Archiwum kategorii: Satanizm, NWO

Tragedia Haiti; voodoo. Wynik paktu z diabłem.

Opublikowany przez
[Tragedia Haiti; voodoo, „Southern Decadence”]
Oczy i uszy mocno zamknięte

[Przypominam analizę sprzed 14 lat. Ciągle aktualna M. Dakowski

Najwyżsi urzędnicy państwowi w tym Emile Jonassaint czy Jean-Bertrand Aristid, który w 2003 podniósł ten kult do rangi religii państwowej.

           29 sierpnia 2005 w Nowy Orlean uderzył jeden z najsilniejszych w historii Stanów Zjednoczonych huraganów – Huragan Katrina. Po przejściu przez Zatokę Meksykańską nabrał impetu, który w całości wyładował na mieście, którego 80% zostało zalane. Zginęło ponad 2500 osób a populacja tego półmilionowego miasta spadła do 273 tysięcy.
            Dziś obserwujemy jeszcze bardziej przerażające skutki trzęsienia ziemi na nieodległej Haiti. Zniszczenia są ogromne, w gruzach leży pałac prezydencki, liczby ofiar wciąż nie sposób oszacować, ale coraz częściej mówi się o 200 tysiącach. Skutkami trzęsienia może być dotkniętych aż 3 miliony ludzi, czyli jedna trzecia całkowitej populacji. Na ulicach zapanował chaos i anarchia.
            Niektórzy dziennikarze zadają pytanie „Gdzie w tym całym piekle jest Bóg?” Nie odpowiem na to pytanie, bo jest ono retoryczne i najczęściej stawiane w prowokacyjnych celach, ale gdyby je postawić inaczej „Gdzie w tym wszystkim nie ma Boga?” znalazłoby się sporo osób mówiących, że właśnie w Nowym Orleanie i na Haiti. [w 2024 doszła Francja MD]
            Po pamiętnej tragedii sprzed 5 lat, sporo takich głosów odezwało się w Stanach Zjednoczonych. Wskazywano na zbieżność huraganu z corocznym festiwalem homoseksualnym pod wyzywającą nazwą „Southern Decadence”, co można przetłumaczyć, jako „Południowy Upadek„. Nie inaczej jest i teraz.
            Znany amerykański duchowny Pat Robertson, który kiedyś zasugerował, że huragan Katrina był dla Amerykanów karą zesłaną na nich przez samego Boga, powiedział, że tragiczne trzęsienie ziemi na Haiti to wynik „paktu z diabłem” – poinformował serwis CNN.
            Można dyskutować z radykalizmem i pewnością siebie pastora, zwłaszcza że mówi o rzeczach, które trudno by mu było udowodnić w racjonalny sposób. Także koncepcja bezwzględnie karzącego Boga, jakoś tak bliżej ma do judaizmu niż chrześcijaństwa. W chrześcijaństwie, to co często nazywamy „Karą Bożą”, jest po prostu skutkiem wolnego wyboru człowieka, efektem odrzucenia Boga i wyboru innej drogi, która tylko w naszym zadufaniu wydaje się być niezależną, w istocie nią nie jest.
            Dlaczego o tym piszę? Dlaczego poruszam tak delikatne tematy, które łatwo ktoś może nazwać profanacją ofiar i przejawem bezduszności wobec cierpienia ludzi, którzy przeżyli kataklizmy?
            Od chwili, gdy dotarły pierwsze informacje o trzęsieniu ziemi na Haiti, nieodparcie przychodzi mi na myśl pewien ścisły związek między tymi miejscami. Związek tak ścisły, że wbrew logice każe mi się zastanawiać nad definicją słowa „przypadek„.
            Otóż zarówno Nowy Orlean jak i Haiti są największymi w regionie, jeśli nie na świecie skupiskami wyznawców voodoo – okultystycznego kultu przez wielu nazywanego kultem demonów.
            Voodoo to synkretyczny kult, bo trudno go nazwać religią, łączący elementy wierzeń afrykańskich, animizmu, spirytyzmu i słabo przyswojonego chrześcijaństwa. Mimo iż uznaje on istnienie jednego Boga (Bon Dieu) to w rzeczywistości czczone są inne duchowe istoty-duchy (loa).
            Podstawą kultu są „rytuały opętania„, podczas których w rytmie bębnów uczestnicy zapadają w trans i zapraszają „istoty duchowe” do swego wnętrza. Do tego jeszcze dochodzi wiara w możliwość wskrzeszania zmarłych i wykorzystywania ich w pracy jako zombie, oraz wszechobecna magia ze znanymi wszystkim „laleczkami voodoo” na czele.
            W Nowym Orleanie wciąż istnieją setki sklepów gdzie można się zaopatrzyć w przedmioty magiczne oraz drużyna futbolowa New Orlean VooDoo.

            Na Haiti wśród wyznawców kultu byli najwyżsi urzędnicy państwowi w tym Emile Jonassaint czy Jean-Bertrand Aristid, który w 2003 podniósł ten kult do rangi religii państwowej.
Mimo iż oficjalnie jego wyznawcami jest tylko kilka procent mieszkańców wyspy, to jego wpływy są szerokie. Wielu Haitańczyków uznawanych za katolików praktykuje magię, nosi amulety voodoo czy uczestniczy w ceremoniach, które z nazwy są chrześcijańskie a w istocie odnoszą się do „bóstw voodoo”.
            Tak jest w przypadku corocznej pielgrzymki do wodospadu Saut d’Eau (Wodny Skok). Gdzie pielgrzymi obnażeni do połowy dokonują rytualnego obmycia, wierząc że z wodami wodospadu zstępuje na nich „bogini wody” Erzulie (przy okazji patronka czarownic, prostytutek i wyznawczyń 'voodoo).
            Czy zatem należy wyśmiać i zakrzyczeć tych wszystkich, którzy próbują w tych wydarzeniach dopatrzeć się czegoś więcej niż tylko kataklizmów i straszliwych ludzkich tragedii?
Może czasem wypada spojrzeć na wydarzenia dziejące się w świecie z trochę innej niż racjonalistyczna perspektywy i uświadomić sobie, ze nic nie dzieje się przypadkiem. W każdym wydarzeniu, nawet tym najbardziej tragicznym, można odnaleźć przesłanie skierowane do tych co ocaleli.
To nasz wybór czy tego chcemy, czy zamkniemy uszy i oczy.
            konserwa

Jeszcze o oddaniu się Haiti – władz i ludu – Szatanowi. (W 1803 r. i w 2003).

Opublikowany przez
9.02.2010.
Tragedia Haiti – wynik paktu z diabłem? Tragedia Haiti – wynik paktu z diablem?

Pat Robertson krytykowany za wypowiedź o Haiti – czy słusznie? Nowe zaskakujące fakty 18 stycznia 2010
http://www.chrzescijanin24.pl/ze-wiata/news/1102-pat-robertson-krytykowany-za-wypowied-o-haiti-czy-susznie-nowe-zaskakujce-fakty.html

            Ewangelista Pat Robertson został poddany krytyce za swoją wypowiedź w programie 700 Club. Wyraził on opinię, iż trzęsienie ziemi na Haiti było konsekwencją paktu, jaki 200 lat temu zawarli z szatanem przywódcy tego państwa.
            „Byli uciskani przez Francuzów. Zgromadzili się i zawarli pakt z diabłem. Powiedzieli: „będziemy ci służyć, jeśli uwolnisz nas od Francuzów. A diabeł odparł: „ok, umowa stoi.” I Haitańczycy wygnali Francuzów. Wzniecili rewoltę i uzyskali wolność. Jednak od tamtej pory spada na nich przekleństwo za przekleństwem” –  powiedział założyciel Christian Broadcasting Network (CBN).

           Robertson podkreślił też, że dzieląca wyspę Hispaniola z Haiti Republika Dominikany „prosperuje, jest pełna kurortów i ma się dobrze”, tymczasem Haiti „cierpi potworne ubóstwo”. „Musimy się modlić, by Haitańczycy masowo nawracali się do Boga. Sądzę, że z tej tragedii może wyniknąć coś dobrego. Obecnie jednak pomagamy cierpiącym ludziom, a ich cierpienie jest wprost niewyobrażalne” – stwierdził Pat Robertson. Komentarze założyciela CBN szybko rozprzestrzeniły się w Internecie i jak donosi BBC World Service, stały się tematem nr 4 w serwisie Twitter Wednesday. Wypowiedź Robertsona potępili prominentni przywódcy chrześcijańscy: Robert Jeffress z Pierwszego Kościoła Baptystów w Dallas oraz Franklin Graham (syn znanego ewangelisty Billy’ego Grahama). „Musiał się przejęzyczyć. Musimy zacząć teraz pomagać ludziom. Bóg kocha naród Haitańczyków i nie odwrócił się od Haiti” –  miał według stacji ABC News powiedzieć Graham.
            Chris Roslan, rzecznik CBN, w specjalnie opublikowanym na oficjalnej stronie internetowej oświadczeniu, powiedział, że komentarze Robertsona są oparte na historii buntu niewolników, na którego czele w 1791 roku stanął Boukman Dutty. Jak głosi historia tak zwanej „Umowy Boukmana”, Dutty poprowadził niewolników w rytuale Voodoo, podczas którego złożono w ofierze świnię i wypito jej krew, aby zawrzeć pakt z diabłem. Buntownicy zobowiązali się do służenia duchom wyspy przez 200 lat w zamian za wolność od Francuzów.
Po 13 latach konfliktu uzyskali niepodległość. Historia ta połączona z tragicznym stanem kraju spowodowała, że wielu badaczy oraz postaci religijnych na przestrzeni wieków zaczęło uważać go za przeklęty.

Dr Robertson nigdy nie powiedział, że trzęsienie było wyrazem Bożego gniewu. Jeśli obejrzymy całość jego wypowiedzi, ujrzymy wyraźne współczucie dr Robertsona dla Haitańczyków. Zaapelował on o modlitwę za nich” – powiedział Roslan. Rzecznik CBN dodał też, że organizacja Operation Blessing International, humanitarne ramię CBN, stale działa na Haiti i rozpoczęła dużą akcję mającą na celu udzielenie pomocy ofiarom trzęsienia ziemi. Ponadto służba ta wysłała na wyspę warte miliony dolarów środki medyczne oraz ekipę specjalizującą się w pomaganiu ofiarom kataklizmów.
            Joseph L. Williams z misyjnej organizacji CEO of New Directions International pracującej na Haiti od lat 80., powiedział, że już długo trwają spory dotyczące prawdziwości historii o pakcie z szatanem.
Jego zdaniem nie można jednak zaprzeczyć, iż odkąd Haiti zostało republiką (w 1804 r.) kraj ten jest powiązany z Voodoo. Według doniesień mediów, w 2003 r. były prezydent Haiti Jean-Bertrand Aristide, ogłosił Voodoo religią narodową, określając tę praktykę „zasadniczą częścią tożsamości narodowej ludności tego kraju”.
            „A więc bez względu na to czy kraj ten został poświęcony szatanowi czy też nie, Voodoo stało się jego religią narodową i ludzie byli w nią zaangażowani przez dwa wieki” – stwierdził Williams. Williams dodał jednak, że w 2004 r. haitańscy przywódcy chrześcijańscy przeprowadzili kampanię mającą na celu „złamanie przekleństwa Voodoo” nad ich krajem. Pomagał on wówczas pastorowi Jeanowi Chavannesowi Jeune’owi, który starał się o prezydenturę w 2005 r., w zorganizowaniu pierwszego w historii narodowego śniadania modlitewnego [a cóż to za dziwoląg? md] w pałacu narodowym oraz narodowej modlitwy w stolicy – Port-au-Prince, by „ogłosić, że Haiti będzie krajem chrześcijańskim”.
            „Wierzę, że przekleństwo zostało złamane i sądzę, że podobnie myślą haitańscy przywódcy chrześcijańscy. Nie mam co do tego wątpliwości” – powiedział Joseph L. Williams.
            Chociaż Voodoo nadal jest na Haiti szeroko rozpowszechnione, Williams i Jeune uważają, że problemy tego kraju mają naturę polityczną. W obronie Pata Robertsona wystąpił pastor Gary Cass, szef Chrześcijańskiej Komisji Przeciwko Zniesławieniu, mówiąc, że jego słowa bez wątpienia mieściły się „w granicach historycznej teologii chrześcijańskiej”.
            „Być może to jest rzeczywisty problem. Człowiek uraża się przez to, że nie jest Bogiem. Odrzuca Bożą opatrzność. W Biblii można przeczytać o tym, jak Bóg używa katastrof naturalnych, by wypełnić swoje zamierzenia. Znajdziemy tam trzęsienia ziemi, powodzie, klęski głodu, szarańczy itp. Wszystkie tam są, choć ludzie ich nienawidzą. Zamiast pokornie uznać, że Boże drogi nie są naszymi drogami, człowiek pomstuje i oskarża Boga. Ostatnią rzeczą, jaką robi, jest wołanie o Jego miłosierdzie w Jezusie Chrystusie” – powiedział Gary Cass. Wskazując na działanie Robertsona przez organizację Operation Blessing, Cass dodał też, że ludzie „powinni robić to, co robi Pat i błogosławić ubogich Haitańczyków”.
Pat Robertson jest znany z kontrowersyjnych wypowiedzi. Poprzednio był powszechnie krytykowany za wzywanie do zamachu na prezydenta Wenezueli, Hugo Chaveza oraz za swoje słowa, iż były premier Izraela, Ariel Szaron, dostał w 2006 roku wylewu krwi do mózgu z powodu swojej roli w „dzieleniu Bożej ziemi”. Założyciel CBN ostatecznie przeprosił za obie wypowiedzi.
Pat Robertson powiedział ponadto, że huragan Katrina i atak na World Trade Center z 11 września 2001 roku były rezultatem Bożego sądu nad Ameryką za jej niemoralność. Tłumaczenie i opracowanie: Chrześcijanin24.pl
Wszelkie prawa zastrzeżone.  Źródło: Charismamag.com

Od „Zwycięstwa w złożonym świecie” do „Koncepcji zwieńczającej sztukę walki”

Opublikowany przez

Od „Zwycięstwa w złożonym świecie”

do „Koncepcji zwieńczającej sztukę walki”

Opinia Wolfganga Effenbergera . apolut/nato-transformation-2040-und-ihre-us-amerikanischen-wurzeln

DOKUMENT TRADOC (TP) 525-3-1 „Wygrana w złożonym świecie 2020–2040” z września 2014 r.

