Jak świat światem ludzie są skłonni święcie wierzyć, a nawet przekazywać dalej różne absurdalne informacje. Za czasów mego dzieciństwa opowiadano sobie o czarnej wołdze, której załoga porywała dzieci, wyciągała z nich krew i wyrzucała truchełko gdzieś przy szosie. Opowiadano również o ludziach zamurowanych w nowo powstających budynkach albo zalanych betonem na placu budowy, ludziach po których raz na zawsze ślad zaginął. Znalezienie zwłok Bogdana Piaseckiego, syna Bolesława Piaseckiego zamurowanych gdzieś na Mokotowie uwiarygodniło te opowieści.
Takie opowieści zawsze służyły władzy do sterowania społeczeństwem. Przede wszystkim do odwracania uwagi od prawdziwej polityki oraz mechanizmów sprawowania rządów i kierowania tej uwagi na margines tanich sensacji. Taka fałszywa informacja nazywa się obecnie fake. Informacja wyjątkowo i bezczelnie kłamliwa deep fake ( niektórzy mówią – naprawdę bardzo przepraszam- dick fake).
Ich rola jednak trochę się zmieniła. Fałszywe informacje służą przede wszystkim obrzydzaniu społeczeństwu przeciwników politycznych. Co gorsza wieloletnie ogłupianie czyli -jak to nazywa Stanisław Michalkiewicz – duraczenie społeczeństwa dało wyraźne rezultaty. Ludzie są w stanie uwierzyć w każdą piramidalną bzdurę. I to ludzie wykształceni, na pozór inteligentni. Wierzą w ewidentne kłamstwa, które łatwo można by zweryfikować.
Kilka dni temu znajoma dziennikarka, która przez wiele lat była sekretarzem redakcji, czyli musiała zawodowo odsiewać ziarno od plew, sprzedała mi pewną jej zdaniem informację, że Grzegorz Braun ma na piersi wytatuowaną swastykę gdyż jest zwolennikiem Hitlera. Zrobiłam tajemniczą minę i oświadczyłam, że jak słyszałam ma swastykę nie na piersi lecz zdecydowanie niżej. Dosadnie określiłam to miejsce w przekonaniu, że dotrze do niej absurdalność tego co opowiada.
„ Co ty powiesz”- wykrzyknęła podekscytowana, muszę to przekazać wszystkim znajomym. Koleżanka była sekretarzem redakcji pisma kobiecego, co być może trochę tłumaczy stan jej umysłu przytoczę więc inne zdarzenie sprzed wielu lat.
Podczas spotkania towarzyskiego, mój kolega, niezwykle utalentowany naukowiec, któremu ja, zwykły belfer zawsze zazdrościłam ogromnej wiedzy i mądrości oświadczył, że Balcerowicz wyratował Polskę od losu Białorusi.
Na Białorusi wówczas często bywałam, kraj był po sowieckich rządach wspaniale odbudowany przez Łukaszenkę, (to fakt niezależnie od tego kim on jest i jaki mamy do niego stosunek), natomiast w Polsce każdy durny polityk i dziennikarz uważał za stosowne podawanie tego kraju jako przykładu nędzy, brudu, zacofania i najniższych standardów w każdej dziedzinie. Jakby nie było można przejechać kilkuset kilometrów i samemu sprawdzić jak naprawdę Białoruś wygląda. Do Grodna wówczas można było wybrać się nawet bez wizy, a wiele ośrodków wczasowych, niezwykle tanich, ofiarowywało wizę w pakiecie.
„ Czy byłeś kiedykolwiek na Białorusi?”- zapytałam zdumiona. „Nie muszę jeździć żeby wiedzieć jak tam jest”- odparł. On, naukowiec, przyzwyczajony do weryfikowania każdego stwierdzenia. Oznacza to, że rzekoma białoruska nędza była dla niego rodzajem sądu syntetycznego a priori. Konieczną formą oglądu umysłu ludzkiego.
Inna znajoma, wykładowca UW zapewniała mnie, że prezydent Nawrocki z młodości był alfonsem. Przypomniał mi się Gomułka który nazwał Szpotańskiego „ człowiekiem o moralności alfonsa”. Komunistyczny aparatczyk, zwykły debil Gomułka tak ośmielił się mówić o człowieku niezwykłej inteligencji, wyjątkowo utalentowanym, pochodzącym z dobrej rodziny. Oskarżanie zupełnie niewinnych ludzi o nie wiadomo jakie zbrodnie, utożsamianie patriotyzmu z faszyzmem też ma swoich prekursorów.
Mam przed sobą Gazetę Robotniczą Nr 25 ( 1441) . z artykułem na temat procesu Kurii Krakowskiej. Tytuł : „ Krakowska kuria metropolitalna była bastionem reakcji i wrogości wobec Polski Ludowej” . Podtytuł : „ Dalsze zeznania świadków w procesie bandy szpiegów i zdrajców”. I akapit z rzeczonego tekstu: „Poruszenie na Sali wywołują zeznania następnych doprowadzanych z więzienia świadków- Mieczysława Fidzińskiego i Witolda Milca- wychowanków księdza Lelito z Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej, członków bandy zorganizowanej przez zbrodniczego księdza”
Ksiądz Józef Lelito został skazany w procesie kurii krakowskiej na karę śmierci. Czy w jego winę naprawdę uwierzył dziennikarz szmatławca zwanego Gazetą Robotniczą? Czy tylko gorliwie wypełniał strony tego pisma dla chlebusia z masełkiem?
Ale jak miał nie wierzyć jeżeli uwierzyła noblistka Wisława Szymborska. Jedna z wielu osób z listy hańby, listy ludzi sztuki popierających prześladowania i torturowanie księży i skazanie ich na śmierć. Dlatego choćby Szymborska dostała trzy razy Nobla i wylądowała samodzielnie na księżycu nie dotknę żadnego z jej tomików, Chyba, że te z okresu stalinowskiego ujawniające głębię jej upadku.
Szkoda że ujęci mitem pojednania, mitem wolnej Polski nie publikowaliśmy co tydzień tej listy hańby. Dopuściliśmy do roli społecznych autorytetów ludzi popierających torturowanie i zabijanie zupełnie niewinnych księży. Dopuściliśmy aby przez kilkadziesiąt lat rozmiękczali mózg społeczeństwu.
Dlatego obecnie niektórzy są w stanie uwierzyć , że niewinnie prześladowany ksiądz Olszewski ukradł jakieś pieniądze, że Ziobro tylko udaje chorobę, że Braun ma na piersi swastykę. Takie rewelacje słyszałam z ust osób nie cierpiących bynajmniej na demencję wczesną. Co gorsza byli to ludzie ze środowisk uniwersyteckich.
I jeszcze jedna informacja z Gazety Robotniczej Wrocław środa 21 stycznia 1953 roku. Rada państwa nadała członkowi KC PZPR ministrowi Bezpieczeństwa Publicznego w 50 rocznicę urodzin order Sztandaru Pracy I Klasy. Gratulują mu przedstawiciele środowisk literackich i naukowych. Gratulują wielokrotnemu mordercy, katowi Polaków w tym w latach trzydziestych likwidatorowi polskich komunistów. W 1968 roku przeniesiono go w stan spoczynku co niektórzy traktują jako przejaw antysemityzmu.
Szacuje się, że w Wiedniu znajduje się łącznie ponad 500 000 kamer monitorujących, z czego większość to urządzenia prywatne i zakładowe. Pomimo że to zdanie wyrzuciła z siebie sztuczna inteligencja, nie traktuję tego jako cytat, ponieważ SI ignoruje prawo cytatu.
Wiedeń, niegdyś najbardziej przyjazne do życia miasto na świecie, przechodzi obecnie przez zdumiewającą transformację pod rządami czerwono-różowego, a wcześniej czerwono-zielonego rządu miejskiego — niestety, nie w kierunku większej wolności i jakości życia, ale w kierunku systemu kontroli opartego na kamerach, który ostatecznie sprawia, że termin „socjaldemokratyczny” staje się farsą.
Siedem lat temu Londyn zajmował 7., Moskwa 19., Berlin 20., Warszawa 24., a Wiedeń 25. miejsce na świecie w rankingu kontroli przy użyciu kamer na tysiąc mieszkańców. Źródło.
Piętnastominutowe miasto nie jest odpowiedzią na problemy komunikacyjne. To zwiastun totalnego systemu inwigilacji, który płynie pod zieloną flagą i jest wdrażany w Wiedniu przez Socjaldemokratyczną Partię (SPÖ), która w swoim programie używa słowa „socjaldemokratyczny” jedynie jako historycznego reliktu. Bruno Kreisky przewracałby się w grobie.
Kiedy w latach 80. wybrałem się na nocny pieszy spacer po Wiedniu, przez kilka godzin napotkałem zaledwie parę osób na ulicy. Dotarłem także do Favoriten, uznanej dzisiaj za najbardziej niebezpieczną dzielnicę. Wiedeń był wtedy naprawdę bardzo spokojnym i bezpiecznym miastem.
Zainstalowanie miejskiego monitoringu wcale nie wpływa na wzrost bezpieczeństwa, ponieważ nie usuwa przyczyn wzrostu działalności kryminalnej. Jest to typowe działanie polityki tworzącej złudne wrażenie pełnej kontroli nad problemami, które sama tworzy.
Funkcja ta nosi nazwę „WiFi Motion” i jest częścią pakietu „Xfinity Shield” firmy Comcast. Wykrywa ona ruch w domu bez użycia kamery. Comcast drobnym drukiem zezwala na przekazywanie zebranych danych stronom trzecim pod pewnymi warunkami. Źródło.
Kontrola to nie tylko kamery śledzące. Twoja komórka to doskonała baza danych o tobie.
SI – początek:
Smartfon zbiera ogromną ilość danych o swoim właścicielu. Informacje te są gromadzone przez system operacyjny (Android/iOS), zainstalowane aplikacje, operatora sieci oraz wbudowane czujniki.
Oto szczegółowa lista informacji, jakie zbiera telefon:
📍 Lokalizacja i przemieszczanie się
Historia miejsc: Gdzie mieszkasz, pracujesz i bywasz.
Trasy podróży: Jakim środkiem transportu się przemieszczasz.
Dokładny punkt: Szerokość i długość geograficzna z GPS.
Otoczenie: Sieci Wi-Fi i urządzenia Bluetooth w pobliżu.
👤 Tożsamość i dane osobowe
Dane biometryczne: Odciski palców oraz skan twarzy (FaceID).
Dane konta: Imię, nazwisko, adres e-mail, wiek i płeć.
Kontakty: Numery telefonów, maile i zdjęcia znajomych.
Hasła: Dane logowania zapisane w przeglądarce i aplikacjach.
📱 Aktywność cyfrowa i nawyki
Historia przeglądania: Wyszukiwane hasła i odwiedzane strony WWW.
Użycie aplikacji: Jakich aplikacji używasz i jak długo.
Pomiary pisania: Twój styl pisania i najczęściej używane słowa.
Zakupy: Dane kart płatniczych i historia transakcji.
💬 Komunikacja i multimedia
Połączenia: Historia rozmów, numery, czas i długość trwających połączeń.
Wiadomości: Treści SMS-ów oraz powiadomienia z komunikatorów.
Pliki: Twoje prywatne zdjęcia, filmy i dokumenty.
Głos: Nagrania audio i komendy wydawane asystentom głosowym.
🔋 Stan fizyczny i techniczny
Zdrowie: Liczba kroków, puls, sen i spalone kalorie.
Dane urządzenia: Model telefonu, poziom baterii i wersja systemu.
SI – koniec.
To nie ja zgromadziłem powyższe zestawienie. Tak odpowiedziała mi sztuczna inteligencja – SI, na pytanie: Jakie informacje o właścicielu zbiera komórka?
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Świat idzie w jakąś otchłań. Właściwie wygląda to na jakiś nieunikniony proces, jakiś determinizm, Marks by powiedział, że dziejowy. Ludzkość w swej dużej części widzi ten fakt, ale zdaje się być bezradna co do jakiejkolwiek reakcji nań. Jakby jakaś zapuszczona machina czasów miażdżyła bezlitośnie dorobek cywilizacji.
A może tu chodzi tylko o dorobek naszej, zachodniej cywilizacji, od dawna na kredyt, tyle, że w końcowym rachunku może pokonanej przez inne cywilizacje, albo innym poddanej. A człowiek Zachodu ma jednak to okcydentalne spaczenie, patrzy tylko po zachodniemu i koniec jego cywilizacji widzi mu się jako koniec świata. Narzekamy, ale nie patrzymy po sobie – uważamy się za zbyt słabych, by przeciwstawić się nieuchronności losu, ale ten – jeśli odrzucić zewnętrzne fatum – składa się przecież z ziarenek naszych postaw i zachowań. Te jednak odpuszczamy, myśląc, że zginą one w dziejowych pustynnych burzach jak drobinki piasku. Jestem daleki od buddyjskich postaw, że należy zacząć od siebie i mrówczą pracą albo zmienić świat, albo go… zaakceptować.
Dziś chcę się zastanowić co takiego w naszych indywidualnych postawach powoduje naszą bezradność wobec świata i czy przypadkiem tą bezczynnością sami go nie kształtujemy. A to tworzy zamkniętą spiralę samonapędzających się zaniechań, które uzasadniają coraz bardziej nasz stan – pogłębiającej się bierności. A kiedy świat popada w stan akceptacji swego losu, wytwarza to próżnię, którą może wypełnić dowolna aktywność – najczęściej miernej próby. Chcącemu nie dzieje się ponoć krzywda, ale skoro chcących jest coraz mniej – mogą oni krzywdzić większość, jeśli ta pogrążona jest w bierności.
Koniec złudzeń
Co do tego determinizmu w nam sądzonym upadku świata ciekawym czynnikiem jest powszechny upadek ułudy o ludzkiej sprawczości. Kołysani bajeczkami o naszym demokratycznym wpływie na otoczenie zostaliśmy gwałtownie wybudzeni w czasach pandemii mniemanej, choć wielu jeszcze pobywa „w dziedzinie ułudy, kędy zapał czyni cudy i w nadziei obleka złote malowidła”. Po prostu niektórym trzeba chyba końskich dawek środków trzeźwiących dostarczanych przez rzeczywistość, niektórzy zaś nigdy nie wychodzą ze swych mniemań o własnym wpływie na los swój i najbliższych.
No bo gdyby tak było, że mamy ten wpływ, to czemu nasze sprawy idą coraz gorzej – przecież nie ma jakiegoś ludzkiego masochizmu, jako reakcji cywilizacji na egzystencjalne rozterki? W sumie chcielibyśmy, by było lepiej, jest za to gorzej. Zamiast więc pytać o źródło takiego zwrotu należy może się zastanowić co jest takiego w nas, że to się i dzieje i nie mamy na to skutecznej reakcji. Na razie odłóżmy tych, którzy nie widzą tu problemu i skupmy się na tych, co się niepokoją i jednocześnie nie wiedzą jak to się porobiło z tym światem i co z tym począć.
Świat idzie w złą stronę myślę, że społecznie z jednego głównego powodu. Zaraz spróbujemy to wytropić w społecznych właśnie faktach i zachowaniach, jednak o przełożeniach stricte politycznych. Ten powód to poszerzający się permisywizm, czyli masowe godzenie się na rzeczy kiedyś nie do przyjęcia. Jest to proces postępujący, przyspieszający, wszechobecny i zdaje się, że niepowstrzymany. Ciekawe gdzie jest (i czy w ogóle istnieje) jego koniec i jak świat może wyglądać, w swej formie, w której będzie wszystko wolno? Skoro wszyscy pozwalają na więcej, to pozwalają – komu? Kto korzysta z tego rosnącego przyzwolenia?
Kwestionującym tu mój kasandryzm podam kilka przykładów, by nie były to biadania starucha nad upadkiem świata, tak charakterystyczne dla pewnych grup wiekowych. Wiadomo – starszym wali się ich świat, więc zawsze marudzą, że wszystko pada, podczas kiedy może tylko się przepoczwarza. Podobno pierwszy, sprzed tysięcy lat znaleziony zapisany tekst jest właśnie o tym, jak starszy autor utyskuje na moralny upadek świata i beztroskę młodzieży, konkludując, że świat się kończy.
Nie o tym jednak tu będzie – będzie o tym jak to się stało, że pozwalamy na coraz więcej.
Eutanazja
Przykład pierwszy – eutanazja. Powtarzam, mówię o zachodnim podejściu do sprawy, bez tu rozróżnień na inne cywilizacje. Kiedyś tabu, dziś kompletnie utylitarne podejście. Szacunek do starszych, zabieganie o ich zdrowie miało głębokie przesłanie cywilizacyjne i to na poziomie globalnym. W myśl tego przesłania ludzi starszych do młodszych (czasami publikowanym na grobach) „byłem kim jesteś, jestem kim będziesz”, chodziło o pokoleniową sztafetę nadawania życiu ludzkiemu sensu i znaczenia, bez względu na jego użyteczność dla rodziny czy społeczeństwa. Każdy, szczególnie w pełni sił, w opiece nad starszymi miał widzieć siebie w przyszłości, że nie zostanie porzucony, kiedy straci swoją przydatność w sensie materialnym czy fizycznym.
To dawało gwarancję sensu życiowej drogi, ale implikowało jeszcze jeden korzystny czynnik: w czasach kiedy nie było żadnych systemów społecznego wsparcia, emerytur czy rent, jedyną gwarancję na godne życie na starość dawało dobre wychowanie swoich dzieci – w poszanowaniu do starszych, estymie do ich drogi życiowej i doświadczenia, i to nie tylko w przypadku własnych rodzin. Dziś tę gwarancję przejęły wątpliwe systemy zaopatrzeń emerytalnych i ani rodzice, ani dzieci nie muszą już dbać o wzajemne relacje na przyszłość, bo te w sensie materialnym ma przejąć, a właściwie zastąpić, państwo. To, że w tylko materialnej sferze i to, że niekoniecznie nawet te materialne obietnice dowiezie, to już wstydliwy szczegół.
A w dzisiejszym systemie nowej normalności dożyliśmy czasów, w których pozwalamy na eutanazję osób wcale już nie termalnie chorych, ale po prostu starych. Podam parę przykładów. W Kanadzie eutanazja jest już trzecią co do częstości występowania przyczyną zgonów. We Francji, nawet w kościelnych domach starców obsługa, nawet siostra zakonna, nie może odwodzić od rozważań o poddaniu się eutanazji staruszków pod swoją opieką, pod groźbą bezwzględnego więzienia do lat dwóch. Japonia, czy to poprzez tezy Yusuke Narity, czy dyskusję związaną z tzw. planem 75 (obowiązkowa eutanazja powyżej 75 toku życia, na razie proponowana w formatach filmowych) zaczyna rozważać eutanazję jako systemowe radzenie sobie z problemami społecznymi.
Starość jako kosztpubliczny
Dlaczego starość jest problemem społecznym? Staje się ona takim problemem od niedawna, kiedy kwestie społeczne zostały poddane bezwzględnej, dehumanizującej kalkulacji. W Polsce ponad 55% środków na służbę zdrowia idzie na leczenie ludzi w wieku 60 lat i starszych. Na świecie ten współczynnik dochodzi do 75%. Ubolewają nad tym głównie systemy ubezpieczeń, dla których starszy schorowany człowiek jest kosztem, przegraną ubezpieczalni w zakładzie wzajemnym z płatnikiem składek pt. zakładamy się za pieniądze obywatela (często przymusowo płacone) kto jak długo będzie żył.
Starszy, schorowany rodzić to udręka dla wyzutych z cywilizacyjnych wartości jego dzieci. Te, zaganiane, obciążone ze swej kieszeni kosztami leczenia, męczą się ze staruchami. W dodatku w Polsce nie ma rozwiniętego systemu opieki nad starszymi w specjalnych ośrodkach – jesteśmy na to za biedni. A więc męczą się wszyscy i „starcy niepotrzebni światu”, i ich dzieci. Państwo zaś, które tyle obiecywało w systemie służby zdrowia i zaopatrzeń emerytalnych, wycofuje się na z góry upatrzone pozycje. Nagle okazuje się, że te wszystkie systemy składek na bezpieczeństwo i przyszłość były tylko ukrytą daniną na wiecznie wygłodzone państwo. Co zrobić – obietnice redystrybucji środków publicznych w pożądane rejony wyborców jest kosztowne. Ale niezbędne na tyle, że kosztami takich procederów kupowania głosów obarczane są ofiary związane ze schorowaną i samotną starością.
W końcu można mieć, i mamy, do czynienia z różnymi formami eutanazji. Osobiście uważam, że system kolejkowania pacjentów w dostępie do specjalisty jest ukrytą formą eutanazji, zwłaszcza przy „elektronizacji” systemu zapisów. Gdyby bowiem wszyscy oczekujący na przyjęcie stanęli w realu w kolejkach przed gabinetami, to byśmy zobaczyli prawdziwą rozległość patologii. A tak czekają (i umierają) po domach. Tak to się załatwia, za takim kotarkami. Wybuchło to nam w oczy w czasach pandemii, gdy to – pomimo szalonych akcji z ujednoimiennianiem oddziałów szpitalnych i budowania szpitali tymczasowych – większość Polaków (a szczególnie tych ponad 200.000 ponadnormatywnych) umierała po domach. Z daleka od oczu rodzin, bliskich, sąsiadów, Polaków i mediów.
