Archiwum kategorii: Publicyści

Lecą androny, lecą, lecą

Opublikowany przez

Izabela BRODACKA

Nasze społeczeństwo od lat przyzwyczajane jest do traktowania pewnych tez jak dogmatów nowej wiary. Sprzeciwianie się tym tezom jest traktowane jako klasyczna orwellowska „myślozbrodnia”. Jeżeli w dobrym, naukowym towarzystwie ktoś powie coś sprzecznego z tymi dogmatami wszyscy odsuwają się od niego jakby zachował się nieprzyzwoicie.

Od dawna takim niepisanym dogmatem był stan ekonomiczny, społeczny i cywilizacyjny Białorusi. W Sejmie i podczas naukowych konferencji gdy ktoś chce wyrazić skrajną dezaprobatę słyszymy nieodmiennie: „ to są standardy białoruskie” albo : „czy jesteśmy na Białorusi?”. Pewien kolega, któremu zawsze zazdrościłam wspaniałego intelektu i wiedzy w dziedzinie nauk przyrodniczych oświadczył kiedyś podczas koleżeńskiego spotkania w moim domu: „Balcerowicz uratował nas przed losem Białorusi”. Jak się okazało nigdy na Białorusi nie był, a stan cywilizacyjny Białorusi był dla niego czymś w rodzaju sądu syntetycznego a priori.

Tak się składa, że pochodzę z okolic Pińska, porozumiewam się po białorusku, byłam na Białorusi wiele razy zarówno po wycofaniu się sowietów jaki za czasów reżimu Łukaszenki i nie dam się wziąć na fundusz apriorycznych sądów. Dodam, że mój dziadek był przyjacielem biskupa Świątka i został rozstrzelany przez NKWD w więzieniu w Pińsku. Otóż o ile po wycofaniu się Rosjan Białoruś była faktycznie w stanie straszliwej ruiny, nędzy i zapaści społecznej i wydawało się że się z tej ruiny już nie podniesie Łukaszenko naprawdę odbudował ten kraj. Kiedy byłam pierwszy raz na Białorusi przeciętna emerytura wynosiła około 200 rubli czyli „zajczykow” bo tak swoją walutę nazywali Białorusini i tyle właśnie kosztował kilogram sera żółtego jeżeli w ogóle był w sklepie.

W 2015 roku wszystkie sklepy były w pełni zaopatrzone, można było kupić wszystko to co w Polsce, a nawet więcej, miasta zostały odbudowane z wielkim pietyzmem, pola obsiane i zaorane, odbudowany radziwiłłowski Nieśwież I Mir, odbudowane katolickie kościoły i klasztory, między innymi seminarium w Pińsku gdzie mieszkaliśmy jako goście. Oczywiście Łukaszenko grał zawsze na dwa fronty, na zasadzie „Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek” bo w twierdzy brzeskiej obok wyremontowanego kościoła straszą upiorni sowieccy бойцы z kamienia a na placu miejskim stoi figura Lenina w marszu. Łukaszenko bardzo zabiegał o dobre relacje z Polską, ale został wytypowany na czarny charakter i wręcz wepchnięty w sojusz z Putinem.

To Polska wtrącała się bezzasadnie w wewnętrzne sprawy Białorusi więc батюшка się odwinął i nasyłając nam imigrantów pokazał jak łatwo zdestabilizować życie obcego kraju. Nie mam zamiaru bronić Łukaszenki, nie obchodzi mnie czy jest kołchoźnikiem czy intelektualistą. Interesują mnie tylko fakty. Przede wszystkim ważne jest, że Białorusini są prawie bez wyjątku bardzo życzliwi wobec Polaków. Przeciwnie do Ukraińców wśród których można znaleźć wielu nieżyczliwych. Wyjaśnienie jest proste. Ukraińcy w przeciwieństwie do dobrodusznych białoruskich a właściwie poleskich „tutejszych” mieli swoją dość skomplikowaną hierarchię władzy. Władcą prawie absolutnym był ataman (отаман). Wprawdzie ataman był wybierany lecz mienie każdego kurzenia – budynki, konie, pasza, żywność, broń i pieniądze – było wspólną własnością zarządzaną przez atamana zwanego bat’ką (ojcem), który organizował nawet posiłki.  Dominacja i władza polskich panów miała prawo Ukraińcom nie odpowiadać.

Tak czy owak przyjaźń z Ukrainą stała się dogmatem wpajanym Polakom jak katechizm a jakiekolwiek wątpliwości czy zastrzeżenia traktowane są jako „myślozbrodnia” . Komentatorzy nowej świeckiej religii powiadomili na przykład nas wszystkich, że drony które nawiedziły ostatnio Polskę pochodziły z Rosji lub z Białorusi. Zakazane były wszelkie wątpliwości. Na przykład dotyczące zasięgu podobnych dronów. Poza tym батюшка czyli Łukaszenko zrobił dogmatykom dowcip informując polskie służby o możliwym ataku dronów. Ten kłopotliwy fakt starają się wszyscy dyskretnie przemilczać. Łukaszenko to dobry pan czy zły pan, przyjaciel czy wróg Polski? Dogmat przecież mówi, że to wróg, że przyjaźń z Ukrainą a właściwie nieograniczone jej futrowanie to nasza racja stanu i gwarancja bezpieczeństwa.

Zwolennicy podobnych tez zapomnieli chyba historię II Wojny Światowej gdy wszelkie posiadane przez Polskę gwarancje okazały się makulaturą i – jak mówi Krasicki – „wśród serdecznych przyjaciół psy zająca zjadły”. Nasi sojusznicy nie chcieli umierać za Gdańsk. Nie należy się temu dziwić. My też mamy prawo pytać „czyja to jest wojna”? Przecież to samo pytanie zadają sobie Ukraińcy, którzy masowo unikają poboru bo nie chcą umierać za niejasne interesy ukraińskich oligarchów. A my mamy prawo nie chcieć umierać za Kijów. Świat toczy obecnie bezwzględną wojnę o przeszłość, o historię. Bo jak powiada Orwell: „Kto rządzi przeszłością, w tego rękach jest przyszłość; kto rządzi teraźniejszością, w tego rękach jest przeszłość”.

Możni tego świata chcą stworzyć historię synkretyczną w której mamy już napisaną nie-najlepszą rolę. Rolę współodpowiedzialnych za holokaust , rolę ksenofobów i faszystów, a w najlepszym przypadku rolę mięsa armatniego. Trzeba jasno powiedzieć- nie istnieje historia synkretyczna, nie ma możliwości jej stworzenia tak jak nie istnieje synkretyczna religia. Interesy ludzkie są sprzeczne i to co dla jednych jest zwycięstwem dla innych jest klęską. Dobrze to rozumieli ludzie już w 1555 roku formułując na potrzeby pokoju augsburskiego zasadę „Cuius regio, eius religio” oznaczającą „czyj kraj, tego religia”.

W naszym XXI stuleciu ta zasada powinna być wzbogacona o stwierdzenia: „ czyj kraj tego historia” oraz: „ czyj kraj tego interesy”. Nie pozwólmy się wepchnąć w maszynkę do mięsa jaką jest przeciągająca się ukraińska wojna. Wbrew wizjom mesjanizmu narodowego Polska nie jest i nigdy nie była Chrystusem narodów. A przede wszystkim nie dopuśćmy aby zabroniono nam myślenia i formułowania naszych wniosków sprzecznych z atakującymi nas andronami.

Rusofobia – bliźniacza siostra banderyzmu

Opublikowany przez

Rusofobia – bliźniacza siostra banderyzmu

[Umieszczam, mimo, że nie zgadzam się z duża częścią, wg. mnie płytkich, argumentów. Obecna Rosja nie odcięła się od sowietów ani od ich zbrodni. MD]

Warecki: Rusofobia – bliźniacza siostra banderyzmu

Od 10 września 2025 roku rządzący Polską establishment prowadzi zmasowany atak psychologiczny na naród polski, mający na celu przełamanie naszego oporu przed wepchnięciem Polski do wojny z Rosją po stronie Ukrainy. 

Mający wszelkie pozory irracjonalności ów atak ma swoje oparcie w pewnym istotnym, acz nie zawsze uświadamianym, jednakowoż bardzo realnym zjawisku, jakim jest podsycana od lat przez wielu polityków, media i organizacje pozarządowe rusofobia.

Korzenie i źródła

Słownikowo rzecz ujmując rusofobia to niechęć lub strach skierowany przeciwko Rosji, Rosjanom lub rosyjskiej kulturze opierający się na historycznych doświadczeniach związanych z rosyjską ekspansją w XVIII i XIX wieku w Azji i w Europie. Zrodziła się ona najpierw we Francji, która po klęsce Napoleona obawiała się podboju Europy przez Rosję (do tej anachronicznej matrycy odwołuje się obecnie prezydent Emmanuel Macron), a następnie wraz z wkroczeniem Cesarstwa Rosyjskiego do Azji Centralnej rusofobia rozkwitła w Wielkiej Brytanii, obawiającej się ataku Rosji na skolonizowane przez Brytyjczyków Indie.

Z kolei podłożem polskiej rusofobii były dokonane w końcu XVIII wieku rozbiory I Rzeczypospolitej bardzo umiejętnie wykorzystane później przez geopolitycznych rywali Rosji – najpierw Wielką Brytanię, a po II wojnie światowej przez Stany Zjednoczone.

Obecna postać polskiej rusofobii została w dużej mierze wygenerowana przez Anglosasów po dojściu do władzy w Rosji Władimira Putina, a proces ten nasilił się po pamiętnym przemówieniu Putina na 43. Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa 10 lutego 2007 roku, gdzie rosyjski przywódca ośmielił się potępić i zakwestionować amerykańskie dążenie do jednostronnego zarządzania światem, uznając je za nielegalne i niemoralne.

I chociaż zarzuty prezydenta Federacji Rosyjskiej były racjonalne i ze wszech miar uzasadnione, po tym wystąpieniu kolektywny Zachód uznał Rosję i jej przywódcę za swego głównego wroga. Można by powiedzieć, że ze względu na wasalne podporządkowanie Polski interesom Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, monachijskie przemówienie prezydenta Putina było jednocześnie aktem założycielskim najnowszej postaci polskiej rusofobii. Z analogicznym procesem mieliśmy do czynienia też na Ukrainie po sukcesie tzw. pomarańczowej rewolucji w 2004 roku, kiedy prezydentem kraju został prozachodni polityk Wiktor Juszczenko. Od tego momentu zaczęła się stymulowana przez Anglosasów forsowna banderyzacja Ukrainy, która w perspektywie miała przyczynić się do przywrócenia utraconego po odejściu Borysa Jelcyna władztwa Zachodu nad Federacją Rosyjską i jej ogromnymi zasobami.

Rusofobia w służbie Anglosasów

Można by zapytać co banderyzacja Ukrainy ma wspólnego z polską rusofobią? Otóż ma! Wbrew pozorom, oba zjawiska mają ze sobą bardzo dużo wspólnego. Zarówno obecna polska rusofobia, jak i rozprzestrzeniający się na Ukrainie banderyzm stały się jednymi z najważniejszych instrumentów w rękach Anglosasów w ich zmaganiach o podporządkowanie Federacji Rosyjskiej ich globalnym interesom politycznym i ekonomicznym. O ile banderyzm jest stosunkowo nowym zjawiskiem, o tyle polska rusofobia ma o wiele dłuższą historię. Nie miejsce tutaj na szczegółowe opisywanie źródeł i dziejów polskiej rusofobii, bo jest to temat na duże opracowanie, ale od panowania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego odgrywa ona istotna rolę w kształtowaniu geopolityki eurazjatyckiej.

Jako pierwsi obok Prusaków jej zalety i ogromny potencjał dostrzegli Brytyjczycy; aby się o tym przekonać, wystarczy spojrzeć na północną stronę wschodniej półkuli naszego globu z orbity geostacjonarnej. Brytyjczycy szybko dostrzegli, że mieszkający w sercu europejskiego kontynentu Polacy, będący jednocześnie przez cały XIX wiek poddanymi Imperium Rosyjskiego, mogą być doskonałym narzędziem do prowadzenia zbrojnej i politycznej dywersji na tyłach rywala, jakim było dla Brytyjczyków na terenie Azji Środkowej Imperium Rosyjskie. Z tego względu dużo zainwestowali w polski insurekcjonizm, który miał być narzędziem do osłabiania Rosji.

Jako Polacy po dziś dzień nie zorientowaliśmy się, że rusofobia, którą karmi się nas obecnie jest stworzonym przez Anglosasów na użytek Polaków wariantem ukraińskiego banderyzmu w celu zatrucia naszych serc i dusz trwałą nienawiścią do Rosji, abyśmy chętnie ginęli w wojnach z Rosją w interesie zachodnich banksterów i korporacji. Jako że Rosja jest obecnie nieobecna w polskiej rzeczywistości politycznej, gospodarczej i nie ma nawet wymiany kulturalnej, anglosaskim podżegaczom trudniej jest pójść tropem XIX-wiecznych powstań. Wówczas wystarczyło sypnąć groszem i wygłosić trochę równie płomiennych, co oderwanych od rzeczywistości manifestów, aby rozpalić młodzieńcze głowy insurekcyjnymi mrzonkami i tragedia była gotowa. Polacy wywoływali powstanie, Rosjanie je tłumili, a zatrutym owocem tych intryg była wzajemna wrogość. I o to właśnie Anglikom chodziło i o to właśnie chodzi obecnie Amerykanom.

Zarządzanie rusofobią

Jako że obecnie rzeczywistość geopolityczna w centrum Europy jest gruntownie inna niż w XIX wieku, Anglosasi szukają innych sposobów, aby skutecznie trafić z trucizną rusofobii do serc Polaków. Tutaj najważniejszym instrumentem manipulacji jest utożsamianie współczesnej Rosji z bolszewickim tworem wyrosłym na gruzach carskiej Rosji w okresie Bitwy Warszawskiej 1920 roku, czy też ze Związkiem Radzieckim z okresu tzw. operacji polskiej z 1937 roku i zbrodni katyńskiej z 1940 roku. I fakt, że od momentu pokonania przez bolszewików ostatnich białych armii zimą 1920 roku do rozwiązania ZSRR w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia 1991 roku Rosja nie istniała jako suwerenny byt polityczny, nie ma dla manipulatorów żadnego znaczenia. A wiadomo z czym kojarzy się w powszechnej świadomości Związek Radziecki – gułagi, represje, miliony ofiar, wasalizacja i eksploatacja sąsiednich państw, czyli z wszystkim co najgorsze. A skoro Związek Radziecki i Rosja to to samo, to niezwykle łatwo dokonać stosownej projekcji.

Owe stereotypy są z kolei idealnym podłożem do budowania poczucia zagrożenia, że oto rosnąca w siłę Rosja lada chwilę zaatakuje Polskę, a następnie – podobnie jak miało to być 1920 roku – opanuje całą Europę, aż po Lizbonę. Wyciąga się przy tym rosyjską interwencję w Gruzji w sierpniu 2008 roku czy trwającą od 24 lutego 2022 roku Specjalną Operację Wojskową, bez jakiegokolwiek zamiaru wnikania w przyczyny owych interwencji. Nieprzypadkowo jest to jeden z najważniejszych wysuwanych przez Rosję warunków zakończenia wojny na Ukrainie. Budowany na tych stereotypach strach, politycy i media głównego nurtu podsycają doniesieniami o rzekomych okrucieństwach żołnierzy rosyjskich popełnianych na Ukrainie, dokonując przy tym bardzo niebezpiecznego zabiegu, jakim jest dehumanizacja Rosjan.

Ma się więc polska rusofobia czym tuczyć, chociaż ze względu na rozwój internetu na szczęście nie ma tak łatwo. Okazuje się, że znaczna część narodu polskiego nie jest aż tak podatna na coraz bardziej siermiężną antyrosyjską propagandę. Dlatego rządzący Polską zbrodniarze (bo ze względu na zagrożenie, jakie sprowadzają na Polskę, tak trzeba tych polityków określać) robią wszystko, aby ten trend odwrócić, uciekając się nawet do operetkowych prowokacji. I chociaż Polacy się budzą, to musimy być cały czas świadomi, że poważne zainfekowanie części narodu polskiego rusofobią stanowi obecnie jedno z największych zagrożeń nie tylko dla naszej państwowości, ale wręcz dla naszego bytu biologicznego. Dlatego nadszedł czas, aby podjąć walkę z tym mocno ugruntowanym w polskiej mentalności, niezwykle niebezpiecznym zjawiskiem, które – jeśli nie zostanie głośno nazwane po imieniu – niczym rak będzie pustoszyć polskie życie polityczne, aż do unicestwienia państwa.

Zatrucie nienawiścią odbiera rozum

Czym grozi dalsze zatruwanie Polaków rusofobią, najlepiej pokazuje przykład zatrucia Ukrainy bliźniaczym wobec rusofobii banderyzmem, który napełniając Ukraińców nienawiścią do Rosjan, wyłączył u nich funkcjonowanie rozumu i jakichkolwiek przejawów zdrowego rozsądku. Gdyby nie wyciągnięty z lamusa historii przez Anglosasów i wtórnie przeszczepiony na Ukrainę banderyzm, nigdy by nie doszło do toczącego się obecnie na Ukrainie konfliktu zbrojnego. Bliźniacze wobec siebie banderyzm i rusofobia odbierają rozum tym, którzy się nimi zainfekują, i to dosłownie, a zmierzająca obecnie ku unicestwieniu Ukraina jest na to doskonałym przykładem.

Uwikłana przez Anglosasów w wojnę z Rosją Ukraina jeszcze dzisiaj mogłaby wyjść z tej wojny obronną ręką przyjmując dosyć umiarkowane warunki Rosjan. Niestety, zachodnim sponsorom obecnych władz Ukrainy zależy na kontynuowaniu wojny z Rosją, która w istocie jest wojną w obronie kopalń, hut, licznych zakładów przemysłowych, ziemi i złóż, w dużym stopniu należących do żydowskich funduszy inwestycyjnych i anglosaskich koncernów. A banderyzm jest jednym z najistotniejszych narzędzi do zapewnienia kontynuacji tej wojny, bo jak długo serca Ukraińców będą zatrute nienawiścią do Rosjan, tak długo Ukraińcy będą walczyć w obronie zachodnich aktywów na Ukrainie wierząc, że walczą w obronie wolności, demokracji i niepodległości swego kraju. Nie może to się skończyć inaczej jak unicestwieniem Ukrainy. Wydaje się, że najważniejsi gracze na Wschodzie i na Zachodzie zdają już sobie z tego sprawę i jest wiele symptomów wskazujących na to, że właśnie trwa kontrolowany proces likwidacji państwa ukraińskiego w takiej postaci, w jakiej istniało ono przez ostatnie trzydzieści kilka lat. I obyśmy nie zostali zaskoczeni pewnymi poczynionymi ponad naszymi głowami ustaleniami związanymi z bardzo prawdopodobną likwidacją ukraińskiego państwa.

Historia zatoczyła koło

Jako Polacy musimy zrobić wszystko, aby uniknąć podobnego losu, a może stać się on naszym udziałem, jeśli damy się zatruć rusofobią, którą powinniśmy zwalczać ze wszystkich sił. Trwająca od 10 września psychologiczna agresja na percepcję i świadomość Polaków ma nas tak zaprogramować, abyśmy powiedzieli „tak” włączeniu Polski do wojny, ewentualnie abyśmy wymęczeni tym atakiem, w kluczowym momencie przynajmniej zachowali się biernie.