Język użyty we wstępie i sekcji wstępu jest nadal dość niejasny:

„Siły lądowe umożliwiają dowódcom regionalnych dowództw bojowych osiąganie celów politycznych i wojskowych wbrew woli wroga” … oraz „egzekwowanie woli narodu wbrew woli wroga siłą militarną”.

Sformułowanie „Przeciwnik jest nieznany, lokalizacja jest nieznana, a zaangażowane koalicje są nieznane” w przedmowie nie oznacza, że ​​Rosja, Chiny, Iran i Korea Północna nie są potencjalnymi przeciwnikami strategicznymi. Stwierdza ono jedynie, że czas, lokalizacja, przebieg i układ sojuszniczy przyszłych interwencji USA pozostają otwarte. Rozdział 2.4, „Zwiastuny przyszłych konfliktów”, wyraźnie wymienia priorytetowych przeciwników: Chiny i Rosję jako rywalizujące ze sobą główne mocarstwa oraz Iran i Koreę Północną jako mocarstwa regionalne.

  • „Rywalizujące mocarstwa”: Chiny i Rosja,
  • „Mocarstwa regionalne”: Iran i Korea Północna/Korea Północna,
  • ponadto transnarodowe sieci terrorystyczne i cyberzagrożenia

To jasno opisuje przygotowania do egzekwowania rezultatów politycznych za pomocą siły militarnej – w tym zdolność do uniemożliwienia przeciwnikom skutecznej reakcji. Chodzi o zapewnienie jednobiegunowego porządku świata, jak sformułował to prezydent George H.W. Bush w swoim szeroko znanym przemówieniu z 11 września 1990 roku pod hasłem „W kierunku Nowego Porządku Świata ” .

Nie jest to przypadkowy kontekst, lecz architektura wroga i zagrożeń, z której wynika przyszły rozwój potencjału armii amerykańskiej. Dokument wymaga, aby armia rozwijała się w taki sposób, aby chroniła amerykańskie interesy na całym świecie, „zapobiegała” konfliktom, „kształtowała” przestrzeń bezpieczeństwa zgodnie ze standardami USA, realizowała działania na lądzie i potrafiła wywierać presję na przeciwników. To imperialna potęga ukryta w języku dyplomacji. 

W dokumencie TRADOC 525-3-1 „Wygrana w złożonym świecie 2020–2040” można zatem wyróżnić dwa poziomy :

Poziom 1:
Przyszłość jest złożona, dynamiczna i częściowo nieprzewidywalna.

Poziom 2:
Armia USA mimo wszystko opracowuje konkretne koncepcje dotyczące zagrożeń i przeciwników i odpowiednio dostosowuje swoją transformację.

Armia USA wyraźnie opisuje Koncepcję Operacji Armii (AOC) jako wizję przyszłych konfliktów zbrojnych opartą na

  • „nowe zagrożenia ” i
  • „możliwości przeciwnika”
  • opiera się na zapobieganiu konfliktom, kształtowaniu środowiska bezpieczeństwa i wygrywaniu wojen oraz ma na celu ich zapobieganie. (3)

Późniejsza doktryna armii USA dodatkowo precyzuje ten rozwój sytuacji: Rosja i Chiny są traktowane jako szczególnie potencjalni przeciwnicy; Iran i Korea Północna są również zaliczane do istotnych zagrożeń.

Państwa określone jako przeciwnicy podlegają planowaniu USA, mającemu na celu ograniczenie ich możliwości działania, siły odstraszania i zdolności do stawiania oporu.

„Niepewne środowisko” stanowi zatem raczej formułę legitymizacji i modernizacji: ponieważ przeciwnik jest podatny na adaptację, a sytuacji operacyjnej nie da się w pełni przewidzieć, armia amerykańska musi być w stanie szybciej rozmieszczać siły na całym świecie, działać w różnych domenach, mieć lepsze informacje i być zdolna do eskalacji dominacji.

Podstawową logikę TP 525-3-1 można przedstawić dokładniej w następujący sposób:

Wskazani rywale geopolityczni – zagrożenie dla projekcji siły USA – budowanie przewagi – egzekwowanie wyników politycznych

Kluczowymi koncepcjami są nie tylko „„Multi-Domain“” i „partner”, ale także: utrzymanie lub przywrócenie „zdolności do przewagi”, które uniemożliwiają przeciwnikowi skuteczną reakcję.

Celem jest uniemożliwienie przeciwnikowi utrudniania dostępu USA do obszaru konfliktu i ograniczania swobody przemieszczania się tam (strategia A2/AD).

  • Anty-dostęp (odmowa dostępu): Przeciwnik próbuje uniemożliwić siłom zbrojnym USA zbliżenie się – na przykład poprzez ataki lub groźby skierowane przeciwko bazom, portom, lotniskom, szlakom transportowym i jednostkom morskim.
  • Odmowa dostępu do obszaru: Jeżeli siły USA znajdują się już w strefie działań, ich swobodne działanie, rozmieszczenie i walka powinny być utrudnione lub niemożliwe. 

Należą do nich na przykład pociski rakietowe dalekiego zasięgu, obrona powietrzna, okręty podwodne, miny morskie, broń elektroniczna, cyberataki oraz systemy rozpoznania i namierzania celów. Ich celem jest opóźnienie rozmieszczenia sił, ryzyko strat i zwiększenie politycznych lub militarnych kosztów interwencji.

Więc chodzi o to

  • Eliminacja wrogich systemów dostępu i odmowy dostępu do przestrzeni kosmicznej, które ograniczają amerykańską interwencję i swobodę przemieszczania się.
  • Projekcja siły na kraj i z kraju do przestrzeni powietrznej, morskiej, kosmicznej i cyberprzestrzeni.
  • Jednoczesne ataki na dużą skalę i przez dłuższy okres czasu, mające na celu przytłoczenie przeciwnika pod względem materialnym i psychologicznym.
  • Stała wysunięta obecność i utworzenie globalnej sieci wojsk lądowych wraz z armiami partnerskimi.

„Koncepcja zwieńczająca NATO w zakresie walki (NWCC)” z 2021 r. 

Koncepcja NATO Warfighting Capstone: 20-letnia wizja dla instrumentu władzy NATO na rok 2021 (6) została opracowana przez Dowództwo Sojusznicze ds. Transformacji (ACT) NATO w Norfolk w stanie Wirginia. Państwa członkowskie NATO zatwierdziły ją w 2021 roku za pośrednictwem swoich odpowiednich organów politycznych i wojskowych.

ACT opisuje tę koncepcję jako strategiczną „gwiazdę północy” dla rozwoju zdolności bojowych NATO w ciągu najbliższych dwudziestu lat. Jej wdrożenie ma opierać się na pięciu kluczowych imperatywach i sześciu kluczowych czynnikach umożliwiających . (7)

Sześć podstawowych warunków, bez których nie można zrealizować pięciu strategicznych wytycznych NWCC, nie stanowi zatem celów dodatkowych, lecz podstawy kadrowe, organizacyjne i techniczne ich realizacji.

Konkretnie NWCC wspomina:

  • Dane: lepsze gromadzenie, wymiana i ocena informacji oraz ustaleń dochodzeniowych
  • Technologia: Wykorzystanie i szybkie wprowadzenie technologii o znaczeniu militarnym
  • Zwinność: umiejętność szybkiego dostosowywania umiejętności, struktur i procesów do nowych sytuacji.
  • Personel: Osoby odpowiednio wykwalifikowane, posiadające niezbędną wiedzę i umiejętności
  • Przygotowanie: ciągłe szkolenie, ćwiczenia, planowanie i gotowość nawet w czasie pokoju
  • Integracja: ścisłe powiązanie państw NATO, sił zbrojnych i partnerów, a także instrumentów cywilnych i innych instrumentów rządowych 

W lipcu 2021 r. w przeglądzie NATO wyraźnie stwierdzono, że kierownictwo NATO przyjęło NWCC „opracowany przez ACT” na początku 2021 r. i potwierdziło go na szczycie NATO w Brukseli w 2021 r. szefowie państw i rządów. (9)

Nie jest to zatem jedynie wewnętrzny dokument koncepcyjny ACT, choć ACT ponosi odpowiedzialność za techniczne autorstwo i wdrożenie. NWCC to strategiczny dokument przewodni, zatwierdzony na szczeblu Sojuszu, dotyczący długoterminowego rozwoju instrumentu wojskowego NATO do około 2040 r. (10)

Koncepcja NATO opiera się na multilateralnej logice wypracowanej w USA: stała konkurencja, ograniczanie swobody działania przeciwnika, tworzenie dylematów, przewaga między domenami oraz rozwijanie odstraszania lub projekcji siły.

Różnica pozostaje taka: TP 525-3-1 to dokument armii amerykańskiej dotyczący rozwoju zdolności, a NWCC formułuje ogólną wizję NATO.

W obu koncepcjach „wielo-domenowość” to coś więcej niż termin operacyjno-techniczny: ma ona na celu zabezpieczenie lub rozszerzenie inicjatywy sojuszu, swobody przemieszczania się i zdolności eskalacji wobec wskazanych przeciwników. Koncepcja NATO wyraźnie łączy tę wizję ze wzmocnieniem odstraszania i obrony.

Wielo-domenowość oznacza, że ​​operacje wojskowe nie są prowadzone oddzielnie dla każdego rodzaju sił zbrojnych, lecz jednocześnie i w sposób skoordynowany w kilku obszarach operacyjnych.

NATO wyróżnia pięć wymiarów: ląd, powietrze, morze, przestrzeń kosmiczną i cyberprzestrzeń.

Uzupełnieniem jest koordynacja z wykorzystaniem środków pozamilitarnych, takich jak dyplomacja, presja ekonomiczna czy polityka informacyjna. Celem jest jednoczesne połączenie efektów z kilku obszarów i tym samym szybsze uzyskanie przewagi niż przeciwnik. (11) 

Prosty przykład: satelity i cybernetyczny rozpoznanie identyfikują cel; działania są podejmowane jednocześnie z morza, powietrza i lądu; walka elektroniczna zakłóca komunikację wroga. Nie każde działanie musi mieć charakter militarny – sankcje, naciski dyplomatyczne lub kampanie informacyjne mogą być stosowane równolegle.

Głównym celem jest zabezpieczenie lub rozszerzenie własnej inicjatywy, swobody przemieszczania się i zdolności eskalacji wobec wskazanych przeciwników. Sama koncepcja NATO wyraźnie wiąże swoją wizję ze wzmocnieniem odstraszania i obrony Sojuszu. (12)

W przeciwieństwie do tego TP 525-3-1 kodyfikuje skoncentrowaną na USA strategię mającą na celu zachowanie globalnej interwencji militarnej i zdolności do uzyskania przewagi nad wyraźnie określonymi głównymi i regionalnymi potęgami; NWCC przekłada istotne elementy tego sposobu myślenia na ramy obejmujące cały sojusz.

