Może i przyczyniłem się do ich śmierci, ale tak naprawdę one są same sobie winne. Mogły sobie kupić dobry samochód, jeden z takich, jakim jeździ Juras Owsiak (wiem bo od lat wspieram WOŚP) . Mocną, solidną terenową limuzynę. A one wybrały się w drogę rzęchem, czyli jak mówimy w naszym elitarnym środowisku: trumną na kółkach. I to w dniu, gdy wracałem z żoną z elitarnego wesela, na którym jak wiadomo wszyscy piją z wszystkich musztardówek… z wszystkich pucharów z rżniętego kryształu, nie bacząc, kto pił z nich wcześniej.
Na takim weselu są sami swoi, dzieci Resortu i Partii. Nie brzydzimy się pić po sobie. Ja też się nie brzydzę. No i napiłem się ze szklanki w której kolega lub koleżanka rozpuścili sobie parę gram kokainy.
A one jakby nie wiedziały, że mogę być lekko pobudzony, jadą sobie tą samą co ja drogą. No i zostały ukarane za lekkomyślność. Nie zrobiłem tego celowo. Nikt nie naraża swojego drogiego auta na uszkodzenie karoserii. No, zjechałem na przeciwny pas. Stało się. Ten przypadek mógł posłużyć jako nauka dla plebsu, żeby albo kupował porządne niemieckie samochody, albo chodził pieszo lub jeździł autobusami. Nawet wygłosiłem stosowne pouczenie. I to o 6 rano.
A oni zamiast docenić moje poświęcenie i podziękować za perły rzucane przed wieprze, ciągną mnie najpierw na policję, a potem do sądu, tak jakby nie wiedzieli, że moja teściowa jest prokuratorką, a żona Mecenasem, tak jakom i ja jest (to „jakom i ja jest” to tzw. archaizacja języka, zabieg retoryczny z którego często korzystam w sądzie. To mój znak rozpoznawczy. Nie każdy to potrafi. ).
Kochana teściowa… Skąd sam wiedziałbym, że kokainę z organizmu wypłukuje Coca – Cola? A tak to jeszcze na miejscu wypiłem kilka litrów i badanie wykazało niewiele koki we krwi. Inna sprawa, że po tej Coca – Coli odbijało mi się jeszcze przez kilka dni. Uznałem to jednak za koszt walki o praworządność.
Mimo, że TVN zrobił ze mną wywiad, mimo teściowej prokuratorki, oni mnie skazali!!!!! Musimy, tłumaczyli. Musimy dać Ci chociaż minimalkę, aby zamknąć ryje tzw. opinii publicznej. W dodatku jeszcze oczyściłeś hawirę handlarzowi narkotykami, korzystając z poufnych wiadomości.
No i co z tego? Dzięki zdolności do takich poświęceń mam takie wzięcie jako adwokat i zaufanie klientów. Ale dlaczego ja mam być kozłem ofiarnym dla jakiejś opinii publicznej? Z tego co wiem, opinia publiczna jeździ trumnami na kółkach tak jak… Jak tamte dwie. Opinia publiczna nie czyta „Gazety Wyborczej”, nie słucha TokFm i ogląda zamiast TVN, Republikę. Może zgodziłbym się na tę opaskę. Pod spodniami drogiego garnituru i tak nikt jej nie zauważyłby.
Ale oni kazali mi zapłacić córkom… tamtych… pieniądze. A przecież to JA straciłem drogi samochód, a nie one! Za co im mam płacić. Dlatego postanowiłem wziąć przykład z Mecenasa Giertycha i pomieszkać przez jakiś czas we Włoszech. Pobędę tam, aż w pełni do Tenkraju wróci praworządność, lub teściowa coś wymyśli.
Za rok wybory. Tak jak Mecenas Giertych wystartuję w nich i wygram. Mam pieniądze, które chcieli mi wyrwać dla córek „tamtych”. A gdy zostanę posłem niech drżą wrogowie praworządności. Ja się z nimi nie będę tak cackać jak koledzy ; Bodnar i Żurek. Ja przestępcom nie odpuszczę. My, Kozaneccy już jesteśmy tacy pryncypialni. Do zobaczenia za rok… po wyborach.
Autor Stefan Bartnik , z fb
==========================
Policja opublikowała wizerunek i dane poszukiwanego Pawła Kozaneckiego
Wyobraźcie sobie Państwo taką krainę, gdzie politycy wybrani przez naród, wyciągają temu narodowi forsę z sakiewki, żeby zapłacić ludziom odpowiedzialnym za robienie… antypaństwowej propagandy. Ludziom, którzy: usprawiedliwiają niszczenie fasady świątyń stanowiących dziedzictwo tego narodu, wzywają do osłabienia granic przed nielegalnymi najeźdźcami a nawet do terrorystycznego „wyłączenia państwa”, by do władzy mogli wrócić ich ulubieni politycy. Chciałoby się napisać, że to było gdzieś „za górami, za lasami” – ale to u nas, za oknem. Chciałoby się napisać, że to baśń – ale w baśniach są księżniczki, a u nas jest Lempart. I gdyby jakiś książę chciał ją pocałować, to prędzej on by się zmienił w ropuchę, niż ona w księżniczkę.
▪️ Jeszcze niedawno, zindoktrynowane przez lewacką propagandę, błyskawiczki grzmiały: tej siły już nie zatrzymacie. No tak, bo jak głosi stara zasada: ciało puszczone raz – puszcza się cały czas. Dziś są już znacznie mniej krzykliwe, aktywistycznie wykastrowane, uspokojone jak groźny pit bull, który przestał warczeć na intruza gdy dostał kość. Ale jednak, ich liderka nadal ma się świetnie i nadal robi dobry pieniądz na goleniu frajerów. Otóż senat postanowił ufundować naszym środowiskom polonijnym szkolenia z zakresu crowdfundingu, czyli zbierania pieniędzy od darczyńców. Warsztaty mieli z założenia prowadzić profesjonaliści, tymczasem jedne z nich prowadziła… Marta Lempart. Która jedyne co potrafi robić profesjonalnie, to rynsztok z buzi.
▪️ A więc, Marta objęła to wydarzenie swoim lempatronatem. Z informacji opublikowanych na portalu Salon24 wynika, że chęć udziału w szkoleniu, hojnie sfinansowanym przez Senat za 30 tysięcy złotych, wyraziło… 18 osób, a ostatecznie udział wzięło… 11.
Bardzo proszę nie śmieszkować – z jedenastu osób można stworzyć drużynę piłkarską! I trudno ustrzec się przed złym wrażeniem, że uczestnicy tego bulszitowego coachingu zrobiliby o wiele lepiej, gdyby poszli pobiegać za piłką, zamiast brać udział w tym seansie. Korzyści zdrowotne wynikające z aktywności fizycznej zostały potwierdzone tysiącami badań, natomiast nikt nigdy nie udowodnił jakichkolwiek korzyści, zdrowotnych ani jakichkolwiek innych, ze słuchania jak Martucha opowiada swoje indoktrynacyjne farmazony i dokonuje intronizacji głupoty. Ba – mam nawet teorię, że każda minuta słuchania jej, skutkuje bezpowrotną utratą od 2 do 3 szarych komórek – ale ta teoria wymaga jeszcze potwierdzenia w warunkach laboratoryjnych.
▪️ Na udostępnionym w sieci filmiku, madam Lempart opowiada polonijnym tłumom (sztuk: kilkanaście…), że pieniądze można brać od kogo się chce i wydawać na co się chce, a korzystając z luk prawnych, można nawet brać forsę z innych krajów i wykorzystywać ją do nawalania w przeciwników politycznych i propagandowego wpływania na wyniki wyborów. Na nagraniu Marta z lekceważeniem wypowiada słowa: „solidarność, siostrzeństwo i wszystkie te bullshity”.
Wiecie – łatwo ten drobiazg przeoczyć albo zmarginalizować, ale może właśnie na tym polega ta podstawowa różnica między naszymi obozami. Ja sobie nie wyobrażam ŻADNYCH okoliczności, w których mógłbym, publicznie albo prywatnie, podczas wywiadu albo przy piwku z kumplami, powiedzieć coś zbliżonego do słów: „Bóg, Honor, Ojczyzna i wszystkie takie pierdoły”. Dla mnie te wartości są święte i jako patriota uważam, że zawsze należy o nich wypowiadać się z należnym szacunkiem. Mogę narzekać na kondycję społeczną naszej Ojczyzny – ale sama Ojczyzna pozostaje świętością, okupioną krwią tysięcy przodków. Dla idolki lewactwa, jej feministyczne ideały to po prostu narzędzia do robienia forsy na naiwnych frajerach, i nic więcej. Doskonale to widać na podstawie jej słownictwa.
▪️ Podsumowując ten wątek: radykalna, agresywna, prostacko wulgarna, zapluta z nienawiści lewaczka, namawia środowiska polonijne do tego, żeby wywierały nacisk polityczny w Polsce za zagraniczne pieniądze – tymczasem polskie władze nie tylko nie zwalczają takiej postawy. One ją… FINANSUJĄ! Jawnie, otwarcie i zuchwale!
Zresztą, gdyby chodziło tylko o ten jeden raz, to można by było chwilę pobiadolić i za chwilę o tym zapomnieć. Ale nic bardziej mylnego, bo wiosną zeszłego roku media podały, że Senat przyznał fundacji Otwarty Dialog ponad 740 tysięcy złotych (!), a 170 tysięcy dostał… Komitet Obrony Demokracji. Jeśli zastanawiałeś się, czytelniku, czy ten żenujący, rozgdakany twór jeszcze żyje, odpowiedź brzmi: żyje, ma się świetnie i dzięki uprzejmości polityków Senatu, wyciąga ci forsę z kieszeni. Po prostu aktualnie nie broni demokracji, ani konstytucji ani praworządności, ale jak tylko do władzy wróci PiS czy przejmie ją jakaś inna Konfederacja, to, ho, ho – zaraz dziadki z megafonami znowu zrobią taki raban i będą kopać w balustrady wokół Sejmu tak głośno, że nawet wróble będą spieprzać do ciepłych krajów. A gdyby tego jeszcze było mało, to KOD dostał te pieniądze na projekt… „Polonijna sieć obywatelska”. Łączenie tych kropek to naprawdę proste wyzwanie.
▪️ Ale to jeszcze nie koniec tej tragikomedii. Pół roku po tym, jak media donosiły o ogromnych dotacjach dla fundacji, Senat nagle wydał zaskakujący komunikat – umowa z fundacją Kramka i Ludmiły, w sprawie jednego z projektów, została „rozwiązana ze skutkiem natychmiastowym”, a fundacja została zmuszona do zwrotu dotacji na ten projekt. Skąd ten „pożar w burdelu”? Otóż, zacytuję Onet: „Przypomnijmy, że Wirtualna Polska informowała jakiś czas temu, że fundacja Otwarty Dialog otrzymała od Senatu przeszło 57 tys. zł na organizację Londyńskich Czwartków Literackich w ramach konkursu „Senat–Polonia 2025”. Projekt miał promować polską kulturę za granicą — w Londynie miały zostać zorganizowane spotkania z polskimi pisarzami.
Sami autorzy nic jednak na ich temat nie wiedzieli. Sprawę opisał Szymon Jadczak. Wśród nazwisk podanych we wniosku widnieją znani autorzy i autorki, między innymi Jakub Żulczyk, Renata Grochal czy Norman Davis. Mieli pełnić rolę „wabików”. Jak sami twierdzą, o swoim udziale w projekcie nic nie wiedzieli. — Bardzo ciekawe. O ile mi wiadomo, nie mam żadnego związku z Fundacją Otwartego Dialogu i nie słyszałem o Londyńskich Czwartkach Literackich. Obawiam się, że różne osoby wykorzystują moje nazwisko w niecnych celach — komentował cytowany przez Jadczaka Davis. W podobnym tonie wypowiedział się Żulczyk”.
▪️ Ale, ale, żeby nie było, że się tylko czepiam – może i nie doszło do literackiego spotkania z Normanem Davisem, autorem cenionym na całym świecie, może i Davis nawet nie wiedział, że do jakiegoś spotkania z nim miało w ramach tego projektu dojść, ale za to – doszło do spotkania z, uwaga, uwaga… Klementyną Suchanow! Czyli zamiast legendarnego autora książek, w ramach projektu uwzględniono kumpelę Marty ze strajku wściekłych błyskawiczek, wariatkę, która wtargnęła do siedziby Trybunału, zdaniem mediów naruszyła nietykalność cielesną funkcjonariusza policji i oskarżono ją o sprofanowanie zabytkowego kościoła, czyli bolszewicki wandalizm. To trochę tak jakby zapowiedzieć spotkanie z Leo Messim, wziąć forsę na zorganizowanie tego przedsięwzięcia, a na koniec poinformować, że zamiast Messiego wystąpi Rychu Kalisz, ale wszystko ok, bo on też gra w piłkę, wystąpił w meczu polityków przeciwko dziennikarzom, więc wszystko się zgadza – bo i Leo, i Rychu to ludzie ze świata piłki.
📍 Zamiast epilogu, warto kilka słów napisać o szefostwie fundacji Otwarty Dialog, bo to na jej ręce nasz hojny Senat przekazał dziesiątki tysięcy na zorganizowanie szkolenia. Jest tam Andrzej Wielowieyski, ojciec gwiazdy „Gazety Wyborczej”, były poseł Unii Wolności, który w tym roku skończy, uwaga… 99 lat.
Jest niesławny Bartosz Kramek – fanatyk, który wzywał do majdanu i w 2017 roku wystosował rewolucyjny antypaństwowy postulat, cytuję dosłownie tytuł jego manifestu: „Niech państwo stanie: wyłączmy rząd!”, i chciał niszczyć zasieki na granicy, czyli nawoływał do osłabiania polskiego państwa w czasie jawnej inwazji nielegalnych uchodźców, podjudzanych przez KGB. Kolejna gruba ryba w fundacji to jego żona – równie fanatyczna i niebezpieczna Ukrainka Ludmiła Kozłowska (pełniąca funkcję prezesa tej fundacji). Następny: Marcin Mycielski, czyli publicysta „Wyborczej”, szef sztabu Kidawy-Błońskiej w wyborach prezydenckich i były redaktor naczelny najgorszego ścieku w polskim internecie – „Soku z buraka”, i na koniec, crème de la crème – Michał Boni. Tajny współpracownik SB, którego może i nie dosięgła ręka wymiaru sprawiedliwości, ale dosięgła go ręka Korwina, który wypłacił mu z liścia. To nawet zabawne, że nazwę „Otwarty Dialog”, wybrały sobie najciaśniej zamknięte umysły w naszym kraju.
Analizując wypowiedzi premiera Donalda Tuska, które znalazły się w głośnym w Polsce wywiadzie dla „Financial Times” w kontekście bieżących wydarzeń politycznych, dochodzę do wniosku, że Polska wspólnie z Francją w ramach „koalicji chętnych” zamierza przystąpić do bezpośrednich działań wojennych przeciwko Rosji.
Do kinetycznej wojny z Rosją.
Wsparcie z Polski
Cytując za „Polską Zbrojną” z 4 września 2025 roku, przypomnę, że „26 państw formalnie zgodziło się wysłać własne wojska do Ukrainy lub zapewnić wsparcie dla operujących nad Dnieprem sił koalicyjnych. Deklaracja tej treści padła z ust prezydenta Francji Emmanuela Macrona, po szczycie tzw. ’kolacji chętnych’, który odbył się w czwartek w Paryżu”. Polskę reprezentował na spotkaniu premier Donald Tusk.
Wojna ponad wszystko
Zwracam uwagę na fakt, iż w moim felietonie z 23 stycznia 2024 roku Biali i puszyści przedstawiłem szczegółową analizę wypowiedzi premiera Donalda Tuska, które padły na jego pierwszej konferencji prasowej po uzyskaniu nominacji na premiera RP (Premier Donald Tusk – wywiad, 12.01.2024).
Konkludując napisałem: „Parafrazując wypowiedź pana premiera, jednym zdaniem można rzec – wojna na Ukrainie, ponad wszystko! Pan premier próbuje nam, Polakom, wmówić, że w obecnej chwili polską racją stanu jest wojna na wschodzie, że ewentualnie wygrane wybory w USA przez Donalda Trumpa, który w swej obecnej kampanii wyborczej jako jedno z haseł głosi zakończenie wojny na Ukrainie i wycofanie się z niej przez USA, czy też wystąpienie pokojowych sił w Europie (takich jak na Węgrzech i – dodam od siebie – na Słowacji) zagraża jej. Zagraża bezpieczeństwu europejskiemu. Pan premier jest zdania, że najważniejsze są zbrojenia, zakupy broni itd.”.
