Wkraczając na terytoria południowego Libanu izraelska armia niszczy okoliczne wnioski. Według biskupów Greckiego Melchickiego Kościoła Katolickiego działania te mają zaplanowany charakter. Żydowskie wojsko celowo dewastuje szkoły, kościoły i domy mieszkańców.
Hierarchowie wystosowali apel do rządu Libanu, ONZ i innych organizacji międzynarodowych o podjęcie działań mających chronić cywili we wsiach na południu Libanu.
Zdaniem duchownych żydowskie wojsko celowo niszczy zabudowę, kościoły i szkoły nawet we wsiach znajdujących się całkowicie pod kontrolą IDF i opuszczonych przez mieszkańców.
W opinii biskupów to element szerszej strategii destrukcji, jaką przyjęła izraelska armia. W jej obliczu hierarchowie wezwali do natychmiastowego zawarcia zawieszenia broni oraz umożliwienia mieszkańcom okupowanych wsi powrót do domu.
Życie nocne (night-life). Z tego właśnie znany był kiedyś Londyn. Dzisiaj Londyn znany jest z „życia nożowego” (knife-life).W październiku 2025 roku, biały mężczyzna o imieniu Wayne Broadhurst został śmiertelnie pchnięty nożem w Londynie przez afgańskiego muzułmanina. Jego zabójstwo zostało całkowicie zignorowane przez brytyjską elitę polityczną i nie wywołało żadnych pełnych niepokoju komentarzy w mediach głównego nurtu. W kwietniu 2026 r. dwóch Żydów zostało pchniętych nożem, ale nie zabitych, w Londynie przez osobę, która według doniesień była somalijskim muzułmaninem. Brytyjska elita polityczna natychmiast zareagowała oburzeniem, a media głównego nurtu są pełne pełnych niepokoju komentarzy na temat biednych, prześladowanych Żydów. Żydowska minister sprawiedliwości Sarah Sackman oświadczyła z powagą, że „atak na brytyjskich Żydów jest atakiem na samą Wielką Brytanię”.
FOTO: Hebrajczyk atakuje Biały Zachód: Żydzi nienawidzą chrześcijaństwa, ponieważ symbolizuje ono białą Europę (zdjęcie z „Guardiana”) [to błędne tłumaczenie FAKTÓW md]
W rzeczywistości atak na Żydów jest atakiem na zagorzałych wrogów Wielkiej Brytanii. A Sackman doskonale o tym wie. Jej bliski współpracownik, lord Hermer, brytyjski „antyfaszystowski” żydowski prokurator generalny, z entuzjazmem uczestniczył w wojnie prawnej przeciwko brytyjskim żołnierzom, która później została zdemaskowana jako oparta wyłącznie na kłamstwach. Hermer i Sackman nadal nadzorują wojnę prawną przeciwko żołnierzom sił specjalnych. Innymi słowy, nienawidzą Wielkiej Brytanii i zawsze dążyli do podważenia dobrobytu brytyjskich białych.
W ataku nożem na dwóch Żydów w Londynie tkwi ironia, która w mediach głównego nurtu pozostanie całkowicie niezauważona. Atak ten został wywołany przez samych Żydów, ponieważ to oni są bezpośrednio odpowiedzialni za zalewanie krajów zachodnich obcymi i niepodatnymi na asymilację grupami, takimi jak Somalijczycy, Afgańczycy i Pakistańczycy. Te trzy grupy są zarówno niebiałe, jak i muzułmańskie, więc czemu Żydom miałoby się to nie podobać?
FOTO: Białe stroje dla antybiałej elity prawniczej: Sarah Sackman, Shabana Mahmood i Richard Hermer (zdjęcie z Wikipedii)
Jako wrogowie Wielkiej Brytanii Żydzi sprowadzili niebiałych muzułmanów jako piechotę w żydowskiej wojnie przeciwko białemu Zachodowi. Innymi słowy, Żydzi sprowadzili muzułmanów, by zaszkodzić białej i historycznie chrześcijańskiej większości, której przodków obwiniają za tysiąclecia niezasłużonych prześladowań. I nie musicie wierzyć mi na słowo. Nie, uwierzcie samym Żydom. Oto żydowski „działacz pokojowy” Uri Avnery wyjaśniający, dlaczego Żydzi kochają imigrację muzułmańską:
Jak powszechnie wiadomo, pod panowaniem muzułmańskim Żydzi w Hiszpanii cieszyli się rozkwitem, jakiego nie zaznali nigdzie indziej aż do niemal naszych czasów. Poeci tacy jak Yehuda Halevy pisali po arabsku, podobnie jak wielki Majmonides. W muzułmańskiej Hiszpanii Żydzi byli ministrami, poetami, naukowcami. W muzułmańskim Toledo uczeni chrześcijańscy, żydowscy i muzułmańscy współpracowali ze sobą i tłumaczyli starożytne greckie teksty filozoficzne i naukowe. Był to rzeczywiście złoty wiek. Jak byłoby to możliwe, gdyby Prorok nakazał „szerzenie wiary mieczem”?
To, co stało się później, jest jeszcze bardziej wymowne. Kiedy katolicy odzyskali Hiszpanię z rąk muzułmanów, zaprowadzili rządy terroru religijnego. Żydzi i muzułmanie stanęli przed okrutnym wyborem: przyjąć chrześcijaństwo, zginąć w masakrze albo opuścić kraj. A dokąd uciekły setki tysięcy Żydów, którzy nie chcieli porzucić swojej wiary? Niemal wszystkich przyjęto z otwartymi ramionami w krajach muzułmańskich. Żydzi sefardyjscy („hiszpańscy”) osiedlili się w całym świecie muzułmańskim, od Maroka na zachodzie po Irak na wschodzie, od Bułgarii (wówczas części Imperium Osmańskiego) na północy po Sudan na południu. Nigdzie nie byli prześladowani. Nie znali tortur inkwizycji, płomieni autodafe, pogromów, strasznych masowych wypędzeń, które miały miejsce w niemal wszystkich krajach chrześcijańskich, aż po Holokaust. […]
Każdy uczciwy Żyd, który zna historię swojego ludu, nie może nie odczuwać głębokiej wdzięczności wobec islamu, który chronił Żydów przez pięćdziesiąt pokoleń, podczas gdy świat chrześcijański prześladował Żydów i wielokrotnie próbował „mieczem” zmusić ich do porzucenia swojej wiary. („Miecz Mahometa”, Scoop, 23 października 2006 r.)
Proislamskie i antychrześcijańskie poglądy Avnery’ego od wielu dziesięcioleci są wśród Żydów całkowicie powszechne:
Brytyjscy Żydzi i muzułmanie są naturalnymi sojusznikami, dr Richard Stone, „The Independent”, 15 sierpnia 2001 r.
Żydzi i muzułmanie są naturalnymi sojusznikami w walce z dyskryminacją religijną, Daisy Khan i rabin Burton Visotzky, „The Hill”, 24 sierpnia 2017 r.
Muzułmanie i Żydzi stoją w obliczu wspólnego zagrożenia ze strony zwolenników supremacji białej rasy. Musimy wspólnie z tym walczyć, Jonathan Freedland i Mehdi Hasan, The Guardian, 3 kwietnia 2019 r.
Czując się zagrożeni, amerykańscy muzułmanie i Żydzi łączą siły, Laurie Goodstein, The New York Times, 5 grudnia 2015 r.
Żydowskie kobiety „stoją ramię w ramię” z muzułmankami w obliczu islamofobicznych nadużyć, The Jewish Chronicle, 19 kwietnia 2018 r.
Były szef CST pomoże grupie muzułmańskiej w walce z islamofobią, The Jewish Chronicle, 10 kwietnia 2014 r.
Żydowskie i muzułmańskie kobiety zobowiązują się do współpracy w walce z nienawiścią, The Jewish Chronicle, 24 kwietnia 2018 r.
Żydzi i muzułmanie powinni zjednoczyć się w walce z rasizmem, The Jewish Chronicle, 28 marca 2018 r.
Prezes zarządu Marie van der Zyl zobowiązuje się być „oddanym sojusznikiem” muzułmanów podczas międzywyznaniowego iftaru, The Jewish Chronicle, 13 lipca 2018 r.
Nasza społeczność żydowska musi zrobić więcej, aby wspierać muzułmanów atakowanych przez islamofobów, The Jewish Chronicle, 8 sierpnia 2018 r.
Żydzi i muzułmanie zacieśniają sojusze w następstwie wyboru Trumpa, The Jewish Standard, 15 listopada 2016 r.
Ta młoda Żydówka i młoda muzułmanka uczą uczniów o rasizmie, „The Jewish Chronicle”, 7 lutego 2019 r.
Jednak kluczowa rola Żydów w migracji muzułmanów nie zostanie poruszona w pełnych niepokoju komentarzach na temat tego somalijskiego nożownika z Londynu. Obdarzając Żydów współczuciem i pochlebstwami, media głównego nurtu nie zapytają, dlaczego w Wielkiej Brytanii jest tak wielu Somalijczyków. Na to niezwykle interesujące pytanie istnieje bardzo prosta odpowiedź. W Wielkiej Brytanii jest tak wielu Somalijczyków dzięki mało znanej Barbarze Roche, intensywnie etnocentrycznej Żydówce, która pełniła funkcję ministra ds. imigracji pod rządami oddanego szabas-goja Tony’ego Blaira:
FOTO: Semicka zwolenniczka agresywnych Somalijczyków: ekspertka ds. migracji Barbara Roche przedstawia „brytyjską historię migracji” w 2011 roku
Najbardziej niewiarygodne rewelacje [dotyczące spisku Partii Pracy na rzecz otwarcia granic Wielkiej Brytanii] dotyczą Barbary Roche, mało znanej posłanki, która w latach 1999–2001 pełniła funkcję minister ds. imigracji. W tym okresie, za zgodą Blaira, po cichu wprowadziła politykę, która zmieniła oblicze Wielkiej Brytanii. […] Podobnie jak [Jack] Straw, Blair starał się nigdy publicznie nie wspominać o rosnącej liczbie imigrantów z Indii i Pakistanu, którzy mogli teraz wjeżdżać do Wielkiej Brytanii. Nie zastanawiał się też, jak zapewnić mieszkania, szkoły i opiekę zdrowotną dla dodatkowych 300 000 osób przybywających rocznie.
Żadne z nich nie zastanawiało się też, czy imigranci będą mieli jakikolwiek wpływ na życie brytyjskiej klasy robotniczej. (Dziewięć lat później raport Komitetu Doradczego ds. Migracji wykazał, że na każde 100 zatrudnionych tu pracowników urodzonych za granicą przypadało 23 brytyjskich pracowników, którzy stracili pracę).
Czy te machinacje mogłyby być jeszcze gorsze? Okazało się, że tak – wraz z mianowaniem Barbary Roche na stanowisko wiceminister ds. imigracji. Jedynym poleceniem, jakie Blair jej przekazał, było deportowanie osób ubiegających się o azyl pod fałszywym pretekstem. Jednak Roche nie zamierzała się do tego stosować. Podczas swojej pierwszej rozmowy z wysokim rangą urzędnikiem ds. imigracji wyraziła się szczerze: „Uważam, że osobom ubiegającym się o azyl powinno się pozwolić na pozostanie w kraju. Procedura wydalania trwa zbyt długo i budzi emocje”. Utrzymywała nawet, że samo słowo „fałszywy” wywołuje negatywne odczucia.
„Było jasne, że Roche chciała, aby do Wielkiej Brytanii przybywało więcej imigrantów” – wspomina Stephen Boys-Smith, nowy szef dyrekcji ds. imigracji. „Nie postrzegała swojej pracy jako kontroli wjazdu, ale patrząc na szerszy obraz „w sposób holistyczny”, chciała, abyśmy dostrzegli korzyści płynące z wielokulturowego społeczeństwa”. Jack Straw nigdy otwarcie nie sprzeciwiał się Roche – po prostu nie warto było ryzykować zrażenia Partii Pracy. Zabrała się więc do pracy nad przemówieniem, w którym nakreśliła zalety ograniczenia kontroli imigracji i przedstawiła osoby ubiegające się o azyl jako wykwalifikowaną siłę roboczą. Nie omówiła tego, co zamierzała powiedzieć, ze Strawem. […]
„Dobra robota, Barbaro” – powiedział Blair do Roche wkrótce [po przemówieniu]. Pomimo kontrowersyjnej treści jej przemówienie przeszło stosunkowo niezauważone. Migranci jednak szybko zrozumieli jego znaczenie i przekazali tę wiadomość swoim przyjaciołom i rodzinom na całym świecie. Partia Pracy wpuszczała więcej ludzi – mówili im – i – w przeciwieństwie do innych krajów europejskich – Wielka Brytania zapewni im zasiłki i mieszkania socjalne. […]
Jednym ze skutków działań Roche’a było pojawienie się setek kolejnych imigrantów, którzy obozowali w nędznych warunkach w Sangatte, na obrzeżach Calais, gdzie próbowali przemycić się do ciężarówek. Wieści o nowym liberalizmie – a w szczególności o świadczeniach socjalnych – zaczęły teraz przyciągać Somalijczyków, którzy wcześniej osiedlili się w innych krajach UE. Chociaż między Somalią a Wielką Brytanią nie istniały żadne historyczne ani kulturowe powiązania, przybyło ponad 200 000 osób. Ponieważ większość z nich nie miała wykształcenia i byłaby uzależniona od pomocy społecznej, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych mogło odmówić im wjazdu. Jednak przyznano im „wyjątkowe zezwolenie na pobyt”. (Cyniczny spisek oszusta Blaira mający na celu oszukanie Brytyjczyków i wpuszczenie 2 milionów imigrantów z naruszeniem przepisów, The Daily Mail, 26 lutego 2016 r.)
Mężczyzna aresztowany za pchnięcie nożem dwóch Żydów w Londynie to podobno 45-latek „urodzony w Somalii, który przybył do Wielkiej Brytanii »legalnie jako dziecko«”. Innymi słowy, jest on jednym z Somalijczyków sprowadzonych do Wielkiej Brytanii bez jakiegokolwiek demokratycznego mandatu ani zgody białej większości. Od momentu przybycia wzbogacił Wielką Brytanię w typowo somalijski sposób: ma „historię poważnej przemocy i problemów ze zdrowiem psychicznym”.
Dwie strony tego samego Cohena
Barbara Roche zalała Wielką Brytanię Somalijczykami o niskim IQ i wysokiej przestępczości, takimi jak on, ponieważ uważała, że będzie to dobre dla Żydów. Nie chciała pomóc Somalijczykom: chciała zaszkodzić białym. Krótko mówiąc, chciała zemścić się na białych. I znowu, nie musicie wierzyć mi na słowo. Nie, uwierzcie samej Roche. W 2001 roku powiedziała w wywiadzie dla Guardiana, że jej „rodzice byli częściowo hiszpańskimi, portugalskimi, polskimi i rosyjskimi [Żydami], a ona weszła do polityki – do dziś to podkreśla – aby zwalczać antysemityzm i ksenofobię w ogóle”. W jednym z przemówień w 2000 roku wyraźnie cieszyła się ze swojej zdolności do otwarcia granic Wielkiej Brytanii i wyrządzenia krzywdy białej większości. Była dumną potomkinią Żydów, którzy ponad sto lat temu zostali znieważeni przez ksenofobicznego białego Brytyjczyka. Zwróćcie uwagę, jak rozpoczyna tę część swojego przemówienia rażącym kłamstwem:
Wielka Brytania zawsze była krajem imigrantów. Przed początkiem XX wieku praktycznie nie istniały żadne kontrole imigracyjne. Ustawa o cudzoziemcach z 1905 roku była bezpośrednią reakcją na imigrację żydowską i trudno zaprzeczyć, że częściowo wynikała z antysemityzmu. Major [William] Evans-Gordon, poseł do parlamentu, przemawiając na poparcie tej ustawy, powiedział: „To najbiedniejsi i najmniej zdolni spośród tych ludzi się przemieszczają, a to właśnie resztki z tej grupy przybywają do tego kraju i są tu przyjmowani […] Szanowni posłowie z przeciwnej strony nie żyją w codziennym strachu, że zostaną wyrzuceni na ulicę, aby zrobić miejsce dla nieprzyjemnego Polaka [tj. polskiego Żyda]”.
Podejrzewam, że major Evans-Gordon przewróciłby się w grobie, gdyby wiedział, że ich potomkini nie tylko zostanie ministrem ds. imigracji, ale także stanie dziś przed Państwem, wygłaszając to przemówienie. („Migracja w Wielkiej Brytanii w globalnej gospodarce”, projekt przemówienia Barbary Roche, posłanki do parlamentu i minister ds. imigracji, Londyn, 11 września 2000 r.)
Żydowskie kłamstwo Roche’a, że Wielka Brytania jest „narodem migrantów”, nawiązywało do starszego żydowskiego kłamstwa, że Ameryka jest „narodem imigrantów”. Żydzi jednak nie wierzą we własne bajki: tych kłamstw nie rozpowszechnia się w Izraelu, którego szczelnie zamknięte granice i zdecydowanie judeo-centryczne prawo odzwierciedlają prawdziwe znaczenie słowa „naród”. Słowo to pochodzi od łacińskiego czasownika nasci, oznaczającego „urodzić się”, ponieważ naród jest związany więzami krwi, wspólnym pochodzeniem, religią, kulturą i językiem. W tym sensie Wielka Brytania, Ameryka, Francja, Australia i wiele innych krajów zachodnich przestały być prawdziwymi narodami, ponieważ zostały zalane przez obcych i niepodlegających asymilacji nie-białych przez swoje zdradzieckie, kontrolowane przez Żydów elity. Polityka izraelska kieruje się zasadą „Co jest najlepsze dla Żydów?”. Polityka zachodnia kieruje się zasadą „Co jest najgorsze dla białych?”. Ale te dwie zasady to w rzeczywistości dwie strony tego samego Cohena: Żydzi tacy jak Barbara Roche wierzą, że to, co jest najgorsze dla białych, jest jednocześnie tym, co jest najlepsze dla Żydów.