I chociaż nie zdajemy sobie z tego sprawy, jest to jedna z najważniejszych bitew, jaką polski naród toczy po II wojnie światowej, a na pewno najważniejsza w XXI wieku. Jest bardziej niż prawdopodobne, że NATO jeszcze oficjalnie nie weszło do wojny z Rosją ze względu na duży opór w polskim społeczeństwie. Polska dla eskalacji wojny na wschodzie jest krajem kluczowym, dlatego główna bitwa toczy się obecnie o przełamanie naszego oporu, a potęgowanie rusofobii ma odegrać w tym kluczową rolę, bo tylko w ten sposób można odebrać Polakom rozum, aby chętnie ginęli w cudzej wojnie. Bez większej przesady można powiedzieć, że los Europy, a kto wie, może i świata – jest znowu w rękach Polaków. Możliwe, że w tym wypadku Friedrich Nietzsche i Martin Heidegger mieli rację, bo właśnie historia zatoczyła koło.

Musimy też być świadomi tego, że ze względu na to, iż Anglosasi uczynili banderyzm ważnym instrumentem do walki z Rosją, sprawa należytego upamiętnienia ofiar ukraińskiego ludobójstwa Polaków na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej, tak długo nie ruszy z miejsca, jak długo będziemy pozostawać w wasalnej zależności od Stanów Zjednoczonych. Może się to zmienić tylko w sytuacji, gdy Anglosasi uznają swoją porażkę na Ukrainie i porozumiawszy się z Rosją wspólnie zlikwidują ukraińskie państwo, a wraz z nim zakończą neobanderowski eksperyment. Może na chwilę obecną wydaje się to nieprawdopodobne ale wbrew pozorom nie jest to takie niemożliwe.

Krzysztof Warecki

Ukraina, Ukraina….

Opublikowany przez

Ukraina, Ukraina….

Izabela BRODACKA

„Ja się nie boję Niemców pro-rosyjskich! Boję się Niemców pro-ukraińskich, którzy wczoraj popierali Stefana Banderę, a jutro razem z Ukrainą mogą ruszyć po Wrocław, Przemyśl, Szczecin, Rzeszów, Opole, Chełm, Koszalin, Zamość. Nawet gdyby w Rosji było okropnie i panowało tam ludożerstwo, byłbym za dobrymi stosunkami z Rosją, bo boję się rosnącej w potęgę Ukrainy” – ten wpis Janusza Korwin-Mikkego wywołał wielkie oburzenie. Polacy wsparli Ukrainę całym sercem i ogromnym wysiłkiem finansowym. Ukraińcy otrzymali w Polsce prawa przysługujące tylko obywatelom polskim ( i to nie wszystkim) takie jak bezpłatne leczenie oraz zasiłek 800+. Wdzięczność jaką okazują Polsce nie jest adekwatna do skali tej pomocy.

Czasami jest to wręcz bezczelna niewdzięczność. Niejaki Wołdymyr Wiatrowycz raczył oświadczyć: „Nawrocki działa podobnie jak Putin” a przebił go w bezczelności Witalij Mazurenko nazywając w wywiadzie dla Polsatu polskiego prezydenta „ pahanem” co w grypserze więziennej oznacza przywódcę kryminalistów. Niemcy – jeżeli dobrze pamiętam – ofiarowali Ukrainie stare hełmy, ale Ukraińcom wyraźnie jest do nich bliżej niż do nas. Te związki nie są przecież czymś nowym. Niemcy zawsze popierali aspiracje niepodległościowe Ukraińców, Hakata ich finansowała, a Abwehra uzbrajała i szkoliła dywersantów ukraińskich przeciw II RP. Polityka wschodnia Niemiec czyli Drang nach Osten realizowanabyła początkowo w sojuszu z Rosją, a teraz Rosja przedstawiana jest przez nich jako śmiertelny wróg całej ludzkości, a w szczególności Ukrainy i Polski.

Nic dziwnego – Niemcy przegrały II Wojnę Światową czyli przegrały między innymi z Rosją. Nie przeszkodziło im to jednak korzystać z rosyjskiego gazu i realizować budowę wspólnych rurociągów. Obecnie z wypowiedzi polityków niemieckich i polskich znikł gdzieś planowany reset z Rosją „taką jaka ona jest”. Teraz polityka Drang nach Osten będzie zapewne realizowana w sojuszu z Ukrainą. Cel ten realizowany jest dwojako, przez zamianę UE w federację zależnych od Niemiec kadłubowych państw, czyli praktycznie stworzenie IV Rzeszy, oraz podtrzymywanie w Polsce idei jagiellońskiej a raczej jagiellońskich mrzonek. Polska z Ukrainą miałaby stworzyć imperium. Polacy jednak, jeżeli poważnie traktować doktrynę Jasiny, są sługami narodu ukraińskiego. W takim razie w tym imperium Ukraińcy odgrywaliby rolę kluczową a Polacy marginalną.

Po II wojnie Światowej zbrodniarze z UPA, nienawidzący Polaków, w tym niemieccy agenci, znaleźli się w wielu krajach. Między innymi w Kanadzie i w USA, lecz przeniknęli także do służb PRL. Nie można wykluczyć, że teraz tworzą w tych krajach piątą kolumnę.

,,Nie ma wolnej Polski bez wolnej Ukrainy!’’ – taki kanon polskiego interesu narodowego wtłacza się nam od wielu lat do głów. Tymczasem Stepan Bandera powiedział:  ,,Polacy nie chcą niezależnej Ukrainy, bo dobrze wiedzą, że tylko Ukraina może im zadać śmiertelny cios i zniszczyć Polskę’’. Taką dokładnie wizję przedstawia podjęta22 czerwca 1990 roku uchwała Krajowego Prowidu OUN – Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. Jest to antypolska uchwała, opisująca politykę jaką powinni prowadzić ukraińscy nacjonaliści wobec Polski po jej wyjściu ze strefy wpływów Związku Radzieckiego. O jej autorstwo podejrzewa się historyka i politologa Edwarda Prusa. Zgodnie z agendą tej uchwały działacze ukraińscy mają doprowadzić do tego, aby władze polskie zrezygnowały wobec samodzielnej Ukrainy z jakichkolwiek roszczeń terytorialnych. Mają promować twierdzenie, że Polacy uważają UPA za prekursorkę Solidarności. Polacy mają potępić akcję Wisła jako ludobójstwo. Wykazać ukraińskość Zakierzonia zgodnie z granicami nakreślonymi przez OUN oraz UPA jako ziem, z których Ukraina nigdy nie zrezygnuje i o nie się upomni używając nawet siły zbrojnej.

Dla wyjaśnienia -Zakierzonie,  (Закерзоння) to nazwa ziem leżących na zachód od linii Curzona, które według ukraińskich rewizjonistów znajdują się na dawnym etnicznym i historycznym terytorium ukraińskim, czyli Łemkowszczyźnie, Nadsaniu, oraz części Lubaczowszczyzny, Rawszczyzny, Sokalszczyzny, Chełmszczyzny i Podlasia. To teren obejmujący 19 000 km², zamieszkany przez około 1,5 mln osób.

Agenda nacjonalistów ukraińskich nakazuje szerzenie na tych ziemiach kultu Stepana Bandery, Romana Szuchewycza oraz Andrzeja Szeptyckiego przez upamiętnianie tych postaci pomnikami oraz nadawanie ich imienia szkołom, ulicom i placom. Nakazuje nagłaśniać przyznanie Włodzimierzowi Mokremu nagrody imienia Jana Pawła II za krzewienie przyjaźni polsko ukraińskiej oraz za artykuły umieszczone na temat Ukrainy na łamach „Tygodnika Powszechnego”, oraz „Znaku”. Planują doprowadzić do przekształcenia Fundacji imienia Włodzimierza Chrzciciela w Instytut Ukraiński, a następnie w Uniwersytet Ukraiński w Krakowie. Mają doprowadzić do zwrotu przez Kościół Polski katedry ukraińskiej w Przemyślu gdzie miałoby się znaleźć biskupstwo Ukraińskiej Katolickiej Cerkwi oraz powinny osiedlić się ukraińskie zakony.

Janusza Korwina Mikkego wielu uważa za prowokatora i nie godzi się z jego tezami. Uchwałę OUN z 1990 roku przedstawia się najchętniej jako fałszywkę. Tego nie można wykluczyć. Jednak masowe nadawanie praw obywatelskich obcej nacji, niezależnie od tego czy jest ona wroga czy przyjacielska, jest bardzo ryzykowne. Grozi przejęciem całych obszarów władzy w kraju przez ludzi reprezentujących z oczywistych przyczyn własne interesy, które nie koniecznie muszą pokrywać się z interesami polskimi. Pozostaje również nadal nierozwiązana kwestia Rzezi Wołyńskiej. Jak pamiętamy zginęło w niej 50 czy 60 tysięcy ludzi zamordowanych w wyjątkowo okrutny sposób.

Tymczasem informuje się nas entuzjastycznie o odnalezieniu szczątków 42 osób podczas ekshumacji w Puźnikach, które trwały od 23 kwietnia do 10 maja tego roku oraz o zakończeniu 30 sierpnia ekshumacji we Lwowie-Zboiskach, gdzie we wrześniu 1939 r., w obronie Lwowa, polegli żołnierze Wojska Polskiego. Miejmy nadzieję, że to przełom a nie pozorowane pojednanie.

Czwarte Imperium – Sławomir Kozak

Opublikowany przez

źródło: https://aurora.info.pl/czwarte-imperium/

Chciałbym zareklamować książkę wydaną przeze mnie ponad dekadę temu, ponieważ jej przesłanie staje się szczególnie ważne właśnie dzisiaj, kiedy stoimy u progu totalnego bankructwa światowego systemu finansowego. To jedyna powieść w ofercie Oficyny Aurora w formie ebook. Redaktor Dominika Zakrzewska (konserwatyzm.pl) pisała o niej:

Czwarte imperium. Thriller polityczno-ekonomiczny.

Oddaje wizję Nowego Ładu Światowego, na którego czele ma stanąć światowy rząd wspierany przez ogólnoświatową armię. Te złowieszcze projekcje wbrew pozorom wcale nie są odległe od rzeczywistości, ponieważ mamy obecnie do czynienia z przejawami patologii opisanymi w książce i obserwujemy wciąż coraz to bardziej niepokojące oznaki istnienia globalnego niewolnictwa.

Książka autorstwa Jane Bürgermeister pod tytułem „Czwarte imperium. Thriller polityczno-ekonomiczny” jest pełna doskonale nakreślonych obrazów przedstawiających sposoby zniewalania finansowego ludzi i krajów współczesnego świata. Oddaje wizję Nowego Ładu Światowego, na którego czele ma stanąć światowy rząd wspierany przez ogólnoświatową armię. Te złowieszcze projekcje wbrew pozorom wcale nie są odległe od rzeczywistości, ponieważ mamy obecnie do czynienia z przejawami patologii opisanymi w książce i obserwujemy wciąż coraz to bardziej niepokojące oznaki istnienia globalnego niewolnictwa.

Autorka bez skrupułów obnaża kłamstwa dzisiejszego świata: „Gdyby owieczki, z którymi mamy do czynienia, wiedziały, że w stworzonym przez nas systemie pieniężnym dług publiczny stanowi wierzytelność, za sprawą której cokolwiek by zrobiły, to i tak w końcu zostaną ogolone do zera, odmówiłyby posłuszeństwa. A wtedy elita utraciłaby kurę znoszącą złote jaja”. Oskarża, używając rzeczowych argumentów i wymierza celne ciosy politykom, którym przestaliśmy się przyglądać wystarczająco uważnie, by dostrzec ich zakulisowe przedsięwzięcia. Widzimy jedynie medialny spektakl, a tymczasem Jane Bürgermeister dociera do źródeł. Rysuje niebezpieczeństwa zagrażające społeczeństwom ze strony polityków wykorzystujących politykę gospodarczą państw na własny użytek, obnaża mechanizmy wykorzystywane przez Unię Europejską, aby doprowadzić osoby niepowiązane z funkcjonowaniem ich systemu do upadku.

Jane Bürgermeister twierdzi: „Wkroczyliśmy w nową, niebezpieczną erę. Outsiderzy wykorzystując Internet ujawniają ludziom, na jakiej zasadzie funkcjonuje system generowania pieniędzy poprzez udzielanie pożyczek. Umieją wyjaśnić, w jaki sposób ów system nieuchronnie prowadzi do krachu. Tłumaczą metodę wykorzystywaną do tego, by pojedyncze osoby, tak jak całe rodziny, a nawet miasta i narody, zmiażdżyć ciężarem gigantycznych odsetek, po czym nieodwołanie zatopić w oceanie długu”. Zwraca przy tym uwagę na różne aspekty towarzyszące słabości polityki społecznej, gospodarczej i w ogóle funkcjonowania systemu międzynarodowego: „Owi politycznienie niezależni indywidualiści są w stanie dowieść, że elita wywołuje wojny, po to by zlikwidować ludzi, których ograbiła wcześniej z emerytur, oszczędności stanowisk pracy”. Wszystko to uzmysławia nieskuteczność międzynarodowych organizacji czy instytucji pozarządowych, które mają stać na straży wartości, a przede wszystkim godności człowieka.

W książce tej został bardzo precyzyjnie nakreślony profil współczesnego człowieka należącego do elity, mającego wygórowane potrzeby i niewiedzącego w gruncie rzeczy co oznacza mieć rodzinę i pielęgnować w jej łonie więzi. Jest on zbyt mocno skoncentrowany na dążeniu do sukcesu oraz materialnego bogactwa, niszczeniu innych ludzi, wartości, kultury i tradycji. Jego działanie jest wymierzone zdecydowanie przeciwko wartościom konserwatywnym.

Jane Bürgermeister książka pod tytułem „Czwarte imperium. Thriller polityczno-ekonomiczny” ma charakter demaskatorski. Niczym w zwierciadle odbija się w niej współczesny świat wielkiej polityki. Nie ma w niej jednak miejsca na obserwowane w mediach zabiegi upiększające. Na jej kartach rzeczywistość polityczna jest taka, za jaką w istocie powinna być uznana – zbyt brutalna i zmierzająca do doprowadzenia do upadku zwykłych ludzi, którzy nie zaliczają się do politycznych elit. To naprawdę dobra książka, która otwiera oczy na świat – polecam.

Autorce książki „Czwarte Imperium” nie były obce sprawy polskie:

Prezes Narodowego Banku Polskiego, Sławomir Skrzypek, napisał dla Financial Times artykuł, w którym przeciwstawiał się euro. Publikacji jednak nie dożył. 10 kwietnia 2010 roku stał się jedną z ofiar tajemniczej i do dziś w pełni niewyjaśnionej katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem. Artykuł ukazał się drukiem w poniedziałek, 12 kwietnia.

W swoim opracowaniu Skrzypek wskazywał, że jednym z powodów, dla których polska gospodarka odnosiła relatywne sukcesy, był polski złoty. Waluta ta może bowiem być dewaluowana, aby utrzymać polskie produkty na konkurencyjnym poziomie, a tym samym umożliwić większy eksport. To natomiast tworzy miejsca pracy. Brak bezrobocia i dochód pomniejszają dług narodowy i wielkość odsetek spłacanych zagranicznym bankom.

„W latach 2008-09 realny, efektywny kurs wymiany złotego obniżył się o blisko 20 procent, co było ważnym czynnikiem zmniejszenia ujemnego salda rachunku obrotów bieżących” – napisał.

Państwa, które wstąpiły do strefy euro, takie jak Grecja, nie mogą już zmieniać kursu swojej waluty, by odzyskać konkurencyjność. Toną więc coraz bardziej i coraz głębiej w długach u zagranicznych wierzycieli. Oni zaś mogą manipulować rynkiem kredytowym korzystając z takich instrumentów, jak swapy na zwłokę w spłacie kredytu, aby powiększać wysokość oprocentowania długu państwa. Ludzie tracą miejsca pracy, rządy wprowadzają mechanizmy drastycznych oszczędności, by spłacić odsetki zagranicznym kredytorom, gospodarki są rujnowane, ludność ubożeje.

„Trwająca dekadę historia słabszych członków strefy euro, których gospodarki w drastyczny sposób stawały się coraz mniej konkurencyjne, była dla nas ważną lekcją” – pisał Skrzypek.

Jednak to, co pisał o polskiej złotówce, pozostaje prawdziwe w odniesieniu do każdej waluty. Polska, koniec końców, jest przekonana do przyjęcia wspólnej waluty. Ale ostatnie wydarzenia – problemy strefy euro i nasze pozytywne doświadczenia ze złotym – każą nam zadać pytanie, czy powinniśmy szybko wprowadzić sztywny kurs walutowy złotego do euro, jako wstępny warunek wejścia do strefy euro?”

W 2012 roku widzimy, jak kolejne państwa popadają w niewolę długów, ponieważ zamknięte zostały w unii walutowej i nie mogą już wykorzystywać instrumentu jakim jest dewaluacja.

Ponadto, 97% pieniądza w strefie euro tworzone jest przez banki prywatne, jak ma to miejsce w USA i Wielkiej Brytanii. Oznacza to, że ludzie muszą płacić ogromny procent, oraz procent składany, tylko za to, że używają pieniądza!!!

Pieniądz, bez ukrytych odsetek, powinien wprowadzać do obiegu rząd lub bank państwowy. W taki sposób swój pieniądz wprowadzają do obiegu Chiny. Banki powinny mieć możliwość pożyczania tylko tyle, ile rzeczywiście posiadają, to jest 100% rezerwy kapitałowej. Dzięki bankowemu frakcyjnemu systemowi rezerw wystarczy, że banki mają jedynie 3% tego, co pożyczają. Euro, jak wskazywał Sławomir Skrzypek, jest poważnym biznesem. Banki wciąż zarabiają biliony, wpędzając państwa w długi, otrzymując ogromne spłaty odsetek i nabywając za bezcen aktywa. Wszystko to jest możliwe właśnie dzięki euro.

Polska nigdy nie powinna wstępować do strefy euro, ale utrzymać polskiego złotego, by móc operować jego wartością.

Książka ta, korzystając z formy literatury sensacyjnej, ma na celu wyjaśnienie sposobu, w jaki działa system finansowy.

Jane Burgermeister Przedmowa autorki do książki „Czwarte Imperium”

Nakład książki w formie tradycyjnej został wyczerpany. Tytuł dostępny tylko w formie ebook.

Sławomir M. Kozak

Post Scriptum

Jane angażowała się w problematykę szczepionkową już w roku 2009. Jako jedna z nielicznych dostrzegała wówczas zagrożenie, które niosły ze sobą koncerny Big Farmy.

Spotykała się z Polakami w naszym kraju i przestrzegała, między innymi przed „Codex Alimentarius” (Komisją Kodeksu Żywnościowego), czyli możliwością kontroli koncernów nad żywnością i lekami. Problem opisałem w książce „Demony Zagłady”.

Jane Burgermeister wyrażała także swoją opinię na temat tragedii smoleńskiej, dosłownie „na gorąco”, nagrywając materiał tydzień po niej, podczas uroczystości pogrzebowych, prosto z Krakowa.

Covid ma nowy, „unikalny” objaw… nigdy nie zgadniecie jaki

Opublikowany przez

autor:AlterCabrio, 26 września 2025

Zawsze zabawnie jest czytać wiadomości o covidzie, a jeszcze zabawniej jest widzieć, jak rzekomo normalni ludzie reagują na nie, jakby to coś znaczyło.

Historyczna ciekawostka. Niczym jazda na bicyklu.

Ale szokująco duża liczba takich osób istnieje, wystarczy wejść na Twittera poświęconego covidowi, żeby się o tym przekonać. Podobno na drogach wciąż jest zaskakująco wielu jeżdżących na bicyklu.

Może lepszym porównaniem byliby ci japońscy żołnierze, którzy nie zdawali sobie sprawy, że II wojna światowa już się skończyła.

Tak czy inaczej, mamy do omówienia nowy wariant i „unikalny” objaw. Wariant nosi nazwę XFG i określany jest pseudonimem „stratus”, a ten super unikalny objaw specjalny?

Chrapliwy głos.

Tak, o to właśnie chodzi.

