepe Escobar, przebywający obecnie w Azji Południowo-Wschodniej, informuje o natychmiastowych reperkusjach: racjonowanie paliwa już obowiązuje w Tajlandii i Wietnamie, a stacje benzynowe stoją puste. Singapur i Tajlandia przygotowują się na falę odpływu kapitału z Zatoki Perskiej – szacunki wahają się od 200 do 300 miliardów dolarów amerykańskich dla regionu.
Europa z kolei pogrąża się w rozpaczy i niemocy: niemieccy, włoscy i francuscy liderzy biznesu nie widzą planu B, ponieważ rosyjskie dostawy gazu są sabotowane, a alternatywy, takie jak Norwegia, Algieria czy Turkmenistan, są niewystarczające.
Cieśnina Ormuz: Faktyczna kontrola ze strony Iranu
Iran skutecznie wdrożył system poboru opłat: tankowce mogą przepłynąć, jeśli zapłacą w petrojuanie (juanie chińskim) i będą płynąć blisko wód irańskich – często z wizualną weryfikacją ze strony Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC). Statki z USA, Izraela oraz państw NATO są blokowane. Wyjątki przewidziano dla Chin (dzięki 25-letniej umowie z 400 miliardami dolarów inwestycji), Indii, Pakistanu i Bangladeszu – w zależności od przypadku. Jest to bezpośredni cios w petrodolara: Iran wprowadził alternatywny mechanizm płatności bez oddania strzału, wdrażając w życie pomysły BRICS.
Trump kontra NATO – i rzeczywistość militarna
US-prezydent oskarża NATO o tchórzostwo: sojusz nie wsparł walki z ‚nuklearnym Iranem’, teraz narzeka na wysokie ceny ropy, ale odmawia otwarcia drogi ‚prostymi manewrami wojskowymi’. Escobar częściowo się z tym zgadza – NATO rzeczywiście jest tchórzem – ale podkreśla, że militarne odzyskanie Cieśniny Ormuz jest niemożliwe. Irańskie wybrzeże jest usiane pociskami przeciwokrętowymi, a amerykańskie lotniskowce już uciekły po irańskich testach rakietowych na południowym Oceanie Indyjskim.
Interwencja byłaby samobójcza – „Zatoka Świń razy 1000”.
Strategia Iranu: ‚Wielkie Zwężenie’
Iran realizuje strategię chirurgicznego wyniszczenia, którą Escobar określa mianem ‚Wielkiego Zwężenia’: Celem jest strukturalny paraliż Izraela poprzez ataki na cztery kluczowe działy gospodarcze:
1) Uduszenie hydrologiczne → Zakłady odsalania wody, 2) Protokół blackoutu → Elektrownia Rabin (centrum sieci energetycznej), 3) Oblężenie żywnościowe → Porty w Hajfie i Aszdodzie (85% importu pszenicy), 4) Ścięcie energetyczne → Rafinerie w Hajfie (już trafione).
Wojna hipersoniczna i ‚paradoks obrony o sumie zerowej’
W tym celu Iran używa pocisków hipersonicznych: Cheibar Szekan-4 i Fattah-2 (do Mach 16, ok. 5,5 km/s). Działania te tworzą ‚paradoks obrony o sumie zerowej’: Izrael wydaje miliony dolarów na nieudane próby przechwytywania, podczas gdy Iran atakuje cele tanio i precyzyjnie – często za pomocą amunicji kasetowej (do 80 pocisków podkalibrowych na rakietę).
Strategia ta opiera się na rosyjskich doświadczeniach z Ukrainy (koordynacja salw dronów i pocisków rakietowych) oraz chińskim całodobowym rozpoznaniu satelitarnym. Zestrzelenie niewidzialnego F-35 przez irański system termowizyjny Majid oznacza początek zaawansowanej technologicznie wojny w Azji Zachodniej.
Globalna zmiana układu sił: Stany Zjednoczone są pod presją
Escobar uważa, że Iran wywiera presję na Stany Zjednoczone: każdy ruch pogarsza sytuację US-army. Stany Zjednoczone są eksporterem netto gazu, ale sojusznicy, tacy jak Japonia, Korea Południowa, Indie i Europa, cierpią najbardziej.