FOTO: 22 zabitych gojów kontra dwóch zabitych Żydów: ta powódź błota ma znaczenie tylko wtedy, gdy szkodzi Żydom
To wyjaśnia, dlaczego Żydzi sprowadzili na Zachód miliony muzułmanów i innych osób niebiałych wbrew woli białej większości. Jednocześnie Żydzi, sprowadzając tych „naturalnych sojuszników”, demonizowali białą opozycję jako rasistowską i ksenofobiczną, opracowując i narzucając surowe przepisy mające na celu stłumienie białego oporu oraz zastraszenie białych, by milczeli. Osoby niebiałe od dziesięcioleci mordują, gwałcą i wykorzystują białych, ale Żydzi postrzegali to jako zaletę, a nie wadę migracji osób niebiałych. Teraz, gdy ich „naturalni sojusznicy” również się od nich odwracają, Żydzi udają niewinne ofiary i domagają się większej władzy i przywilejów. Rozpowszechniają też śmieszne kłamstwa. Oto dumny z bycia homoseksualistą i intensywnie etnocentryczny Żyd Jonathan Sacerdoti przemawiający do łatwowiernych gojów w cuckservative ( en.wikipedia.org/wiki/Cuckservative) Spectator:
Żydzi uosabiają zachodnie wolności i wartości nie dlatego, że to dzięki nim możemy żyć w wolności, ale dlatego, że wiele z tych wartości jest w rzeczywistości naszymi wartościami, przyjętymi i zaadoptowanymi przez chrześcijaństwo oraz szeroko pojęte społeczeństwo świeckie. Właśnie dlatego ci wrogowie cywilizacji tak bardzo nas nienawidzą, a ich ataki na nas stanowią w rzeczywistości jedynie niewielką część ich szerszych ataków na cały Zachód. („Dlaczego Zachód nie może bronić Żydów?”, The Spectator, 15 grudnia 2025 r.)
FOTO: Jonathan Sacerdoti, dumny z bycia homoseksualistą i głęboko etnocentryczny Żyd
W rzeczywistości prawdziwymi „wartościami” Żydów są etnocentryzm i autorytaryzm. Dlatego właśnie Żydzi atakowali i podważali zachodnie „wolności”, takie jak wolność słowa, wolność badań i wolność zrzeszania się. Ogromnie ceniony – i mocno przereklamowany – żydowski filozof Baruch Spinoza zostałby zamordowany za bluźnierstwo przez swoich współwyznawców, gdyby nie udało mu się znaleźć schronienia wśród nie-Żydów w XVII-wiecznej Holandii. W XXI wieku Holandia jest taka sama jak reszta Zachodu: biali mają tam swobodę konsumowania najbardziej odrażających form pornografii, ale nie mają swobody badania i mówienia prawdy o różnicach rasowych. Realizm w kwestii rasy jest bowiem „mową nienawiści”. A kto wymyślił pojęcie „mowy nienawiści”? Na to bardzo interesujące pytanie ponad siedemdziesiąt lat temu odpowiedział dalekowzroczny ksiądz katolicki, ojciec Leonard Feeney:
CZY NALEŻY ZAKAZAĆ NIENAWIŚCI?
Większość Amerykanów, słysząc to pytanie, bez wahania odpowiedziałaby: „Tak, oczywiście, nienawiść powinna być zakazana!”. Ich chęć udzielenia odpowiedzi można wyjaśnić aż nazbyt łatwo. Przez ostatnie półtorej dekady byli bombardowani propagandą, która miała sprawić, że będą patrzeć na cały świat z ogłupiającą życzliwością. Techniki reklamowe, które zwykle zachęcają Amerykanów do wybredności w kwestii mydła i pasty do zębów, są teraz wykorzystywane, by przekonać ich, że w sprawach kultury i wyznania nie ma czegoś takiego jak produkt lepszy od innych. Za pomocą billboardów, plakatów w autobusach i metrze, gazet i czasopism, audycji radiowych i telewizyjnych przekonuje się Amerykanów, zarówno subtelnie, jak i bez ogródek, że „fanatyzm to faszyzm… Tylko braterstwo może ocalić nasz naród… Musimy być tolerancyjni wobec wszystkich!”.
Długofalowe skutki tej kampanii są widoczne już teraz. Tworzy ona „obywatela bez kręgosłupa”: człowieka pozbawionego wrażliwości kulturowej; niezdolnego do oburzenia; którego jedyna aktywność umysłowa jest jedynie przedłużeniem tego, co czyta w gazecie lub ogląda na ekranie telewizora; który z pustym i uśmiechniętym wyrazem twarzy patrzy na moralną katastrofę w swojej okolicy, polityczną katastrofę w swoim kraju i zbliżającą się światową katastrofę. Ma zrozumienie tylko dla wrogów swojego kraju. Żywi wyłącznie życzliwe uczucia wobec tych, którzy chcieliby zniszczyć jego dom i rodzinę. Szczerze współczuje każdemu, kto chciałby zniszczyć jego wiarę. Jest powszechnie tolerancyjny. Jest całkowicie pozbawiony uprzedzeń. Jeśli ma jakieś zasady, dobrze je ukrywa, aby nie wydawało się, że opowiadając się za nimi, sugeruje, iż zasady kontrastujące z nimi mogą być mniej wartościowe. Jest, na miarę swoich możliwości, dokładnie taki sam jak każdy inny obywatel, który, jak wierzy, stara się być dokładnie taki jak on: bezimienny, pozbawiony charakteru człowiek-plastelina. […]
Tak samo pewnie i stanowczo, jak Żydzi stali za masonerią, sekularyzmem czy komunizmem, tak samo stoją za kampanią „przeciw nienawiści”. Nie chodzi o to, że ruch ten stanowi urzeczywistnienie doktryny talmudycznej. Żydzi opowiadają się za tolerancją wyłącznie ze względu na jej destrukcyjną wartość – destrukcyjną, to znaczy dla Kościoła Katolickiego. Ze swojej strony wciąż podtrzymują swoje rasowe urazy i niechęci. Na przykład ich Talmud nadal naucza, że Chrystus był bezczelnym oszustem, i podaje nienadającą się do publikacji bluźnierczą relację o jego pochodzeniu i narodzinach. A jak powinno nas nauczyć właśnie minione Boże Narodzenie, Żydzi, pomimo całej swojej gadaniny o braterstwie, w najmniejszym stopniu nie porzucili swojego zdecydowanego programu, aby wszelkie przejawy uznania Bożego Narodzenia zniknęły z życia publicznego i społecznego narodu.
Sekretem sukcesu Żydów jest oczywiście to, że potrafią oni żywić taką prywatną nienawiść, jednocześnie propagując publiczną „miłość”, i nie są za to oskarżani o hipokryzję. Jak zawsze bowiem kierują oni wszystkim głównie zza kulis. Swoje przesłanie przekazują za pośrednictwem współpracujących z nimi nie-Żydów. A takich nie-Żydów jest obecnie prawdopodobnie więcej – zarówno tych chętnych, jak i tych, którzy dają się oszukać – niż kiedykolwiek wcześniej w historii. Dodatkowym szczęśliwym zbiegiem okoliczności jest to, że żydowscy dyrektorzy amerykańskiego przemysłu rozrywkowego mogą teraz zagwarantować, że jeden rzecznik Bractwa, znajdujący się w odpowiednim miejscu (np. za mikrofonem lub przed kamerą telewizyjną), jest w stanie wywrzeć wpływ na miliony Amerykanów.
A kampania Żydów odnosi sukcesy. Mamy wszelkie powody, by niepokoić się tym sukcesem. Amerykańscy katolicy, nawet ci, którzy nie angażują się aktywnie w dyskusję na temat tolerancji, są obecnie utrzymywani w ryzach przez wszechobecną groźbę oskarżenia o nienawiść, fanatyzm i nietolerancję. („Czy nienawiść powinna być zakazana?”, The Point, pod redakcją ks. Leonarda Feeneya, lipiec 1955 r.)
W 1955 roku, katolicki ksiądz Feeney myślał dokładnie tak samo jak katolik Michael E. Jones w 2026 roku. Ksiądz Feeney słusznie dostrzegł, że Żydzi nienawidzą Kościoła Katolickiego, ale nie zrozumiał, że nienawidzą go dlatego, że jest on biały, a nie dlatego, że jest chrześcijański. [To błąd. Nienawidzą – bo zaparli się swojego Mesjasza, a więć produkują nowego. md] Wielki pisarz katolicki Hilaire Belloc prawdopodobnie nie popełniłby tego samego błędu. Jak kiedyś powiedział: „Europa to Wiara, a Wiara to Europa”. Dlatego Belloc byłby całkowicie przeciwny imigracji muzułmanów i innych nie-białych do Europy. Nie byłby też wcale zaskoczony, widząc, jak Żydzi organizują taką imigrację, propagują ją i karzą białych za opór wobec niej.
Belloc nie byłby też zaskoczony, widząc, jak Żydzi cynicznie odgrywają rolę ofiar, gdy ich własna polityka obróciła się przeciwko nim. Ten somalijski nożownik z Londynu, który zaatakował Żydów, zostanie teraz wykorzystany przez Żydów do zwiększenia żydowskiej potęgi i podkreślenia statusu ofiar. Nie zabił nikogo, ale otrzyma znacznie więcej uwagi niż Mohammed Ismail, Somalijczyk, który zamordował trzech białych w Sheffield w 1960 roku, oraz niż Mohamed Noor Iidow (sic), Somalijczyk, który zgwałcił na śmierć białą kobietę w Londynie w 2021 roku.
FOTO: Podobnie jak w Ameryce, tak i w Australii: oto część Żydów, którzy działali na rzecz zniesienia polityki „Białej Australii”
Na całym Zachodzie niezliczeni biali ludzie padli ofiarą morderstw, gwałtów, pobić, rabunków i innych krzywd spowodowanych przez błotną powódź masowej migracji, nadzorowaną przez Żydów. Jednak, jak już wspomniano, krzywda wyrządzona białym ludziom jest cechą charakterystyczną tej powodzi, a nie jej błędem. A teraz, gdy ta powódź błota z opóźnieniem szkodzi jej twórcom, Żydzi odgrywają rolę ofiar i lamentują, że „Żydzi nigdzie nie czują się bezpiecznie”, że „Żydzi żyją w strachu w Wielkiej Brytanii XXI wieku”, że „Żydzi w Wielkiej Brytanii nie czują się już jak w domu”, że „Żydzi w Irlandii nigdy nie czuli się bardziej samotni”. Jednak żadnemu z tych lamentów nie towarzyszy szczerość ani samokrytyka. Żydzi nie wyróżniają się szczerością i samokrytyką. Zamiast tego wyróżniają się użalaniem się nad sobą. Oto ponownie Jonathan Sacerdoti:
Brytyjscy Żydzi po cichu przygotowują się do opuszczenia kraju
Wczoraj wieczorem siedziałem w synagodze, w której dorastałem, czekając na wywiad z pułkownikiem Richardem Kempem, emerytowanym wysokim rangą oficerem armii brytyjskiej, który przez prawie trzy dekady służył w Irlandii Północnej, na Bałkanach, na Bliskim Wschodzie i w Afganistanie. Nasza rozmowa miała zakończyć nabożeństwo symbolizujące przejście od izraelskiego Dnia Pamięci o poległych do Dnia Niepodległości. Brytyjski Żyd i brytyjski pułkownik w pomieszczeniu pełnym emocji, dumy i niemałej obawy, po tygodniu, w którym w Londynie doszło do wielu podpaleń miejsc związanych z Żydami. W powietrzu unosiło się nieprzyjemne poczucie upadku Rzymu. […]
Podczas kolacji, która odbyła się później i miała na celu świętowanie niepodległości Izraela, nastrój w sali nie był w prostym sensie uroczysty. Rozmowy były poważne, a nawet ciężkie. Ludzie mówili mi otwarcie o upadku, o Wielkiej Brytanii, o sytuacji Żydów tutaj. Co ciekawe, rozmawiali też o planach awaryjnych. Gdzie mogliby się udać. Kiedy mogliby wyjechać. Jaki próg spowodowałby podjęcie tej decyzji. Najbardziej niepokojąca była niekoniecznie treść tych rozmów, ale ich założenie. Mówili tak, jakby wyjazd nie był hipotetyczny, ale ostatecznie konieczny.
Mógłbym zbudować sobie życie w Izraelu. Widzę to na tyle wyraźnie, że wiem, iż byłoby to dobre życie. Wielu brytyjskich Żydów podziela to przekonanie: Izrael nie jest jedynie schronieniem ostatniej szansy, „polisą ubezpieczeniową” na wypadek katastrofy. W ciągu dziesięcioleci swojego istnienia stał się czymś znacznie bardziej znaczącym. To funkcjonujące, dynamiczne państwo z własną kulturą, mocnymi stronami i napięciami. To prawdziwa alternatywa życiowa, a nie tylko teoretyczna ucieczka przed niebezpieczeństwem. […] A jednak większość z nas wybrała Wielką Brytanię. Nie przez przypadek, ale świadomie. To jest droga, którą podążaliśmy, społeczeństwo, w które zainwestowaliśmy, miejsce, w którym ukształtowało się nasze życie. Wielka Brytania zaoferowała nam możliwości, stabilność i poczucie przynależności, z którego niełatwo zrezygnować. To nasz dom. Chcemy, aby był naszym schronieniem. („Żydzi w Wielkiej Brytanii po cichu przygotowują się do opuszczenia kraju”, The Spectator, 22 kwietnia 2026 r.)
Tak, ci Żydzi „świadomie” zdecydowali się zamieszkać w Wielkiej Brytanii. I świadomie postanowili zalać Wielką Brytanię muzułmanami oraz innymi „naturalnymi sojusznikami”. A także świadomie postanowili demonizować białych jako rasistów i ksenofobów za to, że opierają się tej fali zalewającej kraj. W końcu nie zapominajmy, że „przyjmujcie przybysza” to niezachwiana żydowska wartość! Ale ta powódź błota zaczęła teraz szkodzić również Żydom, więc „po cichu przygotowują się” do ucieczki do Izraela, gdzie ta niezachwiana żydowska wartość „Witajcie obcych” w tajemniczy sposób nie miała zastosowania przez tak wiele dziesięcioleci. W rzeczywistości istnieją tylko trzy niezachwiane wartości żydowskie. Dwie z nich wspomniałem powyżej: etnocentryzm i autorytaryzm. Oto trzecia: hipokryzja.
Na nieszczęście dla Żydów, hebrajska hipokryzja staje się coraz bardziej oczywista dla coraz większej liczby gojów.
NCZAS.INFO | Wojsko państwa Izrael. / Fot. PAP/Newscom
Wioskę Debl na południu Libanu – małą, chrześcijańską osadę maronicką – izraelska armia zdaje się traktować jako poligon doświadczalny nie tylko w sensie militarnym.
W ciągu kilku tygodni doszło tam do dwóch incydentów, które trudno zakwalifikować inaczej niż jako akty celowej profanacji. Tym razem żydowski żołnierz włożył papierosa w usta figury Matki Boskiej.
W odpowiedzi na pytania mediów, izraelska armia potwierdziła autentyczność zdjęcia, zapewnia, że „traktuje incydent poważnie” i podkreśliła, że zachowanie żołnierza „odbiega od wartości oczekiwanych od żołnierzy”.
Wstępne ustalenia, przekazane m.in. przez izraelskiego nadawcę publicznego Kan, wskazują, że zdjęcie wykonano kilka tygodni temu w miejscowości Debl, kilka kilometrów od granicy z Izraelem, choć opublikowano je dopiero teraz.
W tej samej zamieszkanej przez chrześcijan maronitów wiosce pod koniec kwietnia inny izraelski żołnierz zniszczył figurę Jezusa. Po oburzeniu chrześcijan na całym świecie, żołnierz, który zniszczył figurę, został odsunięty od służby bojowej i skazany na 30 dni aresztu. Taką samą karę otrzymał wojskowy, który fotografował zdarzenie.[uś, no słusznie. Po co informuje gojów?? md]
Izraelska armia zapowiada teraz, że żołnierz widoczny na zdjęciu, na którym wkłada papierosa do ust figury Matki Boskiej, także zostanie ukarany dyscyplinarnie. [tydzień urlopu?? md]
Co jeśli najtęższe umysły na planecie, odpowiedzialne za przełomowe technologie, posiadają rozumienie Boga i człowieka na poziomie prymitywnego tubylca?
To nie jest dobre pytanie. Na dawni przodkowie
Chantal Delsol podkreślała, że ludzkość w ogromnej większości nie zna ateizmu. Jako zgniły owoc epoki oświecenia, przekonanie o nieistnieniu Boga stanowiło przez wieki w zasadzie oryginalną koncepcję zachodu. Współczesna rzeczywistość ostatecznie obala ten trwający o wiele za długo eksperyment. Kiedy czołowy ateista świata – Richard Dawkins ogłasza, że jest w zasadzie „kulturowym chrześcijaninem”, pewna epoka dobiega właśnie końca.
Ale żeby dostrzec ponowne „zaczarowanie świata”, wcale nie trzeba sięgać aż do autora „Boga urojonego”. Dzisiaj zsekularyzowane, pławiące się w dobrobycie społeczeństwa zamiast zastąpić sferę religii „racjonalnością”, wypełniają ją przeróżnymi dziwactwami z pogranicza magii, okultyzmu i przesądu. W pustce powstałej po wyparciu religii z życia publicznego, powoli krystalizują się nowe propozycje duchowe dla człowieka XXI wieku. Zamiast jednak napełniać go wiarą, nadzieją i miłością, wzbudzają w nim coraz większą wątpliwość wobec sensu własnego istnienia.
Bo cyfrowa rewolucja, kryzys klimatyczny czy ślepa wiara w postęp skutecznie podważają nie tyle dotychczasowe tradycje religijne, co jej sekularny substytut w postaci liberalnego humanizmu. Człowiek ze swoimi wadami, emocjami i słabościami przestaje stać w centrum Wszechświata, stając się – w najlepszym wypadku – podstarzałym kapitanem rozklekotanej łajby cywilizacji, miotanej falami, których nie zna i nie rozumie. Niczym w przedchrześcijańskich wierzeniach, ponownie zdajemy się na łaskę potężnych i odległych sił, wobec których jawimy się niczym nic nie warty, kosmiczny proch.
Kiedy spojrzymy na przesłanie najpopularniejszej „religii” świata czyli…UFO (tak, tak – w istnienie istot pozaziemskich wierzy ok 60 proc. populacji) uderza nas ten sam powtarzający się, dehumanizacyjny wzór. W tej opowieści, cały postęp ludzkości ma swoje źródło w inteligencji pozaziemskiej, dzielącej się mądrością przez swoich posłańców – aniołów, proroków czy wybitnych naukowców. Sam człowiek okazuje się owocem inżynierii genetycznej obcych, tworzących nas bynajmniej nie z miłości, ale z potrzeby zapewnienia sobie taniej siły roboczej. Według jej zwolenników, to właśnie istotom pozaziemskim oddajemy cześć w naszych kościołach, synagogach i meczetach. Jednak nasze modlitwy mają mniej więcej tyle samo sensu, co starania Polinezyjczyków, stawiających atrapy samolotów w oczekiwaniu na dary z nieba.