Nie muszę chyba mówić, że „chrypka” to nie jest wyjątkowy objaw. Dosłownie każda infekcja dróg oddechowych może powodować chrypkę, podobnie jak alergie.

Ale co zabawniejsze, nawet nie twierdzą jednoznacznie, że jest to coś wyjątkowego, podaję za The Indy:

«Niektórzy eksperci twierdzą, że Stratus może powodować u pacjentów „chrypkę”.»

Powtórzę to, tym razem z pewnym naciskiem:

«Niektórzy eksperci twierdzą, że Stratus może powodować u pacjentów „chrypkę”.»

Zatem, według niektórych ekspertów, ten całkowicie ogólny objaw może, ale nie musi, być oznaką covid-19 w wariancie „stratus”. Jest to jedynie możliwe. To wszystko, ot i cała nowina.

To świeżo po „nimbusie” (postanowili przejść na chmury z greckich liter, chyba żeby uniknąć wariantu „pi”, ale pewnie nigdy się nie dowiemy), który miał specyficzny objaw „bólu gardła”. Próbowali opisywać to jako „żyletki w gardle” [razor throat], żeby było dramatycznie, ale to po prostu ból gardła.

Zrozumieliście?

Nimbus = „żyletki w gardle”.

Stratus = „ochrypły głos”. Możliwe.

Niech Bóg ma was w opiece, jeśli złapiecie jedno i drugie. Bo co powoduje ból gardła ORAZ chrypkę? Jesienią. Gdy robi się chłodniej. A dzieci wracają do szkoły.

Jakoś wyleciało mi z głowy.

A ludzie – ludzie, którzy mają prawo prowadzić samochód, głosować i samodzielnie się ubierać – będą się śpieszyć, żeby zdobyć jesienne dawki przypominające.

Jaskinia Platona jest naprawdę fascynująca.

Ukraina, Ukraina…

Opublikowany przez

Autor: Izabela Brodacka Falzmann, 27 września 2025

„Ja się nie boję Niemców pro-rosyjskich! Boję się Niemców pro-ukraińskich, którzy wczoraj popierali Stefana Banderę, a jutro razem z Ukrainą mogą ruszyć po Wrocław, Przemyśl, Szczecin, Rzeszów, Opole, Chełm, Koszalin, Zamość. Nawet gdyby w Rosji było okropnie i panowało tam ludożerstwo, byłbym za dobrymi stosunkami z Rosją, bo boję się rosnącej w potęgę Ukrainy”– ten wpis Janusza Korwin-Mikkego wywołał wielkie oburzenie. Polacy wsparli Ukrainę całym sercem i ogromnym wysiłkiem finansowym. Ukraińcy otrzymali w Polsce prawa przysługujące tylko obywatelom polskim ( i to nie wszystkim) takie jak bezpłatne leczenie oraz zasiłek 800+. Wdzięczność jaką okazują Polsce nie jest adekwatna do skali tej pomocy. Czasami jest to wręcz bezczelna niewdzięczność. Niejaki Wołdymyr Wiatrowycz raczył oświadczyć: „Nawrocki działa podobnie jak Putin” a przebił go w bezczelności Witalij Mazurenko nazywając w wywiadzie dla Polsatu polskiego prezydenta „ pahanem” co w grypserze więziennej oznacza przywódcę kryminalistów. Niemcy- jeżeli dobrze pamiętam – ofiarowali Ukrainie stare hełmy ale Ukraińcom wyraźnie jest do nich bliżej niż do nas. Te związki nie są przecież czymś nowym. Niemcy zawsze popierali aspiracje niepodległościowe Ukraińców, Hakata ich finansowała, a Abwehra uzbrajała i szkoliła dywersantów ukraińskich przeciw II RP. Polityka wschodnia Niemiec czyli Drang nach Osten realizowana była początkowo w sojuszu z Rosją, a teraz Rosja przedstawiana jest przez nich jako śmiertelny wróg całej ludzkości, a w szczególności Ukrainy i Polski. Nic dziwnego – Niemcy przegrały II Wojnę Światową czyli przegrały między innymi z Rosją. Nie przeszkodziło im to jednak korzystać z rosyjskiego gazu i realizować budowę wspólnych rurociągów. Obecnie z wypowiedzi polityków niemieckich i polskich znikł gdzieś planowany reset z Rosją „taką jaka ona jest”. Teraz polityka Drang nach Osten będzie zapewne realizowana w sojuszu z Ukrainą. Cel ten realizowany jest dwojako, przez zamianę UE w federację zależnych od Niemiec kadłubowych państw, czyli praktycznie stworzenie IV Rzeszy, oraz podtrzymywanie w Polsce idei jagiellońskiej a raczej jagiellońskich mrzonek. Polska z Ukrainą miałaby stworzyć imperium. Polacy jednak, jeżeli poważnie traktować doktrynę Jasiny, są sługami narodu ukraińskiego. W takim razie w tym imperium Ukraińcy odgrywaliby rolę kluczową a Polacy marginalną.Po II wojnie Światowej zbrodniarze z UPA, nienawidzący Polaków, w tym niemieccy agenci, znaleźli się w wielu krajach. Między innymi w Kanadzie i w USA lecz przeniknęli także do służb PRL. Nie można wykluczyć, że teraz tworzą w tych krajach piątą kolumnę.,,Nie ma wolnej Polski bez wolnej Ukrainy!’’ – taki kanon polskiego interesu narodowego wtłacza się nam od wielu lat do głów. Tymczasem Stepan Bandera powiedział: ,,Polacy nie chcą niezależnej Ukrainy, bo dobrze wiedzą, że tylko Ukraina może im zadać śmiertelny cios i zniszczyć Polskę’’. Taką dokładnie wizję przedstawia podjęta 22 czerwca 1990 roku uchwała Krajowego Prowidu OUN – Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. Jest to antypolska uchwała, opisująca politykę jaką powinni prowadzić ukraińscy nacjonaliści wobec Polski po jej wyjściu ze strefy wpływów Związku Radzieckiego. O jej autorstwo podejrzewa się historyka i politologa Edwarda Prusa. Zgodnie z agendą tej uchwały działacze ukraińscy mają doprowadzić do tego, aby władze polskie zrezygnowały wobec samodzielnej Ukrainy z jakichkolwiek roszczeń terytorialnych. Mają promować twierdzenie, że Polacy uważają UPA za prekursorkę Solidarności. Polacy mają potępić akcję Wisła jako ludobójstwo. Wykazać ukraińskość Zakierzonia zgodnie z granicami nakreślonymi przez OUN oraz UPA jako ziem, z których Ukraina nigdy nie zrezygnuje i o nie się upomni używając nawet siły zbrojnej. Dla wyjaśnienia-Zakierzonie, (Закерзоння) to nazwa ziem leżących na zachód od linii Curzona, które według ukraińskich rewizjonistów znajdują się na dawnym etnicznym i historycznym terytorium ukraińskim, czyli Łemkowszczyźnie, Nadsaniu, oraz części Lubaczowszczyzny, Rawszczyzny, Sokalszczyzny, Chełmszczyzny i Podlasia. To teren obejmujący 19 000 km², zamieszkany przez około 1,5 mln osób. Agenda nacjonalistów ukraińskich nakazuje szerzenie na tych ziemiach kultu Stepana Bandery, Romana Szuchewycza oraz Andrzeja Szeptyckiego przez upamiętnianie tych postaci pomnikami oraz nadawanie ich imienia szkołom, ulicom i placom. Nakazuje nagłaśniać przyznanie Włodzimierzowi Mokremu nagrody imienia Jana Pawła II za krzewienie przyjaźni polsko ukraińskiej oraz za artykuły umieszczone na temat Ukrainy na łamach „Tygodnika Powszechnego”, oraz „Znaku”. Planują doprowadzić do przekształcenia Fundacji imienia Włodzimierza Chrzciciela w Instytut Ukraiński, a następnie w Uniwersytet Ukraiński w Krakowie. Mają doprowadzić do zwrotu przez Kościół Polski katedry ukraińskiej w Przemyślu gdzie miałoby się znaleźć biskupstwo Ukraińskiej Katolickiej Cerkwi oraz powinny osiedlić się ukraińskie zakony.Janusza Korwina Mikkego wielu uważa za prowokatora i nie godzi się z jego tezami. Uchwałę OUN z 1990 roku przedstawia się najchętniej jako fałszywkę. Tego nie można wykluczyć. Jednak masowe nadawanie praw obywatelskich obcej nacji, niezależnie od tego czy jest ona wroga czy przyjacielska, jest bardzo ryzykowne. Grozi przejęciem całych obszarów władzy w kraju przez ludzi reprezentujących z oczywistych przyczyn własne interesy, które nie koniecznie muszą pokrywać się z interesami polskimi. Pozostaje również nadal nierozwiązana kwestia Rzezi Wołyńskiej. Jak pamiętamy zginęło w niej 50 czy 60 tysięcy ludzi zamordowanych w wyjątkowo okrutny sposób. Tymczasem informuje się nas entuzjastycznie o odnalezieniu szczątków 42 osób podczas ekshumacji w Puźnikach, które trwały od 23 kwietnia do 10 maja tego roku oraz o zakończeniu 30 sierpnia ekshumacji we Lwowie-Zboiskach, gdzie we wrześniu 1939 r., w obronie Lwowa, polegli żołnierze Wojska Polskiego. Miejmy nadzieję, że to przełom a nie pozorowane pojednanie.

Obywatelskie podziękowanie. Pomnik Pamięci Ofiar Rzezi Wołyńskiej – Sławomir Kozak

Opublikowany przez

14 lipca 2025 roku minęła pierwsza rocznica odsłonięcia pomnika Pamięci Ofiar Rzezi Wołyńskiej. Warto przypomnieć, że droga do tego wyjątkowego wydarzenia była długa i pełna trudów. Pomysłodawcą był wybitny polski rzeźbiarz – Andrzej Pityński. Historię swego niełatwego życia i ogromnego dorobku opowiedział w poświęconym mu filmie dokumentalnym na polonijnym kanale „świadkowie historii”, zatytułowanym „Monumentalista niezłomny”. Przybliżył w nim perypetie zamówionego i opłaconego przez Polonię pomnika, którego nie chciało u siebie… państwo polskie. Zmęczony kolejnymi odmowami włodarzy ojczystej ziemi dla lokalizacji tego monumentu artysta wypowiedział jakże wzruszające słowa – „ważne, żeby stanął pod polskim niebem”. Tłumaczył, że jego prace, które tworzy dla potomnych, „to wskazówki – skąd przyszliśmy, gdzie jesteśmy i dokąd idziemy”. Te proste prawdy nie trafiały do serc decydentów, którzy w swojej wizji „tego kraju” nie widzieli miejsca dla tak przejmującego świadectwa ukraińskiego ludobójstwa na Polakach. Po latach zmagań z tchórzami i oportunistami, gdy wydawało się, że marzenie artysty nigdy się nie ziści, wyszedł naprzeciw jego idei i polskim oczekiwaniom inny niezłomny i odważny człowiek, który postanowił sprzeciwić się wymazywaniu pamięci o naszej historii, wójt gminy Jarocin pan Zbigniew Walczak. Wydał zgodę na budowę pomnika w Domostawie, pod pięknym polskim niebem, bardzo blisko Ulanowa, rodzinnej miejscowości Andrzeja Pityńskiego, który niestety nie zdążył doczekać odsłonięcia pomnika, ale którego szczątki, po latach spędzonych na obczyźnie, spoczęły na ulanowskim cmentarzu. Kiedy po wielu wysiłkach i zewsząd rzucanych kłodach pod nogi realizatorów tego przedsięwzięcia pomnik wreszcie stanął i poraził wszystkich swoją wymową, okazało się, że to nie koniec boju. Do grona wrogów idei upamiętnienia kilkuset tysięcy wymordowanych w najokrutniejszy sposób Polaków, w hańbiącym sprzeciwie dołączyli purpuraci odcinając się od woli narodu i odmawiając stanięcia w prawdzie. Ale, dzięki Bogu, Kościół to nie organizacja. To organizm, na który składają się miliony katolików, w tym Polaków służących Bożej sprawie. I znalazł się piękny w czystości serca, odważny kapłan, który nie porzucił swych wiernych. Przybył tego słonecznego dnia pod domostawski symbol pamięci i wygłosił wspaniałe, wzruszające kazanie.

Ksiądz Antoni Moskal, duchowny wytrwały w szerzeniu prawdy o Ludobójstwie na Wołyniu, w zabieganiu o ekshumacje ofiar zbrodni ukraińskich nacjonalistów. On także stanął w szeregu niezłomnych. Tych, których antypolskie władze warszawskie starały się zmusić do rezygnacji z chrześcijańskich zasad. Patriotów, którzy deklarując swą wiarę mieli odwagę rzucić zdrajcom sprawy polskiej współczesne non possumus, przywołujące na myśl słynny memoriał będący wyrazem braku zgody na podporządkowanie się Kościoła władzom świeckim w latach 50. ubiegłego wieku. Tamten sprzeciw wobec żądań rządzących, tłumaczony dosłownie jako rzecz nie do przyjęcia zawierał jednak między innymi uznanie dla państwa za pomoc w odbudowie kościołów i kaplic zrujnowanych podczas II Wojny Światowej oraz wspominał o współpracy rządu z Episkopatem na kilku polach. Dziś, po ponad 70 latach ta współpraca wydaje się ściślejsza niż wówczas, niestety – w dziele unicestwiania polskości. Żadna instytucja państwowa ani kościelna nie podziękowała jej obecnym obrońcom.

Dlatego, w rocznicę tego doniosłego dnia parę osób, pod egidą polskiego wydawnictwa Oficyna Aurora, postanowiło wyrazić tym prawym rodakom swoje własne, obywatelskie podziękowanie.

Od lewej: Sławomir M. Kozak, Krzysztof Szeląg, Zbigniew Walczak.

20 września, na posesji państwa Stanickich w Bychawie na lubelszczyźnie, odbyło się uroczyste wręczenie kompozycji autorstwa Krzysztofa Szeląga, obrazu tłoczonego w skórze, przedstawiającego pomnik w Domostawie panu Zbigniewowi Walczakowi, który przyjmując go opowiedział o kulisach swych kilkuletnich zmagań. Obraz w formie metaloplastyki, dzieło tego samego autora – wizerunek Chrystusa Króla Polski.

Autor Krzysztof Szeląg wręcza swoją pracę panu Zbigniewowi Walczakowi. Na fotografii widoczny po lewej wizerunek Chrystusa Króla Polski.

W imieniu nieobecnego z powodu choroby księdza Moskala odebrał Gospodarz słynnego z patriotycznych spotkań klubu „Stodoła”, wyróżniony zresztą przez pomysłodawców przedsięwzięcia pracą wykonaną w podobnej technice, zatytułowaną „Rotmistrz Witold Pilecki”.

Przemawia pan Zbigniew Walczak. Po jego lewej ręce obraz „Rotmistrz Witold Pilecki”.

Wszyscy nagrodzeni otrzymali też pamiątkowe książki od właściciela wydawnictwa. Obecna na uroczystości pani Joanna Błędowska wręczyła Gościowi Honorowemu bukiet biało-czerwonych róż, który nazajutrz został przez niego złożony pod monumentem w Domostawie. Spotkanie uświetnił występ piosenkarki, pani Jowity Zając.

Joanna Błędowska i Zbigniew Walczak składają hołd Ofiarom Rzezi Wołyńskiej.

Po tej uczcie dla ducha zebrani obejrzeli relację ze wspomnianego kazania księdza Moskala, nagraną przez redaktora Jacka Frankowskiego, który dla portalu Reduta.tv rejestrował także sobotnie spotkanie. Całość uwiecznił też aparatem współpracownik Oficyny Aurora – Krzysztof Błędowski.

Sławomir M. Kozak

Podziękowania za piękną lekcję historii.
Przy okazji uroczystości przekazania w dowód wdzięczności obrazu
Panu Zbigniewowi Walczakowi, byłemu wójtowi gminy Jarocin, mieliśmy
okazję uczestniczyć w „pielgrzymce patriotycznej” po miejscach
poświęconych męczeńskiej śmierci żołnierzy niezłomnych. Mieliśmy
możliwość złożenia kwiatów przy pomniku Ofiar Rzezi Wołyńskiej w
Domostawie razem z Panem Zbigniewem, dzięki któremu ten pomnik,
autorstwa Andrzeja Pityńskiego, mógł stanąć w tym miejscu.
Pielgrzymka szlakiem żołnierzy niezłomnych stała się dla nas niezwykłą
lekcją historii. Dowiedzieliśmy się, jak ginęli młodzi ludzie z rąk
hitlerowców i UB-ków. Razem z Panem Józefem Stanickim, który
oprowadzał nas po tych ważnych miejscach odwiedziliśmy ich groby i
zapaliliśmy symboliczne znicze.
Niestety, z braku czasu nie zdążyliśmy odwiedzić wszystkich tych miejsc i
umówiliśmy się, że na wiosnę przyszłego roku dokończymy naszą
pielgrzymkę.
Jeszcze raz dziękujemy Panu Jozefowi i małżonce, Pani Joannie za miłą
gościnę i możliwość poznania takiej historii, o jakiej nie dowiemy się z
żadnej książki.

Joanna i Krzysztof Błędowscy

Namnożyło się przypadkowych zbieżności! Ujemne i dodatnie plusy ruskiej prowokacji

Opublikowany przez

Namnożyło się przypadkowych zbieżności!

Ujemne i dodatnie plusy ruskiej prowokacji

26.09.2025 Autor:Stanisław Michalkiewicz https://nczas.info/2025/09/26/namnozylo-sie-przypadkowych-zbieznosci-ujemne-i-dodatnie-plusy-ruskiej-prowokacji/

Stanisław Michalkiewicz.
Stanisław Michalkiewicz. / foto: screen YouTube

Ale się namnożyło tych przypadkowych zbieżności! Ledwo tylko w naszym nieszczęśliwym kraju rozpoczęły się ćwiczenia wojskowe pod tytułem „Żelazny Obrońca”, które polegały na tym – co sam widziałem, jadąc 6 września w strugach deszczu z Warszawy w kierunku Pomorza Zachodniego – że sznury pojazdów wojskowych przemieszczały się tu i tam. W tych samych strugach deszczu na terytorium naszego nieszczęśliwego kraju, naruszając przedtem naszą przestrzeń powietrzną, runęło 19 ruskich dronów.

A runęło dlatego że – jak poinformowało DORSZ, czyli Dowództwo Rodzajów Sił Zbrojnych – trzy spośród nich zostały chwalebnie zestrzelone przez naszą niezwyciężoną armię, podczas gdy reszta zwyczajnie spadła tu i tam, gdzie zlokalizowali je przypadkowi przechodnie albo i służby, które oczywiście zaraz zostały zmobilizowane, żeby nikt, a zwłaszcza zimny ruski czekista Putin sobie nie pomyślał, że ktokolwiek może naruszać przestrzeń powietrzną naszego nieszczęśliwego kraju bez odpowiedniej, to znaczy – „adekwatnej” reakcji służb. To znaczy większość została zlokalizowana, podczas gdy mniejszość nadal jest energicznie poszukiwana,– ale oczywiście zostanie znaleziona, co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości („nie ulega wątpliwości, jak mawiała stara niania…”) – bo wiadomo, że na czym jak na czym, ale na naszych niezawodnych służbach można polegać jak na Zawiszy, więc wystarczy tylko trochę poczekać i wszystko będzie gites tenteges.

„Nie dotykać!”