Wyścig do militaryzacji
Natomiast w felietonie Nadchodzi rewolucja przypomniałem, że po spotkaniu premiera Donalda Tuska z prezydentem Emmanuelem Macronem Paryż i Warszawa ogłosiły, że wkrótce przeprowadzą ćwiczenia sił powietrznych, w których uczestniczyć będą myśliwce Dassault Rafale zdolne do przenoszenia broni jądrowej. Powołałem się na francuski „Le Monde”, gdzie w artykule z 24 kwietnia Boris Pistorius, the man preparing Germany for war autorka Elsa Conesa (korespondentka „Le Monde” z Berlina) analizuje kroki podejmowane przez rząd RFN i przypomina: „Trzeba pamiętać, że z konkurencyjną propozycją militaryzacji występuje Emmanuel Macron, który w Gdańsku miał ostatnio namawiać premiera Donalda Tuska do rozmieszczenia w Polsce samolotów wyposażonych w broń atomową. Obie stolice – Paryż i Berlin – biorą obecnie udział w wyścigu o palmę pierwszeństwa po spodziewanym wycofaniu się Stanów Zjednoczonych z Europy, lub w ogóle z NATO”.
Wojenna euforia Macrona
Leonid Słucki, rosyjski działacz polityczny, deputowany do Dumy Państwowej, objaśnia przyczynę euforii prezydenta Francji Emmanuela Macrona w związku z prowadzonymi na dużą skalę ćwiczeniami wojskowymi Orion-26 (to zakrojone na szeroką skalę francuskie ćwiczenia wojskowe, które rozpoczęły się w lutym 2026 roku. Są to jedne z największych manewrów w Europie od czasów zimnej wojny, mające na celu przygotowanie sił zbrojnych Francji i jej sojuszników do konfliktu o wysokiej intensywności). „Paryż przeprowadził ćwiczenia w celu przeciwdziałania porozumieniom pokojowym na Ukrainie w celu wywołania agresji i podżegania do rusofobii” – pisze. Przytacza też wypowiedź prezydenta Francji: „To bardzo wyraźny sygnał wysyłany do naszych ukraińskich partnerów, którzy oczekują od nas działań w tym kierunku, a także do wszystkich naszych europejskich współpracowników”. Macron dodał przy tym zdanie o „przydatności” ćwiczeń z punktu widzenia „organizacji potencjalnej misji bezpieczeństwa” na Ukrainie w ramach „koalicji chętnych”.
Słowa – tak, działań brak
Były premier Mateusz Morawiecki, oceniając wywiad Tuska, pisze: „Donald Tusk w ostatnim głośnym wywiadzie dla ’Financial Times’ publicznie wyraził wątpliwości co do lojalności Stanów Zjednoczonych wobec zobowiązań sojuszniczych NATO. To nie jest błahy sygnał – to jest poważny błąd strategiczny i granie naszym bezpieczeństwem”. Natomiast Leszek Miller na Facebooku w dniu 24 kwietnia, między innymi pisze: „Donald Tusk postanowił ’wstrząsnąć’ opinią publiczną – tym razem wizją rosyjskich czołgów, które już ’za miesiące, nie lata’ mogą ruszyć na NATO. W pakiecie dorzucił wątpliwości co do realnej determinacji sojuszników, zwłaszcza Stanów Zjednoczonych, i gotowości do zastosowania artykułu 5. Premier państwa frontowego – graniczącego z Rosją, Białorusią i Ukrainą – publicznie sygnalizuje niepewność co do fundamentu bezpieczeństwa, na którym to państwo stoi. Jeśli to ma być ’wstrząs’, to rzeczywiście – tylko pytanie, czy wymierzony w opinię publiczną, czy w samą architekturę odstraszania. Bo jeśli – jak twierdzi Tusk – ’to nie są złudzenia, tylko wiedza’, to nie jest materiał na wywiad dla mediów czy konferencji prasowej, tylko na natychmiastowe działania państwa. W takiej sytuacji powinien szybko zebrać się Sejm i ocenić gotowość sił zbrojnych oraz instytucji państwa do odparcia agresji. Prezydent powinien zwołać Radę Bezpieczeństwa Narodowego. Polska powinna wystąpić o pilne konsultacje na forum Rady Północnoatlantyckiej NATO. Jeżeli bowiem zagrożenie jest tak konkretne i bliskie, jak sugeruje premier, to każdy dzień bez reakcji oznacza albo brak konsekwencji, albo brak wiary we własne słowa”.
Wojenne przygotowania czy straszak?
„Problem w tym, że Donald Tusk w żaden sposób nie przygotowuje kraju do potencjalnej obrony przed rosyjskim atakiem. I tak nie jest prowadzona mobilizacja, ani szkolenie obywateli, aby byli zdolni do obsługi broni. Zakłady zbrojeniowe Łucznik oraz inne produkujące broń nie pracują pełną parą, a nawet więcej – mają problem z uzyskaniem od rządu zamówień na niezbędny do działań obronnych sprzęt. Nie ma prowadzonych ćwiczeń obrony cywilnej. W kolejnych miastach wprowadzane są strefy czystego transportu i planowane jest – jak na przykład w Warszawie – zwężanie ulic, co w sytuacji zagrożenia bardzo utrudni, jeżeli nie uniemożliwi, ewakuację” – pisze Anna Wiejak w artykule z 24 kwietnia Tusk przygotowuje Polskę nie do obrony przed Rosją, ale do przejęcia przez Niemcy.
Wgniatanie w ziemię
Polska od samego początku konfliktu za naszą wschodnią granicą uporczywie forsuje aktywny udział polskich wojsk w tym konflikcie. Poczynając od rządów PiS, o czym mówił Jarosław Kaczyński, sugerując wprowadzenie „pokojowych” wojsk NATO na Ukrainę (sic!) (zob.: artykułKaczyński proponuje wprowadzenie misji pokojowej NATO w Ukrainie), a skończywszy na obecnych rządach KO, których twarzą jest Szymon Hołownia, koalicjant Tuska, krzyczący„Putina wgnieciemy w ziemię!”.
Jak Goebbels
W mojej subiektywnej ocenie premier Donald Tusk, strasząc wojną i zagrożeniem ze Wschodu, działa podobnie, jak onegdaj w latach czterdziestych XX wieku, robił to Joseph Goebbels, przygotowujący Niemców do realizacji planu Barbarossa. Planu niemieckiej napaści na ZSRR, rozpoczętej 22 czerwca 1941 roku. Tusk, szerząc prowojenną propagandę, sugeruje Polakom nieuchronność militarnej konfrontacji z Rosją. Podobnie jak w 1939 roku, Polska ma zrealizować plany opracowane w USA, Londynie i Paryżu. Najsmutniejsze w tym jest to, że Kościół katolicki w Polsce w zaistniałej sytuacji zachowuje się biernie. Milczy, nie zabiera głosu w tej arcyważnej dla Polski i Polaków sprawie.
Okres przedwyborczy charakteryzuje niepohamowany wykwit czy może raczej wyciek prawdy. Ja jednak mam wątpliwości czy faktycznie ujawnianie wszystkiego co jest prawdą jest sensowne i godne polecenia. Oczywiście mając świadomość roli jaką odgrywa prawda jako oręż w politycznej walce, albo co gorsza w politycznej wendecie.
Czy warto na przykład ujawniać, że pewien prominentny działacz, guru kontraktowej opozycji, zginął w wypadku samochodowym w dość szczególnych okolicznościach. Z racji wieku i wychowania miałabym kłopoty z ich opisaniem. Napisz – „ umarł szczęśliwy albo jeszcze lepiej uszczęśliwiony i będzie git” – poradził mi znajomy, świetny tłumacz. Ten polityk był niewątpliwie obleśnym staruchem lecz jaki to ma związek z jego polityczną i społeczną działalnością?
Jego działalności też nigdy nie popierałam, ale nie byłoby słuszne zastąpienie wnikliwej analizy jego szkodliwej dla naszego kraju roli (naszego kraju – a nie tego kraju) przytaczaniem drastycznych szczegółów wypadku.
Czy warto ujawniać, że dziadek pewnego znanego polityka był komendantem obozu niemieckiego przeznaczonego dla Niemców, przeciwników hitleryzmu? W czasie II Wojny Światowej dziadek polityka był jako Niemiec bezspornie naszym wrogiem. Dla Niemców, którzy nie chcieli hajlować też zapewne był wrogiem, ale oni załatwili swoje porachunki w Norymberdze. Dziadek niewątpliwie był faszystą i to w dosłownym sensie tego słowa.. Ale czy istnieje coś takiego jak gen faszyzmu i czy jest on dziedziczny? A może dziadek był po prostu podły. Ale czy podłość się dziedziczy?
Czy warto ujawniać, że ordynator pewnego szpitala psychiatrycznego sam cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową. Poza tym jest on czynnym homoseksualistą, korzysta z usług młodocianych męskich prostytutek, a nieustanna obawa przed zarażeniem HIV może być przyczyną wahań jego nastroju o sporej amplitudzie i okresie wynoszącym mniej więcej dwa tygodnie. Trudno uwierzyć, że pomaga on swoim pacjentom lecz być może, wręcz przeciwnie, lepiej ich rozumie niż inni lekarze. Za Hipokratesem można mu tylko powiedzieć– „medice cura te ipsum”.
To co można by ujawnić to nie są prawdy, to są jak mawiał mój ojciec „ prawdule”. Chyba że na historię i politykę patrzy się z perspektywy dziurki od klucza. Jak na łączenie kropek jak to mówią współcześni komentatorzy karier politycznych. A może tak jak opisywał czasy stanisławowskie Karol Zbyszewski w prześmiewczej, niedoszłej pracy doktorskiej, pod tytułem „Niemcewicz od przodu i tyłu”.
Z drugiej strony nie sposób nie doceniać wpływu prywatnych relacji ludzi polityki i kultury z pewnymi tajemniczymi osobistościami i sposobu w jaki zaważyły ta kontakty na ich postrzeganiu rzeczywistości, oraz zapewne wpływu na bieg wydarzeń. Taką tajemniczą postacią był niejaki Henryk Krzeczkowski, guru Marcina Króla i Wojciecha Karpińskiego. Krzeczkowski urodził się w Stanisławowie w rodzinie żydowskiej jako Herman Gerner, jako ateista, agent NKWD nazywał się Henryk Meysztowicz, a zmarł jako katolik, Henryk Krzeczkowski pochowany w Tyńcu gdzie grzebią się redaktorzy Tygodnika Powszechnego zwanego nie bez przyczyny „ Obłudnikiem Powszechnym”. Wojciech Karpiński opisał swego mentora w książce pod tytułem „ Henryk”. Jest ona dowodem jak pewne demoniczne postacie wpływają na życie innych ludzi, na kulturę, a nawet na historię. Swego czasu na temat Krzeczkowskiego niewiele wiedziałam. Były jednak pewne znaki. Oto ktoś z dalekich znajomych otrzymał w latach pięćdziesiątych dla rodziny dwa sąsiednie domy w prestiżowej dzielnicy Żoliborza. W tych czasach było to praktycznie niemożliwe. Warszawa była ruiną, dekret Bieruta pozbawił własności prawowitych właścicieli, cudze mieszkania zajmowali ruscy agenci i partyjni aparatczycy. Zwykli ludzie gnieździli się w piwnicach. Po kilkudziesięciu latach dowiedziałam się od córki tego człowieka, że częstym gościem w ich domu był Krzeczkowski. Przy czym córka go praktycznie nie znała i zupełnie nie kojarzyła znaczenia jego postaci. Nic więcej nie wiem, czy ma tu jakiś sens łączenie kropek?
Inną jeszcze bardziej tajemniczą postacią był Józef Retinger. James Bond niech się przy nim schowa. Trudno wyliczyć osobistości, które znał i wydarzenia historyczne w których uczestniczył. Kropki które nieudolnie łączę to fakt, że w czasie okupacji niemieckiej AK kilkakrotnie skazywało go na śmierć, że był podejrzewany o związek z zamachem na generała Sikorskiego, że był zwolennikiem czy jednym z twórców koncepcji rządu światowego i zjednoczonej Europy no i że miał kontakt ze Zdzisławem Najderem, agentem bezpieki, występującym pod pseudonimem „ Zapalniczka” Warto wysłuchać spotkania poświęconego „Zapalniczce”, które odbyło się niedawno w Sali IPN „ Przystanek Historia” w Warszawie przy ulicy Marszałkowskiej.
Najder jako jeden z nielicznych przyznał się do swojej agenturalnej działalności. To go różni od innych artystów- aktorów, pisarzy czy malarzy, którzy w większości byli zwykłymi donosicielami a w najlepszym przypadku agentami wpływu. Wspólna z innymi kapusiami jest natomiast motywacja jaką zwykle oni podają aby usprawiedliwić swoje postępowanie. Otóż kapusie na ogół twierdzą, że prowadzili z SB grę, że przeciągali funkcjonariuszy na dobrą stronę mocy. Twierdzą jak Wałęsa, że ich donosy były nieistotne, że oszukiwali oficerów prowadzących.
Tymczasem większość z nich, w tym Najder, donosiła tylko dla kariery. Dla paszportu, zagranicznych stypendiów i stanowisk w IBL czy na Uniwersytetach. Najder był człowiekiem twórczym. Jego upadek dowodzi, że wśród ludzi utalentowanych zdarzali się kapusie. Jeżeli jednak prześledzimy jakąkolwiek trudną do innego wyjaśnienia karierę pisarza, malarza czy aktora w tle zawsze pojawia się funkcjonariusz komunistycznych organów albo donosiciel SB. Co nam pozostawili? Czy kogokolwiek dziś interesuje „Pamiątka z celulozy” czy zmagania Woroszylskiego z pokąsaniem go przez Hegla? Wbrew temu co sądzi o sobie ta samozwańcza elita zostawili po sobie intelektualną pustynię.
Amerykańsko-izraelski atak na Iran był czymś więcej niż złym pomysłem; przekształcił się w przełom w upadku imperium amerykańskiego. Niektórzy woleliby słowo „hegemonia”, aby opisać porządek świata, któremu przewodzą Stany Zjednoczone, ponieważ ich flaga na ogół nie powiewa nad ziemiami, które chronią lub wykorzystują. Ale zasady są takie same: systemy imperialne, jakkolwiek je nazwiesz, trwają tylko tak długo, jak ich środki są adekwatne do ich celów. A wraz z wojną w Iranie prezydent Trump niebezpiecznie nadmiernie rozciągnął Imperium.
Nieszczęście wojskowe USA na Bliskim Wschodzie jest jednym z ostatnich sposobów, w jaki przypadkowy obserwator spodziewałby się, że prezydentura Trumpa się nie powiedzie. Problemy, o których wspominał we wszystkich trzech swoich kampaniach prezydenckich, wynikały głównie z rządzenia naszych przywódców ponad ich możliwości. W polityce wewnętrznej zwolennicy wokeness nie docenili kosztów i trudności związanych z mikrozarządzaniem interakcjami między grupami interesów. Za granicą potężne amerykańskie siły zbrojne okazały się nie mieć szczególnego talentu do promowania demokracji, a niedawna klęska w Iraku to udowodniła. Nadmierne napięcie było niebezpieczeństwem, które prezydent Joe Biden z pogardą odrzucił. „Jesteśmy Stanami Zjednoczonymi Ameryki”, mawiał ,” i nic nie możemy zrobić.”
Pan Trump, ludzie myśleli, byłby inny. Mimo całej wspaniałości wyrażenia „Spraw, by Ameryka znów była wielka”, wyborcy Trumpa nie spodziewali się, że podejmie on nowe problemy. Wielkość dotyczyłaby głównie psychologicznej aury wielkości, a nie awanturnictwa. Stany Zjednoczone mogłyby stać się większe, nawet gdyby wycofały się do mniej ekspansywnej strefy wpływów. Kiedy Trump ogłosił zaktualizowaną doktrynę Monroe, skupiając amerykańską uwagę na półkuli zachodniej, większość ludzi myślała, że dostają oczekiwaną satysfakcję. W listopadowej Strategii Bezpieczeństwa Narodowego dodał: „dni, w których Bliski Wschód zdominował amerykańską politykę zagraniczną zarówno w długoterminowym planowaniu, jak i codziennej realizacji, na szczęście się skończyły.”