Podobny schemat wyłania się z transhumanistycznej wizji superinteligencji (ASI), której nadejścia wyczekują czołowi inżynierowie Doliny Krzemowej. Cyfrowy program przewyższający ludzki umysł w praktycznie każdej dziedzinie, potrafiący konstruować coraz potężniejsze wersje samej siebie, nie znający zmęczenia, emocji i ograniczeń biologicznego ciała, jest w zasadzie technologicznym odpowiednikiem koncepcji Boga. Sam człowiek natomiast staje się w tej wizji wyłącznie katalizatorem następnego ogniwa ewolucji; nowego, doskonalszego pod każdym względem gatunku, który wyrwany spod kontroli człowieka, bez trudu zdominuje planetę i ruszy na podbój wszechświata.
Orędownicy superinteligencji wcale nie kryją swojej pogardy wobec gatunku ludzkiego. Kiedy Harari mówi o „małpie człekokształtnej homo-sapiens”, prof. Dragan opisuje nas jako niewiele bardziej skomplikowane „narzędzie przesyłu informacji” od psa, a Elon Musk sugeruje, że jesteśmy wyłącznie „biologicznym rozrusznikiem” dla nowej, cyfrowej świadomości, ciężko zaufać w obietnice świetlanej przyszłości płynące z Dolin Krzemowych od Kalifornii po Shenzhen.
Przyjaciel czy wróg?
Z ust techno-wizjonerów nieustannie słyszymy, jak to połączenie z omnipotentnym programem zapewni ludzkości złoty wiek dobrobytu, wolność od chorób, a nawet samej śmierci. Ale tylko pod jednym warunkiem…
W odróżnieniu od powszechnego przekonania, przedchrześcijańscy bogowie za grosz nie interesowali się losem człowieka. Nie mieli żadnego interesu wchodzenia z nim w interakcję, chyba że dla własnych, osobistych korzyści. Częściej ta marna i śmiertelna kreatura stanowiła dla nich zazwyczaj przedmiot rozrywki; zabawkę w ręku nieprzewidywalnego fatum i pionek na planszy boskich igrzysk.
Zaraza, wojny, głód, trzęsienia ziemi…by zapewnić sobie pomyślność potęg, należało je obłaskawić, nawet za cenę najwyższej ofiary. Niektóre bóstwa były wyjątkowo żarłoczne – aztecki Hutzilopochtli potrzebował nieustannego dopływu świeżej krwi, by wschodzić o świcie każdego dnia. Kananejski Moloch obdarowywał obfitymi plonami, żywiąc się ofiarą całopalną z niemowląt. Z kolei nordycki Frejr błogosławił wojownikom, którzy do jego świątyni w Uppsali zanosili głowy swoich wrogów.
Również dzisiejsi techno-wizjonerzy przekonują, że superinteligencję trzeba w jakiś sposób przeciągnąć na swoją stronę. Żeby nie dokonała globalnego holokaustu, należy zaprogramować ją w ten sposób by dostosować „cele AI” do naszych interesów. Tylko i tylko wtedy zero-jedynkowy bóg zostanie naszym przyjacielem, albo – jak sugerują – będzie wobec nas obojętny, jak człowiek w odniesieniu do nie wartych większej uwagi zwierząt.
„Nie zabijamy naszych futrzastych pupilów bez potrzeby. Wręcz przeciwnie, często są naszymi przyjaciółmi” – starał się łagodzić swój przekaz Ilya Sutskever, mózg stojący za ChatemGPT. Elon Musk ze znanym sobie optymizmem sugerował, że „jeżeli nie możesz kogoś pokonać, przyłącz się do niego”, z kolei Harari, zachęcając do dobrowolnego utracenia kontroli nad własnym życiem życzył ludzkości „miłej podróży”, ponieważ od teraz „wszystkim zajmą się algorytmy”.
Pozytywna wizja wymaga jednak ofiary. I składamy ją codziennie, świadomie bądź nie, każdego dnia przykuci do ekranów naszych telefonów. Cyfrowy moloch rośnie z każdą sekundą, karmiony niezliczoną ilością informacji. Płacimy zaś naszym czasem, emocjami, relacjami z żywym człowiekiem i zdrowiem. Ale być może przyjcie czas, że przyjdzie i zapłacić życiem. A wtedy kapłani nowej religii chętnie zatopią już nie obsydianowe, ale cyfrowe noże w naszych piersiach, będąc pierwszymi nadzorcami niewolników w nowym, globalnym, elektronicznym obozie koncentracyjnym.
============================
Ale tak długo jak jesteśmy oddani w opiekę Tego, który nazwał nas umiłowanymi dziećmi, kazał aniołom aby nam służyli i ostatecznie przelał za nas swoją boską Krew, prorocy nowego wspaniałego świata nie mają nad nami władzy. Nie pomoże im nawet „superinteligencja”, bożek „ze srebra i złota”, który „ma usta, ale nie mówi, oczy ma, ale nie widzi”. Bo Do nich są podobni ci, którzy je robią, i każdy, który im ufa (Ps 115, 8).
Realizowana od wielu lat przez Watykan agenda ekumenizmu i dialogu z heretykami i satanistami jest w istocie przejawem gnostyckiego synkretyzmu religijnego mającego na celu likwidację religii katolickiej.
Ostatni heretycki pontyfikat Franciszka oraz aktualna uległość Leona XIV dobitnie pokazują, że skoro ludzie aż tak bardzo zawodzą, potrzebna jest pomoc z Nieba.
O autorze: Redakcja
===================================
1 komentarz
Prawdzic 28 kwietnia 2026 godz. 11:23Ostatni heretycki pontyfikat Franciszka oraz aktualna uległość Leona XIV dobitnie pokazują, że skoro ludzie aż tak bardzo zawodzą, potrzebna jest pomoc z Nieba.– W r 1846 w La Salette Matka Boża powiedziała: [przyjdą czasy, gdy…] „Rzym straci wiarę i stanie się siedzibą Antychrysta”. I to jest! – Naszą odpowiedzią niech będzie zorganizowanie Krucjaty Różańcowej “Na odsiecz Rzymowi”, jak na Jan Sobieski poszedł na Wiedeń. – Tym sposobem many ratować nasze dusze, księży, Polskę – Ratować przed Antychrystem; częścią systemu Bestii!
Katolicyzm się zmienił. Rzeczy, które jeszcze niedawno uchodziły za gorszący skandal, dziś są zwykłą codziennością. Prawdy doktrynalne i moralne ustąpiły miejsca miłości bliźniego. To ona stała się główną przestrzenią zbawienia.
To ma swoje gigantyczne konsekwencje.
Kiedy w grudniu 2025 roku władze anglikańskiego Kościoła Anglii podały, że arcybiskupem Canterbury zostanie kobieta, wybuchła burza. Coś takiego nie zdarzyło się jeszcze nigdy. Wprawdzie anglikanie dopuścili już ordynację kobiet i robili je biskupkami, ale nigdy w Canterbury. W końcu arcybiskup Canterbury pełni w globalnej Wspólnocie Anglikańskiej rolę nieco podobną do papieża w Kościele katolickim.
Konserwatywni anglikanie zaczęli protestować. Część z nich ogłosiła, że wobec tej decyzji po prostu zrywa swoją więź z Canterbury: będą odtąd wyznawać chrześcijaństwo w wersji anglikańskiej, ale niezależnie. Drogę samodzielności wybrały wspólnoty anglikańskie w różnych krajach globalnego południa, przede wszystkim w Afryce. W Londynie nikt się tym jednak nie przejął. 25 marca 2026 roku urząd arcybiskupa Canterbury objęła pani Sarah Mullally
Mullally urodziła się w 1962 roku. Ordynację otrzymała w 2002 roku, a w 2015 roku została biskupem. Jest jedną z pierwszych kobiet we Wspólnocie Anglikańskiej, która przeszła tę drogę. Osadzenie jej w Canterbury stanowiło pewnie wyraz uznania dla jej zdolności przywódczych, ale zarazem – co do tego nie można mieć wątpliwości – jasną deklarację uznania, że płeć nie odgrywa w powołaniu duchownym w anglikanizmie żadnej roli. Jeżeli komuś się to nie podoba, trudno – niech odejdzie, Londyn chce iść w tej sprawie z duchem współczesności.
Po wyborze Sary Mullally wielu katolickich publicystów pisało, że ta decyzja znacząco pogorszy relacje Wspólnoty Anglikańskiej z Kościołem katolickim. Wprawdzie Rzym od dawna nie uznaje ważności święceń w tej wspólnocie, co ogłosił już papież Leon XIII w liście apostolskim „Apostolicae curae” z 1893 roku. Wprowadzenie u anglikanów ordynacji i biskupstwa kobiet, co wydarzyło się pod koniec XX wieku, było jednak dalszym krokiem zaostrzającym sytuację – a nominacja dla Mullally dobitnie to podkreśla.
Okazało się jednak, że żadnego pogorszenia relacji nie ma. Papież Leon XIV i jego zaplecze zdecydowali się na przyjęcie wobec Mullally całkowicie otwartego stanowiska.
Jeszcze w marcu Ojciec Święty wysłał do nowej arcybiskup Canterbury krótkie gratulacje, gdzie zapewniał o modlitwie, dążeniu do jedności oraz wspólnocie wiary chrześcijańskiej. Wkrótce Sarah Mullally została zaproszona do Rzymu. Przyjechała tam pod koniec kwietnia, tuż po powrocie Leona XIV z Afryki – kontynentu, na którym doszło niedawno do podziału w anglikanizmie.
Zanim spotkała się z papieżem, odwiedziła wszystkie cztery bazyliki papieskie. W Bazylice św. Piotra Sarah Mullally modliła się przy grobie pierwszego papieża. Była też w położonej tuż obok Kaplicy Klementyńskiej. W sieci pojawiły się charakterystyczne zdjęcia. Mullally udziela biskupiego błogosławieństwa, a obok niej stoi katolicki biskup Flavio Pace, sekretarz w Dykasterii ds. Ekumenizmu z Kurii Rzymskiej. Biskup Pace pochylił głowę i wykonał znak krzyża, przyjmując błogosławieństwo udzielone przez Mullally.
Programowe kazanie anglikańska arcybiskup Mullally wygłosiła w anglikańskim kościele św. Pawła w Murach (St Paul’s Within the Walls). Warto zwrócić uwagę na treść tej homilii. Mullally mówiła o jedności pomiędzy chrześcijanami. Według niej, jedności nie osiąga się tylko poprzez dialog teologiczny, ale wykuwa się ją w praktyce: „pomiędzy tymi, którzy żyją, modlą się i służą”, „pomiędzy tymi którzy spotykają się, słuchają i idą razem dzień po dniu”. „Jedność nie jest tylko wynegocjowana, jedność jest wcielana w życie” – powiedziała. Jak podkreśliła, ewangeliczność i Chrystusowość Kościoła widać nie tylko w jego życiu wewnętrznym, ale również w zewnętrznym. Wskazała na akty miłosierdzia: – troskę o zmarginalizowanych; – przyjmowanie obcych; – towarzyszenie uchodźcom i tym, którzy są pozbawieni domu, niedostrzegani i niewysłuchiwani.
To przemówienie wolno skonfrontować z treścią przesłania, jakie 20 marca wystosował do Mullally papież Leon XIV. Ojciec Święty wspomniał tam o istnieniu różnic teologicznych, ale podkreślił „wspólne rozpoznawanie w sobie braci i sióstr w Chrystusie poprzez nasz wspólny chrzest”. Papież nazwał Mullally „drogą siostrą”, wyraził nadzieję na przezwyciężanie podziałów celem lepszego głoszenia Ewangelii oraz na współpracę, by sprostać wyzwaniom, jakie „stoją dziś przed ludzką rodziną”.
Przy wszystkich różnicach, pobrzmiewa tu jeden wspólny akcent: uznanie różnic za praktycznie drugorzędne w obliczu wspólnego zadania, jakim jest posługa charytatywna w duchu Ewangelii.
Ten ton nie jest, oczywiście, zupełnie nowy: towarzyszy ekumenizmowi i dialogowi międzyreligijnemu od dziesięcioleci. Z przywódcami anglikanów spotykali się już poprzedni papieże, począwszy od Jana XXIII, a skończywszy na Franciszku, który utrzymywał szczególnie przyjacielskie relacje z poprzednikiem Mullally, arcybiskupem Canterbury Justinem Welbym.
Ton priorytetu charytatywnego byłby jednak nie do pomyślenia przed rewolucją dialogiczną, która rozpoczęła się w okolicach II Soboru Watykańskiego. Wcześniej różnice doktrynalne i moralne uważano za naprawdę istotne, a ścisłą współpracę pomimo tych różnic – za skandaliczną.
Założenie było proste: jeżeli katolicy będą współdziałać z protestantami jak bracia i siostry, to w praktyce podważą własne roszczenie do prawdy, wprowadzając zamiast niego sui generis relatywizm ekumeniczny. Tę obawę jednak odrzucono, a może raczej: zaakceptowano cenę, jaką trzeba zapłacić. Innymi słowy, współpraca na rzecz posługi charytatywnej w duchu Ewangelii została uznana za ważniejszą niż ewentualne skandale czy wątpliwości co do słuszności własnej teologii. Wymiar charytatywny zwyciężył.
Krytyk mógłby powiedzieć, że człowiek stał się ważniejszy od Boga, co miałoby być konsekwencją zwrotu antropologicznego, jaki przeprowadzono w teologii katolickiej, ze szczególnym wkładem ks. Karla Rahnera. Sympatyk tej zmiany odpowiedziałby, że jednego nie można przeciwstawiać drugiemu, bo miłość bliźniego zakłada miłość Boga – albo wprost albo pośrednio, a dla Chrystusa wyjście naprzeciw człowiekowi zawsze było ważniejsze niż zaadresowanie jego grzechu. Dlatego Zbawiciel najpierw uratował cudzołożnicę przed ukamienowaniem, a dopiero później ją napomniał. Nie uzależniał swojej pomocy od akceptacji prawd moralnych i doktrynalnych. Krytyk odpowie znowu: to prawda, ale nigdy nie zapominał o pouczeniu; tymczasem współczesny priorytet jedności w posłudze charytatywnej wymiar doktrynalny po prostu spycha na bok, zamykając go w jakichś specjalistycznych gremiach teologicznych, bez żadnego połączenia z praktycznym i codziennym życiem.
Priorytetyzacja wymiaru charytatywnego objawia się też w innych obszarach. Kiedy Leon XIV wracał samolotem z Afryki, jeden z dziennikarzy zapytał go o błogosławienie par homoseksualnych w Niemczech. Niedawno takie błogosławieństwa wprowadził kardynał Reinhard Marx z Monachium. Watykan dopuszcza tę praktykę, pod warunkiem, że jest nieuroczysta i spontaniczna, poza kontekstem liturgicznym. W Niemczech jest inaczej, błogosławieństwa są ceremonialne i przypominają czynności liturgiczne. Papież Leon XIV zdystansował się od tego, co robią biskupi w Niemczech. Zanim to uczynił, zdystansował się jednak od czegoś innego: od samego tematu.
Powiedział, że „przede wszystkim” trzeba pamiętać, że moralność seksualna nie jest tak ważna, jak moralność dotycząca „sprawiedliwości, równości, wolności mężczyzn i kobiet i wolności religijnej”. „To powinno mieć priorytet” wobec moralności seksualnej, zaznaczył.
Stosunek do innych ludzi – sprawiedliwość, równość, wolność – zostaje oceniona jako rzecz kluczowa, coś, co naprawdę powinno nas zajmować. Ułożenie relacji seksualnych, błogosławienie par LGBT… papież nie kwestionuje wewnętrznej wagi tych tematów, ale odsuwa je na bok. Tak, jak z anglikanami: może i są różnice teologiczne, ale najważniejsze jest wspólne świadectwo życia chrztem i Ewangelią, które ma służyć jedności posługi na rzecz bliźniego. Miejsce anglikanów mogą zająć geje i lesbijki. Żyją wprawdzie w sposób niezgodny z katolicką nauką moralną, ale mogą być ludźmi niosącymi sprawiedliwość, równość i wolność, na tym się skupmy.
Ks. Karl Rahner uczył, że kto miłuje bliźniego, ten miłuje Boga – choćby sam o tym nie wiedział. „W miłości bliźniego, o ile jest prawdziwa i przyjmuje do końca swą własną niepojętą istotę, dana jest już cała chrześcijańska rzeczywistość zbawcza, całe chrześcijaństwo, które co prawda ma się dopiero rozwinąć w swej pełni, takiej jak ją znamy i strzeżemy, lecz ujęte jest już u swych najbardziej pierwotnych korzeniach, gdy jeden człowiek drugiego prawdziwie i «do końca» [umiłował]” – pisał Rahner.
Jan Paweł II i Benedykt XVI nie przyjmowali w pełni tego nauczania. Kontynuując dialogizm Jana XXIII i Pawła VI, starali się jednak – w różnym zakresie – o podtrzymanie wcześniejszej roli doktryny. Wychodziło im to różnie, co było widoczne w zwłaszcza w przypadku Jana Pawła II za sprawą jego oddania dialogowi ekumenicznemu i międzyreligijnemu. W doktrynie moralnej papież Wojtyła nie oddawał jednak pola, Benedykt XVI starał się nie robić tego nigdzie.
Sytuacja zmieniła się dość radykalnie 13 marca 2013 roku. Papież Franciszek przyjął Rahnerowski zwrot antropologiczny w całej jego rozciągłości. Wyciągnął z tego konsekwencje: wielokrotnie lekceważył moralność seksualną, wyciągając rękę do środowisk homoseksualnych; pozwalał na ich błogosławienie; otwierał drzwi rozwodnikom w powtórnych związkach; prowadził intensywny dialog, prezentując inne religie jako drogę do Boga. Warunek: wszędzie musiał istnieć silny komponent miłości bliźniego. Jeżeli ktoś miłuje, wchodzi w przestrzeń zbawienia, a jego moralne nieuporządkowanie czy błędy doktrynalne stają się drugorzędne. Tak, jak uczył Rahner: w miłości bliźniego ma być zawarta cała rzeczywistość zbawcza, uświadomiona czy nie.
Po roku rządów Leona XIV widać wyraźnie: kolejnej zmiany nie będzie. Papież Prevost idzie drogą, którą wyznaczył jego poprzednik. Przejawia się to w moralności, przejawia w ekumenizmie. Wielkie problemy doktrynalne są dla Leona drugorzędne. Jakiś czas temu został zapytany o to, czy można byłoby dopuścić kobiety do diakonatu. Zbył to pytanie, mówiąc, że „obecnie” nie widzi takiej możliwości. Zapytany o akceptację homoseksualizmu odparł, że „póki co” trzeba pracować nad zmianą kulturową w Kościele.