Chiny pozostają w dużej mierze nietknięte – dzięki rurociągom (Siła Syberii, Mjanma), rezerwom (zapasom wystarczającym na co najmniej cztery miesiące) i dywersyfikacji. Korea Północna zaoferowała nawet wsparcie nuklearne, gdyby Iran został zaatakowany bronią jądrową.
Długotrwała wojna zamiast szybkiego zwycięstwa
Pomimo strat dotychczasowych przywódców Iran nie ustępuje i pozostaje pewny siebie: nie chodzi o ataki na poszczególne osoby ani szybkie zwycięstwa, ale o długoterminowe procesy.
Żądaniem numer jeden jest wycofanie wszystkich amerykańskich baz wojskowych z Azji Zachodniej. Długa wojna ma na celu osłabienie wroga pod względem gospodarczym i politycznym – podczas gdy Iran (izolowany sankcjami) jest mniej zależny od systemu globalnego.
Wniosek: eskalacja bez wyjścia
Trump może priorytetowo traktować gospodarkę i chcieć szybkiego rozwiązania – ale Escobar ostrzega: Wojna jest pozbawiona strategii i wymyka się spod kontroli. Eskalacja może doprowadzić do strukturalnego paraliżu w ciągu kilku tygodni lub do desperackiego użycia taktycznej broni jądrowej przez Izrael.
Świat stoi w obliczu gwałtownego załamania globalnego systemu gospodarczego, którego pęknięcia stają się coraz bardziej widoczne w Zatoce Perskiej.
W jaki sposób Trump chciałby zakończyć tę nieudaną wojnę? Pytanie nie dotyczy kwestii militarnej. Chodzi mi o to, jak zamierza pertraktować z Iranem? Pewnie wcale nie zamierza, bo postawił na inwazję Iranu. I nie pomyślał, co będzie, gdy spotka go kolejna porażka. Czy znajdzie chętnych Amerykanów lub Izraelczyków, by wysłać ich na rozmowy z Teheranem?
Przecież Iran ma teraz wolną rękę, by w odwecie pozabijać tych negocjatorów. Tak jak to zrobił USrael z Irańczykami. Pewnie Iran tak daleko się nie posunie, To jest cywilizowany kraj i nie należy do „osi dobra” mordującej posłów.
Wiele wymiarów ma ta Trumpowska gra w szachy. Zawiera też wymiar logiczny. Ukrywanie celu wojny, zawsze pozwoli Trumpowi na ogłoszenie, że ten niezdefiniowany cel został osiągnięty. A więc kolejny triumf pana prezydenta.
Trump o wojnie z Iranem: „Być może mam plan, a może nie”. Jest to nowy kierunek w filozofii zwany trumpozofią. Źródło Telegram 21.03.2026 r. 02:06.
180 irańskich pocisków balistycznych stanowiło część największej fali ataku, mającej na celu uderzenie w kluczowe izraelskie centra dowodzenia i kontroli. Wystrzelone z doliny na południe od Szyrazu, pociski przeleciały ponad 1600 kilometrów bezpośrednio w kierunku baz F-35, infrastruktury dowodzenia powietrznego i siedziby Mossadu. Newatim. Tel Nof. Hatzerim. Siedziba Mossadu w Tel Awiwie. Izraelska flota F-35 stacjonuje w Newatim i Tel Nof.
Kilka lat temu odwiedziłem Izrael. Miałem okazję rozmawiać z normalnymi ludźmi, czyli nie politykami. Nie wszyscy byli zachwyceni zbrodniczą polityką ich rządu. Tak jest we wszystkich krajach świata. Odwet irański, jakkolwiek moralnie uzasadniony, powoduje także ofiary wśród pokojowo nastawionej części żydowskiego społeczeństwa. Tego nie da się uniknąć. Tak zwane szkody kolateralne, to śmierć przypadkowych ludzi, którzy mieli pecha być w nieodpowiednim momencie w nieodpowiednim miejscu. Najczęściej we własnym mieszkaniu lub w pobliżu. Dotyczy to ludzi ze wszystkich krajów, na które spadają rakiety.
I po cóż Kolumb odkrył USA?