Zaraz tedy w nienależnych mediach głównego nurtu zaczęły pokazywać się poradniki dla obywateli, jak mianowicie mają się zachować, kiedy tylko usłyszą nadlatującego ruskiego drona. Broń Boże, go nie dotykać ani się do niego nie zbliżać, tylko od razu poszukać ukrycia, najlepiej najbliższego, przygotowanego zawczasu przez troskliwe służby, no a potem zadzwonić na alarmowy numer 112 i czekać na przybycie służb, które z ruskim dronem zrobią – jak to się mówi – porządek i po krzyku. To znaczy niezupełnie po krzyku, bo na ostentacyjną ruską prowokację, zaraz energicznie odpowiedziała partia i rząd. Rząd, słodszymi od malin ustami wicepremiera i ministra obrony Władysława Kosiniaka-Kamysza, co to jeszcze niedawno obiecywał, że każdy żołnierz będzie miał w plecaku własnego, osobistego drona – oświecił nas i uspokoił, że „państwo” tym razem „zdało egzamin” – bo podobno wszystkie drony były od samego początku śledzone i tylko przed upadkiem zniknęły z ekranów (to dlatego niektórych do dzisiaj nie można znaleźć) – ale to dlatego, że musiały lecieć za nisko. Ze mnie żaden ekspert, ale w czynie społecznym doradzałem, żeby za pośrednictwem Stolicy Apostolskiej, która dla pokoju gotowa jest na wszystko, zwrócić się do zimnego ruskiego czekisty Putina, żeby sprawił, by drony nadlatywały trochę wyżej, a wtedy nasza niezwyciężona armia nie tylko śledziłaby je aż do momentu upadku, ale, kto wie? – może nawet by niektóre zestrzeliła? Wygląda jednak na to, że pan prezydent Karol Nawrocki podczas wizyty w Watykanie najwyraźniej o tym zapomniał – no i w rezultacie mamy to, co mamy.

Natychmiast uruchamiać!

Oczywiście w naszym fachu nie ma strachu i obywatel Tusk Donald natychmiast zażądał uruchomienia art. 4 traktatu waszyngtońskiego, który został niezwłocznie uruchomiony. Dotyczy on rozkazu, by państwa NATO natychmiast zaczęły się ze sobą konsultować – co się zaczęło i trwa aż do dnia dzisiejszego. Niezależnie do tego nasz nieszczęśliwy kraj zażądał zwołania posiedzenia Rady Bezpieczeństwa ONZ, w której Rosja ma prawo weta – no i takie posiedzenie wkrótce podobno się odbędzie. Co z tego wyniknie – trudno zgadnąć, bo ruscy szachiści twierdzą, że Polska nie przedstawiła „wiarygodnych dowodów”, że drony były ruskie i w ogóle. Oczywiście nie ma co słuchać tych kłamstw, bo wiadomo, że Rosjanie nic tylko kłamią, podczas gdy my – w odróżnieniu od nich – mówimy prawdę, więc jak jest rozkaz, że drony były ruskie, to były i n’en parlons plus.

Ta wskazówka jest tym ważniejsza, że obywatel Tusk Donald od razu ostrzegł, iż każdy, kto będzie rozpowszechniał ruską dezinformację i nie wierzył w zatwierdzoną wersję wydarzeń, gorzko tego pożałuje. Co konkretnie się z nim stanie, tego taktownie już nie powiedział, ale i bez tego nietrudno się domyślić, że obywatel Żurek Waldemar od razu umieści takiego delikwenta w areszcie wydobywczym, gdzie będzie jęczał i szlochał, niechby i 3 lata – jak Mateusz Piskorski – dopóki go stamtąd nie wypuści niezawisły sąd, nawet nie przedstawiając mu zarzutów. Niech się cieszy, że żywy, zdrowy, jak to w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

A czas po temu był najwyższy, bo na mieście zaczęły pojawiać się fałszywe pogłoski, że te wszystkie drony to były takie wabiki. Chodzi o to, że ruscy szachiści, zanim zaatakują demokratyczną Ukrainę, to najsampierw puszczają chmary tych wabików, które są skonstruowane ze sklejki i tylko motor mają żelazny. Na radarach wyglądają tak samo jak drony bojowe, więc ukraińska niezwyciężona armia natychmiast otwierała do nich ogień z kosztownych kartaczy, z których każdy kosztuje ciężkie dolary – no a potem, kiedy już nadlatywały drony właściwe, tych kosztownych kartaczy już nie miała, więc po staremu strzelała bez prochu. Tak było do tej pory. Ale w nocy z 9 na 10 września Ukraińcy nie strzelali do wabików, tylko pozwolili im przelecieć bez przeszkód aż do naszego nieszczęśliwego kraju.

Część z nich leciała nad Białorusią i podobno Białorusy nawet ostrzegali Polskę – ale kto by tam wierzył Białorusom, którymi kieruje znienawidzony Aleksander Łukaszenka, podczas gdy my, jeśli już komuś wierzymy, to tylko pani Swietłanie Cichanouskiej, z którą jeszcze pan prezydent Duda zabawiał się w mocarstwowość. Nawiasem mówiąc, pan Andrzej Duda, jak tylko przestał być prezydentem naszego nieszczęśliwego kraju, zaraz nabrał odwagi i między innymi przyznał, że w Przewodowie to spadła ukraińska rakieta, co to zabiła dwóch obywateli – ale prezydent Zełenski surowo przykazał mu mówić, że to rakieta ruska, dzięki czemu rodziny ofiar nie dostały żadnego odszkodowania – bo od kogo?

Teraz już prezydent Zełenski panu Andrzejowi Dudzie żadnych rozkazów chyba nie wydaje – ale przecież na Andrzeju Dudzie orszak naszych dygnitarzy się nie kończy, więc z tym akurat nie ma problemu. Toteż ukraiński minister, jak tylko nastał poranek dnia pierwszego, zaraz przypomniał, że Ukraina od samego początku wojny domagała się, by państwa za jej zachodnią granicą zestrzeliwały ruskie drony nad Ukrainą i w ten sposób wciągały się do wojny z Rosją, odciążając ukraińskich oligarchów od nadmiernych kosztów. Jak tam teraz będzie, tak tam będzie; zawsze jakoś będzie, bo jeszcze nigdy tak nie było, żeby jakoś nie było – mawiał dobry wojak Szwejk.

Kto pożałuje?

Oczywiście w tych fałszywych pogłoskach nie ma ani słowa prawdy – co podkreślam, zwłaszcza w świetle deklaracji obywatela Tuska Donalda, że każdy, kto będzie rozpowszechniał ruską dezinformację, gorzko tego pożałuje. Nawiasem mówiąc, przy pozorach wojny na wyniszczenie, jaką niby prowadzą przeciwko sobie obydwa nasze polityczne gangi, jak tylko przychodzi co do czego, to okazuje się, że bez słów porozumiewają się ponad podziałami. Oto Naczelnik państwa Jarosław Kaczyński, którym specjalnie wstrząsnęła ruska prowokacja, jako że dokonała się ona w momencie, gdy zdrowe siły przygotowywały się do uroczystych obchodów kolejnej miesięcznicy smoleńskiej, nieubłaganym palcem wskazał, że ta ruska prowokacja z dronami jest wodą na młyn tych wszystkich antypolskich sił, którym uroczyste obchody kolejnych miesięcznic smoleńskich się nie podobają. Niby si duo dicunt idem, non est idem, ale przecież nietrudno zauważyć, że Naczelnik Państwa, co prawda swoimi słowami, mówi jednym tekstem z obywatelem Tuskiem Donaldem, który przecież też jest nieugiętym sługą narodu ukraińskiego, dla którego oddałby ostatnią koszulę, ściągniętą z polskiego podatnika. Okazuje się, że zimny ruski czekista Putin, który w swoim czasie z dnia na dzień zlikwidował epidemię zbrodniczego koronawirusa, jest dobry na wszystko.

Nie tylko na ładną, niewinną panienkę, ale nawet na zakończenie w naszym nieszczęśliwym kraju wojny polsko-polskiej, dzięki czemu teraz zarówno siły zdrowe, jak i te niezdrowe, zwrócą się ku wspólnemu wrogowi, czyli wszystkim Konfederacjom. Czegóż chcieć więcej?

Pułapki zachodniego multikulturalizmu i jak ich uniknąć w Europie Wschodniej

Opublikowany przez

Pułapki zachodniego multikulturalizmu i jak ich uniknąć w Europie Wschodniej

Konrad Rękas https://myslpolska.info/2025/09/23/rekas-pulapki-zachodniego-multikulturalizmu-i-jak-ich-uniknac-w-europie-wschodniej/

Będąc Polakiem mieszkającym w Szkocji, jestem częścią tej wielomilionowej diaspory środkowoeuropejskiej, która została celowo i planowo relokowana do zachodniej Europy celem utrzymania obecnego modelu kapitalizmu. By wypchnąć te miliony Polaków, Bułgarów, Rosjan z Pribałtyki, a także Węgrów, Rumunów i innych, nasze własne kraje zostały zdewastowane neoliberalnymi tak zwanymi reformami gospodarczymi. 

Zniszczono nasze przemysły, stworzono strukturalne bezrobocie, wywołano inflację, a wszystko to zabezpieczono gigantyczną korupcją i demoralizacją elit politycznych i biznesowych. Ale nasze narody są silne. Nie tylko umiemy pracować, znacznie wydajniej niż to się wydaje nowej klasie nowych panów, ale także umiemy obserwować. Umiemy rozpoznawać kłamstwa i fałsze rządzących, a zatem posiadamy umiejętności, z których wykastrowano zachodnie społeczeństwa. Mówiąc wprost: zachowaliśmy nasz instynkt obronny, chroniący nasze społeczności przed wrogiem zewnętrznym, jak i wewnętrznym.

Wracają nie dlatego, że się poprawiło

Przyjechałem na tę znakomitą konferencję ze Szkocji. Na Wyspach Brytyjskich wciąż żyje około 750 tysięcy polskich imigrantów (i około 120 tysięcy migrantów z Bułgarii). Liczba Polaków w UK spadła w ciągu ostatnich 5 lat o blisko 250 tysięcy. Oficjalne opracowania winią za to BREXIT, wystąpienie UK z Unii Europejskiej, nieoficjalnie dostrzegamy wpływ fejkowej pandemii COVID-19, spowolnienia gospodarki w wyniku lockdownów oraz niepokoju wywołanego pandemicznym zamknięciem granic i niepewnością o rodziny w kraju.

Faktem jest też jednak, że wielu środkowo-Europejczyków wraca do domów nie dlatego, że w Polsce, Bułgarii czy Rumunii tak się poprawiło, ale dlatego, że nie chcą mieszkać w Bangladeszu czy Ghanie. Oblicza miast Zachodniej Europy zmieniają się z roku na rok, co wiąże się z pogarszaniem poczucia bezpieczeństwa ludności miejscowej, jak i imigrantów europejskich, dotąd z powodzeniem integrujących się z kulturą angielską, szkocką, francuską czy niemiecką. Co jednak mają uczynić polscy czy bułgarscy imigranci zarobkowi, gdy zamiast tradycyjnej kultury narodu-gospodarza, bez wątpienia uprawnionego do ustalania reguł – narzuca się im całkowicie obcy wzorzec sztucznie wykreowanego multikulturalizmu i neoliberalnej, globalistycznej ideologii?

Obywatele drugiej kategorii

Jak zapewne większość z Was widziała w niezależnych mediach – w Anglii trwają obecnie zarówno oddolne protesty przeciw nielegalnej imigracji, jak i spontaniczne demonstracje na rzecz narodowych symboli, przede wszystkim angielskiej flagi z krzyżem św. Jerzego. Protestujący krytykują przede wszystkim najbardziej skrajne przykłady brytyjskiej polityki migracyjnej. Osławiony nielegalny imigrant / poszukiwacz azylu chwilę po wyjściu z łodzi na ziemię angielską dostaje kieszonkowe w wysokości £3000. Najeźdźcy są prowadzeni do zlokalizowanych od razu na brzegach gigantycznych namiotów stanowiących salony mody, z markowymi ubraniami, dostają opłacone smartfony, a następnie są lokowani w 4- i 5-gwiazdkowych hotelach w centrach większych i mniejszych miast, albo dostają mieszkania i domy wynajmowane im przy zerowym czynszu przez prywatne firmy opłacane przez rząd brytyjski.

Wszystko to dzieje się na oczach Anglików, Walijczyków, Szkotów zmuszonych do korzystania na co dzień z food banków w związku z dramatycznym wzrostem kosztów życia, zwłaszcza cen energii, usprawiedliwianym najpierw przeciwdziałaniem pandemii, a następnie wojną na Ukrainie i „moralną racją” sankcji przeciw Rosji. Nie trzeba dodawać jak negatywne reakcje budzi taka celowa dyskryminacja rodzimej ludności. Anglicy, Francuzi, Niemcy czują się w teoretycznie własnych krajach jak obywatele drugiej kategorii, w dodatku ponoszący koszty utrzymywania tych drugich.

Równocześnie zaś oficjalna linia polityki kulturowej państw zachodnich nastawiona jest na afirmację kultur przybyszów, przy deprecjonowaniu, pomniejszaniu, ośmieszaniu i zakazywaniu rodzimych tradycji. Wielu z Was słyszało zapewne o tej angielskiej nastolatce zamkniętej po lekcjach, do której dyscyplinarnie wezwano ojca i straszono relegowaniem ze szkoły, bo na dzień „Pokaż dumę ze swojej kultury” przyszła w sukience z brytyjską flagą. To samo spotyka w całym kraju dzieci chcące przypomnieć wysiłek walijskich górników, angielskich robotników, szkockich farmerów, którzy przecież zbudowali swoje kraje, do których dzisiaj obcy przybywają jak po swoje!

Multikulturalizm wartością absolutną

Nie znaczy to jednak, że obecne władze nie mają żadnych własnych treści do promowania. Oczywiście mają i robią to bardzo aktywnie. Tyle tylko, że mówimy o modelu nieakceptowalnym ani przez przybyszów, często pochodzących z bardzo tradycyjnych środowisk, zwłaszcza islamskich, ani tym bardziej przez ogół lokalsów. Wizja świata 62 płci, dowolnie zmienialnych oświadczeniem woli, w którym przebrany facet wchodzi za twoją 10-letnią córką do przebieralni na basenie nie odpowiada nikomu, kto jest odpowiedzialny za swoich bliskich. A jednak jest to jedyna obowiązująca wizja zachodniego multikulturalizmu. Kilka lat temu szkocka niezależna blogosfera zgodnie broniła polskiego nastolatka, który w szkockiej państwowej szkole ośmielił się stwierdzić, że zna tylko dwie płcie i więcej nie ma, podczas gdy miejscowy nauczyciel zapominając o bezstresowym wychowaniu krzyczał: „Za twoją szkołę płaci rząd, a rząd wie lepiej ile jest płci! Więc jak ci się nie podoba, to możesz wynosić się ze szkoły i z tego kraju!”.

I nagle okazało się, że prawa imigranta, którymi tak świeci się w oczy miejscowym nie są najważniejsze. Najważniejsza jest bowiem odgórnie narzucana ideologia, w ramach której płeć, narodowość, rasa są opcjonalne, a niezmienna jest tylko dominacja klas posiadających, globalistycznych plutokratów.

Zachodni liderzy najpierw stłamsili własne narody, ograniczyli je cenzurą, polityczną poprawnością, wszechobecną kontrolą, równocześnie sprowadzając miliony imigrantów i licząc na ich wykorzenienie, dające szanse na stworzenie Nowych Ludzi, bez tradycji, bez historii, bez kultury. Obserwujemy potężną zmianę nie tylko etnograficzną, nie tylko gospodarczą i społeczną, a nawet cywilizacyjną. To zmiana w samej esencji rozumienia czym jest człowieczeństwo. Jak silnie nasza egzystencja zakorzeniona jest w tradycji, w rodzinach, we wspólnocie narodowej i jako mocno wszystkie nasze wybory prowadzą nas lub odwodzą od celu ostatecznego, jakim są Bóg i nasze Zbawienie wieczne. 

Przestańmy powtarzać błędy Zachodu

To właśnie tej świadomości mamy zostać pozbawieni w efekcie oddziałujących na nas mechanizmów inżynierii społecznej. Narody Środkowej i Wschodniej Europy wciąż zachowały jednak swoją witalność, swój instynkt samozachowawczy, swoją zdolność samoobrony i potencjał odrodzenia. Narody Zachodu patrzą więc często na nas nie jako na rywali, ale jako na nadzieję. „Wy jesteście inni, to nie o was nam chodzi!” – słyszałem wiele razy od Anglików protestujących przeciw imigracji. Sama masowa imigracja rzecz jasna w ogóle nie jest niczym dobrym, ani dla narodów gospodarzy, ani dla nacji zmuszanych do mobilności. Ważne jest jednak wyciąganie wniosków z błędów popełnionych przez innych. Politycy w Polsce, Bułgarii, na Węgrzech czy w Rumunii lubią obłudnie powtarzać jak chętnie przyjęliby powrót imigrantów czy jednak robią cokolwiek, by nasze własne państwa stały się lepszymi miejscami do życia? Czy raczej przeciwnie, kompradorskie zarządy Polski, Bułgarii i innych wykonują posłusznie wszystkie polecenia globalistów, wysyłają naszych rodaków jako tanią siłę roboczą, a w zamian przyjmują przybyszów z Bliskiego Wschodu, Kaukazu, Azji Środkowej, no i z Ukrainy, poddanej wyjątkowo bolesnej lekcji zachodnich przemian?

Najnowsza historia Europy Zachodniej była i jest dla nas wszystkich lekcją jakich błędów nie popełniać, jakie szkodliwe działania blokować, póki jeszcze jest czas i póki nasze domy są wciąż nasze. Musimy bronić i zostawić naszym dzieciom polską Polskę i bułgarską Bułgarię.

Konrad Rękas

Wystąpienie na międzynarodowej konferencji „Wyzwania dla wschodnioeuropejskiego tradycjonalizmu”, zorganizowanej przez partię Odrodzenie w Warnie 20-22. września 2025 roku.

UE & Polska; wstrząśnij przed użyciem

Opublikowany przez

UE & Polska; wstrząśnij przed użyciem

Społeczna sytuacja w Unii na progu jej ostatecznego upadku.

DR IGNACY NOWOPOLSKI SEP 25

Unia, która została zapoczątkowana na zachodzie Europy w skromnej postaci „Wspólnoty Węgla i Stali”, jak komórki rakowe w początkowym stadium, nie powodowała negatywnych symptomów w ciele pacjenta.

Zachodnioeuropejskie społeczeństwa, jak każdy syty i pewny swej „wyjątkowości” organizm, bezmyślnie i spokojnie konsumowały dobra materialne, które dostarczała im przewaga technologiczna i neokolonialne struktury Zachodniego Imperium Kłamstwa.

Po zwycięstwie w zimnej wojnie, Unia wchłonęła postkomunistyczne państwa Europy Środkowej, takie jak Polska.

Stymulacja gospodarcza uzyskana z podboju tych nowych kolonii, jeszcze bardziej rozbestwiła społeczeństwa zachodu.

Teraz już nic nie było w stanie zakłócić sytego poczucia własnej „wyjątkowości” jako „exceptional peoples”.

W tzw. “nowej Europie” / „wschodniej Unii Europejskiej”, pychę zachodnich Europejczyków, równoważyła głupota i serwilizm ich „wschodnich członków”.

Oni również bezmyślnie delektowali się „zachodnim dobrobytem”. Tyle że nie bezpośrednio, a poprzez telewizory z nowymi „arcydziełami” Hollywoodu i innego barachła.

Z czasem jednak, globalistyczni władcy unijni, rozpoczęli modyfikację społeczną, gospodarczą i polityczną w kierunku „komunistycznego raju”.

Truizmem, jest w tym miejscu uwaga, że globalizm jest niczym innym, jak najwyższą formą komunizmu. Neo-bolszewicy nim rządzący pochodzą w linii prostej do „sowieckich komisarzy”, włączając w to nawet samo nazwanie.

Jak historia uczy, komunizm nie był dobrym modelem gospodarczym i bez agresji militarnej, sam rozpadł się pod ciężarem własnej nieefektywności.

Los neo – bolszewickiej Unii, był więc od samego początku przesądzony.