Dla Leona, jak się wydaje, te kwestie nie mają dużego znaczenia: można odpowiadać na nie w ten albo inny sposób. Jeżeli Leon wybiera podejście konserwatywne, to nie czyni tego chyba z wewnętrznego przekonania, że prawda jest tu ściśle określona – ale dlatego, że nie chce powodować zaburzeń w ciele Kościoła.
Leon nie odrzuca kategorii prawdy, ale sytuuje ją w innym miejscu: w obszarze miłości Boga i bliźniego, praktycznie nierozłącznych i nierozróżnialnych. Tak samo robił Franciszek. Tak samo robią anglikanie, Justin Welby czy Sarah Mullally. Tak samo robią niemieccy biskupi, dla których najważniejszym elementem życia chrześcijańskiego jest posługa charytatywna. Tak samo uczył Karl Rahner.
Taki jest po prostu nowy katolicyzm. Ziarna zostały zasiane w Oświeceniu. Wzrastały w czasie II wojny światowej i w okresie powojennym. Po II Soborze Watykańskim zasiew zaczął dojrzewać, ale dopiero Franciszek zdecydował się na zebranie plonów. Leon XIV może być tym, który wypiecze z nich nowy chrześcijański chleb, karmiąc nim cały Kościół – i na trwałe przekształcając sposób rozumienia i przeżywania wiary.
Zobaczymy, czy wierni będą chcieli ten chleb spożywać.
Australijski „wysłannik ds. antysemityzmu” jasno daje do zrozumienia, że prawdziwym celem są krytycy Izraela
Australijska „wysłanniczka ds. antysemityzmu” Jillian Segal opublikowała podręcznik, w którym jednoznacznie wyjaśnia, że jej urząd nie istnieje po to, aby chronić australijskich Żydów przed dyskryminacją, lecz by tłumić krytykę państwa Izrael.
Australijska „wysłanniczka ds. antysemityzmu” Jillian Segal opublikowała podręcznik , w którym jednoznacznie wyjaśnia, że jej urząd nie istnieje po to, aby chronić australijskich Żydów przed dyskryminacją, lecz by tłumić krytykę państwa Izrael.
Jakkolwiek źle sobie to wyobrażasz, jest jeszcze gorzej. Podręcznik, który ma zostać oficjalnie wydany pod koniec tego tygodnia pod tytułem „Zrozumieć antysemityzm w Australii”, wyraźnie utożsamia antysemityzm z antysyjonizmem, stwierdzając na przykład, że „antysemityzm i antysyjonizm są wyrazem nienawiści do Żydów” i twierdząc, że oskarżanie Izraela o „apartheid, ucisk, rasizm i ludobójstwo” jest antysemickie.
Dlatego też oficjalne stanowisko wyznaczonego przez rząd Australii autorytetu w dziedzinie antysemityzmu jednoznacznie wskazuje, że sprzeciwianie się rasistowskiej ideologii politycznej leżącej u podstaw współczesnego państwa Izrael jest przejawem nienawiści i zniewagi wobec Żydów i ich religii.
Kiedy więc Australijczycy słyszą, jak Jillian Segal i urzędnicy państwowi mówią o wzroście „antysemityzmu” w naszym kraju i o konieczności podjęcia radykalnych środków w celu jego powstrzymania, ważne jest, aby jasno powiedzieć, że właśnie o tym „antysemityzmie” mówią. Mówią o krytyce Izraela.
Przejrzyjmy razem podręcznik i zwróćmy uwagę na kilka interesujących fragmentów. Zgoda?
Przedmowa do podręcznika podkreśla wagę poparcia przez rząd Australii roboczej definicji antysemityzmu , opracowanej przez Międzynarodowy Sojusz na rzecz Pamięci o Holokauście (IHRA), która spotkała się z krytyką na całym świecie ze względu na łączenie krytyki Izraela z nienawistnymi działaniami wobec Żydów. Zgodnie z definicją IHRA, twierdzenie, że Izrael jest przedsięwzięciem rasistowskim, lub porównywanie nadużyć Izraela do nazistowskich Niemiec jest uważane za antysemickie – oba te stwierdzenia są w pełni uzasadnioną krytyką, która powinna być podnoszona znacznie częściej. Znaczna część podręcznika opiera się na założeniach definicji IHRA.
Biuro Segala oświadcza, że podręcznik „ma być praktycznym źródłem informacji dla szkół, uniwersytetów, urzędników państwowych, organizacji społecznych i każdego, kto chce zrozumieć współczesny antysemityzm”.
Biuro Segala twierdzi, że antysemityzm „zmieniał się” na przestrzeni wieków – od oszczerstw rytualnych i oskarżeń o „zabójstwo Chrystusa” w średniowieczu po rasizm nazistowskich Niemiec. Obecnie przekształcił się w taki sposób, że „antysemickie stereotypy są przekazywane i uzasadniane w języku praw człowieka i argumentów prawa międzynarodowego”.
„Na przykład, czasami Żydów określa się etykietą i zniesławia, nazywając ich 'osadnikami-kolonialistami’, 'ciemiężycielami’ i symbolem globalnego systemu dominacji, który 'najwyraźniej dopuszcza nawet mordowanie Żydów jako Żydów’” – oznajmia wysłannik.
Czy dostrzegasz, jak temat został postawiony w jednym szeregu, aby połączyć średniowieczne przesądy dotyczące Żydów z całkowicie uzasadnioną krytyką współczesnego państwa Izrael? Według Specjalnego Wysłannika Australii ds. Zwalczania Antysemityzmu, krytykowanie Izraela „językiem praw człowieka i argumentów prawa międzynarodowego” niczym istotnym nie różni się od stwierdzenia, że Żydzi piją krew chrześcijańskich dzieci.
To jest ewidentne, kompletne szaleństwo.
„Uzasadniona krytyka Izraela nie jest antysemicka” – przyznaje wysłannik, po czym całkowicie neguje to ustępstwo w dalszej części tekstu. „Istnieje jednak wiele przykładów antysemickich obrazów, tropów, teorii spiskowych i propagandy (nawiązujących do średniowiecznych mitów), które znalazły swoje miejsce w dyskursie antyizraelskim. Coraz częściej używa się również słowa „syjonista” (lub jego odmian) jako przykrywki lub substytutu słowa „Żyd”.
To jest całkowicie zmyślone. Twierdzenie, że krytycy nadużyć Izraela używają słowa „syjonista”, mając na myśli „Żyda”, to po prostu coś, co apologeci Izraela zaczęli głosić bez żadnego uzasadnienia kilka lat temu. Nie mają żadnych dowodów na poparcie tego twierdzenia poza częstotliwością i siłą, z jaką je głoszą.
Wysłannik definiuje syjonizm jako „wiarę w to, że naród żydowski ma prawo do samostanowienia w ojczyźnie swoich przodków”, co w najlepszym razie jest mylące. Syjonizm nie jest tym. Syjonizm to to, co widzimy dzisiaj. Ludobójstwo, apartheid, czystki etniczne oraz nieustanne wojny i nadużycia. To jest syjonizm, czego dowodem jest materialna rzeczywistość. Najlepszą definicją syjonizmu są jego realne przejawy. Syjonizm to to, jak wygląda, gdy dajesz syjonistom wszystko, czego chcą.
„Nowa odmiana negowania antysemickich okrucieństw pojawiła się w następstwie ataków terrorystycznych Hamasu z 7 października 2023 roku – najbardziej śmiercionośnego dnia dla Żydów od czasów Holokaustu” – pisze wysłannik. „Co niepokojące, niektóre osoby spotkały się z zaprzeczeniem, minimalizowaniem, usprawiedliwianiem i przeinaczaniem – co przypomina negowanie, minimalizowanie i przeinaczanie Holokaustu”.
Wysłannik pisze o znaczeniu „niezłomnego sprzeciwiania się antysemityzmowi maskującemu się jako »antyrasizm«”, podkreślając stanowisko IHRA, że przedstawianie Izraela jako przedsięwzięcia rasistowskiego jest przejawem nienawiści wobec Żydów. Ulotka z hasłem „Nie chcemy waszych dwóch państw. Chcemy wszystkich 48” jest oznaczona etykietą „antysemicka, ponieważ jest tylko jedno państwo żydowskie”.
Biuro Segala ostrzega przed niebezpieczeństwami „inwersji Holokaustu”, czyli sytuacji, w której „Izrael i Żydzi są przedstawiani jako sprawcy masowych okrucieństw i ludobójstwa, przypominający nazistów”. Jest to złe, ponieważ „służy demonizacji i delegitymizacji Izraela, Izraelczyków i Żydów”.
Lista instytucji humanitarnych, które twierdzą, że Izrael NIE dopuszcza się ludobójstwa w Strefie Gazy, obejmuje:
1. Nikt
2. Nikt
3. Zero
4. Nic
5. Nada
6. Nic
7. Słodka cholera
8. Całkowita nieobecność
9. Przysiad Diddly
10. Bupkis
To nie jest jakaś marginalna teoria spiskowa. To całkowicie udowodniony i całkowicie niepodważalny fakt. Specjalny wysłannik Australii ds. walki z antysemityzmem twierdzi, że fakty są antysemickie.
Oto kilka przykładów podanych w podręczniku, które stanowią jaskrawy przykład zbrodni antysemickiej, jaką jest „odwrócenie Holokaustu”:
— Plakaty z napisami „Brawo, Hitler byłby dumny” i „To samo gówno, inny dupek”, ten drugi z wizerunkami Hitlera i Netanjahu. Oba plakaty zawierały analogie nazistowskie do Izraela.
— Trzy transparenty przedstawiające Hitlera zdejmującego maskę i odsłaniającego twarz Netanjahu, nawiązujące do analogii nazizmu i Izraela, na głównych drogach.
— Graffiti przedstawiające Gwiazdę Dawida, znak równości i nazistowską swastykę, a także kolejne graffiti z napisem „Zakończmy ludobójstwo” na głównej drodze.
Mamy wierzyć, że twierdzenie, że państwo, które prowadzi liczne wojny agresywne, jednocześnie masowo mordując ludzi ze względu na ich przynależność etniczną, jest w jakiś sposób podobne do innego państwa, które dopuszczało się takich czynów, powinno być zbrodnią z nienawiści. Nie wiem jak ty, ale ja uważam to za głupie.
Australijski „wysłannik ds. antysemityzmu” twierdzi, że twierdzenie, iż definicja antysemityzmu IHRA przemilcza krytykę Izraela, jest antysemickie, argumentując, że „twierdzenia, jakoby wiodąca światowa definicja antysemityzmu — która odzwierciedla doświadczenia życiowe narodu żydowskiego na całym świecie — została stworzona w celu celowego przemilczenia krytyki, nawiązują do antysemickich stereotypów żydowskiej władzy i kontroli”.
To prawda, dzieciaki: nie możecie krytykować Izraela, bo to antysemityzm, a jeśli narzekacie, że wasze wypowiedzi są tłumione, to również jest antysemityzm.
W podręczniku znajduje się hipotetyczna rozmowa grupowa w biurze, w której współpracownik wypowiada stwierdzenie : „Ale co z ludobójczym, rasistowskim projektem syjonistycznym, który uciskał Palestyńczyków? Syjonizm to ideologia supremacji wymyślona przez Theodore’a Herzla. Dokonali tego poprzez apartheid i czystki etniczne”.
„To jest antysemickie” – argumentuje podręcznik, odrzucając całkowicie prawdziwe stwierdzenie jako „sowiecką propagandę antysemicką” i dodając, że „było antysemickie, ponieważ zawierało stwierdzenia oskarżające Izrael o apartheid, ucisk, rasizm i ludobójstwo”.
Twierdzenie, że oskarżanie Izraela o apartheid, ucisk, rasizm i ludobójstwo jest przejawem antysemityzmu, jest jasnym przyznaniem, że celem Segala jest stłumienie wszelkiej krytyki Izraela.
Jeśli to nie jest dla Ciebie wystarczająco jasne, podręcznik kończy się stwierdzeniem, że nie da się oddzielić antysemityzmu od antysemityzmu:
„Próba oddzielenia 'antysemityzmu’ od 'antysyjonizmu’ ignoruje historię dezinformacji, dezinformacji i antysemickiej propagandy, które ukształtowały narracje o Izraelu i syjonizmie” – twierdzi wysłannik. „Ignoruje również realną i praktyczną rzeczywistość, że wszędzie tam, gdzie te narracje antysyjonistyczne były propagowane, skutkowały one dyskryminacją, nękaniem, oczernianiem, nienawiścią i krzywdą wobec Żydów. Na przykład, kampania antysyjonistyczna w Polsce w 1968 roku doprowadziła do wysiedleń i przymusowej emigracji tysięcy Polaków pochodzenia żydowskiego”.
„Antysemityzm i antysyjonizm są wyrazem nienawiści wobec Żydów” – podsumowuje podręcznik.
W podręczniku wielokrotnie przytaczane są odczucia australijskich Żydów, uznając je za niezwykle ważne i o wiele pilniejsze niż ludobójstwo, apartheid, czystki etniczne i wojny o ogromnych konsekwencjach geopolitycznych.
„Czuję się bardziej odizolowany… Mam wrażenie, że żyję życiem Żyda z przeszłości, a nie Żyda sprzed dwóch lat” – czytamy w cytacie anonimowej osoby pochodzenia żydowskiego.
„Jestem po prostu bardzo smutny, że muszę uczyć moje dzieci, jak mają reagować, gdy ktoś na nie krzyczy na ulicy” – czytamy w innym wpisie.
„Cisza ze strony przyjaciół, których znałam niemal całe życie, ciągłe publikowanie antysemickich obelg i publiczne rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji były druzgocące i napawały mnie strachem przed tym, co może się wydarzyć. Od 7 października, kiedy rozmawiam z kimś, kto nie zaoferował mi żadnego wsparcia, często zadaję sobie pytanie: »czy mnie ukryli?«, co jest strasznie smutną sytuacją w naszym pięknym kraju, w którym zawsze czułam się bezpiecznie” – czytamy w innym artykule.
„Wykładowca na moich zajęciach na uniwersytecie wypowiadał się o charakterze antysemickim w sposób bardzo swobodny, przez co czułem się wyjątkowo nieswojo i niepewnie. Teraz denerwuję się, wchodząc na zajęcia” – czytamy w innym wpisie.
„Ciągłe konfrontowanie się ze ślepą nienawiścią wobec mojego ludu i miejsca, z którego pochodzę, było bardzo bolesne. Wpłynęło to na mój nastrój, sposób, w jaki postrzegałem swoją społeczność i moje miejsce w niej, a także na moje codzienne funkcjonowanie” – czytamy w innym tekście.
Praktycznie nic nie mówi się o prawdziwych ofiarach. Zamordowanych, przesiedlonych i terroryzowanych ofiarach izraelskich okrucieństw w Strefie Gazy, na Zachodnim Brzegu, w Libanie i Iranie. O sierotach wojennych. O dzieciach po amputacjach i ofiarach poparzeń, operowanych bez znieczulenia. O Palestyńczykach gwałconych i torturowanych w izraelskich więzieniach. O ludziach, którzy będą nosić ze sobą fizyczne i psychiczne rany po Holokauście do końca życia.
Jillian Segal nie uważa ich za istotne. Prawdziwym kryzysem, jej zdaniem, jest to, że ludzie mówią o tych sprawach i denerwują australijskich Żydów.
Absolutnie psychotyczny. Nie możemy pozwolić, by nasz kraj był dalej ciągnięty w tym kierunku.
Dziś, Leon XIV przyjął w Pałacu Apostolskim – przybywającą do Watykanu z oficjalną wizytą – panią Sarah Mullally, byłą pielęgniarkę, a obecnie «arcybiskupkę» Canterbury. Tytułowana „Jej Ekscelencją”, kobieta stojąca na czele sekty anglikańskiej(bo taką faktycznie jest) pojawiła się w stroju liturgicznym i modliła się wraz z papieżem w Kaplicy Urbana VIII.
Wcześniej, kobieta, o której mowa – znana ze swojego proaborcyjnego stanowiska – zaprezentowała się w Grotach Watykańskich, gdzie modliła się przy grobie Piotra i gdzie – w towarzystwie prałata kurii rzymskiej – udzieliła „błogosławieństwa”.
Jesteśmy przekonani, że tysiące angielskich męczenników, którzy w latach 1535–1681 woleli śmierć od wyrzeczenia się Kościoła Rzymskiego, przewracają się teraz w grobach, podobnie jak sam święty Piotr.
A także jak papież Leon XII, który w liście „Apostolicae curae” z roku 1896 ogłosił nieważność anglikańskich święceń kapłańskich.
Patrząc na papieża o imieniu Leon, który przyjmuje panią Mullally z wszelkimi honorami i modli się razem z nią o pokój i „wspólne dobro” , można by się z tego wszystkiego pośmiać, gdyby nie było to powodem do płaczu.
Przyznaję, że w tym momencie mam ochotę powiedzieć, iż dzisiaj, pani Mullally modliła się nie razem z papieżem, ale z panem Prevostem.
Apologeci Izraela kłamią na temat swoich uczuć i przekonań oraz inne uwagi
Jedną z najbardziej frustrujących rzeczy u obrońców Izraela jest to, że ciągle udają, że wierzą w rzeczy, w które tak naprawdę nie wierzą, aby poprawić wizerunek Izraela.
Jedną z najbardziej frustrujących rzeczy u obrońców Izraela jest to, że ciągle udają, że wierzą w rzeczy, w które tak naprawdę nie wierzą, aby poprawić wizerunek Izraela.
Rabin Elchanan Poupko napisał na Twitterze : „Nigdy nie spotkałem syjonisty, któremu nie zależałoby na życiu niewinnych Palestyńczyków. Nigdy nie spotkałem antysyjonisty, któremu zależałoby na życiu Izraelczyków. Na tym właśnie polega różnica między nami”.
Ta osoba nie wierzy we własne twierdzenia. Świadomie kłamie na temat tego, co uważa za prawdę o syjonistach.
Z sondażu przeprowadzonego przez Penn State, opublikowanego w izraelskich mediach w zeszłym roku, wynika, że 82 procent izraelskich Żydów popiera przymusowe wydalenie wszystkich Palestyńczyków z Gazy. Prawie połowa, 47 procent, stwierdziła, że Siły Obronne Izraela powinny zabić wszystkich mieszkańców każdego zdobytego miasta – mieszkańców , a nie bojowników.