Słyszymy o narastających w naszych cywilizacjach przypadkach i nowych formach eutanazji i nie reagujemy. Pochylmy się nad tym pierwszym przykładem przyzwolenia – bo jego źródło ma uniwersalne podstawy. Króluje myślenie, że to gdzieś tam, u kogoś tam i do nas nigdy to nie dotrze. Po prostu żaba się łudzi, że gotują wodę w innych akwariach i do nas, do tego polskiego bagienka to nie dojdzie. My jakoś tak z boku. Ale ileż to było takich złudzeń? Ileż to wyśmiewanych mód, jakichś zachodnich dziwactw oglądaliśmy z uśmiechem wyższości, by potem to do nas zawitało?
Zezwolenie na deprawację najmłodszych
Kolejnym przykładem perfidii przyzwolenia jest kwestia tolerowania zboczonych postępków wobec dzieci. Każdy tu krzyknie – jak to, a kto na to pozwala, przecież to okropne, ścigane i karane? Tak? A czemu te procedery się coraz to rozszerzają, wybuchają skandalami, jakby latami gromadziła się w tym wrzodzie ropa i wychodziła tylko w wyniku incydentalnego pęknięcia? A ile takich wrzodów do tej pory nie pękło i nie wiemy, że one istnieją i wiedzieć nie będziemy, bo nie pękną nigdy? A cały proces, często wieloletni w wykrywanych aferach trwał sobie przy co najmniej ślepocie otoczenia, jeśli wręcz nie przyzwoleniu. I nawet nie chodzi tu o ostatnie przypadki z Kłodzka czy Złotowa, tylko o systemowe narastanie tego procederu.
Najgorsze są tu działania pozorne. Kiedyś poprzedni Tusk założył nawet kompletnie nielegalny ośrodek przetrzymywania pedofili… po odbyciu przez nich kary. Zrobił to wyraźnie pod publiczkę, bo obecnie słuch o działaniu tego ośrodka zaginął. I tak będzie teraz – będziemy tresowani pozorami surowości, a jednocześnie przestępcy seksualni będą traktowani permisywnie przez wymiar sprawiedliwości, a więc i z przyzwoleniem społecznym. Jesteśmy oswajani, że zacytuję profesora Hartmana o kazirodztwie: „Jeśli udaje się powiązać harmonijnie miłość macierzyńską albo bratersko-siostrzaną z miłością erotyczną, to osiąga się nową, wyższą jakość miłości i związku. Być może piękna miłość brata i siostry jest czymś wyższym niż najwznioślejszy romans niespokrewnionych ze sobą ludzi?”. Zaś o pedofilii: „Do opłacanych przez PiS za publiczne pieniądze trolli: Tak! Pedofile też mają prawa! Jak wszyscy inni przestępcy! Żadnego człowieka nie wolno piętnować – nawet pedofila!”. I pisze to człowiek-naukowiec, za nasze pieniądze, który był kandydatem na Lewicy na jedynkę w Nowym Sączu.
Jesteśmy osmotycznie oswajani metodą na „okno Overtona” z tematem kiedyś nietolerowalnym. Czy słyszeliście Państwo o jakichkolwiek protestach wobec rozgłośni radiowej, która zrobiła sobie fejm z naśmiewania się z ofiar Trynkiewicza, który zamordował na tle seksualnym czterech chłopców? [fejm – potoczne określenie sławy, popularności lub uznania w jakimś środowisku. Kto tak gada?? md]
Nie? A przecież to na tym „temacie” wypromował swój format niejaki Kuba Wojewódzki, polski papież „elyt” i panświnizmu, godny następca w tej kwestii nieświętej pamięci Urbana? Cały dzień szła na antenie beka na żywo jak to sobie „Trynek” radzi w życiu po wyjściu na wolność, jak to się tam zabawiał i za co poszedł siedzieć, bez cienia empatii, co czują słuchający tego bagna bliscy nieletnich ofiar.
Można takie rzeczy robić? Nie można! Ale dało się i jakoś „piorun nie strzelił”.
Kiedyś zniewieściały Józek w szkole był przedmiotem lekkich drwin, dziś nie tylko nim nie jest, nie tylko jest chroniony, ale afirmatywnie wywyższany na zasadzie słynnej dyskryminacji pozytywnej. Kiedyś uważaliśmy to za tolerowalne dziwactwo – dziś boimy się nawet… nie chcieć tego podziwiać. No właśnie – ten nas permisywizm schodzi już na niższe poziomy – działa tu mechanizm internalizacji: przyjmujemy akceptację niegdysiejszych dziwactw za nasze autonomiczne decyzje. Byleby się sumienie i zdrowy rozsądek nie męczyły w konflikcie poznawczym z naszymi postawami. A więc wszystko, co widzimy gdzieś tam, co nam się wydaje odległe, przyjdzie do nas i to w wynaturzonej formie, jak to z nuworyszem, który chce się jako nowy wkupić gorliwością. Pytanie tylko komu i po co? Ale na to pytanie spróbujemy sobie odpowiedzieć na końcu.
Źródła przyzwolenia
Importowane w społeczeństwo przyzwolenie na te dewiacje bierze się też z „unaukowienia” problemu, charakterystycznego dla lewicy. Tak jak seryjnych zabójców tłumaczy się często trudnym dzieciństwem, tak i w tym przypadku mamy do czynienia ze stwierdzeniami typu: „Pedofilia jest zaburzeniem preferencji seksualnych, które dotyka ok. 1 proc. populacji, głównie mężczyzn, a nie czynem karalnym. Nie jest też czymś, co się wybiera. Wiele, jeśli nie większość osób cierpiących na pedofilię, nie gwałci i nie molestuje dzieci.” Czyli można być pedofilem bezobjawowym, zaś jak się przejdzie od cierpienia do czynu, to można już udać się w okolice tłumaczenia, że samemu się takiego losu (czyli preferencji) nie wybrało i koło permisywizmu się zamyka.
Powiecie Państwo, że to są jakieś lewackie tłumaczenia promilowych zboczeń suflowanych w celu dezintegracji społeczeństwa opartego na tradycyjnym modelu rodziny? Czyli to nas nie dotyczy, bo dajemy odpór. A dajemy? A kto, jak nie rodzice, my znaczy się, bezradnie, a raczej biernie patrzyliśmy się na tęczowe piątki w szkołach, promowane przez ministerstwo edukacji i wzmożonych dyrektorów szkół? Kto wpuścił do szkół promocje zboczeń, rozchwiania tożsamości wobec dzieci w najbardziej wrażliwym momencie jej formowania się? Gdzie byli rodzice?
Ja mam jednak nadzieję, że nawet większość elektoratu Tuska, nawet Lewicy stanowią rodzice, którzy nie poddają się temu trendowi, który pozwala kręcić przedszkolakom przed oczyma tęczowym transtyłkiem, czy przebierać dzieciaki za inne płcie. Dlaczego więc na to pozwalamy? Wydaje mi się, że doszliśmy do drugiego powodu – jesteśmy zakompleksieni, widzimy, że świat nam tu odjechał (oj, odjechał, odjechał…) i chcemy go dogonić. Skoro to z Zachodu, to znaczy, że to z definicji dobre jest, a jak tego nie rozumiemy, to znaczy, że wciąż jesteśmy kulturowym zaściankiem i trzeba nadrabiać. I zaczynają się te żałosne obrazki „doganiania Zachodu” w pokraczny formach nadgorliwego zakompleksionego zacofańca. Szkoda tylko, że kosztem dzieci. I pal licho, że cudzych, bo akurat w tym względzie wszystkie dzieci „nasze są”. To jak z komórkami w klasie – wystarczy jeden co łazi i gada z tą komórką i cała reszta dzieciaków jest zarażona, tak samo i tu – wystarczy jeden kolo hodowany w szkole i w domu progresywnie i mamy kłopot ze swoim dzieciakiem, bo się jeszcze nabierze na „nowoczesnego” koleżkę z ławki.
Za tą pandemią roznoszonego permisywizmu stoją też rodzice. Moja siostra opiekowała się latami cudzymi dziećmi. Jakoś tak zawsze trafiała na nowobogackie, progresywne domy. Dlatego piszę, że pracowała, bo już nie pracuje, gdyż nie wytrzymała. Nie wytrzymała ciągle powtarzającego się procederu: rodzice wychodzili do pracy, zaczynała się normalna praca i zabawa z dzieckiem, uczenie podstaw, obowiązków, ogarniania siebie, aż do momentu, kiedy przychodzili rodzice. I cała robota – jak krew w piach! Pełne wychowanie bezstresowe, żadnych wymagań, tolerancja wszelkich zachowań. I znowu – pal licho takie domy, niech się sami męczą, ale takie potworki zaraz pójdą do szkół i zderzą się z naszymi dziećmi i nikt nie wie co z tego wyjdzie. A na wywiadówce to jak zaszumisz do rodziców w tej sprawie to cię zlinczują. A więc permisywizm jest jak (prawdziwy) wirus: nieliczni nosiciele rozsiewają toto, zakażają zdrowych, nawet tych kulturowo zaszczepionych.
Owieczki i pasterze
Kolejny, ostatni przykład naszej biernej zgody przyszedł dość niedawno. Pamiętacie? Chodziło o niesławny list Episkopatu Polski wzywający do pojednania z Żydami. Pomijając kompletnie przyczynkarską, a właściwie kompletnie niezręczną w obliczu żydowskiego ludobójstwa na Bliskim Wschodzie, kwestię relacji katolicko-judajskich, to jest to temat dla katolików albo obojętny, albo wywołujący poirytowanie. Są, zaprawdę, moi kardynałowie i biskupi, ważniejsze tematy w polskich katolickich domach. Ale hierarchowie Kościoła dopuścili się w tym liście szeregu herezji – pasterzom katolickiej trzódki pomyliły się mapy i kompasy. I co na to owieczki? Ano nic. Zobaczymy czy z niemocy, czy jednak z permisywizmu: dajmy spokój, nie pierwszy raz, jakoś to będzie. Nie będzie.
Polski kościół im wyżej tym mniej chyba w Boga wierzy, szczególnie tego nowotestamentowego, zesłanego nam w Osobie Jezusa.
Co pozostaje? Ano lud boży i jego kapłani niższego sortu. Tu wygląda dobrze, bo kontrowersyjny list przeczytano tylko w 10% parafii, co świadczy o tym, że proboszczowie mają jednak większe rozeznanie w prawdach wiary niż ich zwierzchnicy. A lud co? Ano chyba w tych 90% odetchnął, że nie musiał się zastanawiać jak zareagować w kościele na takie bezeceństwa. Odpowiedź jednak nadeszła, bo tłumy wiernych jakoś nie ruszyły do postulowanych przez hierarchów synagog. Teraz pytanie czy Episkopat w ogóle odczytał ten sygnał zagłosowania nogami? Sądząc po ostatnim liście w sprawie bitych Ukraińców – nie bardzo.
To szkodnictwo na wielką skalę, a my nic. Ma rację redaktor Michalkiewicz, że to zbrodnia, gdyż Episkopat w niesławnym liście zakwestionował 2000 lat nauki Kościoła, że zbawienie idzie tylko przez Chrystusa. W zawiązku z tym żaden katolik nie może być już pewien zasad swojej dotychczas wyznawanej wiary. A w wierze pewność zawierzenia jest kluczowa. Przypomnę – Jezu, ufam Tobie! To dlatego wielu chrześcijan, ba – ateistów, przy takim labilnym traktowaniu wiary, zwraca się do religii, gdzie pewność dogmatu jest niedyskutowalna, takich jak np. islam. Dzisiejszy człowiek potrzebuje busoli pewności we wzburzonych czasach. I co my na to?
Trzeci powód bierności
Tu docieramy do trzeciej możliwej przyczyny naszego permisywizmu. Nie mamy narzędzi do wyrażenia, co dopiero wyegzekwowania naszego sprzeciwu. W swej zaślepionej, wmuszonej i zinternalizowanej bierności godzimy się z suflowanym biegiem wydarzeń. Ruch społeczny z dołu do góry, sprzeciw wobec spływającego z gór elit szlamu jest systemowo zaczopowany. Pod każdą szerokością geograficzną. Kiedyś wytykaliśmy takie tendencje autorytarnym reżymom jakichś Bantustanów. Dziś to przyszło i do nas, a może było z nami cały czas, ukrywane tylko pod medialną powierzchnią ułudy obywatelskiej sprawczości. Teraz, kiedy czasy stały się coraz bardziej bezceremonialne nie trzeba już bawić się w subtelności.
Sami się pilnujemy, jest jak w syberyjskim łagrze: jeden fałszywy krok, zejście ze ścieżki mainsteamowego przekazu w śnieg nieprawomyślności i lodowa kula ostracyzmu wystrzelona czy to przez medialnego mediaworkera czy znajomego, trafia cię w potylicę i lądujesz po drugiej stronie społecznego muru sanitarnego.
Dlatego godzimy się na coraz więcej. Karmimy tego nienasyconego smoka, który żąda od nas coraz więcej. Wycofujemy się coraz bardziej, nawet nie zauważamy, że jesteśmy już w jego jaskini. Coraz bliżej ściany.
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) • 30 sierpnia 2026 michalkiewicz
Co tu ukrywać; vaginet obywatela Tuska Donalda brnie od sukcesu do sukcesu. Pierwszym sukcesem było wynalezienie w korcu maku przez obywatela Tuska Donalda pani doktor habilitowanej Barbary Mróz-Gorgoń na pełnomocniczkę rządu do „promowania Polski”. Prezentując panią Barbarę obywatel Tusk Donald wprost nie mógł się jej nachwalić, jaka jest mądra i urocza, niczym małżonka Pana Karola ze słynnego wiersza Janusza Szpotańskiego „Pan Karol i Kostuś” – dedykowanego Stefanowi Niesiołowskiemu.
„Pan Karol ma żonę uroczą i mądrą,
plus seraj rozkosznych kochanic.
A Kostuś z pyskatą żonaty jest flądrą
i romans ma z tkaczką z Pabianic.”
Idylla trwała całe trzy tygodnie, dopóki nie ukazał się raport pod tytułem „Marka polska – podstrategia turystyczna” pani Barbary, przygotowany – jak się okazało – przy udziale sztucznej inteligencji. Tak w każdym razie przyznała pani Barbara – ale ja myślę, że przesadziła – bo wszystko wskazuje na to, że w przygotowaniu raportu musiała uczestniczyć nie żadna tam „sztuczna inteligencja”, tylko – sztuczna półinteligencja. Świadczyły o tym np. rewelacje, że Katowice znajdują się w „północnym centrum” Polski – i tak dalej. Muszę powiedzieć, że ja panią Barbarę rozumiem: woli współpracować ze sztuczną półinteligencją, niż ze sztuczną inteligencją.
Sztuczna inteligencja mogłaby wpędzić ją w kompleksy, podczas gdy w towarzystwie sztucznej półinteligencji może odczuwać zrozumiały dobrostan. O ile sukces ma wielu ojców, o tyle klęska jest sierotą, więc do „Raportu” nikt nie chciał się przyznać, wskutek czego nie wiadomo, kto konkretnie i do czyich rąk wypłacił z tego tytułu 200 tys złotych. Ale zadawanie takich pytań przez osoby nie upoważnione przez obywatela Żurka Waldemara jest zakazane, toteż skończyło się na tym, iż pani Barbara zgłosiła swoją dymisję z powodu „hejtu”, jaki obrócił się na nią po ukazaniu się Raportu. Wprawdzie zaraz potem pojawiły się fałszywe pogłoski, że ma być ona gwiazdą „Pikniku Polska”, jaki w Olsztynie urządza pan Rafał Trzaskowski, ale pani Barbara energicznie je zdementowała. Zresztą – to nic, ponieważ w „Pikniku” będą uczestniczyć inni, równie wybitni luminarze tubylczej nauki, więc mikrocefale nie doznają z tego powodu żadnego uszczerbku.
A jeśli o „hejcie” mowa, to tak właśnie tłumaczyła się działaczka Volksdeutsche Partei z Dolnego Śląska, krytykowana przez złe języki za przydzielenie odszkodowań z tytułu powodzi swemu mężowi i osobom zaprzyjaźnionym. Wprawdzie – powiada – powódź może tam nie dotarła, ale za to zalała mnie taka fala „hejtu”, że przyznanie odszkodowań z tytułu powodzi było w tej sytuacji oczywiste.
Z tą powodzią to w ogóle mamy sto pociech. Cały kraj cierpi na „suszę hydrologiczną” z powodu „globalnego ocieplenia” – ale w Głuchołazach odwrotnie. Tam ni stąd ni zowąd wystąpiła powódź, chociaż pan minister Kierwiński jeszcze nie zdążył usunąć wszystkich szkód po powodzi poprzedniej. Mimo to „rządzi mądrze i wesoło”, a podobno znajomi witając się z nim pytają go – jak ci się powodzi?
Ale to jeszcze nic w porównaniu z sukcesem na odcinku związków partnerskich. Oto właśnie weszło w życie rozporządzenie vaginetu obywatela Tuska Donalda, nakazujące urzędom stanu cywilnego w całym kraju dokonywanie „transkrypcji” tak zwanych „małżeństw” jednopłciowych. Osobą pilotującą ten projekt jest Wielce Czcigodna Kotula Katarzyna, co to w swoim czasie „robiła doktorat” w Wyższej Szkole Gotowania Na Gazie, dopóki się nie okazało, że legitymuje się wykształceniem średnim („coś się wie, coś się nie wie”). Wprawdzie niektórzy pedanci podnoszą, że konstytucja polska nie przewiduje żadnych „małżeństw” jednopłciowych, ale zarówno obywatel Tusk Donald, jak i Wielce Czcigodna Kotula Katarzyna nie przyjmują tego do wiadomości.
Skoro bowiem „transkrypcja” została zalecona przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości, któremu patronuje sama Riechsfuhrerin Urszula Wodęleje, a na jej polecenie „transkrypcję” dopuścił niezawisły Naczelny Sąd Administracyjny, to co tu ma do rzeczy jakaś tubylcza konstytucja? Wiadomo, że konstytucja to jest po to, żeby było ładniej, a obowiązują rozkazy Reichsfuhrerin, ewentualnie – polecenia oficerów prowadzących albo ze starych kiejkutów, albo z ABW. Najwyraźniej w przyszłorocznych wyborach sodomczykowie i gomorytki ławą zagłosują – no właśnie – czy na Volksdeutsche Partei, czy na Lewicę – bo chociaż obywatel Tusk nalega na stworzenie „wspólnej listy” pod jego egidą, to Lewica chce stawać do wyborów pod własną flagą, podobnie jak PSL, dufne w swój aparat wyborczy w gminach wiejskich i małych miasteczkach? To są ludzie, którzy jeszcze za komuny obsiedli tam wszystkie synekury w sektorze publicznym i nie wyznają żadnej ideologii, kierując się instynktem samozachowawczym. Ten zaś im podpowiada, że dopóki PSL będzie w Sejmie, to synekury są bezpieczne, więc „ludowcy z Marszałkowskiej” mogą na nich liczyć tym bardziej, że już machnęli ręką na reprezentowanie „wszy i rolnictwa”, tylko zasmakowali w bliskich spotkaniach III stopnia z przemysłem zbrojeniowym.
Ale sodomczykowie i gomorytki do tylko jeden z odcinków, bo vaginet przechodzi do ofensywy również na odcinku praworządności ludowej. Chodzi o to, że we wrześniu w Trybunale Konstytucyjnym kończy się kadencja tzw. „sędziego-dublera” Justyna Piskorskiego, na miejsce którego wysuwany jest przez obywatela Tuska pan Maciej Berek – do niedawna minister w vaginecie i jego prawa ręka. W styczniu zaś kończy się kadencja ostatniego „sędziego-dublera” Jarosława Wyrembaka, więc jest szansa, że Trybunał Konstytucyjny zostanie już obsadzony prawidłowo przez sędziów, na których można polegać – a wtedy nie tylko będzie można zrobić porządek z resztą Trybunału, nie tylko przed wyborami zdelegalizować „niepotrzebne” partie polityczne, ale również wysadzić w powietrze „uzurpatora”, czyli – jak Judenrat nazywa pana prezydenta Karola Nawrockiego – wykorzystując w tym celu mechanizm opisany w art. 131 konstytucji. Chodzi o stwierdzenie niemożności sprawowania przez prezydenta urzędu. Jeśli prezydent „nie może” zawiadomić o takiej niemożności marszałka Sejmu – na przykład dlatego, że nic o żadnej niemożności nie wie – to wtedy o „niemożności” orzeka Trybunał Konstytucyjny – oczywiście obsadzony przez sędziów, na których można polegać.