To był logiczny, a nawet godny podziwu plan polityki zagranicznej. Co równie ważne, historia pokazała, że jest to wykonalne. Wielka Brytania musiała zrezygnować z rozległego systemu kolonii i protektoratów po II Wojnie Światowej. Zwijanie imperium było często niezręczne i czasami pozostawiało po sobie przemoc. Ale z wyjątkiem niefortunnej próby przyłączenia się do Francji i Izraela w przejęciu Kanału Sueskiego od Egiptu w 1956 roku, Wielka Brytania nie próbowała utrzymać terytoriów, na które nie mogła sobie pozwolić. Skończyło się na dość dobrych stosunkach z dawnymi posiadłościami kolonialnymi. Jej wycofanie zakończyło się sukcesem, choć może to być trudne do zauważenia, ponieważ zarządzano spadkiem. Pan Trump miał szansę na coś podobnego. Założenie w Waszyngtonie w ciągu ostatniej dekady było takie, że świat jest zaangażowany w grę geostrategicznych krzeseł muzycznych, a muzyka wkrótce się zatrzyma. Chiny mogą wkrótce wyprzedzić USA nie tylko pod względem zdolności wojskowo-przemysłowych, ale także technologii informatycznych. Świat wejdzie w nową, mniej korzystną konfigurację geostrategiczną. To ostatnia chwila, aby zmienić to na korzyść Ameryki.
Początkowo Pan Trump dążył do wyparcia Chin z ich twierdz na półkuli zachodniej. Niemal gdy tylko wrócił na urząd, Stany Zjednoczone naciskały na CK Hutchison, Międzynarodowy konglomerat z siedzibą w Hongkongu połączony z Chinami, aby sprzedał dwa porty w Strefie Kanału Panamskiego. Wenezuela, zależna od Chin jako rynku 80 procent eksportu ropy, doświadczyła, jak wojska amerykańskie porwały jej przywódcę Nicolása Maduro zeszłej zimy. Trump ostrzegł, że Kuba, miejsce docelowe chińskich inwestycji, „jest następna.” Będzie też lepiej, jeśli Stany Zjednoczone będą miały bezpieczniejszy przyczółek w pobliżu bieguna północnego (przyczółek taki jak Grenlandia), gdy nadejdzie czas na podział zasobów energetycznych i mineralnych, które globalne ocieplenie tam odblokowuje. Niezależnie od tego, czy ta półkulista polityka jest możliwa do obrony, istnieje spójność.
Atak na Iran był inny. To nie była konsolidacja obronna; to było założenie niebezpiecznej, otwartej odpowiedzialności. Tak, byłoby lepiej, gdyby mułłowie upadli. Ale dla Stanów Zjednoczonych, niezależnego od importu energii kraju wycofującego się na własną półkulę, nie jest to żywotny interes. Wojna z Iranem nie była na ekranie radaru nikogo w administracji zaledwie kilka miesięcy temu. Dlatego, że Stany Zjednoczone nie mają środków wojskowych, aby narzucić swoją wolę Iranowi w długim konflikcie. W 1991 roku milion żołnierzy z ponad 40 krajów było potrzebnych do usunięcia inwazji na Kuwejt przeprowadzonej przez Irak Saddama Husajna, kraj mniej wyrafinowany niż Iran i stanowiący ułamek jego wielkości. Kiedy Iran i Irak walczyły ze sobą w latach 80., śmierć poniosły setki tysięcy z każdej strony. Stany Zjednoczone musiałyby wysłać znaczną część swoich sił zbrojnych – mając w sumie tylko 1,3 miliona żołnierzy – aby mieć szansę na podbicie Iranu, a ta siła, jeśli by się powiodło, musiałaby pozostać tam przez długi czas.
Można argumentować, że Stany Zjednoczone nie są już uzależnione od gromadzenia ogromnych armii: mają wyrafinowane pociski i inną broń dystansową. Ale ta broń jest potrzebna do obrony sojuszników i interesów w innych rejonach, a Stany Zjednoczone ją wyczerpują. Według doniesień w The Times, użyto już 1100 rakiet manewrujących dalekiego zasięgu, przeznaczonych na potencjalne konflikty w Azji, pozostawiając zaledwie 1500 w zapasach i wystrzelono dodatkowe 1000 pocisków manewrujących Tomahawk, około 10 razy więcej niż wojsko kupuje w przeciętnym roku. Amerykańscy przywódcy od lat besztają swoich europejskich sojuszników za nieadekwatność ich sił bojowych. Ale jeśli ktoś mierzy potęgę militarną Ameryki wobec naszych pretensji, a nie naszego G. D. P. (PNB) jest to równie nieodpowiednie. Błędem byłoby twierdzenie, że Stany Zjednoczone są uwięzione w rozpoczętej wojnie. Mają opcje, ale teraz zapłacą bardzo wysoką cenę, bez względu na to, którą z nich wybiorą. Mogą zrezygnować w Iranie – wykazując, że ich siły zbrojne są znacznie mniej dominujące, niż zakładał świat. Albo mogą czerpać zasoby z teatrów, które mają żywotny interes narodowy, takich jak Europa i Azja Wschodnia, aby sfinansować to, co prezydent nazywa swoją irańską „wycieczką”. Albo mogą uciekać się do skrajnych opcji wojskowych. Mr. Trump mrocznie nawiązał do postów w mediach społecznościowych od początku kwietnia, co przerodzi się w wieczny wstyd kraju, który on prowadzi. Stany Zjednoczone mogą stracić swoją reputację, przyjaciół lub duszę.
Premier Izraela Benjamin Netanjahu wezwał do tej wojny pana Trumpa, ponieważ on również rozpoznał logikę muzycznych krzeseł w obecnym czasie. Gdy muzyka się zatrzyma, Stanom Zjednoczonym może brakować siły ognia, aby chronić Izrael przed sąsiadami w tradycyjny sposób i prawdopodobnie będzie brakować do tego chęci. Jak na ironię, katastrofalny wynik wojny pokazuje, że podstawowe rozumowanie Netanjahu było rozsądne: perspektywy Izraela na zaciągnięcie Stanów Zjednoczonych do tak anachronicznych przygód malały. Łatwowierność Trumpa dała Netanjahu ostatnią szansę.
Kuszące jest pytanie, gdzie w procesie imperialnego upadku znajdują się teraz Stany Zjednoczone? Z pewnością mają elementy wspólne z Wielką Brytanią sto lat temu: deindustrializacja, nadmierne zaangażowanie, samozadowolenie. W przededniu I wojny światowej Wielka Brytania była zależna od Niemiec w zakresie technologii przemysłowej, a nawet wojskowej — i nie chciała ponownie zbadać systemu wolnego handlu, na którym zbudowano niemiecką supremację. W przededniu II Wojny Światowej Wielka Brytania była zasadniczo bankrutem. Istnieją podobieństwa w zależności Ameryki od Chin dzisiaj.
Sceptycyzm wobec amerykańskiej hegemonii, który skłonił Amerykanów do zwrócenia się do pana Trumpa, był zdrowy. Jeśli globalistyczny system zbudowany na wolnym handlu, promocji demokracji i masowej migracji jest tak wielki, pytali wyborcy Trumpa, to dlaczego musieliśmy pożyczyć 35 bilionów dolarów, odkąd go podjęliśmy? To naprawdę dobre pytanie. Pan Trump był idealnym kandydatem dla Amerykanów, którzy podejrzewali, że coś poszło nie tak z ich elitami. Jego argumentem było w zasadzie to, że globalizm kierowany przez Amerykanów był tak korzystny dla polityków, że mając władzę, bronili go nawet przed swoimi wyborcami, bez względu na to, co powiedzieli podczas kampanii. Wydarzenia, niestety, dowiodły, że to wyborcy mieli rację.
Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” • 5 maja 2026 michalkiewicz
Ostatnio przetacza się przez nasz nieszczęśliwy kraj „czarny protest”. Uczestniczą w nim zadłużone po uszy szpitale powiatowe, oraz te, które są bankructwem zagrożone. Protest polega na wywieszeniu czarnych flag oraz oklejeniu szpitalnych wejść czarnymi plakatami z napisem, że łóżko poczeka, ale choroba – nie. Oczywiście vaginet obywatela Tuska Donalda tym protestem się nie przejmuje, bo znacznie ważniejszy z punktu widzenia vaginetu i jego przyszłości, jest zatarg miedzy dwiema vaginessami: Katarzyną Pełczyńską-Nałęcz oraz Pauliną Hening – Kloską, które w vaginecie mają fuchy ministerialne. W Knesejmie pojawił się bowiem wniosek o votum nieufności wobec Pauliny Hening-Kloski, za którym zaciekła we wrogości swojej Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz nie tylko sama zamierza zagłosować, ale również skłonić do tego kompanionów z lazaretu po rozpadzie partii jednorazowego użytku pana Szymona Hołowni – oczywiście Wielce Czcigodnego.
Tymczasem vaginessa, której obywatel Tusk powierzył w swoim vaginecie fuchę ministra zdrowia, żadnymi protestami się nie przejmuje – bo niby dlaczego miałaby się przejmować, skoro w stosunku do niej nikt nie składa żadnych wniosków o votum nieufności? A dlaczego nikt nie składa? Tego oczywiście nie wiem, ale podejrzewam, że dlatego, iż pozostali Wielce Czcigodni posłowie skwapliwie korzystają z okazji, by siedzieć cicho, bo nie wiedzą, jakie właściwie remedium mieliby zaproponować. Tymczasem remedium jest – ale jego zastosowanie wymagałoby nie tylko od Wielce Czcigodnych podjęcia decyzji, czyim dobrem powinni się kierować – czy dobrem obywateli, czy interesem własnym i biurokratycznego gangu, który pasożytuje na ciele narodu i państwa, a z Wielce Czcigodnymi żyje w symbiozie – ale również od obywateli naszego nieszczęśliwego kraju – czy bliższe są im ich własne interesy, czy też interesy wspomnianego biurokratycznego gangu.
Niestety bowiem, zdecydowana większość naszych współobywateli stoi na nieubłaganym gruncie utrzymania tak zwanych socjalistycznych zdobyczy ludu pracującego miast i wszy – i dopóki tak jest, dopóty nasi Umiłowani Przywódcy mogą wszystkie tego rodzaju protesty olewać ciepłym moczem. Żeby się o tym przekonać, warto przypomnieć historię reform, zapoczątkowanych w tej i w innych dziedzinach przez charyzmatycznego premiera Jerzego Buzka, co to rządził Polską w latach 1997-2001, początkowo pod kuratelą Leszka Balcerowicza, a potem już siłą inercji. Pieniądze idą „za pacjentem”
Za pierwszej komuny i nawet w początkach sławnej transformacji ustrojowej, sektor ochrony zdrowia funkcjonował po staremu. Obywatele płacili podatki, rząd rozdzielał forsę i ile tam przypadło na ochronę zdrowia, tyle przypadło. Aliści środowisko władzy zaczęło puszczać nowe wiatry, że to niby trzeba również tę dziedzinę „urynkowić”, co w ówczesnych warunkach oznaczało tylko tyle, żeby – podobnie jak inne dziedziny życia publicznego – również i tę uczynić obfitym żerowiskiem dla bezpieki i konfidentów, rozparcelowanych równomiernie w poszczególnych partiach establishmentu.
Tego zadania podjął się charyzmatyczny premier Jerzy Buzek, rządzący z ramienia „fabrycznych hersztów” – jak nazywał ich Kol. Rafał Ziemkiewicz – którzy doszli do wniosku, że nie będą wozić na własnych plecach jakichś tam panien Suchockich, tylko sami przejdą do polityki i umoczą usta w melasie. Ponieważ jednak rząd SLD-PSL w latach 1993-1997 „zawłaszczył państwo”, to znaczy poobsadzał wszystkie synekury w sektorze publicznym albo podsuniętymi mu konfidentami bezpieki, albo własnym faworytami, charyzmatyczny premier Buzek, ani nawet Leszek Balcerowicz nie miał gdzie wcisnąć swoich faworytów, żeby oni też mogli sobie pochłeptać. Tak narodziła się „koncepcja” – jak powiedziałby Kukuniek – przeprowadzenia wiekopomnych reform.
Tu muszę zwrócić uwagę, że wiekopomne reformy mają dwojakie cele. Cele deklarowane i cele rzeczywiste. Cele deklarowane bywają z reguły bardzo podniosłe i sprowadzają się do tego, by obywatelom przychylać nieba. Mają one jednak to do siebie, że albo się pojawią, albo nie. Z reguły się nie pojawiają. Natomiast cele rzeczywiste pojawić się muszą i to natychmiast. Tak właśnie było i w tym przypadku. Ponieważ w ramach „urynkowienia” sektora ochrony zdrowia pieniądze – po staremu zrabowane obywatelom – miały „iść za pacjentem”. Oczywiście nie samopas, co to, to nie! Kto to widział, żeby tyle zrabowanych pieniędzy pozostawić bez nadzoru? Toteż zapobiegliwy – i oczywiście charyzmatyczny – premier Buzek wykombinował, żeby gwoli nadzorowania zrabowanych obywatelom pieniędzy, utworzyć 16 terenowych Kas Chorych oraz 17 – „mundurową”. W ten sposób stworzone zostały synekury w sektorze publicznym, gdzie można było umieścić nie tylko bezpieczniaków – ale również zaplecze polityczne koalicji rządowej AWS-UW.
Premier Buzek, nauczony doświadczeniem poprzedniego rządu, co to „zawłaszczył państwo”, zadbał o to, by beneficjentom synekur stworzyć takie gwarancje prawne, żeby nawet zmiana rządu nie mogła wysadzić ich z siodła. Oznaczało to, że wprawdzie deklarowane cele reformy ochrony zdrowia w postaci przychylenia nieba pacjentom nie zostały osiągnięte – ale za to zostały osiągnięte cele rzeczywiste – w postaci skokowego zwiększenia liczby synekur w sektorze publicznym oraz skokowego wzrostu kosztów funkcjonowania państwa – o ok. 100 mld złotych rocznie – bo skoro tylu filutów, którzy przecież byle czego nie zjedzą, Rzeczpospolita wzięła na swoje utrzymanie, to musiało to odpowiednio kosztować. Tedy pieniądze „szły za pacjentem” ale w takiej odległości, że wszelki kontakt, nie tylko wzrokowy, ale każdy inny – został natychmiast utracony. Jeszcze raz sprawdziło się spostrzeżenie księcia Saliny z powieści „Lampart”, że trzeba wiele zmienić, żeby wszystko zostało po staremu. Reforma reformy.
Zostało po staremu – ale nie na długo, bo kiedy już „fabryczni hersztowie” objęli swoje synekury, zainteresowanie Akcją Wyborczą Solidarność zmalało do zera i w roku 2001 ta formacja w ogóle ze sceny politycznej zniknęła. Formacja zniknęła – ale biurokratyczny aparat Kas Chorych, jako żerowisko dla wybranych pozostał. Nowy premier Leszek Miller, który w ramach rządu SLD-PSL powrócił do władzy, chciał w tych Kasach usadzić swoich protegowanych i protegowanych PSL – ale okazało się, że na skutek zastosowanych przez charyzmatycznego premiera Buzka blokad prawnych nie jest to możliwe.
W tej sytuacji nie było innego wyjścia, jak zreformować poprzednią reformę. I tak się stało; Kasy Chorych zostały zlikwidowane, a na ich miejsce został powołany Narodowy Fundusz Zdrowia, z 16 oddziałami terenowymi. Była to zupełnie nowa instytucja, więc stare gwarancje już jej nie dotyczyły, toteż została ona już obsadzona prawidłowo, jak się należy, przez nowych totumfackich. Podobnie jak Kasy Chorych, również Narodowy Fundusz Zdrowia nawet nie udaje, że kogoś leczy, czy będzie to robił. Jedyną rzeczywistą racją jego istnienia jest stworzenie żerowiska dla bezpieki i jej konfidentów, a pretekstem, dla którego beneficjenci mogą sobie umoczyć usta w melasie, jest administrowanie pieniędzmi zrabowanymi obywatelom pod pretekstem wyświadczania im przez państwo usług medycznych.
„My tutaj rządzim i my dzielim, bez nas by wszystko diabli wzięli” pisze poeta w nieśmiertelnym poemacie „Towarzysz Szmaciak”. I tak właśnie się to odbywa. Prześledźmy tedy drogę, jaką pieniądze zrabowane obywatelom podążają, „idąc za pacjentem”.