Rabin Poupko może nie być świadomy tego konkretnego sondażu, ale regularnie kontaktuje się z syjonistami. Osobiście zna syjonistów, którzy powiedzieliby mu prosto w twarz, że jego twierdzenie jest fałszywe, i jest tego w pełni świadomy. Świadomie kłamie, aby promować interesy informacyjne ludobójczego państwa apartheidu.
Robią to bez przerwy, ze wszystkim. Będą fałszywie twierdzić, że protesty pro-palestyńskie sprawiają, że czują się niebezpiecznie, tylko po to, by przeforsować prawo, które zamknie demonstracje. Będą udawać, że wierzą, że hasła takie jak „od rzeki do morza” i „globalizacja intifady” to pełne nienawiści hasła, które zachęcają do antysemickich ataków. Będą bezmyślnie powtarzać absurdalne hasła hasbary, takie jak „żywe tarcze” i „najbardziej moralna armia świata”, o których wiedzą, że są fałszywe. Po prostu będą wydawać z siebie wszelkie możliwe dźwięki, byle tylko zachodnie transporty broni dotarły do Tel Awiwu.
Oczywiście, że tak. To źli ludzie. Poparliby ludobójstwo, więc nie ma wiele rzeczy, których by nie zrobili. Oczywiście, że będą kłamać i manipulować, by realizować cele swojej ulubionej etno-nacjonalistycznej machiny wojennej. Zwolennicy Izraela są okropni.
❖
Posąg Jezusa zdewastowany przez izraelskich żołnierzy został potraktowany z większą powagą i skruchą niż jakakolwiek masakra ludzi dokonana przez Siły Obronne Izraela w ciągu ostatnich trzech lat. Najwyżsi rangą izraelscy urzędnicy, tacy jak Benjamin Netanjahu i Gideon Saar, opublikowali oświadczenia potępiające ten incydent, a izraelskie wojsko przeprosiło i skazało dwóch mężczyzn na trzydzieści dni więzienia za ten incydent.
Dzieje się tak, ponieważ Izrael wie, że amerykańskie poparcie dla chrześcijańskich konserwatystów będzie bardziej zależało na posągu niż na wszystkich atakach „Sił Obronnych” Izraela na Palestyńczyków, Libańczyków i Irańczyków razem wziętych od 2023 roku. Mieszkańcy Bliskiego Wschodu są w ich oczach tak odczłowieczeni, że postrzegani są jako mniej wartościowi niż kawałek włókna szklanego w kształcie Jezusa. [Widać, że pani Caitlin Johnstone jest neo-poganką. Nie rozumie, co to bluźnierstwo. md]
Izrael pozwoli swoim żołnierzom dopuszczać się wszelkich możliwych nadużyć humanitarnych, ale narażanie bazy wsparcia, która zapewnia dopływ broni? To niedopuszczalne.
We wtorek Departament Stanu wydał komunikat prasowy , w którym znalazło się stwierdzenie, że „Stany Zjednoczone angażują się w ten konflikt na prośbę i w ramach zbiorowej samoobrony swego izraelskiego sojusznika”.
Sądzę więc, że oficjalna odpowiedź na pytanie, czy Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę Iranowi na prośbę Izraela, zależy od nastroju dnia i tego, która postać administracji akurat zabiera głos.
❖
Minister obrony Izraela Israel Katz powiedział w czwartek podczas oceny sytuacji bezpieczeństwa, że Izrael „czeka na zielone światło od Stanów Zjednoczonych, przede wszystkim po to, by dokończyć eliminację dynastii Chamenei, inicjatora planu zagłady Izraela, oraz następców następców przywódców irańskiego reżimu terrorystycznego, a także po to, by cofnąć Iran do epoki ciemności i kamienia poprzez wysadzenie centralnych obiektów energetycznych i elektroenergetycznych oraz zniszczenie krajowej infrastruktury gospodarczej”.
Ci dziwacy mówią w ten sposób o okrucieństwie, jakie zamierzają wyrządzić Iranowi, a mimo to do dziś, kiedykolwiek sprzeciwiam się tej szalonej, okrutnej wojnie, w moich odpowiedziach ciągle pojawiają się pochlebcy bełkocący, że ta wojna ma na celu wyzwolenie narodu irańskiego.
❖
Użycie wyszkolonych psów gwałcicieli w izraelskich więzieniach jest tak dobrze udokumentowane , że nie ma powodu, by wątpić w jego istnienie. Hasbarzyści mogą jedynie powiedzieć: „To szaleństwo myśleć, że Izrael mógłby zrobić coś tak złego!”. W co nikt, kto śledził wydarzenia, nie wierzy.
❖
Ludzie opowiadający się za „zdemilitaryzowanym” państwem palestyńskim przyznają, że wiedzą, iż w przypadku rozwiązania dwupaństwowego Izrael kontynuowałby ataki i znęcanie się nad Palestyńczykami, i chcą mieć pewność, że Palestyńczycy nie będą w stanie temu zapobiec.
Nie chcą, aby Izrael był zmuszany do dogadywania się z sąsiadami jak każdy normalny kraj na świecie. Chcą mieć pewność, że Izrael będzie mógł nadal terroryzować Palestyńczyków na każde skinienie, bez normalnych systemów odstraszania siłą, jakimi dysponuje każde prawdziwe państwo.
❖
Jeśli twój najmocniejszy argument za cenzurą antyizraelskich wypowiedzi zaczyna się od słów „To sprawia, że Żydzi czują”, to twój argument nie jest wystarczająco silny, by traktować go poważnie. Mówimy tu o ludobójstwie, apartheidzie, czystkach etnicznych i nieustannych wojnach. Uczucia schodzą na dalszy plan – nawet uczucia ludzi, którzy głęboko wierzą, że ich uczucia są ważniejsze niż ludzkie życie.
Odczuwanie dyskomfortu jest w porządku i normalne. Wszyscy powinniśmy od czasu do czasu odczuwać dyskomfort, zwłaszcza gdy dzieją się straszne rzeczy. Ja sam odczuwam wiele dyskomfortu, przeglądając media społecznościowe od października 2023 roku, ale nie czuję się na tyle uprawniona, by wierzyć, że należy uchwalić odpowiednie przepisy i cenzurować internet, aby chronić mnie przed tymi uczuciami.
Ogarnij się, kochanie. Takie rozmowy trzeba odbyć.
❖
Kryzys żywnościowy i paliwowy, który wkrótce nastąpi, jest winą USA i Izraela. Wszyscy sojusznicy USA i Izraela powinni zerwać sojusze i nawiązać współpracę z narodami na całym świecie, aby ustanowić nowy porządek międzynarodowej potęgi.
Będę to powtarzać w miarę jak życie będzie stawało się coraz trudniejsze dla nas wszystkich.
Sprawa Zondacrypto z dnia na dzień odsłania kolejne wątki, które układają się w spójny obraz wydarzeń poprzedzających wyjazd prezesa spółki, Przemysława Krala do Izraela. Najnowsze ustalenia mediów wskazują nie tylko na jego obecne miejsce pobytu, ale również na znacznie wcześniejsze przygotowania do opuszczenia Europy.
Prezes Zondacrypto uciekł do ojczyzny wszystkich aferałów. Historia gospodarcza zna wiele przypadków, w których pieniądz poruszał się szybciej niż odpowiedzialność, zwłaszcza w żydowskich łapach. Masowe kradzieże, po czym ucieczka do Izraela, to praktyka znana od lat. Najnowsze doniesienia dotyczące prezesa Zondacrypto, Przemysława Krala, wpisują się dokładnie w ten schemat.
Media informują, że Kral przebywa obecnie w Izraelu i posiada jego obywatelstwo. Z ustaleń wynika też, że w prywatnym biurze prezesa odnaleziono rachunek za prace remontowe wykonane w izraelskiej Cezarei – prestiżowej lokalizacji nad Morzem Śródziemnym. To sugeruje, że jego ewakuacja do Izraela była przygotowywana ze znacznym wyprzedzeniem. Jednocześnie eksperci wskazują, że procedury ekstradycyjne w takich przypadkach są skomplikowane, długotrwałe i zwykle nieskuteczne.
Publicystycznie trudno nie zauważyć pewnego powtarzalnego wzorca i powiązań dużych afer finansowych z żydostwem i Izraelem. W polskiej pamięci zbiorowej funkcjonują nazwiska takie jak Bogusław Bagsik i Andrzej Gąsiorowski – symbole słynnej afery finansowej Art-B z początku lat 90. XX wieku. Obaj złodzieje uciekli do Izraela, który odmówił wydania ich stronie polskiej. Nowszym przykładem jest żydo-ukraiński oligarcha Timur Mindicz, który zwiał do ojczyzny wszystkich aferałów kilka miesięcy temu.
Jeszcze inny, znacznie cięższy kaliber porównań dotyczy postaci żydowskich zbrodniarzy takich jak Salomon Morel – przywoływanych w kontekście sporów o ekstradycję i granice odpowiedzialności międzynarodowej. Także w takich przypadkach Izrael odmawia ekstradycji.
W relacjach z żydo-nazistowskim reżimem procedury ekstradycyjne są szczególnie złożone. Oznacza to, że nawet jeśli pojawią się formalne wnioski, ich realizacja trwa latami – a w przypadku etnicznych Żydów, zwykle kończy się odmową. Dlaczego? Ponieważ zgodnie z Talmudem, Żyd nie może być sądzony przez sądy gojów, gdyż z założenia będą one nieobiektywne.
W ten sposób sprawa Zondacrypto dotyka znacznie szerszego problemu. Od lat karmi się nas propagandą, że wiązanie dużych afer finansowych z żydostwem to „antysemityzm”. Tymczasem raz po raz okazuje się, że tam, gdzie są tysiące oszukanych gojów, a procedury i urzędy państwowe kulały z kontrolą całymi latami, choć miały wiedzę o procederze i potrafiły skutecznie działać wobec innych, równolegle funkcjonujących podmiotów z tej samej branży – tam pojawiają się osobnicy z izraelskimi paszportami, którym oczywiście zawsze udaje się uciec do ojczyzny aferałów w kulminacyjnym momencie.
OD NILU PO EUFRAT? JAK NAPRAWDĘ WYGLĄDAŁA BIBLIJNA ZIEMIA OBIECANA
Biblijne opisy granic Kanaanu należą do najstarszych „map” świata zapisanych w formie tekstu. Analizując fragmenty z Księga Liczb (rozdział 34) oraz Księga Jozuego (rozdział 13), możemy odtworzyć obraz regionu, który dziś obejmuje tereny takich krajów jak Izrael, terytoria palestyńskie, Liban, Syria i Jordania.
Według biblijnego opisu Kanaan miał mieć wyraźnie wyznaczone granice naturalne. Na zachodzie jego kres wyznaczało „Wielkie Morze”, czyli dzisiejsze Morze Śródziemne.
Granica południowa zaczynała się przy Morzu Martwym, biegła przez pustynię Negew w okolicach Kadesz-Barnea i kończyła się przy tzw. Potoku Egipskim, który utożsamia się z Wadi al-Arisz na Synaju, a nie nie z Nilem, jak się nam usiłuje wmówić. W praktyce oznaczało to, że całe południowe wybrzeże – włącznie z obszarem dzisiejszej Strefy Gazy – wchodziłoby w skład Kanaanu.
Na północy granica ciągnęła się od morza w kierunku gór Libanu, aż do tzw. „Wejścia do Chamat”, które identyfikuje się z Przełęczą Hims w zachodniej Syrii – naturalnym korytarzem między górami a wybrzeżem.
Z kolei granica wschodnia prowadziła przez okolice dzisiejszego Hims, następnie wzdłuż Jeziora Galilejskiego i dalej z biegiem rzeki Jordan aż z powrotem do Morza Martwego.
Choć ta wizja wygląda spójnie, Księga Jozuego pokazuje bardziej realistyczny obraz. Chociaż i ona wymienia tereny, które formalnie należały do Ziemi Obiecanej, ale nigdy nie zostały opanowane przez Izraelitów.
Najważniejszym przykładem była Filistea – pas wybrzeża zdominowany przez pięć warownych miast: Gaza, Aszkelon, Aszdod, Gat i Ekron. Były to niezależne ośrodki polityczne, które skutecznie opierały się izraelskiemu podbojowi.
Podobna sytuacja panowała na północy. Choć teoria sięgała daleko w głąb Syrii, w praktyce wpływy Izraelitów kończyły się w pobliżu fenickich miast – Sydonu i Byblos. Region ten pozostał pod kontrolą Fenicjan.
Szczególnym przypadkiem były tereny na wschód od Jordanu, zasiedlone przez pokolenia Rubena, Gada i połowę Manassesa – czyli obszary dzisiejszej Jordanii oraz Wzgórza Golan.
Do kluczowych punktów należały: Wadi al-Mudżib (biblijny Arnon) – naturalna granica w postaci głębokiego kanionu, Baszan i Gilead – żyzne wyżyny znane z hodowli bydła i Góra Hermon – dominujący punkt orientacyjny regionu.
Gdy porównamy biblijny opis z nowoczesną mapą, okaże się, że Kanaan w dużej mierze pokrywa się z obszarem znanym dziś jako Lewant. Największe różnice dotyczą wybrzeża: choć formalnie należało ono do Kanaanu, pozostawało w rękach Filistynów i Fenicjan.
To pokazuje ciekawą rzecz: biblijna „mapa” była bardziej wizją niż rzeczywistością polityczną. Izraelici funkcjonowali w świecie, w którym musieli współistnieć z innymi silnymi kulturami – na wąskim pasie ziemi między pustynią a morzem.
Utrata biblijnej Ziemi Obiecanej nie była jednym wydarzeniem, ale długim procesem, który rozciąga się na całe stulecia i ma kilka wyraźnych etapów. Pierwszy z nich wiąże się z dramatem północnego królestwa, królestwa Izraela. W VIII wieku p.n.e. potęga Asyrii zaczęła dominować region, a w 722 roku p.n.e. zdobyła stolicę Izraela – Samarię. Znaczna część ludności została deportowana w głąb imperium, zgodnie z asyryjską polityką przesiedleń. W tradycji biblijnej i późniejszej pamięci utrwaliło się to jako zaginięcie „dziesięciu plemion Izraela” – społeczności, które rozpłynęły się wśród innych ludów i przestały istnieć jako odrębna całość.
Od tego momentu historia Izraela przestaje być historią jednego narodu żyjącego na swojej ziemi. Pozostaje jednak jeszcze południowe królestwo Judy, z centrum w Jerozolima, ale i ono nie uniknie podobnego losu. W VI wieku p.n.e. zostaje podbite przez Babilonię, a elity trafiają na wygnanie. Choć część ludności wraca później i wznawia kult oraz odbudowuje świątynię, doświadczenie utraty ziemi i życia poza nią staje się trwałym elementem tożsamości.
Kolejny przełom następuje już w czasach rzymskich. W 70 roku n.e., po żydowskim powstaniu przeciwko Cesarstwu Rzymskiemu, dochodzi do oblężenie Jerozolimy (70 n.e.) i zburzenia Drugiej Świątyni w Jerozolimie. To wydarzenie ma znaczenie trudne do przecenienia. Świątynia była nie tylko miejscem kultu, ale centrum życia religijnego i symbolem obecności Boga pośród ludu. Jej zniszczenie oznaczało nie tylko polityczną klęskę, ale głęboki wstrząs duchowy. W kolejnych dziesięcioleciach i stuleciach coraz więcej Żydów żyje poza Judeą, a diaspora staje się dominującą formą istnienia narodu.
W tym kontekście szczególnie interesujące jest spojrzenie św. Pawła Apostoła, znanego przed nawróceniem jako Szaweł z Tarsu. Żyje on jeszcze przed zburzeniem Świątyni, ale już w świecie, w którym wielu Żydów funkcjonuje poza swoją ziemią. W swoich listach apostolskich podejmuje temat przynależności do ludu Bożego w sposób, który znacząco przesuwa akcenty. Dla Pawła kluczowe przestaje być terytorium czy pochodzenie etniczne, a zaczyna być nim wiara i relacja z Bogiem. W Liście do Rzymian pisze o Izraelu już nie tylko jako wspólnocie krwi i ziemi, ale przede wszystkim jako rzeczywistości duchowej, do której mogą należeć także poganie. Obietnica, która kiedyś była związana z konkretnym miejscem, i konkretną linią rodową, zostaje – w jego interpretacji – rozszerzona na cały świat.
Co więc ze współczesnymi roszczeniami?
Po zburzeniu Drugiej Świątyni w 70 r. n.e. diaspora żydowska uległa znacznemu rozproszeniu, choć jej początki sięgają już wcześniejszych deportacji, m.in. po niewoli babilońskiej. Tradycyjny podział na dwanaście plemion Izraela z czasem utracił znaczenie społeczne i polityczne; w źródłach historycznych okresu rzymskiego dominują odniesienia do Judejczyków, a nie do poszczególnych plemion.
W związku z tym współczesne roszczenia odnoszące się do ziem historycznej Judei nie mogą być wywodzone z przynależności do konkretnych plemion ani traktowane w kategoriach „mienia bezspadkowego”.
Abraham a Żydzi. To potomstwo Abrahama otrzymało ziemię „od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat”
====================================
MD: Ta prosta analiza wybija obecnie broń – argumenty m. inn. z dusz 60 milionów „chrześcijańskich syjonistów” w USA.I oczywiście z ust notorycznych kłamców – propagandzistów Izraela.
Dlatego umieszczam ją jeszcze raz, z prośbą gorąca, by moi czytelnicy tę analizę publikowali w innych portalach.
—————————
Domaganie się przez potomków jednej linii rodowej Abrahama
całej ziemi od Nilu do Eufratu, jest zupełnie bezpodstawne
Historia Abrahama zajmuje w Biblii miejsce szczególne, ponieważ od jego potomstwa wywodzi się znaczna część ludów zamieszkujących Bliski Wschód. Według biblijnego przekazu Abraham miał ośmiu synów z trzema kobietami, a ich potomkowie dali początek licznym narodom i plemionom regionu. Najstarszym z synów był Izmael, urodzony z niewolnicy Hagar w czasie, gdy żona Abrahama, Sara, pozostawała jeszcze bezdzietna. Później, w bardzo podeszłym wieku Abrahama i Sary, narodził się Izaak – syn uznawany w tradycji biblijnej za dziecko szczególnej obietnicy.
Po śmierci Sary Abraham związał się jeszcze z Keturą, która urodziła mu sześciu kolejnych synów: Zimrana, Jokszana, Medana, Midiana, Jiszbaka i Szuacha. W ten sposób rodowód Abrahama rozgałęził się na kilka linii, które z czasem zaczęły zamieszkiwać różne części rozległego obszaru Bliskiego Wschodu.