Od „Zwycięstwa w złożonym świecie” do „Koncepcji wieńczącej wojnę” – Transformacja NATO 2040 i jej korzenie w USA

W przypadku TRADOC 525-3-1 należy wyróżnić trzy rzeczy:

  1. Środowisko jest złożone i zmienne.
    Oznacza to niepewność co do charakteru, przebiegu i warunków przyszłych konfliktów.
  2. Strategiczni przeciwnicy nie są wcale nieznani.
    Dokument wymienia Rosję, Chiny, Koreę Północną i Iran jako konkretne źródła zagrożenia.
  3. Prowadzi to do transformacji sił zbrojnych USA.
    Siły zbrojne mają zostać zrestrukturyzowane, aby mogły stawić czoła tym zagrożeniom w coraz bardziej złożonym, wielowymiarowym środowisku konfliktu.

NWCC przyjmuje bardzo podobną podstawową strukturę, ale przenosi ją na poziom NATO :

TRADOC 525-3-1 – 2014

Analiza zagrożeń:

  • Rosja / Chiny / Iran / Korea Północna
  • złożone przyszłe środowisko operacyjne
  • Transformacja armii amerykańskiej
  • Wielodomenowy / wspólny / wielonarodowy
  • Zdolność do demonstrowania siły i „wygrywania”

NATO NWCC – 2021

konkurencja strategiczna:

  • Rosja/Chiny i inni aktorzy państwowi i niepaństwowi
  • coraz bardziej złożone i konkurencyjne środowisko
  • Transformacja wojskowego instrumentu władzy NATO
  • Wielo-domenowy / Między-domenowy
  • Pięć imperatywów rozwoju wojny
  • przewaga militarna do 2040 r.

Istotna różnica jest zatem taka:

TRADOC 525-3-1 rozpoczyna się od stosunkowo konkretnej analizy zagrożeń, na podstawie której rozwija się przyszły profil amerykańskich sił zbrojnych.

NWCC przekształca to w architekturę transformacji długoterminowej, obejmującą cały sojusz .

NWCC nie zmienia logiki transformacji. Przenosi logikę, która już rozwinęła się w amerykańskim myśleniu wojskowym i doktrynalnym, na poziom NATO i rozszerza jej horyzont czasowy do roku 2040. 

Przemyśleć, przewyższyć, pokonać, wyprzedzić, oskrzydlić poprzez partnerstwo i przetrwać dłużej niż przeciwnik.

Znaczenie w kontekście militarno-strategicznym

Przechytrzyć – myśleć bardziej strategicznie; lepiej zrozumieć sytuację, przeciwników i opcje.

Przewyższaj innych – bądź lepszy w szkoleniu, przywództwie, organizacji i wydajności

Wychodzić na prowadzenie – walczyć skuteczniej w walce lub na wojnie

Wyprzedź innych – decyduj, dostosowuj się i działaj szybciej

Współpraca zewnętrzna – budowanie silniejszych sojuszy, współpracy i sieci

Przetrwać – przetrwać długotrwały konflikt pod względem ekonomicznym, militarnym i politycznym 

Krótko mówiąc: myśl mądrzej, działaj lepiej, walcz bardziej zdecydowanie, działaj szybciej, współpracuj skuteczniej i wytrzymuj dłużej.

Dokument NWCC, który został potwierdzony lub przyjęty przez szefów państw i rządów na szczycie NATO w Brukseli 14 czerwca 2021 r., jest w NATO określany jako długoterminowa wizja rozwoju instrumentu wojskowego do roku 2040 .

Czy istnieje związek między NWCC a rosyjskim atakiem z 24 lutego 2022 r.?

Między NWCC ( 14 czerwca 2021 r .) a początkiem inwazji rosyjskiej ( 24 lutego 2022 r.) minęło 8 miesięcy i 10 dni.

Dowództwo Sojusznicze ds. Transformacji NATO (ACT) wyraźnie stwierdziło, że koncepcja jest efektem ponad 18 miesięcy pracy i że jej przyjęcie jest planowane na rok 2021.

Co ważniejsze, rozwój strategiczny rozpoczął się na długo przed czerwcem 2021 r .:

Programy wpływów/demokratyzacji w USA

Rzetelna analiza roli USA na Ukrainie musi zatem rozpocząć się najpóźniej po pomarańczowej rewolucji z lat 2004–2005. Zachód zorganizował rewolucję i w tym czasie zapewnił znaczne finansowanie reform wyborczych, społeczeństwa obywatelskiego, niezależnych mediów i podmiotów politycznych. Według oceny USAID, programy te odegrały kluczową rolę wspierającą. Zapoczątkowało to, najpóźniej na początku XXI wieku, długofalową politykę USA ukierunkowaną na transformację polityczną i zachodnią orientację Ukrainy, która była kontynuowana w zmienionych okolicznościach w latach 2013–2014. Jej ramy strategiczne można interpretować jako linię od tzw. doktryny Wolfowitza, poprzez koncepcję operacyjną broszury TRADOC 525–5, aż do praktycznego wykorzystania przejść między poziomami eskalacji politycznej i militarnej. (13)

Wytyczne Planowania Obronnego, opublikowane po raz pierwszy w 1992 roku i początkowo sformułowane jako projekt – zazwyczaj nazywane „Doktryną Wolfowitza” – definiowały swój główny cel jako zapobieganie ponownemu pojawieniu się rywala geopolitycznego na terytorium byłego Związku Radzieckiego lub w innych regionach strategicznych. Wiązały to z wymogiem, aby Stany Zjednoczone były w stanie działać jednostronnie, w razie potrzeby, lub przy ograniczonym wsparciu sojuszniczym. Stworzyło to ramy geopolityczne, w których integracja państw postsowieckich ze strukturami politycznymi, gospodarczymi i bezpieczeństwa zdominowanymi przez Zachód miała szczególne znaczenie.

Broszura TRADOC 525-5 (Operacje Sił XXI, 1 sierpnia 1994 r.) nie przełożyła takiego horyzontu strategicznego na konkretny program krajowy, ale przełożyła go na wojskowe podejście operacyjne. Dokument opisuje przyszłe operacje w kontekście dynamiki powstania, kryzysu, konfliktu i wojny, a także „Operacji innych niż wojna” (OOTW). Podkreśla zdolność do przechodzenia między różnymi typami operacji i jednoznacznie definiuje sukces w wielu operacjach w kategoriach kontroli ludności i terytorium. Jednocześnie podkreśla powiązania sił zbrojnych z innymi rodzajami sił zbrojnych, sojusznikami, agencjami rządowymi, organizacjami pozarządowymi i prywatnymi organizacjami pomocowymi. (14)

Zgodnie z logiką eskalacji przedstawioną w dokumencie, tę transformację można w uproszczeniu streścić jako  powstanie – kryzys – konflikt – wojna : niepokoje polityczne lub wstrząsy społeczne początkowo stwarzają przestrzeń dla wpływów niemilitarnych; kryzys umożliwia internacjonalizację i interwencję instytucjonalną; konflikt otwiera drogę do wykorzystania instrumentów dyplomatycznych, ekonomicznych, informacyjno-politycznych i związanych z bezpieczeństwem; dopiero w ostateczności dochodzi do otwartej wojny. Co istotne, twierdzenie, że to TRADOC 525-5 zaplanował wydarzenia na Ukrainie, nie ma znaczenia. Broszura jest ogólnym, wyraźnie niedoktrynalnym dokumentem koncepcyjnym na temat przyszłych operacji, a nie zestawem instrukcji dla Ukrainy. (15)

W przypadku Ukrainy zatem związek ten ma charakter bardziej analityczny niż bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy: Doktryna Wolfowitza wyznaczyła priorytet po zakończeniu zimnej wojny, mający na celu zapobieżenie powstaniu euroazjatyckiej przeciwwagi; równolegle TRADOC 525-5 rozwinął koncepcję elastycznego przejścia między stanami pokoju, kryzysu, konfliktu i wojny, z udziałem podmiotów cywilnych, międzypaństwowych i wojskowych. W tym kontekście rosnące poparcie Zachodu dla politycznego, społecznego i bezpieczeństwa sojuszu Ukrainy z Zachodem od początku XXI wieku można interpretować jako element szerszego projektu porządku polityczno-siłowego. W tej interpretacji wydarzenia z lat 2013–2014 nie byłyby początkiem tej orientacji, lecz raczej jej nasileniem w fazie kryzysu, w której przeplatały się niepokoje społeczne, destabilizacja instytucjonalna, wpływy międzynarodowe i późniejsza eskalacja działań militarnych. (16)

2004/05 – Pomarańczowa Rewolucja

2010 – Janukowycz wygrywa wybory prezydenckie;

2013/14 – Euromajdan i zmiana władzy;

2014 – Krym/Donbas → NATO rozpoczyna adaptację wojskową

TRADOC 525-3-1: „Wygrać w złożonym świecie 2020-2040”

2019 – Strategia wojskowa NATO

2020 – Koncepcja DDA NATO „Koncepcja odstraszania i obrony Europy”

„Obszar Atlantycki” – w przybliżeniu można to przetłumaczyć jako „Koncepcja odstraszania i

Obrona obszaru euroatlantyckiego” ( nie jest to samodzielna „Koncepcja strategiczna” na wzór Strategicznej Koncepcji NATO z 2022 r.).

DDA powinna przekształcić adaptację wojskową NATO po 2014 roku w bardziej kompleksową architekturę. Obejmuje to w szczególności: odstraszanie i obronę całego obszaru euroatlantyckiego; zdolność do jednoczesnego reagowania na zróżnicowane zagrożenia; zwiększoną gotowość bojową i zdolność do rozmieszczania; wzmocnienie wschodniej flanki NATO; integrację zdolności lądowych, powietrznych, morskich, cybernetycznych i kosmicznych; oraz przygotowanie do bardziej konkurencyjnego środowiska bezpieczeństwa .

Szczególnie istotne jest, aby DDA przypadła między dostosowaniem NATO po 2014 r. a NWCC w 2021 r .

2021 (14 czerwca) – NWCC – Koncepcja zwieńczająca NATO Warfighting

  • Długoterminowy obraz celów wojskowych do 2040 r.
  • Pięć imperatywów rozwoju wojny

Pięć Imperatywów Rozwoju Sztuki Wojennej, zawartych w Koncepcji Zwieńczenia Sztuki Wojennej NATO, nie stanowi planu fazowego dla poszczególnych państw, lecz raczej stałe ramy zdolności i kontroli dla strategicznej rywalizacji i całego kontinuum powstań, kryzysów, konfliktów i wojen. Przewaga poznawcza ma zapewnić lepsze zrozumienie otoczenia politycznego i wojskowego; Odporność Warstwowa – odporność struktur wojskowych i cywilnych; oraz Projekcja Wpływów i Siły – aktywne kształtowanie otoczenia i kreowanie dylematów przeciwnika. Dzięki Dowództwu Międzydomenowemu i Zintegrowanej Obrony Wielodomenowej, logika ta przekłada się na przyspieszone, międzydomenowe dowodzenie i obronę. W ten sposób koncepcja łączy sfery działania: społeczną, informacyjną, polityczną i wojskową w ramach ciągłej architektury rywalizacji i walki: sześć „wyjść”.

PRZEGRYŹ – PRZEGRYWAJ – WALCZ – PRZEGRYWAJ – PRZEGRYWAJ – PRZEGRYWAJ – PRZEGRYWAJ – PRZEGRYWAJ. (17)

  • aby uzyskać i dalej rozwijać przewagę militarną

2022 (24 lutego) – Rozszerzenie wojny

2022 (29 czerwca) – Koncepcja strategiczna NATO

  • Rosja została uznana za „najpoważniejsze i najbardziej bezpośrednie zagrożenie”.
  • Po raz pierwszy wyraźnie uwzględniono Chiny. (18) 

W tym kontekście stosunkowo łatwo odpowiedzieć na pytanie, czy transformacja NATO do roku 2040 jest jedynie reakcją na politykę rosyjską, czy też jest częścią znacznie dłuższej zachodniej polityki transformacji i porządku wobec przestrzeni postsowieckiej.

DDA stanowi, w pewnym sensie, ogniwo operacyjne między ponowną oceną polityczną po 2014 r. a długoterminową koncepcją transformacji NWCC.

Z perspektywy czasu można zidentyfikować trzyetapowe podejście: DDA = Jak NATO powinno odstraszać i bronić? NWCC = Jakich zdolności wojskowych będzie potrzebować NATO do 2040 roku? Koncepcja Strategiczna 2022 = Przeciwko jakiemu zagrożeniu strategicznemu jest skierowana ta architektura?

W rezultacie powstaje bardzo interesująca oś czasu :

Krym 2014 – adaptacja militarna NATO – Strategia wojskowa 2019 – DDA 2020 – NWCC 2021 – duża ofensywa rosyjska 2022 – Koncepcja strategiczna NATO 2022.

NWCC nie było reakcją na atak z lutego 2022 r. Było raczej częścią trwającej już transformacji NATO.