W rezultacie obowiązki prezydenta przejmuje marszałek Sejmu. Mechanizm jest prosty, jak budowa cepa – ale aż taka ostentacja budzi wątpliwości wśród niektórych przedstawicieli środowiska płomiennych szermierzy praworządności. Jedni są przeciw – inni, np. pan prof. Sadurski – są za – a reprezentująca autorytety moralne pani prof. Ewa Łętowska chciałaby tylko, żeby zostały zachowane pozory, w postaci „procedur”. To da się zrobić, a jeśli nawet pojawiłyby się przy tej okazji jakieś hałasy, to zostaną one stłumione jako „mowa nienawiści” – bo nie można usmażyć omletu, nie rozbijając jajek. Zatem sezon polityczny zapowiada się interesująco.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).
Na zdjęciu: Alex Karp (z lewej), jeden ze współzałożycieli Palantira
„I sprawia, że wszyscy: mali i wielcy, bogaci i biedni, wolni i niewolnicy otrzymują znamię na prawą rękę lub na czoło. I że nikt nie może kupić ni sprzedać, kto nie ma znamienia – imienia Bestii lub liczby jej imienia” (Ap.13,16-17).
W nowym, wspaniałym świecie technologii tracą znaczenie i sens znane dotychczas sposoby rządzenia ludźmi w postaci historycznych rodów, plemion, państw, narodów i wreszcie cywilizacji. Urzeczywistnia się za to idea rządu światowego, realizowanego przez globalne korporacje. Wielokrotnie zresztą ogłaszana przez finansowe elity na przykład przez Jamesa Warburga, który w senacie amerykańskim w 1950 roku zapowiadał: „Będziemy mieli rząd światowy, czy nam się podoba, czy nie. Jedyną otwartą kwestią pozostaje to, czy taki rząd zostanie osiągnięty siłą, czy dobrowolnie”. Powstaje pytanie, czy mamy już z nim do czynienia, czy nie?
W przekazach medialnych oraz w naukach politologicznych dominuje mapa mentalna osadzona na westfalskim sposobie urządzenia świata, wprowadzonym w 1648 roku. Był on oparty o państwa narodowe, rządzone do czasu przez monarchów a od 1919 (nieprzypadkowo – o czym dalej) demokratycznie. Jednak jak pokazuje chociażby wojna na Ukrainie „poziom sprawczości państwowych aktorów wciąż maleje, chociaż manifestują oni dla publiczności coraz bardziej pozorną siłę, a sami bywają coraz bardziej groteskowi” (Jacek Janowski,„Wielki i głęboki reset. Od demokracji do technokracji”, 2025, str. 179).
Okazuje się, że państwa narodowe Europy wespół postanowiły popełnić kulturowe, demograficzne i gospodarcze samobójstwo. Ich polityka analizowana w tradycyjnych kategoriach racji stanu lub interesu narodowego staje się niezrozumiała. Dlaczego na przykład dominujące gospodarczo w Europie Niemcy miałyby zniszczyć swój przemysł? Czemu służy utrata tożsamości narodowych? Podobne pytania można mnożyć.
Jeżeli rozumowanie nie wyjaśnia obserwowanego stanu rzeczy to reguła metodologiczna nakazuje zmienić przesłanki rozumowania. Przesłanką systemu międzynarodowego jest anarchizm przyjmujący, że państwa są autonomiczne czyli, że nie ma nad nimi żadnej instancji politycznej. Odpowiada to pojęciu autonomu w rozumieniu polskiej szkoły cybernetyki.
Systemem autonomicznym jest taki, który steruje się (tj. wpływa na siebie i otoczenie) sam i we własnym, samodzielnie określonym interesie. Jeżeli założenie to prowadzi do fałszywych wniosków to na mocy prawa negowania implikacji, samo jest fałszywe. Jeśli założenie o autonomii państw osłabimy do ich samosterowności, czyli przyjmiemy, że państwa sterują się same, ale cel tego sterowania nie jest przez nie same (tj. ich elity) określany, to otrzymamy zgodność ze stanem rzeczy, który bezskutecznie próbuje wyjaśnić politologia. Oznacza to, że ponad państwami istnieje jakaś architektura władzy.
Globalny syndykat i jego przejawy
Zarówno polityka USA, jak i Chin jest niezrozumiała z punktu widzenia ich interesów narodowych. Jaki jest cel Ameryki w prowadzonych przez nią wojnach na całym świecie? Zgodnie z teorią realizmu ofensywnego Johna Mearsheimera nie da się osiągnąć hegemonii światowej ze względu na ograniczenie projekcji siły przez oceany (por. „Tragizm polityki mocarstw”, 2019, str. 52 i str. 140 i nast.). USA wyraźnie realizują jakiś inny, mocno osadzony cel. Nieudana próba jego zmiany na cel narodowy, jakim było poparcie ruchu MAGA dla Donalda Trumpa, spaliła na panewce.
Polityczną bezradność narodu amerykańskiego, nominalnie rządzącego najsilniejszym do tej pory państwem świata, potwierdza wypowiedź szefa największego, szacowanego na 13,5 biliona dolarów funduszu inwestycyjnego BlackRock – Laurence’a Finka, który w 2023 roku oznajmił, że z jego punktu widzenia nie ma znaczenia, który z kandydatów na prezydenta wygra, gdyż korporacje w jakich ma udziały finansują obydwie strony. Wspierane propagandą wyparcie przez masy wiedzy o tworzeniu się światowych struktur władzy i administracji umożliwia Finkowi otwarte ogłoszenie końca demokracji w Ameryce.
Podobnie trudno wyjaśnić po co wprowadzono ograniczenia pandemiczne w Chinach, które przejęły Światową Organizację Zdrowia po tym jak wycofały się z niej Stany Zjednoczone. „Wiele wskazuje na to, że podzielane przez publicystów, polityków i naukowców przekonanie na temat opozycyjnego charakteru krajów BRICS+ pod chińskim przewodnictwem wobec krajów G7 pod amerykańską hegemonią nie odpowiada rzeczywistej sytuacji politycznej i ekonomicznej świata […] O biegu światowych spraw mniej decydują instytucje państwowe i międzypaństwowe, w tym również takie jak BRICS i G7, a więcej poza- i ponadnarodowe, takie jak Światowe Forum Ekonomiczne, Komisja Trójstronna, czy Grupa Bilderberg. Światową spójność obydwu poziomów (nominalnego i realnego) zapewniają m.in. formuły partnerstwa publiczno-prywatnego na rzecz światowych wyzwań, np. w ramach ID2021 czy GAVI, oraz umowy partnerskie, np. w celu prac nad CBDC zawarta między Bankiem Rozrachunków Międzynarodowych i Chińską Republiką Ludową” (J. Jankowski, tamże, str. 180).
Spektakularnym przykładem uzależniania całych krajów i ich populacji od kontroli globalnego establishmentu jest porozumienie z 28 czerwca 2019 roku między Unią Europejską a Argentyną, Brazylią, Paragwajem, Boliwią i Urugwajem. Byłby to kolejny, niewytłumaczalny w klasycznych kategoriach politycznych przykład sterowania się państw w celu utraty własnego bezpieczeństwa żywnościowego. Następnymi zaś mogą być destabilizujące polityki wewnętrzne, imigracyjne i wojenne. „Eskalowanie międzynarodowych konfliktów wkracza obecnie w najwyższy poziom strukturalnych sprzeczności skutkujących wciąganiem przez upadający Zachód w wojenny zamęt rozwijającego się chińsko-azjatyckiego Wschodu, aby na nowo – trans-biegunowo urządzić świat. Miałby on być rządzony z wykorzystaniem: a) technologii identyfikacji cyfrowej i sztucznej inteligencji, b) ideologii zrównoważonego rozwoju i transformacji klimatycznej oraz c)ekonomii kapitalizmu inkluzywnego i cyfrowego pieniądza. […] Będzie to zapowiadana już od dawna globalna cywilizacja informacyjna jako zbudowana na centrach przetwarzania danych redefinicja, reorientacja i reorganizacja życia ludzkiego w kierunku życia cyfrowego. Cyfryzacja ze wszystkimi jej aktualnymi i potencjalnymi konsekwencjami w postaci morfizacji, automatyzacji, anonimizacji i anihilacji staje się wspólnym mianownikiem zachodnio-północnego G7 i wschodnio – południowego BRICS w ramach jednego – poszerzanego do niedawna G20, a obecnie wraz z Unią Afrykańską G21” (tamże, str. 180).
Nieprzypadkowo zatem znajdująca się na „wschodniej flance NATO” Polska jest championem informatyzacji a jednocześnie przoduje w dysfunkcjonalności swojego systemu prawnego. Niemożliwa do opanowania inflacja prawa stanowionego prowadzi w swojej konsekwencji do zastąpienia prawa automatycznymi systemami cyfrowymi. Widać to już w takich systemach jak Centralna Ewidencja Kierowców, czy Centralna Ewidencja Pojazdów, które mają zostać zintegrowane w jedną CEPIK, czy systemie KSEF, który po rozbudowie docelowo może zastąpić niezrozumiałe już dla nikogo prawo podatkowe. Prawo polskie jest systematycznie zastępowane regulacjami unijnymi, od których implementacji uzależnia się pozyskanie funduszy unijnych. Premierzy podpisują tajne umowy wojskowe bez asygnaty Sejmu, jednoosobowo (w tajemnicy przed kierowanym przez siebie rządem?) zgadzają się na transformację klimatyczną a prezydent odrzuca pomysł referendum w tej sprawie. Trudno nie odnieść wrażenia, że władze w Warszawie nie decydują o polityce państwa, a ich funkcja polega na oszukiwaniu rządzonych. Taka interpretacja faktów każe stwierdzić, że państwo polskie nie jest nawet systemem samosterownym, lecz jedynie sterownym – niczym samochód, którym dowozi się personel do miejsca przeznaczenia.
Fikcja suwerenistycznego azylu
Oponenci globalizacji proponują strategię powrotu do państwa narodowego i demokracji, które uważają za rzeczywistą alternatywę dla postępującego globalizmu. W ich optyce elity globalistyczne wracają do myślenia dynastycznego i systemu feudalnego, odesłanego do lamusa wraz z rozwojem państw narodowych (vide: Michał, Kuź, „Globalizm, lokalizm i nowe średniowiecze”, 2024, Magdalena Ziętek – Wielomska, Adam Wielomski „Państwo narodowe i jego wrogowie”, 2020). Wystarczy zatem przywrócić państwo narodowe. Kłopot w tym, że z cybernetycznego i historycznego punktu widzenia jest to prezentystyczne nieporozumienie, bazujące na wyobrażaniu sobie ustroju feudalnego na podobieństwo scentralizowanych państw współczesnych a państw narodowych jako demokracji realizujących wolność od feudalnego ucisku.
Historyczne średniowiecze tworzyło rozproszony system polityczny oparty na prywatnych umowach i zasadzie „wasal mego wasala, nie jest moim wasalem” (vide np: Regine Pernoud, „Blask średniowiecza”, 2022). Był to ustrój bliższy współczesnym ideałom libertariańskim niż nowożytnemu centralizmowi, mylonemu z domniemanym feudalizmem (dla ilustracji błędu: gdyby Polska miała obecnie ustrój feudalny to wojewoda lubelski nie podlegałby rządowi w Warszawie). Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego (I Rzesza) można w dużej mierze uznać za instytucjonalną i społeczną „skamielinę” porządku feudalnego. W epoce nowożytnej, gdy Europa Zachodnia dynamicznie budowała absolutystyczne, scentralizowane państwa narodowe, Cesarstwo zakonserwowało rozproszenie władzy, przekształcając średniowieczny feudalizm w unikalny, skomplikowany system prawno-ustrojowy.
Powstawanie państw narodowych, początkowo monarchicznych potem demokratycznych, zbiega się z procesem globalizacji nieprzypadkowo. Westfalski porządek po 1648 roku uskutecznił w ramach monarchii centralizację, która kreowała dług publiczny w miejsce wcześniejszego prywatnego długu monarchy. Już dług zaciągany przez Napoleona był długiem wszystkich Francuzów. Zniesienie systemów monarchicznych w 1919 roku umożliwiło sterowanie masami przez emisję długu wieczystego banków centralnych. Konferencja w Bretton Woods z 1944 roku ustanawiała system finansowy oparty o dolara. Konsensus waszyngtoński z 1989 roku narzucał światu demoliberalną globalizację ideową. Wielki Reset z 2020 roku zapowiadał technokrację eliminującą resztki państw narodowych i wprowadzenie omówionego wyżej bezpośredniego bata behawioralnego. W toku historycznej ewolucji elity finansowe tworzyły stopniowo nadsystem sterujący państwami. Państwa narodowe były im w tym procesie potrzebne do uzyskania skokowego przyrostu mocy swobodnej do poziomu wymaganego dla globalnego sterowania. Obecnie państwa narodowe stały się zbędne i pozostaje pytanie na czym ma polegać ich przywrócenie?
Fikcja narodowej kasy
Państwo narodowe zwiększało dochody elit finansowych a tym samym ich wpływ na rzeczywistość, umożliwiając globalizację i tworzenie rządu światowego. Banksterzy od zawsze, tj. od starożytności zarabiali na obsłudze długu rządowego. Wielkość sektora rządowego oraz poziom jego długu jest obiektywną miarą eksploatacji społeczeństwa, tak samo jak poziom podatków i zadłużenia każdej rodziny jest miarą jej eksploatacji. Literacko przedstawił to Bolesław Prus w powieści „Faraon”. Dopóki rząd był prywatny (monarchiczny) nie był wstanie przejąć znaczącej części dochodu i tym samym zaciągać wielkich długów. Od XI do połowy XIX wieku kształtował się on na poziomie 5-10% PKB, przekraczając 15% tylko w przypadku Niemiec (Hans-Hermann Hoppe, „Demokracja – bóg, który zawiódł”, 2006, str. 97). „W trakcie centralizacji politycznej w XVI i XVII wieku pojawiły się nowe źródła dochodów rządu: cła, opłaty akcyzowe i podatek od ziemi. Mimo to do połowy XIX wieku wśród wszystkich państw Europy Zachodniej tylko w Wielkiej Brytanii obowiązywał podatek dochodowy (od 1843 roku). Francja po raz pierwszy wprowadziła rodzaj podatku dochodowego w 1783” (tamże, str. 98). Dla porównania udział publicznego sektora rządowego w PKB osiągnął 50% w latach siedemdziesiątych XX wieku. Wzrost sektora rządowego wprost proporcjonalny do procesów globalizacji sugeruje przyczynowe powiązanie obu procesów, które potwierdzone jest wzrostem publicznego zadłużenia i mechanizmem transmisji zysków z jego obsługi.
Różnica wielkości między prywatnym a publicznym rządem jest doskonale widoczna w ich zadłużeniu. Dług monarchii brytyjskiej rósł w czasie wojen a malał w czasie pokoju. W 1748 roku wynosił 76 milionów funtów, w 1783 roku – 232 milionów funtów, w 1815 roku – 900 milionów funtów. „Tymczasem od nastania epoki demokratyczno – republikańskiej dług brytyjski cały czas rósł zarówno w okresach wojny, jak i pokoju. W 1920 roku wynosił 7,9 miliarda funtów, w 1938 roku – 8,3 miliarda, w 1945 roku – 22,4 miliarda, 1970 roku – 34 miliardy, a od tego momentu rósł gwałtownie, by w 1987 roku osiągnąć wartość ponad 190 miliardów funtów” (tamże, str. 103). Podobnie dług amerykańskiego rządu federalnego z 25 miliardów dolarów w 1919 roku wzrósł do 370 miliardów w 1971 roku a po 1971 roku, gdy zniesiono wymienialność dolara na złoto eksplodował do 6 bilionów dolarów w latach dziewięćdziesiątych XX wieku i nadal bezprzykładnie rośnie. Wzrost długu publicznego przekraczający wzrost sektora publicznego dowodzi, że moc społeczna jest przekazywana poza państwo, dzięki mechanizmowi alimentacji (zasilania), jaki umożliwia demokracja.
Choć królowie robili co mogli, żeby wzbogacić się kosztem społeczeństwa, na przykład monopolizując bicie pieniądza, czy zmniejszając zawartość kruszcu w monetach, to nigdy nie udało im się wprowadzić pieniądza fiducjarnego bez pokrycia. Eksperymenty związane z bankiem Amsterdamu, Bankiem Anglii, Johnem Lawem i Banque Royal de France miały charakter lokalnych wybryków i kończyły się finansową katastrofą. „Nikomu, nawet królowi, nie ufano by, gdyby dysponował tak niezwykłym monopolem. Dopiero w warunkach demokratycznego republikanizmu – rządów anonimowych i odpersonalizowanych – udało się dokonać tego wyczynu” (tamże, str.100). W konsekwencji waluta ulega stałej inflacji i deprecjacji. Na przykład wskaźnik cen artykułów konsumpcyjnych w USA wzrósł z 40 w 1971 roku do 136 w 1991 roku; w Wielkiej Brytanii z 24 do 137 (ponad pięciokrotnie); we Francji z 56 do 116. Oznacza to, że co 20 lat ceny towarów zwiększały się od 2,5 do 5 razy pomimo równoległego bezprecedensowego wzrostu wydajności pracy. Dla porównania ceny w Wielkiej Brytanii „w 1760 roku były znacznie niższe niż sto lat wcześniej, a w 1860 niższe niż w 1760 roku” (tamże, str. 101).
Fikcja narodowej władzy
Elity globalistyczne nie myślą dynastycznie. Dynastie legitymowały się zawsze jawnością i utożsamiały z zarządzanym terytorium, kapitalizując swoją rentę monopolową. Król panował mając na uwadze dłuższy horyzont czasowy, co ograniczało poziom eksploatacji zasobów: każdy zaciągany dług zmniejszał jego przyszły majątek. Dla bankierów monarchia jest niewygodna z dwu powodów. Po pierwsze ogranicza ich dochody a po drugie stanowi konkurencję w dziedzinie długofalowej polityki. Elitom finansowym odpowiada demokratyczny polityk, który zamiast utrzymać lub powiększyć wartość majątku, będzie starał się zużyć jak najwięcej rządowych zasobów, bo „to, czego nie skonsumuje teraz, nie będzie mógł skonsumować nigdy […] W szczególności zarządca – w przeciwieństwie do prywatnego właściciela rządu – nie będzie miał powodów, żeby nie doprowadzać kraju do ruiny” (tamże, str. 89). Ruinę poszczególnych krajów widać dzisiaj doskonale.
Zysk globalistów bazuje na demokratycznym rozmyciu odpowiedzialności i zakulisowym sterowaniu finansowym. „Kiedykolwiek król zapożycza się u obywateli (sprzedaje im obligacje), to gwarantuje zwrot pożyczki prywatnym majątkiem (którego wartość w związku z tym spada). Od demokratycznego zarządcy niczego takiego się nie wymaga. Może on cieszyć się wszystkimi korzyściami płynącymi ze wzrostu aktualnych wydatków, podczas gdy odpowiedzialność za długi i obniżenie wartości mienia staje się po jego odejściu problemem innych. Dług rządu demokratycznego będzie więc większy i będzie rósł szybciej niż dług monarchów” (tamże, str. 132).
Inaczej niż w monarchii, przeciętny obywatel nie ma do kogo skierować swych frustracji. Ludzie na ogół uważają kradzież za niemoralną i dlatego uważnie przyglądają się postępkom księcia. Inaczej jest w systemie nieograniczonego dostępu do (publicznej) władzy, który każdemu pozwala otwarcie wyrażać pragnienia cudzej własności. Do władzy dochodzą ludzie najbardziej pozbawieni hamulców moralnych. Obywatel jest urabiany w przekonaniu, że rządzi nim wyłoniona w wyborach reprezentacja suwerennego narodu. Reprezentacja ta jednak za nic nie odpowiada (jak wiadomo najbardziej bezużytecznym urzędem III RP jest Trybunał Stanu). „Psychologiczny mechanizm demokracji tłumaczy masową wrogość wobec przymusowego położenia poddanych w stosunku do znanego im dobrze władcy, a zarazem masowe poparcie dla dobrowolnego zniewolenia obywateli przez anonimowe państwo. Zakulisowe wyzwalanie pospolitej zazdrości wobec prywatnego monarchy tłumaczy dobrowolne przyjmowanie niepomiernie większych niedogodności powodowanych przez publiczne rządy jakoby przez siebie ustanawiane” (J. Janowski, „Wielki i głęboki reset….”, (str. 341).
Ideowa bezalternatywność rozwiązania demokratycznego stanowi o jego totalitarnym charakterze. „Wszystkie współczesne demokracje, podobnie jak ich amerykański pierwowzór, są organizacjami opartymi na przymusowej: przynależności, integracji, redystrybucji, reedukacji, resocjalizacji, dobroczynności, zapobiegliwości, wrażliwości i solidarności. Przymusowość odbiera im jednak kluczowy i konstytutywny walor, niszcząc życie społeczne, ograniczając rozwój gospodarczy i deprawując postawy” (tamże, str. 311). Powołując się na utopijne dyrektywy demokratyczne, zyskuje się quasi religijną legitymację do rządzenia. Jest ona tak silna, że nawet pacyfikowanemu narodowi umknie naoczny dowód na brak suwerenności. Tak jak nie zauważyli tego Polacy ustawiający się niedawno w kolejkach do eksperymentów medycznych, czego obecnie nie chcą nawet pamiętać.