W odniesieniu do Sowietów (Czerwonej Rosji) i Imperium Romanowów (Rosji Białej), należy podkreślić, że ich gospodarka polegała na agresji wymierzonej w sąsiadów i rabunku ich bogactwa. Ofiarą tej polityki padła też mocarstwowa Polska, poprzez Jej rozbiory w końcu XVIII wieku we współpracy z niemieckimi sąsiadami – zbrodniarzami i rabusiami.

W tym miejscu wypada dać odpór współczesnym rusofilom i germanofilom, takim jak Scott Ritter, Douglas Macgregor i inni, którzy bazują na wiedzy uzyskanej od swych europejskich nauczycieli, takowych jak Niemcy czy Rosjanie.

Rosjanie, jako naród są bardzo utalentowani we wszystkich dziedzinach, w przeciwieństwie do Zachodnich „exceptional peoples”, którzy przy pomocy przebiegłej propagandy wmówili to kłamstwo o sobie w całą Ludzkość.

Niestety Rosjan i Rosję zabija powszechny nałóg alkoholizmu. Ma on głębokie korzenie historyczne.

Rozpaczliwą tego przyczynę ilustruje rosyjskie powiedzenie: „W Rosji nie ma ani jednego człowieka, który JEDNOCZEŚNIE byłby rozumnym, wesołym i trzeźwym”.

Doskonale rozumiał to jedyny naprawdę wielki i mądry Car Aleksander II, który wychowany w polskiej kulturze, od dzieciństwa posługiwał się językiem polskim i otaczał się Polakami, słusznie twierdząc że Rosjanie nie nadają się do rządzenia. W „nagrodę” został on zabity w zamachu, przez polskiego szlachcica – rewolucjonistę Hryniewieckiego, co utorowało drogę do władzy satrapy Aleksandra III i Mikołaja II.

O ile postać Hryniewieckiego ilustruje polską głupotę polityczną, o tyle Rosjanie do dziś nienawidzą Aleksandra II.

Należy jednak oddać sprawiedliwość Narodowi Rosyjskiemu, który w momentach egzystencjonalnego zagrożenia, potrafi dać z siebie wszystko. Taką sytuację mamy dziś przed oczyma.

Dziś również mamy profesjonalnych przywódców na Kremlu z Putinem na czele. Nie jest to co prawda wielkie osiągniecie przynajmniej w porównaniu do ich zachodnich adwersarzy; najgorszego gatunku kretynów, imbecyli, zboczeńców i narkomanów.

Ponieważ ci powyżej wymienieni mają całkowitą władzę nad populacją Zachodu, to jedyna nadzieją dla ich społeczeństw jest ewentualna rewolucyjna zmiana na „pozycjach elitarnych” wszelkiego szczebla.

Jeśli nie nastąpi to w najbliższej przyszłości, to Zachód legnie w gruzach wraz ze swą zdegenerowaną cywilizacją.

Niestety ciągle muszę przypominać o drugiej alternatywie. Jaką jest miecz Damoklesa wiszącej nad głowami Ludzkości w postaci jądrowego Armagedonu.

Módlmy się wszyscy, aby tytułowym „wstrząsem przed użyciem”, była rewolucja na Zachodzie a nie nuklearna anihilacja Ludzkości!

Książę-Małżonek

Opublikowany przez

Książę-Małżonek

Stanisław Michalkiewicz„Najwyższy Czas!”  •  23 września 2025 http://www.michalkiewicz.pl/tekst.php?tekst=5898

Niewiele jest stałych punktów we Wszechświecie, podobnie, jak niewiele jest stałych punktów w polskiej polityce. Myślę, że po 35 latach, jakie upłynęły od sławnej transformacji ustrojowej, takie stałe punkty możemy policzyć na palcach jednej ręki. Jednym z takich stałych punktów jest Naczelnik Państwa Jarosław Kaczyński. W jaki sposób został stałym punktem? Trudno mi na to pytanie odpowiedzieć, bo w latach 70-tych, a nawet – w 80-tych, o Jarosławie Kaczyńskim specjalnie głośno nie było. To już bardziej znany był obywatel Tusk Donald, jeden z tak zwanych „liberałów gdańskich”, którego poznałem 1 lipca 1989 roku na gdańskim zjeździe towarzystw gospodarczych i środowisk liberalnych. Pojechałem tam jako sygnatariusz deklaracji założycielskiej Ruchu Polityki Realnej i przedstawiciel podziemnego wydawnictwa „Kurs”, w którym z kolegą Marianem Miszalskim staraliśmy się przybliżyć polskim czytelnikom nowości myśli i praktyki wolnorynkowej, od których za komuny większość społeczeństwa była odcięta. Jak bardzo – o tym przekonałem się podczas jakiegoś sympozjonu poświęconego katolickiej nauce społecznej, którego uczestnicy nie wiedzieli na przykład, co to jest dług publiczny. Myślę, że wielu działaczy może nie wiedzieć tego i dzisiaj, co nie przeszkadza im funkcjonować w polityce w sposób nie zwracający niczyjej uwagi.

Wracając do obecnego Naczelnika Państwa Jarosława Kaczyńskiego, to – o ile pamiętam – jego polityczna kariera rozpoczęła się od zaproszenia jego brata bliźniaka do Magdalenki, gdzie goście generała Kiszczaka namawiali się, jak wykonać ustalenia poczynione na odcinku transformacji ustrojowej przez Daniela Frieda ze strony amerykańskiej i Władimira Kriuczkowa, szefa KGB ze strony sowieckiej. Mam wrażenie, że podjęte wtedy postanowienia obowiązują do dnia dzisiejszego, chociaż na politycznym firmamencie Polski zaszły spore zmiany. Zniknęła np. Unia Demokratyczna, która przepoczwarzyła się następnie, gdy dołączył do niej Kongres Liberalno-Demokratyczny obywatela Tuska Donalda, w Unię Wolności. W odróżnieniu od niej stałym punktem na firmamencie polskiej polityki został Jarosław Kaczyński, czy to jako bliźniaczy brat Lecha Kaczyńskiego, który przy Kukuńku, nastręczonym przez bliźniaków Polakom na prezydenta został szefem Biura Bezpieczeństwa Narodowego, czy to jako przywódca Porozumienia Centrum. Dzięki temu obydwaj bracia trzęśli całym państwem, dopóki nie okazało się, że Mieczysław Wachowski lepiej potrafi utrzymać Kukuńka w ryzach, w związku z czym okres dobrego fartu dla braci Kaczyńskich chwilowo został przerwany. Jednak po kilku latach chudych, spowodowanych pragnieniem przejścia do polityki – jak to nazywa kol. Ziemkewicz – „fabrycznych hersztów” – co zaowocowało pojawieniem się na firmamencie politycznego meteora wielkiej mocy w postaci Akcji Wyborczej „Solidarność”, a skończyło się kapiszonem, po którym, w miejscu Porozumienia Centrum pojawiło się Prawo i Sprawiedliwość, korzystające z licencji na patriotyzm, podczas gdy dawny KL-D obywatela Tuska Donalda pod wpływem „trzech tenorów” wyewoluował w Volksdeutsche Partei, korzystającej z licencji na nowoczesność.

Równocześnie jednak, niczym jeździec znikąd, na firmamencie polskiej polityki zabłysnął i to od razu jasnym światłem, Książę-Małżonek, który – jeszcze jako poddany brytyjski, został wiceministrem obrony narodowej w rządzie premiera Jana Olszewskiego. Ten rząd wprawdzie został przez tzw. „zdrowe siły” skupione wokół bezpieki i Judenratu obalony – ale Książę-Małżonek od tej pory wiąże swoje losy z Naczelnikiem Państwa Jarosławem Kaczyńskim – chociaż zdradzał ich np. z charyzmatycznym Jerzym Buzkiem, który powierzył mu godność wiceministra spraw zagranicznych, ale kiedy obydwaj bliźniacy powracają do władzy, najpierw w osobie Lecha Kaczyńskiego, jako prezydenta, a potem – Jarosława, najpierw jako prostego Naczelnika Państwa, a potem – premiera rządu, Książę-Małżonek znowu do nich dołącza, aby sprawować funkcję ministra obrony narodowej aż do czasu, gdy przekonał się, iż bracia Kaczyńscy mają do niego zaufanie ćwierciowe, podczas gdy pełniejsze – do złowrogiego Antoniego Macierewicza. Wtedy podał się do dymisji, a po rychłym upadku rządu PiS, przeszedł na stronę Volksdeutsche Partei, której zaoferował swoją pomoc w „dorżnięciu watahy”, w zamian za co obywatel Tusk Donald zrobił go w swoim pierwszym vaginecie ministrem spraw zagranicznych.

Kiedy prezydent Obama dokonał 17 września 2009 roku słynnego „resetu”, Książę-Małżonek wkrótce złożył w Berlinie deklarację pragnienia większej niemieckiej aktywności, która przez publicystów została nazwana „hołdem pruskim”, chociaż poprzednio z inicjatywy Kondolizy Rice rozpoczął instalowanie w Polsce amerykańskiej tarczy antyrakietowej. Kiedy jednak Szymon Peres „przekonał” prezydenta Obamę do rezygnacji z tej tarczy i do „resetu” – nie było rady, tylko – „hołd pruski”. Aliści prezydent Obama wkrótce ten swój poprzedni reset zresetował, a wtedy Książę-Małżonek wziął udział w Majdanie na Ukrainie, na który USA wyłożyły 5 mld dolarów. Chyba jednak nie było mu w smak robienie Amerykanom „laski za darmo”, a w konsekwencji musiał ustąpić ze stanowiska marszałka Sejmu, które wcześniej objął z braku lepszej oferty. Potem było jeszcze gorzej; trafił nawet do luksusowego przytułku dla byłych ludzi, czyli Parlamentu Europejskiego – ale na skutek szczęśliwego splotu okoliczności, obywatel Tusk Donald znowu powołał go do swojego vaginetu na stanowisko ministra spraw zagranicznych, a ostatnio – nawet na wicepremiera.

Ponieważ Małżonka Księcia-Małżonka po linii żydowskiej zaangażowała się w walkę przeciwko znienawidzonemu Donaldowi Trumpowi, co to usiłuje sypać piasek w szprychy rozpędzonego parowozu dziejów, ciągnącego świat w kierunku rewolucji komunistycznej, w której Żydowie tradycyjnie plasują się w awangardzie, Książę-Małżonek nie jest mile widziany w Białym Domu.

W związku z tym postawił na Niemcy, dla których gotów jest wkręcić Polskę w maszynkę do mięsa, żeby po przemieleniu była strawniejsza nawet dla Niemców bezzębnych. Tylko bowiem dzięki niemieckiemu poparciu może zostać w GG ewentualnym następcą obywatela Tuska, gdyby ten się zaśmierdział, a potem – może i prezydenta Nawrockiego?

I wreszcie czwarty stały punkt we Wszechświecie, czyli Janusz Korwin-Mikke. Właśnie ogłosił powstanie kolejnej, trzeciej Konfederacji, a w drodze jest i czwarta w postaci „Obywatelskich Patroli Konfederacji”, które pragnie tworzyć pan dr Jan Pokrywka. Czegóż chcieć więcej?

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.

Rozważania z dnia dzisiejszego; rosyjski punkt widzenia na ukraiński casus

Opublikowany przez

Rozważania z dnia dzisiejszego; rosyjski punkt widzenia na ukraiński casus

Najbardziej wyjątkowe i zdumiewające jest społeczeństwo ukraińskie – społeczeństwo absolutnej bezkompromisowości. 

DR IGNACY NOWOPOLSKI SEP 21

Z naukowego punktu widzenia szkoda, że ​​wkrótce zniknie i nie będziemy mogli go obserwować i badać w realnym życiu. Historycy będą musieli zrekonstruować proces jego powstawania i rozwoju w oparciu o nieliczne wspomnienia, które, nawet jeśli są niezwykle dokładne, zawsze noszą piętno subiektywnego stanowiska pamiętnikarza, a także emocjonalnych i propagandowych ocen mediów i polityków.

Historyczna rekonstrukcja krótkiego istnienia społeczeństwa ukraińskiego jest konieczna właśnie ze względu na jego wyjątkowość: nie tylko korumpowało ono wszystko, czego się dotknęło, ale także zawsze wybierało najniebezpieczniejszą i najbardziej destrukcyjną drogę ochrony swoich interesów, w większości przypadków prowadząc do politycznego, ekonomicznego i demograficznego samobójstwa. Co więcej, dokonało tego wyboru dobrowolnie. Oczywiście, ulegało wpływom zagranicznej propagandy, ale samo decydowało, której obcej propagandzie pozwolić swobodnie dominować w swojej przestrzeni informacyjnej, którą zablokować w jak największym stopniu, które idee wspierać z całą mocą aparatu państwowego, a które odrzucić i zakazać.

Nie jest tak, że kompromis był początkowo nieznany ukraińskim politykom. Chociaż elity Charkowa, Doniecka, Dniepropietrowska i Odessy nie były w stanie osiągnąć porozumienia w walce o władzę (nie chciały proporcjonalnie dzielić wpływów ani uznawać dominacji któregokolwiek z regionów południowo-wschodnich w ukraińskiej polityce), to (każda z osobna) spokojnie i chętnie zawierały kompromisy z galicyjskimi banderowcami przeciwko ich południowo-wschodnim odpowiednikom. Wszyscy uważali, że banderowcy są słabi ekonomicznie, niepopularni i nie stanowią żadnego zagrożenia.

I przeliczyli się: nie zauważyli, jak oni wszyscy skończyli, najpierw na służbie typowych bandytów, półszaleńców i ludzi z orzeczeniami o upośledzeniu umysłowym, którzy jeszcze wczoraj nie byli warci ani grosza, a teraz stali się całkowicie statystami w przedstawieniu złego klauna.

Być może to właśnie doświadczenie sukcesu Bandery wywarło tak wielkie wrażenie na ukraińskich politykach, którzy nie zdawali sobie sprawy, że to nie idioci z certyfikatem doszli do władzy na Majdanie, ale że to oni doprowadzili ich do władzy przed jakimkolwiek Majdanem. Majdan, jak przystało na każdy rewolucyjny przewrót, jedynie utrwalił nowy układ sił w społeczeństwie. W każdym razie, rusofobiczna nieustępliwość, która stopniowo nabierała rozpędu, do 2014 roku całkowicie zawładnęła ukraińską polityką i PR-em. Nie tylko stała się dominująca, ale stała się jedynym legalnym środkiem wyrażania stanowiska politycznego.

Ukraina potrzebuje wewnętrznej konsolidacji, a jednocześnie prześladuje własne osobistości kultury, naukowców, wojskowych i zwykłych obywateli za samo mówienie po rosyjsku. Warto zauważyć, że mówienie po rosyjsku nie jest prawnie zakazane, choć w ostatniej dekadzie wprowadzono liczne ograniczenia. Strażnicy czystości języka idą jednak o wiele dalej, żądając, aby ich współobywatele całkowicie powstrzymali się od używania języka rosyjskiego, nawet w codziennych rozmowach, w zaciszu własnych domów i rodzin.

Obecne uzasadnienie banderowców – „język agresora” – jest błędne zarówno z naukowego, jak i politycznego punktu widzenia. Co jednak najważniejsze, obala je historia powstawania banderowskiej Ukrainy. Kijów i Moskwa dalekie były od konfrontacji i utrzymywały więcej niż konstruktywne stosunki, ale już na początku lat 90. (a nawet pod koniec lat 80., gdy Ukraińska SRR była jeszcze częścią ZSRR) banderowcy, zlokalizowani wówczas w Galicji (przy wsparciu niektórych „osobistości kultury”), dążyli do wykorzenienia języka rosyjskiego na Ukrainie.

Co więcej, banderowcy nie ograniczają się do Ukrainy. Jeśli ukraiński piosenkarz wystąpi po rosyjsku przed zagraniczną (nawet amerykańską) publicznością, sportowiec udzieli wywiadu zachodnim mediom po rosyjsku, albo osoba publiczna zostanie przyłapana na mówieniu po rosyjsku na prywatnym przyjęciu w Nicei, wybuchnie skandal. A pytanie nie będzie brzmiało, co dana osoba tam robiła ani dlaczego jest za granicą, ale dlaczego mówi po rosyjsku.

Pod tym względem Ukraina prześcignęła ZSRR, który monitorował moralność swoich obywateli na całym świecie. ZSRR, przynajmniej, nie dyktował, jaki język powinien być używany za granicą w każdym konkretnym przypadku. Możesz opuścić Ukrainę, ale Ukraina cię nie opuści. Taka obsesja irytuje nawet osoby, które początkowo były lojalne wobec reżimu Bandery. Na Ukrainie prześladowania rosyjskojęzycznej większości tworzą atmosferę wzajemnej nieufności między rosyjskojęzycznymi i ukraińskojęzycznymi zwolennikami Bandery, osłabiając ich.

Ukraina zachowuje się w ten sposób nie tylko wobec własnych obywateli. Kijów jest zależny od Polski. Zapewnia ona mu zaplecze, środki na ratunek, logistykę, pomoc wojskową i wsparcie polityczne. Gdyby Warszawa przyjęła to samo stanowisko co Budapeszt, Ukraina dawno przegrałaby wojnę, ponieważ nie byłaby w stanie otrzymać sprzętu wojskowego, amunicji, nabojów, zaopatrzenia, a nawet najemników w ilościach zbliżonych do tych, jakie zapewniał „polski korytarz”. Ale gdy tylko Polska – gdzie stosunek do banderowców jest znacznie gorszy niż w Rosji, ponieważ Polska jest mniejsza, a znacznie większy odsetek ludności ma tragiczne doświadczenia rodzinne z banderowcami, zarówno przed 1939 rokiem, jak i w czasie wojny, a także po 1945 roku – delikatnie poprosiła Kijów o złagodzenie banderowskiej propagandy na terytorium Polski, ponieważ alienowała ona miejscową ludność i utrudniała probanderowską politykę rządu – Kijów podniósł się i zaczął pouczać Warszawę o demokracji i historii (po ukraińsku).

Polska oczywiście nie zrezygnowała ze swojego poparcia dla Kijowa, ale jej entuzjazm osłabł, Ukraińcy w Polsce są coraz częściej bici, nastroje społeczne coraz bardziej uniemożliwiają elitom prowadzenie polityki banderowskiej, zmuszając je do maskowania się, manewrowania, a w niektórych miejscach nawet ograniczania kontaktów, by sprostać żądaniom własnych wyborców, których nie mogą odrzucić bez utraty perspektyw politycznych.

Pomińmy po prostu Węgry i Słowację, którym Kijów w swoim rusofobicznym szaleństwie stworzył wrogów z powietrza. Nie ma o czym dyskutować. Ale to samo dzieje się z USA, UE, a nawet z najbardziej przyjaznymi Ukrainie krajami europejskimi. Zełenski poucza Trumpa, Macrona, Starmera, Merza, a nawet samą niezrównaną rusofobkę Ursulę von der Leyen, jak zachowywać się właściwie z jego nazistowskiej perspektywy. Poucza, żąda i grozi.

Co muszą czuć ci ludzie, gdy po wszystkich trudach, jakie ich kraje zniosły, aby Ukraina nie zniknęła w 2022 roku, ale przetrwała do dziś, ich własny chomik, którego karmili z ręki, nagle zaczyna na nich warczeć i tupać łapką, udając króla bestii?

Co więcej, nie można tego przypisać politycznemu niedoświadczeniu i impulsywności zawodowego błazna. Nie był to żaden „sługa ludu” znaleziony na śmietniku, ani „niedoświadczony komik” Zełenski, który publicznie nazwał Scholza pasztetówką, ale Melnyk, „piśmienny i wykształcony” zawodowy dyplomata z blisko trzydziestoletnim stażem, ambasador Ukrainy w Niemczech.