Rozbawiła mnie odpowiedź googlowskiej sztucznej indoktrynacji SI na zadane przez mnie pod ostatnim obrazkiem pytanie:
Krzysztof Kolumb nie wyruszył w podróż z zamiarem odkrycia Stanów Zjednoczonych czy w ogóle nowego kontynentu. Jego celem było znalezienie zachodniej drogi morskiej do Indii (Azji), aby ułatwić handel przyprawami i kosztownościami.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Stany Zjednoczone nie są już niekwestionowaną potęgą światową. Są w stanie upadku, a arbitralna wojna Trumpa z Iranem przyspiesza upadek imperium. Norweski ekspert ds. geopolityki, prof. Glenn Diesen, podjął próbę odpowiedzi na pytanie, jak zareagują pozostałe dwa supermocarstwa.
W wywiadzie udzielonym sędziemu Andrew Napolitano 18 marca 2026 roku norweski ekspert, prof. Glenn Diesen, stwierdził, że brutalna, niesprowokowana, podstępna i nielegalna wojna prowadzona przez USA i Izrael przeciwko Iranowi była ostatnią próbą Waszyngtonu, by powstrzymać względny upadek imperium USA. Ostatnią próbą odwrócenia biegu wydarzeń i przywrócenia niegdyś niekwestionowanej hegemonii USA na Bliskim Wschodzie, zwłaszcza że region ten ma kluczowe znaczenie dla globalnych dostaw energii.
Próba ta przyniosła spektakularny efekt odwrotny do zamierzonego dla administracji Trumpa i Izraela. W niecałe trzy tygodnie od wybuchu wojny powolny upadek USA przyspieszył i jest widoczny na całym świecie. Nigdzie nie jest to bardziej widoczne niż w reakcjach Moskwy i Pekinu. To, co miało być strategicznym majstersztykiem Trumpa i Netanjahu, okazało się lekcją amerykańskiej beznadziei, paniki, desperackich kłamstw, ciągle sprzecznych wymówek i – co najważniejsze – całkowitego zniszczenia własnej wiarygodności w dyplomacji międzynarodowej.
Od ostrożnej nadziei na reelekcję Trumpa do lodowatego rozczarowania
Zaledwie rok temu na Kremlu panował ostrożny optymizm. Trump obiecał dyplomację podczas swej kampanii wyborczej – i przynajmniej początkowo dotrzymał słowa. Wznowił bezpośrednie rozmowy z Moskwą po trzech latach całkowitej ciszy za czasów Bidena. Mówił otwarcie o zakończeniu wojny ‚w 24 godziny’ na Ukrainie.
Z rosyjskiej perspektywy był to wyraźny sygnał, że Waszyngton miał żywotny interes w przeciągnięciu Rosji na stronę globalnego układu sił, zamiast wpychać ją jeszcze głębiej w ramiona Pekinu, jak twierdzi norweski geostrateg. Podczas gdy Kreml przejrzał prosty plan Trumpa, fanatyczne rusofoby w europejskich kręgach rządowych były zaniepokojone, gdyż propozycja Trumpa otworzyła Rosjanom wiele możliwości kreatywnej dyplomacji.
Niemniej jednak nadzieje Rosji na dwustronne porozumienie z USA legły w gruzach. Profesor Diesen mówi wprost: Rosjanie zadają sobie teraz pytanie, „czy dyplomacja Trumpa nie była jedynie pułapką”. Wojna z Iranem stanowi ostateczny dowód. Waszyngton dwukrotnie nadużył dyplomacji jako przykrywki dla niespodziewanych ataków.
Przypomina to niepokojąco wspierane przez USA ukraińskie ataki na rosyjskie bombowce atomowe i strategiczne instalacje radarowe, a także domniemany zamach na prezydenta Putina w jego rezydencji w Wałdaju.
Kreml wyciągnął teraz gorzkie wnioski i jest w trakcie przepisywania całej historii z Trumpem. Czy kiedykolwiek był on rzeczywiście zainteresowany odprężeniem? A może jedynie grał na zwłokę, aby zyskać na czasie? Profesor Diesen postrzega to jako decydujący punkt zwrotny: Rosja uczy się, że amerykańska dyplomacja pod hasłem przywracania hegemonii nie jest już godna zaufania. Każde negocjacje mogą być preludium do kolejnego ataku.
Szok Pekinu: zniszczenie światowej gospodarki jako straty uboczne
Chińskie władze obserwują ten sam spektakl – tylko z jeszcze większym przerażeniem. Profesor Diesen określa nastrój w Pekinie jako szok. Nie tylko z powodu całkowitego lekceważenia prawa międzynarodowego i wszelkich zasad prowadzenia wojny, ale przede wszystkim z powodu bezwzględnego zniszczenia globalnego porządku gospodarczego. Atak na South Pars, największe na świecie złoże gazu ziemnego, nie jest odosobnionym atakiem militarnym, lecz ‚dosłownym spaleniem’ globalnej gospodarki. Wszystko dosłownie płonie.
