Jeśli szukasz odpowiedzi na te pytania, to sięgnij po książkę: Stworzenie i wieczność. Czy w niebie będą zwierzęta? Andrzeja J. Sarwy. Autor dokonał bardzo ciekawej analizy zagadnienia rzadko podejmowanego w literaturze religijnej. Jeśli chcesz wiedzieć jakie jest miejsce zwierząt w Bożym planie zbawienia i ich los w życiu wiecznym, to książka dla Ciebie!
Gdzie trafiają zwierzęta po śmierci?
Czy zwierzęta będą w niebie? To pytanie, które zadaje sobie wielu ludzi – zarówno wierzących, jak i poszukujących. Andrzej Juliusz Sarwa w swojej książce prowadzi czytelnika przez bogatą tradycję chrześcijańską. Wyrusz z autorem w tę ciekawą podróż przez wieki – od biblijnych przesłanek i apokryfów, przez nauczanie Ojców Kościoła, aż po współczesne refleksje teologiczne.
Sarwa omawia stanowiska Kościoła katolickiego i prawosławnego. W książce znajdziesz cytaty wielkich świętych, takich jak: święty Augustyn, święty Franciszek, czy święty Tomasz z Akwinu. Autor analizuje symbolikę zwierząt i możliwość posiadania przez nie duszy. W książce znajdziesz rozważania na temat duchowej więzi zwierząt z ludźmi oraz nad rolą stworzenia w odkupieniu i ostatecznym odnowieniu świata.
Symbolika zwierząt w Kościele katolickim
Symbolika zwierząt w tradycji katolickiej ma głębokie korzenie biblijne i teologiczne. Jest to bardzo interesujący temat. Zwierzęta często pojawiają się w Piśmie Świętym jako znaki duchowych prawd. Baranek symbolizuje Chrystusa, lew siłę i królewskość, a gołębica Ducha Świętego. W sztuce sakralnej i hagiografii liczne zwierzęta towarzyszą świętym, podkreślając ich świętość i jedność ze stworzeniem – jak wilk u świętego Franciszka czy lew u św. Hieronima.
W średniowiecznej teologii każde stworzenie miało swoje przypisane znaczenie, będąc częścią Bożego planu objawienia. Zwierzęta nie tylko symbolizują cnoty i wady, ale też wskazują na głęboką więź świata materialnego z duchowym. Współcześnie wypycha się ze świadomości wykształconych ludzi wagę i znaczenie symboliki. Przełam schematy współczesności i zdobądź wiedzę, która uczyni cię wyjątkowym; odkoduj znaczenie symboli!
Gdzie trafiają zwierzęta po śmierci? – książka dla miłośników zwierząt
Stworzenie i wieczność. Czy w niebie będą zwierzęta to książka dla tych, którzy szukają odpowiedzi na pytanie – gdzie trafiają zwierzęta po śmierci? Jeśli kochasz zwierzęta to książka, którą powinieneś przeczytać. Jeśli pożegnałeś swojego pupila, a smutek nie mija, choć mija czas, to sięgnij po tę książkę koniecznie!
Poszukiwanie nadziei i głębia duchowej relacji człowieka z przyrodą jest obecna w kulturze i religijności od stuleci. Autor tego wyjątkowego opracowania porusza tematy: śmierci, cierpienia, nieba i wiecznego szczęścia, ukazując je w świetle chrześcijańskiej eschatologii. Z tej publikacji dowiesz się, że nie tylko święty Franciszek ukochał zwierzęta i miał za życia szczególną więź ze światem przyrody.
„Stworzenie i wieczność. Czy w niebie będą zwierzęta” to doskonała lektura! Polecamy ją szczególnie miłośnikom zwierząt! Osoby wierzące, poszukujące, duchowni i wszyscy pragnący zgłębić metafizyczny wymiar stworzenia dowiedzą się wiele ciekawych rzeczy z tej wyjątkowej książki! Polecamy!
Tytuł: Stworzenie i wieczność. Czy w niebie będą zwierzęta?
Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” • 12 maja 2026michalkiewicz
Co było najtwardszym jądrem systemu komunistycznego? Najtwardszym jądrem była bezpieka – co wyszło na jaw w stanie wojennym, kiedy to na rozkaz bezpieczniaków, internowany został Edward Gierek i jego pierwszy minister Piotr Jaroszewicz. Nie chodziło o to, że Gierek, czy Jaroszewicz stwarzali jakieś zagrożenie dla socjalizmu, czy sojuszów. Ani jednemu, ani drugiemu taki pomysł nie przyszedłby do głowy nawet w gorączce. Chodziło wiec o to, by przy pomocy tej aluzji dać tubylczemu narodowi do zrozumienia, że partia już się nie liczy. Oto wpakowaliśmy za kratki pierwszego sekretarza i co? I nic – ani jeden głos nie podniósł się w jego obronie. Toteż bezpieka wojskowa i cywilna administruje w pełnej zgodzie i harmonii stanem wojennym – aż do roku 1984.
Wtedy dochodzi do fermentacji w ZSRR, którym wcześniej rządzili sklerotyczni starcy: Breżniew, Andropow i Czernienko, co to nie byli już w stanie zareagować na erozję systemu jałtańskiego – czy bronić go do upadłego, czy zrobić coś alternatywnego. Musiały tam trwać przygotowania do zmiany na szczytach władczy, które przełożyły się na sytuację w naszym nieszczęśliwym kraju. Nie było bowiem bez znaczenia, kto będzie wykonywał nowe rozkazy z Moskwy. Toteż jesienią 1984 roku doszło do konfrontacji między wywiadem wojskowym i bezpieką „cywilną”, czyli SB, czego zewnętrznym wyrazem było zamordowanie ks. Jerzego Popiełuszki. Warto przypomnieć, że generał Kiszczak powiedział wtedy, że to morderstwo miało „uderzyć w generała Jaruzelskiego”, czyli w wywiad wojskowy.
Ta wojna zakończyła się już w maju 1985 roku, zaraz po tym, jak w marcu 1985 roku nowy sekretarz KC KPZR Michał Gorbaczow, spotkał się w Genewie z prezydentem Ronaldem Reaganem, któremu zaproponował, by wspólnie ustanowili nowy porządek polityczny w Europie – a ZSRR odstąpi od desperackiej obrony porządku jałtańskiego. Ze wszystkich stanowisk pytajnych i państwowych został zdymisjonowany gen. Mirosław Milewski, co świadczyło, że na placu boju pozostał wywiad wojskowy. Miało to przełożenie na przełomie lat 80-tych i 90-tych, kiedy to SB została poddana „weryfikacji”, podczas gdy wywiad wojskowy przeszedł transformację w szyku zwartym i jako Wojskowe Służby Informacyjne, nadzorował prawidłowy jej przebieg.
Oferta sowiecka została przez Amerykanów przyjęta – o czym świadczyły regularne, coroczne spotkania obydwu przywódców, podczas których szczegóły nowego porządku były stopniowo konkretyzowane. I już na następnym spotkaniu w Rejkjaviku na Islandii w roku 1986 okazało się, że istotnym elementem tego nowego porządku będzie ewakuacja imperium sowieckiego ze Środkowej Europy. Ta ewakuacja nastąpiła co prawda prawie 10 lat później – ale wtedy pojawiła się wiarygodna informacja, że tak będzie – która wywołała ogromny rezonans w państwach Europy Środkowej, w których rozpoczęły się przygotowania do sławnej transformacji ustrojowej. Wiadomo było bowiem, że jak tylko Sowieci się ewakuują, to ten ustrój, jakiego świat nie widział, nie przetrwa długo, więc trzeba zawczasu przygotować się do nowego ustroju.
W nowym ustroju, o pozycji społecznej i politycznej będzie decydował stan posiadania, toteż środowisko władzy, czyli tzw. „nomenklatura” rozpoczęło gromadzenie majątków poprzez rozkradanie majątku państwowego. Służyły temu celowi spółki nomenklaturowe i „afery” – na przykład afera Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego, w ramach której bezpieka ukradła 1640 mln dolarów, teoretycznie wyasygnowanych na skupienie polskich weksli na międzynarodowym rynku finansowym.
To był jeden z systemowych nurtów przygotowań do transformacji ustrojowej, Drugim systemowym nurtem była selekcja kadrowa w strukturach opozycyjnych, by w jej następstwie wyłonić taką reprezentację społeczeństwa, do której wywiad wojskowy miałby zaufanie i z którą podzieliłby się władzą w taki sposób, by jego pozycji nic nigdy zagrozić nie mogło. I tak się stało. Na czele reprezentacji społecznej, jako papierek lakmusowy, został postawiony Kukuniek, otoczony przez przedstawicieli „lewicy laickiej”, czyli dawnych stalinowców, którzy mimo różnych dąsów – zachowali serca po lewej stronie – jak przykazał Stalin. Ukształtowany wtedy system polityczny przetrwał do dnia dzisiejszego z tym, że nazwy tworzących go formacji wprawdzie się zmieniają, ale nie zmienia się sprawa zasadnicza. Chodzi o to, by ani z jednej, ani z drugiej strony nie pojawiła się żadna polityczna alternatywa. Toteż – uprzedzając nieco chronologię – kiedy wskutek niedopatrzenia się pojawiła w postaci Konfederacji, zarówno Volksdeutsche Partei, jak i PiS, ponad podziałami dążą się jej neutralizacji i wyeliminowania.
Ale oprócz tych systemowych przygotowań do transformacji ustrojowej pojawił się nurt trzeci – przygotowań prywatnych. Bezpieczniacy są wprawdzie zdemoralizowani, co się objawia w gotowości służenia każdemu, kto im obieca możliwość pasożytowania na historycznym narodzie tubylczym – ale inteligentni i spostrzegawczy. Dążąc do zagwarantowania sobie osobistej polisy ubezpieczeniowej na wypadek, gdy Sowietów już tu nie będzie, postawili na odwrócenie sojuszy, to znaczy – zawczasu przewerbowali się na służbę do naszych nowych sojuszników w słusznym – jak się okazało – przekonaniu, że oni nie dadzą im – jako swoim agentom – zrobić krzywdy. Tedy jedni przewerbowali się do służb amerykańskich, inni – do niemieckiej BND, jeszcze inni – do izraelskiego Mosadu, a reszta została przy rosyjskim GRU.
W ten sposób ukształtowały się trzy stronnictwa, które rotacyjnie administrują naszym nieszczęśliwym krajem: Stronnictwo Ruskie – obecnie w konspiracji, Stronnictwo Pruskie – obecnie u steru oraz Stronnictwo Amerykańsko-Żydowskie, pragnące do steru powrócić. Zależności, jakie się w trakcie transformacji ustrojowej ukształtowały, przetrwały do dnia dzisiejszego na skutek dwóch czynników. Pierwszym z nich jest dziedziczenie pozycji społecznej, w ramach którego dzieci agentów zostają agentami. Mamy więc całe bezpieczniackie dynastie, które mogliśmy obserwować choćby podczas konferencji „Most” w czerwcu 2015 roku. Drugim czynnikiem jest agentura. Werbowana i za komuny i za „wolnej Polski” obsadziła wszystkie kluczowe dla życia państwowego i publicznego miejsca i za jej pośrednictwem poszczególne stronnictwa ręcznie sterują nie tylko życiem państwowym, ale całym życiem publicznym, religijnego odcinka nie wyłączając.
A przypominam to wszystko w związku z zamieszaniem, wywołanym przez pana prezydenta Karola Nawrockiego, który zamierza opublikować „Aneks” do „Raportu o Rozwiązaniu Wojskowych Służb Informacyjnych”, których oficjalna nieobecność jest tylko wyższą formą obecności.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
Kolejny raz Internet obiegła grafika udostępniona przez tzw. Ośrodek Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych, prowadzony przez zbiegłego za granicę przestępcę Gawła oraz podejrzanego o oszustwa finansowe Konrada Dulkowskiego. Hejterski obrazek jest prosty: mężczyzna najpierw agresywnie każe „wracać do siebie” dwóm osobom ubranym po muzułmańsku, a chwilę później z uśmiechem mówi „Szczęść Boże” księdzu i zakonnicy. Podpis brzmi: „Moralność selektywna”.
Przekaz miał być zapewne błyskotliwy i obnażający „hipokryzję Polaków”. Problem polega na tym, że mem bardziej obnaża hipokryzję samych autorów niż kogokolwiek innego. Oto po raz kolejny próbuje się wmówić społeczeństwu, że katolicyzm i islam to właściwie to samo, a jedyna różnica polega na „uprzedzeniach”. Tymczasem rzeczywistość jest odrobinę bardziej skomplikowana niż facebookowy mem od OMZRiK, wstawiany między wysyłaniem nowych donosów a ogłaszaniem sukcesów, których nie ma.
Katolicy nie wysadzają się w powietrze na koncertach, nie rozjeżdżają ciężarówkami tłumów na jarmarkach bożonarodzeniowych i — co szczególnie istotne — nie ścinają ludziom głów za apostazję. W świecie islamu problem prześladowań za odejście od religii istnieje realnie i w części państw jest wręcz wpisany w system prawny np. niedawno w Egipcie za odrzucenie islamu skazano mężczyznę na więzienie. Ale najwyraźniej wskazywanie takich faktów to już „islamofobia”, podczas gdy wrzucanie kolejnych infantylnych grafik uchodzi za odważną „walkę z nienawiścią”.