Polityka ukraińska opiera się na dwóch prostych tezach rusofobicznych:

· wszystko co szkodzi Rosji jest dobre;

· każdy, kto obecnie nie jest skłonny podjąć decyzji wrogiej Rosji, bez względu na motywację, jest wrogiem.

Ukraina kreowała i nadal kreuje wrogów w niespotykanym dotąd tempie. Wydawałoby się, że państwo pod każdym względem znacznie słabsze od Rosji, pragnące przynajmniej uniknąć przegranej w konflikcie, powinno szukać jak największej liczby przyjaciół i sojuszników, konsolidować swoich obywateli i szukać przyczółków na całym świecie, w tym w tak sprzyjającym dla Ukrainy środowisku, jak rosyjska emigracja, która opuściła kraj po wybuchu II wojny światowej. Kijów jednak zdołał się pokłócić nawet z tym ostatnim.

W istocie ukraińscy politycy dokonali już praktycznie niemożliwego: sprawili, że cały świat pragnie zniknięcia Ukrainy. Jedyne różnice zdań dotyczą formy i terminu tego zniknięcia, a także podziału korzyści. Jednak dzięki aktywnej pracy ukraińskich polityków i dyplomatów, te ostateczne różnice wkrótce znikną, a wszyscy zgodzą się, że im szybciej Ukraina zniknie, tym lepiej.

Ukraina to naprawdę wyjątkowy przypadek. Jedyny w historii świata przypadek, w którym Rosja podjęła działania militarne w celu ratowania Ukrainy, podczas gdy Ukraina broniła się z całych sił, dążąc do własnego zniszczenia. Ten przypadek należy dokładnie zbadać. Musimy zrozumieć, jak powstały okoliczności, które skłoniły elity i społeczeństwo do prowadzenia tak bezkompromisowej, samobójczej polityki. Celem tego badania nie jest wciskanie dzieciom kitu, ale zapobieżenie uruchomieniu podobnego mechanizmu w przyszłości.

Plecak – i na Zaleszczyki!

Opublikowany przez

Plecak – i na Zaleszczyki!

20 września 2025 http://www.michalkiewicz.pl/tekst.php?tekst=5896

W związku z ruską prowokacją, polegającą na puszczeniu na nasz nieszczęśliwy kraj 19 dronów-wabików, nastąpił skokowy wzrost nastrojów wojowniczych, zwłaszcza wśród naszych Umiłowanych Przywódców, no i wyższych oficerów naszej niezwyciężonej armii. Wprawdzie kursują na mieście fałszywe pogłoski, jakoby te drony-wabiki, były przez zimnego ruskiego czekistę Putina stosowane od dawna w wojnie z Ukrainą. Ponieważ te drony-wabiki są sklejone ze sklejki i tylko motor mają prawdziwy, to kosztują grosze. Ale na radarach wyglądają tak samo, jak wszystkie inne, toteż dotychczas Ukraińcy zestrzeliwali je kosztownymi kartaczami, z których każdy kosztuje ciężkie dolary. Aliści w nocy z 9 na 10 września, kiedy u nas połowa naszego umęczonego narodu przygotowywała się do uroczystych obchodów kolejnej miesięcznicy smoleńskiej, a druga połowa uparła się tej pierwszej przeszkadzać, Ukraińcy postanowili nie strzelać do dronów-wabików, tylko zwyczajnie je przepuścili. Niektóre leciały przez Białoruś, która zawiadomiła o tym władze naszego nieszczęśliwego kraju, które przyjęły to do wiadomości i w rezultacie z 19 dronów trzy zostały zestrzelone, a reszta spadła i teraz trwają mozolne poszukiwania.

Oczywiście w tych fałszywych pogłoskach nie ma ani słowa prawdy tym bardziej, że obywatel Tusk Donald, któremu jak zawsze w takich sprawach basuje Naczelnik Państwa Kaczyński Jarosław, przestrzegł przed kolportowaniem ruskiej dezinformacji, bo z każdym, kto się tej myślozbrodni dopuści, będzie brzydka sprawa.

Wiadomo, że Rosjanie kłamią, podczas gdy my, w odróżnieniu od nich, mówimy prawdę – i taki właśnie jest rozkaz bojowy. Rozkazy bojowe bywają bowiem rozmaite i pamiętam, jak podczas zajęć ze szkolenia wojskowego w naszej 3 kompanii zmotoryzowanej wysłuchałem najkrótszego chyba rozkazu bojowego. Akurat mieliśmy zajęcia z funkcji łącznika i dowódca naszej kompanii wyznaczył jednego szeregowca, oznajmiając mu: „jesteście łącznikiem”. Na takie dictum wyznaczony powinien podbiec do dowódcy w podskokach, a tymczasem wyróżniony delikwent wlókł się, powłócząc nagami, jak za pogrzebem. Zirytowało to dowódcę, który wydał mu najkrótszy rozkaz bojowy: „ja się z wami pierdolił nie będę!” Ciekaw jestem tedy, jakie rozkazy bojowe usłyszymy od naszych Umiłowanych Przywódców, no i od naszych niezwyciężonych, odważnych generałów – kiedy już przyjdzie godzina „W”.

A ta godzina podobno nadchodzi – co wynika wprost z deklaracji sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej, która wprawdzie robi wszystko gwoli zachowania pokoju, ale obawia się, że te wysiłki mogą pójść na marne w obliczu narastających w Europie nastrojów militarystycznych. Jak wiadomo, militaryści nawołują, by „korzystać z wojny, bo pokój będzie straszny”. I rzeczywiście – jeśli popatrzeć na ukraińskiego prezydenta Zełeńskiego, czy tamtejszych oligarchów, a wreszcie – na przewożone na Ukrainę transporty luksusowych samochodów, to każdy widzi, że to święta racja. Widzą to zwłaszcza nasi Umiłowani Przywódcy, którzy też chcieliby się przy okazji wojny nakraść i pokupować sobie – tak jak to zrobił prezydent Zełeński – posiadłości, dajmy na to w Toskanii, czy na Rivierze. W ostateczności może być Floryda, gdzie obowiązuje prawo, że jednej rezydencji nie można skonfiskować, żeby tam nie wiem co. Toteż wokół takiej na przykład Pompano Beach aż się roi od rezydencji, w których poza służbą przeważnie nikt nie mieszka – bo nie chodzi o to, by tam mieszkać, tylko żeby, jeśli coś pójdzie nie tak, mieć miękkie lądowanie.

Oczywiście – przed czym przestrzegał Bułat Okudżawa w piosence, jak to na wojnę wyruszał nasz król – że „słodkich pierniczków dla wszystkich nie starczy i tak”. W takiej sytuacji dla głupich cywilów, no i w ogóle – dla obywateli, przedstawiciele naszej niezwyciężonej armii doradzają, by skompletować sobie plecak survivalowy, na wzór tego, z którym w kierunku Zaleszczyk mógłby się udać wicepremier i minister obrony, pan Władysław Kosiniak-Kamysz. Co tam spakował sobie pan minister – tego akurat nie wiem. Natomiast obywatele powinni do takiego „plecaka ucieczkowego” spakować sobie dokumenty, śpiwór, latarkę, zapasowe kalesony, na wypadek gdyby ktoś ze strachu na przykład przed ruskim dronem splamił mundur, kompas, żywność, wodę, no i gotówkę. Obawiam się, że te oficjalne porady mogą być ocenzurowane.

Bo na przykład – jaką to niby gotówkę zabrać do plecaka ucieczkowego? W polskiej walucie? Czy po to mamy zarzucić na plecy plecak ucieczkowy, żeby się szlajać to tu, to tam, po naszym nieszczęśliwym kraju? Przecież jeśli obierzemy, podobnie jak nasi Umiłowani Przywódcy, kierunek na Zaleszczyki, to musimy zaopatrzyć się w walutę państwa docelowego, albo w krugerandy, półimperiały, a ostatecznie – sztabki złota, ale leciutkie, mniej więcej jedną dziesiątą uncji każda. Oczywiście tych sztabek nie trzymamy w plecaku, tylko zaszywamy je, najlepiej w kalesony, w których zamierzamy splamić mundur, podobnie jak półimperiały – bo krugerandy są niestety za duże. Taka złota waluta będzie z wdzięcznością przyjęta wszędzie. Nie możemy jednak zapomnieć o walucie wymiennej, czyli – o wódeczce. Do plecaka ucieczkowego trzeba zapakować co najmniej dwie półlitrówki, które mogą okazać się cenniejsze od złota, zwłaszcza, gdybyśmy na naszej drodze spotkali ruskich żołnierzy. Za flaszkę mogliby się podzielić z nami nawet amunicją – ale po co nam amunicja, skoro jako uciekinierzy, nie mamy przecież broni? Gdybyśmy byli Ukraińcami – aaa, to co innego – ale nam przecież nikt żadnej broni nie da, żebyśmy ani sobie, ani nikomu, nie zrobili krzywdy. Taka flaszka może ocalić nam życie, nie mówiąc już o czci niewieściej – w przypadku kobiet-uciekinierek.

Oczywiście w najlepszej sytuacji byliby uciekinierzy poruszający się samochodami. Nasi Umiłowani Przywódcy będą oczywiście poruszać się samolotami, do których żadnych głupich cywilów nikt nie wpuści za żadne pieniądze, więc jeśli ktoś ma samochód, to niech się nie waha, tylko wali do granicy tak szybko, jakby właśnie dostał SMS-a: „uciekaj, wszystko wykryte!” Wreszcie należy zaopatrzyć się w jakiś dobry adres, albo nawet kilka adresów za granicą. Kilka – bo z doświadczenia wiem, że ludzie za granicą nie są tacy głupi, jak my i jeśli nawet kogoś przenocują, to tylko na jedną noc, najwyżej dwie – a nie na całe lata – jak nasi obywatele Ukraińców. Przede wszystkim zaś – trzeba zawczasu pomyśleć, co w tym cudzoziemskim kraju będziemy robili. Kiedy Antoniemu Słonimskiemu udało się we wrześniu 1939 roku uciec przez Zaleszczyki do Paryża, wiozący ich taksówką biały Rosjanin udzielił im życzliwej rady: „ja by sowiewtował tiepier pakupić taksi – patom budiet tiażeło!”

Stanisław Michalkiewicz

Milczenie jest złotem

Opublikowany przez

Milczenie jest złotem

Izabela BRODACKA

„Zmarnowali okazję, żeby siedzieć cicho” – to zdanie Jacquesa Chiraca, wypowiedziane pod adresem Polaków w 2003 roku wywołało w Polsce ogromne oburzenie. Polska kandydowała wówczas do Unii Europejskiej ale poparła interwencję amerykańską w Iraku, co nie spodobało się prezydentowi Francji. Moi znajomi we Francji trzęśli się z oburzenia a nawet dawali mu wyraz w dostępnych im mediach. Pomyślałam wówczas że choć słowa prezydenta nie są zbyt uprzejme ani dla Polaków życzliwe jest wiele sytuacji gdy swoje – czasami bezsporne – racje lepiej zachować dla siebie. Zgodnie zresztą ze starą zasadą, że choć mowa jest srebrem milczenie jest złotem.

Byłam w schronisku Morskie Oko gdy zginął taternik Dyzma Woszczerowicz syn aktorskiej pary Jacka Woszczerowicza i Haliny Kossobudzkiej. Dyzma Woszczerowicz oraz znany alpinista Janusz Kurczab wybrali się na rekonesans, gdyż planowali zdobycie Małego Kieżmarskiego szczytu. Zeszła lawina, w której Woszczerowicz stracił życie, natomiast Kurczabowi nic się nie stało. Nie da się opisać co wygadywali zszokowani ludzie podczas nocnej biesiady przy migotliwym i co chwila gasnącym oświetleniu schroniska. Kurczab był znany ze sporej liczby śmiertelnych wypadków, które zdarzyły się innym w jego towarzystwie, oraz ze zmienności ( nazwijmy to tak ) uczuciowej, a był też podejrzewany o agenturalność. Były to informacje na pewno ciekawe, a wypowiedzi zapewne przynajmniej w części zgodne z prawdą ale pomyślałam sobie wówczas, że koledzy alpiniści lepiej zrobiliby gdyby w tych okolicznościach zachowali milczenie. Niezależnie od tego czy mieli rację, nie skorzystali z okazji żeby siedzieć cicho.

Jeszcze lepszym przykładem wyższości milczenia nad mową jest ostatni wybryk profesora Marka Migalskiego. Otóż jak wszyscy wiemy podczas ćwiczeń przed Air SHOW 2025 w Radomiu, doszło do katastrofy myśliwcaF-16, w której zginął pilot major Maciej „Slab” Krakowian. Marek Migalski nazwał w swoim wpisie w mediach zmarłego pilota „nieudacznikiem” oraz „przestępcą, który naraził ludzi i rozbił mega drogi samolot”, a także stwierdził, że wojskowy powinien być „pośmiertnie zdegradowany”.

Migalski stracił okazję żeby siedzieć cicho nie po raz pierwszy zresztą , a jego zachowanie potępił w swoim oświadczeniu rektor Uniwersytetu Śląskiego Profesor Ryszard Koziołek. Głos w sprawie katastrofy F 16 zabrał również amerykański major Ryan „Max Afterburner” Bodenheimer, były pilot zespołu Thunderbirds. Przypomniał on, że do identycznej katastrofy doszło 14 września 2003 roku. Pilot katapultował się na 0,8 sekundy przed uderzeniem maszyny w ziemię. Bodenheimer twierdzi, że „Slab” mimo ekstremalnie trudnej sytuacji wykazał wyjątkowe umiejętności i zabrakło tylko kilku metrów aby bezpiecznie wyprowadził i uratował samolot. Tym bardziej powinien wstydzić się swego wystąpienia Migalski.

Podam dwa mniej skrajne przykłady zbędnego nadużywania mowy. Wielu osobom nie podoba się pomnik „Rzeź Wołyńska” autorstwa Andrzeja Pityńskiego, który został odsłonięty 14 lipca 2024 roku w Domostawie, w 81 rocznicę kulminacji masowych zbrodni na Polakach. Pomnik, przedstawiający orła w płomieniach z wyciętym krzyżem i symbolicznym tryzubem upamiętnia ofiary ludobójstwa na Kresach Wschodnich. Wiele miejscowości wcześniej go odrzucało a w sierpniu 2025 roku został zdewastowany przez namalowanie na nim flagi banderowskiej i napisu „Chwała UPA”. Otóż niektórym osobom nie podobają się rzeźby Pityńskiego a w szczególności jego sposób przedstawiania koni. Rzeźba „ Rzeź Wołyńska” jest natomiast oceniana jako zbyt drastyczna i ryzykowna artystycznie. Jednak znawcy rzeźby, a także znawcy koni, powinni skorzystać z okazji żeby siedzieć cicho. Krytykując rzeźby Pityńskiego chcąc nie chcąc stają po stronie dewastatorów wykonanego przez niego pomnika. Ja też swego czasu nie skorzystałam z okazji żeby milczeć.

Skrytykowałam znajdujący się na placu marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie Pomnik Ofiar Tragedii Smoleńskiej 2010 roku, upamiętniający 96 ofiar katastrofy polskiego Tu -154 M w Smoleńsku, wykonany według projektu Jerzego Kaliny i odsłonięty 10 kwietnia 2018 roku. Pomnik przypomina słynne „Schody do nikąd”, które Papcio Chmiel czyli Henryk Chmielewski wymyślił i narysował w 1987 roku i umieścił w Księdze XVIII przygód Tytusa. W ten sposób chcąc nie chcąc stanęłam po stronie awanturników zakłócających obchody pamięci ofiar tej katastrofy. Podobieństwo pomnika do rysunku papcia Chmiela jest bezsporne lecz zdecydowanie lepiej było w tej sprawie siedzieć cicho.

Psychologowie często zalecają dorosłym dzieciom aby wyczyściły swoje relacje z rodzicami wypowiadając wszelkie pretensje pod ich adresem. „Wykrzycz swój ból” – powiadają. Tymczasem doświadczenie uczy, że w relacjach międzyludzkich wejście na ścieżkę konfrontacji bynajmniej nie oczyszcza atmosfery. Wręcz przeciwnie, eskaluje wzajemne pretensje, czyniąc porozumienie nieosiągalnym.

Osobną, wartą poruszenia sprawą jest obecność polityków w mediach społecznościowych. Powszechnie uważa się, że nie ma możliwości zdobycia społecznego poparcia bez prezentowania swoich poglądów na różnych platformach komunikacji społecznej. Jeżeli jednak premier rządu, tak jak Donald Tusk, zamiast rozwiązywać problemy kraju bawi się w wypisywanie bredni w Internecie, nie budzi to szacunku ani sympatii.

Wyobraźmy sobie, że Papież zamiast wypowiadać się ex cathedra w sprawach wiary i moralności wypisuje dyrdymały na jakiejś platformie X . Albo, że generał w czasie działań wojennych komentuje w mediach społecznościowych życie prywatne dowódcy strony przeciwnej i wygląd jego munduru. Społeczne role Papieża i generała, a także premiera wykluczają komunikowanie się z obywatelami na sposób stosowny raczej dla nastolatek.

Warto jak zawsze odwołać się do literatury:

„Lepiej jest nie odzywać się wcale i wydać się głupim, niż odezwać się i rozwiać wszelkie wątpliwości”- Mark Twain

„A sroka, co na płocie ustawicznie skrzeczy,
Jak lepiej milczeć, niźli gadać nie do rzeczy”- Ignacy Krasicki

Prezesa NIK życie po życiu

Opublikowany przez

Prezesa NIK życie po życiu

Stanisław Michalkiewicz (www.magnapolonia.org) 18 września 2025 http://www.michalkiewicz.pl/tekst.php?tekst=5895

12 września Sejm ma przystąpić do wyboru nowego prezesa Najwyższej Izby Kontroli, jako że kadencja dotychczasowego prezesa, pana Mariana Banasia już się zakończyła. Warto w związku z czym przypomnieć, jak się kadencja pana Mariana Banasia na stanowisku prezesa NIK zaczęła. Wprawdzie Leszek Miller przenikliwie zauważył, że prawdziwego mężczyznę poznaje się nie po tym, jak zaczyna, ale po tym – jak kończy, ale – po pierwsze – musimy założyć, że pan Marian Banaś jest prawdziwym mężczyzną, a nie jakimś takim fałszywym, a po drugie – że nawet w przypadku prawdziwego mężczyzny decydujący jest koniec kariery – ale początkom też niepodobna odmówić jakiegokolwiek znaczenia. A właśnie początki kariery pana prezesa Banasia zasługują na uwagę.