Trump odwołał już zaplanowane spotkanie z Xi Jinpingiem w kwietniu. Jego pierwotny plan był jasny: chciał przybyć do Pekinu z pełnym sukcesem w postaci ‚zmiany reżimu w Iranie’, przedstawić go jako trofeum i wywrzeć presję na Xi, przejmując kontrolę USA nad Iranem i Cieśniną Ormuz. Zamiast tego Waszyngton pogrążył się w samo-stworzonym chaosie w Zatoce Perskiej. Chiny dostrzegają tu ten sam schemat co Rosja: USA desperacko próbują powstrzymać swój relatywny upadek i wzmocnić swoją pozycję wobec innych mocarstw – i robiąc to, kierując się ideologią ‚po nas choćby potop’, niszczą system międzynarodowy, nad którym dominowały przez dekady.
Pekin dostrzega nie tylko irracjonalność militarną, ale także szaleństwo gospodarcze. Blokada Cieśniny Ormuz, gwałtowny wzrost cen energii na całym świecie, deindustrializacja Europy – wszystko to nie są skutki uboczne, ale bezpośrednie konsekwencje spanikowanego supermocarstwa, które tworzy jedynie chaos.
Chaos w USA jeszcze bardziej zbliża Rosję i Chiny
W tym miejscu perspektywy Moskwy i Pekinu zlewają się w jedną i tę samą diagnozę. Oba mocarstwa dochodzą do tego samego wniosku: imperium USA nie działa już z rozpędu siły, lecz ze strachu. Stało się nieprzewidywalne, kłamie otwarcie (wystarczy pomyśleć o groteskowym twierdzeniu, że Irańczycy zamordowali własne uczennice tomahawkami), ignoruje zasady i poświęca globalną gospodarkę na ołtarzu własnej hegemonii, a raczej własnej głupoty.
Dzieje się dokładnie odwrotnie niż Trump chciał osiągnąć: zamiast oddzielić Rosję od Chin, zbliża je do siebie. Wojna z Iranem staje się katalizatorem wielobiegunowego porządku świata, którego Waszyngton nie może już powstrzymać, a jedynie przyspieszyć. Profesor Diesen dostrzega tu prawdziwą tragedię: USA zapomniały o lekcji historii – ci, którzy próbują powstrzymać ich upadek przemocą, jedynie go przyspieszają.
Europa jako straty uboczne
Szczególnie gorzkie dla Brukseli jest to, że Stary Kontynent płaci najwyższą cenę. Po latach rusofobii i samozadowolenia z ‚wyzwolenia’ od rosyjskiej energii, Europa znajduje się teraz w podwójnej izolacji. Katarski LNG i bliskowschodnia ropa naftowa są odcięte, a ceny energii gwałtownie rosną. Deindustrializacja, która rozpoczęła się od wojny na Ukrainie, osiąga nowy, śmiertelny poziom – szczególnie w Niemczech.
I właśnie na tym polegają pośrednie korzyści Rosji. Nawet zatwardziali rusofobowie, tacy jak premier Belgii czy prezydent Finlandii nagle wzywają do normalizacji stosunków z Moskwą. Europa i tak już kupuje rosyjską ropę – tylko za pośrednictwem Indii, z wysokimi marżami. Hipokryzja się załamuje. Jak zwięźle ujął to norweski profesor: „Europejczycy najwyraźniej nie mogą jednak żyć bez rosyjskiej energii”. Wojna z Iranem zmusza ich do powrotu do stołu negocjacyjnego z Moskwą.
Wniosek: Wojna z Iranem – grabarzem amerykańskiej hegemonii
Ten wniosek nie opiera się na spekulacjach, lecz na chłodnej, opartej na faktach analizie: Kreml i Pekin obserwują ten sam scenariusz – supermocarstwo działające w warunkach względnej słabości, posługujące się kłamstwami, atakami z zaskoczenia i destrukcją gospodarczą. Rosja wyciągnęła wnioski: zaufanie jest naiwne. Chiny wyciągnęły wnioski: USA niszczą porządek świata, aby ocalić swoją hegemonię.