Otóż najpierw trafiają do vaginetu, gdzie vaginessy je rozdzielają, a to na to, a to na tamto – co przybiera postać ustawy budżetowej. Stamtąd forsa przeznaczona na ochronę zdrowia trafia do biurokratycznego gangu czyli NFZ. Ten najpierw odejmuje od ogólnej sumy to, co ma sam przejeść, a resztę rozpisuje według rozdzielnika między poszczególne komórki ochrony zdrowia – szpitale i przychodnie. Tam forsa jest rozdzielana ostatecznie – na koszty, na płace oraz inwestycje. Oczywiście już w ilości znacznie zmniejszonej – bo przecież NFZ nie pracuje za darmo, co to, to nie! Ta reszta dzielona jest – według skomplikowanego rozdzielnika, opracowanego przez biurokratów. Oczywiście na nic już nie starcza, toteż nie ma innej rady, jak się zadłużać. Ale zadłużanie ma swój kres, bo jeśli dostawcy zaopatrujący szpitale w leki, energię, żywność itd. nie dostają pieniędzy, to wstrzymują dostawy. I właśnie z taką sytuacją mamy już do czynienia, a jej symbolem była zrzutka pracowników jakiegoś szpitala na sfinansowanie technicznego przeglądu urządzenia, bez którego nie można by prowadzić operacji chirurgicznych.
Nie „za pacjentem”, tylko razem z nim
W jakim kierunku powinno iść poszukiwanie dróg wyjścia z tej pułapki? Trzeba by przywrócić normalność, to znaczy – sytuację, w której pieniądze nie idą „za pacjentem” w takiej odległości, że wszelki kontakt z nimi został bezpowrotnie utracony, tylko Z PACJENTEM. W tym celu należałoby zmodyfikować system podatkowy w ten sposób, by państwo przestało rabować obywateli pod pretekstem, że będzie ich leczyć, to znaczy – by odpowiednio zmniejszyło podatki. W tej sytuacji pacjent przychodziłby do przychodni, czy szpitala z pieniędzmi, którymi płaciłby za usługę medyczną. Teraz bowiem mamy sytuację taką, że jeśli – dajmy na to, – usługa medyczna kosztuje 100 złotych, to NFZ i inne biurokratyczne gangi zabierają z tego połowę i dopiero ta pozostała połowa jest rozdzielana między szpitale, przychodnie, doktorów, pielęgniarki i salowe.
Gdyby zatem wyeliminować z tego tych biurokratycznych pośredników, którzy nawet nie udają, że kogoś leczą, to ta sama usługa medyczna mogłaby kosztować nie 100, a tylko 75 złotych, które w całości rozdzielane byłoby między tych, którzy pacjentami rzeczywiście się zajmują. Oni mieliby więcej, a pacjent płaciłby mniej. Poszkodowane byłyby tylko wspomniane biurokratyczne gangi – no ale przecież one nawet nie udają, że kogoś leczą. Zatem wszystko sprowadza się do tego, czy obywatele udzielą politycznego poparcia dla likwidacji biurokratycznego żerowiska na sektorze ochrony zdrowia, czy nie. Na to jednak się nie zanosi.
Wprawdzie Józef Stalin mówił, że komunizm pasuje do Polaków, jak siodło do krowy – ale najwyraźniej przez okres pierwszej komuny i jej kontynuacji obecnie, zdążył się dopasować.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
Przypadek Andrieja Poczobuta wskazuje nagłęboką niesamodzielność polityczną, dyplomatyczną i wywiadowczą Polski
===================================
Przejęcie w Polsce z fanfarami Andrieja Poczobuta, białoruskiego opozycjonisty pochodzenia polskiego, wymienionego w ramach wymiany więźniów zainicjowanej przez Stany Zjednoczone, wydaje się na pierwszy rzut oka sukcesem.
Wszak władze w Warszawie od lat domagały się wyjścia na wolność białoruskiego aktywisty. Sukcesem jednak nie jest. Jest raczej ilustracją porażki, jaką była i pozostaje polska polityka wschodnia.
Po pierwsze, Poczobuta zaangażowano w rozrysowane niekoniecznie w Warszawie plany obalenia władz białoruskich, względnie ich wizerunkowego osłabienia. Gdyby nie on i jego sprawa, należałoby go wymyślić. Poczobut od lat stawał przed sądami w sprawach karnych. Władze białoruskie dawały się, nawiasem mówiąc, wciągać w zastawianą na nie pułapkę. Zatrzymywały bowiem rzeczonego aktywistę za wszystkie, najdrobniejsze nawet wykroczenia. Skazywały go na wyroki w sprawach ewidentnie politycznych. Patroni Poczobuta, niekoniecznie ci z Warszawy, wyznaczyli mu pewną role do odegrania, a on – chcąc, nie chcąc – przez lata ją odgrywał. Niektóre jego działania i wypowiedzi były ewidentnie obliczone na to, by stanąć przed sądem, a najlepiej stać się więźniem politycznym. Poczobuta-więźnia i represjonowanego wykreowały nie tylko władze w Mińsku. Stał się gwiazdą również w mediach polskich i na arenie międzynarodowej (ukoronowaniem jego kariery opozycyjnego „celebryty” było przyznanie mu w ubiegłym roku nagrody im. Andrieja Sacharowa przez Parlament Europejski).
Po drugie, Andriej Poczobut owszem – był więźniem politycznym, ale nie przebywał za kratami w związku ze sprawami dotyczącymi mniejszości polskiej. Władze w Warszawie konsekwentnie zresztą robiły niedźwiedzią przysługę Polakom mieszkającym na Białorusi, czyniąc ich twarzą politycznego aktywistę opozycji. Tymczasem Poczobut sprawami mniejszości polskiej zajmował się jedynie sporadycznie, preferując otwarte wystąpienia przeciwko władzom białoruskim. Przez operację medialną pokazującą na niego jako na istotnego działacza Związku Polaków na Białorusi powstało mylne wrażenie, jakoby owa mniejszość polska popierała określone poglądy polityczne, zdecydowanie sytuując się w opozycji wobec urzędującego prezydenta. A to dla jej interesów szkodliwe (wyobraźmy sobie, że podobną postawę wykazywaliby na przykład przedstawiciele mniejszości niemieckiej w naszym kraju).
Po trzecie – i może najważniejsze – Andriej Poczobut nie został zwolniony na wniosek władz polskich prowadzących jakiś dialog na ten temat z władzami białoruskimi.
Jego uwolnienie miało za to bezpośredni związek z polityką amerykańską w naszym regionie Europy. Nieprzypadkowo tuż przed wymianą więźniów w Warszawie pojawił się wysłannik prezydenta Stanów Zjednoczonych ds. białoruskich, John Coale. I to właśnie on wynegocjował wolność dla Poczobuta, a właściwie wymianę więźniów w formacie 5 na 5. Rozmowy w tej sprawie 79-letni amerykański prawnik prowadził zapewne również ze stroną rosyjską. Mamy zatem sytuację, w której przedstawiciel obcego mocarstwa negocjuje na prośbę strony polskiej (takowa miała zostać przekazana Donaldowi Trumpowi przez Karola Nawrockiego) kwestię dotyczącą w zasadzie stosunków bilateralnych Warszawy z Mińskiem. A to oznacza, iż takowe stosunki w rzeczywistości nie istnieją i w efekcie oddajemy naszą politykę wschodnią w obce ręce.
Oczywiście ze szczęścia i wolności samego Andrieja Poczobuta i jego rodziny można się jedynie cieszyć. Pamiętajmy jednak, że do jego uwolnienia doszło nie dzięki staraniom władz polskich, lecz raczej wbrew nim, za sprawą Waszyngtonu. Polska pokazała zatem swą całkowitą niemoc. Żadne z jej apeli wygłaszanych przez lata publicznie i ze świętym oburzeniem nie wywołały najmniejszego nawet skutku. Stało się tak w związku z całkowitym praktycznie zerwaniem przez nas realnych stosunków politycznych oraz dialogu z Mińskiem.
Przypadek Andrieja Poczobuta wskazuje na głęboką niesamodzielność polityczną, dyplomatyczną i wywiadowczą Polski. Brak samodzielności jest nie kwestią podporządkowania nas na siłę jakiejś zewnętrznej potędze, lecz efektem wyboru dokonywanego przez kolejne rządy w Warszawie. Ich wyborem bowiem jest zerwanie kanałów łączności z sąsiadami: Białorusią, ale także Rosją.
Ich wyborem jest zdawanie się w sprawach geograficznie nam najbliższych na pomoc Wielkiego Brata zza oceanu. Przedstawiciele polskiego rządu witający Andrzeja Poczobuta na polsko-białoruskiej granicy powinni zacząć od przeprosin białoruskiego opozycjonisty za własną nieudolność, która kosztowała go kilka lat życia w kolonii karnej.
Miejmy nadzieję, że jego los będzie nauczką dla tych, którzy czują, że za plecami mają Warszawę i za zajmowanie się działalnością polityczną nic im nie grozi. Warszawa nie jest żadnym gwarantem niczyjego bezpieczeństwa. Z prostej przyczyny: geopolitycznie nie istnieje. Sprawa przyjazdu Poczobuta do Polski (z której nie pochodzi) powinna być zatem traktowana jak kompromitacja, a nie polityczny triumf nad Wisłą.
Tak więc pierwotnym źródłem żalu jest ewidentnie sztuczne stworzenie państwa etniczno-nacjonalistycznego w połowie XX wieku oraz naciski syjonistów i zachodnich imperialistów, aby to urzeczywistnić.
Zasadniczo każda debata izraelsko-palestyńska przebiega w ten sposób:
„Izrael zrobił X.”
„Tak, bo Hamas zrobił Y.”
„Tak, bo Izrael zrobił Z.”
„Tak, ale tylko dlatego, że Palestyńczycy ciągle robią A.”
„Okej, ale to by się nie wydarzyło, gdyby Izraelczycy nie robili B.”
„Ale to się stało tylko dlatego, że Arabowie zrobili C!”
—————————————
Jeśli jednak cofniemy się w czasie wystarczająco daleko, dotrzemy do momentu, w którym świat zachodni siłą umieścił zupełnie nowe państwo etniczne na szczycie już istniejącej cywilizacji bez zgody — i ze skrajną szkodą dla — ludzi, którzy już tam mieszkali.
Jasne, można cofnąć się jeszcze dalej i powiedzieć: „Och, tak, Żydzi mieszkali tam tysiące lat temu”, ale to po prostu głupota. Nie ma żadnego uzasadnionego powodu, by sądzić, że jakiś Żyd w Nowym Jorku ma jakiekolwiek znaczące pochodzenie łączące go z tą ziemią silniej niż jakikolwiek przypadkowy muzułmanin w Turcji czy gdziekolwiek indziej, a nawet gdyby istniało, to i tak absurdem byłoby powoływanie się na starożytną historię jako podstawę roszczeń terytorialnych. Jestem oddalona zaledwie o kilka pokoleń od moich przodków z Irlandii i Szkocji, ale byłoby absurdem, gdybym pojawiła się i zażądała domu kogoś, kto tam mieszka.
Zatem pierwotnym powodem niezadowolenia jest ewidentnie sztuczne stworzenie państwa etno-nacjonalistycznego w połowie XX wieku oraz naciski syjonistów i zachodnich imperialistów, by to osiągnąć. To właśnie ten pierwotny akt nadużycia doprowadził do powstania całego tego gigantycznego bałaganu.
I jak to się wszystko potoczyło? Historia mówi sama za siebie. Pokolenia nieustannej przemocy i nadużyć, których kulminacją była rzeź i chaos na całym Bliskim Wschodzie, które widzimy dziś.
Oznacza to, że utworzenie Izraela było błędem. Błędem, który należy naprawić.
Syjoniści rozpłyną się w wrzaskliwej stercie jadu i przesady, gdy powiesz to, twierdząc, że nawołujesz do eksterminacji Żydów, ale to nieprawda. Z pewnością naprawienie krzywd przeszłości i położenie kresu porządkowi narodowemu, który opierał się na przedkładaniu interesów Żydów nad interesy Palestyńczyków, byłoby uciążliwe dla wielu Żydów, którzy tam mieszkali, ale nie ma podstaw, by twierdzić, że pociągnęłoby to za sobą ich śmierć. Apartheid w RPA został zniesiony bez eksterminacji milionów białych ludzi i nie ma powodu, by sądzić, że zniesienie apartheidu w Izraelu pociągnęłoby za sobą eksterminację Żydów.
Eksperyment z Izraelem został już przeprowadzony i zakończył się niepowodzeniem. Czas spróbować czegoś innego.
Celem władz [Wielkiej Brytanii md] jest dodawanie coraz większej liczby przepisów dotyczących protestów, aż nikt nie będzie chciał uczestniczyć w demonstracji pro-palestyńskiej bez obecności prawnika.
Przepisy skierowane przeciwko protestom pro-palestyńskim należy zawsze postrzegać jako próby zakazania krytyki Izraela. Właśnie to obserwujemy w Wielkiej Brytanii, gdzie premier zachęca do ścigania każdego, kto mówi: „globalizacja intifady”.
„Jeśli staniesz po stronie ludzi, którzy mówią o globalizacji Intifady, nawołujesz do terroryzmu wobec Żydów, a osoby używające tego sformułowania powinny być ścigane” – powiedział Keir Starmer podczas czwartkowej konferencji prasowej . „To rasizm, skrajny rasizm, który pozostawił mniejszość w tym kraju przestraszoną, zastraszoną i zastanawiającą się, czy jest częścią wspólnoty. Dlatego powtarzam, że ten rząd zrobi wszystko, co w jego mocy, aby wykorzenić tę nienawiść”.
Wielka Brytania zakazała już wszelkich form wyrażania poparcia dla grupy aktywistów Palestine Action, niedawno też zakazała organizowania powtórnych protestów i aresztowała demonstrantów za używanie słowa „intifada” w ich działaniach na rzecz Palestyny, powołując się na „przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu o podłożu rasowym”. Teraz premier chce, by wszyscy zostali oskarżeni ze zwiększoną agresją.
To wszystko jest ledwo zamaskowaną próbą wywołania efektu mrożącego na cały ruch protestacyjny pro-palestyński. Celem jest po prostu dodawanie kolejnych przepisów dotyczących protestów, aż nikt nie będzie chciał uczestniczyć w demonstracji pro-palestyńskiej bez obecności prawnika, który doradziłby im, co dokładnie mogą, a czego nie mogą mówić, jeśli chcą uniknąć więzienia.
Komentarze Starmera były reakcją na nieśmiertelny atak nożem na dwóch mężczyzn pochodzenia żydowskiego, do którego doszło w środę w Golders Green. Premier natychmiast określił to zdarzenie jako „antysemicki atak” i, jak twierdzi policja, traktuje je jako incydent terrorystyczny .
Cała zachodnia klasa polityczna i medialna oczywiście wykorzystała tę okazję, by krzyczeć o antysemityzmie i domagać się represji wobec antyizraelskich wypowiedzi oraz demonstracji pro-palestyńskich. W Australii ta historia spotkała się z gorączkowym rozgłosem w naszej propagandowej prasie głównego nurtu, mimo że dotyczy ona ataku nożem na wyspie po drugiej stronie globu, gdzie w zeszłym roku odnotowano około 53 000 przestępstw z użyciem ostrza .
Niestety, pomimo licznych narracji o nienawiści do Żydów i terroryzmie, które krążą wokół tego tematu, w chwili pisania tego tekstu nie ma żadnych publicznych dowodów na to, że atak był motywowany ideologią nienawiści. Brytyjski kanał informacyjny Channel 4 donosi , że podejrzany, urodzony w Somalii obywatel brytyjski o imieniu Essa Suleiman, opuścił szpital psychiatryczny zaledwie kilka dni przed atakiem i ma długą historię chorób psychicznych i agresywnych zachowań. W 2008 roku Suleiman został podobno uwięziony za napaść na policjanta i jego psa; możemy prawdopodobnie założyć, że pies policyjny nie był Żydem.
Równie niewygodny dla narracji o antysemickim terroryzmie jest fakt, że dwaj Żydzi nie byli jedynymi ofiarami ataku Suleimana tego dnia. Oprócz zarzutów o atak w Golders Green, Suleiman jest również oskarżony o próbę zabójstwa swojego wieloletniego znajomego Ishmaila Husseina, do której doszło wcześniej tego samego dnia. Nie jestem ekspertem w tych sprawach, ale „Hussein” nie brzmi mi jak żydowskie nazwisko i myślę, że możemy śmiało założyć, że gdyby tego dnia zginęła trzecia żydowska ofiara, nie byłoby to ukrywane przed prasą.
Gdybym zobaczyła kogoś, kto zaraz po opuszczeniu szpitala psychiatrycznego wszczyna serię ataków nożowników na Żydów i osoby nieżydowskiego pochodzenia, moją pierwszą myślą nie byłoby: „To zdecydowanie motywowany politycznie akt terroryzmu o podłożu antysemickim”. Moją pierwszą myślą byłoby: „To chory psychicznie człowiek, którego system zawiódł, który wpadł w szał i naraził życie innych podczas jakiegoś psychotycznego załamania”.