OMZRiK konsekwentnie udaje, że społeczne obawy wobec masowej migracji z krajów muzułmańskich nie wynikają z żadnych doświadczeń Europy Zachodniej. Zamachy terrorystyczne, getta migracyjne, wzrost przestępczości, napięcia społeczne? Nie, to zapewne tylko „urojenia skrajnej prawicy”. Mieszkańcy Paryża, Malmö czy Brukseli najwyraźniej też mają „moralność selektywną”, skoro coraz częściej mają dość skutków polityki multikulturalizmu. Starsi ludzie zapewne wymyślają sobie muzułmańskie kradzieże i napaści na ulicach a młode kobiety – gwałty.
Szczególnie groteskowo brzmi moralizowanie ze strony ludzi związanych z działalnością Rafała Gawła – człowieka prawomocnie skazanego za oszustwa finansowe, który uciekł do Norwegii przed więzieniem i kreuje się na autorytet od demokracji, tolerancji i etyki życia publicznego. Podobne kłopoty ma jego wspólnik Konrad Dulkowski, podejrzany m.in. o kradzież pieniędzy Polskiego Radia. Trzeba przyznać: to imponująca i niezwykła hipokryzja. Nie każdy potrafi wszak przejść drogę od problemów z wymiarem sprawiedliwości do roli samozwańczego arbitra od moralności i przestrzegania prawa.
Pojawia się więc pytanie: jaki właściwie kredyt moralny ma Gaweł – człowiek skazany za przestępstwa finansowe, by pouczać innych o „moralności”? Według logiki jaczejki OMZRiK najwyraźniej bardzo duży — pod warunkiem, że prezentuje politycznie słuszne poglądy. Podobnie działali bolszewicy – dla nich nie liczyły się fakty i prawo stanowione, ale „rewolucyjne rozumienie sprawiedliwości”.
Cała ta sytuacja pokazuje szerszy problem współczesnego aktywizmu ideologicznego. Nie chodzi w nim o uczciwą debatę czy analizę realnych problemów społecznych. Chodzi o tworzenie prostych propagandowych wrzutek, w których katolik ma być z definicji podejrzany, Polak ma się wiecznie wstydzić własnej kultury i rzekomych przewin wobec Żydów, a każda krytyka islamu — nawet oparta na faktach — ma zostać uznana za „mowę nienawiści”.
I właśnie dlatego mem wstawiony przez OMZRiK okazał się wyjątkowo trafny. Tyle że nie w sposób, jaki planowali jego autorzy. Jedyne co obnażył, to ich własną moralność selektywną.
Prosimy o wsparcie na walkę z tą obrzydliwą grupą. Nasz redaktor Radosław Patlewicz postawił szefa OMZRiK Konrada Dulkowskiego przed sądem w związku z licznymi zniesławieniami [LINK].
UE rozważa zakazanie VPN-ów , argumentując, że zakaz jest konieczny, aby egzekwować nowe przepisy dotyczące weryfikacji wieku w internecie. Krytycy od lat ostrzegają, że te ograniczenia wiekowe są wprowadzane na całym świecie w celu zniesienia anonimowości w sieci i umożliwienia szerszego nadzoru nad całą populacją. Dziś ich słuszność wydaje się większa niż kiedykolwiek. Nie chodzi tu o ochronę dzieci przed uzależnieniem od mediów społecznościowych i pornografią, ale o rozszerzenie sieci nadzoru zachodniego imperium.
Dzieje się tak w kontekście działań FCC, które mają wprowadzić wymóg weryfikacji tożsamości przy każdej aktywacji telefonu w Stanach Zjednoczonych. Choć FCC twierdzi, że celem działań jest powstrzymanie połączeń automatycznych, w rzeczywistości ma to położyć kres innej formie anonimowej komunikacji.
Zawsze chodziło o to, aby móc dokładniej monitorować zachowania społeczeństwa, aby mieć pewność, że nikt nie planuje rewolucji.
❖
Administracja Trumpa próbuje odwrócić uwagę opinii publicznej, publikując garść nic nieznaczących dokumentów o UFO . Jasne, kiedyś byłem wściekły na Trumpa za gwałcenie dzieci, wszczynanie niemożliwej do wygrania wojny i narażanie światowej gospodarki, ale potem opublikował kilka filmów z rozmazanymi, poruszającymi się kropkami, więc zupełnie o tym zapomniałem.
❖
Brytyjska prasa opublikowała zadziwiająco dużą liczbę karykatur politycznych przedstawiających żydowskiego przywódcę Partii Zielonych, Zacha Polańskiego, które niczym nie różnią się od wizerunków Żydów z wielkimi nosami, występujących w propagandzie nazistowskich Niemiec.
Brytyjska klasa polityczna i medialna najwyraźniej nie dostrzega sprzeczności między tym zachowaniem a ich wściekłym wrzaskiem o rzekomej epidemii antysemityzmu w Wielkiej Brytanii, ponieważ wszystkie zasady idą w zapomnienie, gdy oczernia się polityka o poglądach lewicowych.
Gdyby takie karykatury przedstawiały prawicowego Żyda, który nienawidzi Palestyńczyków, brytyjski rząd ogłosiłby stan wyjątkowy i utworzyłby nowy rodzaj sił zbrojnych do przeprowadzania nalotów na antysemickich karykaturzystów.
Brytyjska prasa: W NASZYM KRAJU panuje niebezpieczna epidemija antysemityzmu.
Brytyjska prasa: Żydowsko-bolszewicki pasożyt o haczykowatym nosie spiskuje, aby zniszczyć nasze społeczeństwo
===============================================
❖
W artykule o czwartym dniu przesłuchań w sprawie „antysemityzmu” w Australii, „The Guardian” wymienia kilka zabawnych przykładów tego, jak bardzo to wszystko jest fałszywe i zmyślone. Komisja królewska wysłuchała przykładów „antysemityzmu” takich jak:
Pewna przyjaciółka wyobraziła sobie, że może zostać zamordowana przez antysemitów w szpitalu
Niektórzy Żydzi opuścili grupę psychologów na Facebooku po tym, jak powiedziano im, że „stają po stronie ciemiężyciela”, domagając się, aby ludzie nie rozmawiali o ludobójczych okrucieństwach Izraela
Pielęgniarce nie pozwolono wywiesić w miejscu pracy materiałów propagandowych promujących ludobójstwo Izraela
Pewna działaczka związkowa „czuła”, że musi ustąpić, ponieważ młodsi członkowie związku sprzeciwiali się jego kierownictwu, sprzeciwiając się zbrodniom wojennym Izraela.
Pracownikowi na stanowisku kierowniczym polecono używanie „mniej ewidentnie żydowskiego” nazwiska, nie ze względu na jego religię, ale dlatego, że ważny zagraniczny interesariusz nie chciał współpracować z izraelskim oddziałem firmy
To wszystko, co czułem, co czuję, co sprawiło, że poczułem. Moje uczucia, moje uczucia, moje uczucia. Obserwujemy, jak uczucia Żydów są traktowane jako tak niezwykle ważne, że denerwowanie Żydów poprzez sprzeciwianie się czynnemu ludobójstwu jest traktowane jako zbrodnia z nienawiści. Ofiary ludobójstwa są postrzegane jako nieskończenie mniej ważne niż australijski Żyd, który czuje się urażony nastrojami antyludobójstwa w grupie na Facebooku.
To szalone, histeryczne bzdury i należy je tak traktować.
❖
Dziennik Jerusalem Post donosi , że Izrael po raz kolejny zwiększył swój roczny budżet na propagandę, zwiększając tym samym kwotę przeznaczaną na hasbarę do 730 milionów dolarów.
Gdybyś zobaczył faceta wydającego 730 milionów dolarów na działania medialne, żeby przekonać ludzi, że nie jest dupkiem, jaki rozsądny wniosek mógłbyś wyciągnąć na temat jego osobowości?
Osobiście nie musiałem wydać ani jednego dolara, żeby przekonać ludzi, że nie jestem rasistowskim, ludobójczym potworem. Bo nie jestem rasistowskim, ludobójczym potworem.
❖
Twierdzenie, że „antysyjonizm to antysemityzm”, oznacza po prostu, że chcesz więcej antysemityzmu. Naleganie, by wszyscy zacierali różnicę między Żydami a tymi, którzy popierają ludobójcze państwo apartheidu, oznacza, że chcesz, by więcej ludzi nienawidziło Żydów. Im bardziej utrudnisz wszystkim przestrzeganie tego rozróżnienia, tym mniej będzie ono praktykowane.
Jeśli upierasz się, że każdy musi wybierać między nienawiścią do Żydów a popieraniem ludobójstwa, wielu ludzi wybierze nienawiść do Żydów. To nie jest wybór, którego faktycznie trzeba dokonać, ale wielu syjonistów upiera się, że każdy musi dokonać wyboru.
Każdy, kto twierdzi, że antysyjonizm jest ruchem nienawiści, jest kłamliwym, manipulującym podżegaczem nienawiści. Rozróżnianie judaizmu od syjonizmu to działanie w dobrej wierze mające na celu ograniczenie nienawiści. Każdy, kto upiera się przy zacieraniu wszelkich różnic między nimi, przyczynia się do wzrostu nienawiści do Żydów.
Świat bez aplikacji. „Awaria”, która zmienia wszystko. Kiedy czterech hakerów próbuje przełamać cyfrową zależność ludzkości, doprowadzają społeczeństwo na skraj upadku. Pośród chaosu Mara musi zmierzyć się z własną zależnością. Sztuczna inteligencja jej zmarłego męża była jej ostatnim łącznikiem – ale nawet to znika. Gdy świat nagle staje się „offline”, Mara musi nauczyć się odpuszczać – i odnaleźć prawdziwe połączenie pośród chaosu.
Ten dokumentalny dramat Kla.TV i Panorama-Film konfrontuje nas z naszą własną rzeczywistością i stanowi prawdziwe arcydzieło. Dokumentalne spostrzeżenia na tematy takie jak wykrywanie Wi-Fi, zagrożenia związane z komunikacją mobilną, nadzór cyfrowy i parkowanie aplikacji uzupełniają narrację i nadają historii dodatkowej głębi.
Scenariusz: Elias Sasek, reżyseria: Lois Sasek, produkcja: Ivo Sasek. Źródło.
Próba ratowania świata przez blokadę wszystkich aplikacji komórkowych. Pomysł niezły jakkolwiek nie tak prosty do zrealizowania, jak przedstawiono na tym filmie. Realna natomiast jest metoda wykrycia takiej grupy oraz śledzenie ludzi przy pomocy analizy zaburzeń fal WiF-i, Takie techniki inwigilacji istnieją i są już stosowane.
Nasz sztuczny, świat smartfonów nie jest tak naprawdę realny. Jest wirtualny i na nim większość z nas zdobywa wirtualne życiowe doświadczenia. Tyle że życie w mediach aspołecznościowych oddala nas od siebie i skierowuje tam, gdzie manipulatorzy chcą byśmy byli. Popatrzcie, jak wirtualny świat wpływa na codzienne zachowania. Takie zwyczajne jak zakładanie skarpetek:
Stoi w kolejce zamaskowany Mózg ma już dawno amputowany Stoi i sapie, dyszy i dmucha, A spod maseczki grzybica bucha Już ledwo sapie, już ledwo zipie, marzy już tylko o mikrochipie, wyciąga smartfon, dzwoni do Billa, i nieźle się do niego przymila: Cały kraj sprzedam, Ci ofiaruję, daj tylko szprycę, już, bo zwariuję. Nieważne czy będzie ona bezpieczna, na pewno dla wszystkich ma być konieczna. Lecz choćbyś dał sobie tysiąc szczepionek, a drugie tysiąc Twój współmałżonek nigdy nie będzie wokół sterylnie, wolności nie da się wstrzyknąć dożylnie. -autor nieznany.
Zachwyt nad pięknem otaczającej nas przyrody, bezpośrednia rozmowa w cztery oczy, uśmiech poprawiający humor, błysk w oczach bliskiej osoby, zamiast błysku ekranu telefonu komórkowego — to jest realne, niewirtualne życie. Jedynym kłopotem w realnym życiu jest konieczność używania własnego umysłu, bez wskazówek sztucznie manipulowanej pseudointeligencji. Wiele ludzi nie potrafi sobie wyobrazić dnia bez zaglądania do Facebooka. Aplikacji skradzionej i rozpowszechnionej przez socjopatę niezdolnego do życia w społeczeństwie.
Wyrzuć lub przynajmniej ogranicz używanie smartfona. Na początku po prostu „zapomnij” go zabrać ze sobą, gdy wyjdziesz z domu. Świat przeżyje bez kontaktu z tobą, a ty odkryjesz prawdziwe życie. Nie te sztuczne oparte na skrupulatnie przygotowanej manipulacji naszych umysłów przekazywanych przez urządzenie, które miało zastąpić jedynie dawne telefony kablowe.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
==========================
MD: A ja nawet nie wiem, jak i po co działa smarkfon, nie wiem czy to-to kiedyś widziałem z bliska…
z powodów zdrowotnych znalazłem się w oddaleniu od siedziby wydawnictwa, nie mogąc prowadzić sprzedaży książek będących w ofercie Oficyny Aurora. Ale tak się złożyło, że zdążyłem odebrać z drukarni niewielki nakład najnowszej pozycji zatytułowanej „Ostatni lot PLF 101”. Mogę ją wysyłać tylko za pośrednictwem Poczty Polskiej i taką możliwość niniejszym Państwu proponuję. Wiem, że ta książka jest droga, ale zapewniam moich Czytelników, że jest warta swojej ceny. To książka o dużym formacie (A4), niemała objętościowo (ponad 500 stron), z kolorowymi środkami i wydana na dobrym papierze. Koszt jej produkcji był znaczny. Ale też, nie jest to pozycja dla każdego odbiorcy, tylko dla tych, dla których temat 10 kwietnia 2010 roku pozostaje wciąż niezagojoną raną. Opowiadaną przez człowieka, dla którego lotnictwo nie było tylko ciekawostką, ale sensem życia. Wiem, że wydaną być może zbyt późno, ale nie mogła z różnych powodów ukazać się wcześniej. Profesor Mirosław Dakowski powiedział o niej, że „przydałaby się te 15 lat temu”. Z pewnością. Jednak uważam, że jako zapis tamtych dni pozostanie długo aktualna, nie tylko dla pamiętającego ten czas mojego pokolenia, ale też dla tego, które nie musiało się z tym etapem naszej historii mierzyć bezpośrednio.