Rezultat jest nieunikniony. Wojna z Iranem miała powstrzymać upadek USA, ale zamiast tego przyspiesza go w zawrotnym tempie: militarnie w asymetrycznej pułapce, gospodarczo poprzez globalne wstrząsy i geopolitycznie poprzez ostateczną utratę zaufania u dwóch mocarstw, których Waszyngton wciąż musi się obawiać.
Trump i jego jastrzębie nie uratowali imperium. Dostali śmiertelny cios, a Rosja i Chiny obserwują – już nie z nadzieją, lecz z pewnością, że wielobiegunowy świat jest niepowstrzymany. Amerykański wiek nie kończy się z hukiem, lecz samo-sprawczą implozją na pustyniach Bliskiego Wschodu.
Wystrzelony przez Iran na początku marca hipersoniczny pocisk manewrujący stanowi rewolucyjny krok w technice rakietowej i daje dużą przewagę irańskim siłom w tej wojnie, w której Iran broni się przed agresją Izraela i Stanów Zjednoczonych.
Jednym uderzeniem wyeliminowano siedmiu wysokich rangą izraelskich oficerów. Pocisk, który trafił w ufortyfikowane centrum dowodzenia? Nikt nie był w stanie go zatrzymać. Ani Arrow, ani THAAD, ani Patriot. Wystrzelono dziesięć pocisków przechwytujących – i każdy z nich zawiódł. Rzeczywistość operacyjna, którą demonstruje tutaj irański hipersoniczny pojazd ślizgowy Fattah-2, nie tylko przełamuje najnowocześniejsze sieci obronne świata. Zasadniczo zmienia wszystko, co sądziliśmy, że wiemy o współczesnym prowadzeniu wojny.
Jedna rakieta obaliła szereg dominujących dotychczas przekonań wojskowych fachowców od strategii obrony przeciwrakietowej. Izrael dysponuje najbardziej zaawansowanym na świecie systemem obrony powietrznej, stworzył głęboko pod ziemią centrum dowodzenia dla oficerów sił zbrojnych IDF, by zapewnić im bezpieczeństwo przy kierowaniu operacjami wojskowymi i te środki okazały się nieskuteczne wobec jednej irańskiej rakiety, której perska nazwa Fattah oznacza, nie bez przyczyny zdobywcę.
W takiej sytuacji jedyna strategia obrony przed irańskimi rakietami mogłaby polegać na bezustannym kontrolowaniu CAŁEJ powierzchni Iranu przez siły lotnicze antyludzkiej koalicji USA-Izrael. Powierzchnia Iranu wynosi milion sześćset czterdzieści osiem tysięcy kilometrów kwadratowych. Przekracza rozmiarem łączną powierzchnię Francji, Hiszpanii i Niemiec. Załóżmy teoretycznie, że amerykańskie satelity odkryją światło pochodzące od silnika właśnie odpalonej rakiety i w ciągu 30 sekund informacja dotrze do mocno już zniszczonego poprzednimi irańskimi atakami centrum koordynacji obrony powietrznej w regionie.
Wolność i demokracja opierająca się na sile armii to piękne, ale fałszywe hasło.
Reakcją mogłoby być wystrzelenie rakiety obronnej. Problem polega na tym, że irańska rakieta jest w stanie osiągnąć prędkość do 18 tysięcy kilometrów na godzinę, natomiast rakiety obrony potrafią lecieć ze znacznie mniejszą prędkością. Jeśli uwzględnimy przy tym zdolność irańskiej rakiety do nieoczekiwanej zmiany trajektorii, mamy do czynienia z całkowitą porażką dotychczasowej koncepcji obrony powietrznej.
No to może jakaś koalicja przeciwko „osi zła”?
Coś poszło bardzo nie tak w zadufanej we własną potęgę polityce agresorów. Iran okazał się nie tylko moralnie lepszym od zakłamanego imperium bombowej demokracji, ten kraj stosuje dalekowzroczną i inteligentną strategię walki z taką pseudodemokracją. Ciekawe, ile jeszcze niespodzianek oczekuje syjonistycznych barbarzyńców?
Iranowi kończą się rakiety! Tak wybrzmiewa mainstreamowa propaganda oderwana od rzeczywistości.