W 2020 roku Sulejman został podobno skierowany do programu Prevent – rządowego programu wczesnej interwencji, mającego na celu odciągnięcie wrażliwych członków społeczeństwa od ekstremizmu – ale wkrótce potem jego wniosek został odłożony na półkę. Na razie możemy jedynie spekulować, ale mogło to nastąpić, ponieważ odpowiednie władze uznały, że wszelkie sygnały ostrzegawcze, jakie mogło wywołać jego zachowanie, były wynikiem choroby psychicznej, a nie niebezpiecznej ideologii, po czym wrzuciły jego akta do kosza z etykietą „nie nasz problem”.
Fakt, że przemoc Sulejmana nie była skierowana wyłącznie przeciwko Żydom, w połączeniu z faktem, że zmagał się wówczas z poważnymi problemami psychicznymi, pozornie bardzo utrudniałby udowodnienie, że jego działania miały polityczne lub religijne motywy terrorystyczne. Być może dlatego w chwili pisania tego tekstu został oskarżony jedynie o usiłowanie zabójstwa, a nie o terroryzm.
Jak widać, narracja, że była to antysemicka zbrodnia z nienawiści, wymagająca radykalnych, autorytarnych środków, jest tak krucha, jak to tylko możliwe. Ale i tak ją przepychają, z całych sił. Robią to nie po to, by chronić Żydów, ale by chronić interesy informacyjne państwa Izrael, z którym imperium zachodnie jest ściśle powiązane.
Mówiłem to już wcześniej i powtórzę raz jeszcze: Nie ma większego zagrożenia dla wolności słowa w świecie zachodnim niż Izrael i jego zwolennicy. Całe społeczeństwo zachodnie musi zaciekle stawić opór szaleńczemu naciskowi na zduszenie naszego prawa do sprzeciwu wobec wojny, ludobójstwa, apartheidu i niesprawiedliwości.
Rosja na Ukrainie czy USA i Izrael na Bliskim Wschodzie: Kto i gdzie prowadzi „brutalną wojnę agresywną”?
Porównanie liczby ofiar cywilnych na Ukrainie z jednej strony oraz w Iranie i Libanie z drugiej strony daje odpowiedź na pytanie, czy Rosja na Ukrainie, czy USA i Izrael na Bliskim Wschodzie prowadzą „brutalną wojnę agresywną”.
Anti-Spiegel 2 maj 2026
Zachód – a zwłaszcza niemieckie media i politycy – oskarża Rosję o prowadzenie „brutalnej wojny agresywnej” na Ukrainie, nie mogąc się zdobyć nawet na poważną krytykę działań Izraela i USA wobec Iranu i Libanu.
Według oficjalnych danych, od lutego 2022 roku (stan na koniec marca 2026 roku) ofiarami wojny na Ukrainie padło 15 578 cywilów, w tym 784 dzieci. To średnio 318 ofiar śmiertelnych miesięcznie. Dodatkowo, w ciągu czterech lat wojny rannych zostało 43 352 cywilów, co daje średnio 885 rannych miesięcznie.
Podczas 40-dniowych ataków USA i Izraela na Iran zginęło 3375 cywilów, a ponad 26 500 zostało rannych. To daje 84 ofiary śmiertelne wśród cywilów każdego dnia. Gdyby porównać to z wojną na Ukrainie i ekstrapolować na liczbę miesięczną, oznaczałoby to 2531 ofiar śmiertelnych wśród cywilów miesięcznie. Dodatkowo, 19 875 cywilów odniosłoby obrażenia miesięcznie.
Co więcej, trwa obecnie wojna Izraela z Libanem, w której od 2 marca – dokładnie miesiąc po ataku – zginęło 2659 cywilów, a 8183 zostało rannych, według najnowszych danych.
Oznacza to, że wojny rozpętane przez USA i Izrael na Bliskim Wschodzie od końca lutego kosztowały życie 5190 cywilów miesięcznie, a 28 058 zostało rannych.
Oczywiście, każda śmierć to o jedną za dużo i nie należy porównywać ofiar, ale te jednoznaczne liczby nieuchronnie rodzą pytanie: Kto prowadzi „brutalną wojnę agresywną”?
Rosja na Ukrainie, gdzie co miesiąc ginie 318 cywilów, a 885 zostaje rannych, czy USA i Izrael na Bliskim Wschodzie, gdzie co miesiąc ginie 5190 cywilów, a 28 058 zostaje rannych?
Myślę, że odpowiedź jest jasna i po raz kolejny pokazuje cyniczne podwójne standardy niemieckich mediów i polityków, którzy nie śmią nawet krytykować USA i Izraela. A nie wzięliśmy nawet pod uwagę ponad 100 000 cywilnych ofiar izraelskiego ludobójstwa w Strefie Gazy.
Biorąc pod uwagę te rażące podwójne standardy, czy można się dziwić, że Niemcy i UE tracą międzynarodowe wpływy w coraz szybszym tempie? Reszta świata również dostrzega te podwójne standardy – i jest to przedmiotem dyskusji w ich mediach.
W rozmowie z niezależnym dziennikarzem i analitykiem geopolitycznym Pepe Escobarem, Escobar ostrzega przed niebezpieczną eskalacją konfliktu między USA a Iranem.
Pomimo potężnych gróźb militarnych i blokady morskiej, Teheran obstaje przy swoich podstawowych żądaniach – wspierany przez zaskakująco ścisły sojusz z Rosją.
Iran przeciwstawia się Trumpowi: Eskalacja w Zatoce Perskiej – i imperium bez wyjścia
[tu gadają godzinę: md]
Sytuacja na Bliskim Wschodzie dramatycznie eskaluje. Wczoraj wieczorem [2. V. md] nad Teheranem przecinały się strzały z dział przeciwlotniczych, a według doniesień medialnych prezydent USA Donald Trump rozważał opcje ataków militarnych na Iran. Teheran jednak nie daje się zastraszyć. Wręcz przeciwnie: Iran prowadzi trzyetapową dyplomację, która stawia Waszyngton przed wyborem – tym, który Trump jak dotąd stanowczo odrzuca.
Irańska trzyetapowa strategia
Irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi zakończył w tym tygodniu skrupulatnie zaplanowaną podróż dyplomatyczną, odwiedzając Islamabad, Maskat i Sankt Petersburg. Jego celem było wypracowanie planu pokojowego, opartego na mediacji, z trzema głównymi postulatami.
Po pierwsze, zakończenie wszelkich wojen – nie tylko bezpośredniego konfliktu między USA a Iranem, ale także ataków na całą oś oporu, w tym Hezbollah, Jemen i milicje w Iraku. Po drugie, gruntowna restrukturyzacja ram prawnych dla Cieśniny Ormuz. Dopiero jako trzeci krok, negocjacje w sprawie irańskiego programu nuklearnego.
„To dobitny dowód strategicznej porażki Ameryki” – skomentował Escobar. Trump nie ma „żadnych kart do rozegrania” poza utrzymaniem blokady morskiej. Jego jedynym celem jest nowe porozumienie nuklearne – w istocie złagodzona wersja JCPOA, z którego sam wycofał się w 2018 roku.
Putin składa oświadczenie
Na szczególną uwagę zasługuje wizyta Aragcziego w Petersburgu. Został tam przyjęty nie tylko przez ministra spraw zagranicznych Ławrowa, ale również osobiście przez prezydenta Władimira Putina na półtorej godziny. „Putin zazwyczaj daje głowom państw nie więcej niż 30–45 minut” – podkreśla Escobar. Wyjątkowa długość rozmowy sugeruje „bardzo, bardzo poważną dyskusję”.
Co jeszcze ważniejsze: sam Putin natychmiast zadzwonił do Trumpa – również rozmawiali ponad półtorej godziny. Według Escobara, szef Kremla jednoznacznie dał prezydentowi USA do zrozumienia, że powrót do wojny jest „niedopuszczalny” i wciągnąłby w konflikt nie tylko Iran, ale cały region, w tym arabskie monarchie Zatoki Perskiej.
Trump najwyraźniej nie zrozumiał notatki: zamiast tego poprosił Kolegium Połączonych Szefów Sztabów i dowódcę Centralnego Dowództwa USA (Centcom) o przedstawienie mu opcji „ostatecznego uderzenia”.
Blokada jako „fantazja Netflixa”
Escobar uważa, że blokada morska irańskiego eksportu ropy naftowej narzucona przez Waszyngton okazuje się w dużej mierze nieskuteczna. Amerykańskie niszczyciele stacjonują daleko na południu Oceanu Indyjskiego, niektóre w pobliżu Sri Lanki, a nawet w pobliżu Cieśniny Malakka. „Amerykanie nie mają odwagi, by zablokować chiński tankowiec na Morzu Arabskim” – stwierdził Escobar. Irańskie okręty krążą w pobliżu wód terytorialnych Iranu i Pakistanu – taktyki, której Waszyngton nie jest w stanie udaremnić.
Co więcej, Pakistan uruchomił w tym tygodniu sześć korytarzy lądowych. „Jaka jest najkrótsza droga między Iranem a Chinami? Co leży pośrodku? Pakistan, z doskonałymi relacjami z oboma krajami” – wyjaśnia Escobar. Ropa naftowa i towary mogłyby być również transportowane linią kolejową przez Azję Środkową do Sinciangu. „Ci ludzie w Waszyngtonie nie znają zbyt dobrze map Eurazji”.
Ryzyko eskalacji
Pomimo oczywistej strategicznej słabości pozycji USA, sytuacja pozostaje niezwykle niebezpieczna. Trump jest pod ogromną presją, a jednocześnie psychicznie niezdolny do przyznania się do porażki. „Głęboko w podświadomości wie, że popełnił błąd i nie ma już odwrotu” – analizuje Escobar. Opcje przedstawione przez wojsko w ramach „ostatecznego uderzenia” są „absolutnie przerażające” i obejmują ataki na infrastrukturę cywilną, a także ponowne próby zdziesiątkowania irańskich przywódców.
Irańska odpowiedź na dalsze ataki byłaby druzgocąca. „Wystarczy jeden pocisk, żeby zatopić amerykański lotniskowiec” – ostrzega Escobar. Wszystkie irańskie instytucje – od parlamentu, przez Gwardię Rewolucyjną, po niezależnych analityków – jednogłośnie zasygnalizowały: „Nie ustąpimy. Pójdziemy na całość”.
Upadek Rady Współpracy Zatoki Perskiej i kryzys petrodolara
Konsekwencje wojny już teraz wstrząsają strukturami politycznymi regionu. Rada Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) jest „nieodwracalnie podzielona”. Podczas gdy Oman i Katar działają pragmatycznie, a Arabia Saudyjska dąży do rozwiązania dyplomatycznego, Zjednoczone Emiraty Arabskie, pod wodzą następcy tronu, księcia Mohammeda bin Zayeda (MBZ), podjęły ryzykowne ryzyko, stając po stronie USA i Izraela. Niedawne wycofanie się ZEA z OPEC służy wyłącznie celowi zwiększenia własnej produkcji ropy naftowej z obecnych 3,4 miliona baryłek dziennie do 5 milionów baryłek dziennie – ze szkodą dla pozostałych członków i z korzyścią dla azjatyckich odbiorców: Chin, Japonii i Indii.
Według Escobara MBZ w rzeczywistości dąży do stworzenia „arabskiej wersji Izraela”. Iran jednak się na to nie zgodzi: „Fujairah, terminal naftowy ZEA, nie będzie już bezpieczny”. Pojedynczy atak mógłby całkowicie pokrzyżować plany MBZ.
Jednocześnie przyspiesza globalne odchodzenie od zdominowanego przez USA systemu finansowego. Powiązania między Chinami a Indonezją systemów płatności opartych na kodach QR, ekspansja UnionPay i Alipay w Azji oraz koordynacja alternatywnych systemów płatności między Chinami, Rosją i Iranem malują obraz nowego, wielobiegunowego porządku gospodarczego. „Visa i Mastercard są stopniowo wypierane z rynku” – podsumowuje Escobar. „To jest przyszłość i Amerykanie nie mogą z tym absolutnie nic zrobić”.
Wniosek
Według Escobara konflikt o Iran stanowi punkt zwrotny w historii świata. „To wojna, która definiuje geopolitycznie XXI wiek” – mówi. Kraj, który przez 47 lat cierpiał z powodu sankcji i został celowo zubożony przez Stany Zjednoczone, zdołał „zorganizować się wbrew wszelkim przeciwnościom i zaabsorbować swoją niepodległość, suwerenność i militarnie wszystko, co było przeciwko niemu skierowane”. Wszystko to dzięki krajowej technologii – „made in Iran”.
Paralela do wietnamskiego ruchu oporu z 1975 roku jest oczywista: „Ten sam duch – opór, suwerenność, wbrew wszelkim przeciwnościom aż do końca”.
Strategiczna klęska USA została przesądzona już w pierwszych dziesięciu dniach wojny. Pytanie brzmi, jak długo psychicznie przytłoczony prezydent będzie nadal trzymał świat na uwięzi swojej zmienności.
Stanisław Michalkiewicz „Goniec” (Toronto) • 3 maja 2026 michalkiewicz
Od polityki uciec niepodobna, toteż nic dziwnego, że polityczne korzyści można odnieść dosłownie ze wszystkiego, podobnie, jak pieniądze. Tak właśnie w nieśmiertelnym poemacie „Towarzysz Szmaciak” poucza poeta: „Z wszystkiego można szmal wydostać, tak, jak za okupacji z Żyda”. Toteż vaginet obywatela Tuska Donalda z zagadkowych powodów uparł się, żeby uregulować obrót kryptowalutami i w tym celu opracował, a nawet uchwalił w Knesejmie specjalną ustawę, którą jednak pan prezydent Karol Nawrocki zawetował. Vaginet jednak nie rezygnował i kiedy tylko ochłonął z porażki, skierował do pana prezydenta następną ustawę, którą pan prezydent też zawetował, ponieważ mało, a być może nawet wcale nie różniła się od tej pierwszej. W dodatku tego drugiego veta też nie udało się odrzucić.
W tej sytuacji koalicyjna partia „Polska 2050” skierowała do Sejmu kolejny projekt ustawy, z której powykreślała przepisy kwestionowane przez pana prezydenta.
W tak zwanym międzyczasie jednak wybuchła straszliwa afera, podobna do zapomnianej już dzisiaj afery „Ambergold”. Oto na estońskich papierach działała w Polsce giełda kryptowalut „Zondacrypto”, w ramach której rozmaici „inwestorzy” wpłacali prawdziwe pieniądze, w zamian za co dostawali obietnice, że zarobią krocie na kryptowalutach. Dokładnie tak samo było w przypadku Ambergold: „inwestorzy” wpłacali prawdziwe pieniądze, a w zamian za to dostawali papierki na których było napisane, że reprezentują one wartość tylu to a tylu (kilo)gramów złota. Wreszcie czar prysnął, więc „inwestorzy” runęli do siedzib „Ambergold” – ale okazało się, że są one na głucho zamknięte. W tej sytuacji niezależna prokuratura wszczęła tak zwane „energiczne śledztwo” – ale nie od razu, tylko dopiero wtedy, kiedy było już pewne, że pieniądze ulotniły się w nieznanym kierunku. Powołana została nawet specjalna sejmowa komisja śledcza pod przewodnictwem Wielce Czcigodnej Małgorzaty Wassermanówny, która po odbyciu serii przesłuchań, podczas których Wielce Czcigodni posłowie zasypywali delikwentów tzw. krzyżowym ogniem pytań, ustaliła, że organy państwowe, przede wszystkim niezawisłe sądy ze znanego na całym świecie z niezawisłości gdańskiego okręgu sądowego oraz prokuratura, nie zachowały sie w tej sprawie na poziomie. Dlaczego nie zachowały się na poziomie – na to pytanie komisja już nie odważyła się odpowiedzieć, bo nie odważyła się go postawić. I słusznie – bo w domu wisielca nie rozprawia się o sznurze.
Oczywiście mimo podobieństw są i różnice. Na przykład giełda kryptowalut „Zondacrypto”, którą złośliwcy już przezywają „Sonder-crypto” była dość hojna i to ponad podziałami. Najwyraźniej ścisłe kierownictwo musiało kierować się przestrogą Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, który pisał: ”Bo mówiła żony ciotka; tych co płacą – nic nie spotka” – toteż o korzystanie z subwencji „Sonder-crypto” podejrzewana jest zarówno wysługująca się Volksdeutsche Partei telewizyjna stacja TVN, jak i wysługująca się PiS-owi Telewizja Republika, a nawet pojedynczy, Wielce Czcigodni posłowie, wśród których najczęściej wspominany jest Wielce Czcigodny Przemysław Wipler. Beneficjentem „Sonder-crypto” miał być też Polski Komitet Olimpijski, który nawet miał specjalną umowę – ale do wypłacenia forsy zdobywcom olimpijskich medali nie doszło.