Wszystkim Czytelnikom moim i strony www.dakowski.pl w opcji zakupu proponuję ważny do końca maja rabat zwalniający z opłaty za wysyłkę po wpisaniu w koszyku zakupowym kodu REDUTA.
W czasach nowożytnych ani jedno wielkie mocarstwo, ani jedno europejskie imperium nie zdołało utrzymać się u szczytu potęgi i rozszerzać swoich podbojów dłużej niż przez pięćdziesiąt lat. Najwięksi ludzie ponosili w tym względzie porażkę; nawet ci najbardziej skuteczni prowadzili swoje państwa ku ruinie. Karol V, Ludwik XIV, Napoleon, Metternich, Bismarck. Średnia trwałość: czterdzieści lat. Bez wyjątków.
…
Europa w sposób widoczny zmierza ku temu, by być rządzoną przez amerykańską komisję. Cała jej polityka zdaje się do tego prowadzić.
Nie umiejąc uwolnić się od własnej historii, zostaniemy od niej uwolnieni przez szczęśliwy naród, który niemal jej nie posiada. Jest to naród szczęśliwy i narzuci nam swoje szczęście…
Historia jest najniebezpieczniejszym produktem, jaki stworzyła chemia ludzkiego umysłu. Jej właściwości są dobrze znane. Rodzi marzenia, upaja narody, wywołuje fałszywe wspomnienia, wyolbrzymia ich reakcje, nie pozwala zabliźnić się dawnym ranom, zakłóca sen, prowadzi do urojeń wielkości lub prześladowania i czyni narody zgorzkniałymi, aroganckimi, nieznośnymi oraz próżnymi. Historia potrafi usprawiedliwić wszystko…
W obecnym stanie świata niebezpieczeństwo ulegania uwodzicielskiej sile historii jest większe niż kiedykolwiek wcześniej. Zjawiskom politycznym naszych czasów towarzyszy bowiem — i dodatkowo je komplikuje — zmiana skali bez precedensu, a raczej zmiana samego porządku rzeczy. Świat, do którego zaczynamy należeć zarówno jako ludzie, jak i narody, nie jest już odbiciem świata, który był nam dotąd znany.
System przyczyn rządzących losem nas wszystkich obejmuje odtąd całą planetę i sprawia, że każdy wstrząs rozbrzmiewa wszędzie: nie ma już problemów lokalnych ani kwestii, które można rozwiązać wyłącznie na miejscu.
Głównym celem polityki było — i dla niektórych nadal pozostaje — zdobywanie terytorium. Używano przymusu, odbierano komuś upragnioną ziemię i na tym rzecz się kończyła. Lecz któż nie dostrzega, że przedsięwzięcia, które dawniej sprowadzały się do konferencji, następnie pojedynku, a wreszcie układu, będą w przyszłości pociągały za sobą tak nieuchronne konsekwencje powszechne, iż nic nie jest bardziej prawdopodobne niż to, że wciągną one cały świat — a ich niemal natychmiastowych skutków nie sposób będzie ani przewidzieć, ani ograniczyć. Cały geniusz dawnych wielkich rządów został wyczerpany, pozbawiony skuteczności, a nawet znaczenia przez rozszerzenie i wzajemne uzależnienie zjawisk politycznych. Nie geniusz bowiem, nie siła charakteru czy umysłu, ani nawet tradycja — choćby brytyjska — mogą dziś rościć sobie prawo do dowolnego kształtowania warunków i reakcji świata ludzkiego, do którego dawna geometria i mechanika polityczna zupełnie już nie przystają…
Im dalej posuwamy się naprzód, tym mniej proste i mniej przewidywalne będą rezultaty, a działania polityczne — nawet interwencje zbrojne, czyli działania bezpośrednie i pozornie oczywiste — coraz rzadziej przyniosą skutki zgodne z oczekiwaniami. Ich skala, powierzchowność, skumulowany efekt, wzajemne powiązania, niemożność ich lokalizacji oraz szybkość następstw będą coraz bardziej wymuszały politykę zupełnie innego rodzaju niż ta obecna. Nic bowiem nie zostało tak zniszczone przez ostatnią wojnę jak pretensja do przewidywania przyszłości.
Historia obecności Żydów na Kaukazie sięga czasów starożytnych. Według danych historycznych i językowych przodkowie Żydów górskich przybyli na Kaukaz w V–VII w. n.e. z Persji, która znajdowała się pod panowaniem Imperium Sasanidów2. Do przesiedlenia doszło w kontekście prześladowań religijnych i wstrząsów społecznych, w tym stłumienia ruchu Mazdaizmu 3i powstania przeciwko Jazdichrytom4.
Według innej wersji, cieszącej się poparciem części naukowców i popularną tradycją, Żydzi górscy wywodzą się z Dziesięciu Zaginionych Plemion Izraela, wypędzonych z Królestwa Izraela w VIII wieku p.n.e. Drogi wędrówek wiodły przez Asyrię, Babilon, Persję i Kaukaz, gdzie część społeczności osiedliła się na zboczach gór i w dolinach.
Wzmianki o Żydach na Kaukazie znajdują się w kronikach autorów starożytnych i średniowiecznych, a także w dokumentach z czasów kaganatu chazarskiego5, gdzie judaizm był religią państwową.
Geografia osadnictwa: od Derbentu do Groznego
Kaukaz to region zamieszkiwany przez wiele grup etnicznych, kultur i religii. Żydzi osiedlali się tu głównie na terenie współczesnego Dagestanu, Azerbejdżanu, Czeczenii, Inguszetii, Karaczajo-Czerkiesji, Kabardyno-Bałkarii i Osetii Północnej. Największymi ośrodkami były:
– Derbent to jedno z najstarszych miast w Rosji, w którym Żydzi mieszkali od czasów starożytnych. Istniały tu synagogi, szkoły, a w XVII–XIX w. kwitło rzemiosło.
– Kuba (Krasnaya Sloboda) to wyjątkowe miejsce na terytorium Azerbejdżanu, w całości zamieszkane przez Żydów. Założona w XVIII wieku, szybko stała się centrum duchowym i kulturalnym.
– Baku, Shemakha, Ganja – istniały tu aktywne górskie społeczności żydowskie, mające kontakt z ludnością muzułmańską i chrześcijańską.
– Grozny i Nalczyk – do końca XX wieku w tych miastach zachowały się duże społeczności z rozwiniętym życiem religijnym i kulturalnym.
Utworzenie grupy etnicznej: Żydzi górscy
Żydzi górscy (Dżugurowie, Dzhuuro6) to wyjątkowa grupa żydowska powstała na Kaukazie. Wyróżniają się:
– Język juuri (górski żydowski)7 – odmiana języka irańskiego z elementami żydowskimi;
– przynależność do sefardyjskiego obrządku judaizmu;
– dostosowanie do lokalnych zwyczajów, w tym elementów życia codziennego, ubioru, kuchni;
– wysoki poziom religijności i struktura patriarchalna.
Ich kultura stała się syntezą kultury żydowskiej i kaukaskiej: surowe przepisy szabatowe połączono z szacunkiem dla starszych, starożytne psalmy z motywami muzycznymi Wschodu, ubiór z elementami stroju górskiego.
Stosunki z sąsiadami
Historia Żydów górskich na Kaukazie jest wyjątkowa także dlatego, że przebiegała bez większych pogromów i ludobójstwa ze strony miejscowej ludności. Mimo izolowanych konfliktów, na ogół Żydzi górscy żyli w atmosferze szacunku i wzajemnego współżycia. Dlaczego było to możliwe?
– Bliskość językowa i kulturowa z innymi ludami mówiącymi w języku tata8.
– Udział Żydów w handlu, medycynie, kowalstwie i jubilerstwie.
– Neutralna pozycja w konfliktach i lojalność wobec władz.
Chęć przestrzegania ogólnie przyjętych kaukaskich norm honoru i gościnności.
– W wielu regionach górskich Żydów szanowano jako „lud księgi”, zdolny do bezkonfliktowego zachowywania swojej wiary.
Życie religijne
Synagogi były ośrodkami życia w każdej osadzie. Niektóre z nich, jak synagoga w Krasnej Słobodzie, działają już ponad 100 lat.
W XIX w. pojawiły się chedery, a następnie jesziwy – placówki oświatowe, w których nauczano Tory, Talmudu i podstaw judaizmu. Jednocześnie Żydzi nie porzucili świeckiej edukacji, zwłaszcza na początku XX wieku.
W czasach sowieckich, pomimo zakazów, wiele tradycji kultywowano w tajemnicy. W rodzinach obchodzono szabat, w domu wypiekano macę, a święta obchodzono w tajemnicy. Niektórzy działacze religijni byli represjonowani, ale wiara nie zniknęła.
Tradycje zrodzone na Kaukazie
Żyjąc obok innych ludów, Żydzi górscy wykształcili specjalne zwyczaje:
– Ogniska w Nissan (pierwszy dzień miesiąca Nissan, poprzedzający Paschę).
– Govgil to rodzinne święto na zakończenie Paschy.
– Ceremonie ślubne i pogrzebowe z elementami kaukaskimi.
Szacunek dla architektury górskiej: domy budowano w duchu architektury górskiej, z otwartymi dziedzińcami i werandami.
– Związki międzynarodowościowe – Żydzi i Lezgini9, Żydzi i Awarowie, Żydzi i Tatarzy byli przyjaciółmi, współpracowali, a czasem nawet wstępowali w związki rodzinne.
Emigracja i diaspora
Od końca lat 70. XX w., zwłaszcza po upadku ZSRR, znaczna część Żydów górskich opuściła Kaukaz. Główne kraje zamieszkania:
– Izrael jest największą społecznością, szczególnie w Netanji, Haderze, Or Akivie, Hajfie i Sderot.
– USA – społeczności w Nowym Jorku (szczególnie na Brooklynie).
– Niemcy, Kanada, Belgia, Francja to osobne ośrodki gmin.
Pomimo przesiedlenia wielu z nich zachowało swój język, zwyczaje, muzykę i kuchnię. Pojawiły się centra kultury, fundacje i media działające w języku juuri i rosyjskim.
Dziedzictwo kulturowe
Kaukaz dał Żydom górskim wiele, w tym umiejętność adaptacji a jednocześnie zachowania własnych wartości.
Dziś zainteresowanie historią Żydów na Kaukazie rośnie. Organizowane są konferencje, publikowane są książki, powstają filmy dokumentalne.
Podsumowanie
Historia Żydów na Kaukazie to historia wyjątkowego współistnienia i wzajemnego oddziaływania. To przykład tego, jak można być częścią gór i jednocześnie częścią narodu żydowskiego, nie tracąc przy tym swojej istoty.
Żydzi górscy są pomostem między Jerozolimą a Kaukazem, między starożytnością a nowoczesnością, między tradycją a życiem.
2 dynastia panująca w Iranie w latach 224–651 naszej ery
3 Podstawę mazdaizmu stanowi wyrażony w formie mitologicznej światopogląd dualistyczny; główną w nim jest idea walki przeciwstawnych sił: światła i ciemności, życia i śmierci, dobra i zła itd.
7 Горско-еврейский (джуури, джухури) (самоназв.: cuhuri / джугьури / ז’אוּהאוּראִ) — диалект татского языка и родной язык горских евреев Восточного Кавказа
8 Та́ты — иранский этнос, проживающий в Азербайджане и России
9 Лезгины — это дагестанский народ, один из коренных и многочисленных народов Кавказа
Kolejny kryzys będzie zapewne dotyczył plam na Marsie. Wiem, że powinno być na Słońcu, ale nasza najbliższa gwiazda jest symbolem i źródłem życia, natomiast Mars jest bogiem wojny, więc się lepiej nadaje do szerzenia paniki.
Hasło planeta płonie zmienia się na: Ziemi grozi kolejna epoka lodowcowa. Tym razem odwrotnie niż w kiedyś jedynie słusznej doktrynie socjalizmu nie jest ważny kierunek – liczy się strach. Powstaną nowe pokolenia fanatyków zagrożenia klimatu. Będą zapewne używać mrozoodpornego kleju do asfaltu.
Również kwestia inżynierii klimatycznej – chemtrails – powinna ulec korekcie. Powinna, ale korekty nie będzie, ponieważ nie o klimat tu idzie.
Inwazja emigrantów trwa niezależnie od rozwoju wojny na Bliskim wschodzie. To jest także zaplanowany i realizowany przez globalistów kryzys.
Hantavirus – nowa strategia strachu.