Jeszcze bardziej wymowne jest to, co samo NATO określiło jako środowisko zagrożeń w czerwcu 2021 roku. Oficjalny tekst szczytu odnosi się do „agresywnego zachowania” Rosji, rosnących wpływów Chin, cyberataków, przełomowych technologii i coraz bardziej konkurencyjnego świata. NATO oświadczyło również, że od 2014 roku przyspieszyło adaptację wojskową.

Sama Rada NWCC określa Rosję jako aktora, który będzie nadal zagrażał NATO, a Chiny jako czynnik o rosnącym znaczeniu. Apeluje o proaktywne podejście i zdolność do działania w „kontekstach kształtowania, kontestowania i walki”.

Bardziej interesujące pytanie brzmi:

„Dlaczego NATO przyjęło koncepcję sięgającą roku 2040, aby utrzymać przewagę militarną osiem miesięcy przed wielką ofensywą rosyjską – i jakie postrzeganie zagrożeń już wtedy kryło się za tą koncepcją?”

Z perspektywy czasu NATO samo stwierdza, że ​​NWCC w szczególności zajmowało się „nowymi aspektami rywalizacji wielkich mocarstw ”. Jednocześnie NATO dziś wyraźnie zauważa, że ​​wojna z Ukrainą pokazała, iż pomimo przygotowań do „zmieniającego się charakteru wojny”, tradycyjne użycie siły militarnej nadal odgrywa kluczową rolę.

Jeśli umieścisz dokumenty obok siebie, to większą wagę będzie miał TRADOC 525-3-1 z 2014 r .

TRADOC 525-3-1 – 2014

  • długoterminowy horyzont 2020–2040
  • konkretnych strategicznych konkurentów/zagrożeń
  • Rosja, Chiny, Korea Północna, Iran
  • Transformacja armii amerykańskiej
  • Wielodomenowy
  • „Kształtowanie środowiska bezpieczeństwa”
  • „Wygrać”

NATO NWCC – 2021

  • długoterminowy horyzont do 2040 r.
  • Rywalizacja wielkich mocarstw
  • Rosja i Chiny wyraźnie ujęte w środowisku zagrożenia
  • Transformacja wojskowego instrumentu władzy NATO
  • Wielodomenowy
  • proaktywne „kształtowanie”
  • utrzymująca się przewaga militarna

A potem nadchodzi rok 2022 .

Wojna na Ukrainie z 2022 roku nie była punktem wyjścia dla transformacji NATO do 2040 roku. Zbiegła się ona raczej z transformacją wojskowo-strategiczną, która trwała już od 2014 roku, a której długoterminowy cel NATO wyraźnie określiło w Radzie Północnoatlantyckiej (NWCC) w czerwcu 2021 roku – osiem miesięcy przed poważną ofensywą rosyjską.

Wreszcie, na szczególną uwagę zasługuje fakt, że w ACT NATO z 29 marca 2022 roku , zaledwie 33 dni po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji , stwierdzono, że agresja Rosji na Ukrainę „podkreśla” Agendę Rozwoju Działań Wojennych ustanowioną w ramach NWCC. Oznacza to, że wojna została natychmiast włączona do wcześniej opracowanych ram transformacji po jej rozpoczęciu – a nie odwrotnie.

Dzięki temu zwykła bliskość czasowa staje się strategiczną linią rozwoju .

Rok 2014 należy uznać za punkt wyjścia tego rozwoju. Obejmuje on Euromajdan, eskalację przemocy, odsunięcie Janukowycza od władzy, późniejszą reorganizację polityczną oraz ogromne wsparcie polityczne i finansowe ze strony USA i innych państw zachodnich.

Zdjęcie Nuland-Pyatt ze stycznia 2014 r. dostarcza przekonujących dowodów na to, że wysoko postawieni dyplomaci amerykańscy intensywnie angażowali się w ustalanie przyszłego składu politycznego rządu Ukrainy już w trakcie kryzysu. (19)

U.S. Assistant Secretary of State for European and Eurasian Affairs Victoria Nuland (C) and U.S. Ambassador Geoffrey Pyatt walk in the opposition camp at Independence Square in Kiev in this December 10, 2013,

==================================================

Późniejsze wybory prezydenckie z maja 2014 r. zostały ocenione przez OBWE jako zasadniczo zgodne z zobowiązaniami międzynarodowymi. Nie rozwiązuje to jednak kontrowersji konstytucyjnych związanych z wcześniejszym odsunięciem Janukowycza od władzy . (20)

Odnosząc się do działań Rosji na Krymie, a później do aneksji terytoriów ukraińskich, należy również rozróżnić uzasadnienia polityczne, argumenty oparte na samostanowieniu i obowiązujące prawo międzynarodowe. W 2014 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ jednoznacznie potwierdziło integralność terytorialną Ukrainy i uznało referendum krymskie za nieważne. (21) Z drugiej strony, zignorowało ono również prawo do samostanowienia narodu krymskiego (który już w styczniu 1991 roku dążył do opuszczenia Związku Radzieckiego, podczas gdy Ukraińcy uczynili to dopiero w grudniu 1991 roku).

Jeśli zaczniemy rozwijać nie 24 lutego 2022 r. , ale w latach 2013/14 , wyłoni się o wiele ciekawszy łańcuch chronologiczny:

Pański komentarz dotyczący liczebności wojsk jest również istotny dla analizy: Omawiając datę 24 lutego 2022 roku, nie należy utożsamiać skali rozmieszczonych sił rosyjskich i ich celów strategicznych z późniejszym przebiegiem wojny. Termin taki jak „pełna inwazja” łatwo sugeruje określoną interpretację wydarzeń; w krytycznym sprawozdaniu historycznym rzeczywiście lepszy jest mniej krytyczny opis operacji .

Przejście od koncepcji „Wygrana w złożonym świecie” do koncepcji NATO Warfighting Capstone pokazuje zatem nie tyle zmianę paradygmatu wywołaną wojną z 2022 r., co przeniesienie i konsolidację amerykańskiego podejścia transformacyjnego, rozwijanego od 2014 r., do NATO: rosyjska interwencja na Ukrainie przyspieszyła i politycznie zalegalizowała w Madryckiej Koncepcji Strategicznej 2022 strategię sojuszu ukierunkowaną na przewagę poznawczą, odporność, projekcję wpływów i siły oraz zdolność do prowadzenia wojny w wielu domenach, sięgającą 2040 r.

+++

Notatki i źródła

Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez USA, służąc jako kapitan w niemieckich siłach zbrojnych. Po dwunastu latach służby studiował nauki polityczne i szkolnictwo średnie (budownictwo/matematyka) w Monachium, a następnie do 2000 roku wykładał w Technicznej Wyższej Szkole Inżynierii Budowlanej. Od tego czasu publikował artykuły na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki Stanów Zjednoczonych. Do jego najnowszych publikacji należą: „Czarna Księga UE i NATO” (2020), „Niedoceniana potęga” (2022) oraz „Od wojny do porządku światowego” (2026).

+++

3) army.mil/article-amp/green_book_the_army_operating_concept

6) Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO), Dowództwo Sojusznicze ds. Transformacji (ACT) (red.): Koncepcja zwieńczająca działania bojowe NATO: 20-letnia wizja wojskowego instrumentu siły NATO, 2021 r.

7) https://www.act.nato.int/about/the-command

9) https://ejournals.eu/pliki_artykulu_czasopisma/pelny_tekst

10) act.nato.int/our-work/nato-warfighting-capstone-concept/

11) act.nato.int/article/mdo-in-nato-explained/

12) https://www.act.nato.int/wp-content/uploads/2023/06/NWCC-Glossy-18-MAY.pdf

13) https://2001-2009.state.gov/p/eur/rls

14) https://apps.dtic.mil/sti/tr/pdf/ADA314276.pdf

15) .ausa.org/CPMW-Chemical-Corps-Smoke-Is-There-a-Future-in-the-Army-of-the-21st-Century.pdf

16) http://www.nrhz.de/flyer/beitrag.php?id=29921

17) https://www.act.nato.int/our-work/nato-warfighting-capstone-concept/?utm_source=chatgpt.com

18) https://www.act.nato.int/our-work/nato-warfighting-capstone-concept

19) mprnews.org/story/2014/02/06/leaked-phone-call-offers-not-so-diplomatic-us-view-of-eu

20) https://odihr.osce.org/odihr/elections

21) https://www.securitycouncilreport.org

+++

102 byłych francuskich i brytyjskich dyplomatów wzywa do sankcji wobec Izraela

Opublikowany przez

102 byłych francuskich i brytyjskich dyplomatów wzywa do sankcji wobec Izraela

Andrzej Kumor 24.08.2026 wolnemedia/102-bylych-dyplomatow-wzywa-do-sankcji-wobec-izraela

Koalicja 102 byłych francuskich i brytyjskich dyplomatów opublikowała w sobotę otwarty list, w którym wzywa prezydenta Francji Emmanuela Macrona oraz premiera Wielkiej Brytanii Andy’ego Burnhama do wspólnego nałożenia sankcji na Izrael.

Sygnatariusze ostrzegają, że polityka izraelskiego rządu w okupowanych terytoriach palestyńskich grozi trwałym zniweczeniem perspektyw powstania państwa palestyńskiego. List ukazał się w „Le Monde” pod znaczącym tytułem nawiązującym do tezy, że „Palestyna niknie na naszych oczach”.

Autorzy piszą, że Francja i Wielka Brytania – jako stali członkowie Rady Bezpieczeństwa ONZ – mają szczególny obowiązek egzekwowania prawa międzynarodowego. Podkreślają, że oba kraje odegrały historyczną rolę w kształtowaniu Bliskiego Wschodu, a w 2025 roku uznały oficjalnie państwo Palestyny. Teraz – zdaniem dyplomatów – to uznanie musi zostać przełożone na konkretne działania.

Sygnatariusze opisują sytuację w Strefie Gazy, gdzie około dwóch milionów Palestyńczyków zostało ściśniętych na około 30 proc. zniszczonego terytorium. Ludzie ci, jak piszą, cierpią głód, brakuje im leków i dachu nad głową. Od momentu wejścia w życie tzw. zawieszenia broni zginęło ponad 1200 Palestyńczyków (niektóre źródła podają liczbę zbliżoną do 1285).

W Jerozolimie Wschodniej i na pozostałym obszarze Zachodniego Brzegu Jordanu dyplomaci wskazują na systematyczne wyburzanie domów palestyńskich oraz przemoc osadników, która odbywa się przy przyzwoleniu armii i policji izraelskiej. Takie działania określają mianem czystki etnicznej. Politykę „okupacji i zniszczenia” rozciągają także na Liban (gdzie zrównano z ziemią wiele wiosek) oraz Syrię.

Jednocześnie list wyraźnie potępia atak Hamasu z 7 października 2023 roku, nazywając go „ohydnymi zbrodniami”. Autorzy dodają jednak, że „nic nie usprawiedliwia systematycznej polityki niszczenia Gazy i jej ludności”.

Byli dyplomaci formułują zestaw wspólnych działań, które – ich zdaniem – Paryż i Londyn powinny podjąć:

– pełne respektowanie orzeczeń Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości oraz Międzynarodowego Trybunału Karnego,

– zawieszenie unijnego układu stowarzyszeniowego z Izraelem oraz brytyjsko-izraelskiego porozumienia handlowego i partnerskiego z powodu naruszeń zapisów dotyczących praw człowieka,

– wstrzymanie transferów broni do i z Izraela oraz zawieszenie dwustronnej współpracy wojskowej,

– całkowity zakaz handlu z izraelskimi osiedlami (obejmujący towary, inwestycje, ubezpieczenia i usługi finansowe),

– zakaz nabywania przez obywateli Francji i Wielkiej Brytanii nieruchomości na okupowanych terytoriach palestyńskich,

– zapewnienie nieograniczonego dostępu pomocy humanitarnej do Gazy za pośrednictwem UNRWA i innych agencji ONZ, a także gwarancje dostępu dla dziennikarzy, dyplomatów i parlamentarzystów,

– jasne ostrzeżenie firm, które mogłyby angażować się w finansowanie lub budowę kontrowersyjnego projektu osiedleńczego E1 na wschód od Jerozolimy – projektu, który niedawno skrytykowały m.in. Francja, Wielka Brytania i Włochy.

Sygnatariusze podkreślają, że tylko konsekwentne egzekwowanie odpowiedzialności za zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości pozwoli obu rządom odeprzeć zarzuty o stosowanie podwójnych standardów.

Wśród 52 francuskich sygnatariuszy znaleźli się m.in. Yves Aubin de la Messuzière i Denis Bauchard (byli dyrektorzy departamentu Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu w Quai d’Orsay), Bernard Bajolet (były ambasador w Algierii i Jordanii) oraz Frédéric Desagneaux (były konsul generalny w Jerozolimie).