Jedna z kilkuset irańskich ultraufortyfikowanych baz podziemnych na ogromnych poligonach Iranu. Stąd nadają do Izraela wiadomości hipersoniczną przesyłką ekspresową. Źródło.
Wygląda na to, że Iran wręcz zaprasza amerykańskich żołnierzy do desantu na Iran. Czyżby kolejna pułapka nakierowana przeciwko egocentryzmowi Trumpa?
Trump odgrywa polityczny teatr, w którym reflektory zastąpiono menorami – siedmioramiennymi świecznikami wypożyczonymi z synagogi. Im mniej szczegółów widzi publiczność, tym łatwiej można ukryć katastrofalną grę aktorów odgrywających niechciane role w tej tragikomedii.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Po atakach Iranu na infrastrukturę gazową Kataru świat może stanąć w obliczu poważnych zakłóceń w dostawach… helu – jednego z kluczowych surowców dla nowoczesnych technologii.
Choć dla większości osób hel kojarzy się głównie z balonami, w rzeczywistości jest absolutnie krytyczny dla przemysłu półprzewodników, medycyny oraz sektora kosmicznego. I właśnie jego globalne dostawy zostały poważnie zagrożone.
Katar odpowiada za jedną trzecią światowego helu
Katar, dzięki ogromnym złożom gazu ziemnego, odpowiada za około 30–33% globalnej produkcji helu. Surowiec ten jest produktem ubocznym wydobycia gazu i pozyskiwany jest w procesie kriogenicznej separacji.
Kluczowym punktem na mapie światowej produkcji jest kompleks w Ras Laffan – największy na świecie zakład LNG. To właśnie tam dochodziło do ataków, które zmusiły państwowego operatora do wstrzymania produkcji już na początku marca.
Sytuację dodatkowo pogorszyły kolejne uderzenia, które – według operatora – spowodowały „rozległe zniszczenia”. W efekcie eksport helu ma zostać trwale ograniczony o około 14%, a pełna odbudowa infrastruktury może potrwać lata.
Ceny helu rosną – i to dopiero początek
Już teraz ceny spotowe helu podwoiły się od początku konfliktu. To jednak dopiero wstęp do potencjalnych podwyżek.
Rynek helu jest specyficzny – większość dostaw odbywa się w ramach długoterminowych kontraktów, a handel spotowy stanowi zaledwie kilka procent rynku. To oznacza, że prawdziwe skutki kryzysu dopiero nadejdą, gdy nowe ceny zaczną obowiązywać w kontraktach.
Eksperci przewidują, że największe problemy pojawią się z kilkutygodniowym opóźnieniem – dokładnie wtedy, gdy wyczerpią się zapasy wysłane jeszcze przed eskalacją konfliktu.
Bez helu nie ma chipów ani AI
Hel odgrywa kluczową rolę w produkcji półprzewodników, które napędzają współczesną gospodarkę – od smartfonów, przez centra danych, aż po modele sztucznej inteligencji.
Jest wykorzystywany m.in. do chłodzenia wafli krzemowych w trakcie ich obróbki. Dzięki wyjątkowym właściwościom przewodzenia ciepła pozwala utrzymać stabilną temperaturę w trakcie niezwykle precyzyjnych procesów technologicznych.
Co istotne – obecnie nie istnieje realny zamiennik helu w tym zastosowaniu.
Uderzenie w medycynę i sektor kosmiczny
Problemy z dostępnością helu mogą uderzyć także w ochronę zdrowia. Gaz ten jest niezbędny do chłodzenia nadprzewodzących magnesów w urządzeniach do rezonansu magnetycznego (MRI).
Jednocześnie hel jest kluczowy dla przemysłu kosmicznego – służy m.in. do oczyszczania zbiorników paliwowych w rakietach. Rosnąca liczba startów realizowanych przez firmy takie jak SpaceX czy Blue Origin tylko zwiększa zapotrzebowanie.
Sytuację komplikuje fakt, że hel jest niezwykle trudny w przechowywaniu i transporcie. W postaci gazowej łatwo ucieka nawet przez mikroskopijne nieszczelności, dlatego musi być skraplany i transportowany w specjalnych, bardzo drogich kontenerach.
Obecnie około 200 takich zbiorników utknęło na Bliskim Wschodzie. Każdy z nich kosztuje około milion dolarów, co dodatkowo ogranicza możliwości szybkiego przeorganizowania dostaw.