Chociaż większość ludzi dała się nabrać na zagrożenie koronawirusem, dzisiaj ta sama strategia ma niewielkie szanse na sukces. Znowu jakaś grupa turystów wpadła na jakimś okręcie w niewolę globalistów. Znowu wykorzystano przypadki grypy, która nieraz kończy się śmiercią, by stworzyć atmosferą zagrożenia pandemicznego i pozwolić terroryście na stanowisku herszta bandy zwanej WHO, na propagowanie następnej plandemii. Tym razem globaliści nie popełnili błędu humorystycznej nazwy jak małpia ospa i wymyślili całkiem nową, chociaż od co najmniej dekady znaną wersję wirusa hantawirus.
Ciągle jeszcze nie ma rzetelnego naukowego dowodu, że wirusy naprawdę istnieją i są przyczyną, a nie skutkiem chorób. Tak zwane izolacje wirusów są dokonywane bez badań kontrolnych, które zawsze były wymagane, by uznać te czynności za naukowo uzasadnione. Kogo to wzrusza? Ważne, że w prasie i w telewizji mówi się o wyizolowaniu hantawirusa. Do dzisiaj nikomu nie udało się uzyskać nagrody 1,5 miliona euro za przedstawienie autentycznej, czyli zgodnej z podstawowymi zasadami naukowymi izolacji koronawirusa.
Moderna poinformowała w piątek o nawiązaniu szeroko zakrojonej współpracy z Centrum Innowacji Szczepionkowych działającym przy Korea University College of Medicine w celu opracowania szczepionki przeciwko hantawirusom opartej na mRNA (kwasie rybonukleinowym). Źródło.
Pająki już zaczęły budować sieć do generowania korzyści kosztem zdrowia całej populacji. Nie mogą przecież zrezygnować z potencjalnych zysków opartych na plandemicznych kłamstwach globalnych sponsorów.
Nowa pandemia wydaje się nabierać tempa. Światowa Organizacja Zdrowia przyjęła postawę kryzysową, ponieważ bardzo troszczy się o nasze zdrowie, dbając o nasze bezpieczeństwo i ratując życie. Dyrektor generalny WHO terrorysta, Tedros Adhanom Ghebreyesus, ogłosił, że w nadchodzących tygodniach odnotujemy znacznie więcej przypadków hantawirusa.
Kolejni kandydaci do eliminacji w drodze realizacji polityki depopulacyjnej ustawią się w koleje po nowe szpryce. W ten naturalny sposób pozbywają się globaliści swoich wiernych wyznawców. Te 30 milionów kolejnych ofiar kampanii szczepionkowej niewiele zmieni w światowej populacji. Jedynie naturalny przyrost ludności ulegnie spowolnieniu. Jeśli jednak świat pozwoli na następne oszustwo wirusowe, skutki mogą znacznie przewyższyć tragedię plandemii sprzed sześciu lat.
Statek z chorymi na grypę zwaną hantawirusem wziął kurs na Europę. Najwyraźniej ten właśnie kontynent będzie największą ofiarą intryg globalistów.
W oczekiwaniu na bezobjawowe objawy choroby wywołanej przez WHO proponuję zaszczepić się przeciwko ogłupianiu. To jest jedyna naprawdę skuteczna szczepionka, która wywołuje salwy śmiechu na każdą wzmiankę o nowej plandemii. Śmiech to największy wróg strachu. Dlatego właśnie stosuje się w niektórych krajach drakońskie kary za nabijanie się z nowego oszustwa pseudowirusa z przedrostkiem hanta.
W NRD oglądanie zachodniej telewizji było zakazane. Dochodzę powoli do wniosku, że nie było to aż takie głupie. Inne czasy, inne kłamstwa.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Za sprawą Sławomira Mentzena głośno się ostatnio zrobiło o jednym z generałów w Polsce, co wzbudziło skowyt tak zwanego systemu i mało przychylne komentarze wobec lidera Konfederacji. Szef Nowej Nadziei nie jest bohaterem mojego romansu, jak to się górnolotnie czasem mawia, jednak w pełni popieram jego wątpliwości dotyczące tej postaci, robiącej zawrotną karierę przy życzliwym wsparciu szefa tak zwanej komisji smoleńskiej, z którym moje drogi przecięły się nieszczęśliwie w przeszłości, o czym wspominam w najnowszej książce „Ostatni lot PLF 101”.
Szefowi Sztabu Generalnego Wojska Polskiego poświęciłem całych sześć zdań już w październiku roku 2024. Ostatnich zdań w felietonie, który pierwotnie ukazał się w Warszawskiej Gazecie, a później trafił do książki „Przewodnik po piekle”. Podejrzewam, że mało kto zrozumiał wówczas o kogo mi chodziło, a zatem przytoczę ten rozdział, zatytułowany „Paskudna ta kukułka” poniżej, zastanawiając się cały czas nad tym, dlaczego mój imiennik ocknął się dopiero teraz?
Kiedy w 2007 roku wystukiwałem na klawiaturze preludium swej pierwszej książki „Operacja Dwie Wieże”, nikt nie używał jeszcze sformułowania, które w ostatnich latach zrobiło niesamowitą karierę. To określenie „deep state”, które do obiegu literackiego w polityce wprowadził doktor Peter Dale Scott. Urodzony w Montrealu w roku 1929 poeta, pisarz i badacz, który jest również byłym dyplomatą i profesorem języka angielskiego na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Uczył go od roku 1980 do 1994, kiedy odszedł na emeryturę. I wątek polski. W latach 1959 – 1961 był dyplomatą w Paryżu. Tam poznał Czesława Miłosza. Ponownie spotkali się w 1961, kiedy doktor Scott rozpoczął pracę w Berkeley. Zaprzyjaźnili się,” Doktor Scott tłumaczył na język angielski utwory Miłosza. Spotykali się i gościli regularnie do roku 1967. Później, na skutek różnic w pojmowaniu świata, ich drogi się rozeszły. Doktor Scott tłumaczył także dzieła Zbigniewa Herberta. Peter Dale Scott jest absolwentem Uniwersytetu McGill w Montrealu, gdzie otrzymał tytuł doktora nauk politycznych. Doktor Scott jest działaczem antywojennym. Ma własną stronę internetową, na której dużo pisze o zamachach 11 września, wojnie w Iraku, Afganistanie, o Al Kaidzie, narkotykach i ropie naftowej. W roku 2002 otrzymał prestiżową nagrodę Lannan Award za swój zbiór poezji. Jest też autorem wielu artykułów i kilku książek.
Doktor Scott uznał, że siłą sprawczą amerykańskiej polityki, zarówno wewnętrznej, jak i zagranicznej, jest właśnie „deep state” – głębokie państwo, struktury nieobecne na co dzień w pierwszej linii, ale decydujące o kierunku, w jakim zmierzają Stany Zjednoczone. Nawiasem mówiąc, sformułowanie to zapożyczył od jednego z tureckich myślicieli. Ale, stosowane powszechnie w publikacjach stało się jego wyróżnikiem, praktycznym znakiem towarowym, z którego inni czerpią dziś przy każdej okazji. (…)
Kiedy pisałem swą drugą książkę, dotarłem do doktora Scotta, przedstawiłem założenia mojej pracy i poprosiłem go o zezwolenie na wykorzystanie w niej przynajmniej części jego tekstu. Wyraził zgodę błyskawicznie i dał mi carte blanche co, nie ukrywam, ogromnie mnie zaskoczyło, ale też zmotywowało do dalszego pisania. W ten sposób, w książce „Oko Cyklopa” znalazł się cały rozdział zbudowany właściwie przez niego. Wizja doktora Scott’a, to obraz przerażający, ale o wiele bardziej prawdziwy od naiwnego komiksu serwowanego nam przez wszystkie media świata od czasu, kiedy uderzono w Amerykę. Mamy w nim prawdę o narkotykach, ropie naftowej, przyczynach agresji na Irak, Afganistan, Kosowo i wszelkie przemiany odbywające się na naszych oczach w postaci różnokolorowych „rewolucji”. Dziś wiemy już, że dotyczy to nas wszystkich.
Przywołałem wówczas ten tekst doktora Scotta także z tego powodu, że zainteresowały mnie jego uwagi na temat wojskowych baz w Polsce i ich udziału w międzynarodowym handlu narkotykami. Po amerykańskich więzieniach na terenie naszego kraju, przyszedł czas na wielki szmugiel. To samo robili przez lata Sowieci, przerzucając przez swoje bazy na terytorium Polski wszystko, na czym dawało się zarobić. Pod koniec ich pobytu na ziemi polskiej, kradzione u nas i w całej Europie samochody, znikały całymi kolumnami za bramami poligonów, by nie niepokojone przez nikogo odlatywać mogły na pokładach sowieckich samolotów transportowych za Bug. Należy przypuszczać, że równolegle kursowały transporty z o wiele groźniejszym ładunkiem, do tego w obie strony. Nic więc dziwnego, że podobny przemyt odbywał się po tzw. „transformacji”. Nadal zachęcam do zakupu książki te osoby, które tej okazji dotąd nie miały.
W książce „Czarny Wrzesień” z kolei, wydanej rok po katastrofie smoleńskiej, kiedy pojawiały się nieśmiałe, ale coraz częstsze komentarze próbujące połączyć ją z wcześniejszym o dwa lata wypadkiem w Mirosławcu postawiłem sprawę dobitniej, przypominając, że od roku 2007 nasze wojska stacjonowały w Afganistanie. I dodawałem, że „na pewno smutne to, kiedy wyobrazimy sobie startujące i lądujące w Polsce samoloty typu CASA, w których trzewiach mogą się pysznić skrzynie pełne białej śmierci. Pewnie znajdują się w tych bazach nieliczni odważni, którym ten widok nie daje spokoju. Tacy, którzy inaczej pojmowali służbę Ojczyźnie i którym ta wiedza plami boleśnie honor żołnierza i polskiego munduru. Ale zło, póki co wygrywa. O tych niezłomnych, jeżeli istnieli lub istnieją, być może nie dowiemy się nigdy”.
Oczywiście, były to tylko moje całkiem swobodne, nie poparte najmniejszymi nawet poszlakami dywagacje, niczym wstęp do sensacyjnej powieści, taka licentia prosaica. Jednak, ta codzienna proza życia pokazała, że tematu nikt nigdy nie odważył się podjąć.
Większość moich oponentów zarzucała mi uprawianie „teorii spiskowych”, oczywiście nigdy jawnie. Mam nadzieję, że część z nich dojrzała do stanięcia w prawdzie, naturalnie wobec samych siebie, bo nie oczekuję od nich posypywania głowy popiołem. Dziś, prawie wszystkie teorie spiskowe okazały się być spiskową praktyką, zwrotu „deep state” otwarcie używają publicyści, dziennikarze i politycy, od lewej strony sceny politycznej, do prawej. O ile w ogóle można tak to nadal nazywać, bo przecież ten podział jest już w zasadzie nieaktualny i można go ograniczyć do zwolenników porządku, przyzwoitości, pokoju oraz ich przeciwników. Coraz bardziej krystalizuje się on na wzór podziału z czasów tzw. „komuny”, kiedy byliśmy my, a po drugiej stronie byli oni. To chyba uczciwsze postawienie barykady. Z pewnością bardziej czytelne.
Mało kto wie jednak, że doktor Scott swoje widzenie „głębokiego państwa” rozdziela na dwie frakcje. Mianem „deep state” określa czynniki dbające o amerykańską rację stanu, ludzi w znacznej mierze dbających o interes Ameryki, w uproszczeniu można ich umiejscowić w budynku Departamentu Stanu. Grupą drugą, o wiele bardziej bezwzględną i agresywną jest „deep security”, którego rozgrywający okupują budynki Wall Street, CIA, Pentagonu i biurowce korporacji zbrojeniowych. Warto wziąć to pod uwagę, bo bez zrozumienia tego podziału, szafowanie sformułowaniem „głębokiego państwa” będzie nie tylko kontrskuteczne, co prowadzące na manowce każdą analizę, również dotyczącą naszego poletka.
Korzystając z okazji uzupełniam, bo już po ukazaniu się poprzedniego felietonu, w którym przyglądałem się z ornitologicznym zacięciem tubylczemu ptactwu, uaktywnił się na naszej scenie ptak wędrowny znany w Polsce pod nazwą gżegżółki. Narobiła ona hałasu, bo też zgodnie z opisem Wikipedii „usłyszeć ją można na całym niżowym obszarze Polski i w różnych typach krajobrazów”. To, tzw. pasożyt lęgowy. Wykazuje się wyjątkową pogardą wobec przyszłych pokoleń, bo też ma odwieczny zwyczaj podrzucania jaj do cudzych gniazd, swoich nie zakłada, ani nie wychowuje piskląt. Co istotne, taki podrzutek, zaraz po wykluciu, kiedy jeszcze jest ślepy, wyrzuca jaja lub już wyklute potomstwo gospodarza, które ginie na ziemi. Naprawdę, paskudny gatunek, nazywany też zazulą, a powszechnie u nas znany, jako kukułka.”
„Izrael dokonuje na naszych oczach ludobójstwa ze szczególnym okrucieństwem. Izrael to nowa Trzecia Rzesza i jego flaga powinna wyglądać dokładnie tak” – takie słowa z sejmowej mównicy wygłosił Konrad Berkowicz, po czym wyciągnął flagę Izraela z umieszczoną w środku swastyką. No i zaczęło się. Larum na cały świat podniósł ambasador Izraela, a zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa złożył do prokuratury Włodzimierz Czarzasty. Jakie prokurator krajowy zada posłowi męki, tego jeszcze nie wiemy, wiemy, że Dariusza Korneluk to Ukrainiec i wiemy, co Ukraińcy robili Polakom na Wołyniu.