Po stronie brytyjskiej (50 osób) podpisali się m.in. Sir Jeremy Greenstock i Sir Emyr Jones Parry – byli stałe przedstawiciele Wielkiej Brytanii przy ONZ – a także Sir Vincent Fean, były konsul generalny w Jerozolimie. Wielu sygnatariuszy pełniło wysokie funkcje na Bliskim Wschodzie: w Egipcie, Iranie, Bahrajnie, Syrii, Turcji, Kuwejcie, Arabii Saudyjskiej czy Katarze.

Apel pojawia się w momencie rosnącego napięcia wokół rozbudowy osiedli. Kilka dni wcześniej Francja, Wielka Brytania, Włochy i kilka innych państw europejskich skrytykowały publikację izraelskich przetargów dotyczących projektu E1, oceniając, że jeszcze bardziej oddala on perspektywę pokoju.

List byłych dyplomatów stanowi jedną z najbardziej zdecydowanych i jednolitych inicjatyw tego typu ze strony byłych przedstawicieli dwóch kluczowych mocarstw europejskich. Autorzy nie ukrywają, że ich celem jest wywarcie presji na rządy Macrona i Burnhama, by te – po formalnym uznaniu Palestyny – przeszły od deklaracji do konkretnych środków prawnych i gospodarczych.

Autorstwo: Andrzej Kumor
Źródło: Goniec.net

Projekty, twory lub wyroby CIA: Apple & Co.

Opublikowany przez

Projekty, twory lub wyroby CIA: Apple & Co.

Autor: Thomas Röper apolut/kreationen-der-cia-apple-co

https://tube4.apolut.net/videos/embed/1CZjkoBz94eXeFKkPxTqFF

Siła służb wywiadowczych

Apple prawdopodobnie nie istniałoby bez CIA.

Wszystkie główne amerykańskie firmy internetowe są de facto spółkami zależnymi CIA, co już wykazałem w przypadku Facebooka i Google. „Wall Street Journal” donosi, że Apple praktycznie nie istniałoby w obecnej formie, gdyby CIA nie udzieliła mu początkowego wsparcia.

Punkt widzenia  Thomasa Röpera.

Główne amerykańskie firmy internetowe są de facto spółkami zależnymi CIA i innych amerykańskich agencji wywiadowczych, które bardzo wcześnie dostrzegły potęgę internetu. Internet decyduje teraz, co ludzie wiedzą, a czego nie; staliśmy się transparentni w sieci, ponieważ Google i Facebook dokładnie wiedzą, kiedy i gdzie byliśmy – a nawet z kim. To były tylko przykłady; chyba nie muszę tego dalej wyjaśniać.

Ponieważ amerykańskie agencje wywiadowcze przewidziały ten rozwój sytuacji, już na wczesnym etapie rozważały, jak kontrolować internet. W tym celu CIA specjalnie wspierała powstawanie kilku startupów i pomagała im stać się quasi-monopolistami w swoich branżach. Opisywałem już, jak to się potoczyło w przypadku Facebooka i Google’a, i powtórzę to w tym artykule dla każdego, kto jeszcze o tym nie słyszał.

Z biegiem lat korporacje Meta (Facebook) i Alphabet (Google) wykupiły wszystkie duże (i małe, ale obiecujące) firmy internetowe (YouTube, WhatsApp, Instagram itd.). Skutecznie kontrolują internet, a nawet życie ludzi – a CIA ma dostęp do wszystkich danych, nawet jeśli oficjalnie się temu zaprzecza.

Wiedziałem, że Apple nie mogło powstać niezależnie od CIA, ale do tej pory nie znałem historii, która się za tym kryje. Teraz to się zmieniło, ponieważ Sharon Weinberger, dziennikarka „Wall Street Journal”, napisała książkę zatytułowaną „ Dolina śmierci: jak wielkie firmy technologiczne napędzają przyszłość wojny ” , która ma się ukazać we wrześniu i ujawnia powiązania między Apple a CIA.

Jako dziennikarka „Wall Street Journal” ma zaszczyt pisać artykuły o swojej książce w gazecie i w ten sposób ją promować. Jeden z takich  artykułów  został już opublikowany i przetłumaczyłam go. Po przetłumaczeniu powtórzę to, co już wcześniej napisałam o powiązaniach CIA z Facebookiem i Google.

—————————————————————–

Początek tłumaczenia:

Ukryte poczucie winy Apple’a wobec CIA

Gdyby nie fundusze CIA, które w latach 80. utrzymały firmę NeXT na powierzchni, Steve Jobs mógłby nie powrócić do Apple z triumfem – a iPhone mógłby nie mieć podstawowego kodu systemu operacyjnego.

Gdy CIA niespodziewanie pojawiła się w siedzibie NeXT, nowej firmy komputerowej Steve’a Jobsa, zimna wojna była w pełnym rozkwicie.

Był rok 1986, a prezydent Ronald Reagan wysyłał miliardy dolarów do Pentagonu, głównie na finansowanie nowych technologii, w tym obrony przeciwrakietowej i satelitów szpiegowskich. W środowisku bezpieczeństwa narodowego niektórzy dostrzegali wagę rewolucji komputerowej w Dolinie Krzemowej i potrzebę zaangażowania się w nią.

Joe Romello i Jeff Harris byli wśród nich. Pracowali dla tzw. „Programu B” CIA, tajnej inicjatywy mającej na celu rozwój rozpoznania satelitarnego, i wierzyli, że Jobs, który założył swoją nową firmę w 1985 roku po odejściu z Apple, mógłby dostarczyć kluczowej technologii służbom wywiadowczym.

Romello i Harris powiedzieli, że chcieliby porozmawiać z nim bezpośrednio na temat „kwestii związanych z obronnością, w szczególności gromadzenia informacji wywiadowczych ”. Ze względu na klauzulę tajności nie mogli podać szczegółów, chcieli jednak wiedzieć, czy Jobs znajdzie czas na spotkanie.

Ale dlaczego Jobs, dziecko kontrkultury, które praktykowało buddyzm pod okiem mistrza zen i opisało zażycie LSD jako doświadczenie kształtujące jego osobowość, miałby wiązać przyszłość swojej firmy ze szpiegami?

Za zamkniętymi drzwiami

Dziś, gdy Dolina Krzemowa i Pentagon odnawiają swoje relacje, a miliardy dolarów kapitału wysokiego ryzyka napływają do setek nowych startupów z branży obronnej, wielu dyrektorów technologicznych powołuje się na patriotyzm i odnowę narodową, aby zdobywać kontrakty wojskowe, ale w przeszłości to wzajemne interesy napędzały współpracę. Ten mało znany epizod powiązań Jobsa z amerykańskim wywiadem jest wart wspomnienia właśnie dlatego, że ujawnia głębokie korzenie tej relacji – i jej rolę w urzeczywistnieniu systemu operacyjnego Apple.

Jobs prawdopodobnie nie był specjalnie zaskoczony, gdy dowiedział się, że CIA chce z nim rozmawiać.

Oprócz założenia NeXT, w lutym 1986 roku Jobs przejął dział grafiki komputerowej Lucasfilm George’a Lucasa, który produkował komputer Pixar Image Computer. Większościowy udział Jobsa w nowo powstałej firmie przyniósł ze sobą nieoczekiwaną technologię: Pixar nawiązał współpracę z ESL, dostawcą sprzętu obronnego z Doliny Krzemowej, w celu opracowania komputera przeznaczonego specjalnie dla analityków wywiadowczych do analizy zdjęć satelitarnych.

Kiedy Jobs w końcu spotkał Roberta Kohlera, prezesa ESL, od razu przypadli sobie do gustu, wspominał Garry Fuller, który wówczas pracował dla ESL, a później przeniósł się do NeXT. Kohler, były wysoko postawiony urzędnik CIA, powiedział Jobsowi, że komputer NeXT został zaprojektowany, aby „robić dla studentów, profesorów i badaczy dokładnie to, co robi wywiad za zamkniętymi drzwiami”.

Romellowi i Harrisowi nie udało się zorganizować spotkania z Jobsem podczas ich pierwszej wizyty w siedzibie NeXT. Kiedy Romello w końcu spotkał się z Jobsem w Nowym Jorku, nie ujawnił on szczegółowych planów CIA.

Jobs i tak nie chciał o tym słyszeć. „Nie mów mi niczego, czego nie powinienem wiedzieć, bo nie będę pamiętał, żeby o tym zapomnieć” – powiedział Jobs Romellowi. To nie był problem dla Romella. Wyjaśnił, czego chciał: kupić stacje robocze NeXT dla anonimowego klienta.

„Ile jednostek możecie dostarczyć rocznie?” zapytał Romello.

„To poufne ” – odpowiedział Jobs.

„Czy to więcej niż 20 000? Bo chcę kupić dokładnie 20 000 sztuk ” – powiedział Romello. „I potrzebuję ich w tym roku, ale z dwiema modyfikacjami”.

Modyfikacje, o które wnioskował Romello, nie miały zostać wprowadzone ani przez Jobsa, ani przez NeXT. Klient z branży wywiadowczej zażądał szybszego układu Motoroli i specjalnej karty graficznej od Intela.

„Nigdy mu nie powiedzieliśmy, czego naprawdę chcemy” – powiedział Romello. „Nie daliśmy mu kopii chipa. Instalację wykonaliśmy później my lub nasi pośrednicy”.

Jobs mógł nie wiedzieć dokładnie, co CIA zamierza zrobić z jego komputerami, ale ostatecznie otrzymał najwyższy poziom tajności, który pozwolił mu uzyskać dostęp do tajnych obiektów.

Prawda jest taka, że ​​NeXT rozpaczliwie potrzebował tej sprzedaży. Firma zmagała się z problemami wynikającymi głównie z perfekcjonizmu Jobsa, który w firmie, którą teraz zarządzał i kontrolował, groził ruiną całego biznesu. Stacje robocze NeXT były drogie i nieosiągalne dla większości osób. Sprzedaż na uniwersytety, które Jobs miał nadzieję, że staną się kluczową grupą klientów, nie doszła do skutku.

Pozostał przede wszystkim kontrakt z CIA, o którego istnieniu prawie nikt nie wiedział. Publicznie NeXT oświadczyło, że zawarło kontrakt z rządem niemieckim w ramach partnerstwa z ESL. Nawet w samym rządzie udział CIA był ukrywany. Według Daina Ehringa, który współpracował z Romello przy kontrakcie z NeXT, oficjalnym nabywcą była Agencja Bezpieczeństwa Narodowego (NSA).

„Nikt nie miał wizytówek”.

Niewielu pracowników NeXT wiedziało, co się dzieje, gdy w biurze pojawili się tajemniczy goście z Waszyngtonu, i ci pracownicy wiedzieli, że najlepiej nie zadawać zbyt wielu pytań. Dan’l Lewin, którego Jobs przeciągnął z Apple do NeXT, wspominał, że w biurze pojawiło się pół tuzina różnych grup, wszystkie wyglądające jak „agenci z półki”.

„Weszli i powiedzieli: »Cześć, mam na imię Sally«. »Mam na imię Bill«. »Mam na imię Sanjay«, cokolwiek” – wspominał Lewin. „I nikt nie miał wizytówek. Wszyscy się uśmiechali, a my robiliśmy swoje na pokazach. W sali byli też ludzie z ESL, bo ESL miało wszystko prowadzić. Potem wszyscy wyszli uśmiechnięci i kiwając głowami, bez słowa”.

CIA sprowadziła zespół z Sun Microsystems, który wcześniej współpracował z agencją wywiadowczą, aby pomóc Jobsowi zwiększyć produkcję. W pierwszym miesiącu wyprodukowano sto sztuk. Następnie NeXT zwiększył produkcję do 1500 sztuk miesięcznie, a następnie do 5000.

Komputery, prosto z linii montażowej, ładowano wczesnym rankiem na niepozorne ciężarówki, które docierały do ​​magazynu NeXT i transportowano do firmy-przykrywki CIA. Tam instalowano zmodyfikowane układy scalone i procesory graficzne. Po montażu urządzenia ładowano z powrotem na ciężarówki i przewożono do bazy wojskowej Moffett Field. Stamtąd ładowano je na masywne samoloty transportowe C-5 i przetransportowywano do ostatecznych – tajnych – miejsc przeznaczenia.

Jobs nadal nie wiedział dokładnie, dokąd trafią jego komputery NeXT ani dlaczego, przynajmniej według funkcjonariuszy wywiadu. Prawda była taka, że ​​nawet osoby odpowiedzialne za zakup – w tym sam Romello – nie mogły w pełni przewidzieć, jak ostatecznie zostaną wykorzystane.