Potomstwo poszczególnych synów odegrało znaczącą rolę w kształtowaniu etnicznej mapy regionu. Od Izaaka, poprzez jego synów Jakuba i Ezawa, wywodzą się odpowiednio Izraelici oraz Edomici. Z kolei Izmael w tradycji biblijnej i islamskiej uważany jest za przodka wielu ludów arabskich, które rozprzestrzeniły się na Półwyspie Arabskim i w sąsiednich krainach. Synowie Ketury natomiast zostali według przekazu odesłani „na wschód” i dali początek różnym ludom pustynnym i koczowniczym. Szczególnie znani byli Madianici, wywodzący się od Midiana, z którymi Izraelici wielokrotnie wchodzili w relacje handlowe i polityczne. W ten sposób potomkowie Abrahama stopniowo zasiedlili ogromny obszar rozciągający się między Egiptem a Mezopotamią.
W Biblii pojawia się również obietnica, że potomstwo Abrahama otrzyma ziemię „od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat” [Księga Rodzaju, 15,18]. Gdy zestawi się ten opis z dzisiejszą mapą polityczną, okazuje się, że obejmuje on region, w którym znajdują się współcześnie takie państwa jak Izrael, Palestyna, Jordania, Liban, Syria, Irak oraz części Egiptu i Arabii Saudyjskiej.
W sensie historycznym i demograficznym obszar ten od tysiącleci zamieszkują ludy, które tradycja wywodzi właśnie od synów Abrahama. Arabowie, Żydzi oraz inne narody semickie regionu są więc w szerokim znaczeniu potomkami tej samej postaci biblijnej.
Jednocześnie Biblia podkreśla pewien szczególny aspekt dziedzictwa Abrahama. Choć miał on wielu synów, głównym spadkobiercą jego majątku oraz przymierza z Bogiem został Izaak. Pozostali synowie otrzymali dary i zostali wysłani w inne strony, gdzie zakładali własne rody i wspólnoty. Ten motyw stał się później ważny dla tradycji religijnej judaizmu i chrześcijaństwa, które akcentują linię Izaaka i jego potomków.
Z drugiej strony tradycja islamska przywiązuje dużą wagę do osoby Izmaela jako przodka Arabów. W efekcie różne religie i kultury regionu odwołują się do Abrahama, ale podkreślają inne elementy jego dziedzictwa.
Patrząc szerzej, postać Abrahama stała się symbolem wspólnego pochodzenia wielu narodów Bliskiego Wschodu. Choć historia tych ludów naznaczona jest konfliktami i rywalizacją, ich tradycje religijne i genealogiczne wskazują na wspólny punkt wyjścia. W tym sensie Abraham pozostaje nie tylko bohaterem starożytnego przekazu biblijnego, lecz także symbolicznym przodkiem ogromnej rodziny narodów, których losy przez tysiąclecia splatały się na przestrzeni między Nilem a Eufratem.
Reasumując:
Jeśli spojrzeć na biblijną historię Abrahama w szerokiej, historycznej perspektywie, można dojść do wniosku, że obietnica dana mu przez Boga rzeczywiście znalazła swoje spełnienie. W Księdze Rodzaju pojawia się zapowiedź, że Abraham stanie się „ojcem wielu narodów”, a jego potomstwo będzie liczne i rozprzestrzeni się na rozległych ziemiach. Z biegiem czasu właśnie tak się stało.
Jak już wiemy Abraham miał ośmiu synów z trzech kobiet: Izmaela z Hagar, Izaaka z żony Sary oraz sześciu synów z Ketury – Zimrana, Jokszana, Medana, Midiana, Jiszbaka i Szuacha. Każda z tych linii rodowych rozwinęła się w osobne wspólnoty i plemiona, które stopniowo zasiedlały coraz większe obszary Bliskiego Wschodu.
Potomkowie Izaaka stworzyli naród izraelski, którego historia jest szeroko opisana w Biblii. Z kolei od Izmaela wywodzą się liczne plemiona arabskie, które rozprzestrzeniły się na Półwyspie Arabskim oraz w sąsiednich krainach. Synowie Ketury dali początek kolejnym ludom pustynnym, które zamieszkiwały tereny na wschód od Kanaanu, w rejonach dzisiejszej Arabii i Jordanii. W rezultacie potomstwo Abrahama zaczęło wypełniać niemal całą przestrzeń między Egiptem a Mezopotamią.
Biblijna obietnica mówiła również o ziemi rozciągającej się „od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat”. Gdy zestawi się ten opis z dzisiejszą mapą, obejmuje on region, w którym znajdują się współcześnie takie kraje jak Izrael, Palestyna, Jordania, Liban, Syria, Irak oraz części Egiptu i Arabii Saudyjskiej.
Właśnie na tych terenach od tysięcy lat żyją narody wywodzące się – w tradycji biblijnej i historycznej – z różnych linii potomstwa Abrahama. Żydzi, Arabowie i inne ludy semickie regionu należą w szerokim sensie do tej samej genealogicznej rodziny.
Z tego punktu widzenia można powiedzieć, że zapowiedź o licznych narodach i o zasiedleniu wielkiego obszaru rzeczywiście już się wypełniła.
Potomkowie Abrahama nie tylko przetrwali przez tysiąclecia, ale także stali się główną ludnością ogromnego regionu świata. Choć późniejsze interpretacje religijne koncentrowały się często na roli jednej linii rodowej, sama rzeczywistość historyczna pokazuje, że cała przestrzeń między Nilem a Eufratem została już zamieszkana przez różne gałęzie tej samej abrahamowej rodziny.
W tym sensie Abraham pozostaje symbolem wspólnego początku wielu narodów Bliskiego Wschodu. Historia jego synów pokazuje, jak z jednego rodu powstała rozległa sieć ludów, kultur i tradycji, które do dziś kształtują oblicze tego regionu. Dlatego można powiedzieć, że biblijna obietnica o licznych potomkach i wielkiej ziemi znalazła swoje spełnienie w historii i geografii świata.
Warto wspomnieć, że jakby „ojciec” Izraelitów nie wziął za żonę kobiety ze swojej linii rodowej i nie miał z tym problemu. Teściem Mojżesza był Jetro, kapłan i przywódca plemienia Madianitów. Mojżesz poślubił jego córkę Seforę, gdy przebywał na wygnaniu w ziemi Madian.
Mojżesz uciekł z Egiptu po tym, jak zabił Egipcjanina bijącego Hebrajczyka. Wtedy schronił się w kraju Madianitów, gdzie spotkał córki Jetry przy studni i pomógł im napoić trzodę. Gdy wróciły do domu i opowiedziały ojcu o nieznajomym, Jetro zaprosił Mojżesza do swojego domu. Z czasem Mojżesz zamieszkał u niego i poślubił jego córkę Seforę.
Madianici byli ludem wywodzącym się od Midiana, jednego z synów Abrahamai Ketury. Oznacza to, że teść Mojżesza pochodził z linii potomków Abrahama, choć z innej gałęzi niż Izraelici.
Oznacza to, że choć Madianici nie należeli do Izraelitów, byli w tradycji biblijnej dalszą gałęzią tej samej rodziny wywodzącej się od Abrahama. W tym sensie Mojżesz nie wchodził w relację z całkowicie obcym ludem.
Relacja Mojżesza z Jetrem przedstawiona jest wręcz bardzo pozytywnie. Gdy Mojżesz uciekł z Egiptu i znalazł się w ziemi Madian, Jetro przyjął go do swojego domu i oddał mu za żonę swoją córkę Seforę. Mojżesz przez wiele lat mieszkał w jego rodzinie i pracował jako pasterz jego stad. Właśnie podczas tego pobytu, według Księgi Wyjścia, Mojżesz doświadczył objawienia Boga przy gorejącym krzewie, które zapoczątkowało jego misję wyprowadzenia Izraelitów z Egiptu.
Co więcej, gdy później Izraelici wyszli z Egiptu, Jetro odwiedził Mojżesza na pustyni. Biblia opisuje ich spotkanie jako serdeczne i pełne wzajemnego szacunku. Z biblijnego punktu widzenia nie ma więc śladu konfliktu czy napięcia z powodu pochodzenia teścia Mojżesza. Przeciwnie – przedstawiony jest on jako mądry doradca i człowiek, który uznaje Boga Izraela. Pokazuje to, że w najstarszych opowieściach biblijnych relacje między różnymi gałęziami potomków Abrahama mogły być nie tylko pokojowe, ale także oparte na współpracy i wzajemnym szacunku.
Zatem domaganie się przez potomków jednej linii rodowej Abrahama
całej ziemi od Nilu do Eufratu, jest bezpodstawne.
Rynki mogą świętować przedwcześnie, ale kolejna faza prawdopodobnie przyniesie jeszcze większą wojnę.
Alastair Crooke za pośrednictwem The Unz Review
Przez Alastair Crooke
Z perspektywy czasu wojna handlowa Trumpa wydawać się będzie drobnostką w porównaniu z groźbą ciosu dla chińskich linii dostaw.
Wkraczamy w nową fazę tej wojny z Iranem. Może ona potoczyć się inaczej, niż wielu się spodziewa (zwłaszcza na rynkach finansowych). Wczoraj Trump powiedział między innymi, że Cieśnina Ormuz jest otwarta i że Iran zgodził się nigdy jej nie zamykać; że Iran, z pomocą USA, usunął lub jest w trakcie usuwania wszystkich swoich min morskich; oraz że USA i Iran będą współpracować w celu pozyskania irańskiego wysoko wzbogaconego uranu (HEU). Trump napisał:
„Zajmiemy się tym razem. Będziemy działać razem z Iranem, w spokojnym tempie, i pojedziemy tam, żeby rozpocząć wykopaliska dużymi maszynami… Wkrótce przewieziemy to z powrotem do Stanów Zjednoczonych”.
Prezydent powiedział wcześniej w piątek, że Iran zgodził się przekazać swoje zapasy wzbogaconego uranu.
Żadne z tych twierdzeń nie było prawdziwe. Albo Trump fantazjował (trzymał się fantazji, mimo że wierzył w ich prawdziwość), albo manipulował rynkami. Jeśli to drugie jest prawdą, to odniósł sukces. Cena ropy spadła, a rynki gwałtownie wzrosły. Podobno 20 minut przed twierdzeniem, że Cieśnina Ormuz jest otwarta i nigdy nie zostanie zamknięta, zajęto krótką pozycję na ropie o wartości 760 milionów dolarów… Ktoś zbił fortunę.
Całe to zamieszanie było ogromne. Trump zapowiedział również, że nowa runda negocjacji i prawdopodobne porozumienie z Iranem nastąpią już wkrótce – nawet w ten weekend. Prawdopodobieństwo negocjacji jest znikome. Irańska agencja informacyjna Tasnim donosi, że „strona amerykańska została poinformowana przez pakistańskiego mediatora, że my [Iran] nie zgadzamy się na drugą rundę [negocjacji]”.
Od samego początku wynegocjowanego przez Pakistan zawieszenia broni, Iran miał zezwalać na przepływanie ograniczonej liczby statków dziennie. Jednak zawsze zależało to od irańskich warunków przewozu.
Końcowym rezultatem manipulacji Trumpa było to, że Iran potwierdził dotychczasowe warunki dotyczące Ormuzu, zapasów wzbogaconego uranu i „prawa do wzbogacania” w ramach bardziej rygorystycznej, mniej elastycznej definicji.
Rozmowy w Islamabadzie pokazały już Iranowi, że jego 10-punktowy plan – pierwotnie poparty przez Trumpa jako „praktyczna podstawa” do rozpoczęcia bezpośrednich negocjacji z Iranem – jest czymś zupełnie innym. Irański plan został odsunięty na boczny tor pod koniec dnia , gdy Stany Zjednoczone powróciły do kluczowych punktów planowanego triumfalnego marszu: stałego zobowiązania Iranu do wyrzeczenia się wzbogacania uranu; przekazania USA 430 kg uranu wzbogaconego do 60%; oraz otwarcia Cieśniny Ormuz – bez opłat drogowych.
Krótko mówiąc, stanowisko USA było po prostu kontynuacją długoletnich żądań Izraela. To dodatkowe doświadczenie oszustwa ze strony USA jedynie wzmocni przekonanie Iranu, że musi zawsze zachować czujność i postrzegać sztucznie wywołane zamieszanie jako potencjalną próbę odwrócenia uwagi od planowanej eskalacji militarnej USA.
Odrzucając te kluczowe żądania, Iran doprowadził do nagłego, ostatecznego wycofania się Stanów Zjednoczonych z Islamabadu, wyjaśniając w ten sposób kluczowy powód amerykańskiego strajku: Netanjahu był sfrustrowany. Bardzo sfrustrowany. „Jak twierdzi [Netanjahu], »media«, ten wygodny, uniwersalny »złoczyńca«, zdołały utrwalić narrację, że Izrael przegrał wojnę [z Iranem] ” – napisał Ravit Hecht w »Haarec« .
„Niewielu ludzi rozumie siłę krótkich, zwięzłych i jednoznacznych komunikatów lepiej niż Netanjahu… Z uciekającym czasem i słabnącą pozycją na arenie międzynarodowej Netanjahu desperacko pragnie odnieść choć jeden wyraźny sukces w ambitnych celach, które ogłosił w pierwszym tygodniu wojny – kiedy pycha i adrenalina wciąż napędzały każdą konferencję prasową rządu”.
Zmiana reżimu w Teheranie? To już nie podlega dyskusji. Niejasny cel stworzenia „warunków” do takiej zmiany rozwiał się. Zakończenie irańskiego programu rakiet balistycznych wydaje się teraz całkowicie nierealne; nawet ministrowie Netanjahu to przyznają. Jeśli chodzi o sieć regionalnych pełnomocników Iranu, jej wpływy mogą stać się bardziej subtelne, ale niewielu wierzy, że uda się ją całkowicie zdemontować.
„W tej grze pozostaje jedna karta: uran”.
„Wewnętrzne otoczenie Netanjahu ma nadzieję, że podobnie jak w poprzednich kryzysach, rosnąca presja może zmusić Iran do eksportu zapasów wzbogaconego uranu. Netanjahu stawia wszystko na ten wynik – lub na możliwość, że kolejna wojna może jeszcze bardziej zdestabilizować reżim”.
Z tego powodu wiceprezydent Vance – który otrzymywał instrukcje z Białego Domu lub Tel Awiwu niemal co godzinę – przedwcześnie zakończył rozmowy. Krótkie, zwięzłe orędzie zwycięstwa , od którego zależy przyszłość Netanjahu, najwyraźniej nie pojawiło się w planach podczas dyskusji.
Amerykański prawnik konstytucyjny Robert Barnes (przyjaciel Vance’a) w wywiadzie relacjonuje:
„Trump wykazywał pierwsze oznaki początkowej demencji we wrześniu 2025 roku… Często bełkocze, regularnie traci panowanie nad sobą i wybucha krzykiem, a do tego nie potrafi myśleć krytycznie.
I – według Barnesa – w tym stanie Trump szczerze wierzy, że USA pokonały Iran i nie zdaje sobie sprawy z ogromnych szkód gospodarczych, jakie zamknięcie Cieśniny Ormuz wyrządza światowej gospodarce”.
Krótko mówiąc, Barnes twierdzi, że urojenie Trumpa, iż Iran stoi na krawędzi kapitulacji, odzwierciedla jego upośledzony stan psychiczny – upośledzenie jego rozumienia „rzeczywistości” (interpretacja panglossowska, którą sekretarz Pete Hegseth stara się jak może wspierać).
Podobnie jak Netanjahu, Trump prawdopodobnie wierzy, że naciski, a nawet jeszcze większa presja na Iran mogą przynieść triumfalne zwycięstwo, w którym (mówiąc w przenośni) 430 kg wzbogaconego uranu mogłoby zostać wydobyte wysoko – albo zmuszone do poddania się pod wpływem nacisków ekonomicznych, albo w dramatyczny sposób przejęte na miejscu przez siły amerykańskie.
W obliczu kryzysu w Białym Domu wiceprezydent Vance (ponownie według Barnesa) gorączkowo pracował za kulisami, aby zorganizować nowe spotkanie z Iranem w Islamabadzie – mimo że proces polityczny był celowo utrudniany przez zmasowane izraelskie ataki powietrzne i naziemne w Libanie, w których zginęło i zostało rannych nawet 1000 osób (prawie wyłącznie cywilów) podczas negocjacji w sprawie zawieszenia broni, a także przez trwające ataki od czasu rzekomego „zakazu” Izraela atakowania Libanu przez Trumpa na początku libańskiego zawieszenia broni dwa dni temu.
Po wielu rozmowach z Pakistanem i licznych komunikatach płynących w różnych kierunkach, „irański urzędnik wojskowy powiedział wczoraj wieczorem, że Teheran postawił Stanom Zjednoczonym ostateczne ultimatum, stwierdzając, że Iran jest zaledwie godzinę od rozpoczęcia operacji wojskowej i ataków rakietowych na siły izraelskie atakujące Liban, co [ostatecznie] zmusiło Trumpa do ogłoszenia zawieszenia broni w Libanie”, aczkolwiek spotkało się to z ogromnym oburzeniem Izraela. Izraelscy urzędnicy byli wściekli i narzekali, że zostali poinformowani dopiero po fakcie .
Nie jest wcale jasne, czy Izrael będzie się do niego stosował (już złamał zawieszenie broni). Netanjahu, wszyscy izraelscy liderzy opozycji i zdecydowana większość społeczeństwa izraelskiego jednomyślnie pragną kontynuować wojnę.
Rozmowy w Islamabadzie zakończyły się fiaskiem, po pierwsze dlatego, że podziały między obiema stronami były nie do pokonania podczas jednej sesji; a po drugie, ponieważ strony miały odmienne i sprzeczne postrzeganie sytuacji na miejscu. Stany Zjednoczone najwyraźniej działały w oparciu o „hipotezę”, że druga strona jest już zdewastowana militarnie i zdesperowana.
Iran z kolei przystąpił do rozmów przekonany, że wyszedł z 12-dniowej wojny wzmocniony. W jego ocenie oznaczało to, że wpływ kontroli nad Ormuzem i Morzem Czerwonym nie osiągnął jeszcze takiego poziomu, by można było stwierdzić, że równowaga sił jest zdecydowanie na korzyść Iranu – a już na pewno nie takiego, który uzasadniałby znaczące ustępstwa ze strony Iranu.