W podobnym tonie komentowały media rządowe i antyrządowe, lewackie i konserwatywne, „Gazeta Polska” i „Gazeta Wyborcza” – tak, jakby wszystkie miały wspólną redakcję. Wszystkich przebiło MSZ izraelskiego reżimu, na czele którego stoi ścigany listem gończym Międzynarodowego Trybunału Karnego: „Taka osoba nie ma miejsca w parlamencie demokratycznej Polski. Oczekujemy, że polskie władze podejmą zdecydowane i szybkie działania”. Głos zabrała też ambasador Izraela: „Natychmiastowe działania podjęte przeciwko posłowi Berkowiczowi są ważne i uznane. Jednak walka z antysemityzmem jest sprawą każdego. Dlatego kompleksowy, krajowy plan walki z antysemityzmem jest potrzebą chwili”. Innymi słowy, faszyzm to przywara wszystkich Polaków i stąd potrzeba natychmiastowego wprowadzenia w życie rządowej „Krajowej Strategii przeciwdziałania antysemityzmowi i wspierania życia żydowskiego”, a o tym, kto może zasiadać w polskim Sejmie ma decydować ambasador państwa odpowiedzialnego za ludobójstwo.
W dalszej części wpisu zabrał się za innych Polaków: „Historia pokazała, do czego prowadzą rasizm i antysemityzm – Polska wie o tym aż za dobrze”. Tak, to prawda – Polska o tym wie, bo w Polsce byli faszyści, ale w Polsce przedwojennej i nie byli nimi Polacy, lecz… Żydzi. Faszystami byli zaczadzeni Mussolinim syjoniści rewizjoniści, którzy o swym wodzu Włodzimierzu Żabotyńskim mówili z podziwem „żydowski faszysta”, a którego pierwszy premier Izraela Ben Gurion nazywał „Włodzimierzem Hitlerem”. Członkowie założonej przez Żabotyńskiego 50-tysięcznej paramilitarnej, narodowo-radykalnej organizacji Bejtar pozdrawiali się salutem rzymskim i uważali, że antysemityzm Hitlera jest pożądany, bo skłania Żydów do emigracji do Palestyny. Nawiasem mówiąc członków Bejtaru szkolił Józef Piłsudzki, ten sam, który osadził w Berezie Kartuskiej walczących z żydowskimi faszystami (i żydowskimi komunistami) polskich narodowców.
W Izraelu nie tylko żywe są tradycje nazizmu, ale Izrael to prekursor nowoczesnego terroryzmu. Generał Władysław Anders w swych pamiętnikach zapisał: „W Palestynie zaczęły się tłumne dezercje żołnierzy żydowskiego pochodzenia. Ani jeden dezerter nie został przez nas aresztowany, ponieważ nie chciałem mieć pod dowództwem żołnierzy, którzy bić się nie chcą. Tym niemniej uprzedziłem Brytyjczyków, że mogą mieć z nimi kłopoty. I rzeczywiście – dezerterzy zasilili oddziały miejscowych żydowskich sabotażystów i terrorystów walczących nie tyle z Arabami, co z żołnierzami brytyjskimi”.
Jeden z dezerterów Mieczysław Biegun, który powinien był stanąć przed plutonem egzekucyjnym, został Menachemem Beginem i autentycznym terrorystą – dowodził organizacją, która wysadziła hotel „King David” w Jerozolimie, zabijając 91 osób, w tym 28 Brytyjczyków (czyli zamordował oficerów armii, której częścią był korpus Andersa). Biegun-Begin był mordercą bezwzględnym. Kierowane przez niego bojówki dokonały makabrycznej rzezi ludności arabskiej, głównie kobiet i dzieci w wiosce Deir el-Jasin. Żydowskie organizacje terrorystyczne kierowane przez dezerterów w bestialski sposób dokonywały czystek etnicznych. Ich strategia polegała na mordach, na ślepym i dzikim terrorze, na sianiu paniki. Nawiasem mówiąc Ben Gurion publicznie obarczył Begina odpowiedzialnością za tą i inne masakry i nazwał go „Menachemem Hitlerem”.
Przykładów na taki żydowski terroryzm mamy mnóstwo. Ponieważ niedawno obchodzili rocznicę tzw. powstania w getcie warszawskim, to przypomnijmy, że Izrael zrobił ze strefy Gazy ogrodzone drutem kolczastym więzienie dla dwóch milionów Palestyńczyków, przypominające warszawskie getto z czasów II wojny (z tą różnicą, że nie ma w nim żydowskiej policji), w którym wybuchło powstanie i które Izraelczycy likwidują – tak, jak Niemcy likwidowali getto warszawskie. Przed wojną spekulowano w Polsce, jak współżyliby Żydzi z innym narodem, gdyby mieli własne państwo. Dzisiaj nie musimy spekulować – już trzecie pokolenie Palestyńczyków doświadcza koszmaru tego współżycia, i skóra cierpnie na myśl, co będzie z nami, gdy Żydom uda się pomysł z Judeopolonią.
Trudno nie być „antysemitą”, gdy widzi się pełzające ludobójstwo w Gazie, które ma swoją nazwę – zbrodnia wojenna. Przy czy problemem nie jest Benjamin Netanjahu. Problemem są wszyscy Izraelczycy. Na jaw wyszedł skrzętnie dotychczas ukrywany sekret: większość Żydów w Izraelu to rasiści i faszyści czystej wody, bo 75 procent z nich twierdzi, że w Gazie nie ma niewinnych osób i trzeba głodzić i mordować palestyńskie dzieci, bo „to przyszli terroryści”.
„Rasiści ministrami”; „Faszyści tryumfują”; „Utworzyli rząd składający się z rasistów” – tak media w Izraelu pisały, gdy rządy objęła ekstremistyczna partia Netanjahu i koalicja trzech partyjek: rasistowskiej, fundamentalistycznej i ultranacjonalistycznej. Jeden z czołowych nowojorskich rabinów o ministrze resortu bezpieczeństwa powiedział: „Wódz Ku Klux Klanu prokuratorem generalnym”. Miał na myśli Itmara Ben-Gwira, który chce zaprowadzić w kraju etniczną segregację, deportację wszystkich Arabów oraz nawołuje do aktów terroru. Ministrem bezpieczeństwa narodowego został rasista Belzebub Smotrycz, który nie-Żydów nazywa „ludzkimi zwierzętami”. Z kolei Maja Golan, sprawująca w tym „rządzie jedności narodowej” funkcję ministra do spraw kobiet i równości chlapnęła: „Jestem osobiście dumna z holokaustu w Gazie i wiem, że za 80 lat będą opowiadać wnukom, co zrobili Żydzi”.
I tu refleksja: Czy nie powinniśmy zafundować temu faszystowskiemu państewku coś na kształt „arabskiej wiosny” (przy pomocy której szerzyli demokrację na Bliskim Wschodzie)? Czy Radek Applebaum nie powinien postulować w Parlamencie Europejskim wysłania do Izraela sił pokojowych, dla zaprowadzenia tam demokratycznych porządków? Czy nie mógłby zapytać, dlaczego rasista Izrael Katz, który oskarżył Polaków, że „wyssali antysemityzm z mlekiem matki”, ciągle zasiada w Knesecie? Czy nie mógłby zażądać usunięcia z Knesetu Ya’ira Lapida, który zaklinał: „Polskie obozy śmierci istniały i żadne prawo nigdy tego nie zmieni” oraz Naftaliego Bennett, który oskarżał: „Polacy współdziałali z nazistami przy Holokauście”?
Obelga „polski faszysta” to stara sprawdzona metoda antypolskich propagandystów i nie dziwi, że ucieka się do niej ambasador Izraela, „Wyborcza” oraz Czarzasty, bo wszyscy wywodzą się w prostej linii z żydokomunistycznych rodzin i wyssali to z mlekiem matki. W styczniu 2018 r. na łamach gazet całego świata widzieliśmy więcej swastyk, niż w hitlerowskich Niemczech. Z tym że to były swastyki w Polsce. Doszło do tego, gdy po emisji reportażu TVN o „polskich neonazistach wznoszących toast za Hitlera”, jak nakręcane małpki z pudełka wyskoczyli prezydent, premier i marszałek Sejmu, prześcigając się w pogróżkach wobec „propagujących w Polsce faszyzm”.
Mało tego – energicznie zabrali się za „antysemityzm Polaków”, którym jest krytyka Izraela. Jarosław Kaczyński ogłosił: „Dziś mamy nową wielką falę antysemityzmu, czasem zupełnie jawnego, czasem takiego cichego, dyskretnego koncentrującego się na atakach na państwo Izrael. Otóż pamiętajmy: Państwo Izrael jest można powiedzieć przyczółkiem naszej kultury w tamtym świecie, świecie z którym musimy współpracować i powinniśmy dążyć do tego, aby nasze sposoby myślenia i nasze ideały się zbliżały”. A co to oznacza? Ano, że częścią tej „kultury” jest mordowanie palestyńskich dzieci.
Nasi politycy, i to zarówno ci polscy jak i ci z Polski, mają wyrobiony tzw. odruch psa Pawłowa – na dźwięk słowa „antysemityzm” rzucają się do przepraszania Żydów i deklarują całkowitą eliminację „antysemityzmu Polaków”. Ale Żydów to nie cieszy. Dlaczego? Bo antysemityzm jest im potrzebny. Bo to nie przypadek, że różnymi metodami, świadomie, w sposób ostentacyjny wywołują antysemickie nastroje. Bo z polowanie na „antysemitów” zrobili sobie biznes i czerpią z niego ogromne zyski. I to im się z Berkowiczem udało. Ale to nie koniec, oni się dopiero rozkręcają.
Gdy w mediach na całym świecie opublikowano zdjęcie, na którym izraelski żołdak niszczy figurę ukrzyżowanego Chrystusa, oburzył się cały świat (w tym muzułmański Iran), ale nie Czarzasty i nie politycy w Polsce. Tylko Radek Sikorski nieśmiało spiął się na X z izraelskim ministrem (bo taki był przekaz dnia z Brukseli). Na jego wpis zareagował Izraelczyk: „Sugestia, że zamiast pouczać innych o moralności, osobiście potępisz haniebny antysemicki incydent, jaki widzieliśmy w polskim parlamencie. Należy być ostrożnym w wygłaszaniu nieodpowiedzialnych wypowiedzi, które ostatecznie mogą prowadzić do niebezpiecznych konsekwencji”. Innymi słowy – zapiekły filosemita oskarżony został o… „antysemityzm”.
Słusznie oburzamy się na ingerencję ambasadora USA, chociaż to przedstawiciel mocarstwa, które gwarantuje Polsce bezpieczeństwo i może sobie na więcej pozwolić. Ale dlaczego na to pozwalamy, gdy robi to ambasador gównianego upadłego państwa, z nikłą tradycją państwowości, rządzonego przez komika osadzonego na prezydenckim stolcu przez oligarchę, który znajduje się na listach gończych FBI? Ambasador Ukrainy zamieścił na FB wpis: „28 kwietnia, w 79. rocznicę oddajemy hołd wszystkim ofiarom zbrodni przeciwko ludzkości, skierowanej na wynarodowienie Ukraińców w Polsce – akcji „Wisła”. W dalszej części wpisu napisał, że w wyniku tych działań „około 140 tysięcy Ukraińców zostało deportowanych z ojczystych południowo-wschodnich regionów Polski”. Czyli dwa w jednym: Oskarżył Polaków o ludobójstwo i zgłosił wobec Polski roszczenia terytorialne!
Ukraińscy dyplomaci stosują podobne do żydowskich metody: Żydzi wysyłają w świat kłamstwa o „polskich obozach”, a Ukraińcy o „polskich obozach koncentracyjnych dla Ukraińców”, i jako przykład podają funkcjonujący po wojnie obóz w Świętochłowicach. Tymczasem w łagrze tym przetrzymywano bandytów z UPA wyłapanych w trakcie operacji „Wisła”, łagier ten nie był polskim, lecz żydowskim obozem śmierci, gdzie z niezwykłym bestialstwem mordowani byli przede wszystkim Polacy, którego komendantem był Salomon Morel, szefem więziennictwa w Katowicach Szyja Wassersturm, prokuratorem Mietek Rosenkranz, a szefem MO w pobliskim Będzinie Jurek Furstenfeld.
Dlaczego w ogóle doszło do tego, że Wasyl Bodnar jest ambasadorem w Polsce? Skąd tyle pobłażliwości wobec osobnika, który głosi roszczenia terytorialne do 1/3 terytorium Polski? Dlaczego on i jego wszyscy poprzednicy to banderowcy? 2 maja z okazji rocznicy powołania SS Galizien ulicami Lwowa (w którym banderowcy od zawsze podśpiewują sobie „Pamiętaj Lasze, co do Wisły nasze”) przeszedł marsz, na którym pojawiły się swastyki, hitlerowskie mundury, nazistowskie insygnia, w tym emblematy jednostek Waffen SS. Marszu nie potępił ambasador Polski. Wody w usta nabrał Radek Sikorski. Milczał strachliwie Sejm, Senat i „Gazeta Wyborcza”.