A nie doszło dlatego, że „Sonder-crypto” z dnia na dzień zakończyła działalność, a amatorzy krociowych zysków z kryptowalut zostali – jak to się mówi – z fiatem w garści. Obywatel Tusk Donald, najwyraźniej w rozdziale bonusów musiał zostać pominięty, bo strasznie się przeciwko „Sonder-crypto” nasraża i – niczym Bolesław Śmiały w balladzie Adama Mickiewicza „Lilie” – „srogie głosi kary” – ale forsy nigdzie nie ma, zaś obywatel Żurek Waldemar apeluje do „inwestorów”, żeby zgłaszali się do katowickiej prokuratury – jakby to mogło coś pomóc.
Tymczasem gruchnęła wieść, że prezes „Sonder-crypto” pan Przemysław Kral, co to jeszcze 9 kwietnia przekonywał, że sytuacja jest „pod kontrolą”, już kilka dni później odnalazł się… w Izraelu – jak można się domyślać – z forsą. Sytuacja rzeczywiście mogła być „pod kontrolą” tyle, że nie pod kontrolą ze strony „inwestorów” co podejrzliwców skłania do snucia teorii spiskowych, że cała afera – podobnie jak „Ambergold” a wcześniej – „matka wszystkich afer”, czyli afera FOZZ – została zmontowana przez stare kiejkuty, które z izraelskim Mosadem trzymają przecież sztamę.
Toteż pan marszałek Włodzimierz Czarzasty, który w pierwszym odruchu chciał nawet powoływać komisję sejmową, rychło od tego zamiaru odstąpił. Czy przekonał go do tego wicemarszałek Szymon Hołownia, że sprawę winny wziąć w wypróbowane ręce „służby” i prokuratura, czy dostał telefon: wiecie, rozumiecie Czarzasty; wy się cieszcie, żeście żywi, zdrowi, więc po co wam jeszcze tu jakieś komisje potrzebne do szczęścia? Jak tam było, tak tam było – mawiał dobry wojak Szwejk. Okazuje się, że rację miał Janusz Wilhelmi, który jeszcze za pierwszej komuny przestrzegał, by nie ulegać pierwszym odruchom – bo mogą być uczciwe.
Tymczasem pan prezydent Karol Nawrocki, jeszcze przed rezygnacją pana prof. Cenckiewicza z funkcji szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, po ostentacyjnym olaniu ciepłym moczem przez Służbę Kontrwywiadu Wojskowego i ABW korzystnego dlań wyroku NSA, zapowiedział ujawnienie przed opinią publiczną „Aneksu” do „Raportu o Rozwiązaniu Wojskowych Służb Informacyjnych”. Natychmiast zareagował na tę wieść pan generał Marek Dukaczewski, którego resortowa „Stokrotka”, czyli pani red. Monika Olejnik, zawsze woła do TVN, gdy tylko coś się u nas, albo i za granicą dzieje, a pan generał nie tylko mówi – jak jest – ale również – jak będzie – że jest absolutnie przeciwny takim antypaństwowym poczynaniom.
Ciekawe, że i Naczelnik Państwa Jarosław Kaczyński, po kolacji Mateuszem Morawieckim, podczas której podano bigos hultajski, powiedział, że w tym całym „Aneksie” to tylko „publicystyka”, a jego „świętej pamięci brat” też był przeciwny jego ujawnianiu , podobnie jak wszyscy pozostali panowie prezydenci – z Andrzejem Dudą włącznie. Okazuje się, że są sprawy, w których zarówno pan generał Dukaczewski, jak i obywatel Tusk Donald, a także – Naczelnik Państwa Jarosław Kaczyński mają ponad podziałami identyczne zdanie. Toteż i Wielce Czcigodny pan marszałek Włodzimierz Czarzasty już nie ulega żadnym pierwszym odruchom, tylko naigrawa się z pana prezydenta, który zwrócił się doń z prośbą o „opinię” w sprawie publikacji „Aneksu” – że ten pomysł najwyraźniej musiał przyjść mu do głowy „podczas kąpieli”. Trudno tak od razu powiedzieć, czy to dobrze, czy to źle – ale jedno wydaje się pewne – że również w III Rzeczypospolitej – zanim zostanie ona przepoczwarzona w Generalną Gubernię – są stałe punkty we Wszechświecie, których nikomu nie wolno tknąć, ani – tym bardziej – ruszyć, bo w przeciwnym razie sam zostanie ruchnięty.
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Goniec” (Toronto, Kanada).
Słowo dialog weszło na stałe do zestawu słów używanych do manipulacji.
Warto przypomnieć, że pierwotne znaczenie słowa „dialog” było kojarzone z filozoficzną rozmową, której celem było znalezienie prawdy.
Dziś słowo dialog jest „zaklęciem” wzywającym do bierności, do rezygnacji z działania wobec środowisk patologicznych układających swoje roszczenia w piramidę eskalacji – od bezkarności poprzez tolerancję do przywilejów i władzy.
Z kim nie warto i nie należy prowadzić dialogu
Dialogu nie należy prowadzić z oszustami, pasożytami, złodziejami, gwałcicielami, terrorystami, mordercami. Nie należy mylić dialogu z negocjacjami z terrorystami, które w swojej istocie zawsze są grą psychologiczną.
Nie należy prowadzić dialogu z tymi, którzy mają diabła za ojca. Każde odstępstwo jest porażką prawdy i zwycięstwem kłamstwa.
Stanisław Michalkiewicz „Prawy.pl” 2 maja 2026 michalkiewicz
„Są kłamstwa, ohydne kłamstwa i statystyka” – mawiał brytyjski premier z korzeniami, Beniamin Disraeli.
A cóż dopiero mówić o sondażach? To więcej, niż ohydne kłamstwa, a nawet więcej, niż statystyka, bo służą one robieniu ludziom wody z mózgu, zwłaszcza w czasie odległym od dnia wyborów. Im bliżej wyborów, tym bardziej sondażownie muszą się pilnować, żeby nie było zbyt wielkich różnic między sondażami, a wynikami, bo to podrywa zaufanie. Ale kiedy do wyborów jest rok, albo nawet więcej, to hulaj dusza, piekła nie ma! No i właśnie mamy sytuację, gdy do wyborów jest ponad rok, a w sondażowniach święci triumfy Volksdeutsche Partei obywatela Tuska Donalda. Nie musi to być zaraz jakieś ohydne kłamstwo, bo sympatia do politycznych gangów ma w Polsce charakter całkowicie irracjonalny i nie zależy wcale od tego, co gangi robią.
Na przykład vaginet obywatela Tuska Donalda funkcjonuje dzięki stachanowskiemu zadłużaniu państwa, kiedy mimo to, sektor ochrony zdrowia właśnie zbankrutował – a słupki sondażowe ani drgną. Najwyraźniej wyznawcom Volksdeutsche Partei musi być wszystko jedno, jak głęboko zadłuży ich vaginet u lichwiarskiej międzynarodówki, ani nawet to, czy w potrzebie pochyli się nad nimi jakiś doktor, czy będą umierać w samotności – byle tylko obywatel Tusk Donald i jego żrące się między sobą vaginessy trwały u steru. Jeśli to nie jest dowód na całkowity zanik instynktu politycznego w naszym, mniej wartościowym społeczeństwie tubylczym, to ja jestem chińskim mandarynem.
Podobnie zresztą jest z wyznawcami Naczelnika Państwa, który za sprawą Mateusza Morawieckiego Naczelnikiem właśnie być przestaje. Wyznawcy Naczelnika bowiem, bez względu na to, że Naczelnik w sprawach istotnych dla Państwa robi to samo, co obywatel Tusk Donald, daliby się za niego posiekać – chociaż gdy ich dopytywać, dlaczego właściwie, to nie bardzo potrafią to wyjaśnić. Najwyraźniej stare kiejkuty, które na zlecenie zagranicznych central wywiadowczych, aranżują życie publiczne w naszym nieszczęśliwym kraju, przez ostatnie 26 lat zdążyły doprowadzić konstytucyjną większość obywateli do stanu onieprzytomnienia, w związku z czym ewentualny powrót do normalności wydaje się coraz bardziej wątpliwy.
Ale dość już tego narzekania, bo przyszłość naszego nieszczęśliwego kraju rysuje się ciekawie w tym sensie, że historia może się powtórzyć i to dosłownie. Mam na myśli sondaże, wskazujące, iż Volksdeutsche Partei wprawdzie uzyskałaby najlepszy wynik wyborczy – ale niewystarczający do samodzielnego utworzenia vaginetu, zwłaszcza, że notowania obecnych jej koalicjantów, poza Lewicą, szorują poniżej 5-procentowej klauzuli zaporowej. Z PiS-em jest podobnie; jego notowania są prawie o 5 procent niższe, a przecież nie wiadomo, jak długo masy będą wierzyć, że fronda Mateusza Morawieckiego nie zmierza przypadkiem do tego, by zneutralizować PiS i Naczelnika – bo Niemcy nie potrzebują już u nas żadnych listków figowych – tylko naprawdę chodzi o to, by PiS oddychało „dwoma płucami”?
Jeśli jednak Mateusz Morawiecki dojdzie do wniosku, że Naczelnika trzeba wreszcie spuścić z wodą, to wtedy obywatel Tusk Donald może liczyć na „wielką koalicję” złożoną z Volksdeutsche Partei, resztek po PiS-ie, no i Lewicy. Jeśli jednak Mateusz Morawiecki zachce uniknąć ostentacji i tylko „pięknie się różnić” z Volksdeutsche Partei, to w naszym nieszczęśliwym kraju historia może się powtórzyć.
Chodzi o to, że PiS obecnie uzyskuje w sondażach wyniki oscylujące wokół 29 procent, co oczywiście nie pozwala na samodzielne rządy z panem prof. Czarnkiem jako premierem. Volksdeutsche Partei w najnowszym sondażu ma 33 procent, a Lewica – prawie 7. Z drugiej strony Konfederacja notuje 12,5 procenta, a Konfederacja Korony Polskiej – 6,3 procenta. Gdyby zatem taki rezultat dotrwał do wyborów w roku 2027, a do tego czasu KKP Grzegorza Brauna nie zostałaby zdelegalizowana – do czego dąży obywatel Żurek Waldemar, wspierany nawet przez pana ambasadora Różę – to PiS i obydwie Konfederacje miałyby w sumie prawie 49 procent głosów, podczas gdy Volksdeutsche Partei i Lewica – tylko 40 – bo reszta – jak wspomniałem – szoruje poniżej 5 procent. W takiej sytuacji marzenie PiS o powrocie do władzy mogłoby się spełnić – ale za cenę wejścia z koalicję z obydwiema Konfederacjami i ewentualnie – z PSL-em – bo PSL, niezależnie od sondaży, zawsze przeturla się przez barierę 5 procent z uwagi na zaplecze, które jeszcze za komuny zawłaszczyło wszystkie synekury w sektorze publicznym w gminach wiejskich i małych miasteczkach. Nie ma w tym ani krzty żadnej ideologii, a tylko walka o byt – bo ci synekurowi beneficjenci doskonale wiedzą, że są bezpieczni tylko pod warunkiem, że PSL jest w Sejmie w charakterze języczka u wagi, więc do wyborów idą kupą
Musimy jednak zdać sobie sprawę z konsekwencji takiej koalicji. Mogłaby powtórzyć się sytuacja z roku 1997, kiedy to po rządach SLD i PSL nastała koalicja AWS: – Unia Wolności. SLD i PSL oskarżane były – i słusznie – o „zawłaszczenie państwa”, to znaczy o o obsadzenie swoimi zwolennikami wszystkich możliwych synekur w sektorze publicznym. Toteż nowa koalicja nie miała gdzie osadzić swoich zwolenników, bo wszystkie miejsca były zajęte i nawet zmiana rządu nic tu nie mogła pomóc.
W tej sytuacji nie było rady – trzeba było przeprowadzić wiekopomne reformy, którymi zajął się charyzmatyczny premier Buzek. Chodziło o to, by pod pretekstem przychylania obywatelom nieba, utworzyć mnóstwo nowych synekur w sektorze publicznym, gdzie można by osadzić zaplecze nowej koalicji. I tak właśnie się stało, wskutek czego koszty funkcjonowania państwa skokowo wzrosły o 100 mld złotych rocznie – bo na tych synekurach to nikt byle czego przecież nie zje. Teraz Volksdeutsche Partei z koalicjantami też „zawłaszczyła państwo” – więc jeśli nawet nowa koalicja zaordynowałaby państwu radykalną kurację przeczyszczającą, to z uwagi na uwarunkowania prawne, trzeba by jednak stworzyć pewną liczbę nowych synekur w sektorze publicznym, zwłaszcza, że PSL-u raczej nie należałoby znikąd ruszać.
Wprawdzie Konfederacje opowiadają się przeciwko dalszemu rozbudowywaniu sektora publicznego, ale – po pierwsze – nie jest pewne, czy i one nie doszłyby do wniosku, że Pan Bóg stworzył rzeczy smaczne nie tylko dla grzeszników z koalicji 13 grudnia, ale i dla tych porządnych – też – a po drugie – PiS żadnych ślubów panieńskich w tej mierze nie składało, więc jeśli nawet przedstawiciele obydwu Konfederacji zachowaliby chwalebną powściągliwość, to nikt chyba nie ma wątpliwości, że PiS i PSL same zjadłyby wszystkie łupy.
To jednak oznacza dalsze zadłużanie państwa, które przekłada się na kryzys demograficzny. Nie ma bowiem żadnych dowodów, że niemowlęta jakimś szóstym zmysłem nie wyczuwają sytuacji i kiedy dowiadują, że zostały obciążone takim wysokim długiem, to zwyczajnie nie chcą się rodzić.
„Sukces ma wielu ojców, a klęska jest sierotą” – powiada popularne porzekadło. Nie wiadomo, czy prezydent Aleksander Łukaszenka wzoruje się na prokuratorze Judei Poncjuszu Piłacie, co to przed żydowskim świętem Paschy wypuszczał jakiegoś więźnia, czy po prostu tak wypadło, że wymiana więźniów dokonała się niemal w przeddzień 1 maja – dość, że wśród więźniów reżymu wypuszczonych przez prezydenta Łukaszenkę, znalazł się pan Andrzej Poczobut, który w kolonii karnej o zaostrzonym rygorze przesiedział 5 lat.
Nie wiadomo, czy zostałby wypuszczony – ale tak się szczęśliwie złożyło, że tym razem obywatel Tusk Donald i jego minister sprawiedliwości, obywatel Żurek Waldemar, nie wykonali rozkazu ukraińskiego prezydenta Zełeńskiego i nie wydali Ukraińcom pojmanego wcześniej przez polską bezpiekę jegomościa nazwiskiem Aleksander Butiagin, rosyjskiego archeologa, który robił jakieś wykopki na Krymie – za co Ukraińcy oskarżyli go, iż “niszczył” prastare ślady ukraińskiego władztwa nad tym półwyspem.
Czy dla obywatela Tuska ta ukraińska blaga była szyta zbyt grubymi nićmi – jako że żyje mnóstwo ludzi pamiętających, iż ukraińskie władztwo nad Krymem datuje się zaledwie od 1954 roku, więc żadnych, a zwłaszcza – prastarych śladów ukraińskiego władztwa być tam nie może, czy też Amerykanie zwrócili obywatelu Tusku uwagę, by zachował sobie jednak jakiegoś zakładnika na wymianę – dość na tym, że pan Butiagin nie został wydany Ukraińcom, dzięki czemu Polska mogła go wymienić na pana Andrzeja Poczobuta, co dla naszego nieszczęśliwego kraju było sprawą prestiżową.
A było prestiżową – co zrozumiemy dopiero wtedy, gdy przypomnimygsobie moment, a zwłaszcza przyczynę uwięzienia pana Andrzeja Poczobuta. Oto w sierpniu 2020 roku na Białorusi (ciekawe, dlaczego pisanie “na Białorusi” jest prawidłowe, podczas gdy – “na Ukrainie” – nie tylko nieprawidłowe, ale nawet obraźliwe?) odbyły się wybory prezydenckie. Według oficjalnych danych wygrał je Aleksander Łukaszenka, uzyskując ponad 80 proc. głosów, podczas gdy kandydująca na prezydenta w zastępstwie swego aresztowanego męża pani Swietłana Cichanouska – tylko niecałe 10 proc.