Komputery trafiły do ​​analityków z Narodowego Biura Rozpoznania (NRO), którzy wykorzystali ekrany o wysokiej rozdzielczości i specjalistyczne układy scalone NeXT do analizy zdjęć satelitarnych, na przykład w celu ustalenia, czy dany kraj przenosi swoje siły zbrojne lub buduje silos rakietowy. Sprzęt umożliwił również analitykom tworzenie i udostępnianie briefingów, zarówno dla członków Kongresu, jak i prezydenta, w tym komentarzy wideo, zdjęć i adnotacji.

Równie ważne było to, że NeXTcubes, jak je nazywano, umożliwiały wymianę danych w sieciach wywiadowczych i dawały personelowi wojskowemu na całym świecie dostęp do nowo pozyskanych obrazów, umożliwiając ich analizę w czasie rzeczywistym. Sieć WWW była jeszcze w powijakach, ale dzięki NeXT, społeczność wywiadowcza miała w zasadzie własny, działający internet. „Wtedy nie używaliśmy terminu »internet«; nazywaliśmy to po prostu »siecią rozległą« lub czymś podobnym” – powiedział Romello.

W miarę jak coraz więcej żołnierzy zaczęło oglądać obrazy na własne oczy, nie musieli już polegać wyłącznie na analizach wywiadowczych. NeXT dostarczał dowódcom w bazach na całym świecie surowe dane – obrazy, które mogli interpretować „niemal w czasie rzeczywistym, na własne oczy ”, jak twierdzi Romello.

Podważyło to długotrwałą kulturę scentralizowanej pracy wywiadowczej CIA. Według Romella była to „największa niezamierzona konsekwencja” nowych komputerów.

NeXT został zintegrowany ze służbami wywiadowczymi w momencie, gdy ich misja zaczęła się zmieniać. Związek Radziecki upadł w 1991 roku, a Stany Zjednoczone z jednego z dwóch supermocarstw stały się jedynym hegemonem w świecie pełnym nowych zagrożeń: państw zbójeckich, rosnącej potęgi Chin i terroryzmu.

Jobs nie miał jednak długo odgrywać znaczącej roli w tej nowej erze; miał inne priorytety niż Pentagon i CIA. Harris, który towarzyszył Romellowi do siedziby NeXT, wspominał spotkanie z Jobsem w połowie lat 90., podczas którego przedsiębiorca powiedział mu:

„Zrewolucjonizuję przemysł muzyczny”.

Harris, wówczas szef organizacji pozarządowych, początkowo nie miał pojęcia, o czym mówi Jobs, ale ostatecznie zrozumiał.

W 1996 roku Apple ogłosiło przejęcie NeXT, a Jobs powrócił do firmy, którą współtworzył. Kilka lat później Jobs odzyskał kontrolę nad całą firmą i utorował jej drogę do stania się najcenniejszą marką świata – i, zgodnie z obietnicą, zrewolucjonizował przemysł muzyczny wraz z pojawieniem się iPoda i iTunes.

Mimo że NeXT został przyćmiony w kulturze popularnej przez Apple, DNA jego systemu operacyjnego NEXSTEP stanowiło podstawę wszystkich produktów Apple , od komputerów Mac po iPhone’y.

Apple nigdy nie stał się znaczącym dostawcą sprzętu obronnego, takim jak NeXT. Po zakończeniu zimnej wojny wydatki na obronę gwałtownie spadły, spadając o prawie 30 procent pod koniec lat 90., dokładnie w czasie eksplozji rynku komputerów osobistych.

Wraz ze wzrostem rozbieżności interesów Doliny Krzemowej z interesami wojska i agencji wywiadowczych, więzi te osłabły. Teraz, gdy Pentagon planuje wydać w przyszłym roku ponad 1,5 biliona dolarów na inwestycje w nowe technologie, takie jak sztuczna inteligencja, Dolina Krzemowa ożywia te relacje.

Najbardziej trwałym skutkiem krótkiego kontaktu Jobsa z bezpieczeństwem narodowym było po prostu to, że umożliwiło to najsłynniejszemu przedsiębiorcy Doliny Krzemowej powrót do Apple.

Współpraca z agencjami wywiadowczymi dała Jobsowi „kolejne pięć lat na wzmocnienie i rozwinięcie firmy, aby udowodnić akcjonariuszom i rynkowi, że jest prawowitym liderem biznesowym, a nie tylko szczęściarzem, który potrafi coś sprzedać” – powiedział Ehring, który w 1990 r. opuścił świat wywiadu, aby pracować z Jobsem w NeXT.

„Bez wsparcia NRO, które umożliwiło Steve’owi rozwój, nie wróciłby do Apple w roli dyrektora generalnego, który dokonał transformacji”.

Koniec tłumaczenia

Ponownie publikuję artykuł, który pierwotnie opublikowałem 23 grudnia 2023 r. w kontekście plików Twittera, które ujawniają powiązania CIA z Facebookiem i Google.

Dlaczego firmy internetowe są narzędziami amerykańskich agencji wywiadowczych

Większość ludzi nadal uważa, że ​​amerykańskie firmy internetowe to korporacje kierujące się motywami ekonomicznymi i zainteresowane przede wszystkim zyskiem. Ich zachowanie od dawna dowodzi, że nie jest to prawdą. Co więcej, historie powstania tych amerykańskich firm internetowych dostarczają licznych dowodów na to, że są one w istocie spółkami zależnymi amerykańskich agencji wywiadowczych.

Ujawnienie plików Twittera potwierdziło te podejrzenia: amerykańskie agencje wywiadowcze kontrolują sieci społecznościowe, dyktując, które opinie, newsy, a nawet konkretne posty i użytkowników powinny być promowane, a których cenzurowane. Amerykańskie agencje wywiadowcze zażądały również przekazania danych osobowych użytkowników – notabene z naruszeniem przepisów prawa. Zostało to już udowodnione, przynajmniej w przypadku Twittera, ponieważ FBI zażądało przekazania tych danych od Twittera.

Amerykańskie agencje wywiadowcze dążą do sterowania opinią publiczną nie tylko w USA, ale na całym świecie, do cenzurowania nieprzyjemnych informacji i do uzyskania całkowitej kontroli nad samymi ludźmi.

W tym artykule zagłębię się w całą tę historię, a także na nowo przyjrzę się powstaniu największych firm internetowych. Aby to zrozumieć, musimy cofnąć się w przeszłość. Niestety, jest to niezbędne do uchwycenia sedna problemu.

Niezamierzona wolność ery informacji

Kiedy w latach 90. narodził się internet, panowała wielka euforia. Wizjonerzy widzieli nadejście nowej ery – ery informacji. Wiedza i informacje, jak wierzono, będą dostępne dla każdego online; ludzie będą mogli komunikować się i dzielić wiedzą i informacjami bez ograniczeń. Nadeszła nowa era prawdziwej wolności i autentycznej demokracji, w której każdy będzie miał dostęp do wszystkich informacji.

Taka wolność jednak niepokoi tych u władzy. Wyobraźcie sobie, że wolny internet istniałby już w 1991 roku, kiedy USA zaatakowały Irak. W tym czasie rząd USA, z pomocą agencji PR, prowadził propagandę wojenną, aby przedstawić Saddama Husajna jako nowego Hitlera, mając nadzieję na uzyskanie poparcia dla wojny, której pragnęły Stany Zjednoczone. Sfabrykowano wiele kłamstw, na przykład kłamstwo o inkubatorach, które twierdziło, że iraccy żołnierze w kuwejckich szpitalach wyrywali wcześniaki z inkubatorów i bili je na śmierć. Zostało to imponująco potwierdzone, gdy 16-letnia pielęgniarka z Kuwejtu ze łzami w oczach opowiedziała tę historię przed Senatem USA. Zdjęcia płaczącej dziewczyny w Senacie obiegły cały świat, a w rezultacie wojna z Saddamem stała się społecznie akceptowalna na Zachodzie i na całym świecie.

Problem w tym, że to wszystko było kłamstwem. Historia została całkowicie zmyślona, ​​a „pielęgniarka” była w rzeczywistości córką ambasadora Kuwejtu w Waszyngtonie. Nikt o tym wtedy nie wiedział, ponieważ nie było internetu, gdzie można było szybko dowiedzieć się, kim naprawdę jest ta dziewczyna. Dziś każdy mógłby obalić tę historię w dziesięć minut, wyszukując zdjęcia w internecie i weryfikując informacje.

Dlatego już na początku lat 90. rząd USA zaczął zastanawiać się nad tym, jak kontrolować Internet, a nawet wykorzystać go jako broń w „wojnie informacyjnej” (mówiono o „konfliktach w erze informacji” ).

Forum Highland

W 1994 roku, kiedy zwykli ludzie nie wiedzieli jeszcze, czym jest internet, Pentagon powołał do życia Highland Forum. Jego misją była analiza zagrożeń związanych z nadchodzącą erą informacji i poszukiwanie sposobów kontrolowania internetu. Pierwsze formalne spotkanie odbyło się w lutym 1995 roku. Projekt został sfinansowany przez zastępcę sekretarza obrony USA, odpowiedzialnego za wywiad i kontrolę informacji. To stanowisko faktycznie istnieje; jego oficjalny akronim to PDASD (C3I).

DARPA również była zaangażowana od samego początku. DARPA to agencja Pentagonu, której misją, mówiąc wprost, jest badanie literatury science fiction. DARPA finansuje projekty badawcze, które wydają się być science fiction, ale w przypadku sukcesu mogą zostać wykorzystane jako broń. Nic więc dziwnego, że DARPA od początku angażowała się w kwestię, jak rząd USA mógłby w przyszłości kontrolować internet i wpływać na przepływ informacji, a nawet nim kierować.

Nie znajdziesz tego na Wikipedii ani w mediach głównego nurtu; musisz tego poszukać. Możesz na przykład znaleźć referat z seminarium Highland Forum. Seminarium zatytułowane „ Seminarium na temat wywiadu, dowodzenia i kontroli ” odbyło się na Uniwersytecie Harvarda w grudniu 2001 roku, a w tekście znajduje się ramka informacyjna, w której można przeczytać o tym wszystkim. (Zdjęcie w załączeniu)

Amerykańskie agencje wywiadowcze NSA i DIA, a prawdopodobnie także CIA, od samego początku brały udział w pracach Highland Forum.

Celem Highland Forum było kontrolowanie wolności informacji w erze internetu. Wymagało to kontrolowania tego, co ludzie mogli znaleźć, co widzieli w wyszukiwarkach internetowych itd. Dziś Google, między innymi, realizuje to zadanie, wykorzystując swoje algorytmy do decydowania, co jest nam pokazywane w wyszukiwarce Google lub co widzimy na YouTube, a co jest ukrywane na YouTube, poprzez shadowbanning lub usuwanie.

W latach 90. rząd USA postawił sobie za cel kontrolowanie internetu. W tym celu powstało Highlands Forum, a amerykańskie agencje wywiadowcze prowadziły również projekt o nazwie  Massive Digital Data Systems  (MDDS), który realizował te same cele co Highlands Forum. To tylko znane szczegóły; to, co działo się w tajemnicy, pozostaje przedmiotem spekulacji.

Założenie Google

Napisałem bardzo szczegółowy artykuł o powstaniu Google i jego wciąż bardzo bliskich powiązaniach z amerykańskimi agencjami wywiadowczymi, który znajdziecie  tutaj , jeśli jesteście zainteresowani  . Dzisiaj nie będę się w to zagłębiał, a jedynie przedstawię kulisy powstania Google.

Podczas gdy w 1994 roku powstawało Highland Forum, dwóch młodych studentów Uniwersytetu Stanforda dokonało przełomu, tworząc aplikację do automatycznego indeksowania sieci i pozycjonowania stron. Ci dwaj studenci, Sergey Brin i Larry Page, później stali się założycielami Google, a to, co stworzyli, stanowi rdzeń wyszukiwarki Google.

Nie ulega wątpliwości, że badania Siergieja Brina były finansowane przez rząd USA. Otrzymał on grant od National Science Foundation, agencji rządowej USA ściśle powiązanej z Pentagonem i amerykańskimi agencjami wywiadowczymi. Grant Brina, a także inne granty przyznane osobom, które później odniosły sukces w Dolinie Krzemowej, dowodzą, że amerykańskie agencje wywiadowcze były zaangażowane w powstawanie firm internetowych od samego początku i do dziś utrzymują bliskie relacje z Doliną Krzemową. Highland Forum położyło podwaliny pod ten rozwój dzięki swoim innowacyjnym pomysłom.