Podsumujmy: Konrad Berkowicz nie powiedział nic nowego, bo za ludobójstwo w Gazie Międzynarodowy Trybunał Karny od dawna ściga premiera Izraela. Powiedział tylko głośno kilka słów prawdy o zbrodniach, o których od dawna donoszą media na świecie. Jego wystąpienie nie było propagowaniem faszyzmu, ale było wymierzone w faszyzm. Nie było poparciem dla faszyzmu, ale walką z faszyzmem.
Jaką Berkowicz popełnił zbrodnię? Jaka była jego wina? Przecież nie jest zbrodniarzem wojennym, w przeciwieństwie do Netanjahu, który przysłał do Warszawy Jakuba Finkelsteina. Przecież nie sprofanował publicznie krzyża i nie podpalił kościoła. Przecież nie jest wnukiem funkcjonariusza UB, który torturował i mordował Polaków. Nie rozkrada Polski. Nie zadłuża Polaków na miliardy euro. Nie bierze od ministry kultury grantów na badanie polskiego antysemityzmu i na nakręcenie antypolskiego filmu.
Potraktowanie Berkowicza jest ostrzeżeniem, czym posłowie na Sejm nie mogą się zajmować i testem, jak daleko można się posunąć w terroryzowaniu i dyscyplinowaniu Polaków. Czarzasty i jego sejmowa ferajna to, na przemian, słudzy narodu izraelskiego i narodu ukraińskiego, ale nie narodu polskiego. Posłów mają wybierać Polacy, a ci (niestety nieliczni) polscy posłowie powinni żądać wydalenia z Sejmu Barbarę Nowacką za jej słowa: „Polscy naziści zbudowali obozy, które były obozami pracy, a potem stały się obozami masowej zagłady”.
Na koniec kilka pytań: Co robić, żeby polscy posłowie byli oceniani przez Polaków, a nie przez izraelskiego ambasadora? Czy w przypadku marszałka Sejmu nie mszczą się zaniechania z dekomunizacją, ale nie z podsuwanym przez żydokomunę pytaniem, gdzie kto był – tylko, co robił, czy nie miał ojca, który sądził w sądach kapturowych lub dziadka, który strzelał Polakom w potylicę?Dlaczego przejmują się tym, co o nich mówią Żydzi a nie tym, co o nich mówią Polacy? Dlaczego tak potulnie rząd Tuska przyjął uchwałę ws. przeciwdziałania antysemityzmowi, która w sposób oczywisty ma na celu „dorżnięcie watahy” i zaciśnięcie pętli na szyi nie tylko Berkowicza, co wszystkich, którym nie podoba się Netanjahu? Dlaczego biorą w tym udział, przecież prędzej czy później też się za nich wezmą i też pokażą w telewizjach, prowadzonych w więziennych klapkach, na oczach gawiedzi, na posterunek prokuratury?
Komu zależy na wojnie? Niewątpliwie producentom broni. Ale jak się nie ma możliwości produkcyjnych na dużą skalę, to wystarczy na malutką, albo udawanie, że coś się robi. Tuskowi najlepiej wychodzi nabijanie Niemcom kasy, żeby mogli wywołać kolejną wojnę, jak poczują się wystarczająco silni. Mają dobre tradycje. Czy zanosi się na nowy holokaust zainicjowany przez europejskiego filosemitę, głównego specjalistę od „nienormalnej polskości”?
Następni uzurpatorzy, to producenci „pandemii”z WHO. Przekonali się, jak można ludzi wystraszyć, wciskająckit grabiąc miliardy i nigdy za to nie ponosić odpowiedzialności. Dla kogo jest Służba Zdrowia? Dla zdrowych, jak sama nazwa wskazuje, a konkretnie dla lobbystów farmaceutycznych, załatwiających swoje globalne interesy.
Gdyby nie udało się nas powystrzelać, ani otruć „lekarstwami”, to pozostaje jeszcze żywność, która coraz bardziej ze zdrowym życiem ma tyle wspólnego co strojenie głupich min, z podkładaniem min prawdziwych w miejscach publicznych.
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niszczy europejskie wartości
Izabela Brodacka
TSUE wydając swoje wyroki, bardzo często odwołuje się do pojęcia „wartości europejskich”.
Co to są wartości jako takie? Aksjologia, nauka o teorii wartości mówi, że wartości to są istotne, najważniejsze normy i zasady cenione i realizowane przez pojedynczych ludzi i społeczeństwa. Czym są europejskie wartości ukształtowane historycznie, okrzepłe w tradycji naszego kontynentu i wyznawane oraz praktykowane w naszej części świata?
To przede wszystkim zasady Dekalogu, chrześcijańska miłość bliźniego, miłosierdzie, prawa jednostki, wolność, prymat prawa naturalnego nad stanowionym, humanitaryzm, prawo narodów do odrębności i samostanowienia i wiele innych. Na takich fundamentalnych zasadach budowali jedność Europy jej ojcowie założyciele, niemiecki działacz katolicki, lider Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU), kanclerz RFN, człowiek wielkiej, heroicznej wiary, ojciec księdza katolickiego, Konrad Adenauer. Gorliwy włoski katolik, wpływowy polityk, minister spraw zagranicznych i premier Włoch, Alcide De Gasperi. Był on twórcą włoskiej Chrześcijańskiej Demokracji. Zmarł w opinii świętości. Obecnie trwa jego proces beatyfikacyjny. Francuski dwukrotny premier, a wcześniej minister spraw zagranicznych i minister finansów Francji, Robert Schuman. Istotnym elementem światopoglądu i programu politycznego tych mężów stanu były prawa dzieci i troska o szczególną ochronę najmłodszych obywateli.
Podobnie jest w naszej polskiej tradycji. Heroiczna działalność i postawa lekarza i pedagoga, Janusza Korczaka, który podczas niemieckiej okupacji poszedł ze swoimi wychowankami do komór śmierci, jest przykładem bezgranicznego szacunku do dzieci, ich ochrony i opieki nad nimi. Innym naszym wybitnym pedagogiem zajmującym się dziećmi zaniedbanymi wychowawczo był Kazimierz Lisiecki, tak zwany Dziadek, a w okresie powojennym te idee realizowała i propagowała Maria Łopatkowa.
Na straży dziecięcego życia zawsze stał i stoi Kościół Katolicki. Wydaje się, że nie ma w Polsce środowiska, które propagowałoby demoralizację dzieci i dążyło do ich krzywdzenia. Czy aby na pewno? Katastrofa nadchodzi, ba już nadeszła z Unii Europejskiej. Funkcjonuje tam sąd, którego członków nie wybiera się demokratycznie. Wybierają ich rządy państw członkowskich Unii Europejskiej. Siłą faktów, to znaczy unijnych parytetów, w tym sądzie dominują Niemcy i Francuzi. Oni są najliczniejszymi narodami na naszym kontynencie. To gremium jest powołane do tego, żeby orzekać o wydarzeniach zaistniałych w krajach europejskich w kontekście ich zgodności z prawem europejskim, to znaczy z traktatami. A raczej było do tego powołane.
Obecnie TSUE decyduje o tym co jego zdaniem jest legalne, a co jest nielegalne w UE. Zupełnie ignoruje krajowe ustawodawstwa, także Konstytucje krajów członkowskich. Co gorsza ten samozwańczy super sąd europejski sam wyznacza standardy oceny zdarzeń i co jest bez precedensu w historii europejskiego prawodawstwa powołuje się sam na siebie, na wcześniejsze swoje wyroki.
Niedawno orzekł, że tak zwane „małżeństwa” jednopłciowe, gdziekolwiek byłyby zawierane, czy na Bali, na Wyspach Gili Gili, Hula Gula, Las Vegas, czy w Irlandii, muszą być zalegalizowane w kraju pochodzenia „małżonków”, poprzez wpisanie do właściwych ksiąg stanu cywilnego.
Rządowe instrukcje w tej sprawie w Polsce są jasne i jednoznaczne: Wpisywać. A co będzie jeśli następny rząd będzie stał na gruncie Konstytucji RP. Jej 18 rozdział jasno mówi: „Małżeństwo jest związkiem kobiety i mężczyzny”. Czy urzędnicy urzędów stanu cywilnego muszą ignorować ustalenia Konstytucji swego kraju? Czy stracą posady jeżeli odmówią wpisywania tych „małżeństw”?
Ostatnią rewelacją TSUE jest jej wyrok w sprawie ustawy, którą pięć lat temu przyjął rząd Węgier, jeszcze pod przewodnictwem premiera Orbana, w sprawie ochrony dzieci przed demoralizacją i deprawacją ideologii LGBT plus. TSUE to sąd bardzo zajęty, Węgrzy musieli czekać na rozstrzygnięcie aż pięć lat. Wyrok tego sądu nad sądami unieważnia węgierską ustawę chroniącą dzieci. Stwierdza, że nie wolno przedstawiać dzieciom krytycznych opinii na temat ideologii LGBT plus i nie wolno rodzicom zakazywać dzieciom zmiany płci. Mało tego kuriozum. W orzeczeniu TSUE czytamy, iż to „prześwietne” i „wszechwładne” gremium zakazuje powoływania się państwom członkowskim na własną tradycję i tożsamość narodową.
O zgrozo, oni tak naprawdę napisali. Czy to znaczy, że wszelka tożsamość narodowa jest zakazana i będzie zwalczana? Czy Francuzi będą zmuszeni do porzucenia wina, serów i bagietek? Czy Włosi muszą zrezygnować z makaronu, pizzy i espresso? Czy Niemcom zakażą jedzenia kapusty i picia piwa? A nam czego zakażą? Bigosu, kiełbasy i pierogów? Chyba nie należy tak gorzko żartować?
Wszelako pojęcie tożsamości narodowej jest bardzo ogólne i przez to bardzo pojemne. Można pod nie podciągnąć praktycznie wszystko, a z pewnością to na czym sędziom TSUE będzie zależeć, żeby wydać wyrok, zakazać, zakwestionować, zastraszyć. Podzielić i rządzić.
O co tu tak naprawdę chodzi? Obawiam się, że o wprowadzenie nowego totalitaryzmu. Nie przez wojenną przemoc. Nie. To nie udało się ani Hitlerowi, ani Stalinowi. Chodzi o wprowadzenie europejskiego totalitaryzmu poprzez arbitralne prawo. Wszystko na to wskazuje, że to ma być nowy komunizm. Wprowadzany systematycznie, powoli, ale konsekwentnie i skutecznie. Zgodnie z metaforą powolnego gotowania żaby. Obecnie nas Europejczyków w taki sposób „gotuje” TSUE. Zakazuje się nam podróżowania, skutecznego ogrzewania naszych domów i mieszkań, przemieszczania się w naszych miastach, korzystania z naszych samochodów, dostępu do lekarzy, czytania wartościowych książek i realizowania własnych aspiracji życiowych.
A celem jest europejskie totalitarne państwo z obywatelami, o których Niemiec, Klaus Schwab, prominentny przedstawiciel „narodu panów”, były szef Światowego Forum Ekonomicznego w Davos, powiedział: „Nie będą mieli niczego i będą szczęśliwi”.
Mówiąc o rozmowach prezydenta Isaaca Herzoga na temat umowy dla premiera Benjamina Netanjahu w zamian za jego wycofanie się z życia politycznego; mówiąc o próbach Sądu Najwyższego, by zyskać na czasie i odroczyć „kryzys konstytucyjny” (czyli „szturm Bastylii”, czyli sądu, przez „lud”, który nie zadowala się suwerennością, ale chce uwolnić się od wszelkich mechanizmów kontroli i równowagi oraz „osądzać sędziów”); mówiąc o wszystkich kalkulacjach wyborczych dotyczących liczby miejsc w Knesecie, wielkości bloków i entuzjazmie dla sojuszy politycznych, który szybko staje się obsesją w okresie poprzedzającym „fatalne” wybory (Gadi Eisenkot albo dołączy do wspólnej listy opozycji, albo z nostalgią spojrzy wstecz na machinę jadu rządu): Przykro mi, że tak przygnębiam, ale nasz los jest już za nami. Wszystko już się wydarzyło.
„Ja jestem państwem” – sugerował Netanjahu od prawie dwóch dekad, a jego zwolennicy poszli w jego ślady. I teraz to prawda. On jest państwem. Jak na ironię, to połączenie człowieka i państwa staje się widoczne właśnie teraz, gdy to pierwsze zbliża się do końca („końca ery Netanjahu”). W praktyce obaj „umierają” na naszych oczach – Netanjahu jako człowiek i legenda założyciela narodu, Theodora Herzla.
Netanjahu odejdzie, ale państwo umrze wraz z nim. Musimy bowiem uznać, że jego osiągnięcia w demontażu państwa są niezaprzeczalne.
Udało mu się zniszczyć wszystko – wszystko, co dobre, pamiętajcie. Nic nie pozostało. Absolutnie nic. Nasze społeczeństwo zostało rozdarte, armia się rozpadła, sędziowie umierają ze strachu, media stały się reality show, Kneset zdegenerował się do rozmiarów domu wariatów, a opozycja podziela wizję rzeczywistości Netanjahu (Iran stanowi zagrożenie egzystencjalne; nie ma rozwiązania problemu palestyńskiego; w rządzie powinny być tylko partie syjonistyczne).
Zbliżając się do końca, pozostaje jedno pytanie: Czy istnieje życie po śmierci? I tylko Bóg zna odpowiedź.