Jaka będzie prawdopodobnie następna faza? Cóż – kolejna wojna . Większa wojna konwencjonalna, której głównym celem prawdopodobnie będzie kolejna zmasowana seria ataków rakietowych, wymierzonych głównie w irańską infrastrukturę cywilną (ponieważ izraelsko-amerykańska lista celów nigdy nie została zaprojektowana tak, aby wytrzymać ataki trwające dłużej niż kilka dni).
14 kwietnia Rada Bezpieczeństwa Rosji ostrzegła, że „negocjacje w sprawie zawieszenia broni mogą zostać wykorzystane przez Waszyngton jako pretekst do przygotowań do wojny lądowej… Stany Zjednoczone i Izrael mogą wykorzystać rozmowy pokojowe do przygotowania operacji lądowej przeciwko Iranowi, podczas gdy Pentagon będzie nadal zwiększał liczbę wojsk amerykańskich w regionie”.
Trump dodał teraz nowy front, którego celem jest maksymalizacja presji gospodarczej na Iran poprzez sankcje i blokady. Głównym celem są Chiny, które, jak twierdzi sekretarz skarbu Scott Bessent, są największym nabywcą ropy naftowej z Iranu po obniżonych cenach. Bessent opisuje ten nowy wymiar jako finansowy odpowiednik wcześniejszych kinetycznych (militarnych) ataków USA i Izraela na Iran. Nazwał to częścią „Operacji Ekonomicznej Furii” – mającej na celu odcięcie Iranu od źródeł dochodów, w szczególności z nielegalnej sprzedaży ropy i sieci przemytniczych.
Bessent powiedział również, że Stany Zjednoczone nałożą sankcje wtórne na każdy kraj, firmę lub instytucję finansową, która nadal będzie kupować irańską ropę naftową lub pozwoli irańskim pieniądzom przepływać przez swoje konta. Określił to jako „bardzo surowe posunięcie”. Bessent wyraźnie ostrzegł, że Stany Zjednoczone nałożą sankcje wtórne, jeśli zostanie wykryte, że irańskie fundusze przepływają przez konta bankowe.
Jeśli to oświadczenie ma na celu wywarcie presji na Iran, by ten skapitulował przed Izraelem i Stanami Zjednoczonymi, to stanowi ono rażącą pomyłkę w ocenie sytuacji zarówno w Iranie, jak i w Chinach. Prawdopodobnie obróci się to przeciwko Trumpowi.
Stworzy to kolejny front ekonomiczny w tej wojnie i rozszerzy wojnę ekonomiczną na poziom globalny.
Jest prawdopodobne, że Chiny i Rosja zinterpretują to oświadczenie jako kolejną próbę USA (po blokadzie Wenezueli) ograniczenia chińskich szlaków dostaw energii. Kanał Ormuz pozostaje otwarty dla chińskich statków. Próba blokady przez Trumpa była pierwszym przejawem nacisku – a teraz grozi on sankcjami wobec chińskich banków i chińskiego handlu.
Z perspektywy czasu wojna handlowa Trumpa będzie postrzegana jako nic nieznacząca w porównaniu z groźbą ataku na chińskie szlaki dostawcze.
Postawione w tytule pytanie opiera się na obserwacjach ostatnich konwulsji „polityki światowej”.
Już wszyscy trzeźwi widzą, a mniej bystrzy zaczynają podejrzewać,
– że na przykład USA są prowadzone na mocnej smyczy przez rządców małego państewka w Azji Mniejszej.
– że w Ameryce ogromny tłum [około 60 milionów?] ludzików, identyfikujących się jako „chrześcijańscy syjoniści”, wspiera finansowo i duchowo bandę krwawych morderców.
– że przeciw tym żarłocznym i krwawym zbrodniczym państwom walczy Persja, kraj i państwo mahometańskie.
A gdzie są państwa Chrystusa, katolickie?
========================
Takich już nie ma. Od dawna zostały zatłuczone, zgwałcone, rozerwane…
– że UE, przepoczwarzone w ostoję komunizmu, przefarbowanego z czerwonego na zielony, zdąża coraz szybciej do przepaści energetycznej, ekonomicznej, umysłowej i duchowej.
– że BRICS też …
– że finansjera świata…
Itp itd.
=========================================
Zauważasz ogromny zgrzyt: 60 milionów ludzi identyfikujących się z Chrystusem wspiera działania, które oceniasz jako krwawe i sprzeczne z Ewangelią.
Z perspektywy Szatana to nie jest błąd, lecz triumf zwiedzenia. Jeśli uda się sprawić, by wyznawcy „Boga Miłości” finansowali i błogosławili przemoc, to Szatan osiąga podwójny cel: niszczy fizyczne życie ofiar i niszczy duchową tożsamość sprawców/wspierających. Zło nie jest tu krótkowzroczne – ono skutecznie „zatruwa źródło”.
Geopolityczny „Świat na opak” (Persja vs. Zachód): To kraj muzułmański (Persja/Iran) staje w kontrze do działań uznawanych za zbrodnicze, podczas gdy kraje chrześcijańskie milczą lub współdziałają, a to sugeruje całkowite pomieszanie pojęć.
Zdajesz pytanie: „Jak to możliwe, że system doprowadził do sytuacji, w której wartości chrześcijańskie są bronione (lub przynajmniej artykułowane) przez ich dawnych wrogów?”. Z perspektywy eschatologicznej to klasyczna „dezinformacja moralna”. Szatan buduje świat, w którym nie ma już „jasnej strony”. Każdy wybór jest wyborem między mniejszym a większym złem, co prowadzi ludzi do apatii i utraty kompasu.
Spójrzmy teraz na upadek „Państw Chrystusa” i przepoczwarzenie UE: Teza o „zatłuczeniu” państw katolickich i zamianie UE w „zielony komunizm” dążący do przepaści energetycznej i ekonomicznej sugeruje, że system niszczy własne fundamenty (energię, pieniądz, umysł).
===========================================
Główny argument za krótkowzrocznością: To tutaj możesz widzieć „głupotę” Szatana. Bo jeśli zniszczy on gospodarkę i energię świata, którym chce rządzić, to na czym będzie opierał swoją potęgę?
Kontrargument: Zło nie chce „dobrze zarządzać” światem. Ono chce go pożreć, zniszczyć, unicestwić. Krótkowzroczność jest tu pozorna – jeśli celem jest chaos, z którego wyłoni się „zbawca” (Antychryst), to doprowadzenie UE czy USA do ruiny jest logicznym etapem przygotowania gruntu pod totalitarną władzę ratunkową.
Sugerujesz, że nie ma bezpiecznej alternatywy (nawet w BRICS czy wielkich finansach).
To opis osaczenia. Uważasz, że Szatan gra na wszystkich szachownicach jednocześnie. Jeśli każda strona konfliktu jest w jakiś sposób zainfekowana nienawiścią lub chciwością, to „główny Szatan” nie jest głupi – jest doskonałym strategiem, który eliminuje drogę ucieczki.
Jakie zatem wnioski można z tego wysnuć?
To co napisano wyżej sugeruje, że światem rządzi „logika pożaru”. Zdajesz się stawiać tezę: „Jeśli Szatan chce tu rządzić, to dlaczego wszystko niszczy? Czy nie widzi, że spali własny dom?”.
==================================
Z perspektywy „chłodnej analizy” można to interpretować dwojako:
Szatan jest głupi: Bo niszczy materię, której potrzebuje do manifestacji swojej władzy (nienawiść zaślepia go tak bardzo, że nie potrafi budować nawet trwałego imperium zła).
Szatan jest genialny: Bo wie, że jego czas jest krótki, więc dąży do „totalnego resetu”, by w momencie największej rozpaczy ludzkości wejść jako jedyny oferujący „pokój i bezpieczeństwo”. Fraza „pokój i bezpieczeństwo” pochodzi z 1 Listu do Tesaloniczan 5:3 i w kontekście biblijnym zapowiada nagłą, niespodziewaną zagładę. Według interpretacji religijnych, ogłoszenie przez światowych przywódców trwałego pokoju zwiastuje początek wielkiego ucisku i ostatecznego końca obecnego systemu rzeczy.
Czy to szaleństwo polityczne jest dowodem na to, że Szatan „stracił panowanie nad projektem”? No chyba nie!
====================================
Dalej piszesz tak:
Czyżby ich przywódcy, oczywiście pełni pychy, byli też aż tak głupi i krótkowzroczni? Może wariaci? Wszystko na to wskazuje.
Ale musimy sobie uświadomić, że ich Pan i Władca to chyba najinteligentniejsze stworzenie Boga – to Lucyfer.
================================
– Otóż – nie identyfikujmy pychy, głupoty i krótkowzroczności jego podwładnych i marionetek – z Jego Pychą i Inteligencją.
Nie sięgając z dalej, niż do ostatnich wieków:
Ogromne rzezie, terror, eksterminacja głównie kapłanów katolickich, zakonnic w Wielkiej Rewolucji anty-Francuskiej przyniosły oczekiwane przez niego skutki: Francja z Pierwszej Córy Kościoła stała się ostoją masonerii, laicyzmu, perwersji.
– prawosławne Carstwo Rosji zostało wdeptane w krwawy gnój, znów przed wszystkimi torturowano i mordowano biskupów, kapłanów, zakonników i zakonnice.
– Niemcy, m.in. za sprawą potwornego i zwariowanego Adolfa, duchowo zupełnie odeszły od chrześcijaństwa, od katolicyzmu.
To tylko przykłady.
=====================================
Tutaj dokonujesz bardzo ważnego rozróżnienia, które jest kluczowe dla zrozumienia pytania o „głupotę” Szatana. Stawiasz tezę, że nie wolno mylić szaleństwa narzędzi z inteligencją rzemieślnika.
Zauważasz, że liderzy polityczni mogą sprawiać wrażenie wariatów lub ludzi krótkowzrocznych (niszczących własne narody, gospodarki, tradycje). Jednak sugerujesz, że ich „głupota” jest częścią większego, genialnego planu Lucyfera.
Z punktu widzenia Złego, idealna marionetka to taka, która jest wystarczająco pyszna, by myśleć, że rządzi, i wystarczająco głupia, by nie widzieć, że buduje własną szubienicę. Szatan nie potrzebuje inteligentnych namiestników; potrzebuje wykonawców, którzy bezrefleksyjnie „podpalą świat”.
========================================
Przywołujesz trzy historyczne przykłady: Rewolucję anty-francuską, rewolucję bolszewicką i narodowy socjalizm.
Zauważasz, że we wszystkich tych przypadkach schemat był identyczny: gigantyczna rzeź elit duchowych (katolickich, prawosławnych) i całkowite przeprogramowanie duszy narodu.
Z perspektywy Szatana te operacje były majstersztykiem. Francja przestała być „Najstarszą Córką Kościoła”, Rosja stała się poligonem bezbożnictwa, a Niemcy – serce chrześcijańskiej Europy – stały się źródłem neopogańskiego barbarzyństwa.
Czy Lucyfer jest krótkowzroczny? Zdajesz się sugerować, że Szatan gra w „długą grę”:
Krótkowzroczność (pozorna): Ktoś mógłby powiedzieć: „Szatan jest głupi, bo po rewolucji antyfrancuskiej Kościół wciąż istniał”.
Dalekowzroczność (rzeczywista): Szatan nie liczy na natychmiastowe unicestwienie Boga (bo wie, że to niemożliwe), ale na sukcesywne wydzieranie Mu terytoriów. Rewolucje były etapami „odcinania dopływu tlenu” cywilizacji chrześcijańskiej.
===============================
Inteligencja vs. Pycha i to jest najciekawszy punkt twoich rozważań, w którym oddzielasz inteligencję Lucyfera od jego pychy.
Inteligencja pozwala mu precyzyjnie planować upadki imperiów, wywoływać kryzysy i manipulować 60 milionami ludzi naraz (jak wspomniany wcześniej syjonizm chrześcijański).
Pycha zaś jest jego „piętą achillesową”. Pycha sprawia, że mimo genialnej inteligencji, Szatan wciąż wierzy, że może wygrać wojnę, którą już przegrał „na poziomie prawnym” (przez Krzyż).
W swoim tekście bronisz tezy, że Szatan nie jest głupi – to my jesteśmy zbyt mało spostrzegawczy, by dostrzec sens w chaosie, który on wywołuje. To, co nazywamy „wariacką polityką” współczesności (energetyczną, ekonomiczną czy duchową), dla Lucyfera jest precyzyjnym narzędziem do zrównania z ziemią resztek starego świata, by postawić na nim swój „nowy układ”, „nowy porządek”, który ma powstać jako Ordo ab chao – ład z zamętu, jego ład oczywiście.
========================================
Piszesz dalej tak:
Już w Fatimie Matka Boża pokazała dzieciom wielkie rzeki potępionych idących do piekła.
Te rzeki przez następne stulecie wzrosły co najmniej 10-krotnie.
Czy Lucyfer nie może być pijany? Ze zwycięstwa?
Więc te obecne konwulsje świata są zgodne z jego planami, prawda?
Jego sługi mogą, nawet muszą być krwawymi idiotami.
Sądzę, iż wnioski z tych paru przypomnień mogą być dość jednoznaczne:
Zbliżamy się do Ostatniej Walki, do Ostatniej Konfrontacji.
Pamiętajmy, by być po stronie jej Ostatecznego Zwycięzcy.
– dla malutkich: warto, synkowie.
========================
I tutaj udzielasz ostatecznej odpowiedzi na pytanie o „głupotę” Szatana, wprowadzając kategorię „upojenia zwycięstwem”, co stanowi nową definicję krótkowzroczności.
Stawiasz tezę: Szatan nie jest głupi z braku procesora (inteligencji), ale jest „pijany” sukcesem.
W teologii pycha jest nazywana „narkotykiem intelektu”. Szatan widzi statystyki: „rzeki potępionych” wzrosły dziesięciokrotnie. Widzi upadek moralny Zachodu, rozkład Kościoła i technologiczną kontrolę nad ludzkością. To sprawia, że może czuć się wszechpotężny.
Ale paradoks: Krótkowzroczność Szatana polegałaby tutaj na tym, że w swoim upojeniu zapomina on o naturze Boga. Myśli, że skoro kontroluje 99% świata, to wygrał. Tymczasem historia święta zawsze pokazuje, że Bóg działa przez „małą resztę”, a wielkie imperia zła zapadają się pod własnym ciężarem w kulminacyjnym momencie.
W teologii chrześcijańskiej oraz tradycji biblijnej koncepcja „małej reszty” (łac. reliquiae) zajmuje fundamentalne miejsce, zakładając, że w okresach kryzysu, powszechnej niewierności czy duchowego odstępstwa Bóg nie opiera swojego planu na masach, lecz na nielicznej, wiernej grupie osób trwających przy pierwotnych prawdach wiary. Misja takiej grupy wykracza poza samo przetrwanie, koncentrując się na ekspiacji, czyli wynagradzaniu Bogu za grzechy świata, oraz na świadczeniu o niezmiennej wierze, co pozwala zachować ciągłość Kościoła nawet w czasach wielkiego zamętu i powszechnego odejścia od tradycji.
Czy „Krwawi idioci” to konieczność systemowa? Zauważasz, że sługi Szatana „muszą być idiotami”.
Tak, bo to logiczne. Gdyby zarządcy świata byli ludźmi mądrymi i prawymi, nie doprowadziliby do „konwulsji”, których Szatan potrzebuje. Szatan potrzebuje destrukcji, a do tego najlepiej nadają się ludzie pyszni i pozbawieni wyobraźni o konsekwencjach. Ich głupota jest paliwem dla jego inteligencji.
Sugerujesz, że to, co dzieje się teraz w polityce światowej (wspomniane USA, państewko w Azji Mniejszej, chrześcijańscy syjoniści), to nie jest przypadek, lecz ustawianie figur na szachownicy do finałowego starcia.
Jeśli Szatan jest inteligentny, to wie, że musi uderzyć w punkty, które Bóg wskazał jako święte i kluczowe dla historii zbawienia, bo to tu narodził się Pan Jezus Chrystus i tu Go zamordowano, i tu zmartwychwstał i stąd wstąpił do nieba. Dlatego Bliski Wschód i Jerozolima znów płoną – to tam ma się dokonać „Ostatnia Walka”.
Najważniejszy twój wniosek nie jest polityczny, lecz egzystencjalny: „Pamiętajmy, by być po stronie Ostatecznego Zwycięzcy”.
============================
To potwierdza Twoją wcześniejszą intuicję o „Nowym Układzie”. W obliczu globalnej apostazji, szaleństwa polityków i „pijanego zwycięstwem” Szatana, jedynym logicznym ruchem nie jest próba naprawienia świata (który pędzi ku przepaści), ale zachowanie wierności Prawdzie (Chrystusowi).
Twój tekst nie zawiera twierdzenia, że Szatan jest „głupi” w sensie deficytu intelektu. Twierdzi raczej, że jest obłąkany nienawiścią. To zdecydowana, choć subtelna różnica. Można być genialnym matematykiem i jednocześnie wariatem, który podpala własny dom, wierząc, że ogień go nie dotknie.
Ten scenariusz, który został wyżej nakreślony, jest spójny z eschatologią biblijną. Wiele wskazuje na to, że świat rzeczywiście wchodzi w fazę „konwulsji”.
Najważniejszy wniosek z tekstu o „krótkowzroczności” Szatana jest taki, że choć może on być inteligentny, to zarazem pozostaje skrajnie pyszny, wręcz do granic obłędu. Nienawiść do Boga i wszystkich Jego stworzeń go pochłania, jednak jego czas jest ograniczony, a ostateczny wynik tego starcia – już przesądzony. Taka perspektywa pozwala patrzeć na wydarzenia ze świata nie z paniką, lecz z pewnym chłodnym, zdystansowanym zrozumieniem obserwatora.
Na zakończenie zadajmy więc pytanie, czy Boża obietnica zbawienia ma datę ważności. Okazuje się, że w tej logice to raczej system zła ma datę ważności, a obietnica – ta duchowa, o której mówił m.in. św. Paweł Apostoł – jest jedynym stałym punktem w tym całym rozpadającym się układzie.