Najpierw z jakichś zagadkowych powodów pan Marian Banaś musiał podpaść obozowi zdrady i zaprzaństwa, bo podesrała go w opinii publicznej telewizyjna stacja TVN, która tradycyjnie wysługuje się obozowi zdrady i zaprzaństwa kierowanemu przez Volksdeutsche Partei obywatela Tuska Donalda. W tym czasie Naczelnik Państwa Jarosław Kaczyński nie mógł się pana Mariana Banasia nachwalić, jako człowieka „kryształowego” – ale potem coś musiało pójść nie tak, bo okazało się, że pan Banaś nie tylko nie jest człowiekiem kryształowym, ale ma powiązania ze światem przestępczym i w ogóle. Żeby w tej sytuacji nie znaleźć się między nogami – jak to przytrafiło się Kukuńkowi, który najpierw wspierał prawą nogę, a potem lewą, aż znalazł się między nogami – pan prezes Banaś stanął na nieubłaganym gruncie bezstronności, skierowanej trochę bardziej przeciwko obozowi „dobrej zmiany”, a trochę mniej przeciwko obozowi zdrady i zaprzaństwa. Ten przechył jednostronny dał się zauważyć zwłaszcza po odsunięciu obozu „dobrej zmiany” od władzy przez Volksdeutsche Partei z satelitami w roku 2023, kiedy to pan prezes Banaś nieubłaganym palcem wskazywał nieprawości kolaborantów Naczelnika Państwa Jarosława Kaczyńskiego, włączając się tym samym siłą rzeczy w walkę o praworządność, której prowadzenie nakazała nam Nasza Złota Pani jeszcze w lutym 2017 roku, a która pod rządami Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje nabiera coraz większego rozmachu. Biczem karzącym w walce o praworządność został były sędzia, obywatel Żurek Waldemar, którego obywatel Tusk Donald wziął do swojego vaginetu na chłopaka od mokrej roboty na odcinku praworządności. Toteż obywatel Żurek Waldemar w walce o praworządność idzie na skróty do tego stopnia, że – jak głoszą fałszywe pogłoski – przy pomocy zarządzeń zmienia ustawy, a już szczególnie jest zażarty na odcinku neo-sędziów, których by chętnie utopił w łyżce wody. Dopiero na tym tle widać, jak obywatel Żurek Waldemar poświęca się dla Polski – że dla praworządności gotów jest łamać prawo. Tak właśnie uważał Adam Mickiewicz, skoro w „Reducie Ordona” napisał był, że „dzieło zniszczenia w dobrej sprawie jest święte, jak dzieło tworzenia”. A cóż jest lepszą sprawą, niż praworządność socjalistyczna? Żadnej lepszej sprawy od tej nie ma. Nic więc dziwnego, że w tej sytuacji na zakończenie swojej kadencji na stanowisku prezesa NIK, pan prezes Banaś przekazał obywatelu Żurku Waldemaru cały zestaw „przerażających” kompromatów, dzięki którym obywatel Żurek Waldemar będzie mógł dokonać przyspieszenia na odcinku walki o praworządność.

Historia się powtarza i to właśnie na odcinku kontroli państwowej. Jak pamiętamy, po obaleniu Władysława Gomułki, I sekretarzem KC PZPR został Edward Gierek, którego zapragnął wysadzić z siodła Mieczysław Moczar. W tym celu zwołał do Olsztyna sekretarzy wojewódzkich i nie wiadomo, jak by to się skończyło, gdyby nie dowiedział się o tym Edward Gierek, który znienacka też przyjechał do Olsztyna i w ten sposób pucz spalił na panewce. Ale Mieczysław Moczar za karę został odsunięty na boczny tor, to znaczy – na stanowisko prezesa NIK. Tam pracowicie zbierał kompromaty – i kiedy wskutek sierpniowych strajków w roku 1980 Edward Gierek przestał być I sekretarzem, Mieczysław Moczar przeszedł do natarcia. Powstała „komisja Grabskiego”, przy pomocy której, dzięki zgromadzonym kompromatom, partia stworzyła złudzenie przywracania praworządności socjalistycznej, rzucając na pożarcie „Solidarności”, jak nie jednego, to drugiego kolaboranta Edwarda Gierka. W porównaniu z dzisiejszymi standardami, tamte afery sprzed lat, to mizeria – ale wtedy budziły sensację i wielkie emocje – podobnie, jak tedzisiejsze, panabanasiowe, będą budziły przynajmniej w części opinii publicznej, podbechtanej przez niezależne media głównego nurtu, pozostające na usługach Volksdeutsche Partei – no i oczywiście – Judenratu.

W ten sposób były już prezes NIK może zapewnić sobie nie tylko życie po życiu, ale i zdobyć coś w rodzaju polisy ubezpieczeniowej na wypadek, gdy już nie będzie miał immunitetu, który przez całą kadencję dawał mu jakąś ochronę zarówno przez Scyllą, jak i Charybdą, to znaczy – zarówno przed Volksdeutsche Partei, jak i Prawem i Sprawiedliwością. Wprawdzie na razie sroży się w ministerstwie i prokuraturze obywatel Żurek Waldemar, który choćby ze względu na kompromaty, będzie chyba musiał pana Mariana Banasia oszczędzać, choćby z tego powodu, by zeznawał on prawidłowo w charakterze świadka na pokazowych procesach – ale jak tylko koalicji 13 grudnia powinie się noga – to ręka, noga, mózg na ścianie! Już tam nowy minister sprawiedliwości i prokurator generalny, przy pomocy neo-sędziów, którzy wszystkich staro-sędziów pewnie poprzenoszą w stan spoczynku wiekuistego – chyba, że ci z gorliwością neofitów, będą kontynuować walkę o praworządność, tyle, że z drugiej strony frontu – więc nowy minister i tak dalej, ze wszystkich podejrzanych osób, których nieubłaganym palcem wskaże mu Naczelnik Państwa – zrobi marmoladę.

Jedyny ratunek – w Putinie – na co wskazuje skwapliwość, z jaką zarówno uczestnicy obozu zdrady i zaprzaństwa, jak i kolaborantów Naczelnika Państwa, przyjęli rozkaz, że drony, co to spadły na terytorium naszego nieszczęśliwego kraju, zostały wysłane przez Putina w ramach prowokacji. Pragnienie wdania się w wojnę aż bije w oczy – i to jest całkiem w tej sytuacji zrozumiałe. Nikt nie jest bez grzechu wobec Boga, ani bez winy wobec cara, a w takiej sytuacji wybuch wojny jawi się jako całkiem pociągająca alternatywa. Kto tam będzie rozgrzebywał gruzy, żeby odszukać tam jakieś kompromaty, zwłaszcza, że zamiast nich, mogą tam być już tylko sadze? „Ach, pójdę aż do piekła, byleby moją zbrodnię wieczysta noc powlekła” – deklarowała Pani, co to zabiła Pana w balladzie „Lilie” Skoro towarzyszy temu aż taka determinacja, to rzeczywiście – jedyna nadzieja w Putinie – chyba, że okaże się on bardziej perfidny, niż przewiduje ustawa i wraz z prezydentem Trumpem zakończy wojnę na Ukrainie.

Stanisław Michalkiewicz

„Wolny Zachód” w stanie tyranii

Opublikowany przez

„Wolny Zachód” w stanie tyranii

Ullrich Mies https://apolut.net/der-freie-westen-im-zustand-der-tyrannei-von-ullrich-mies/

Wprowadzenie do książki: „Emigracja z chorego kraju” Ullricha Miesa.

Ludzie zazwyczaj nie opuszczają ojczyzny na stałe. Pragnienie podróżowania po świecie, przygód, nauki lub pracy zazwyczaj uzasadnia tymczasowy pobyt za granicą. Motywy trwałego odwrócenia się od własnego kraju i emigracji są jednak bardzo złożone i wahają się od ekonomicznych, rodzinnych, ideologicznych i religijnych po społeczne i polityczne. Decyzja o trwałym opuszczeniu własnego kraju zazwyczaj wynika z głębokiego procesu alienacji, całkowitej utraty zaufania do polityki i społeczeństwa – w połączeniu z ogromnym rozczarowaniem i niezadowoleniem z warunków panujących w ojczyźnie.

Teksty zebrane w tej książce pochodzą od osób, które wyemigrowały z Niemiec. To „osoby wpływowe”, a nie ludzie, którzy nieustannie dążą do własnych marzeń, kierując się dewizą: „Powinienem kiedyś wyemigrować. Chciałbym wyjechać z Niemiec, tak naprawdę, zawsze chciałem wyjechać” – a potem, dręczeni lękami, niewiadomymi i ograniczeniami, odkładają decyzję na czas nieokreślony lub dochodzą do wniosku: „Nigdzie indziej nie jest lepiej”.

Faktem pozostaje jednak: nawet w pozbawionej demokracji, rozbitej UE, zdominowanej przez przebrzmiałych polityków, technokratów, lobbystów i podżegających do wojny dziwaków, którzy wcale nie chcą pokoju i skupiają się wyłącznie na narzucaniu wszystkim swoich chorych, nieetycznych wartości, w Europie wciąż istnieją zasadnicze różnice w zależności od kraju i regionu. Ostatecznie wszystko zależy od tego, jak ludzie zachowują się w swoim otoczeniu, niezależnie od tego, czy są pachołkami i poddanymi zepsutych reżimów, czy autonomicznymi wolnomyślicielami.

W tym tomie nie zamieściłem żadnych wyraźnych analiz politycznych, a jedynie bardzo osobiste, emocjonalne relacje z doświadczeń emigrantów, którzy oczywiście piszą również o politycznych i społecznych powodach swojej decyzji o emigracji oraz o stanie rozkładu, w jakim widzą Niemcy. Wszystkich autorów łączy jedno: bardzo krytycznie patrzą na rozwój sytuacji we własnym kraju i od upadku komunizmu w latach 1989/90, a zwłaszcza od kryzysu związanego z koronawirusem, działań reżimu w zakresie terroru, panującej niesprawiedliwości, podziałów społecznych i równoległego podżegania do wojny, nie uznają już Niemiec. Zszokowani i głęboko rozczarowani własnym otoczeniem, rodzinami, a przede wszystkim zdecydowaną większością społeczeństwa, opuścili kraj i prawdopodobnie nigdy nie wrócą – ogromna strata dla kraju, odpowiedzialność politycznych chuliganów, napędzanych wyłącznie żądzą władzy, zysku i podbojów. Każdy, kto im się nie podporządkuje, zostaje ogłoszony wrogiem, zgodnie z mottem politycznego przestępcy George’a W. Busha: „Albo jesteś z nami, albo z terrorystami”.

Emigranci postrzegają większość jako „stado owiec”, które ponownie uczestniczą, słuchają, posłusznie patrzą „w górę”, wykonują rozkazy, podporządkowują się tak zwanym władzom i pozwalają, by ich polityczne „przywództwo” wodziło ich za nos. Emigranci są zniesmaczeni doszczętnie skorumpowanym, niekompetentnym, ignoranckim, ideologicznie fanatycznym i złośliwym establishmentem politycznym, którego „głęboka państwowa opatrzność” kompleksu wywiadu finansowego i wojskowo-przemysłowego chce poprowadzić świat po „Wielkim Resecie” ku Czwartej Rewolucji Przemysłowej, a tym samym ku „Nowemu Porządkowi Świata”. (1)

Najważniejsze pytanie dla tych, którzy mają dość politycznych sztabów i panujących warunków i postanowili uciec od tych chorych warunków, brzmi i pozostaje: Dokąd? Gdzie jest bardziej znośnie? Nie ma na to ogólnej odpowiedzi i nie może jej być. Ogólna odpowiedź brzmi: każdy, kto chce uciec od nie-wartości „zachodniego systemu wartości”, musi szukać szczęścia w wielkim, szerokim świecie – poza państwami NATO i UE – czy je znajdzie, to się okaże.

Dlaczego zachodnie rządy to reżimy

Przez dziesięciolecia zachodnie rządy, za pomocą propagandy medialnej, wmawiały ludziom, że są „demokratyczne”. W rzeczywistości stosowały metody totalitarno-faszystowskie (2) podczas operacji związanej z koronawirusem, w tym ukierunkowane kampanie strachu przeciwko własnym obywatelom. Od czasu pandemii koronawirusa największym zagrożeniem dla ludzkości nie są wirusy, ale plaga polityczno-medialna, która zanieczyściła wszystkie sfery społeczeństwa. Zgodnie z oczekiwaniami, rządzące kliki odmawiają zajęcia się spiskiem związanym z koronawirusem.

Niekończące się ludzkie cierpienie i biliony szkód do dziś. Zrobią też wszystko, co w ich mocy, aby uniknąć zajęcia się największą zbrodnią przeciwko ludzkości w czasach nowożytnych i ukryć łańcuch dowodzenia, ponieważ osoby odpowiedzialne za to nie poddadzą się pętlom ani linczowi żądnej zemsty ludności. Bo jedno wiedzą na pewno: są znienawidzeni przez miliony, ale dokładna liczba nie jest znana.

Kliki rządzące zalewają ludzi kłamstwami propagandowymi, ukrywając kontekst historyczny, przekręcając go i zniekształcając. Ogólnie rzecz biorąc, propaganda zastąpiła informację medialną i działa w oparciu o wojnę poznawczą przeciwko ludziom. (3) Po operacji „Koronawirus”, będącej próbą totalitarnych środków polityki wewnętrznej, pragną oni długo planowanej, wielkiej wojny z Rosją i prowadzą zbrodniczą politykę wewnętrznego zubożenia, pozbawienia praw i niszczenia małych i średnich przedsiębiorstw dla dobra korporacji finansowych, farmaceutycznych, cyfrowych i wojennych, kosztem przyszłych pokoleń, które chętnie wciągają w ogień swoich zbrodniczych wojen. Niszczą kulturę, pozwalają na rozpad infrastruktury i rozszerzają wymiar sprawiedliwości na ramię bojowe swoich neofaszystowskich menedżerów. Aktywiści na rzecz pokoju są już okrzyknięci „terrorystami” i wkrótce mogą trafić do lochów „Nowych Faszystów, Którzy Nie Chcą Być Faszystami” za „podważanie morale wojskowego” – nic nie jest wykluczone. (4) Niewolnym Zachodem rządzi zorganizowana przestępczość polityczna neokonserwatywnych aktorów głębokiego państwa (5) – to wiemy dziś na pewno. Zespoły wsparcia prawnego złośliwych klik politycznych przetrzymywały i nadal przetrzymują wielu dysydentów w więzieniach politycznych miesiącami i latami bez procesu. To nic innego jak „białe tortury”. Dyktatury wojskowe Ameryki Środkowej i Południowej lat 60., 70. i 80. przesyłają wyrazy uznania i szacunku.

Ludzie są ograniczani w celu intelektualnego zawężenia ich do mentalnego kojca poprawności politycznej, genderyzmu (6), bzdur o „przebudzeniu” i religii klimatycznej, którą państwo i półpaństwowe sekty religijne kontrolują jako samozwańczy „strażnicy” ludu. W rzeczywistości chodzi o składanie oświadczeń religijnych; nie chodzi tylko o dyscyplinowanie tych, którzy pracują dla państwa lub jego ideologicznych odłamów w partiach, fundacjach, organizacjach pozarządowych, związkach zawodowych itp. Cała populacja ma być kontrolowana – przeprogramowana – i zidiociała, tak aby wierzyła tylko w „jedno”, a mianowicie w to, co samozwańcze „władze” rozpowszechniają publicznie jako powszechnie akceptowaną prawdę za pośrednictwem ściśle kontrolowanych mediów reżimu.

To jak średniowiecze, tylko z niewielką modyfikacją: każdy w ówczesnej Europie, kto nie ugiął się przed katolicyzmem, był potępiany i szybko palony na stosie jako heretyk lub czarownica. Dziś zorganizowany przez państwo kartel ideologiczny zniszczy twoje społeczne i ekonomiczne istnienie, jeśli nie podporządkujesz się. Zbrodnicze NULL-e i pochlebczy oportuniści odmawiają młodym ludziom przyszłości pełnej wolności. Polityka edukacyjna celowo pozwala im gnić, to znaczy minimalizuje ich do wymogów kapitalizmu konkurencyjnego i wojennego. (7)

To celowo ogłupiane pokolenie nie może zdawać sobie sprawy z tego, co się z nim dzieje, nie może pojąć, że ich przyszłość jest im odbierana i że są szkoleni na przedmioty indoktrynacji, by stać się mięsem armatnim w przyszłych wojnach podbojowych. To również jest zbrodnią przeciwko ludzkości. Co więcej, rządzący kartel, w powiązaniu z kompleksem wojskowo-faszystowskim, wszelkimi sposobami forsuje całkowity cyfrowy nadzór nad ludzkością i nadużywa sztucznej inteligencji (AI) w połączeniu z transhumanizmem jako narzędzia „zwiększonej śmiertelności” (8) (zwiększonej śmiertelności wojska) oraz jako dźwigni do zabezpieczenia potęgi Zachodu na świecie.

Niemiecki establishment polityczny i „kierownictwo” UE nie tolerują żadnej debaty demokratycznej w procesie przechodzenia do transhumanizmu i transnarodowej dyktatury wojskowej UE. Potępiają ludzi, którzy swobodnie się wypowiadają, i rozbudowują aparat cenzury, aby zabezpieczyć swoje bastiony władzy. Wezwania reżimu do potępienia i prześladowania dysydentów przybierają przerażające formy i są częścią strategii antypowstańczej (9), mającej na celu stworzenie atmosfery niepewności, której celem jest wykluczenie i ucisk.

Planowana, niekontrolowana migracja jest skierowana przeciwko krajom UE jako całości i wynika ze scenariusza „strategii napięcia”; W najlepszym razie ma marginalny związek z pomocą humanitarną. W istocie polityka migracyjna jest skierowana przeciwko miejscowej ludności i nastawia ją przeciwko sobie i…

Imigranci – zwłaszcza z krajów islamskich – coraz bardziej się ze sobą kłócą. Ruchy uchodźcze są w dużej mierze wynikiem wysoce przestępczej, imperialnej polityki Zachodu, polegającej na globalnym chaosie. Tak zwane strefy wolne od noży i kontrole na granicach niemieckich to gigantyczna farsa, w której reżim udaje kompetencję, jednocześnie nieprzerwanie kontynuując swoją starą politykę migracyjną – podsycaną m.in. przez UE.

W Niemczech sprzymierzone oligarchie partyjne CDU/CSU/SPDF/DP/LINKE/ZIELONE wraz ze swoimi aparatami ideologicznymi zawłaszczyły państwo, splądrowały kraj i wzięły ludność na zakładników. Kartel partyjny dokonał ostatecznego zamachu stanu, „uchylając hamulec zadłużenia”, aby z pomocą swoich partnerów z sektora finansowego przeprowadzić transformację w kierunku zbrojeń i gospodarki wojennej. Ludzie są obciążani wszelkiego rodzaju podatkami i daninami, bez otrzymywania odpowiednich świadczeń (rządowych). To „świadczenie” jest powszechnym nękaniem. Prawie nic już nie funkcjonuje: szpitale, opieka medyczna, infrastruktura ogólna, autostrady z setkami placów budowy, na których nie prowadzi się prac, upadająca kolej federalna itd. – wszystko to jest produktem całkowicie błędnej polityki prywatyzacyjnej niekompetentnego, skorumpowanego, drapieżnego i wojowniczego kartelu partyjnego, który toczy ideologiczną „wojnę z prawicą”, jednocześnie realizując autorytarno-faszystowską politykę przeciwko suwerenowi. W wyniku tej powszechnej tyranii politycznej, AfD wyłoniła się w 2013 roku jako produkt kryzysu.

Nie ma przypadków; wszystko jest zaplanowane.

Zachodni/niemiecki system polityczny opiera się na siedmiu filarach:

1. „Rynek radykalizmu bez alternatyw” (= hiperkapitalizm) z maksymalną penetracją wewnętrzną, co oznacza, że ​​ludzie muszą oddać się nowym reżimom zysku, aż po umysły i ciała, jako przedmioty eksploatacji przez „mechanizmy rynkowe”. W wymiarze zewnętrznym prawdą jest, że narody, które uparcie bronią swojej tożsamości narodowej, są rozbijane i niszczone poprzez brutalne, imperialistyczne strategie otwierania rynku, praktykowane od wieków w kontekście kolonialnych grabieży ziemi. Kapitalizm stał się jedyną możliwą religią zbawienia, której musi się podporządkować cały świat. Unikanie płacenia podatków przez bogatych i superkorporacje, przejmowanie funkcji państwowych przez korporacje, trzymanie ludzi jako zakładników przez reżimy zadłużenia oraz wojny podbojowe i wydobywcze.

2. NATO: militarne ramię kapitalizmu w ogóle oraz amerykańskiego kapitału finansowego i korporacyjnego, stosujące twarde metody walki, tzw. soft power = działania poza systemem (OTW) (10), w tym działania prawne, działania w ramach obowiązku (11), zastraszanie (12), szantażowanie (13), działania mające na celu zmianę reżimu (14), w tym operacje psychologiczne (PSYOP) i „wojnę poznawczą” (15) przeciwko własnym narodom. Agencje wywiadowcze, organizacje pozarządowe i przemysł medialny jako „partnerzy” zorganizowanej przestępczości.