W tym czasie Nasz Najważniejszy Sojusznik liczył na sukces “kolorowej rewolucji” na Białorusi, toteż gdy wyniki wyborów zostały ogłoszone, stolicą kraju wstrząsnęły demonstracje, podobne do tych, jakie tuż przed pierwszym izraelsko-amerykańskim uderzeniem na Iran wstrząsały Teheranem. Ale reżym Aleksandra Łukaszenki demonstracje stłumił, pani Swietłana czmychnęła z dziećmi na Litwę, a wszystko skrupiło się na Związku Polaków, który – jak zwykle – został poderwany do walki z Aleksandrem Łukaszenką w charakterze najtwardszego jądra tamtejszej politycznej opozycji.
W roku 2005, wysłuchawszy zachęty Kondolizy Rice, kierującej amerykańskim Departamentem Stanu, która zapragnęła “krzewić demokrację” na Białorusi, minister spraw zagranicznych Adam Daniel Rotfeld, w charakterze awangardy opozycji przeciwko Łukaszence, poderwał Związek Polaków. Skończyło się na jego rozgromieniu, a w rezultacie polskie wpływy na Białorusi zostały zniwelowane do gołej ziemi.
Przyczyniło się do tego również bęcwalstwo Ministerstwa Spraw Zagranicznych, w Warszawie, kierowanego przez Wunderkinda naszej – pożal się Boże – dyplomacji, czyli Księcia-Małżonka, które dopuściło do ujawnienia danych na temat subwencji otrzymywanych od polskiego rządu m.in. przez działaczy Związku Polaków na Białorusi.
Ponieważ utrzymywanie kontaktów z Putinem i Łukaszenką nasi Umiłowani Przywódcy mają od naszych Sojuszników surowo zakazane – bo Sojusznicy wolą kontaktować się z nimi na własną rękę – to dla utrzymania dobrego samopoczucia, nasi Umiłowani podtrzymują kontakty zastępcze.
Na przykład pan prezydent Duda “lubiał” bawić się w mocarstwowość z panią Swietłaną – co w końcu wykorzystał pan minister Kierwiński. Jak pamiętamy, gdy tak razu pewnego pan prezydent Duda zabawiał się w mocarstwowość z panią Świetłaną w Belwederze, naprzeciw bramy wyjazdowej “zepsuł się” miejski autobus i w rezultacie pan prezydent nie mógł z Belwederu wyjechać, by przyjść w sukurs panom Kamińskiemu i Wąsikowi, którzy właśnie zostali pojmani przez siepaczy w Pałacu Prezydenckim, gdzie schronili się w przekonaniu, że będą tam bezpieczni.
Wracając do pana Andrzeja Poczobuta, to został on skazany w związku ze wspomnianymi protestami, pod pretekstem “faszyzmu”, czy może nawet “nazizmu” – bo nienawistne sądy na Białorusi powinność swej służby rozumieją, podobnie zresztą, jak i u nas. Judenrat “Gazety Wyborczej” szalenie mu w związku z tym współczuł i urządzał liczne “eventy” – ale panu Poczobutowi tyle to pomagało, co umarłemu kadzidło. Wreszcie prezydent Donald Trump wykombinował sobie, że lepiej będzie, jak zacznie Aleksandra Łukaszenkę obłaskawiać na zasadzie coś za coś.
Tedy w zamian za zwolnionych więźniów, Aleksander Łukaszenka uzyskał możliwość wysyłania za granicę nawozów potasowych, które Białoruś produkuje jako trzeci producent na świecie. A że w związku z wojną przeciwko złowrogiemu Iranowi i dwustronną blokadą cieśniny Ormuz, koniunktura na nawozy jest znakomita, to przekłada się ona też na koniunkturę w obrocie więźniami. Na fali tej koniunktury zwolniony został również pan Andrzej Poczobut.
Tę okazję natychmiast wykorzystał obywatel Tusk Donald, by stworzyć wrażenie, jakoby uwolnienie pana Poczobuta było rezultatem jego osobistej zasługi – że mianowicie tak przycisnął do ściany Aleksandra Łukaszenkę, że ten puścił farbę i pana Poczobuta. “Lecz tymczasem na mieście inne były już treście” – że mianowicie uwolnienie pana Poczobuta uzyskał osobisty wysłannik prezydenta Donalda Trumpa, a przyczyniła się do tego okoliczność, że Polska akurat miała na wymianę zakładnika w osobie ruskiego archeologa, co to na Krymie – i tak dalej.
Obywatel Tusk co prawda utrzymuje, że ów ruski archeolog został pojmany dzięki rewolucyjnej czujności naszych “służb” – ale nic ta czujność by nie dała, gdyby nie zmiana nastawienia Amerykanów. Dzięki niej bowiem Łukaszenka nie tylko wypuścił pana Poczobuta, ale w dodatku białoruski potas, chociaż – jak informuje sztuczna inteligencja – “w 2026 roku nie jest oficjalnie i masowo eksportowany przez Polskę” – ale potasowi pewnie wszystko jedno, czy jest eksportowany “oficjalnie”, czy też nie – dzięki czemu biznes może sze kręczycz, bo my wszystko verstehen.
Toteż i pan prezydent Karol Nawrocki pochwalił się, że w uwolnieniu pana Andrzeja Poczobuta miał swój udział, jako przyjaciel prezydenta Donalda Trumpa, a na konferencji prasowej, obok amerykańskiego wysłannika na Białoruś, pojawił się Książę-Małżonek, aby chociaż część blasku opromieniającego Amerykanina, rykoszetem opromieniła również jego. Toteż nic dziwnego, że nakazał nam, byśmy się “radowali”. No to się radujemy.
Wyobraź sobie, że masz dostęp do wszystkich informacji o tym, co dzieje się na świecie. Każdy szczegół, każde wydarzenie, choćby najmniej znaczące. Pominiemy tutaj możliwość nielegalnych transakcji na giełdzie. O tym dowiadujemy się codziennie, czytając rewelacje o spekulacjach środowisk zbliżonych do białego domku nad Potomakiem. Nie o taką nieuczciwie zdobytą wiedzę mi chodzi. Metody zdobywania informacji są w moim odczuciu nadal nieuczciwe, jakkolwiek wiele uczyniono by dopasować prawo do potrzeb takich firm jak Palantir.
Wszystkich informacji Palantir i tak nie zdobywa. Na przykład nie wie, czy osoba A drapie się właśnie w nos. O ile osoba A nie nosi super elektronicznego zegarka z super czujnikami i połączeniem internetowym. Jak więc sprawić, żeby ta osoba taki zegarek nosiła? Wystarczy zareklamować, że to dobre dla twojego zdrowia, kiedy lekarz rodzinny jest informowany o anomaliach twojego ciała. Lekarza niewiele obchodzi twoje ciśnienie i tętno przez całą dobę, ma ważniejsze sprawy na głowie. Dzięki takim gadżetom nie udało się uratować kogokolwiek, ale za to udało się stworzyć coraz większy bank informacji o tym, co robimy, gdzie jesteśmy i nawet wywnioskować co planujemy.
Nie, sztuczna inteligencja nie jest naszym wrogiem. Nie sama technologia, ale intencje tych, którzy decydują o celach stosowania tej technologii, mogą być bardzo niebezpieczne. Podobnie jak 50 lat temu automatyka nie była i nie stała się naszym wrogiem. Owszem odebrała trochę miejsc pracy, ale powstały także nowe.
Zagrożeniem jest wykorzystywanie SI do manipulowania ludźmi. Dlatego tytułem tego artykułu jest Sztuczna Indoktrynacja.
„Kiedy programy sztucznej inteligencji zbierają wszystkie zapytania wyszukiwania i filmy z YouTube’a, które ktoś przesyła, zaczynają planować kampanie wpływu percepcyjnego, dwadzieścia do trzydziestu kroków naprzód” – powiedział Assange. „To zaczyna być całkowicie poza zasięgiem ludzkiej percepcji”.
To już nie działa. Kiedy ktoś protestuje w obronie mordowanych Palestyńczyków, maczuga antysemityzmu nie odnosi już żadnych skutków.
Te przykłady pokazują, w jaki sposób nikczemni ludzie wykorzystują technologię SI w celu propagowania ludobójstwa. Ujawniają jakimi metodami rozpowszechnia się fałszywą narrację poprzez propagandę z wykorzystaniem sztucznej indoktrynacji. Coraz trudniej przychodzi rozpoznać te zaawansowane techniki manipulacji.
Wszystkie moje artykuły napisałem sam. Kiedy korzystam z SI, to zawsze podaje te fragmenty jako cytaty, pomimo że ona z kolei ignoruje z reguły prawa autorskie. Nie wiem, jak długo to jeszcze potrwa, ale aktualnie można ciągle jeszcze poznać, czy jakiś tekst, film lub obraz stworzył człowiek, czy komputer. Styl oraz intencje autora trudno tak zmanipulować, by mówiły coś odwrotnego, niż jego intencje.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Ataki phishingowe to oszustwa internetowe polegające na podszywaniu się pod zaufane instytucje (banki, kurierów, urzędy) w celu wyłudzenia danych logowania, kart kredytowych lub danych osobowych. Tak definiuje phishing SI – w wolnym, czyli moim tłumaczeniu Sfiksowana Inteligencja z fabryki fake’ów Google.
Oszust buduje fałszywą stronę internetową, do złudzenia przypominającą stronę meldowania do twojego banku i podsyła, ofierze na przykład mailem, żeby natychmiast zameldowała się, bo inaczej grozi … tu pada jakikolwiek powód. Po co to robi? Żeby zdobyć dane logowania ofiary do jego banku. Naturalnie samo zdobycie danych dostępu do banku nie pozwoli oszustowi na splądrowanie konta ofiary. Jest to pierwszy krok, żeby sprawdzić stan konta i podjąć decyzję, czy warto zrobić kolejny krok.
Najlepszym i najbardziej skutecznym sposobem sprawdzania, czy mamy do czynienia z phishingiem jest weryfikacja adresu internetowego strony, która domaga się pinu i hasła. Wystarczy porównać adres strony, na której logujesz się do banku z zaproponowaną właśnie stroną.
Jeszcze lepiej to po prostu nie używać tak skrupulatnie zaproponowanych linków i zawsze meldować jak zwykle, przy czym i tu zalecane jest sprawdzanie adresu.
Dlaczego o tym piszę? Sposobów oszustwa komputerowego mamy wiele, ale właśnie phishing został wybrany przez cenzorów w celu ograniczenia ilości moich czytelników przez odstraszenie meldunkiem programu antywirusowego o zagrożeniu oszustwem wyłudzania danych – phishingiem. Wystarczyło wpisać adres mojego bloga world-scam.com na czarną listę, z której korzystają programy antywirusowe, aby pojawił się meldunek ostrzegający przed otwarciem tej strony internetowej.
Absurdalność tego fałszywego meldunku ostrzegającego przed phishingiem pogłębia fakt, że na tym blogu nie ma możliwości wprowadzenia danych, które można by było wyłudzać. Zablokowałem po serii ataków hakerskich możliwość rejestrowania się w celu napisania komentarza. Musiałem tak zrobić, ponieważ codziennie były tworzone dziesiątki fałszywych kont użytkowników. Proces rejestracji wymagał podania adresu mailowego i hasła. Jedyne pole, jakie nadal jest aktywne, służy przeszukiwaniu tego bloga. Często sam z tego korzystam, kiedy muszę szybko coś znaleźć w którymś z ponad 1.200 artykułów.
Niewiele pomaga taka cenzura w internecie. Zasięgi mojego bloga rosną. W tym miesiącu w kwietniu przekroczyły ponownie ćwierć miliona odsłonięć. Owszem, muszę poświęcić czas, by tłumaczyć, na czym ten trick polega. Dlatego powstał ten dzisiejszy artykuł.
Policjant powiedział, że padłam ofiarą oszustwa typu phishing. Ale ja przecież od lat nie byłem nad rzeką!
„Wprowadź swój PIN”: Z pewnością przeciętny człowiek bardzo dokładnie zastanowiłby się, czy zastosować się do tej niespodziewanie wyskakującej prośby w wiadomości na Messengerze, prawda? Cóż, niemieccy politycy tego nie robią. Straszliwy „cyberatak” na członków rządu federalnego, który wszystkie media reklamują jako rosyjski atak szpiegowski, był kampanią phishingową, na którą żaden przeciętnie obeznany z internetem obywatel nie da się już nabrać. Politycy jednak dają. I to właśnie ci sami politycy chcą ograniczyć media społecznościowe i domagają się większej „edukacji medialnej”.
Zasady są proste: kłamią, wiemy, że kłamią, oni wiedzą, że my wiemy, że kłamią, ale wciąż nas okłamują, a my wciąż udajemy, że im wierzymy. Elena Gorochowa, Góra okruchów
——————————————
Niektórzy przypisują to zdanie Aleksandrowi Sołżenicynowi. Trudno dojść z tym do prawdy, szczególnie wtedy, gdy chce się tę prawdę opisać.
Kogo wzrusza „prawda” głoszona przez prezydenta Stanów Zjednoczonych na TruthSocial lub podczas sprzeczek z dziennikarzami?
Most Donalda Trumpa zaprezentowany przed chwilą przez prezydenta USA na truthsocial.com
————————-
Rozdźwięk między rzeczywistością a narracją wyraźnie wywarł wrażenie na Orwellu, który obawiał się, że „sama koncepcja obiektywnej prawdy zanika ze świata”. Temat sfałszowanej historii i zniszczenia prawdy powróci w jego fikcyjnym arcydziele „Rok 1984”, gdzie „dziury pamięci” pochłaniały niewygodne fakty, a przeszłość była przepisywana na potrzeby Partii.
Prawda nie jest już tym, czego trzeba szukać i można znaleźć. Historycy nadal badają, poszukują i analizują. Jeśli ich odkrycia są zgodne z aktualną, zmieniającą się szybko wraz z potrzebami szarych eminencji prawdziwej władzy, wtedy ich prace będą rozpowszechniane na świecie. Nie zgodność z rzeczywistością jest furtką do mediów, ale zgodność z dominującą doktryną. Prawdę ustala się na mocy autorytetu.
Taka jest też strategia trolli w dyskusjach: jest tak, ponieważ ja tak mówię! Argumenty? Po co komu potrzebne są argumenty? To ja jestem największym argumentem, ponieważ tworzę jedynie słuszną prawdę. Czytając ten tekst, troll odwróci sytuację, zarzucając wbrew oczywistym faktom stosowanie przez autora strategię trolla. Zgodnie z maksymą przypisywaną Georgowi Wilhelmowi Friedrichowi Heglowi: jeśli fakty przeczą teorii, tym gorzej dla faktów.
Z pewnością Trump ma swoją strategię. Strategię typową dla propagandy sukcesu. Nie jest to żadna gra w szachy, nie jest nawet jednowymiarowa. Szachy zostały wymyślone w Indiach, skąd w VI wieku dotarły do Persji (dzisiejszy Iran). W tym czasie tereny dzisiejszego imperium ze stolicą w Waszyngtonie zamieszkiwane były przez Indian, którzy swoją nazwę zawdzięczają pomyłce: odkrywcy Ameryki byli przekonani, że dotarli do Indii.
SI: Historia Persji (obecnie Iranu) to jedna z najdłuższych i najbogatszych historii cywilizacyjnych na świecie, obejmująca ponad 2500 lat udokumentowanej państwowości, poczynając od imperium Achemenidów w VI wieku p.n.e.
4 lipca 2026 r. Stany Zjednoczone będą świętowały 250 lat istnienia, czyli dziesięć razy mniej niż Iran.
14 maja 2026 r. Izrael będzie – o ile dotrwa – świętował 76 lat istnienia żydowskiej państwowości, czyli 33 razy mniej niż Iran. Trzeba tu dodać, że historia Hebrajczyków sięga 3.000 lat. Jednak blisko 1.900 lat nie mieli żadnej państwowości.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
29. Kwiecień 2026 r. Renomowany ekspert ds. geopolityki Pepe Escobar analizuje najnowsze wydarzenia w konflikcie wokół Iranu.
Escobar przemawia z idyllicznego odosobnienia na tajskiej wyspie na Morzu Andamańskim i uważa wydarzenia z daleka za „punkt obserwacji”. Wywiad obraca się wokół ofensywy dyplomatycznej Iranu, ścisłej koordynacji z Rosją i strategicznej izolacji USA.