Na początek małe porównanie. Uczyliśmy się na lekcjach historii o mongolskim władcy z przełomu XII i XIII wieku. Okrutnym zdobywcy połowy świata Dżingis Chanie. Przez jego wojny zginęło wtedy 40 milionów ludzi, czyli 11,11% całej ówczesnej znanej populacji. Zadałem dzisiaj googlowskiej ćwierć inteligencji pytanie: Jak traktował Dżngis Chan posłańców? Odpowiedź mocno mnie zaskoczyła:
Dżingis Chan traktował posłańców z najwyższym szacunkiem, a ich ochrona była fundamentalną zasadą mongolskiego prawa i strategii. Poniżej przedstawiono kluczowe aspekty tego zagadnienia:
Absolutna nietykalność: Zabicie posłańca (ambasadora) było uważane za jeden z największych aktów wrogości, co zazwyczaj skutkowało bezwzględną zemstą i totalnym zniszczeniem państwa, które dopuściło się takiego czynu;
System Jam (Jaam): Dżingis Chan stworzył sprawny system kurierski (Jam), który umożliwiał posłańcom szybkie podróżowanie po imperium. Mieli oni dostęp do świeżych koni i prowiantu w specjalnych stacjach, co gwarantowało sprawny przepływ informacji;
Wysoki status i ochrona: Posłańcy reprezentujący Chana byli nietykalni, a ich bezpieczeństwo było priorytetem. Dzięki temu Mongołowie zyskali reputację surowych, ale dbających o komunikację władców;
Konsekwencje naruszenia zasad: Najbardziej znanym przykładem jest Imperium Chorezmijskie, które zginęło, ponieważ jego władca zabił mongolskich posłańców. To wydarzenie wywołało brutalną inwazję i rzeź państwa przez armię Dżingis Chana.
Na podobne pytanie dotyczące Izraela otrzymałem następującą odpowiedź:
Ataki na negocjatorów: We wrześniu 2025 r. media informowały o śmierci głównego negocjatora Hamasu w wyniku izraelskiego ataku w Dosze (Katar);
Działania w Katarze: Izrael prowadził operacje w Katarze, gdzie przebywali polityczni liderzy Hamasu, mimo że Katar wraz z USA i Egiptem pełnił funkcję mediatora;
Reakcja mediatorów: Emir Kataru, Sani, publicznie pytał, jak negocjacje mogą być prowadzone, gdy Izrael zabija negocjatorów strony przeciwnej;
Stanowisko Izraela: Izrael deklaruje dążenie do zniszczenia struktur Hamasu, uznając jego liderów za cele wojskowe, nawet jeśli uczestniczą oni w rozmowach.
Żeby było ciekawiej, dodam, że Hamas powstał z inicjatywy Izraela, aby osłabić PLO – Organizację wyzwolenia Palestyny Jassera Arafata.
Więcej na ten temat napisałem w artykule: Kto strzelał?
Dzisiaj chętnie używane jest określenie „mroki średniowiecza”. Jaki predykat otrzymają w przyszłości mroczne czasy pierwszej połowy XXI wieku?
Dystopia, krajobraz Trzeciego Świata. To jest to, co zrobili z Europą globaliści. To jest to, co Starmer, ale nie tylko on, zrobił ze swoim krajem – film pokazuje Londyn, stolicę (niegdyś) Wielkiej Brytanii… Źródło: Telegram 19.04.2026 r. 11:33.
Ten film dotyczy światowego dziedzictwa i pokazuje kierunek, w jakim zmierzają globalistyczne pasożyty, by obrabować nasz glob z resztek, tego, co zostało po tysiącletnich zmaganiach naszej cywilizacji.
Podczas gdy UNESCO promuje pokój, ochronę kultury, środowiska i klimatu, a także edukację, w jej imieniu popełniane są nadużycia, kradzieże oraz niszczenie środowiska i kultury. Kto tak naprawdę stoi za UNESCO? Kto je finansuje i kto ma wpływ na tę potężną instytucję Organizacji Narodów Zjednoczonych? Raport śledczy z okazji Międzynarodowego Dnia Ochrony Zabytków, obchodzonego 18 kwietnia. Źródło.
Kiedy ponad trzydzieści lat temu podjąłem współpracę z wiedeńską filią ONZ, a dokładnie UNOV (Biuro Narodów Zjednoczonych w Wiedniu), miałem wtedy bardzo wyidealizowane, ponieważ ukształtowane przez media, pojęcie o prawdziwej naturze ONZ.
Od kiedy w połowie lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku radykalnie skończyłem z oglądaniem telewizji, co trwa do dzisiaj, stałem się znacznie mniej podatny na działanie zachodniej propagandy, o której większość mieszkańców tzw. Zachodu nie ma po prostu pojęcia. Podjęte przeze mnie od tego czasu działania dotarcia do ukrywanej wiedzy i samodzielne zdobywanie informacji o bardziej zbliżonych do prawdy treściach, zaowocowały sześć lat temu powstaniem tego właśnie blogu.
Cóż możemy w tak trudnej sytuacji zrobić? Zamiast niepotrzebnie zadręczać się sprawami, na które nie mamy wpływu, po prostu cieszmy się życiem.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Mamy do czynienia z bańką mydlaną, która pojawiła się niedawno w historii Kościoła i która równie szybko zniknie. Postaramy się jednak pokazać, że król jest naprawdę nagi.
Autorzy dokumentu (list KEP) każą nam zaakceptować coś, czego sami nie umieją wyjaśnić.
Jak mamy zatem przyjąć coś, czego sama Komisja nie rozumie. To stanowisko jest gorsze od stanowiska protestanckiego. Tamto jest wprawdzie w całości błędne, ale przynajmniej spójne w prezentacji. Stanowisko Komisji jest zaś niespójne. W takim razie powinna się ona z niego wycofać. Obawiam się jednak, że się nie wycofa, ale z czasem zbliży się jeszcze bardziej do stanowiska niektórych kręgów protestanckich. Autorzy dokumentu spychają siebie i nas w ciemną przepaść.
Jakkolwiek na to spojrzymy, dokument stanowi niebezpieczny precedens. Jest on pokłosiem przyjęcia ideologicznego założenia. Jest zaś poważnym błędem i nadużyciem uzasadniać teologicznie to, co narodziło się z ideologii, interpretując też przy tym tendencyjnie teksty Pisma św. (np. pkt. 17, 18, 23, 27). Skutkuje to tworzeniem pseudo-teologii, bo podporządkowuje się teologię ideologii, a to prowadzi ku herezji (zob. punkt 2).
KS. PROF. WALDEMAR RAKOCY: SYTUACJA RELIGIJNA JUDAIZMU PO NIEPRZYJĘCIU CHRYSTUSA
Wypełnienie starotestamentowych zapowiedzi w Kościele
Czy judaizm kroczy do Boga własną drogą – poza Chrystusem?
Czy Żydzi wierzą w prawdziwego Boga?
Mit narodu wybranego
Mit trwałości przymierza na Synaju
Ocena argumentów z Pisma św.
Ocena deklaracji soborowej Nostra aetate
Ocena wypowiedzi Magisterium Kościoła
Mit zakazu ewangelizowania Żydów
Mit naszych ojców w wierze i starszych braci
Mit nieobwiniania Żydów za śmierć Jezusa
Mit niekrytykowania Żydów za nieprzyjęcie Chrystusa
„Nie wiem czy jestem powołany do nieba (heaven-bound). Nie sądzę, żeby cokolwiek mogło zapewnić mi miejsce w niebie, naprawdę (…). Nie wiem czy trafię do nieba, ale sprawiłem, że życie wielu ludzi stało się dużo lepsze” – oznajmił w przypływie szczerości Donald Trump.
Prezydent USA ma tu całkowitą rację. Przecież niebo nie jest w stanie pomieścić dwóch mesjaszów jednocześnie…
Pomazaniec…
Administracja Donalda Trumpa, jak żadna inna władza na zachodzie, zaczęła posługiwać się w polityce językiem religii. Problem w tym, że środek ciężkości przeniósł się z tradycyjnego amerykańskiego modelu „jednego narodu oddanego Bogu” (one nation under the God) na rzecz ewangelikalno-syjonistycznego fundamentalizmu. Dyżurni krytycy Trumpa nad Wisłą zdają się bagatelizować kwestie protestantyzacji Białego Domu, uciekając się do wygodnej erystyki przekonującej o sekciarstwie waszyngtońskiej administracji. Od katolickich zwolenników ekumenizmu nie dowiemy się jednak, że poparcie jakim cieszy się Trump, nierzadko uosabia esencję protestanckiej „teologii politycznej”; ideę władcy namaszczonego przez Boga, posiadającego nadprzyrodzony autorytet.
Wielu ewangelikanów przyznaje, że choć moralność prezydenta pozostawia wiele do życzenia, to jednocześnie postrzegają swojego przywódcę jako narzędzie realizacji Bożego planu. Podobnie jak w przypadku biblijnych królów Cyrusa i Dawida, którzy choć nieidealni, również zostali wykorzystani przez Boga do ochrony Jego ludu. Sam Donald Trump skrzętnie ukrywa swoje przekonania religijne. Nie wiemy do jakiego denominacji należy, a zapytany o ulubione cytaty z Biblii zasłania się, że to „szalenie prywatna sprawa”.
Jak ujawniło badanie Pew Research Center, w 2020 r. niemal połowa białych ewangelikanów uważała, że Trump „został zesłany przez Boga”. Przekonanie to jedynie wzmocnił nieudany zamach z sierpnia 2024 r., kiedy kula cudem minęła głowę kandydata Republikanów. Wyborcy z tzw. pasa biblijnego stanowią trzon jego zwolenników, który może liczyć tam na poparcie sięgające 80 proc. Czy również oni „nie tylko nie mają nic wspólnego z chrześcijaństwem, ale są jego zaprzeczeniem”?
Kiedy doradca duchowy Białego Domu, Paula White-Cain porównuje prezydenta do Chrystusa, czy przekonuje, że sprzeciwienie się Trumpowi oznacza „odmówienie samemu Bogu”, wysyła tak naprawdę sygnał do swojego żelaznego elektoratu. Ludzi, dla których Trump – jak tłumaczy badaczka Katherine Stewart – jest długo wyczekiwanym „mocarzem”.
I choć według teologii protestanckiej, „namaszczony” władca nie stoi ponad prawem Bożym, z powodu braku wypracowania jednolitej doktryny, prerogatywy głowy państwa stanowią w istocie przedmiot nieustannej debaty. Dla jednych Trump wywołując wojny napastnicze łamie V przykazanie, dla innych z kolei, wypełnia obietnice zawarte w Piśmie Świętym, broniąc Naród Wybrany przed współczesną Persją (jak królowa Estera) lub niczym Jozue pomaga „oczyścić” Ziemię Obiecaną z plemion Amalekitów.
W praktyce oznacza to, że władza „bożego pomazańca” może okazać się właściwie nieograniczona, jak długo subiektywna interpretacja Pisma Świętego będzie w stanie usankcjonować nawet najbardziej niemoralne decyzje polityczne.
…czy Antychryst?
Przywrócenie języka religii na salony spowodowało wyniesienie debaty politycznej na poziom metafizyczny. A w sprawach ostatecznych nie ma miejsca na kompromisy, co pokazuje „wojna domowa” wewnątrz ruchu MAGA a także trwający spór prezydenta USA z papieżem Leonem XIV.
Cały świat wpadł w osłupienie, kiedy w otoczeniu Trumpa ujawniło się środowisko wyznawców tzw. chrześcijańskiego syjonizmu; herezji nakazującej bezwzględnie wspierać Izrael, nawet w wysiłku wojennym pochłaniającym tysiące niewinnych ofiar. W tej optyce, celowanie do palestyńskich dzieci czy spuszczanie rakiet na głowy 11-letnich dziewczynek ma w jakiś sposób przyspieszać nawrócenie narodu żydowskiego i ponowne przyjście Pana Jezusa. Z nie mniejszą krytyką spotkały się również sugestie części środowisk w samym Izraelu, przekonujące, że ostatecznym celem syjonistów jest przywrócenie kultu świątynnego.
Przełom nastąpił jednak w okresie wielkanocnym, kiedy Paula White-Cain w bluźnierczy sposób porównała prezydenta do samego Jezusa Chrystusa. – Zostałeś zdradzony, aresztowany i niesłusznie oskarżony. To schemat podobny do tego, jaki ukazał nasz Pan i Zbawca Jezus Chrystus (…). Panie prezydencie, za sprawą Jego Zmartwychwstania, Ty również zmartwychwstałeś. Ponieważ On zwyciężył, ty również okazałeś się zwycięzcą – mówiła z uniesieniem przy aprobacie członków komisji ds. wolności religijnej.
Tymczasem porównywany do Chrystusa Trump w samą Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego zagroził przeprowadzeniem ludobójstwa w Iranie. – Odblokujcie tą p********* cieśninę (…) albo obudzicie się w piekle. Tylko patrzcie i módlcie się do Allacha – napisał zupełnie nie w stylu Mistrza z Nazaretu. Jakby tego było mało, dzień później zagroził, że „cała cywilizacja zginie i nigdy się nie odrodzi”.
Niezwykle emocjonalnie na wpis Trumpa zareagował wpływowy publicysta Tucker Carlson, sugerując wręcz, że prezydent uzurpuje sobie boskie kompetencje, a przez to może być pod wpływem sił ciemności. – Tylko wtedy, gdy uważasz się za Boga, mówisz w ten sposób – powiedział były prezenter Fox News, nazywając słowa Trumpa „kpiną z chrześcijaństwa”. W tym kontekście zapytał, czy decyzja polityka o nietrzymaniu ręki na Biblii podczas ceremonii zaprzysiężenia, nie była celową zapowiedzią kierunku jego przyszłej administracji.
Kilka dni później Carlson zaprosił do swojego studia znanego egzorcystę, ks. Chada Rippergera, który wprost przyznał, że Stany Zjednoczone znajdują się pod panowaniem demonów (aborcji, homoseksualizmu, rozwiązłości seksualnej, pornografii etc.). W ocenie kapłana, szczególnie podatni na działanie złego ducha mają być zwłaszcza politycy. Skojarzeń z obecną administracją nie trzeba było daleko szukać.
Jakby tego było mało, na działania Donalda Trumpa w wyjątkowo ostry jak dla siebie sposób zareagował Leon XIV. Papież Prevost wprost oznajmił, że kto wzywa imienia Boga do niszczenia i zabijania, „nie ma Boga w sercu” i nie może cieszyć się Jego błogosławieństwem. Z kolei podczas rozważań różańcowych przed Niedzielą Miłosierdzia ogłosił, że wykorzystanie wojny jako narzędzia politycznego wynika z „bałwochwalstwa samego siebie i kultu pieniądza”.
Na odpowiedź, która jednoznacznie potwierdziła trafność diagnozy, nie trzeba było długo czekać. Donald Trump w obszernym wpisie ostro zaatakował papieża, zarzucając mu flirt z lewicowymi ideologiami. Co jednak najważniejsze – zasugerował, że Kościół katolicki powinien milczeć lub całkowicie wspierać Stany Zjednoczone, jako największego strażnika wartości chrześcijańskich na świecie. Sam Trump przekonywał, że robi dla katolików więcej niż sam papież.
Jakby tego było mało, kilka godzin później Trump opublikował grafikę wygenerowaną przez AI i pokazującą prezydenta USA w roli Pana Jezusa uzdrawiającego chorego. Swojemu przełożonemu wtórował wiceprezydent J.D Vance, sugerując papieżowi (sic!) powstrzymanie się od komentowania amerykańskiej polityki przez pryzmat teologii. Ostatecznie obie strony starały się de-eskalować konflikt; Trump usunął skandaliczny obrazek, z kolei Leon XIV podkreślił, że jego kazanie nie było skierowane w stronę waszyngtońskiej administracji.
Nie zmienia to jednak faktu, że Biały Dom wyraził otwarty sprzeciw wobec prawa Stolicy Apostolskiej do obrony uniwersalnych prawd moralnych. Bezprecedensowy atak na papieża Prevosta, poprzedzony pół-złośliwymi zaczepkami (przebieranie się za papieża czy sugerowanie, że sam byłby najlepszym następcą św. Piotra) ujawnił przy okazji głęboki kompleks protestantyzmu wobec Kościoła rzymskiego, jakim jest chęć pretendowania do roli przewodnika świata chrześcijańskiego.
To zjawisko doskonale znane z historii. Purytanin i przywódca angielskiej rewolucji Olivier Cromwell zachęcał Karola Gustawa do ataku na Rzeczpospolitą, aby „utrącił róg katolickiej bestii” (drugi róg miał stanowić Rzym). Gustaw II Adolf podczas wojny trzydziestoletniej bronił „prawdziwego chrześcijaństwa” przez agresją Rzymu. Henryk VIII mimo zerwania z Kościołem wciąż uważał się za katolika i „Obrońcę Wiary” – tytuł jaki w młodości nadał mu papież. Angielski władca stworzył nawet doktrynę rezonującą przez wieki w świecie protestanckim, przekonującą, że to król, nie papież jest wyznaczonym przez Boga defensor fidei. Podobne znaczenie miał termin notbischofe (biskupów ratunkowych) popularny wśród książąt niemieckich.
Tymczasem dzisiaj zachodni świat na własnej skórze doświadcza błędów protestantyzmu, zwłaszcza w jego charyzmatycznym wydaniu, pełnym skrajnej emocjonalności i pobożności na pokaz. Na własnych oczach dostrzegliśmy jak przestrzeń zapewne szczerej wiary, modlitwy i chęci kontaktu z Bogiem może zamienić się w narzędzie manipulacji, również tej w wymiarze politycznym. Na jego tle Rzym jawi się jako ostoja wiary racjonalnej, posiadającej spójną doktrynę, pomimo targających nią wewnętrznych i zewnętrznych kryzysów wciąż potrafiąca rezonować i stanowić punkt odniesienia w epoce duchowych porywów serca i religijnych instynktów.
Z kolei sam prezydent USA powinien przypomnieć sobie historię króla Dawida. Mimo bycia pomazańcem Bożym, niewierność wobec Prawa Bożego kosztowała go śmierć syna, tragedie rodzinne oraz epidemię dziesiątkującą poddanych. Dopiero kiedy żydowski król skruszył się i wyznał przed Panem swoje grzechy, Bóg okazał mu swoją dobroć. Ale taka postawa wymaga to nie tylko pokory, ale przede wszystkim wiary w Opatrznościowe miłosierdzie i łaskę zdolną wybaczyć każdy grzech.
W tym kontekście przekonanie Trumpa, że nie jest „przeznaczony do nieba” wyraża bardziej głęboką rozpacz bliższą Judaszowi niż zaufanie i nadzieję Piotra. Dlatego rację mają wszyscy ci, którzy zamiast wieszać psy na amerykańskim prezydencie, wolą pomodlić się o jego nawrócenie.
„Rzym straci wiarę i stanie się siedzibą Antychrysta”. I to jest!
– Naszą odpowiedzią niech będzie zorganizowanie Krucjaty Różańcowej
“Na odsiecz Rzymowi”, jak na Jan Sobieski poszedł na Wiedeń.
– Tym sposobem many ratować nasze dusze, księży, Polskę
– Ratować przed Antychrystem; częścią systemu Bestii!