Ideologia demokratyzmu jest kamuflażem dla finansowego komunizmu, czyli operacji uwspólnienia długu przez rządowy monopol pieniądza fiducjarnego. To rozwój tego mechanizmu spowodował upadek monarchii na całym świecie. Monarcha kontrolujący swoje zadłużenie został pokonany przez republikę z większym kredytem. Demokratyczne zadłużenie jest nieograniczone, bo naród, który nie ma do kogo zaadresować swoich resentymentów, można eksploatować prawie bez końca. Dlatego nie jest historycznym przypadkiem, że rządy finansjery zaczynają się gwałtownie rozwijać właśnie w systemach republikańskich i demokratycznych, a nie w monarchiach. Zaczęło się od republik włoskich miast z Wenecją na czele. Potem był Amsterdam i jego giełda, chwalebna rewolucja w Anglii, rządy parlamentu i Banku Anglii (czytaj: Rotszyldów), a następnie rewolucja francuska i wojna secesyjna w Stanach Zjednoczonych.
Mane, tekel, fares
Państwo narodowe jest likwidowane, ponieważ wykonało już swoją robotę. Współczesne metody zarządzania behawioralnego nie potrzebują ideologii narodowych, które wcześniej tłumaczyły ludziom konieczność pracy dla globalistycznej finansjery oraz potrzebę ginięcia w jej światowych wojnach. Powrót do dziewiętnastowiecznego nacjonalizmu się zatem nie uda. Nowożytny nacjonalizm powstał jako produkt uboczny na glebie upadającej cywilizacji łacińskiej, na potrzeby rządzących elit, w wyniku sponsorowanej przez te elity powszechnej edukacji, masowej prasy i popkultury. Teraz zaś elity go nie potrzebują, bo mają technologię inwigilacji Palantira. A nacjonalizm sam się nie zrobi. Wbrew bowiem temu, co się wciąż sądzi i pisze naród nie posiada duszy, nie ma rozumu i nie ma woli. Naród nie może być źródłem żadnej władzy a wyrażenie „suwerenność narodu” to oksymoron.
Z logicznego punktu widzenia pytanie o suwerena brzmi: „nad kim?”. Naród nie może być sam dla siebie autorytetem. Człowiek jest żyworodnym ssakiem a jego potomstwo do osiągnięcia społecznej dorosłości potrzebuje edukacji i wychowania, które bez autorytetu (czyli władzy) jest niemożliwe. Wyniki ludzkiego dorastania są zawsze różne. Co sprawniejsze jednostki stają się autorytetami w określonych dziedzinach. Dla większości ludzi jest to autorytet w rodzinie lub u sąsiadów. Tylko nieliczni wyrastają na politycznych liderów, co jest zresztą przejawem zdrowia, bo nadprodukcja elit jest zawsze przyczyną społecznych kryzysów. Fakt, że takich pretendentów jest zawsze nadmiar, jest bardzo wygodny dla realizacji najstarszej reguły politycznej: divide et impera. Zgodnie bowiem z popularnym powiedzeniem: „demokracja demokracją ale ktoś tym musi rządzić”. Sam fakt, że polityki demokratycznej nie daje się uprawiać z jedną reprezentacją całego narodu bez żadnych partii i frakcji wymownie demaskuje iluzję jego „samostanowienia”. To, że ostatecznie zawsze ktoś musi występować w imię narodu, potwierdza biblijną a nie demokratyczną teorię władzy pochodzącej „z góry” a nie od ludu.
Suwerenność i samostanowienie narodów są prawnymi dyrektywami, a nie faktami: nie mówią, co jest, tylko co ma być. Zostały wymyślone przez autorytety i są uznawane na skutek społecznego uznania tych autorytetów, jak każda ideologia polityczna. Naród jest strukturą hierarchiczną, jak wszystkie inne naturalne struktury: rodzina, ród, plemię, szkoła, kościół czy uniwersytet. Naród opiera się na samoidentyfikacji jednostek z otrzymanym przez nie kodem cywilizacyjnym oraz historią jego realizacji. Narodowość jest dobrowolna, w przeciwieństwie do przymusowego państwa, czy biologicznie zdeterminowanego etnosu. Wymaga jednak tradycji a nie każdy ich rodzaj umożliwia powstanie narodu.
Według Feliksa Konecznego narody powstały w tradycji łacińskiej na miejscu zlikwidowanej struktury rodowo-plemiennej, jako szeroka społeczna identyfikacja i współpraca oparta na utrwalonej w obyczaju moralności. „Narodowość może się zjawić dopiero po całkowitej emancypacji rodziny. Sama ta okoliczność wyklucza od pojęcia narodowości cywilizację turańską, arabską, bramińską i chińską”.
Ponieważ tradycja i kultura łacińska są obecnie w zaniku, żadnych narodów wkrótce nie będzie. Świat rozpada się na naszych oczach na neopogańskie plemiona i biologiczne etnosy. Będą one ze sobą nieustannie walczyć o przetrwanie, będą pacyfikowane, depopulowane i bezwzględnie wykorzystywane przez technologiczne korporacje. Ogłupiała, pozbawiona tradycyjnych i naturalnych autorytetów, zatomizowana przez technologię jednostka, będzie szukała jakichkolwiek dostępnych jej sposobów przetrwania. Może znaleźć je tylko w pierwotnej, biologicznej identyfikacji z plemieniem. Tak właśnie będzie wyglądać nadchodzący nowy porządek świata.
Zakorzeniony w XIX-wiecznym romantyzmie lub pozytywizmie ruch narodowy faktycznie dokonał przebóstwienia narodu. Oświeceniowe idee postawiały naród w miejsce Boga, jako ostateczne źródło moralności i władzy. Z punktu widzenia tradycyjnej teologii katolickiej odbieramy dzisiaj karę za bałwochwalstwo (idolatrię).
Rozpad narodów na neopogańskie plemiona nie jest żadnym wypadkiem przy pracy historii, czy sukcesem inżynierii Palantira. Jest logiczną konsekwencją duchowej zdrady. Bożek narodu postawiony w miejsce Boga, okazuje się bezsilny w starciu z Cyfrowym Lewiatanem.
Włodzimierz Kowalik Myśl Polska, nr 35-36 (130.08-6.09.2026)
„Od polityki uciec niepodobna” – twierdziła Anna Bojarska, która studiowała na Studium Dziennikarskim UW rok wyżej ode mnie. To ta sama Anna Bojarska, której mąż jechał kiedyś samochodem przez Bawarię i zabrał po drodze autostopowicza Niemca.
Jadą, jadą, aż tu nagle przy drodze ukazał się drogowskaz z napisem „Dachau”. – A, to ten obóz koncentracyjny, chwilowo nieczynny – zauważył mąż pani Bojarskiej. Niemiec popatrzył na niego uważnie i zapytał: dlaczego powiedział pan: chwilowo?
Kiedy napisałem o „chwilowo nieczynnym” obozie w Auszwicu, podniósł się klangor, a zawodowy katolik, pan red. Tomasz Terlikowski tak się tym przejął, że nie tylko pobiegł wypłakać się w „Gazecie Wyborczej”, ale nawet zadeklarował „zerwanie” ze mną współpracy, chociaż ja z nim, ani z poświęconym portalem „Fronda”, którym wtedy kierował, żadnej „współpracy” nie nawiązywałem.
W odpowiedzi na tę jego deklarację, współpracę z nim zerwał, tym razem naprawdę, Grzegorz Braun. Jak się okazało – słusznie – bo pan red. Tomasz Terlikowski zaczął się bisurmanić, najpierw w postępowych rozgłośniach radiowych, a kiedy się okazało, że wcale się nie strefił, to poszedł na całość i doszlusował do Judenratu wydającego „Gazetę Wyborczą”. Wracając do „chwilowo nieczynnego” obozu koncentracyjnego w Auszwicu, to disons franchement, nie bardzo rozumiem, co właściwie tak pana red. Terlikowskiego wzburzyło emocjonalnie, że aż z płaczu musiał go utulać sam pan red. Michnik. Czy uważa, że to źle, że obóz w Auszwicu jest nieczynny, czy też – że tylko „chwilowo”?
Jeśli te przypuszczenia byłyby prawdziwe, to już wkrótce ta sytuacja może się zmienić. Oto podczas obchodów rocznicy proklamowania niepodległości Ukrainy obywatel Żurek Waldemar zameldował posłusznie prezydentowi Zełeńskiemu, a jednocześnie pochwalił się, że w naszym nieszczęśliwym kraju utworzył 100-osobową watahę prokuratorów, którzy nic – tylko będą ścigać „przestępstwa z nienawiści”. Materia tych przestępstw może okazać się szarsza, niż by się wydawało na pierwszy rzut oka, bo z tej samej okazji pan Jan Maria Rokita w „Gazecie Wyborczej” wyjaśnił, że Ukrainę „musimy” kochać taką, jaka jest, a więc nawet „banderowską”, „autorytarną” i „skorumpowaną”.
Skoro taki jest rozkaz, to nie ma rady; każde odstępstwo od niego można, a nawet trzeba będzie a contrario uznać za przejaw nienawiści – a nienawiść – wiadomo: musi być powszechnie i bez zastrzeżeń znienawidzona. A ponieważ nienawiść nie unosi się w powietrzu, tylko jest wytwarzana przez nienawistników, to jest sprawą oczywistą, że wspomniana 100-osobowa wataha prokuratorów będzie tropiła nienawistników, a następnie – no właśnie; co dalej z nimi zrobi? Z pewnością okaże się ich tylu, że rachunek ekonomiczny podpowie, by zamiast budować nowe więzienia, uruchomić ponownie chwilowo nieczynne obozy koncentracyjne – oczywiście po uprzednim przywróceniu wszystkich urządzeń tworzących ich infrastrukturę, no i oczywiście – skompletowaniu załogi, uprzednio przeszkolonej w Trawnikach koło Lublina. Jestem pewien, że taka załoga, czy takie załogi byłyby z natury rzeczy odpowiednio zmotywowane, więc uruchomione ponownie obozy koncentracyjne na pewno spełniłyby swoją funkcję prewencyjną.
Wszystko to może rozstrzygnąć się znacznie szybciej, niż myślimy, bo czyż w przeciwnym razie szef CIA fatygowałby się osobiście do Moskwy, gdyby nie musiał uzgadniać z Rosjanami jakichś istotnych szczegółów? Gdyby chciał tylko przestrzec Putina przed knuciem przeciwko państwom NATO, to mógłby to zrobić przez telefon: „wiecie, rozumiecie, Putin; my wiemy, że knujecie przeciwko państwom NATO, na przykład – przeciwko mocarstwom bałtyckim. Ja was tedy, Putin, ostrzegam: wy nic nie knujcie, bo inaczej z wami będzie brzydka sprawa”.
Na przykład prezydent Donald Trump przyłączyłby do Stanów Zjednoczonych nie tylko cieśninę Ormuz, ale całą Rosję. Czy zakończyłoby to wojnę na Ukrainie? Tego, ma się rozumieć, nikt nie wie. Pewne wydaje się tylko jedno – że w takiej sytuacji Ukraina nie miałaby przyzwolenia na atakowanie celów w głębi Rosji. Z punktu widzenia Kremla, to już byłoby coś – a zatem misja szefa CIA w Moskwie otwiera przez światową polityką niezwykle szerokie perspektywy. A gdyby prezydent Trump przyłączył do USA również Ukrainę, to wtedy zniknąłby wszelki powód do wojny. Okazuje się, że sprawiedliwy pokój jest w zasięgu ręki – chyba, że sprzeciwiłby się temu prezydent Zełeński w obawie, że musiałby wtedy przeprowadzić na Ukrainie wybory, jakich daremnie domaga się zdymisjonowany minister obrony Fedorow.
A cóż dopiero mówić o sprawach wewnętrznych naszego nieszczęśliwego kraju? Jak wielokrotnie pisałem i mówiłem, uprawianie prawdziwej polityki nasi Umiłowani Przywódcy obydwu obrządków mają od Naszych Sojuszników surowo zakazane, toteż wetują to sobie igrzyskami – na przykład otwarciem sezonu łowieckiego mimo że złota jesień dopiero nadchodzi. Przekłada się to na sytuację społeczną.
Za pierwszej komuny pod koniec lata sezonu łowieckiego nikt nie otwierał, nawet w 1980 roku, kiedy wydawał się on nieuchronny. Sezon łowiecki został jednak otwarty z opóźnieniem, dopiero 13 grudnia 1981 roku i dopiero wtedy w naszym nieszczęśliwym kraju rozbrzmiała na cały regulator pieśń myśliwska: „Pojedziemy na łów, na łów, towarzyszu mój!” Dzisiaj sezon łowiecki rozpoczął się od wypchnięcia na linię strzału prezesa PKOL, pana Radosława Piesiewicza, a przecież nagonka, której przewodzi obywatel Żurek Waldemar, dopiero ruszyła.
Toteż nic dziwnego, że festiwal piosenki w Sopocie o nagrodę Bursztynowego Słowika, który za komuny sprawiał, iż ulice miast pustoszały, a szyby w oknach były „niebieskie od telewizorów”, dzisiaj, owszem, budzi zainteresowanie, ale – powiedzmy sobie szczerze – raczej umiarkowane. Może gdyby śpiewał tam Skolim, co to ma wziąć udział w imprezie u pana prezydenta Nawrockiego, to co innego, bo on śpiewa takie piosenki, których inni artyści zabraniają swoim dzieciom słuchać, a wiadomo, że dzieci powinny słuchać tylko piosenek zatwierdzonych przez zwierzchność, to znaczy – Wielce Czcigodną Nowacką Barbarę, a w ostateczności – Wielce Czcigodną Kotulę Katarzynę.
Ale wszystko ma swoje konsekwencje i dlatego większość społeczeństwa woli słuchać tego, co tam pod dyrekcją Wielce Czcigodnego Giertycha Romana śpiewa przed prokuraturą pan Przemysła Kral, niż tego, co w Operze Leśnej wyśpiewuje, dajmy na to, Margaret.
Jak można skutecznie znokautować nas intelektualnie, pozbawiając zdolności rozumienia własnych interesów?
Wiemy od dawna: po pierwsze trzeba nas przekonać, że świat, w którym rządzą cudze interesy, jest uporządkowany i bezpieczny, a każda jego zmiana dla naszego dobra przyniesie chaos. Po drugie, trzeba nam narzucić kryteria racjonalności, które uzasadniają prymat i chronią cudze interesy; zgodnie z tą logiką wszelkie działania w naszym interesie są „absurdalne” i „nie mieszczą się w (racjonalnej) głowie”.
Przypomnienie tych dwóch, wydaje się oczywistych reguł, które wprost formułowali np. niemieccy politycy w czasie, gdy tworzyli atrapę polskiej państwowości w 1916 roku (Akt Dwóch Cesarzy), ma sens, zwłaszcza dziś. Wmówiono nam, że każda, nawet najbardziej absurdalna wersja urządzenia tej części świata przez wyimaginowany „Zachód” jest dla nas „bezpieczna” i jest to jedyny dobry wariant. Wmówiono nam również, że mamy przejmować wszystkie jak leci wzorce „europejskie” i „atlantyckie”, a nasz ewentualny sprzeciw w imię obrony naszych interesów jest „bez sensu”: gorzej – jest nawet „zdradą” i „wpisywaniem się w kremlowską propagandę”.
Przykładów jest aż nadto, więc tylko wspomnę: narzucono nam zasady „dekarbonizacji”, czyli scenariusz zniszczenia naszej energetyki; harmonizację prawa podatkowego, czyli destrukcję systemu fiskalnego; oraz „politykę migracyjną” Unii Europejskiej, czyli powolne, ale skuteczne zniszczenie pokoju społecznego. Przede wszystkim wmówiono nam, że świat, w którym obowiązują te wrogie zasady, jest dla nas „korzystny”.
Absurd? Oczywiście, ale my mamy w tym absurdzie czuć się „bezpiecznie” i bez szemrania godzić się, płacąc horrendalne ceny za nośniki energii, niszczyć swój przemysł oraz akceptować okradanie budżetu z naszych pieniędzy przy pomocy unijnej wersji VAT-u. Przecież są to działania wrogie, ale ich autorów mamy nazywać „sojusznikami”, a tym bardziej „przyjaciółmi”. Istotą mądrości jest umiejętność odróżnienia wrogów od przyjaciół.
Kiedyś, u zarania III RP, powstał ponadpartyjny konsensus na temat polityki zagranicznej, którą klasa polityczna łaskawie „wyjęła spod debaty politycznej”. Ich zdaniem „ciemny lud” nie ma nic do gadania na ten temat, bo oni wiedzą lepiej, że musimy bezwarunkowo i bez reszty „należeć do Zachodu” i np. za darmo pomagać „walczącej Ukrainie”, której idolami są „bohaterowie UPA”. Ten, kto a priori i bezwarunkowo podporządkuje się innym państwom (semper fidelis – „zawsze wierni”), nie nadaje się do jakiejkolwiek polityki, bo jej istotą jest możliwość manewru i groźba odwrócenia sojuszy. To wiedza podręcznikowa, której niedouczone „elity”, jak widać, nie posiadają.
Dziś już można w miarę otwarcie oceniać ich mizerne kompetencje, a przede wszystkim dziecinną naiwność w ocenie tzw. Zachodu. Przypominanie dziś ówczesnych wypowiedzi na temat „doskonałości” wszystkiego, co wymyślił ów Zachód, budzi już tylko zażenowanie. Nie będę litościwy i tylko wspomnę bzdury wypisywane w tasiemcowych wywiadach publikowanych swego czasu np. w „Gazecie Wyborczej” na temat „zalet unijnego VAT-u”: o masowych wyłudzeniach i oszustwach wtedy nie padło tam ani jedno słowo.
Czy owo aprioryczne podporządkowanie się, które daje drugiej stronie możliwość bezkarnej wrogości („widziały gały co brały”), wynikało tylko z głupoty, czy też naiwności? Nie będę drążyć tego tematu, bo mogłoby to nas doprowadzić do przygnębiających wniosków. Wszak już nie raz w przeszłości nasi polityczni aktywiści kierowali się zasadą „brać nie kwitować”. Ciekawe, czy pamiętamy, kto wypowiedział te słowa? Ale to było dawno, w czasach gdy „niepodległościowi” politycy kolaborowali z austriackim zaborcą. Dziś jest to oczywiście całkowicie niemożliwe.
Żyjemy w czasach kontraktualizmu, czyli przekonania o tym, że państwo zawiera z obywatelami pewną umowę społeczną.
Współczesne państwo na tzw. Zachodzie, do którego przecież z dumą odnoszą się kolejni przedstawiciele polskiej klasy politycznej, opiera się właśnie na takim założeniu, za prekursora którego uchodzi jeden z fundatorów myśli liberalnej, John Locke. Jeśli zatem potraktujemy poważnie filozofię ustroju istniejącego w Polsce po 1989 roku, dojdziemy do wniosku, że działamy w ramach pewnej umowy, zresztą pisanej, bo określonej w Konstytucji. To ustawa zasadnicza stanowi przecież o naszych obowiązkach, ale też o tym, co należy nam się w zamian od państwa, które mamy uznawać za nasze.
Bankructwo owego państwa, przejawiające się w bardzo różnych sferach, każe jednak przypuszczać, że znajdujemy się na coraz szybszej drodze do jego delegitymizacji, czyli utraty wartości obecnej formuły państwowej w oczach obywateli. Oczywiście jakieś znaczenie może tu mieć wynikająca z historycznych doświadczeń mentalność Polaków, często w przeszłości, zasadnie bądź nie, uznających kolejne struktury władzy za wrogie sobie i polskim interesom.
Jak to wygląda współcześnie? Delegitymizacja państwa dokonywana przez klasę polityczną ma co najmniej trzy poziomy. Pierwszy poziom to reakcja na oczekiwania wobec nas ekstremalne, czyli liczenie przez władze warszawskie, że gotowi będziemy oddawać życie, zdrowie i mienie, by stawić czoła desygnowanemu przez nich wrogowi. Problem w tym, że nikt racjonalnie myślący w ich rozróżnienie przyjaciel – wróg dawno już nie wierzy. W efekcie rośnie liczba Polaków, która za to państwo w jego obecnej formule nie jest gotowa przelać nie tylko ani jednej kropli krwi, ale nawet ani jednej kropli potu i ani jednej złotówki. Poniżej 1/3 Polaków, według różnych przeprowadzanych w ostatnich latach sondaży, gotowa byłaby (deklaratywnie) zrealizować obowiązek obrony Ojczyzny w przypadku wybuchu wojny. To dość naturalne, bo Polacy zdają sobie sprawę z tego, czym wojna jest, mając ją pod nosem, za południowo-wschodnią granicą. Wiedzą, że na pewno nie jest ona cukierkowatą, kiczowatą przestrzenią „heroizmu”, jak przedstawiały ją pseudopatriotyczne produkty kultury masowej rodem z TVP, szczególnie za rządów PiS.