Świat nienawidzi Izraela, a antysemityzm powrócił do swojej politycznej kolebki. Nie jest to już „nowa”, lewicowa, krytyczna wersja (która była skierowana przede wszystkim przeciwko polityce Izraela i wadom syjonizmu), lecz stara, prawicowa, mordercza odmiana (która entuzjastycznie przyjmuje retorykę „Protokołów mędrców Syjonu”). Prawda jest taka: podczas gdy doprowadzaliśmy siebie i świat do szaleństwa Holokaustem, nieustannie skandując „Nigdy więcej”, Netanjahu doprowadził świat na skraj powtórzenia historii.
Ludzie żyją w złudzeniu, że wciąż istnieje szansa – że on i państwo to odrębne byty, że go przeżyjemy, a przyszłość znów się otworzy. Ta nadzieja napędza strategię „kupowania czasu” stosowaną przez sędziów w procesie Netanjahu, przez Herzoga w sprawie wniosku Netanjahu o ułaskawienie, przez Sąd Najwyższy we wszystkich jego decyzjach w kluczowych kwestiach (pobór do wojska, kadencja Itamara Ben-Gvira na stanowisku ministra bezpieczeństwa narodowego, państwowa komisja śledcza ds. zaniedbań z 7 października 2023 r.), a także przez liczną społeczność przeciwników Netanjahu, którzy należą do elit rządzących i pomimo swojej retoryki i protestów odmawiają łamania zasad gry.
Wszyscy oni utrzymują państwo na powierzchni – i robiąc to, utrzymują Netanjahu na powierzchni, bo on jest państwem. Jaka jest alternatywa? Unikać służby wojskowej i pozwolić krajowi umrzeć? Zabić państwo, żeby się go pozbyć?
Kiedy wybucha wojna, zgłaszają się do służby. Płacą podatki. Przestrzegają prawa. Wstępują do rządu, gdy zostaną wezwani do broni. Bronią państwa w mediach zagranicznych. Bronią go w sądach międzynarodowych, gdy jest atakowane, nawet gdy zwolennicy Netanjahu potępiają ich jako zdrajców pięć minut przed i pięć minut po (jak w przypadku byłego prezesa Sądu Najwyższego Aharona Baraka).
Herzog rozbroi tę bombę? Na jakiej planecie on żyje? Bomba wybuchła nam już tysiące razy w twarz. Amputowała kończyny i wyrwała serca. Gramy na czas, mając nadzieję na usunięcie guza i uratowanie ciała – ale to już przegrana sprawa. Jest za późno.
Zbliżający się koniec pozostawia jedno pytanie: Czy istnieje życie po śmierci? I tylko Bóg wie. Będziemy musieli umrzeć, aby się dowiedzieć. Być może po śmierci państwa narodzi się coś nowego i będziemy świadkami odrodzenia narodowego. Ale jedno jest pewne: nie możemy wskrzesić życia, które mieliśmy. Nie ma powrotu do tego, co kiedyś było. Nie ma przyszłości dla państwa takiego, jakie było kiedyś. Państwo jest tym. A jego koniec będzie jego końcem. On je zabił.
Hantawirus w mass-mediach, szczepionki przeciwko niemu w fazie opracowywania, zagrożenie wspomniane w dokumentacji Covid: zbieg okoliczności czy scenariusz?
Video Player
————————————–
Światowa Organizacja Zdrowia skontaktowała się z 12 innymi krajami, ponieważ przyjęły one pasażerów ze statku MV Hondius, którzy wysiedli na ląd w poprzednich etapach rejsu. Statek płynie obecnie w kierunku Wysp Kanaryjskich z ekspertem WHO i dwoma lekarzami na pokładzie. Po przybyciu na miejsce pasażerowie udadzą się samolotami do swoich krajów.
Podczas gdy media ponownie poruszają temat hantawirusa jako nowego zagrożenia zdrowotnego, dokumenty ujawniają fakt, z którym prawie nikt nie łączy tego zjawiska: wirus ten znajdował się już na radarze pandemicznym agencji GAVI od maja 2021 roku; już wtedy trwały prace nad rozwojem szczepionki, wspomniano o nim nawet w dokumentacji dot. szczepionek przeciwko COVID-19 sporządzonej po ich dopuszczeniu do obrotu.
W tym samym tygodniu propagowane są dwie narracje o ogromnym oddziaływaniu psychologicznym: „ujawnienie istnienia kosmitów” oraz nowy strach związany ze zdrowiem. Dwa fronty zdolne do sterowania wyobraźnią zbiorową. Dwie różne dźwignie, ale obie niezwykle potężne: lęk kosmiczny i lęk biologiczny. Czy to zbieg okoliczności, czy forma psychologicznego przygotowania mas?
Dlaczego akurat teraz?
Najgorętszym terminem w dziedzinie zdrowia jest obecnie hantawirus. Statek wycieczkowy, chorzy pasażerowie, ofiary śmiertelne, alarmujące nagłówki, reportaże telewizyjne, lekarze w telewizji, wyjaśnienia dotyczące objawów. Duże media zaczęły opisywać, co to jest, jak się przenosi i czy należy się tym martwić. Schemat jest znany: mocny obraz, ekspert, uwarunkowane uspokojenie, monitorowanie, strach podawany w kontrolowanych dawkach.
Czy na pewno nie widzieliśmy już tego scenariusza?
Wirus już był na radarze
W 2021 roku GAVI (Globalny Sojusz na rzecz Szczepionek), wspierany przez rządy, prywatne fundacje i organizacje międzynarodowe, opublikował artykuł na temat hantawirusa w ramach serii poświęconej „nadchodzącej pandemii”. Nie jest to więc źródło marginalne, lecz jeden z głównych graczy w globalnej architekturze szczepień. Już wtedy kwestia ta została sformułowana w następujący sposób: czy hantawirus może mieć potencjał pandemiczny? – Tak więc wirus, który dziś jest przedstawiany szerokiej opinii publicznej jako nowe zagrożenie, nie pojawił się nagle. Znajdował się już w kręgu hipotez dotyczących pandemii.
Czemu więc mamy udawać zaskoczenie?
Co pojawia się wcześniej: strach czy remedium?
Druga informacja jest jeszcze bardziej istotna. Podczas gdy media podsycają strach, branża szczepionkowa wcale nie wydaje się nieprzygotowana. Według dostępnych notatek i doniesień, trwają prace nad trzynastoma produktami, w tym szczepionkami i terapiami genetycznymi przeciwko hantawirusowi: sześcioma szczepionkami DNA powiązanymi z armią amerykańską; trzy szczepionki mRNA powiązane z firmą Moderna, Chinami i Kanadą; dwie szczepionki wektorowe we Wielkiej Brytanii i Kanadzie; jedna szczepionka inaktywowana, już dopuszczona do obrotu w Korei; oraz jedna szczepionka z podjednostką białkową.
Czy to normalne, że opinia publiczna dowiaduje się o zagrożeniu wtedy, gdy prace nad szczepionkami są już zaawansowane? – Czy jest to ostrożność w kwestiach zdrowotnych, czy też architektura kryzysu przygotowana z dużym wyprzedzeniem? – Czy to profilaktyka, czy scenariusz?
Ktoś może zaprotestować, że laboratoria muszą się przygotować, że badania nad szczepionkami powinny wyprzedzać zagrożenia, że struktury wojskowe badają patogeny ze względów bezpieczeństwa biologicznego. Wszystko to prawda, przynajmniej w teorii.
Jednak po roku 2020 teoria już nie wystarcza. Każdy nowy strach związany ze zdrowiem należy rozpatrywać w kontekście konkretnego precedensu: sytuacja kryzysowa, tłumienie sprzeciwu, narzucanie konsensusu przez media, medykalizacja życia publicznego, kryminalizacja pytań, rozwiązanie farmaceutyczne przedstawiane jako jedyna racjonalna droga.
Fakt, którego nikt z niczym nie łączy
W raportach po dopuszczeniu do obrotu dotyczących szczepionek przeciwko COVID-19pojawia się również pozycja „Hantavirus pulmonary infection”. Zgłoszenie farmakologiczne nie oznacza automatycznie dowodu na związek przyczynowy. Jednak fakt pozostaje faktem: ta sama dolegliwość, którą dziś przedstawia się w mediach jako nowy powód do strachu, była już wcześniej odnotowana wśród zgłoszeń zebranych w dokumentacji po dopuszczeniu do obrotu szczepionek przeciwko COVID-19.
Czy jest to nieistotny szczegół techniczny? – Zwykły zbieg okoliczności? – Dane biurokratyczne, które należy zignorować? – A może jest to właśnie ten rodzaj informacji, który wolne dziennikarstwo powinno ujawnić?
Trzy fakty.
Po pierwsze: GAVI już w 2021 roku mówiła o hantawirusie jako o potencjalnej „kolejnej pandemii”.
Po drugie: trwają już prace nad platformami szczepionkowymi i genetycznymi.
Po trzecie: hasło „Hantavirus pulmonary infection” pojawia się w dokumentacji po dopuszczeniu do obrotu szczepionek przeciwko Covid.
Rozpatrywane osobno, elementy te można wyjaśnić. Połączone razem stają się pytaniem natury politycznej.
Ile czynników musi się zbiec, zanim pytanie stanie się uzasadnione?
Kiedy media głównego nurtu robią to, co potrafią najlepiej – szerzą panikę pod postacią informacji – obywatel powinien już rozpoznać tę metodę. Nigdy nie pojawia się wszystko naraz. Dzieje się to stopniowo: jeden przypadek, dwa nagłówki, ekspert, „monitorowanie”, ryzyko niskie, ale nie zerowe, konieczność przygotowania się, gotowa technologia. W końcu obywatel po raz kolejny staje przed wyborem między posłuszeństwem a podejrzliwością.
Czy naprawdę musimy znów dać się na to nabrać?
Czy musimy pozwolić, by ten sam mechanizm został ponownie uruchomiony pod inną nazwą, z innym wirusem, innym statkiem, ale z tą samą reżyserią komunikacyjną?
Nie trzeba wierzyć we wszystko, by zrozumieć, że coś tu nie gra. Wystarczy przypomnieć sobie. Wystarczy zestawić daty. Wystarczy przeczytać dokumenty. Wystarczy obserwować, kto mówi, kto zarabia, kto przygotowuje rozwiązania i kto kieruje strachem.
Problem nie polega na istnieniu hantawirusa.
Problem polega na tym, że strach pojawia się, gdy scenariusz techniczny wydaje się być gotowy.
Ostateczne pytanie nie brzmi, czy hantawirus rzeczywiście będzie kolejną pandemią. Pytanie jest inne: Dlaczego hantawirus został wcześniej uznany za zagrożenie pandemiczne, włączony do programu szczepień, odnotowany w dokumentacji związanej z COVID-19, a teraz propagowany przez media jako nowe zagrożenie zdrowotne?
Jest to nagła sytuacja kryzysowa czy scenariusz napisany z góry?
Po roku 2020 ten, kto nie zadaje pytań, nie jest osobą ostrożną. Jest wytresowany.
Chiny, państwo z założenia komunistyczne z kapitalistyczną polityką gospodarczą nie pasuje do definicji komunizmu, ani kapitalizmu. Ten kraj stworzył własny system polityczno-gospodarczy, który nazwałbym po prostu systemem chińskim. Totalitarna obsesja kontroli odziedziczona i dzięki postępowi technicznemu znacznie usprawniona jest pozostałością po polityce Mao Tse-tunga oraz efektem wydarzeń na Placu Tiananmen w czerwcu 1989 r.
Bardzo doceniam wyważoną politykę zagraniczną państwa środka. Nie narzucają nikomu swojej ideologii, jak to robił nieświętej pamięci ZSRR. W przeciwieństwie do westernowskiej polityki USA (dymiącego kolta) – gdzie rację ma ten, kto ma siłę – Chiny postawiły na pokojową politykę wzrostu gospodarczego, nie na agresywne podporządkowanie sobie militarnie słabszych krajów. I w tej walce są zdecydowanie faworytem.
23 kwietnia Departament Skarbu USA rozszerzył zakres sankcji wobec Iranu, obejmując nimi chińskie przedsiębiorstwa rzekomo powiązane z handlem ropą naftową w Teheranie, co podniosło stawkę w i tak już burzliwym sporze dotyczącym przepływów energii i ryzyka związanego z konfliktem zbrojnym. Chiny nie poprzestały już na potępieniu amerykańskich sankcji, lecz oficjalnie nakazały ich nieprzestrzeganie, a chińskie Ministerstwo Handlu (MOFCOM) wprowadziło ten zakaz ze skutkiem natychmiastowym.
To prawda, że Trump ma w ręku wszystkie karty. Każda z nich bez wyjątku, to czarny Piotruś, którego należałoby się natychmiast pozbyć.
——————————–
Za tydzień ma się odbyć spotkanie Trumpa z Xi w Pekinie. Po powrocie Trump ogłosi kolejny sukces polegający na przekazaniu Chinom jurysdykcji nad Tajwanem na wzór Hongkongu. Gdzie w tym jest sukces? Otóż Chiny pozwolą, żeby Waszyngton sam zakończył dominację dolara, nie przyspieszając tego nieuniknionego procesu. FED planuje dodruk 4,4 miliarda banknotów na 2026 r. Nie podano jednak, czy są to banknoty jednodolarowe.
Prezydent USA Trump: „Uważam, że Chiny nie mają ani odwagi, ani woli, by otworzyć Cieśninę Ormuz”.