Escobar opisuje podróż irańskiego ministra spraw zagranicznych Abbasa Araghchiego (w transkrypcji „Arai”) jako „zmianę w grze” i postrzega ją jako upokorzenie „planu zastraszania” Trumpa. Iran i Rosja przyjęły inicjatywę i ustanowiły Cieśninę Ormuz jako strategiczny środek nacisku.
Wycieczka dyplomatyczna: Islamabad – Muscat – St. Petersburg
Podróż Araghchiego została starannie zaplanowana do Escobar i obejmowała trzy etapy.
Najpierw udał się do Islamabadu, aby porozmawiać z pakistańskimi mediatorami. Tam potwierdził irańskie „10 punktów”, które Trump najwyraźniej przeczytał i częściowo przyjął – ale tak naprawdę ich nie rozumiejąc.
Następnie udaliśmy się do Muscat (Oman), gdzie Araghchi został osobiście przyjęty przez Emira. Temat: Przyszła organizacja Cieśniny Ormuz, w tym możliwe stacje celne po stronie irańskiej i omańskiej.
Następnie Araghchi wrócił do Islamabadu, aby udoskonalić trzy centralne irańskie warunki negocjacji.
Ostatnią i najbardziej symboliczną stacją była St. Petersburg, gdzie spotkał się nie tylko z ministrem spraw zagranicznych Siergiejem Ławrowem, ale także osobiście z prezydentem Władimirem Putinem – przez półtorej godziny, co jest niezwykłe dla ministra spraw zagranicznych.
Sam lot został nazwany „Minab 168” jako hołd dla irańskich dzieci w wieku szkolnym zabitych w amerykańskich atakach.
Trzy irańskie warunki: Szachownica jest przewracana
Iran całkowicie zmienił program negocjacyjny wg. Escobara:
Ostateczny koniec wojny z pisemnymi gwarancjami ze strony głównych mocarstw i najlepiej rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ.
Nowe rozporządzenie dla Cieśniny Ormuz: wprowadzenie stacji celnej, płatność w irańskim rialu (w celu stabilizacji waluty). Cieśnina znajduje się w dużej mierze na wodach terytorialnych Iranu i Omanu (12 mil morskich na stronę). Iran ma prawo do takiego środka.
Nowe porozumienie nuklearne („rozcieńczone JCPOA”) – dopiero na końcu porządku obrad. Trump zakończył sam JCPOA z 2018 roku; nie będzie lepszej oferty niż w 2015 roku.
Trump odrzucił te warunki. Zamiast tego liczy na rozszerzenie blokady, która jest sprzeczna z prawem międzynarodowym. Escobar widzi tutaj strategiczny impas: Trump pilnie potrzebuje „poza rampą”, ale nie może ogłosić zwycięstwa ani kontynuować wojny bez ryzyka.
Jasne przesłanie Putina: szacunek i partnerstwo strategiczne
Wypowiedzi Putina na spotkaniu z Araghchim były „ostre jak sztylet” wg. Escobara:
Pełen szacunku dla Irańskiego Najwyższego Przywódcy: Putin przekazał podziękowania za osobiste przesłanie i życzył zdrowia.
Uznanie walki: Irańczycy bohatersko walczą o niepodległość i suwerenność.
Aktywna rola Rosji: „Zrobimy wszystko, co służy interesowi wszystkich narodów w regionie”. Rosja jest bezpośrednio zaangażowana w dyplomatyczne rozwiązanie.
W ten sposób Moskwa wzmocniła poparcie Teheranu. Każde przyszłe rozwiązanie musi być negocjowane nie tylko z Iranem, ale także z Putinem.
Escobar postrzega to jako jasny sygnał dla „syndykatu abstynencji” (U.S. Falcons): Era jednostronnych amerykańskich dyktatów dobiegła końca.
Blokada – nieskuteczna i bezproduktywna
Blokada USA nie jest „żelazną kurtyną”. Iran już je omija:
Tankowce nawigują w pobliżu irańskich/pakistańskich wód terytorialnych.
Sześć nowych korytarzy lądowych nad Pakistanem (ropa kolejowa, chińskie towary w kontenerach).
Wymiana gazu przez Turkmenistan do Chin Zachodnich.
Kolej chińsko-irańska (zakończone od ok. sierpień 2025) oraz trasy kaspijskie.
Pogłoski o zbliżającym się kryzysie magazynowania i przymusowych wyłączeniach pól naftowych, Escobar opisuje jako „mistyfikację” ze źródeł amerykańskich.
Iran ma wieloletnie doświadczenie w nakładaniu sankcji i wie, jak radzić sobie z takimi sytuacjami.
Blokada jest szczególnie szkodliwa dla globalnego Południa, Europy, Japonii i Korei Południowej – i napędza świat przeciwko USA.
Spotkanie SCO w Kirgistanie: Wspólne doświadczenie anty-blokadowe
Równolegle z podróżą do Rosji spotkali się ministrowie obrony państw SCO (w tym. Rosja, Chiny, Indie, Pakistan, Iran) w Kirgistanie.
Irański minister obrony zaproponował, że podzieli się doświadczeniem „pokonania Amerykanów”.
Escobar interpretuje to jako sygnał ostrzegawczy: wojna w USA jest skierowana przeciwko integracji euroazjatyckiej, BRICS, SCO i nowym jedwabnym drogom.
Koncentruje się na „nowym Trójkącie Primakowskim” (Iran-Rosja-Chiny).
Od Ormuza do Malakki: Chińska obsesja
Blokada jest testem na ewentualną globalną blokadę USA.
Chiny obserwują to właśnie z powodu „pułapki Malakka” (80% ich importu energii z Zatoki przechodzi przez Malacca Road).
Pekin od lat buduje środki zaradcze: rurociągi, alternatywne trasy, energię odnawialną i dobre relacje z Malezją/Indonezją.
Escobar ostrzega: amerykańska eskalacja w Malakce może doprowadzić do bezpośredniego konfliktu z Chinami.
Wewnętrzne podziały w golfie: Zjednoczone Emiraty Arabskie odchodzą z OPEC+
ZEA (głównie Abu Dhabi) chcą pozostawić OPEC+ na eksport większej ilości ropy i niższych cen – krok z chciwości i rozpaczy.
Escobar postrzega to jako żart z regionu: „Wkrótce Arabia Saudyjska może to zaanektować”.
Zjednoczone Emiraty Arabskie nadal polegały na Izraelu i korytarzu USA (IMEC), podczas gdy Arabia Saudyjska była bardziej skłonna polegać na deeskalacji z Iranem.
Dubaj jako model biznesowy już nie żyje.
Liban i oś oporu
Escobar krótko odniósł się do sytuacji w Libanie:
Izrael prowadzi wojnę o eksterminację przeciwko wioskom i miastom na południu.
Tylko Hezbollah stawia opór.
Iran widzi konflikt całościowo – rozwiązaniem musi być cała „oś oporu” (w tym. Gaza) w tym.
Z administracją Trumpa kontrolowaną przez Izrael jest to nierealne.
Podsumowanie: Strategiczna klęska USA i powstanie Eurazji
Pepe Escobar przedstawia jasny obraz: Iran wygrywa tę wojnę strategicznie, ponieważ żaden z celów USA nie został osiągnięty.
Podróż Araghchiego i poparcie Putina przesunęłyby układ sił.
Trump jest uwięziony – między niepopularną blokadą, która zakłóca światowy cykl gospodarczy, a niemożnością bezrycznego wznowienia wojny.
Globalna reakcja (Global South, Asia, Europe) nie będzie tolerować blokady przez długi czas.
Wg. Escobara nie jest to odosobniony konflikt na Bliskim Wschodzie, ale atak na integrację euroazjatycki. Rosja, Chiny i Iran są bliżej siebie niż kiedykolwiek wcześniej. Indie pozostają niepewnym czynnikiem w BRICS i SCO.
USA, z imperialną logiką „dziel i rządź”, próbowały powstrzymać wielobiegunowy świat – ale reakcje pokazały, że projekt się nie udaje.
Wywiad podkreśla centralną tezę Escobara: era jednobiegunowej ery amerykańskiej jednobiegunowości dobiega końca. Iran i Rosja nie tylko odparły plan Trumpa, ale przejęły inicjatywę.
Pełna kontrola Ormuz – symboliczna i praktyczna – wyznacza punkt zwrotny. To, czy Trump to uzna i znajdzie uporządkowane wycofanie, pozostaje otwarte.
Zegar tyka dla światowej gospodarki i stabilności regionu.
Stanisław Michalkiewicz „Magna Polonia” 30 kwietnia 2026michalkiewicz
Okazuje się, że przygotowania do przepoczwarzenia naszego nieszczęśliwego kraju w Generalną Gubernię pod kuratelą niemiecką, mogą być bardziej zaawansowane, niż mógłby się z pozoru wydawać. Momentem zwrotnym są oczywiście wybory na Węgrzech, które, niewątpliwie przy wydatnej pomocy niemieckiej BND, wygrał Piotr Magyar. Na tę wydatną pomoc wskazuje poszlaka w postaci niekłamanej satysfakcji i autentycznej radości Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje oraz niemieckiego kanclerza Fryderyka Merza, że Węgry „wracają do Europy”, czyli – pod niemiecką kuratelę. W zamian za zgodę na niemiecką kuratelę Piotrowi Magyarowi będzie można pozwolić na to, na co, przynajmniej w ostatnich miesiącach przed wyborami, nie pozwalano Wiktorowi Orbanowi.
Mam na myśli korzystanie z rosyjskiej ropy i gazu, których dostawy zostały przerwane również na Słowację pod pretekstem, że wskutek rosyjskiego nalotu rurociąg „Przyjaźń” został poważnie uszkodzony. Tak naprawdę chyba w ogóle uszkodzony nie został, tylko prezydent Zełeński, na polecenie niemieckiej BND, kazał zakręcić kurek. Na taką możliwość wskazuje choćby to, że od stycznia, kiedy rzekome uszkodzenie miało nastąpić, aż do wyborów na Węgrzech, nie można było rurociągu naprawić.
Kiedy jednak kanclerz Merz kazał prezydentowi Zełeńskiemu rurociąg uruchomić, wystarczyło kilka dni, by rosyjska ropa i gaz ponownie popłynęły na Węgry i Słowację, które w zamian odstąpiły od blokowania 90 miliardów euro subwencji dla ukraińskich oligarchów, żeby mogli sobie znowu trochę pokraść i nie stracili smaku do kontynuowania wojny do ostatniego Ukraińca. Wprawdzie Reichsfuhrerin Urszula Wodęleje nazywa to „pożyczką”, ale zwróćmy uwagę, kto tę rzekomą „pożyczkę” dla Ukrainy ma spłacać. Otóż ma ją spłacać… Rosja – w ramach reparacji wojennych dla Ukrainy. W to, że jest to „pożyczka” zdaje się wierzyć tylko JE Robert Pszczel, chluba i duma naszej – pożal się Boże – dyplomacji – a w każdym razie sprawiał takie wrażenie występując w programie „Dzień na świecie” z panem red. Janem Mikrutą. Ja dość regularnie ten program oglądam i – słuchając wielu zapraszanych tam „ekspertów” m.in, dyplomatów – utwierdzam się w przekonaniu, iż ta cała nasza dyplomacja, to w większości Scheiss.
Inaczej zresztą być nie może z dwóch powodów; po pierwsze uprawianie jakiejkolwiek polityki, zwłaszcza zagranicznej, nasz nieszczęśliwy kraj ma od Naszych Sojuszników surowo zakazane, więc w tej sytuacji zasada doboru negatywnego w dyplomacji („Je vote pour le plus bete” – mawiał Jerzy Clemenceau – co się wykłada, że głosuję na najgłupszego), a po drugie chodzi o to, żeby dyplomaci nie konfundowali Księcia-Małżonka, który z racji umiejętności wiązania krawatów uważa się za wybitnego specjalistę w dziedzinie polityki zagranicznej. Tak było w Rosji za Piotra Wielkiego, który nawet wydał specjalny ukaz, że podwładny wobec zwierzchnika ma przybierać wygląd „lichy i durnowaty”, właśnie po to, by zwierzchnika nie konfundować. Dlatego po mieście krążą fałszywe pogłoski, że Książę-Małżonek tak forsuje kandydaturę p. Bogdana Klicha na ambasadora w Waszyngtonie, że ten, jako dyplomowany psychiatra, przepisuje Księciu-Małżonku mikstury, pozwalające mu sprawować urząd szefa naszej dyplomacji w sposób nie zwracający niczyjej uwagi. To oczywiście bardzo ładnie, że Książę-Małżonek potrafi być wdzięczny – ale z drugiej strony niepodobna nie przywołać tu porzekadła, że jaki pan – taki kram.
Wróćmy jednak do przygotowań do przepoczwarzenia naszego i tak już przecież wystarczająco nieszczęśliwego kraju, w Generalną Gubernię. Oto przed bodajże dwoma tygodniami opinię publiczną zelektryzowała wieść, że pan prezydent Karol Nawrocki zamierza odtajnić i ogłosić „Aneks” do „Raportu o rozwiązaniu WSI”, przygotowany w swoim czasie przez złowrogiego Antoniego Macierewicza przy współpracy doktora Sławomira Cenckiewicza, który przy rozwiązywaniu Wojskowych Służb Informacyjnych też maczał palce. Wojskowe Służby Informacyjne, czyli stare kiejkuty, nawerbowały i za komuny i w „wolnej Polsce” tylu konfidentów, którzy przecież w roku 2006 „rozwiązani” nie zostali – że stare kiejkuty z powodzeniem mogą ręcznie sterować nie tylko całym życiem państwowym, ale również – całym życiem publicznym. Ale stare kiejkuty też podlegają centralom zagranicznym, do których podczas sławnej transformacji ustrojowej asekuracyjnie się przewerbowały. Skoro tedy zarówno działania prezydenta Trumpa, jak i działania JE pana ambasadora Tomasza Róży w Warszawie zdają się potwierdzać przyzwolenie, jakiego w marcu 2023 roku udzielił amerykański prezydent Józio Biden niemieckiemu kanclerzowi Olafowi Scholzowi, żeby – w nagrodę za dobre sprawowanie, tzn. – za odstąpienie od strategicznego partnerstwa z Rosją, Niemcy mogły urządzać sobie Europę po swojemu, to nic dziwnego, że i stare kiejkuty (a także watahy, które w tzw. międzyczasie ze starych kiejkutów wypączkowały) powinność swoje służby rozumieją i służą IV Rzeszy tak samo gorliwie, jak za pierwszej komuny służyły Sowietskomu Sojuzu.
W tej sytuacji nie dziwią nas już przygotowania do zaciągnięcia przed nienawistny sąd złowrogiego Antoniego Macierewicza, któremu sporo przewinień wobec starych kiejkutów rzeczywiście się nazbierało. Tym bardziej nie powinna nas zaskakiwać decyzja pana prof. Sławomira Cenckiewicza o zakończeniu służby w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego przy panu prezydencie Karolu Nawrockim. Jak pamiętamy, niedawno pan prof. Cenckiewicz uzyskał korzystny dla siebie wyrok NSA w sprawie swego dostępu do informacji niejawnych – ale Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego ostentacyjnie olała ten wyrok ciepłym moczem, dając w ten sposób do zrozumienia, kto tu komu podlegał, podlega i będzie podlegać. Skoro tak, to prof. Cenckiewiczu nie pozostawało nic innego, jak zejść z linii strzału, podobnie jak Naczelnikowi Państwa Jarosławowi Kaczyńskiemu nie pozostaje nic innego, jak maskować swoje podporządkowanie Mateuszowi Morawieckiemu opowieściami o „dwóch płucach”, jakimi teraz będzie (ledwie) dyszało PiS.
Zatem coraz mniej przeszkód piętrzy się na świetlistym szlaku, wiodącym ku Generalnej Guberni, a w tej sytuacji ciekawe, co zostanie przedstawione opinii publicznej, jako „Aneks” do „Raportu o rozwiązaniu WSI”. Pan prezydent Nawrocki dawał do zrozumienia, by nie spodziewać się po tym zbyt wiele, żeby uniknąć rozczarowań, toteż po dymisji pana Sławomira Cenckiewicza bardzo prawdopodobne jest, że w tym odtajnionym „Aneksie” będziemy mogli zapoznać się z wieloma pogodnymi anegdotami z życia dworu monarszego – bo chyba pan prezydent Karol Nawrocki nie zdradzi największej tajemnicy państwowej III RP, że nasza młoda demokracja i w ogóle – całe życie publiczne – podszyte jest starymi kiejkuty, którymi z kolei ręcznie sterują centrale wywiadowcze Naszych Sojuszników?