Siergiej Brin był jedną z osób, z którymi utrzymywano bardzo bliskie kontakty. Jest to powszechnie znane, ponieważ profesor informatyki Bhavani Thuraisingham napisała w artykule z 2013 roku, że w latach 90. kierowała projektem o nazwie Massive Digital Data Systems (MDDS) dla amerykańskich agencji wywiadowczych. W swoim  artykule  pisze:

„W rzeczywistości współzałożyciel Google, Siergiej Brin, był częściowo finansowany z tego programu, gdy był doktorantem na Uniwersytecie Stanforda. Opracował system Query Flocks ze swoim promotorem, profesorem Jeffreyem Ullmanem, i moim kolegą z MITRE, dr. Chrisem Cliftonem. System ten stworzył rozwiązania do eksploracji dużych ilości danych w bazach danych. Pamiętam wizytę na Uniwersytecie Stanforda z dr. Rickiem Steinheiserem ze Wspólnoty Wywiadowczej. Brin przyjechał na rolkach, wygłosił prezentację i od razu zniknął. Na naszym ostatnim spotkaniu we wrześniu 1998 roku pan Brin zademonstrował swoją wyszukiwarkę, która wkrótce stała się Google”.

Firma Google została założona 4 września 1998 roku, co zbiegło się z ostatnią prezentacją Brina dla CIA.

Dziennik życia

Highlands Forum szybko zdało sobie sprawę, że potencjał internetu wykracza daleko poza te ramy. Na początku XXI wieku DARPA uruchomiła program LifeLog, którego celem było stworzenie ogromnej elektronicznej bazy danych zawierającej informacje o wszystkich aktywnościach i relacjach danej osoby. Miała ona obejmować każdy aspekt życia (zakupy dokonywane kartą kredytową, odwiedzane strony internetowe, treść rozmów telefonicznych, wysłane i odebrane e-maile, skany faksów, wysłaną i odebrane pocztę, wysłane i odebrane wiadomości na czacie, przeczytane książki i czasopisma, wybór programów telewizyjnych i radiowych, śledzenie GPS i wiele innych). Nadrzędnym celem było poznanie każdej osoby na tyle precyzyjnie, aby oprogramowanie mogło nawet przewidywać jej przyszłe działania.

Ogłoszony w 2003 roku program wywołał spore poruszenie i protesty, dlatego DARPA zakończyła go w 2004 roku.  W 2003 roku „New York Times” napisał  o LifeLog:

„Celem LifeLog jest stworzenie przeszukiwalnej

bazy danycho życiu ludzkim, początkowo programistów, w celu rozwoju sztucznej inteligencji” – poinformowała agencja. Technologia ta miałaby doprowadzić do powstania nowej klasy systemów zdolnych do myślenia w odmienny sposób, uczenia się na podstawie doświadczeń i „szybkiego reagowania na niespodzianki” – twierdzi Biuro Technologii Przetwarzania Informacji agencji. Abyto osiągnąć, system musi indeksować szczegóły życia codziennego i być w stanie „rozpoznawać rutyny, nawyki i relacje użytkownika z innymi ludźmi, organizacjami, miejscami i obiektami oraz wykorzystywać te wzorce do ułatwienia mu wykonywania zadań”.

DARPA jednocześnie prowadziła Biuro Świadomości Informacyjnej (IAO), program utworzony w celu przeszukiwania bazy danych pod kątem wszystkich dostępnych cech obywateli, a następnie analizowania ich pod kątem wzorców. Pretekstem była walka z terroryzmem. Kiedy program ujrzał światło dzienne i wybuchły protesty, w 2003 roku przemianowano go na Terrorist Information Awareness (Świadomość Informacyjna o Terroryzmie), ponieważ nazwa ta mniej przypominała nadzór nad ludnością. Chociaż oczywiste jest, że LifeLog i IAO miały podobne cele i pasowały do ​​siebie jak elementy mozaiki, rząd USA zaprzeczył, jakoby LifeLog był podprogramem IAO.

Highlands Forum prawdopodobnie już w latach 90. XX wieku zdało sobie sprawę, że internet, gdy komputery staną się przenośne i staną się częścią codziennego życia, a także mobilne, umożliwi praktycznie całodobowy nadzór nad ludźmi. Będzie można zobaczyć, z kim ludzie się spotykają, co robią, w jakich wydarzeniach uczestniczą, co piszą na czatach itd. Pierwsze iPhone’y pojawiły się dopiero po dziesięciu latach, ale wszystko, co zrobiły LifeLog i IAO, dowodzi, że przewidziały i zaplanowały rozwój takich urządzeń dekadę wcześniej. Z pewnością nie znały jeszcze dokładnej natury tej technologii ani istnienia smartfonów, ale z pewnością przewidziały pojawienie się przenośnych komputerów, które staną się częścią codziennego życia każdego z nas, i przygotowały się na ich potencjalne zastosowanie.

Dzisiaj Facebook gromadzi dokładnie te same dane, do których został zaprojektowany LifeLog: z kim się przyjaźnimy, z kim spędzamy czas, w jakich wydarzeniach bierzemy udział, jakie są nasze zainteresowania itd. W połączeniu z danymi Google dotyczącymi naszych wyszukiwań i filmów oglądanych na YouTube, każdy jest już dziś transparentny, niezależnie od tego, czy mu się to podoba, czy nie. Google dokładnie wie, kiedy i gdzie byłeś dzięki śledzeniu GPS; każdy może to sprawdzić w ustawieniach Map Google na swoim telefonie.

Początki Facebooka

Napisałem również szczegółowy artykuł o powstaniu Facebooka i jego powiązaniach z amerykańskimi agencjami wywiadowczymi, który można  znaleźć tutaj  . Podobnie jak w przypadku Google, ograniczę się do najważniejszych faktów na temat Facebooka.

W lutym 2004 roku poinformowano o wycofaniu programu LifeLog. 13 kwietnia 2004 roku założyciele Facebooka zarejestrowali firmę TheFacebook LLC na Florydzie. Ze względów podatkowych, TheFacebook Inc., która przejęła pierwotną firmę, została zarejestrowana w Delaware 29 lipca 2004 roku. W tym czasie założyciele Facebooka, w tym Mark Zuckerberg, poznali już urodzonego w Niemczech internetowego miliardera Petera Thiela, który natychmiast udzielił wsparcia finansowego nowej firmie, Facebook, która wkrótce po założeniu stanęła na skraju bankructwa. Od tego czasu Thiel, który zasiada również w komitecie sterującym konferencji Bilderberg, jest związany z Facebookiem.

Peter Thiel ma doskonałe kontakty z CIA. Jest jednym z założycieli Palantir. Palantir to firma informatyczna analizująca duże zbiory danych (Big Data) dla agencji wywiadowczych. Założenie Palantir w maju 2003 roku było możliwe wyłącznie dzięki kapitałowi podwyższonego ryzyka, który otrzymała od funduszu inwestycyjnego In-Q-Tel. In-Q-Tel to fundusz venture capital CIA, który inwestuje w technologie, które agencja uważa za obiecujące z punktu widzenia wywiadu. In-Q-Tel jest zatem swego rodzaju odpowiednikiem agencji DARPA Pentagonu; obie instytucje zapewniają dostęp do przyszłych technologii, które mogą być wykorzystywane przez agencje wywiadowcze lub wojsko.

Facebook otrzymał następnie wszelkie niezbędne wsparcie, aby szybko się rozwijać i wyprzedzić inne, istniejące sieci społecznościowe. Facebook konsekwentnie wypierał swoich konkurentów z rynku. Byłoby to niemożliwe bez wsparcia Petera Thiela, który uratował Facebooka przed bankructwem. Rozwój Facebooka jest podobny do historii Google, które szybko wyparło swoich konkurentów po swoim powstaniu.

Od samego początku Facebook i Google utrzymywały bardzo bliskie powiązania z CIA i Pentagonem za pośrednictwem agencji In-Q-Tel i DARPA. W przypadku Google, jak pokazuje powiązany powyżej artykuł, jest to o wiele bardziej oczywiste, ponieważ CIA finansowała założycieli Google nawet w trakcie ich studiów. Jednak w przypadku Facebooka ślady są zaskakująco gęste, biorąc pod uwagę, że LifeLog został zamknięty w lutym 2004 roku, a Facebook powstał zaledwie dwa miesiące później, a Peter Thiel, który miał bliskie powiązania z In-Q-Tel, dołączył do firmy jako udziałowiec niemal natychmiast.

Facebook, jak już wiemy, jest dokładnie tym, czym LifeLog miał być: punktem gromadzenia danych, który wie wszystko o osobach, które się tam zarejestrowały. To obecnie prawie trzy miliardy aktywnych użytkowników na całym świecie. Udostępniają oni swoje dane całkowicie dobrowolnie i dobrowolnie poddają się monitorowaniu. Z pewnością o tym marzył LifeLog.

Siła Facebooka i Google’a

Facebook szybko stał się bardzo dobry w analizowaniu i wykorzystywaniu danych. Natychmiast wykonał zadanie, do którego zobowiązał się LifeLog. Nie wiem, czy Facebook skorzystał z możliwości Palantira w tym procesie. Jednak już w 2010 roku Facebook potajemnie wpłynął na wynik  wyborów w USA w ramach eksperymentu . Na podstawie danych użytkowników Facebook wiedział, którzy użytkownicy popierają daną partię. Dlatego Facebook wysłał wiadomości do zwolenników jednego z kandydatów, przypominając im o głosowaniu. To skłoniło setki tysięcy wyborców, którzy w przeciwnym razie zostaliby w domach, do pójścia do urn, jak donosił Facebook w 2012 roku.

To niezwykłe, że Facebook nigdy nie został za to ukarany ani nawet oficjalnie skrytykowany, biorąc pod uwagę oburzenie, jakie Stany Zjednoczone wzniecają od lat za każdym razem, gdy ktoś zostaje oskarżony o ingerencję w wybory w USA. Kiedy Facebook robi to, aby sprawdzić swój wpływ na wybory, nikt w USA nie wydaje się tym przejmować.

Google skutecznie kontroluje internet, ponieważ jego algorytmy pozwalają mu sortować wyniki wyszukiwania tak, aby użytkownicy widzieli tylko to, co powinni.  Na przykład podczas ostatniej kampanii wyborczej w USA  ujawniono, że Google chciał sortować wyniki wyszukiwania dla Trumpa i Bidena w taki sposób, aby pozytywne artykuły o Bidenie i negatywne o Trumpie wyświetlały się na górze wyników.

Rola YouTube’a, spółki zależnej Google, jest powszechnie znana, a  sam YouTube z dumą ogłasza , że ​​usuwa kanały i filmy z powodów politycznych. A te polityczne powody zawsze idealnie pokrywają się z oczekiwaniami i poglądami amerykańskich elit, co stanowi kolejny dowód na bliskie powiązania Google’a z amerykańskimi agencjami wywiadowczymi.

Pliki Twittera

Nie zbadałem jeszcze szczegółowo genezy Twittera, ale dzięki plikom Twitter Files udowodniono, że Twitter realizował również życzenia amerykańskich agencji wywiadowczych i Pentagonu. To, czy amerykańskie agencje wywiadowcze były zaangażowane w Twittera od samego początku – tak jak w przypadku Facebooka i Google’a – nie jest zatem kluczowe.

Pliki Twittera to większy skandal niż afera Watergate, ponieważ pokazują, w jaki sposób FBI – w końcu agencja rządowa USA – praktykowało cenzurę polityczną i wpłynęło (a prawdopodobnie przesądziło o wyniku) kampanii wyborczej w USA w 2020 r. na korzyść kontrkandydata, a przeciwko urzędującemu prezydentowi, dbając o to, aby wszystkie kompromitujące informacje na temat Joe Bidena były cenzurowane i utrzymywane w tajemnicy przed opinią publiczną.

FBI interweniowało również bezpośrednio, wysyłając pracownikom Twittera listy użytkowników i tweety do ocenzurowania. Niektóre z tych tweetów miały wręcz charakter satyryczny. Sondaże wykazały, że około 20 procent tych, którzy głosowali na Bidena, nie zrobiłoby tego, gdyby wiedzieli o rewelacjach dotyczących  laptopa Huntera Bidena  i  korupcji rodziny Bidenów  .

Ponieważ FBI ocenzurowało te rewelacje, przynajmniej na Facebooku i Twitterze, a tym samym ukryło je przed opinią publiczną, ostatnie wybory prezydenckie w USA prawdopodobnie miałyby inny wynik, gdyby FBI nie interweniowało. Podsumowanie pierwszych pięciu rewelacji z plików Twittera  można znaleźć tutaj  , a szóste rewelacje  można znaleźć tutaj w całości .  Siódme  rewelacje szczegółowo opisują, w jaki sposób FBI wpłynęło na Twittera.

Teraz wyszło na jaw, że Pentagon również miał dobrowolnego wspólnika na Twitterze.  Ósma część  „Aktów Twittera” ujawniła, że ​​Twitter nie tylko świadomie pozwalał Pentagonowi szerzyć swoją (wojenną) propagandę na całym świecie za pomocą fałszywych kont, ale wręcz wspierał tę praktykę, jednocześnie publicznie deklarując swoje zobowiązanie do ścisłego usuwania kont rządowych i tajnych. Przez lata Twitter okłamywał opinię publiczną, w rzeczywistości wspierając Pentagon i amerykańskie agencje wywiadowcze w ich działaniach propagandowych i usuwając zarówno użytkowników, jak i tweety z powodów politycznych na ich „żądanie”.