Azja najbardziej narażona
Najbardziej zagrożone są kraje Azji, które odpowiadają za znaczną część globalnej produkcji półprzewodników.
Szczególnie wrażliwa jest Korea Południowa – firmy takie jak Samsung Electronics i SK Hynix importują [importowali... md] nawet około 65% helu z Kataru.
Rosnące napięcie na Bliskim Wschodzie może uderzyć w podstawy życia milionów ludzi. Kluczowa infrastruktura dostarczająca wodę pitną w krajach Zatoki Perskiej znalazła się w centrum zagrożenia po ostrzeżeniach Iranu.
Zatoka Perska / pixabay zdj. ilustr.
Groźby i napięcie w regionie
Władze Iranu ostrzegły, że w przypadku amerykańskiego ataku na irańskie elektrownie zagrożone mogą być instalacje odsalania wody w regionie Zatoki Perskiej.
Prezydent USA Donald Trump zagroził wcześniej zniszczeniem irańskich elektrowni, jeśli Teheran nie odblokuje cieśniny Ormuz w ciągu 48 godzin.
W odpowiedzi przewodniczący irańskiego parlamentu zapowiedział: „krytyczna infrastruktura w całym regionie, w tym obiekty energetyczne i odsalarnie, stanie się celem odwetu”.
Kluczowa infrastruktura zagrożona
Instalacje odsalania wody mają fundamentalne znaczenie dla państw Zatoki Perskiej, zapewniając około 70 proc. wody pitnej w regionie.
Bez nich nawet 100 mln mieszkańców mogłoby w krótkim czasie stracić dostęp do wody. W Katarze odsalanie pokrywa około 99 proc. zapotrzebowania, w Kuwejcie i Bahrajnie około 90 proc., w Omanie 86 proc., a w Arabii Saudyjskiej około 70 proc. W Zjednoczonych Emiratach Arabskich udział ten wynosi około 42 proc.
Pierwsze uderzenia i realne zagrożenie
Po rozpoczęciu bombardowań Iranu przez USA i Izrael 28 lutego oraz irańskich ataków odwetowych pojawiły się pierwsze incydenty dotyczące infrastruktury wodnej.
Iran oskarżył USA o uderzenie 7 marca w zakład na wyspie Keszm, co zakłóciło dostawy wody do 30 wiosek. Dzień później Bahrajn poinformował o uszkodzeniu instalacji odsalania po ataku drona.
Niewielkie uszkodzenia zgłaszały także Kuwejt i Zjednoczone Emiraty Arabskie.
Eksperci: grozi kryzys humanitarny
Eksperci ostrzegają, że eskalacja ataków może mieć dramatyczne konsekwencje.
Atlantic Council wskazał, że systematyczne uderzenia w instalacje odsalania mogą doprowadzić do kryzysu humanitarnego i gospodarczego na dużą skalę. Uszkodzenia mogą także wywołać rozległe awarie zasilania w miastach.
Raport CIA z 2010 r. podawał, że zniszczenie kluczowej infrastruktury mogłoby pozbawić kraje regionu większości wody pitnej w ciągu kilku dni, a skutki kryzysu mogłyby trwać miesiącami.
Wysoka zależność i ogromne ryzyko
W regionie działa ponad 400 instalacji odsalania, jednak ponad 90 proc. produkcji pochodzi z zaledwie 56 zakładów. Ich koncentracja i położenie w pobliżu Iranu zwiększają podatność na ataki.
Od 2006 r. państwa Zatoki zainwestowały ponad 53 mld dolarów w rozwój tej infrastruktury. Wprowadzono również systemy zabezpieczeń, w tym sieci rurociągów i magazyny wody.
Najlepiej przygotowane są Arabia Saudyjska i Zjednoczone Emiraty Arabskie, natomiast Bahrajn, Katar i Kuwejt mają ograniczone rezerwy. W ZEA zapasy wody wystarczają na około 45 dni.
Fundament życia w regionie
Odsalanie wody stało się podstawą funkcjonowania nowoczesnych państw Zatoki Perskiej, umożliwiając rozwój miast i gospodarek mimo skrajnego niedoboru wody słodkiej.
Eksperci podkreślają, że kluczowe są dalsze inwestycje w systemy antydronowe oraz rozwój mniejszych, rozproszonych instalacji opartych na energii odnawialnej.[hi, hi… md]