Po drugie, Polacy stają się przeciwnikami podatków i danin. Wcale nie dlatego, że przekonali się do tez głoszonych przez libertarian. Większość z nich gotowa byłaby do ponoszenia ciężarów fiskalnych, gdyby mogła liczyć w rewanżu na państwo i jego struktury. Jak jednak przekonać Polaków do płacenia składek na ubezpieczenie, jeśli służba zdrowia wygląda tak, jak wygląda? Jak uzasadnić im konieczność płacenia podatków w sytuacji, w której nie mogą od swojego państwa oczekiwać wywiązywania się z zobowiązań w dziedzinie polityki społecznej, czyli po prostu – realizowania zawartej z nami wszystkimi umowy społecznej? Dlatego rośnie i wzrastać będzie nadal sentyment antypodatkowy, wcale nie doktrynalny czy doktrynerski, lecz po prostu sytuacyjny i racjonalny.
Po trzecie, państwo polskie od lat już nie oferuje żadnego porywającego projektu na poziomie celów, nawet tych odległych i wyobrażonych. A to przecież właśnie rozmaite projekty i dalekosiężne cele, ubrane w szaty porywających idei, mobilizują nas do działania na rzecz jakiejś struktury życia zbiorowego. Nieprzypadkowo okazało się ostatnio, że w toczących się wojnach i konfliktach determinacja i motywacja ideologiczna wciąż mają znaczenie, nawet w obliczu przewagi technologicznej i ogniowej wroga (najlepszym przykładem jest tu Iran).
W tych okolicznościach Polak po prostu nie może być państwowcem – znów: w rozumieniu praktycznym, a nie pewnej wzniosłej i pewnie bliskiej sercom i umysłom wielu z nas idei państwa. Po prostu łamiąca wobec niego zobowiązania III RP jest coraz mniej uznawana za państwo „jego”, a coraz częściej postrzegana jako wrogi instrument „ich”. Będzie to w przyszłości duży problem dla nas wszystkich. Obecna pustka znaczeniowa i niewiarygodność kontraktowa państwa polskiego powodują bowiem, że dalszej erozji ulega w oczach naszego narodu państwowość jako taka.
Może to prowadzić na umysłowe bezdroża: albo do przekonania, że skoro państwo nie zdaje egzaminu, to trzeba zastąpić je inną, bardziej wiarygodną, przynajmniej na pierwszy rzut oka, strukturą (np. Unią Europejską); albo do myśli anarcho-libertariańskiej, w ogóle odrzucającej sensowność tworzenia projektów państwowych i poszukującej innych, często dość utopijnych form organizacji społecznej. Wszystko to „zawdzięczamy” tym, którzy od kilku już dekad w sposób całkowicie nieudolny próbują przekonywać nas do tego, że wymyślona przez nich [dla nich… md] konstrukcja jest państwem polskim.
Wiele lat temu żeglując po Jezioraku obroniliśmy ze znajomym w zatoce Widłągi małe kaczuszki przed polującym na nie orłem bielikiem. Kiedy dumni wracaliśmy do obozu moja czteroletnia wnuczka powiedziała z zadumą: „A teraz jego dzieci będą głodne”. Mała dziewczynka rozumiała dobrze, że podstawą egzystencji przyrody ożywionej jest okrutny łańcuch pokarmowy. Z całą pewnością nie znała jednak wierszyka napisanego w 1893 roku przez Mikołaja Biernackiego precyzyjnie ujmującego ten stan rzeczy.
Idylla maleńka taka: Wróbel połyka robaka, Wróbla kot dusi niecnota, Pies chętnie rozdziera kota, Psa wilk z lubością pożera, Wilka zadławia pantera. Panterę lew rwie na ćwierci, Lwa – człowiek; a sam, po śmierci Staje się łupem robaka. Idylla maleńka taka.
Przeszło sto lat po Biernackim tę samą własność organizacji świata ożywionego zauważył Czesław Miłosz w wierszu „Do pani profesor w obronie honoru kota i nie tylko” napisanym z okazji artykułu „Przeciw okrucieństwu” Marii Podrazy- Kwiatkowskiej ,drukowanym w: „Na brzegu rzeki”, Kraków 1994, s. 58-59. Ze względu na wtórność tego wiersza wobec obserwacji czteroletniej wnuczki nie warto go nawet cytować. Jeszcze gorszy stan umysłu prezentują obrończynie zwierząt, które wdały się w głupi, prymitywny i wyjątkowo chamski atak na instytucję wyścigów konnych a konkretnie na Tor Wyścigów Konnych na Służewcu w Warszawie.
Pretekstem do ataku stał się profesjonalny tekst pani Marii Nikonorow dotyczący unieruchamiania języka konia w wyścigu, a będący odpowiedzią na wyjątkowo napastliwy artykuł w Gazecie Wyborczej. Unieruchamianie języka konia jest konieczne, gdyż koń może go sobie odpowiednio przełożyć likwidując działanie wędzidła przez co staje się niesterowny. Grozi to ciężkim wypadkiem.
Ubolewanie nad tym obyczajem ma podobny sens jak ubolewanie, że lina asekuracyjna uciska alpinistę. Nie ma sensu cytować komentarzy na poziomie latryny w jednostce wojskowej z czasów PRL.
Czego nie rozumieją obrońcy zwierząt? Przede wszystkim nie rozumieją, że hodowla koni i wyścigi to część kultury człowieka, część jego spontanicznej działalności. Udział w wyścigach jest jedyną formą selekcji koni pełnej krwi czyli folblutów. Bez selekcji nie ma hodowli. Konie czystej krwi czyli araby są ostatnio często traktowane jak rasowe pieski i przeznaczane wyłącznie do udziału w pokazach więc kryterium selekcji tej rasy może być również eksterier czyli wygląd zewnętrzny. Przede wszystkim nieprawdą jest, że konie są na wyścigach nieszczęśliwe. Tak naprawdę konie pełnej krwi lubią rywalizować, lubią się ścigać. Przeciętny jak ja jeździec, a spędziłam na wyścigach wiele lat, ma na ogół kłopot z utrzymaniem konia próbującego podczas treningu ponieść i wyprzedzić inne konie, które uważa za rywali Na wyścigach konie mają życie wręcz luksusowe- godzina treningu dziennie (włączając stępowanie w maszynie) doskonałe wyżywienie, czyste boksy. Oczywiście podczas wyścigów zdarzają się wypadki, podobnie jak w każdej dziedzinie sportu. W wypadkach jeździeckich na ogół bardziej poszkodowany jest jeździec niż koń. Lepiej byłoby żeby obrońcy zwierząt pochylili się nad losem koni pracujących przy zwózce drzewa w terenach niedostępnych dla maszyn, które gdy opadną z sił uruchamia się czasem rozpalając pod ich brzuchem ogień.
Przyjmijmy jednak na chwilę, że przeciwnicy wyścigów mają rację i że organizacja wyścigów jest to dręczenie koni. Przyjmijmy, że całkowicie zakazujemy organizacji wyścigów, konkursów skoków, zawodów w powożeniu i jakichkolwiek form wykorzystywania koni w sporcie. Wszystkie żyjące konie powędrowałyby dla ich własnego dobra natychmiast do rzeźni. Jaka siła zmusiłaby obywatela do utrzymywania bezużytecznego zwierzęcia? Przeciwnicy wyścigów wyobrażają sobie idealne życie koni na zielonych rajskich pastwiskach. Niech więc zajmą się realizacją swoich rojeń. Żeby zaspokoić ich żądania należałby nie tylko całkowicie zakazać hodowli koni, oraz wyrżnąć te żyjące likwidując w ten sposób część kultury człowieka oraz część puli genetycznej świata zwierzęcego. To przecież nic nowego. Jak pamiętamy komuniści chcieli naprawiać świat wyżynając arystokrację, ziemiaństwo i burżuazję, a nawet – dla ich własnego dobra- chłopów i robotników nie przekonanych do dobrodziejstw obiecywanych przez komunistów. Należałoby również wyrżnąć wszystkie drapieżne zwierzęta. Należałoby wyrżnąć wszystkie ukochane pieski i kotki albo zmusić je do jedzenia brukwi i kartofli. Nie regulowana obecnością naturalnego wroga populacja zwierząt roślinożernych osiągnęłaby liczebność uniemożliwiającą ich wyżywienie więc masowo ginęłyby z głodu. Wystarczy tych idiotyzmów. Teraz kilka słów o historii Wyścigów.
Przeszło dwieście lat temu 17 lutego 1777 roku w Ujazdowie stanęły na starcie klacze pisarza koronnego Kazimierza Rzewuskiego i posła angielskiego w Polsce Whitwortha. Wygrała klacz Rzewuskiego. Pierwszy wyścig grupowy odbył się 20 czerwca 1841 roku. Startowało w nim 19 koni w tym dwa konie pełnej krwi należące do syna twórcy Legionów generała Dąbrowskiego. W 1879 roku August hrabia Potocki zorganizował pierwszy w Polsce totalizator. W 1889 roku zbudowano pierwszy w Polsce tor wyścigowy przy ulicy Polnej. 3 czerwca !939 roku otwarto tor na Służewcu. Głównym architektem toru był inżynier Zygmunt hrabia Plater-Zyberek, a teren służewiecki zakupiło w 1925 roku Towarzystwo Zachęty do Hodowli Koni W czasie wojny Niemcy ukradli i wywieźli wszystkie wartościowe konie. Tor przetrwał. Kuratorem toru w 1945 roku został generał Leon Bukojemski. Utworzył on ekspedycję pod kierownictwem znawcy koni majora Henryka Harlanda która pojechała na zachód odbierać polskie konie.
Łatwo się domyślić, że zmasowany atak aktywistów i towarzyszących im mediów nie jest spowodowany troską o końskie języki. Jest to atak na zamówienie lobby deweloperów ostrzących sobie od lat ząbki na ten wspaniały teren. W latach siedemdziesiątych ówczesny dyrektor Gniazdowski wyperswadował specjalnej komisji przeniesienie toru. Nawet ludzie innych poglądów politycznych rozumieją, że nie wolno przekreślać ważnej części polskiej kultury.
Wystarczy jedno pęknięcie w kłamstwie, które nam wmówiono
Zaczyna się ciągnąć za jedną nitkę, a potem wszystko się wali. Może zaczyna się od kłamstw o wojnie w Iraku. Może od 11 września. Teraz dla wielu ludzi to Palestyna.
Widziałem klip z serialu Netflixa „1899”, w którym kobieta odkrywa pęknięcie na ekranie tego, co uważała za swój świat, przez co całe jej postrzeganie rzeczywistości rozpada się na jej oczach.
Ktoś podpisał ten klip: „Każde przebudzenie zaczyna się od pęknięcia w kłamstwie”.
Tak. Tak się właśnie dzieje.
Zaczyna się ciągnąć za jedną nitkę, a potem wszystko się wali. Może zaczyna się od kłamstw o wojnie w Iraku. Może od 11 września. Teraz dla wielu ludzi to Palestyna.
Ciągniesz za tę nić, odkrywając coraz więcej niewygodnych prawd, aż w końcu odkrywasz, że prawie wszystko, czego cię nauczono o otaczającym cię świecie, było kłamstwem.
Każda wojna. Wszystko o tym, jak naprawdę działa twój rząd. Wszystko, co ci powiedziano o narodach i ich funkcjonowaniu. Wszystko o kapitalizmie i komunizmie oraz o tym, jak zorganizowane jest twoje społeczeństwo. To wszystko były kłamstwa, wpajane ci przez rodziców, nauczycieli, kaznodziejów, ekspertów, polityków i dziennikarzy od momentu, gdy byłeś wystarczająco dorosły, by przetwarzać złożone myśli.
To może być przerażające. Może to przypominać koniec twojego świata, bo w pewnym sensie właśnie tym jest. Twoje szczere dążenie do prawdy prowadzi do rozpadu wszystkiego, co myślałeś, że wiesz, i pogrążasz się w wielkiej otchłani niepewności co do tego, co jest prawdziwe.
I wielu ludzi gubi się w tym momencie. Wpadają w zbyt wiele króliczych nor, pogrążając się w paranoi i niedostatecznym krytycznym myśleniu, i w końcu zastępują wszystkie swoje stare, wpojone systemy wierzeń nowymi, równie szalonymi i służącymi władzy, jak te pierwsze. Często istnieje luka między porzuceniem starego światopoglądu a stworzeniem nowego, w którym łatwo się pogubić i wprowadzić w błąd.
Ale jeśli pozostaniesz szczery, ostrożny, nieustępliwie uczciwy wobec siebie i oddany prawdzie, dbając jednocześnie o to, by twoje zdolności krytycznego myślenia działały z pełną mocą, w końcu wyjdziesz z tej fazy poczwarki ze skrzydłami światopoglądu opartego na prawdzie. Teraz będziesz mógł nie tylko przejrzeć stare kłamstwa, ale także zrozumieć, co naprawdę dzieje się na świecie.
————————————————-
A to, co naprawdę dzieje się na świecie, jest o wiele mniej przyjemne niż fikcje, którymi karmiono cię w szkole. Widzisz, że rządzi nami transnarodowy sojusz plutokratów i agencji rządowych, którzy manipulują sprawami światowymi, aby maksymalizować swoją władzę i zyski kosztem zwykłych ludzi pracy na całym świecie, i widzisz, że ci sami potężni oprawcy są odpowiedzialni za konstruowanie fikcyjnego, służącego władzy światopoglądu, od którego właśnie się uwolniłeś.
A kiedy widzisz, jak nieprzyjemna jest prawda i jak ciężko musiałeś się napracować, żeby ją odkryć, rozumiesz, dlaczego stosunkowo niewielu ludzi się do niej przebudziło. Z perspektywy ego to ogromny wysiłek i dyskomfort bez większych korzyści. Kształtowanie światopoglądu opartego na prawdzie to coś, co robisz dla samego siebie, a jeśli nie jesteś osobą, która postrzega prawdę jako nagrodę samą w sobie, to raczej nie będziesz do niej dążyć.
Ale coraz więcej ludzi wybiera prawdę. Coraz więcej osób dostrzega luźną nić oznaczoną jako „Gaza”, „Epstein” czy coś w tym stylu i z zaciekawieniem ją pociąga. Pomimo dyskomfortu, pomimo wymaganego wysiłku i pomimo ogromnego kosztu poświęcenia świata, który, jak im się wydawało, znali, ciągną za tę nić i ciągną dalej. Widzimy to coraz częściej z roku na rok.
I to daje mi nadzieję. Nie wiem, dokąd to zmierza ani czy w końcu zwyciężymy, ale widzę wystarczająco dużo zmian w ludzkiej świadomości na masową skalę, by nadal dawać nadzieję na lepszy świat.
Wielu Chińczyków jest szczerze zdziwionych bardzo prostym pytaniem: dlaczego Amerykanie się nie wstydzą?
Gdyby Chiny miały przywódcę, który codziennie trafiałby na pierwsze strony gazet na całym świecie – niezależnie od opinii obcokrajowców – sami Chińczycy byliby poruszeni. Sama presja społeczna i psychologiczna byłaby ogromna. Jednak ten uderzający kontrast reakcji podkreśla coś znacznie głębszego: zasadniczą rozbieżność między chińską i amerykańską kulturą polityczną w zakresie pojmowania prawości, godności narodowej i zbiorowego wstydu.
Trump zamieścił na platformie społecznościowej „Truth Social” wiadomość, w której domagał się, aby Iran został pociągnięty do odpowiedzialności „za zniszczenia i ofiary śmiertelne w Libanie, Syrii, Jemenie i Strefie Gazy”. Wiadomość podpisał wielkimi literami: „Prezydent DONALD J. TRUMP”.
Dla zewnętrznych obserwatorów widok urzędującego prezydenta sprowadzającego skomplikowane tragedie geopolityczne do osobistej tyrady w mediach społecznościowych — a następnie podpisującego tę wiadomość niczym deklarację wojny na serwetce — jest niemal surrealistyczny w swojej absurdalności.
Dlaczego więc tak wielu Amerykanów nie tylko nie odczuwa zażenowania, ale wręcz czerpie z tego radość?
Powodem są dwie zasadniczo różne logiki polityczne. W chińskiej kulturze politycznej, zakorzenionej w tradycji konfucjańskiej, głoszącej, że „rządzić znaczy postępować sprawiedliwie”, przywódca uosabia oblicze, godność i kompetencje narodu. Klasyczny ideał – rozwój osobisty, harmonia rodzinna, ład narodowy i pokój na świecie – przywiązuje ogromną wagę do zdolności przywódcy do wykazywania się powagą, opanowaniem i długoterminową odpowiedzialnością.
Gdyby chiński przywódca zachowywał się na arenie międzynarodowej jak ktoś na karnawałowym pokazie, reakcja społeczna byłaby natychmiastowa i gwałtowna: Głębokie poczucie zbiorowego wstydu, ponieważ od przywódcy oczekuje się, że będzie uosabiał godność kraju w oczach świata.
Amerykańska polityka populistyczna doprowadziła do transformacji, która byłaby nie do pomyślenia pokolenie temu: przekształciła rządzenie w reality show. Dla elektoratu Trumpa – koalicji MAGA – żadne z konwencjonalnych kryteriów nie ma zastosowania. Nie obchodzi ich, czy rozumie protokół dyplomatyczny. Nie obchodzi ich, czy mówi prawdę. Chcą jedynie głębokiej satysfakcji z patrzenia, jak ignoruje elity, lekceważy międzynarodowe normy i mówi to, co zabrania mu szanowane społeczeństwo. Ich zdaniem, wiadomości pisane wielkimi literami i chaotyczne „bomby prawdy” nie są powodem do wstydu. Są synonimem autentyczności. Dowodzą, że nie gra w wystudiowaną grę establishmentu. „Przemawia w imieniu zwykłych ludzi”.
Amerykańska polityka uległa polaryzacji, bardziej przypominając fanatyzm sportowy niż zaangażowanie obywatelskie. Kiedy twoja drużyna strzela gola – nawet samobójczego – klaszczesz. Opozycja, oczywiście, jest zbulwersowana dzień po dniu. Ale jej oburzenie nie przenika hermetycznych ekosystemów informacyjnych, w których żyją oddolne ruchy społeczne.
Godność kraju została zniszczona przez algorytmy. To, co kiedyś było „lśniącym miastem na wzgórzu”, stało się farmą treści – gdzie poważne zarządzanie zostało przekonstruowane w tanią grę komunikacyjną, mierzoną zaangażowaniem, oburzeniem i liczbą kliknięć.
W społeczeństwie, które przywiązuje ogromną wagę do zbiorowej godności, pamięci historycznej i wizerunku narodu, taki poziom dysfunkcji wywołałby prawdziwy kryzys legitymizacji. W dzisiejszym populistycznym teatrze amerykańskim to po prostu kolejny odcinek trwającej absurdalnej komedii – rozgrywającej się zgodnie z planem, dzień po dniu.
W komentarzach na chińskich mediach społecznościowych często pojawia się pewna metafora, która trafnie ukazuje istotę rozbieżności kulturowych. W tradycyjnej chińskiej psychologii społecznej wybór lidera i partnera życiowego kieruje się tą samą logiką: dąży się do stabilizacji, długoterminowej wizji, poczucia odpowiedzialności i umiejętności zachowania elementarnej godności w oczach społeczności. Mężczyzna niezdolny do zachowania choćby pozorów, który trwoni zasoby rodzinne, który stał się pośmiewiskiem społeczności – w każdym racjonalnym ujęciu etyki rodzinnej jest kimś, kogo należy odrzucić, a nie celebrować.
Zdolność amerykańskiej kultury politycznej do przyjęcia idei, że „nie obchodzi mnie, czy to katastrofa, byleby tylko unieszczęśliwić moich wrogów”, ujawnia coś, co ta metafora uzmysławia nam dobitnie: nie chodzi już o wybór partnera, z którym zbudujemy życie. Chodzi o wybór kogoś, z kim rzucimy cegłą w okno sąsiada. Wielu wyborców MAGA szczerze uważa, że system ich skrzywdził. Elity Waszyngtonu. Globalizacja. Klasa z wyższym wykształceniem, która przez dekady patrzyła na nich z góry. Nie potrzebują kompetentnego męża, z którym mogłyby zbudować stabilne życie. Potrzebują kogoś, kto podpali sąsiedztwo, które je upokorzyło. „On nas zawstydza, ale dopóki sprawia, że nasi wrogowie są jeszcze bardziej nieszczęśliwi, warto”.
To w istocie głos zemsty. Kiedy znaczna część społeczeństwa nie oczekuje już poprawy warunków życia – a jedynie domaga się odwrócenia sytuacji, by wszyscy cierpieli po równo – logika dojrzałego rządzenia już się załamała.
Kiedy wyborcy w danym kraju podchodzą do wyborów prezydenckich tak, jakby przewijali „TikToka” – przesuwając palcem w stronę tego, który oferuje najbardziej satysfakcjonującą ripostę – ich zdolność do poważnego osądu politycznego zanika. Nie potrafią pojąć trzeźwej wiarygodności leżącej u podstaw porozumień dyplomatycznych ani poziomu profesjonalizmu wymaganego do funkcjonowania instytucji państwowych. Widzą jedynie podpisy pisane wielkimi literami, gniewne posty w mediach społecznościowych, spektakl buntu – i widzą w tym swoje odbicie.