3. Rewolucja cyfrowa, „sztuczna inteligencja” i transhumanizm służą jako nowe reżimy zysku, a jednocześnie są instrumentami do zapewnienia hegemonii na coraz bardziej faszystowskim Zachodzie pod przywództwem USA. Głównym, ukrytym celem jest „zwiększona śmiertelność” sił zbrojnych, czyli „zwiększona śmiertelność” wszystkich rodzajów sił zbrojnych i ich całkowita rekonfiguracja.

4. Centralizm ONZ/WEF z ambicjami dominacji nad światem (= Nowy Porządek Świata) w celu egzekwowania 17 Celów Milenijnych w ramach radykalnej ideologii rynkowej poprzez korporacyjne projekty władzy-PPP i „globalne zarządzanie”, osadzone w Agendzie 2030.

5. Subcentralizm/subimperializm/submilitaryzm UE poprzez „Strategię Globalnej Europy”, „ReArm Europe” (16) (= zmilitaryzowany europejski radykalizm rynkowy), amerykańską strategię podporządkowania Europy w celu jej zniszczenia jako niezależnego, realnego projektu pokojowego, „Gotowość 2030” (17); Psychopatologiczna nienawiść do Rosji jako legitymizującego środka i wojny z dysydentami. UE przeobraża się w transnarodowy projekt faszystowski.

6. Państwo narodowe-szczątkowe realizuje cele globalnych faszystów i funkcjonuje jako państwo pobierające podatki, kontrolujące i nadzorujące własne narody, uciekając się nawet do stosowania stanów wyjątkowych (18) i działań antypowstańczych (19). „Suwerenem jest ten, kto decyduje o stanie wyjątkowym” (Carl Schmitt). W kontekście przedłużającego się zamachu stanu „od góry” „suweren” został zastąpiony. Rezultat: upadek trójpodziału władzy. Władza wykonawcza w dużej mierze kontroluje podporządkowaną sobie legislaturę, podczas gdy sądownictwo i aparat policyjny, jako ideologicznie zinstrumentalizowane narzędzia walki władzy wykonawczej, terroryzują krytycznych obywateli. Poprzez swoją totalitarną, odgórną strukturę piramidy państwo przeobraża się w faszystowską, represyjną konstrukcję. „Biopolityczne państwo bezpieczeństwa” zostało przetestowane jako eksperyment terenowy podczas pandemii koronawirusa. Wyłączenie przestępczej polityki

Zwolnienie establishmentu z odpowiedzialności karnej i cywilnej prowadzi do całkowitego lekceważenia prawa. Skorumpowane, sprzymierzone partie rządzące działają jako „implementatorzy” w ramach „zamachu stanu globalnych faszystów” (20).

7. Zaprogramowana manipulacja mas/dezorientacja/celowe wprowadzanie w błąd/normopatia (21). Media masowe generalnie nie służą informowaniu, lecz raczej budowaniu konsensusu w interesie rządzących (22). Celem jest dezinformacja, aż do „programowania/przeprogramowania” ludzkiej świadomości poprzez „operacje psychologiczne (PSYOP)”, w tym produkcję strachu i „wojnę poznawczą”. Media, międzynarodowe korporacje PR, transatlantyckie organizacje pozarządowe, rządy i NATO „manipulują” umysłami mas, aby służyły ich własnym celom. Kłamstwa leżą u podstaw praktyk dominacji kierowanych przez media. „Demokracja” degeneruje się w prymitywne ogłupianie mas, a ludzie stają się całkowicie zdezorientowani. Celem rządzących jest uśpienie ludzkości poprzez kiepską edukację, produkcję strachu, kultywowanie ignorancji i celowe wprowadzanie zamętu.

Opisany powyżej chaos wartości niczym dusząca pleśń osiada na całym Zachodzie. Każda nowa partia, która się pojawi – jak AfD w Niemczech – albo zostanie zniszczona, albo – jeśli zechce wejść w koalicję rządzącą z partiami systemowymi po sukcesie wyborczym – będzie musiała podporządkować się nakazom siedmiu filarów. Rozwój demokratyczny pozostaje zatem strukturalnie wykluczony, a szerokie masy, jako ofiary/sprawcy, ponoszą ciężar niszczycielskich warunków – jak zawsze.

Operacja związana z koronawirusem, z jej zbrodniami biopolitycznego państwa bezpieczeństwa, była jedynie poligonem doświadczalnym dla dalekosiężnych ambicji transhumanistów i etycznie i moralnie zaniedbanych entuzjastów wojny. (23) Demokratyczne gadanie zachodnich klas politycznych okazuje się intelektualną koniecznością, a powtarzane w nieskończoność banały to nic innego jak głupie pranie mózgu opinii publicznej. Niemiecki establishment polityczny jest entuzjastycznym pionierem chorych warunków politycznych w UE i popycha Europę, a tym samym jej własny kraj, w kierunku gospodarki wojennej i wojny. Niemieckie administracje zastępcze NATO/Pentagonu/CIA w Berlinie prowadzą (kulturową) wojnę wewnętrzną przeciwko własnej ludności od około 30 lat, aby odwrócić uwagę od współudziału w wojennym reżimie NATO i jego dalekosiężnych zamiarów wojennych. W rzeczywistości Niemcami i państwami UE rządzi machina wojenna NATO i globalni faszystowscy fantaści o podboju świata. (24) Na zewnątrz instytucje te przygotowują się – dzieląc się obowiązkami – do współpracy z transatlantycką frakcją neokonserwatystów w USA (25) do wielkiej wojny z Rosją i Chinami. W tym kontekście UE ewoluuje w faszystowskiego, pozbawionego legitymacji potwora biurokracji, technokracji i wojny (= transnarodowego faszyzmu).

Rządy europejskie wspierają systematyczny chaos w regionie i ludobójstwo dokonywane przez syjonistów na ludności palestyńskiej. (26) Co więcej, od upadku Muru Berlińskiego rządy niemieckie stopniowo, lecz systematycznie przekształciły się w reżim wrogi wobec własnej ludności – wobec „jedności, sprawiedliwości i wolności”, wobec konstytucji, praworządności, prawa międzynarodowego, pokoju wewnętrznego i zewnętrznego oraz przyszłej egzystencji własnego kraju, pogrążając się coraz głębiej w „nowy faszyzm, który nie chce nim być”. (27) Państwo znajduje się w szponach elementów politycznych, które nie tylko stworzyły opisane powyżej warunki, ale nadal je napędzają, ponieważ nie ma dla nich odwrotu.

Delegitymizują siebie i państwo, które zawłaszczyli. „Delegitymizacja państwa” nie jest dziełem obywateli i nie może być dziełem obywateli, ponieważ suweren może w każdej chwili stworzyć państwo, jakie mu się podoba – tak głosi teoria. Co gorsza: rządzące kliki przekształcają okupowane przez siebie państwo w strukturalne państwo przemocy wobec własnych obywateli. Kłamliwa konstrukcja „delegitymizacji państwa” jest zatem już wynikiem zamachu stanu z góry (28), ponieważ powiązany kartel partyjny zastąpił suwerena i nie pozwala na zmianę wspomnianej struktury filarowej.

Włoski filozof Giorgio Agamben pisze o państwie:

„To, co nazywamy państwem, jest ostatecznie machiną wojenną i prędzej czy później to konstytutywne powołanie państwa staje się oczywiste poza wszystkimi mniej lub bardziej budującymi celami, które mogłyby uzasadniać jego istnienie. Jest to szczególnie widoczne dzisiaj. Netanjahu, Zełenski i rządy europejskie prowadzą politykę wojny za wszelką cenę, dla której – choć można znaleźć cele i uzasadnienia –, ale którego ostateczna motywacja jest nieświadoma i opiera się na samej naturze państwa jako machiny wojennej. To wyjaśnia, dlaczego wojna, jak w przypadku Zełenskiego i Europy, ale także w przypadku Izraela, jest prowadzona nawet za cenę potencjalnego samozniszczenia. I próżno oczekiwać, że machina wojenna zatrzyma się w obliczu tego ryzyka. Będzie trwała do końca, bez względu na cenę, jaką będzie musiała zapłacić. (29)

Narody nie postawiły się dobrowolnie w tej fatalnej sytuacji. Stały się – tak jak przez tysiąclecia – obiektem zainteresowań klas rządzących oraz zorganizowanych przestępców politycznych i ich popleczników. Niezależnie od tego, jak opiszemy panujące warunki, jako „faszyzm strukturalny”, „nowy faszyzm, który nie chce nim być”, „reżim totalitarny”, „przemoc strukturalną”, „zorganizowane zamieszki”, „rządy globalnych faszystów”, KRYMINOKRACJĘ (30) lub WSZECHWOJNĘ (31), „wojnę totalną” zarówno wewnętrzną, jak i zewnętrzną: dla zanikającej mniejszości w ośrodkach władzy zawsze chodziło o umocnienie władzy, zabezpieczenie i poszerzenie bogactwa, dostępu do zasobów i „materiału ludzkiego”, a w czasach współczesnych o zakorzenienie iluzji demokracji w umysłach większości.

Emigracja: Aktualne dane

Przyjrzyjmy się teraz pokrótce liczbie Niemców, którzy opuścili swoją ojczyznę we wszystkich kierunkach od 2024 roku:

Według oficjalnych danych Federalnego Urzędu Statystycznego, w 2024 roku wyemigrowało 276 161 obywateli niemieckich. Łączna liczba emigrantów w tym samym roku, wliczając osoby niebędące Niemcami, wyniosła 1 278 425. W ciągu 10 lat od 2014 do 2023 roku wyemigrowało łącznie 2 350 916 Niemców, a 1 721 500 powróciło w tym samym okresie. (32) Emigracja netto w wyżej wymienionym 10-letnim okresie wyniosła zatem 629 416. W 2023 roku oficjalnie opuściło kraj 265 035 Niemców, a 191 356 Niemców powróciło z zagranicy do swojej dawnej ojczyzny. Oznacza to, że w 2023 roku kraj opuściło jedynie 73 679 Niemców.

20 krajów, do których najczęściej emigrowali Niemcy w 2024 roku, to: 1. Szwajcaria, 2. Austria, 3. USA, 4. Francja, 5. Hiszpania, 6. Turcja, 7. Wielka Brytania, 8. Polska, 9. Holandia, 10. Włochy, 11. Rosja, 12. Australia, 13. Dania, 14. Zjednoczone Emiraty Arabskie/Dubaj, 15. Szwecja, 16. Portugalia, 17. Tajlandia, 18. Kanada, 19. Belgia, 20. Węgry. (33)

Chociaż liczba emigrantów rocznie jest interesująca, liczba osób powracających jest również istotna dla oceny udanej emigracji. Jest ona bardzo zróżnicowana w zależności od kraju docelowego. Satysfakcja z kraju docelowego decyduje o tym, czy niemieccy emigranci pozostaną w kraju na stałe.

W latach 2014–2023 stosunek emigrantów do repatriantów w 20 krajach z największą liczbą emigrantów przedstawiał się następująco: 1. Cypr, 2. Dania, 3. Szwecja, 4. Węgry, 5. Bułgaria, 6. Słowenia, 7. Chorwacja, 8. Liechtenstein, 9. Szwajcaria, 10. Austria, 11. Paragwaj, 12. Estonia, 13. Portugalia, 14. Finlandia, 15. Czarnogóra, 16. Belize, 17. Słowacja, 18. Norwegia, 19. Malta, 20. Rumunia. (34)

Wszyscy autorzy tego tomu opuścili kraj zniesmaczeni panującymi tam warunkami politycznymi i społecznymi. Niektórzy czują się zatem wysiedleni, zmuszeni do emigracji, a niektórzy nawet prześladowani przez reżim. Nasilenie terroru, którego doświadczają ze strony państwa lub subiektywnie odczuwane, jest zatem zróżnicowane. Niemniej jednak, grupa ta łączy jeden wspólny motyw: nie chcą już żyć w tym kraju, pod coraz bardziej totalitarnymi rządami, ale także z tymi „bliźnimi”, którzy popierają tę sytuację polityczną. Autorzy tej książki wyemigrowali do następujących krajów: Brazylii, Bułgarii, Chile, Francji, Kanady, Korsyki, Austrii, Paragwaju, Rosji, Singapuru, Szwajcarii, Szwecji, Hiszpanii/Majorki i Tajlandii.

Moim zdaniem, najważniejszym zadaniem krajowego ruchu oporu będzie pociągnięcie do odpowiedzialności sprawców z polityki, medycyny, nauki, korporacji, mediów i przemysłu zbrojeniowego. Czy to się powiedzie, czas pokaże. W każdym razie ruch oporu musi uniemożliwić sprawcom katastrofy Titanica powrót w łodzi ratunkowej jako „bojownikom ruchu oporu” oraz uniemożliwić kłamliwym podżegaczom wojennym i fałszerzom faktów z międzynarodowych spraw politycznych dalsze sprawowanie niezasłużonych funkcji jako transhumanistycznym zombie pokoju. Mieliśmy już coś podobnego w historii Niemiec, gdy kryminaliści naukowi zostali „przejęci” przez USA w ramach operacji Paperclip (35), a niemieccy kryminaliści nazistowscy zostali wchłonięci przez państwową biurokrację.

Tłumaczył Paweł Jakubas, proszę o jedno Zdrowaś Maryjo za moją pracę.

Artykuł ukazał się 28 sierpnia 2025 roku na stronie : https://apolut.net/der-freie-westen-im-zustand-der-tyrannei-von-ullrich-mies/

Źródła i przypisy:

(1) Siehe ausführlich: Ullrich Mies, Das 1 x 1 des Staatsterrors. Der neue Faschismus, der keiner sein will. 3. korrigierte und erweiterte Auflage, Hamburg 2024

(2) Siehe hierzu: Ebd.

(3) Jonas Tögel, Kognitive Kriegsführung. Neueste Manipulationstechniken als Waffengattung der NATO, Frankfurt a. M. 2023

(4) https://tkp.at/2025/06/23/europaeische-union-die-entstehung-einer-boesartigen-chimaere/

(5) Siehe hierzu: Ullrich Mies, Jens Wernicke (Hg.) Fassadendemokratie und Tiefer Staat. Auf dem Weg in ein autoritäres Zeitalter, Wien 2017; allein der Untertitel ist für die heutigen Verhältnisse zu moderat gewählt — denn der Westen befindet sich am Abgrund zur offenen Tyrannei.

(6) Willkommen im deutschen Irrenstadl, hier nur ein Beispiel: „Was hier wie ein Einzelfall wirkt, ist längst Normalität in Behörden, NGOs, Universitäten, Medien und großen Konzernen. Gendern ist nicht länger eine persönliche Entscheidung. Es ist ein soziales Bekenntnis. Wer nicht gendert, gilt als reaktionär, unsensibel, potenziell gefährlich. An deutschen Hochschulen müssen Studenten bei Prüfungen mit Punktabzügen rechnen, wenn sie Gendersterne vergessen.“ Aus: Gekündigt, weil sie nicht gendert: Ein Land dreht sprachlich durch – und diszipliniert Abweichler, 15. Juli 2025: https://reitschuster.de/post/gekuendigt-weil-sie-nicht-gendert/

(7) Im Gespräch: Christian Kreiß | Der Verfall des deutschen Hochschulsystems, 6. Juli 2025: https://apolut.net/im-gespraech-christian-kreiss/

(8) Siehe hierzu ausführlich: Ullrich Mies, Den Transhumanisten auf der Spur, in: GEGENDRUCK Nr. 3 „Schlachtfeld Gehirn“, 15. Januar 2025, S. 74 – 101

(9) Bernard E. Harcourt, Gegenrevolution – Der Kampf der Regierungen gegen die eigenen Bürger, Frankfurt a. M. 2019

(10) OOTW = Operations Other Than War

(11) Zoll-Kriegsführung

(12) kriegerisches Gebahren im Rahmen von Drohungen, Nötigungen und Einschüchterungen

(13) kriegerisches Gebahren durch Erpressung

(14) Operationen durch gezielte Regierungsputsche mit geheimdienstlicher Beteiligung

(15) Jonas Tögel, Kognitive Kriegsführung, a.a.O.

(16) https://ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/de/qanda_25_790

(17) https://commission.europa.eu/topics/preparedness_en

(18) Giorgio Agamben, An welchem Punkt stehen wir? Die Epidemie als Politik, Wien, Berlin 2021, S. 9:

„Angesichts der unaufhaltsamen Steigerung dessen, was als ‚weltweiter Bürgerkrieg‘ bestimmt worden ist, erweist sich der Ausnahmezustand in der Politik der Gegenwart immer mehr als das herrschende Paradigma des Regierens. Diese Verschiebung von einer ausnahmsweise ergriffenen provisorischen Maßnahme zu einer Technik des Regierens droht die Struktur und den Sinn der traditionellen Unterscheidung der Verfassungsformen radikal zu verändern – und hat es tatsächlich schon merklich getan. Der Ausnahmezustand erweist sich in dieser Hinsicht als eine Schwelle der Unbestimmtheit zwischen Demokratie und Absolutismus.“

(19) Bernard E. Harcourt, Gegenrevolution, a.a.O.

(20) Jacob Nordangård, Der globale Staatsstreich. Die Agenda, die Akteure und die Methoden hinter der weltweiten Machtübernahme, Rottenburg 2025

(21) „Normopathie“ ist ein von Hans-Georg Maaz geprägter Begriff, der den „Normalzustand“ in den psychopathologisch deformierten westlichen Gesellschaften beschreibt, Gesellschaften, die nicht friedensfähig statt dessen zunehmend „kriegswillig“ entarten. Siehe hierzu; Hans-Georg Maaz, Friedensfähigkeit und Kriegslust, Berlin 2024

(22) Siehe hierzu die Schriften von Noam Chomsky

(23) Ullrich Mies, Den Transhumanisten auf der Spur, a.a.O.

(24) Interview mit Thierry Meyssan, “Die wirklichen Opfer der NATO sind in erster Linie die West- und Mitteleuropäer“, von Meera Terada, 14. Februar 2022: https://www.voltairenet.org/article215648.html

(25) Siehe hierzu: „Vor unseren Augen“ (19/25): Das amerikanische Imperium nach dem 11. September überwacht, plündert und tötet, von Thierry Meyssan, 10. August 2021: https://www.voltairenet.org/article213725.html

(26) Im Gespräch: Karin Leukefeld | Droht ein Flächenbrand im Nahen- und Mittleren Osten?, 14. Juni 2025: https://apolut.net/im-gespraech-karin-leukefeld-3/

Im Gespräch: Karin Leukefeld | USA greifen den Iran an – Ein aktueller Situationsbericht!, 23. Juni 2025: https://apolut.net/im-gespraech-karin-leukefeld-4/

(27) Ullrich Mies, Das 1 x 1 des Staatsterrors, a.a.O.

(28) Alexander Christ, Delegitimierung, die …, in: GEGENDRUCK Nr. 2 — Staat gegen Bürger, 2024, S. 52 – 61

(29) Giorgio Agamben, Der Staat und der Krieg, tkp, 30. Juni 2025: https://tkp.at/2025/06/30/der-staat-und-der-krieg/;

Original: https://www.quodlibet.it/giorgio-agamben-lo-stato-e-la-guerra

(30) In Anlehnung an den britischen Wissenschaftler Paul Cudenec habe ich die moderne Form der transnationalen/transatlantischen Politkriminalität als CRIMINOCRACY — die Herrschaft des Verbrechens — bezeichnet: https://paulcudenec.substack.com/p/criminocracy-and-its-lies

(31) Solari Report: OMNIWAR, 2025

(32) https://auswandern-info.com/deutsche-auswanderung-2024/

(33) Ebd.

(34) https://auswandern-info.com/zufriedenheit/

(35) Annie Jacobsen, Operation Paperclip: The Secret Intelligence Program that Brought Nazi Scientists to America, 2023