USA pokazały przecież swoją odwagę. Mając do dyspozycji trzy lotniskowce i kilkanaście okrętów wojennych w pobliżu Zatoki Omańskiej, nie potrafią użyć swej wątpliwej potęgi, by udrożnić Cieśninę Ormuz. Do tego oprócz siły, konieczna jest dobra strategia i szybsze dopasowanie się do zmieniających się warunków wojny.
Na Ukrainie okazało się, że nawet tysiące czołgów nie jest w stanie zaradzić atakom dokuczliwych „komarów” – czytaj dronów. Tego samego doświadczyła izraelska armia w południowym Libanie. Agresorzy stosują zasadę idioty ze słynnego cytatu Alberta Einsteina: Szaleństwem jest robić w kółko to samo i oczekiwać różnych rezultatów. Wyślemy więcej drogich czołgów, pewnie skończą im się te tanie drony.
Myślę, że inny cytat Einsteina jeszcze lepiej pasuje do tej chorej strategii: Tylko dwie rzeczy są nieskończone: wszechświat i ludzka głupota, co do wszechświata nie mam pewności.
„Zbrodniarz wojenny” Putin wysłał ostrzeżenie do mieszkańców Kijowa i także ambasad wszystkich krajów, że możliwe będzie zniszczenie centrum Kijowa w ramach odwetu za ewentualne ataki na plac Czerwony przez „obrońców” Zachodu z Kijowa w rocznicę zakończenia drugiej wojny światowej. Szlachetny „bohater” Zełeński nigdy nie ostrzegł ludności rosyjskiej przed swoimi atakami.
W tym wszystkim najsłabsze karty ma Europa. Upadek NATO, brak liczącej się siły militarnej popartej agresywną polityką antyrosyjską stworzyło jedyną broń, jaka pozostała w rękach Europejczyków: potęga siły humoru. Cztery lata temu powstało w Europie nowe, wirtualne państwo o nazwie Listenbourg.
Po lewej przerobiona mapa Europy z Listenbourgiem, a po prawej ta w rzeczywistości.
Humor nie obroni nas przed rakietami, ale pomoże przetrzymać presję psychologiczną prowojennych szaleńców. Jest to potężny europejski mur przeciwko wrogom tworzącym propagandowo z przyjaznych narodów potencjalnych przeciwników.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Od kilku tygodni Rosja jest poddawana coraz częstszym atakom z Ukrainy za pomocą dronów i pocisków. Obecnie dochodzi do setek ataków dziennie, a ukraińskie drony dalekiego zasięgu są wystrzeliwane z Ukrainy w kierunku centralnej Rosji, a także przez Polskę [czyżby nikt nie potrafił tego ujawnić, gdyby była to prawda? md] , kraje bałtyckie i Finlandię, celując w Petersburg i otaczający go obwód leningradzki.
Przeniesienie ukraińskiej produkcji zbrojeniowej do Europy wyraźnie przynosi efekty, ponieważ Ukraina ma teraz dostęp do rosnącej liczby dronów, gdyż Rosja nie może już atakować tych zakładów produkcyjnych na Ukrainie.
Większość Rosjan wie z własnego doświadczenia, że oficjalne raporty o atakach i uderzeniach są niepełne. Doświadczyłem tego na własnej skórze w Petersburgu, gdzie mieszkam: podczas gdy lokalne media donoszą o atakach i uderzeniach na porty i rafinerie (w końcu ludzie na miejscu wiedzą o nich i dziwne byłoby milczeć w dotkniętym regionie), to ataki te i uderzenia nie są wspominane w oficjalnych raportach krajowych z tego dnia. Nawet podczas mojej ostatniej podróży do centralnej Rosji dwa tygodnie temu byłem świadkiem ataku dronów na rafinerię, ale nigdzie oficjalnie o tym nie poinformowano.
Oczywiście rosyjski rząd wciąż stara się bagatelizować sytuację, ponieważ gdyby ujawniono pełną skalę codziennych ataków, apele Rosjan o zajęcie w końcu twardszego stanowiska wobec Ukrainy i wspierających ją krajów UE prawdopodobnie stałyby się głośniejsze. W związku z tym rosyjski rząd oficjalnie zgłasza znacznie mniej ataków i uderzeń niż faktycznie ma to miejsce. Warto o tym pamiętać i tak teraz pokażę na przykładzie 5 maja, jakie ataki na Rosję zostały oficjalnie zgłoszone tego dnia. I ważne jest, aby wiedzieć, że nie były to najbardziej intensywne ataki w ostatnich czasach; odnotowano dni z dużo większą liczbą ataków i trafień.
Według rosyjskiego Ministerstwa Obrony, w nocy z 5 na 6 maja, między godziną 20:00 a 7:00 czasu moskiewskiego, rosyjska obrona powietrzna przechwyciła i zniszczyła 289 ukraińskich dronów nad obwodami briańskim, biełgorodzkim, woroneskim, kurskim, kałuskim, smoleńskim, orłowskim, twerskim, tulskim, riazańskim, pskowskim, nowogrodzkim, leningradzkim, rostowskim i wołgogradzkim, nad obwodem moskiewskim, republikami krymską i tatarską, obwodem krasnodarskim i Morzem Azowskim.
Na zdjęciu screenshot z TG, pokazujący skutki ataku na Moskwę
5 maja, między godziną 9:00 a 14:00 czasu moskiewskiego, przechwycono i zniszczono kolejne 88 ukraińskich dronów nad obwodami biełgorodzkim, briańskim, włodzimierskim, iwanowskim, kałuskim, kurskim, lipeckim, rostowskim, smoleńskim, twerskim i tulskim, a także nad obwodem moskiewskim, Republiką Krymu i Republiką Czuwaszji. Tego wieczoru loty na dwóch moskiewskich lotniskach zostały zawieszone na kilka godzin z powodu alarmów przeciwlotniczych.
W Czeboksarach, położonych około 500 kilometrów na wschód od Moskwy, zaatakowano kompleks mieszkalny, co widać na nagraniach. Widać również, że fabryka elektroniki w mieście została zbombardowana pociskami manewrującymi. Według oficjalnych doniesień w ataku na kompleks mieszkalny zginęły dwie osoby, a 34 zostały ranne. Uszkodzonych zostało 28 wielopiętrowych budynków, w których łącznie mieszkało 8500 osób.
Nawet w górach Uralu, dalej od Ukrainy, ogłoszono 5 maja alarm rakietowy. Ponieważ ataki te przeprowadzane są za pomocą dronów, które ukraińskie firmy produkują obecnie w bezpiecznej Europie, pojawia się pytanie, jak długo Rosja będzie biernie przyglądać się sytuacji. Doskonałym przykładem jest ostrzeżenie wydane przez prezydenta Rosji Putina w poniedziałek.
Wcześniej Zełenski groził atakiem dronów na paradę 9 maja upamiętniającą zwycięstwo nad nazistowskimi Niemcami. Putin odpowiedział, że Rosja wówczas zaatakuje centrum Kijowa zmasowanym atakiem rakietowym i wezwał zarówno ludność cywilną, jak i zagranicznych dyplomatów do opuszczenia Kijowa w ramach środków ostrożności.
Do tej pory Rosja powstrzymywała się od takich ataków na ukraińskie miasta, atakując jedynie cele wojskowe i ukraińskie systemy energetyczne. Ofiary cywilne na Ukrainie są uznawane za ‚straty uboczne’, gdy ukraińska obrona powietrzna zestrzeli rosyjskie drony, które następnie spadają na obszary mieszkalne lub gdy drony ulegną awarii.
Rosja nadal prowadzi wojnę bardzo ostrożnie, oszczędzając ukraińską ludność cywilną, gdziekolwiek to możliwe, o czym świadczy proste porównanie liczb ofiar wojny na Ukrainie z obecnymi wojnami prowadzonymi przez USA i Izrael na Bliskim Wschodzie.
W ciągu czterech lat wojny na Ukrainie miesięcznie ginęło średnio 318 cywilów, a 885 zostało rannych. W Iranie i Libanie miesięczne straty w wyniku ataków amerykańsko-izraelskich wynoszą łącznie 5190 zabitych i 28 058 rannych cywilów. W wojnie Izraela w Strefie Gazy miesięcznie ginie około 5500 cywilów.
Rosja nadal uważa Ukraińców za bratni naród, dlatego stara się oszczędzać ludność cywilną. Jeśli UE, z jej otwartym zaangażowaniem w wojnę, sprowokuje wojnę z Rosją, Rosja raczej nie będzie stosować tej powściągliwości.
Technokratyczny program Elity był planowany od dawna. Był stopniowo wdrażany przez wiele dekad pod przykrywką ciągłych zmian technologicznych, które przedstawiano jako mające na celu ułatwienie życia. Jednak za szybkimi zmianami technologicznymi, które nauczyliśmy się akceptować, krył się głębszy, bardziej podstępny i kompleksowy program mający na celu zabicie lub zniewolenie nas wszystkich.
Jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, masz już niewiele czasu, żeby zacząć się bronić.
Nie jestem zwolennikiem nazywania elitami ludzi, którzy przekrętami doszli do olbrzymiego majątku i teraz nauczeni doświadczeniem stosują coraz to nowe oszustwa, ponieważ w ten sposób osiągają oczekiwane rezultaty.
We wspomnianym artykule poruszono wiele kwestii. Między innymi w ten sposób opisał autor rolę wojen w dzisiejszym świecie:
Większość wojen nie jest po to, by je wygrać:
Są po to, by je toczyć, tak długo, jak to możliwe, tak, aby zginęła jak największa liczba ludzi, głównie cywilów czy to w wyniku użycia broni, czy też jej ubocznych skutków, w szczególności głodu wśród ludności postronnej, reszta została poddana bezpośredniej technokratycznej kontroli, a zyski zostały zmaksymalizowane poprzez sprzedaż broni, lepszy dostęp do kluczowych zasobów (w szczególności ziemi, energii i minerałów) oraz odbudowę zniszczonej infrastruktury, która obecnie jest coraz częściej technokratyzowana podczas odbudowy.
Niewolnictwo kojarzy nam się z łańcuchami i strażnikami z knutem karzącymi za każdy przejaw nieposłuszeństwa. Rolę łańcuchów przejęły dzisiaj smartfony. Strażnikami będą aplikacje strzegące naszego prawa do pieniędzy, dokonywania zakupów, podróży lub jak w Chinach już się praktykuje, do kontroli dostępu do własnego mieszkania.
We współczesnych Chinach przemieszczanie się obywateli odbywa się coraz częściej przy użyciu biometrycznego systemu identyfikacji cyfrowej, nierozerwalnie powiązanego z wszechobecnymi kamerami rozpoznającymi twarze. Źródło.
Wprowadzana pod pretekstem ochrony nieletnich, kontrola wieku użytkowników mediów społecznościowych jest kolejnym krokiem ku zniewoleniu cyfrowemu. Zwolennicy wolnej pedofilii bardzo dbają o to, żeby nasze dzieci nie miały dostępu do treści nieodpowiednich dla ich fazy rozwoju świadomości. Dlatego przecież angażują zboczeńców, by wprowadzali w przedszkolach „wychowanie” seksualne.
Większość ludzi nie zajmuje stanowiska, gdy sprawy stają się trudne, ponieważ przez całe życie powtarzano im, żeby po prostu siedzieli i milczeli.
Obozy koncentracyjne przygotowywane dla nas nie będą miały drutów kolczastych i wieżyczek strażniczych. Budowę tych obozów powierzono nam wszystkim, którzy nie potrafią wyobrazić sobie życia bez smartfonu. Kiedyś telefon służył do rozmowy dwojga ludzi.
Dzisiaj jest on nie tylko centrum komunikacji. Stał się także centralnym narzędziem kontroli. Wbudowany w telewizor mikrofon służy nie tylko do słuchania i wykonywania poleceń głosowych. Zegarek z krokomierzem i czujnikami pulsu, z geolokalizacją (GPS) i przeglądarką internetową to kolejny gadżet niewolnika cyfrowego. Dlatego kupiłem wczoraj mechaniczny zegarek na rękę. Ma pokazywać aktualny czas i nic więcej. Chętnie zrezygnuję z bonusów, zbierających informacje o wszystkim, co robię.
Brzmi to dziwacznie, kiedy inżynier elektronik odradza używania urządzeń elektronicznych. To nie jest do końca tak. Ja odradzam dobrowolnego wspierania niewolnictwa. Sam zajmowałem się projektowaniem i produkcją urządzeń elektronicznych i zapewniam was, że nie było tam żadnych elementów służących kontroli użytkowników. Z pewnością i dzisiaj jest mnóstwo urządzeń elektronicznych niesłużących do szpiegowania ich właścicieli.
Kiedy u znajomych zobaczyłem urządzenie służące ponoć do oszczędzania prądu, bardzo zaintrygowała mnie technologia takiego perpetuum mobile, lub jak kto woli mision imposibile. Była to puszka wkładana do gniazdka z prądem. Zajrzałem do środka i co tam znalazłem?Płytkę elektroniczną z wbudowanym mikrofonem pojemnościowym…
Przytoczę jeden z zabawnych komentarzy na temat jak oszczędzać prąd:
Ja to robię prościej – przepuszczam prąd przez wiadro z wodą. Woda jest z proszkiem do prania. Prąd wychodzi czyściutki, bo i proszek jest z górnej półki. A wiadro jest metalowe, to i wszystkie fale zawarte w prądzie nie przedostają się dalej – wiadomo, ekran z metalowego wiadra. No i woda jest zimna, to wydzielone ciepło się schładza…Źródło.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