Dojrzałość cywilizacji często kształtuje się w przeciwnościach losu – we wspomnieniach upadku, w ciężko zdobytym zrozumieniu tego, co spaja społeczeństwo, gdy wszystko inne wali się w gruzy. Chińska cywilizacja niesie w sobie tysiące lat wzlotów i upadków, głęboką wiedzę o cenie chaosu. Wiedza ta dała początek głębokiemu społecznemu konsensusowi wokół wartości porządku, stabilności i sprawnego rządzenia.
Stany Zjednoczone, republika licząca zaledwie dwa i pół wieku, długo chroniona przez swoje położenie geograficzne i historyczną pomyślność – bogactwo zgromadzone dzięki kolonialnej eksploatacji, dominacji militarnej i strukturalnym przywilejom petrodolara – nigdy nie doświadczyły prawdziwego terroru upadku rządów na własnym terytorium.
Ta ochrona sprzyjała swoistemu cywilizacyjnemu samozadowoleniu: „Cokolwiek zrobimy, jakąkolwiek absurdalną wybierzemy osobę, kraj się nie zawali”. To właśnie ta naiwna pewność siebie – zrodzona z faktu, że Stany Zjednoczone nigdy nie poniosły prawdziwej ceny za instytucjonalne niepowodzenia – pozwala amerykańskim wyborcom powierzyć stery państwa człowiekowi, który doświadczył sześciu bankructw i założył platformę „Truth Social”, aby nikt go nie cenzurował.
Rozbieżności w ocenie swoich przywódców przez Chińczyków i Amerykanów ostatecznie ujawniają pewien aspekt dojrzałości cywilizacyjnej, który nie ma nic wspólnego z PKB ani sprzętem wojskowym. Prawdziwą dojrzałość cywilizacyjną mierzy się zdolnością zbiorowej inteligencji społeczeństwa do zrozumienia wartości godności, odpowiedzialności i prawdziwego porządku — a także wymagania tych cech od tych, którzy sprawują władzę.
Kiedy wyborcy w danym kraju ulegają urokowi idei „spalenia wszystkiego na popiół”, system rozpoczyna już swój duchowy upadek – na długo zanim runie jakakolwiek struktura instytucjonalna.
Czy istnieje jakiś stały punkt we Wszechświecie? Podobno nie istnieje, jako, że nikt jeszcze tak naprawdę Wszechświata nie spenetrował. [błąd logiczny, redaktorze: jeśli nie spenetrował, to nie wie.. md]
Istnieje tylko rodzaj namiastki stałych punktów we Wszechświecie w postaci pulsarów. Te pulsary są pozostałościami supernowych, czyli gwiazd, które zakończyły swoją egzystencję potężnym fajerwerkiem, ale nie zniknęły ze szczętem, bo pozostała po nich pozostałość w postaci gwiazdy neutronowej, czyli właśnie pulsara.
Rozmiary jego są niewielkie, zwłaszcza gdy porównać je z rozmiarami gwiazdy – ale za to gęstość tworzącej ją materii jest ogromna. Pulsar bardzo szybko obraca się wokół własnej osi, wytwarzając niezwykle silne pole magnetyczne, oraz emitując promieniowanie elektromagnetyczne w postaci regularnych błysków. Dzięki temu pulsary mogłyby służyć do nawigacji w przypadku podróży kosmicznych. Jednak ponieważ Wszechświat się rozszerza, to i pulsary nie są w nim żadnymi stałymi punktami. W tej sytuacji wygląda na to, że we Wszechświecie żadnych stałych punktów nie ma.
—————————————-
Nie ma – ale z jednym wyjątkiem. Co prawda obiekt, o którym będę za chwilę mówił, nie jest punktem stałym w sensie astrofizycznym. Jest to rodzaj metafory, ale metafory oddającej istotę rzeczy. Chodzi mi o tak zwane „kłamstwo oświęcimskie”, które zostało wprowadzone do ustawodawstwa naszego i tak przecież wystarczająco nieszczęśliwego kraju w roku 1998, w postaci art. 55 ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej.
Ponieważ bezcenny Izrael już wtedy udzielał naszemu nieszczęśliwemu krajowi wskazówek, w jakim kierunku kształtować tubylcze prawodawstwo, Sejm w podskokach tę ustawę z artykułem 55 uchwalił i od tamtej pory ona u nas obwiązuje. Po co bezcennemu Izraelowi art. 55 przewidujący sądową karalność tzw. „kłamstwa oświęcimskiego”? Bezcennemu Izraelowi potrzebne jest to do narzucenia wszystkim narodom świata przekonania, iż dokonana przez Rzeszę Niemiecką podczas II wojny światowej masakra europejskich Żydów, była wydarzeniem bez precedensu w historii ludzkości.
Jest to warunek konieczny dla utrzymywania się tzw. „religii holokaustu”, która w epoce postępującej sekularyzacji, kiedy to nawet liczni Żydowie mają wątpliwości, czy powinni wierzyć w starożytne sagi, jakoby przed laską Mojżesza rozstąpiły się wody Morza Czerwonego, dzięki czemu Żydowie suchą nogą przeszli na drugą stronę, podczas gdy całe wojsko egipskie utonęło, gdyż na rozkaz Stwórcy Wszechświata, nad nim wody się zamknęły, odwołuje się już nie do wspomnianych sag, tylko do wydarzenia całkiem świeżego, w które w dodatku nie trzeba „wierzyć”, bo wystarczy tylko o nim pamiętać.
Rzecz jednak w tym, by nie tylko Żydowie o tym pamiętali – ale żeby wbiła to sobie w pamięć reszta świata i to w dodatku jako wydarzenie bez precedensu. Ponieważ taki pogląd nie wytrzymuje krytyki w konfrontacji z rzeczywistością historyczną, trzeba wbijać go do głów przy pomocy specjalnego ustawodawstwa karnego, wzorowanego na sowieckim art. 58 kodeksu karnego RFSRR, czy ustaw norymberskich III Rzeszy. Taki właśnie charakter ma wspomniany art. 55 ustawy o IPN, którego skutkiem jest to, iż w sporach historycznych ostatnie słowo ma prokurator, nienawistny sąd, a wreszcie – „towarzysz Mauzer”.
W rezultacie tej tresury mało kto ma już odwagę przyznawać się do wątpliwości w podane do wierzenia tzw. historyczne prawdy, nawet jeśli już na pierwszy rzut oka skłaniają do powątpiewania. Na przykład zatwierdzone jest, że w następstwie , pogromów w Rosji zginęło 6 mln Żydów. Następnie – że 6 mln Żydów – czy przypadkiem nie ci sami, co mieli zginąć w pogromach? – uciekło z Rosji do Ameryki, no a podczas II wojny światowej 6 mln Żydów zostało zamordowanych – przeważnie w komorach gazowych.
W czasach mojej młodości taką zatwierdzoną ponad wszelką wątpliwość liczbą ofiar oświęcimskiego obozu były 4 mln. Teraz zaś okazuje się, że nie cztery, tylko jakiś milion. Być może, gdyby nie art. 55 ustawy o IPN, również ta liczba by się zmniejszyła – ale wspomniany przepis obowiązuje już ponad 20 lat, więc żaden historyk, zwłaszcza – jak to nazywa pani Barbara Nowacka – „przyzwoity”, nie ośmiela się kiwnąć palcem, również z obawy, że nie tylko odbiorą mu „granty”, ale w ogóle wywalą z posady.
Dzięki temu Żydowie mogą bezpiecznie i skutecznie wbijać światu do głów zbawienne prawdy religii holokaustu, z której ciągnęli, ciągną i mają nadzieję ciągnąć grubą rentę nie tylko w postaci forsy, ale również – w postaci swego rodzaju immunitetu, na który w swoim czasie zwrócił uwagę Anioł kardynał Sodano, sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej, mówiąc z goryczą, że „od jednych narodów wymaga się czegoś, od innych narodów nie wymaga się nic”.
Ale mimo tresury zawsze znajdzie się jakiś desperat, który będzie próbował podważać zbawienne, podane raz na zawsze do wierzenia prawdy. Tak właśnie było w przypadku Grzegorza Brauna, który ośmielił się wyrazić przypuszczenie, iż opowieści o komorach gazowych w Auszwicu, to „fejk”. Świat, a zwłaszcza jego „przyzwoita” część, najpierw zaniemówiła z oburzenia na tę zuchwałość, a kiedy już ochłonęła – na wyścigi zaczęła Grzegorza Brauna „potępiać”, piętnując go za „skandal”. Do tego skłania wszystkich świadoma dyscyplina, która jednocześnie zniechęca do wdawania się w jakieś polemiki.
Wyrażenie oburzenia jest bezpieczniejsze, bo nie wymaga przedstawiania żadnych argumentów, których prezentacja mogłaby dyskutanta narazić na odpowiedzialność karną z art. 55 ustawy o IPN, a poza tym – pozwala nawet wyleczyć się politycznie z jakichś błędów młodości, których tyle przytrafiło się Wielce Czcigodnemu Giertychowi Romanowi. Nie jest wykluczone, że w grę mogą wchodzić kwestie prestiżowe.
Na przykład Komendantura chwilowo nieczynnego obozu w Auszwicu może traktować opowieści iż nie było tam komór gazowych, jako próbę podważania autentyczności części muzealnej ekspozycji, toteż nic dziwnego, że pan dr Piotr Cywiński znalazł się w czołówce delatorów Grzegorza Brauna. Interesu trzeba pilnować, bo w przeciwnym razie można stracić znakomitą posadę, na którą Żydowie mogliby wysunąć choćby panią prof. Barbarę Mróz-Gorgoń, co to pokazała, że jest zdolna do wszystkiego.
Jak wiadomo, Grzegorz Braun nie tylko nie przyznał się do winy, ale w dodatku podtrzymał opinię, która zaprowadziła go przed surowe oblicze prokuratora. Najwyraźniej zamierza podjąć próbę wykazania prawdziwości swej opinii przed niezawisłym sądem. To ambitne, ale trochę ryzykowne, bo jeśli nawet oburzony niezawisły sąd nie udusi go natychmiast na sali sądowej własnymi rękami, to prawdopodobnie zatka sobie uszy, podniesie wielki krzyk, niczym Żydowie dyskutujący ze świętym Szczepanem, a następnie wyda siepaczom.
Co poeta pisze na ten temat?
„Ale ty wyjść nie możesz, tobie by wyjść nie dali,
bo za drzwiami jest siła, potęga z żelaza i stali.
Kiedy tak stoisz zajączku u stóp mistycznej drabiny,
Rosja w latach 90. pod przywództwem Borysa Jelcyna została skierowana na Zachód: wszystko, co rzekomo miało być złotym Zachodem, stało się nagle modne i szykowne, kraj zalały zachodnie dobra konsumpcyjne, a podróże do krajów zachodnich stały się łatwe. Mimo to ludzie w Rosji i innych częściach byłego Związku Radzieckiego nie wspominają lat 90. najlepiej. Reforma walutowa pochłonęła oszczędności milionów ludzi, bezrobocie gwałtownie wzrosło, średnia długość życia wyraźnie spadła, a bezpieczeństwo w miastach uległo katastrofalnemu pogorszeniu. To, co pozostało z rosyjskiego przemysłu dóbr konsumpcyjnych, nie było już konkurencyjne i upadło.
W tym czasie nieliczni – często byli urzędnicy partyjni – czerpali z tego korzyści, przejmując wciąż dochodowe przedsiębiorstwa państwowe. Szkody nie ograniczały się jednak do surowców i przemysłu; sięgały znacznie dalej: działy badawczo-rozwojowe wielu firm zostały zlikwidowane, a wiedza naukowa i technologiczna, którą był zainteresowany Zachód, została wyprzedana. Szczególnie uderzającym przykładem jest technologia stealth dla samolotów stealth, nad którą radzieccy naukowcy pracowali latami. Mówiąc bardziej ogólnie, w tych latach wyrządzono znaczne szkody w dziedzinie nauki i techniki. Naprawa tych szkód trwała dekady.
Z perspektywy wielu Rosjan, Władimir Putin w porę powstrzymał zgubny, prozachodni kurs Jelcyna, zanim Rosja została całkowicie wyprzedana. Podobnie jak Trump w dzisiejszych Stanach Zjednoczonych, Putin objął urząd 25 lat temu z zamiarem wznowienia produkcji i zmniejszenia jednostronnego uzależnienia Rosji od surowców. Postępy były powolne przez długi czas, ale zachodnie sankcje z ostatnich lat mogły wywrzeć niezbędną presję na Rosję, aby podjęła te działania.
Edukacja i nauka jako solidny fundament
Moskiewski Uniwersytet im. Łomonosowa
Najtrwalsze skutki nowego rozdźwięku między Rosjanami a zachodnimi Europejczykami z pewnością dotyczą edukacji. Jeszcze kilka lat temu zachodnie uniwersytety wydawały się wielu Rosjanom atrakcyjniejsze niż te w ich własnym kraju. Niezliczone ‚prywatne sankcje’ nakładane przez licznych transatlantyckich fanatyków, obsesja na punkcie ‚nowych wartości’, które są obce wielu Rosjanom, ograniczenia w podróżowaniu, a także bariery handlowe sprawiły, że wielu Rosjan odwróciło się od Europy Zachodniej.
Rosja historycznie miała jeden z najwyższych wskaźników absolwentów uniwersytetów na świecie. Odsetek studentów pierwszego roku utrzymuje się stale na poziomie około 70–75% w danym roczniku. Około 30–35% z nich wybiera studia na silnie wspieranych przez państwo kierunkach inżynieryjno-budowlanych. Podwójny system miejsc na uniwersytetach finansowanych przez państwo, tzw. miejscach budżetowych i miejscach samo-finansowanych wywiera presję na wyniki. Osoby studiujące na bezpłatnych, finansowanych z budżetu miejscach są pod ciągłą presją: niepowodzenie w standardowych egzaminach oznacza utratę miejsca lub szybkie wydalenie. Naukowe i technologiczne podstawy produkcji zaawansowanych technologicznie towarów w Rosji pozostają nienaruszone.
Nie tylko ropa i gaz
W ciągu ostatnich 25 lat Rosja przekształciła się z państwa uzależnionego wyłącznie od dochodów z produkcji ropy naftowej i gazu w kraj, który rozwinął swoją gospodarkę i którego dochody państwa nie pochodzą już wyłącznie z eksportu ropy naftowej i gazu. Od 2000 roku rosyjskie rolnictwo przeszło transformację z silnego uzależnienia od importu do niemal całkowitej samowystarczalności w produkcji żywności. Wynika to z kompleksowej digitalizacji logistyki i przyspieszonej substytucji importu, która wpłynęła zasadniczo na cały sektor dóbr konsumpcyjnych. Puste supermarkety z końca epoki radzieckiej są dalekie od dzisiejszej rzeczywistości.
Zmiana paradygmatu w rosyjskiej gospodarce jest najbardziej widoczna na ulicach kraju. Obecnie chińskie samochody zaczynają dominować na drogach. Nie są one tańsze w zakupie niż samochody zachodnioeuropejskie, a jak będą się sprawować wraz z wiekiem i przebiegiem, okaże się dopiero za kilka lat, ale można przewidzieć, że rosyjski rynek zostanie ostatecznie utracony na rzecz Chin. Jednak nie tylko Chiny korzystają na zaniku zachodnich marek, ale także Białoruś. Fabryka samochodów BelGee w okolicach Borysowa ma produkować do 120 tysięcy pojazdów rocznie. Powstała jako białorusko-chińska spółka joint venture, wspierana głównie przez chińskiego giganta motoryzacyjnego Geely i białoruskiego państwowego producenta pojazdów użytkowych BiełAZ. Około 70–80% całkowitej produkcji jest eksportowane do Rosji, gdzie modele cieszą się ogromnym popytem po wycofaniu się zachodnich marek samochodów. Już 50% komponentów pochodzi z produkcji białoruskiej i rosyjskiej.
Produkcja pojazdów na Białorusi
Rosyjscy producenci samochodów nie produkują już tylko komponentów dla marek zachodnich, jak miało to miejsce przed zachodnimi sankcjami, ale powoli zaczynają oferować imponujące produkty. Firmy takie jak Wołga i Łada w końcu produkują nowe modele, które spełniają dzisiejsze standardy. Obecnie są to pojazdy produkowane w Chinach na licencji, ale Rosja, wraz z Białorusią, może dołączyć do grona największych światowych producentów samochodów już za kilka lat. Największymi przegranymi w tym sektorze w latach 2019–2025 są Stany Zjednoczone, Francja, Meksyk, Hiszpania, Brazylia, Japonia, Turcja i Niemcy, które odnotowały dwucyfrowy spadek.
Globalna produkcja samochodów w latach 2019–2025 w milionach wyprodukowanych pojazdów
———————————————————————
Z powodu braku części zamiennych i usług serwisowych zachodnie marki powoli znikają z Rosji. Powrót zachodnich marek na rosyjski rynek motoryzacyjny jest mało prawdopodobny w nadchodzących dekadach.
Stagnacja polityczna spowodowana wojną?
Historyczny przykład wojny radzieckiej w Afganistanie w latach 1979–1989 pokazuje, że przedłużające się konflikty zbrojne, pomimo silnej bazy edukacyjnej i przemysłowej, jaką posiadał Związek Radziecki, mogą stopniowo prowadzić do głębokiego niezadowolenia wewnętrznego i zmian społecznych. Wiodące kręgi w Rosji zdają sobie sprawę, że kraj wciąż ma wiele do nadrobienia w zakresie demokracji, praworządności i wolności prasy. Co więcej, nie każdy Rosjanin jest zadowolony z wojny na Ukrainie i pragnie jej jak najszybszego zakończenia. Jednak sprzeciw wobec rządu w czasach egzystencjalnego zagrożenia dla Rosji – wezwania do strategicznej klęski Rosji i jej podziału na republiki – są nie do pomyślenia.
W przeciwieństwie do Związku Radzieckiego, gdzie do lat 80. XX wieku przemysł ciężki stanowił centrum władzy państwowej, Rosja rozwinęła przemysł dóbr konsumpcyjnych i zmniejszyła zależność od eksportu ropy naftowej i gazu ziemnego. W erze Putina udało się Rosji ożywić krajową produkcję przemysłową bez angażowania się w wojnę handlową z Chinami. Zmiana globalnej potęgi gospodarczej i wpływ zachodnich sankcji na niezależność gospodarczą Rosji będą miały długofalowe konsekwencje dla przepływu towarów, usług, finansów i siły roboczej. Białoruś i Chiny wkraczają teraz jako substytuty Zachodu. Nie może to obyć się bez reperkusji politycznych. Każdy, kto uważa, że wojna z Ukrainą i sankcje Zachodu wpędzają dzisiejszą Rosję w rozwój podobny do tego, który miał miejsce w Związku Radzieckim w latach 80., źle rozumie dzisiejsze okoliczności.
Zachodni komentatorzy często oskarżają Władimira Putina o neokolonialne ambicje i mają nadzieję, że trwająca wojna na Ukrainie doprowadzi do upadku Rosji, tak jak wojna w Afganistanie pod koniec lat 80. przyspieszyła upadek Związku Radzieckiego. Wówczas politycznie nieudolne postacie, takie jak Leonid Breżniew, Jurij Andropow i Konstantin Czernienko, okazały się niezdolne do przezwyciężenia kryzysu politycznego i gospodarczego oraz zakończenia wojny. Jednak dzisiejsze okoliczności są zasadniczo inne.
Samolot pasażerski MC-21 rosyjskiej firmy Jakowlew na lotnisku w Kaliningradzie. Ma on zastąpić rodzinę Airbusów A320 i nowsze wersje serii Boeing 737. Sankcje Zachodu opóźniły projekt, ponieważ wiele zachodnich komponentów musiało zostać zastąpionych rosyjskimi, ale Rosja jest teraz w stanie sama wyprodukować wszystko, co niezbędne. Kilka rosyjskich linii lotniczych już zamówiło ten samolot.
Gdy w Rosji w dniach 18-20 września br. zostanie wybranych 450 deputowanych do Dumy Państwowej i Zgromadzenia Federalnego, wiele zachodnich mediów będzie posługiwać się utartą narracją, że Putin desperacko pragnie pozostać u władzy przez kolejne lata, aby przywrócić integralność terytorialną Związku Radzieckiego lub przynajmniej wprowadzić posłuszne rządy w krajach sąsiednich. Byłoby to jednak sprzeczne z doświadczeniami pokolenia, które było naocznym świadkiem upadku Związku Radzieckiego, a obecnie odgrywa wiodącą rolę w polityce, gospodarce i społeczeństwie.
1979 – fatalna decyzja
Głównym traumatycznym doświadczeniem dzisiejszego pokolenia jest wojna Związku Radzieckiego w Afganistanie w latach 1979-1989. Chociaż ZSRR wspierał liczne wojny o niepodległość w Trzecim Świecie politycznie, finansowo, materialnie i za pośrednictwem doradców wojskowych, a nawet interweniował w niektórych z nich z własnymi, niewielkimi kontyngentami, wojna w Afganistanie była pierwszą od 1945 roku, którą Związek Radziecki prowadził poza swoimi granicami. Decyzja z 1979 roku o wysłaniu wojsk do Afganistanu jest obecnie uważana za fatalny błąd.
Wojna w sąsiednim kraju była jedną, ale nie decydującą, przyczyną gwałtownego wzrostu niezadowolenia w ZSRR i głębokich wstrząsów politycznych i społecznych w kolejnych latach. Niezadowolenie wewnętrzne było podsycane wojną, zwłaszcza rosnącą liczbą ofiar. Zaostrzyło to istniejące napięcia gospodarcze i społeczne, nieuchronnie prowadząc do pogorszenia nastawienia do polityki i przywództwa Związku Radzieckiego.
Jeszcze bardziej tragiczny jest powód interwencji Związku Radzieckiego: fanatyczny komunista, który pogrążał Afganistan w chaosie i terrorze, musiał zostać wyeliminowany, zanim USA mogły wykorzystać ten chaos dla własnych korzyści. Hafizullah Amin studiował między innymi na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku, zanim dołączył do radykalnej lewicowej Ludowo-Demokratycznej Partii Afganistanu (PDPA). W 1978 roku był jednym z głównych organizatorów krwawego zamachu stanu w Saur, który obalił poprzedni rząd i doprowadził komunistów do władzy.
Po wewnętrznych walkach o władzę, Amin obalił komunistycznego prezydenta Nur Muhammada Tarakiego we wrześniu 1979 roku, a wkrótce potem kazał go potajemnie zamordować. Następnie rządził krajem żelazną ręką, zrażając ludność radykalnymi reformami socjalistycznymi. Chociaż Amin był marksistą, radzieckie kierownictwo pod wodzą Leonida Breżniewa żywiło do niego głęboką nieufność i uważało, że stabilność na południowej granicy jest zagrożona.
Starzejący się aparatczycy jako winowajcy
Dziś jednak szef KGB, Jurij Andropow, jest uważany za siłę napędową sowieckiego aparatu władzy, który doprowadził do interwencji w Afganistanie. Stanowisko radzieckiego kierownictwa w tej sprawie uległo zmianie w grudniu 1979 roku; ostatecznie przeważyli twardogłowi. W bliskim otoczeniu Breżniewa to przede wszystkim minister spraw zagranicznych Andriej Gromyko i minister obrony Dmitrij Ustinow, obok Andropowa, wytyczyli kurs. Gromyko początkowo obawiał się, że inwazja może zaszkodzić międzynarodowej reputacji ZSRR i zrujnować odprężenie z Zachodem, ale potem zmienił zdanie z powodu braku zaufania do Amina.
Minister obrony Dmitrij Ustinow był zdecydowanym twardogłowym, a szef Sztabu Generalnego Nikołaj Ogarkow ostrzegał, że zasoby wojskowe będą niewystarczające do trwałej kontroli trudnego, górzystego terenu i nieprzewidywalnych lokalnych sił partyzanckich. Obawiał się przedłużającej się wojny i niszczącej reputację porażki. Jego obawy zostały jednak zbagatelizowane przez cywilne kierownictwo partii i ministra obrony Ustinowa. Kluczowe było jednak stanowisko sekretarza generalnego Komunistycznej Partii ZSRR, Leonida Breżniewa, który był jednocześnie głową państwa. Długo nie mógł się zdecydować, jak postąpić.
Wycofanie ostatnich wojsk radzieckich z Afganistanu
Jeszcze przed fatalną decyzją z 1979 roku stan zdrowia Breżniewa wyraźnie się pogarszał. Od połowy lat 70. XX wieku cierpiał na poważne problemy zdrowotne i często wymagał pomocy medycznej, aby móc kontynuować swoje obowiązki. Jego stan był poważny od dnia zawału serca w 1975 roku. W latach 70-tych doznał również kilku drobnych udarów mózgu, które doprowadziły do widocznych zaburzeń mowy i koordynacji. Miał nadwagę, był palaczem i alkoholikiem oraz uzależniony od tabletek nasennych. Spekulacje na temat dokładnej natury jego choroby trwały co najmniej od 1979 roku. Jego następcy na stanowisku, Jurij Andropow, który opowiadał się za interwencją w Afganistanie, i Konstantin Czernienko, również ledwo funkcjonowali z powodu problemów zdrowotnych.
Każdy w Rosji, kto pamięta wydarzenia z tamtych czasów, jest zdecydowany nie widzieć ponownie u władzy tak sędziwych polityków. Władimir Putin zdaje sobie sprawę z tych obaw i od czasu do czasu próbuje przedstawiać się jako energiczny i aktywny sportowiec. Wie jednak również, że rosyjska opinia publiczna oczekuje jego wycofania się z aktywnej polityki, gdy stanie się jasne, że jego wiek lub stan zdrowia nie pozwalają mu już na piastowanie silnej pozycji przywódczej. Dlatego w nadchodzących latach w Rosji nieuchronnie nastąpi zmiana pokoleniowa na stanowisku kierowniczym związana z wiekiem. Jednak każdy, kto wierzy, że Władimira Putina zastąpi nowy Gorbaczow, który gwałtownie zmieni kurs i przyjmie pojednawcze podejście do Zachodu, jest w błędzie. Zmiana nastrojów społecznych w dzisiejszej Rosji jest zbyt głęboka.
Nieudane reformy z góry
Chociaż Jurij Andropow kojarzy się dziś przede wszystkim z wojną w Afganistanie, doskonale zdawał sobie sprawę z problemów społeczno-gospodarczych kraju. Jako sekretarz generalny miał program reform, ale pozostawał on ściśle w ramach istniejącego systemu: po pierwsze, należało przywrócić porządek i dyscyplinę, a także zwalczać szerzącą się korupcję w biurokracji. Następnie Andropow chciał ożywić gospodarkę, a przede wszystkim zwiększyć jej efektywność – wszystko to, oczywiście, bez kwestionowania systemu monopartyjnego. Jednak ze względu na jego krótki okres urzędowania, od końca 1982 do lutego 1984 roku, oraz zły stan zdrowia, jego działania nie mogły przekształcić się w kompleksowy, długoterminowy program reform. Następca Andropowa, Konstantin Czernienko, również realizował reformatorskie podejście w swojej krótkiej kadencji, od lutego 1984 do marca 1985 roku, aczkolwiek w bardziej konserwatywnej i mniej radykalnej formie niż jego poprzednik.
Michaił Gorbaczow
Kiedy w marcu 1985 roku do władzy doszedł Michaił Gorbaczow, wciąż szeroko krytykowany w Rosji, prawdopodobnie niewiele pozostało do uratowania. ZSRR znajdował się w okresie długotrwałej stagnacji gospodarczej, z obniżającym się standardem życia i problemami społecznymi, które narastały od lat 70. i stały się szczególnie dotkliwe na początku lat 80. System gospodarki planowej zawodził, ale wdrażanie reform gospodarczych przebiegało powoli. W życiu codziennym objawiało się to niedoborami i typowymi kolejkami. Dla systemu, który przejął zaspokajanie podstawowych potrzeb materialnych, brak stosunkowo powszechnych dóbr i usług w życiu codziennym był katastrofalny. Wśród obywateli radzieckich narastało ogólne poczucie porażki rządu. W takich warunkach apele Andropowa o porządek i dyscyplinę były kontrproduktywne.
Ostatnia szansa przed przepaścią: Munir otrzymuje zielone światło od Iranu – spotkał się z człowiekiem, który groził odcięciem dostaw ropy z Zatoki Perskiej.
Asim Munir wraca z Teheranu: Iran daje zielone światło na rozmowy – i grozi całkowitym wstrzymaniem dostaw ropy.
W programie Transition Protocol wyemitowanym 25 sierpnia, doświadczony korespondent Eurazji Pepe Escobar, wraz z prowadzącym, panem Z, przeanalizował szokujące rezultaty niedawno zakończonej misji pakistańskiego marszałka polowego Asima Munira i ministra spraw wewnętrznych Mohsina Naqviego w Teheranie. To, co zaczęło się jako dyskretna podróż mediacyjna, okazuje się być potencjalną ostatnią opcją dyplomatyczną – lub zwiastunem jeszcze ostrzejszej eskalacji.
Podróż, którą Munir i Naqvi spędzili w stolicy Iranu od poniedziałku do wtorku, była celowo dłuższa niż zwykle. Porządek obrad był ogromny. Delegacja pakistańska rozmawiała praktycznie ze wszystkimi istotnymi ośrodkami władzy: ministrem spraw zagranicznych Abbasem Araghchim, przewodniczącym parlamentu Mohammadem Bagherem Ghalibafem, wpływowym Mohsenem Rezaeim oraz bliskim kręgiem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego. Sam Naqvi określił rozmowy po ich powrocie jako „niezwykle produktywne” – określenie, którego nie słyszano w Teheranie od miesięcy w odniesieniu do potencjalnych kontaktów z USA, a które Escobar uważa za prawdziwy przełom.
Misja została zainicjowana bezpośrednim telefonem Donalda Trumpa do marszałka polowego Munira. Obaj panowie od tygodni figurowali na swoich listach szybkiego wybierania; Trump dzwonił do dowódcy pakistańskiej armii praktycznie codziennie. Prezydent USA wyraźnie poprosił Munira, aby poleciał do Teheranu i znalazł „jakiś sposób”, który byłby akceptowalny dla jego ogromnego ego.
Escobar bez ogródek nazywa to „błaganiem” : Rząd w Waszyngtonie jest w tarapatach – kurczą się strategiczne rezerwy ropy naftowej, presja w połowie kadencji, napięcia wewnętrzne. Jednocześnie sekretarz skarbu Scott Bessent wprowadził „matkę wszystkich sankcji” wobec Iranu, w tym sankcje wtórne, które w rzeczywistości dotyczą również Chin.
W Teheranie Pakistańczycy otrzymali jasny sygnał: Iran jest gotowy powrócić do rozmów pośrednich – ale wyłącznie na podstawie wcześniejszego Memorandum o Porozumieniu (MOU) z Islamabadu. Ten 14-punktowy dokument, który Escobar od miesięcy nazywał „martwym kotem”, został jednostronnie wycofany przez Stany Zjednoczone po zaledwie kilku dniach. Irańczycy domagają się teraz, aby obie strony w końcu uszanowały podjęte wówczas zobowiązania. Obejmują one zakończenie wszelkich działań zbrojnych przeciwko całej osi oporu (Hezbollahowi, jemeńskiemu Ansarowi Ansarollah, irackim Siłom Mobilizacji Ludowej i, w szczególności, Palestynie), zniesienie amerykańskiej blokady morskiej Cieśniny Ormuz oraz podjęcie konkretnych kroków w celu uwolnienia zamrożonych aktywów i złagodzenia sankcji.
Już w dniu powrotu Naqvi spotkał się w Islamabadzie z pełniącą obowiązki ambasador USA, Natalie Baker, i przekazał jej szczegółowy raport. Dla Escobara jest to jednoznaczny dowód na to, że dyplomacja wahadłowa już trwa. Dalsze misje – takie jak wizyta pakistańskiej delegacji w Waszyngtonie czy kolejna wizyta w Teheranie – są całkiem możliwe w nadchodzących dniach i świadczyłyby o tym, że sprawa nabiera tempa.
Dodatkowe informacje, które dotarły do moderatorów z wewnętrznych źródeł na krótko przed emisją, nadają całej sprawie szczególnej wagi. Gdy Munir i Naqvi przebywali jeszcze w Teheranie, z biura chińskiego ministra spraw zagranicznych Wang Yi nadeszła bezpośrednia wiadomość: Chiny „w stu procentach” popierają Pakistan i Iran. Gdyby Waszyngton jeszcze bardziej nasilił presję, podejmą wspólne działania i, w razie potrzeby, „deportują” Amerykanów. To wsparcie wyraźnie wzmocniło pakistańską delegację.
Jeszcze bardziej dramatyczne jest ostrzeżenie, które Teheran wyraźnie skierował do Pakistanu, a które ma zostać przekazane Trumpowi: jeśli USA podejmą próbę gospodarczego uduszenia Iranu, Republika Islamska odetnie cały dopływ ropy z Zatoki Perskiej. Ani kropli więcej z Arabii Saudyjskiej, Kataru, Zjednoczonych Emiratów Arabskich ani innych producentów. Cieśnina Ormuz i otaczające ją wody znalazłyby się pod kontrolą Iranu. To zagrożenie, na które Mohsen Rezaei napomykał publicznie od jakiegoś czasu, zostało tym razem przekazane bezpośrednio i jednoznacznie.
Opcja nuklearna pozostaje aktualna. Escobar i pan Z donoszą, że Najwyższy Przywódca Chamenei dał zielone światło na wzbogacanie uranu do 90 procent – decyzja, która nie została zatwierdzona za jego poprzednika i nie została zatwierdzona za samego Chameneiego. To, czy zespoły techniczne wdrożyły już ten krok, jest uważane za tajemnicę państwową. Jedno jest jednak pewne: Iran posiada know-how pozwalające na produkcję materiałów o jakości wojskowej w ciągu dwóch tygodni, a w razie potrzeby nawet na przeprowadzenie próbnego wybuchu. Co więcej, decyzja o wycofaniu się z Traktatu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej (NPT) mogłaby zostać szybko podjęta przez irański parlament, gdy tylko przywódcy dadzą sygnał.
Podczas gdy Trump szuka rozwiązania dyplomatycznego za pośrednictwem Munira, Bessent nadal wywiera maksymalną presję. Jednak nowe sankcje są w dużej mierze ignorowane lub wyśmiewane na Globalnym Południu, a zwłaszcza w Pekinie. Chiny, najważniejszy partner handlowy Iranu i strategiczny sojusznik (25-letnia umowa handlowa o wartości 400 miliardów dolarów, BRI, BRICS, SCO), już uprzejmie, ale wyraźnie oświadczyły, że odrzucają jednostronne sankcje. Handel z Iranem i tak odbywa się coraz częściej bez użycia dolarów amerykańskich i jest trudny do śledzenia przez amerykańskie mechanizmy monitorujące. Dalsze sankcje wobec chińskich banków lub firm natychmiast zamknęłyby kruche okno dyplomatyczne.
Escobar wyciąga trzeźwy wniosek: misja była przełomowa i poważna. Otworzyła się krucha droga powrotu do stołu negocjacyjnego – jedyne realne wyjście z sytuacji, jakie wciąż pozostają Stanom Zjednoczonym. Piłka jest teraz wyraźnie po stronie administracji Trumpa. Jeśli prezydent zareaguje pozytywnie w nadchodzących dniach – być może wspominając o Munirze, Pakistanie, porozumieniu o porozumieniu (MOU) lub negocjacjach w sprawie TruthSocial – sytuacja może nabrać tempa.
W przeciwnym razie zbliża się kolejny etap eskalacji. Amerykańskie strategiczne rezerwy ropy naftowej nadal się kurczą, zbliża się Zgromadzenie Ogólne ONZ, a wybory parlamentarne zbliżają się wielkimi krokami. Czas ucieka, a Islamabad jest obecnie epicentrum konfliktu. Dla Pepe Escobara to nic innego jak „salon ostatniej szansy”.
Prezydent USA Donald Trump wpada na coraz to bardziej oryginalne pomysły zakończenia wojny ze złowrogim Iranem, w którą wkręcił Amerykę bezcenny Izrael – a który teraz po angielsku się z tej wojny wycofał, pozostawiając prezydenta Trumpa na pastwę losu.
Wprawdzie według oceny amerykańskiego prezydenta Iran jest już całkowicie obezwładniony i skamle o „porozumienie”, czyli kapitulację – ale jest to ocena podobna do tej, jaką przedstawił Joachim Ribbentrop sowieckiemu [dyplomacie? – admin] Anglia jest już passe i tylko patrzeć, jak skapituluje.
Skoro tak, to dlaczego siedzimy w schronie? – zapytał Mołotow.
Więc jednym z oryginalnych pomysłów prezydenta Trumpa jest włączenie cieśniny Ormuz do terytorium państwowego Stanów Zjednoczonych. Na razie tylko na mapie – ale tylko patrzeć, jak zostanie włączona również w rzeczywistości. Nie da się ukryć, że to bardzo oryginalny pomysł, tym bardziej, że przecież na świecie jest mnóstwo innych miejsc, które też można by włączyć do terytorium USA. Skoro ze złowrogim Iranem poszło tak łatwo, to na co jeszcze czekamy?
Innym oryginalnym pomysłem amerykańskiego prezydenta jest wypowiedzenie wojny całemu światu – a konkretnie – wszystkim państwom, które będą podtrzymywały jakiekolwiek kontakty ze złowrogim Iranem. One też spotkają się z „miażdżącym” uderzeniem Stanów Zjednoczonych – nie militarnym, tylko gospodarczym.
Na razie odezwały się Chiny. Rzecznik tamtejszego rządu taktownie oświadczył, że takie metody na pewno nie przybliżą pokojowego rozwiązania sprawy. Ponieważ około 80 procent irańskich obrotów handlowych przypada na Chiny, to w tej sytuacji złowrogi Iran może chyba zachować spokój.
Wygląda na to, że prezydent Trump naprawdę chciałby zakończyć wojnę ze złowrogim Iranem, w którą Ameryka została tak sprytnie wkręcona – ale nie bardzo wie jak, zwłaszcza, że bezcenny Izrael właśnie pokazał, że nie zamierza go słuchać i na oczach całego świata odrzucił zbawienny amerykański plan pokojowy dla Strefy Gazy.
Ta sytuacja przypomina opowieści o Liliputach, którzy potrafili skrępować i obezwładnić olbrzyma, więc wypadałoby sobie ten fenomen rozebrać z uwagą. W tym celu musimy przypomnieć opinię, która Liga Antydefamacyjna w Nowym Jorku z zagadkowych przyczyn uważa za „antysemicką” – że mianowicie środowiska żydowskie w USA mają nieproporcjonalnie do swej liczebności duży wpływ na amerykański sektor finansowy.
Przyczyny muszą być zagadkowe, bo przecież jest to opinia raczej dla środowisk żydowskich pochlebna, a skoro tak – to dlaczego niby miałaby być „antysemicka”?
Jedynym wyjaśnieniem tej zagadki jest, żeLiga Antydefamacyjna stawia znak równości między antysemityzmem i spostrzegawczością. Dlaczego to robi – to sprawa osobna, na marginesie której odnotujmy spostrzeżenie, że w takiej sytuacji antysemitą może nie być tylko albo dureń, albo świnia. Skoro bowiem ktoś nie dostrzega tego znaku równości – no to dureń. Jeśli natomiast dostrzega, ale z jakichś powodów udaje, że nie dostrzega – no to świnia. Tertium non datur.
Wróćmy jednak do prezydenta Trumpa i wszystkich innych amerykańskich twardzieli, których Żydowie najwyraźniej wodzą za nos. Nawiasem mówiąc Stany Zjednoczone nie są jedynym państwem zdominowanym przez Żydów. W podobnej sytuacji jest również Wielka Brytania, czy Francja.
Jeśli chodzi o Niemcy, to wszystko zależy od etapu. Na jednym etapie nie pozwolą nikomu prześcignąć się w gorliwości w noszeniu Żydów na rękach, ale jeśli zmieni się etap, to też nikomu nie pozwolą wyprzedzić się w gorliwości.
Warto zastanowić się, czy wymienione wyżej państwa łączy jeszcze jakaś inna właściwość. Otóż zarówno Stany Zjednoczone, jak i Wielka Brytania, czy Niemcy, mają duże długi publiczne. Amerykański dług publiczny właśnie przekroczyć 40 bilionów dolarów, czyli 40 tysięcy miliardów dolarów. Dług publiczny Wielkiej Brytanii przekroczył 3 biliony funtów, zrównując się z tamtejszym Produktem Krajowym Brutto. Francuski dług publiczny przekroczył 3,5 biliona euro, co stanowi równowartość 115 procent tamtejszego PKB. Dług publiczny Niemiec zbliża się do 3 bilionów euro.
Okazuje się, ze nasz nieszczęśliwy kraj rządzony jest przy pomocy tej samej mądrości, co i tamte mocarstwa, więc nic dziwnego, że kiedy onegdaj Książę-Małżonek wezwał przed swoje zagniewane oblicze izraelskiego ambasadora, żeby go obsztorcować za umorzenie śledztwa w sprawie zastrzelenia przez izraelskie wojsko polskiego wolontariusza Damiana Sobola, ten – jak utrzymują fałszywe pogłoski – pokazał Księciu-Małżonku gest Kozakiewicza – i na tym obsztorcówa się skończyła.
„Zbawienie przychodzi od Żydów” – powtarzał tę opinię św. Pawła nasz król Stanisław August Poniatowski, ilekroć udało mu się uzyskać pożyczkę u jakiegoś lichwiarza. W takiej samej sytuacji znajdują się wrażliwe społecznie rządy wspomnianych mocarstw. Ich losy w znacznym stopniu zależą od żydowskiej życzliwości, która rzadko kiedy, a prawdę mówiąc – chyba nigdy nie jest bezinteresowna.
Toteż przywódcy tych wszystkich mocarstw wyrobili w sobie odruch warunkowy Pawłowa i skaczą przed Żydami z gałęzi na gałąź. Kto tego odruchu jeszcze nie opanował, nie ma czego szukać na scenie politycznej demokratycznego państwa prawnego – co w krótkich żołnierskich słowach wyjaśnił nam pan ambasador USA w Warszawie, pan Tomasz Róża, mówiąc, iż „nie wyobraża sobie” polskiego rządu z udziałem Grzegorza Brauna.
Jeśli tedy nawet w jakichś dramatycznych okolicznościach rządy wspomnianych mocarstw ośmielają się skrytykować Izrael, to zawsze tak, aby nic z tego nie wyniknęło. Zauważył to przed laty sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej Anioł kardynał Sodano mówiąc, że „od jednych krajów wymaga się czegoś, od innych krajów nie wymaga się nic”.
Czyż w tej sytuacji możemy się dziwić, że nawet prezydent Donald Trump, teoretycznie stojący u steru najpotężniejszego państwa świata, wodzony jest za nos przez izraelskiego kacyka, który w dodatku pokazuje całemu światu, kto tu kim rządzi?
Pewne światło na tę sytuację rzucił w swoim czasie Patryk Buchanan, pół żartem, ale pół serio mówiąc, że Waszyngton, to terytorium okupowane przez Izrael? I on wie i my wiemy, że żaden „potężny władca Ameryki” długo by nie pociągnął bez żydowskiego kredytu – zwłaszcza w sytuacji rekordowego deficytu budżetowego i długu publicznego. Dziwić się temu nie możemy.
Za to możemy z rosnącym rozbawieniem obserwować coraz bardziej oryginalne pomysły amerykańskiego prezydenta, który – co tu ukrywać – znalazł się między młotem i kowadłem, więc się miota we wszystkie strony, niczym Guliwer spętany przez Liliputów.
Nie pozwól, aby wartości tego dystopijnego społeczeństwa kształtowały Twój styl życia
Zgodnie z zasadami naszego dysfunkcyjnego społeczeństwa jesteś nieodpowiedni, chyba że staniesz się produktywnym motorem napędowym kapitalizmu i zdobędziesz wystarczająco dużo bogactwa, aby konsumować produkty w dużych ilościach.
Anna na Twitterze pyta: „Czy ktoś jeszcze naprawdę martwi się swoją przyszłością, tym, na jakim etapie życia się znajduje, co osiągnął i jaką ma wartość jako człowiek?”
Rozumiem, co mówisz, ale to głównie tylko szum informacyjny, który wpaja nam niezdrowe społeczeństwo, w którym żyjemy.
W życiu nie chodzi o gromadzenie mnóstwa osiągnięć ani osiąganie kolejnych kamieni milowych, chodzi o życie. Dosłownie o fizyczne bycie żywym i upewnianie się, że żyjesz pełnią życia.
Kiedy mówię „żyć pełnią życia”, nie mam na myśli mnóstwa ekscytujących doświadczeń, takich jak skoki ze spadochronem czy bieganie z bykami, ani odhaczania mnóstwa rzeczy, takich jak ślub i posiadanie dzieci [o , bidula.. to lewactwo nie wie, co to miłość małżeńska i do dzieci.. md]. Mam na myśli bycie obecnym w tym wszystkim. Skupienie uwagi na tym, co naprawdę się dzieje, a nie na stercie zmyślonych myśli w głowie. I tak naprawdę staje się to o wiele łatwiejsze, gdy porzucisz przekonanie, że źle przeżywasz życie i że twoja historia nie rozwija się prawidłowo.
Zgodnie z zasadami naszego dysfunkcyjnego społeczeństwa, jesteś niewystarczający, chyba że staniesz się produktywnym manipulatorem w kapitalizmie i zdobędziesz wystarczająco dużo bogactwa, by konsumować produkty w dużych ilościach. Idealnie byłoby, gdybyś miał również dzieci, które wyrosną na dobrych konsumentów i manipulatorów. Twoje życie to nic innego jak opowieść o celach akademickich, zawodowych, związkowych, rodzinnych, a po drodze kupujesz coraz większe nieruchomości, aż do momentu, gdy zachorujesz i umrzesz.
Twoja radość życia? Bezwartościowa. Twoje delektowanie się własnymi doznaniami zmysłowymi w każdej chwili na tej niepojętnie pięknej planecie? Całkowicie bezwartościowe. Zadziwianie się cudowną naturą tego dziwnego i cudownego ziemskiego doświadczenia? Nieistotne. W tej cywilizacji liczy się tylko to, co zaznaczyłeś i jakie produkty kupiłeś.
To szalony sposób na życie. Tylko ludzki mózg mógł wymyślić tak spektakularne halucynacje.
Tylko ludzie są na tyle szaleni, by wierzyć, że życie jest złe, nawet gdy mają bijące serce, pełny brzuch i żadnych fizycznych zagrożeń w pobliżu. Żadna żaba nie siedzi tam, martwiąc się o swoją wartość jako żaby. Żaden orzeł nie zalewa swojego ciała hormonami stresu, bo nie osiągnął w życiu wystarczająco dużo. Dostają jedzenie i odpoczywają. To cały ich dzień.
Jak żyć? Komórki w twoim ciele już wiedzą, jak żyć. Twój umysł nie ma o tym pojęcia, ale komórki wiedzą. Twój umysł potrafi jedynie zmyślać, jak wygląda dobrze przeżyte życie, a tymczasem twoje żywe komórki już żyją bez nadzoru i zrozumienia twojego umysłu. Robią to we śnie – oto jak bardzo twój umysł jest nieistotny dla procesu życia. Twój umysł myśli, że kieruje tym życiem, ale tak naprawdę jest tylko głośnym i rozkapryszonym pasażerem.
Kiedy przestaniesz słuchać poleceń umysłu szczekających z tylnego siedzenia i nauczysz się po prostu wsłuchiwać w cud zmysłowych doznań, tak jak zwierzęta, wtedy naprawdę zaczniesz żyć. Kiedy przestaniesz słuchać bełkotliwego monologu mentalnego i etykietującego, dzielącego umysłu, który myśli, że wie, czym jest wszystko, zaczniesz widzieć wszystko po raz pierwszy. Każda chwila tego wcielenia jest fascynująca i budząca podziw, gdy nauczysz się patrzeć na nią świeżym okiem, niezależnie od tego, czy wspinasz się na Mount Everest, czy siedzisz w domu i pijesz kawę.
Na tym właśnie polega życie. Na prawdziwym zaangażowaniu się w swoje jedyne, cenne życie. Nie w historię swojego życia. Nie w cudze wyobrażenia o swoim życiu. Nie w swoje spory z życiem ani w swoje założenia dotyczące tego, jak ono powinno wyglądać. W swoje prawdziwe życie, takie, jakie się naprawdę pojawia, tu i teraz, z chwili na chwilę.
Nie pozwól, by szaleństwo naszego dystopijnego społeczeństwa zmyliło cię i sprawiło, że przegapisz tę okazję. Nie bierz wskazówek, jak żyć, od głęboko chorej cywilizacji.
Zamiast tego czerp wskazówki z własnych, żywych komórek. Z własnych zmysłów. Z odczuwalnego doświadczenia żywego ciała. Z powietrza w płucach. Z kolorów i odcieni w polu widzenia. Z wibracji w bębenkach usznych. Z wiatru na skórze i we włosach.
To jedyne miejsce, w którym życie naprawdę się dzieje. Zacznij tam. Zaczynaj tam wciąż od nowa. Każda chwila to zupełnie nowy początek.
Ciągłość programu od jednego amerykańskiego prezydenta do następnego jest uderzająca. Ponieważ Trump mówi i robi otwarcie to, co często podstępnie robili amerykańscy prezydenci, szokuje swoją zuchwałością. Popełnia przestępstwa w kraju i za granicą, jakby z uśmieszkiem zwalniał jakiegoś uczestnika swojego byłego reality show. Niektórzy uważają to za przewrotnie uczciwe, by uzasadnić swoje poparcie dla jawnego szaleńca w przeciwieństwie do ukrytego. Taka jest pułapka podwójnego wiązania, fałszywa binarność, którą Simon i Garfunkel kiedyś wykorzystali w swojej piosence „Mrs. Robinson”.
Ten artykuł gorąco polecam tym, którzy nadal nie wiedzą, w jaki sposób udało się cały świat oszukać na cyrkową sztuczkę z wirusem.
Lekcja historii antycznej…
Gdybyś miał wybór, to zdecydowałbyś się na śmierć przez powieszenie, czy utopienie? Taką decyzję muszą podjąć Amerykanie w listopadowych wyborach połówkowych. Podobnie jest w Europie, gdzie jest możliwy wybór pomiędzy partią zaprzedaną globalistom a drugą jedynie przez nich skorumpowaną. Deep State pracował nad tym przez ostatnie cztery dekady.
Jasne, że pojawiają się partie wyłamujące się z tego schematu jak AfD w Niemczech, FPÖ w Austrii, Front National we Francji czy Konfederacja Korony Polskiej. Z tym niekorzystnym dla „postępowych sił totalitarnych” zjawiskiem potrafią sobie one jednak świetnie poradzić. Przykład Rumunii i ostatnio Węgier pokazuje jaką drogą podąża „prawdziwa demokracja”.
Australijscy pracownicy służby zdrowia zorganizowali protest w formie okupacji w geście sprzeciwu wobec uprowadzenia palestyńskiego personelu medycznego przez siły izraelskie. Źródło: Telegram 25.08.2026 r. 06:38.
Bez skoordynowanej kolaboracji mediów ze światowymi spiskowcami, nie byłaby możliwa żadna współczesna wojna. Także ta biologiczna sprzed sześciu lat. Zdecydowana większość ludzi idzie na łatwiznę i nie sprawdza wiarygodności sensacyjnych informacji spreparowanych specjalnie dla nich przez skorumpowanych dziennikarzy New York Timesa, BBC, czy niemieckiego dziennika (Tagesschau). Brakuje im nie tylko chęci, ale także umiejętności rozróżniania ziarna od plew.
Ewidentne oszustwa propagandowe doprowadziły do frustracji odbiorców tej wszechobecnej manipulacji i doprowadziły do znacznego wzrostu zainteresowania nowo powstałymi mediami niezależnymi. Naturalnie, że i tu można znaleźć nierzetelne wiadomości również manipulowane w celu wsparcia konkretnych poglądów politycznych. trudno tego uniknąć. Dziennikarze też mają własne przemyślenia, które przebijają się z ich tekstów.
Nie ma w tym niczego złego. Od czytelników należy wymagać zawsze przynajmniej krytycznego spojrzenia na wszelkie nowiny – również te ode mnie. Zawsze podaję źródła moich informacji, tak więc nawet nie znając obcych języków – bo są przecież darmowe narzędzia tłumaczące – łatwo można sprawdzić, czy dokumenty są rzeczywiście autentyczne.
Dzięki skutecznym działaniom Sił Obrony Ukrainy udało nam się całkowicie zablokować na YouTube trzy kanały z serii animowanej „Masza i Niedźwiedź” – Zełenski.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
„Najwyższy Czas!” • 25 sierpnia 2026; Stanisław Michalkiewicz michalkiewicz
„Ci nigdy nie oszaleją. Świat się będzie już walił.
Wąż ognia równik oplecie i kontynenty zapali,
A oni, ironiści, mędrkowie wykrętów chytrych
Wyciągną z teczki paragraf i rozprostują na wytrych”.
Wygląda na to, że w dniach ostatnich (najwyraźniej zbliżają się zapowiadane „dni ostatnie”) Naczelnik Państwa jakby stopniowo schodził z linii strzału, natomiast jego miejsce zajmuje pan prezydent Karol Nawrocki. Judenrat „Gazety Wyborczej”, piórem pani red. Agnieszki Kublik, jednej z najbardziej zasłużonych funkcjonariuszek Propaganda Abteilung, co to chyba „samego jeszcze znała Stalina” („stary towarzysz, zasłużony, samego jeszcze znał Stalina” – tłumaczył szefowi milicji Maczudze generał Tumor przed decydującym szturmem na kombinat w stanie wojennym) nazwał go bowiem przy okazji rocznicy zaprzysiężenia „uzurpatorem” – a uzurpatorom, jak wiadomo, robi się „no pasaran”, więc umieszczenie pana prezydenta Karola Nawrockiego na linii strzału zamiast Naczelnika Państwa jest w tej sytuacji oczywiste, zwłaszcza, że tenże Judenrat alarmuje Europę, że „Polska brunatnieje”.
Tedy obywatel Tusk Donald podobno (piszę to tuż przed zapowiedzianą na 15 sierpnia defiladą naszej niezwyciężonej armii) nie pojawi się na defiladzie u boku prezydenta, tylko będzie odbierał defiladę konkurencyjną, w wolnym mieście Gdańsku, żeby w ten oto sposób „uzurpatora” pogrążyć na oczach całej Europy, a nawet świata – bo przecież świat z zapartym tchem będzie śledził rozwój wypadków w naszym bantustanie, dzięki czemu – kto wie? – może znowu staniemy się „natchnieniem narodów”. Ale to są gesty w sferze pozorów, podczas gdy towarzyszą temu coraz bardziej uporczywe, fałszywe pogłoski, ze szykuje się operacja poważniejsza. „Podbiły ceny podmiejskie jatki i bębny biją dziś wszędzie. Boże, jeśli coś knują, jak chodziły gadki, dzisiejszej nocy to będzie” – przestrzega inny poeta. Chyba trochę przesadza, bo „dzisiejszej nocy” nic jeszcze nie będzie – za to w styczniu – aaa, to co innego!
Właśnie gruchnęła wieść, że „na własną prośbę” odszedł z vaginetu obywatela Tuska Donalda pan Maciej Berek, będący w vaginecie „prawą ręką” obywatela Tuska Donalda. Fałszywe pogłoski utrzymują, że jego decyzja podyktowana jest „koncepcją” przesunięcia go z odcinka władzy wykonawczej na odcinek władzy sądowniczej, a konkretnie – do Trybunału Konstytucyjnego. Dopiero w świetle tych fałszywych pogłosek lepiej rozumiemy zagadkowe zapowiedzi obywatela Żurka Waldemara, że już „wkrótce” właśnie na odcinku władzy sądowniczej rozpocznie się „przełom”. Chodzi o to, że we wrześniu, w Trybunale Konstytucyjnym, kończy się kadencja jednego z tak zwanych „sędziów-dublerów”, to znaczy – pana sędziego Justyna Piskorskiego, który zasiada tam od roku 2017. I właśnie pan Berek ma go w Trybunale zastąpić, przywracając w ten sposób w naszym sądownictwie konstytucyjnym socjalistyczną praworządność. Pewnej wiarygodności tym fałszywym pogłoskom przydają lamenty pana prof. Matczaka, który obawia się, że ostentacyjne przesunięcie pana Berka z władzy wykonawczej do władzy sądowniczej wywoła niesmak w środowisku płomiennych szermierzy praworządności, co to przecież z tego właśnie powodu daliby się za obywatela Tuska pokroić w talarki.
Moim zdaniem poczciwy pan pan prof. Matczak niepotrzebnie martwi się na zapas. W naszym fachu nie ma strachu. Dotychczasowe afery, czy to w Kotlinie Kłodzkiej, czy to w Szpitalu Południowym i w ogóle – w sektorze ochrony zdrowia, podobnie jak na odcinku powodziowym, spływają po Volksdeutsche Partei niczym woda po kaczce, potwierdzając trafność spostrzeżenia niemieckich „nazistów”, że czysty typ nordycki i bez mydła jest czysty. Nawet przewielebni ojcowie jezuici twierdzili ponoć, że cel uświęca środki, a czy można wyobrazić sobie świętszy cel, jak przywrócenie socjalistycznej praworządności? Świętszego celu wyobrazić sobie niepodobna, a skoro tak, to – co, mówiąc nawiasem, przewidział Sławomir Mrożek w historii o niegrzecznym chłopczyku – z umiłowania praworządności można nawet łamać prawo – „bo dzieło zniszczenia w dobrej sprawie jest święte, jak dzieło tworzenia”. Wystarczy tedy, że Judenrat wyperswaduje mikrocefalom, że tak właśnie trzeba, że inaczej nie można – i wszystko będzie gites tenteges.
Więc we wrześniu pana „sędziego-dublera” Justyna Piskorskiego zastąpi znany z nieskazitelnego charakteru pan Maciej Berek – ale na tym nie koniec podchodów pod Trybunał Konstytucyjny, bo w styczniu przyszłego roku kończy się kadencja drugiego „sędziego-dublera”, pana Jarosława Wyrembaka, który jest ostatnim w „sędziów-dublerów”. Jestem pewien, że będzie zastąpiony kandydatem, który zadowoli nie tylko Judenrat, nie tylko stare kiejkuty, ale nawet samą Reichsfuhrerin Urszulę Wodęleje, która z okazji udanej operacji może obywatelu Tusku Donaldu nadać nawet Order Krzyża Zbolałego. W ten bowiem sposób w Trybunale Konstytucyjnym będzie już 9 sędziów z prawdziwego zdarzenia, cieszących się zaufaniem Judenratu, starych kiejkutów, no i oczywiście – Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje. Ta dziewiątka zdominuje pozostałą resztę spośród 15 sędziów Trybunału Konstytucyjnego – no a wtedy będą mogły wreszcie posypać się piękne wyroki, które vaginet obywatela Tuska Donalda w podskokach będzie publikował w „Gazecie Wyborczej” i innych dziennikach urzędowych naszego bantustanu.
W ten sposób może zostać rozwiązany problem Konfederacji Korony Polskiej, a być może również jej lustrzanego odbicia w postaci drugiej Konfederacji. I jedna i druga może zostać w tak zwanym „majestacie prawa” zdelegalizowana, bo jużci – „brunatnienie Polski” musi mieć jakieś przyczyny, a gdzie mamy szukać przyczyn, jak nie w Konfederacjach obydwu obrządków?
„Nie brak świadków na tym świecie” – mawiał Rejent Milczek, więc jestem pewien, że zarówno Żydowie, którzy swoją sprawność w werbowaniu świadków wykazali już podczas procesu Jezusa z Nazaretu, jak i stare kiejkuty, co to naocznych świadków mogą wyprodukować każdą ilość, dostarczą niezawisłym sędziom materiał dowodowy w takiej obfitości, że będzie można w nim wybierać-przebierać – ku chwale socjalistycznej praworządności. W dodatku niezawisły sąd rejestrowy dostanie instrukcję: wiecie, rozumiecie niezawisły sędzio. Wy prowadźcie postępowanie rejestracyjne porządnie, znaczy się – skrupulatnie, tak, żeby żadna następczyni, ani jednej, ani drugiej konfederacji nie została zarejestrowana aż do dnia wyborów – bo inaczej z wami będzie brzydka sprawa. A jeśli jeszcze w tak zwanym międzyczasie złowrogi Grzegorz Braun znajdzie się w lochu, to chyba jasne, że nie tylko praworządność, ale i demokracja zostanie uratowana. Co na ten temat mówił klasyk demokracji Józef Stalin – że jeszcze ważniejsze od tego, kto liczy głosy, jest przygotowanie suwerenom prawidłowej alternatywy wyborczej.
Jak wiadomo, alternatywa wtedy jest prawidłowa, kiedy bez względu na to, kto wybory wygra – będą one wygrane. Rozumie to nawet zimny ruski czekista Putin, który w tym celu przy pomocy niezawisłego sądu właśnie wymanewrował partię „Jabłoko” – a przecież nasi szermierze demokracji też sroce spod ogona nie wypadli.
Ale Konfederacje – to jedna sprawa, a sprawa druga i nawet ważniejsza, to „uzurpator”, czyli pan prezydent Karol Nawrocki, piętrzący przed vaginetem obywatela Tuska Donalda przeszkody w rządach nienagannie sprawowanych. Tedy po prawidłowym obsadzeniu Trybunału Konstytucyjnego zaufanymi sędziami, można będzie przeprowadzić procedurę opisaną w art. 131 konstytucji, kiedy to prezydent „nie może” sprawować swego urzędu. Co wtedy robi? Ano – zawiadamia o tym marszałka Sejmu, który przejmuje obowiązki prezydenta. Ale może zdarzyć się i tak, że prezydent nie może zawiadomić marszałka Sejmu, ze „przejściowo” nie może pełnić swoich obowiązków, na przykład z tej przyczyny, że nic o tym nie wie. Co się wtedy dzieje? Wtedy właśnie wkracza na polityczną scenę prawidłowo obsadzony Trybunał Konstytucyjny, który „rozstrzyga o przeszkodzie” i powierza prezydenckie obowiązki marszałkowi Sejmu. Jak widzimy, konstrukcja jest prosta, jak budowa cepa, więc przy odpowiednim obsadzeniu Trybunału Konstytucyjnego pozbycie się „uzurpatora” może okazać się łatwiejsze, niż myślimy.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