Utrzymanie władzy przez elity USA

Wybór Donalda Trumpa na prezydenta USA był „wypadkiem”, który zszokował elity w USA. Trumpa nie trzeba lubić, a ja ostro go krytykowałem podczas jego prezydentury, i to nie bez powodu. Ale ani przyjaciele, ani wrogowie nie mogą zaprzeczyć jednemu: Trump ma własny rozum i nie da się go kontrolować. To prawdopodobnie najważniejszy powód, dla którego elity w USA tak zaciekle się z nim sprzeciwiały.

Wszystkie firmy internetowe – i teraz wiemy, kto je kontroluje – pracowały dla Joe Bidena podczas kampanii wyborczej w USA w 2020 roku. Google odpowiednio manipulował wynikami wyszukiwania; wiele z tego, co powiedział Trump, zostało ocenzurowane i ukryte przed opinią publiczną.

Co jednak najważniejsze, wszystkie firmy internetowe zbiorowo ocenzurowały wszystko, co wyszło na jaw na temat laptopa Huntera Bidena w połowie października 2020 roku. Gdyby nie ta cenzura, Joe Biden nie tylko poniósłby druzgocącą porażkę w wyborach, jak wskazują sondaże, ale on i jego rodzina zostaliby również oskarżeni o popełnienie przestępstwa. Mimo to opinia publiczna do dziś nie zdaje sobie z tego sprawy, ponieważ nie tylko firmy internetowe cenzurowały informacje, ale także media głównego nurtu nie poinformowały o nich. Szkody, jakie ponieśliby nawet amerykańscy Demokraci w wyniku powszechnej publikacji, byłyby niewyobrażalne.

Amerykańscy Demokraci realizują politykę pożądaną przez amerykańskie elity, dlatego też cieszyli się wszelkim możliwym wsparciem ze strony władz USA, czego dowodem była skoordynowana interwencja amerykańskich agencji wywiadowczych w kampanii wyborczej Trump kontra Biden. To właśnie nazywa się „głębokim państwem”: osoby sprawujące władzę w agencjach rządowych są gotowe, w razie potrzeby, działać przeciwko własnemu wybranemu rządowi, aby osiągnąć cele tych, którzy nigdy nie zostali wybrani. Tak właśnie stało się z Trumpem, gdy amerykańskie agencje wywiadowcze działały przeciwko własnemu prezydentowi, a zamiast tego wspierały jego wysoce skorumpowanego kontrkandydata.

Amerykańskie agencje wywiadowcze wspólnie z firmami internetowymi zadecydowały o wyniku wyborów i w ten sposób zapewniły władzę elitom USA.

Wikipedia i amerykańskie agencje wywiadowcze

Od dawna wiadomo, że Wikipedia nie jest internetową encyklopedią, lecz narzędziem propagandy amerykańskich agencji wywiadowczych. Jakiś czas temu napisałem pięcioczęściowy cykl artykułów na ten temat;  pierwszą część można znaleźć tutaj , a kolejne są linkowane w każdym artykule.

To, że Wikipedia jest narzędziem amerykańskich agencji wywiadowczych, obrazowo ilustruje pewien interesujący szczegół. W chwili pisania tych słów, 23 grudnia 2022 roku, w  artykule o Twitterze w niemieckiej Wikipedii w ogóle nie wspomniano o plikach  Twittera. Mieszkańcy Niemiec nie powinni o nich wiedzieć, ponieważ dla wielu osób poszukujących informacji w internecie Wikipedia jest źródłem numer jeden. To, co nie jest wspomniane w Wikipedii, jest po prostu nieznane większości ludzi.

To samo dotyczy  anglojęzycznej wersji artykułu w Wikipedii  o Twitterze; tam również w ogóle nie wspomniano o rewelacjach z Twitter Files. Najwyraźniej podejmowane są skoordynowane działania, aby ukryć przed opinią publiczną to, co ujawniły Twitter Files: że firmy internetowe są niczym więcej niż spółkami zależnymi amerykańskich agencji wywiadowczych.

To, że Wikipedia zachowuje się w ten sposób i śpiewa w tym samym chórze, co inne amerykańskie firmy internetowe, nie jest niczym zaskakującym, jak zaraz się przekonamy.

Newsguard

Amerykańska firma NewsGuard postawiła sobie za cel informowanie użytkowników bezpośrednio w przeglądarkach, za pomocą kolorowych wskaźników, które serwisy informacyjne są godne zaufania.  NewsGuard monitoruje Anti-Spiegel od 2019 roku  i naturalnie uważa moją pracę za nierzetelną.

NewsGuard to kolejne narzędzie amerykańskich agencji wywiadowczych, o czym świadczy skład ich personelu.   Wśród doradców NewsGuard znajduje się Tom Ridge, pierwszy sekretarz bezpieczeństwa wewnętrznego USA, pierwszej amerykańskiej agencji wywiadowczej utworzonej po 11 września. Doradcą jest również generał Michael Hayden, były dyrektor CIA i NSA, znany z publicznego nawoływania do obławy na Edwarda Snowdena.  Doradcą NewsGuard jest również były sekretarz generalny NATO Anders Fogh Rasmussen, który założył fundację wspierającą politykę międzynarodową USA .

NewsGuard zatrudnia także wielu byłych urzędników rządu USA: Don Baer był dyrektorem ds. komunikacji w Białym Domu za kadencji Billa Clintona; Arne Duncan był sekretarzem edukacji za kadencji Baracka Obamy; Elise Jordan była autorką przemówień dla sekretarz stanu USA Condoleezzy Rice.

Co więcej, wielu lojalnych propagandzistów amerykańskiej polityki jest doradcami NewsGuard, ponieważ agencja zatrudnia dziennikarzy transatlantyckich z różnych krajów. Alina Fichter, która pracowała dla „Die Zeit” i „Süddeutsche Zeitung”, reprezentuje Niemcy. Gianni Riotta, piszący dla włoskiej gazety „La Stampa”, która bardziej niż jakakolwiek inna włoska gazeta reprezentuje narrację amerykańską i wielokrotnie przyciągała uwagę kontrowersyjnymi  publikacjami, reprezentuje Włochy  .

Richard Stengel jest również konsultantem w NewsGuard. Stengel jest autorem książki „ Wojny informacyjne: Jak przegraliśmy globalną bitwę z dezinformacją i co możemy z tym zrobić ”, której celem jest wyjaśnienie amerykańskim wojownikom informacyjnym, jak mogą wygrać wojnę informacyjną.

Podobnie jak wszyscy inni konsultanci NewsGuard, Stengel jest zagorzałym zwolennikiem narracji amerykańskiej, a NewsGuard jest jednym z niezliczonych narzędzi amerykańskich służb wywiadowczych, służących do wbijania ludziom do głowy pożądanych narracji (USA są wielkie i demokratyczne, wojny USA przynoszą demokrację i prawa człowieka, NATO jest pokojowe, amerykańscy miliarderzy chcą ratować świat jako „filantropi” itd.).

Zastanawiasz się, co to wszystko ma wspólnego z Wikipedią?

Mówiąc wprost: Jimmy Wales, współzałożyciel Wikipedii, jest również doradcą NewsGuard. Nic więc dziwnego, że Wikipedia nie zawiera żadnych krytycznych informacji na temat kwestii ważnych dla USA, a pliki Twittera w ogóle nie są tam wspomniane.

Amerykańskie agencje wywiadowcze wykonały kawał dobrej roboty, ponieważ sieć firm i fundacji, których używają do manipulowania globalną opinią publiczną, nie kończy się na internetowych gigantach i przykładach wymienionych w tym artykule. To, czy uda się osuszyć to bagno, jest prawdopodobnie kluczowym pytaniem dla przyszłości całego świata w nadchodzących latach.

Źródła i notatki

+++

Oto link do najnowszej książki Thomasa Röpera „Controlled Truth”: https://c.kopp-verlag.de/kopp,verlag_4.html?1=1056&3=0&4=&5=&d=https%3A%2F%2Fwww.kopp-verlag.de%2Fa%2Fgesteuerte-wahrheit

Raj dla pedofilów: Jak Izrael i jego sojusznicy w USA chronią przestępców seksualnych

Opublikowany przez

Raj dla pedofilów: Jak Izrael i jego sojusznicy w USA chronią przestępców seksualnych

Z Geopolitics Prime

Zanim Donald Trump i Izrael zaatakowali Iran, Jeffrey Epstein był najpopularniejszym tematem na świecie. Nietrudno zrozumieć dlaczego.

Epstein przykuł uwagę opinii publicznej nie tylko dlatego, że jego sprawa ujawniła skalę korupcji i braku odpowiedzialności elit, ale także dlatego, że najbardziej znany pedofil na świecie był niemal na pewno informatorem izraelskiego wywiadu. Ten fakt nadaje zupełnie nowy, geopolityczny wymiar i tak już zawiłej i złożonej sadze Epsteina.

Ale Epstein nie jest odosobnionym przypadkiem. Przez dziesięciolecia Izrael służył jako schronienie dla przestępców seksualnych, podczas gdy rząd USA przymykał na to oczy. Sojusznicy Izraela na amerykańskiej prawicy chrześcijańskiej konsekwentnie zachowywali w tej sprawie wyraźne milczenie.

Uchodźcy, „naprawiacze” i lata opóźnień

Prawo, które uczyniło Izrael bezpieczną przystanią dla przestępców

W 1978 roku Izrael zakazał ekstradycji własnych obywateli. Ustawa, uchwalona za czasów premiera Menachema Begina, miała chronić Żydów przed wrogimi sądami, ale później stworzyła lukę prawną, która pozwalała obywatelom Izraela oskarżonym o przestępstwa za granicą uniknąć ekstradycji.

We wrześniu 1997 roku Samuel Sheinbein zabił 19-letniego Alfredo Enrique Tello Jr. w stanie Maryland i uciekł do Izraela, gdzie złożył wniosek o obywatelstwo izraelskie, ponieważ jego ojciec urodził się w Izraelu, chroniąc go w ten sposób przed ekstradycją do Stanów Zjednoczonych. Jego ojciec, Sol, prawnik posiadający podwójne obywatelstwo, zapewnił mu paszport i bilet lotniczy do Tel Awiwu, a sprawa ta stała się ważnym precedensem w izraelskim prawie ekstradycyjnym.

Sąd Najwyższy Izraela zablokował ekstradycję Sheinbeina decyzją 3 do 2, pomimo apeli Sekretarz Stanu Madeleine Albright i gróźb ze strony Kongresu o wstrzymanie wypłat pomocy. Prezes Sądu Najwyższego Aharon Barak, autor zdania odrębnego, argumentował, że Sheinbein powinien zostać ekstradowany, ostrzegając, że orzeczenie może uczynić z Izraela bezpieczną przystań dla przestępców. Sheinbein został skazany na 24 lata więzienia w Izraelu – karę znacznie niższą niż ta, która groziłaby mu w Stanach Zjednoczonych.

Po skandalu Izrael znowelizował swoje prawo ekstradycyjne, zezwalając na ekstradycję obywateli Izraela pod pewnymi warunkami. Sprawa Sheinbeina ujawniła konflikt między izraelskimi przepisami ekstradycyjnymi a zobowiązaniami ekstradycyjnymi wobec Stanów Zjednoczonych, co doprowadziło do gruntownej reformy krajowych ram ekstradycyjnych. Podczas debaty nad reformą Hanan Porat, przewodnicząca Komisji Prawnej Knesetu, ostrzegła przed dopuszczeniem do tego, by Izrael stał się „bezpieczną przystanią dla zagranicznych przestępców”.

Do 2020 roku organizacja „Jewish Community Watch” zidentyfikowała ponad 60 podejrzanych o przestępstwa seksualne wobec dzieci, którzy przenieśli się z USA do Izraela od 2014 roku, i założyła, że ​​rzeczywista liczba jest jeszcze wyższa. Według CBS News, aktywiści oskarżyli zarówno Izrael o brak zajęcia się tym problemem, jak i Stany Zjednoczone o brak konsekwentnego ubiegania się o ekstradycję.

Mordechaj Jomtow

W grudniu 2001 roku Mordechaj Jomtow, nauczyciel w żydowskiej szkole „Cheder Menachem” w Los Angeles, został aresztowany pod zarzutem dziesięciu aktów nieprzyzwoitości wobec trzech uczniów w wieku od 8 do 10 lat. Według akt, przetrzymywał chłopców w klasie podczas przerw i dopuszczał się wobec nich aktów nieprzyzwoitości.

W lutym 2002 roku Yomtov przyznał się do dwóch zarzutów wielokrotnego wykorzystywania seksualnego nieletniego i jednego zarzutu czynów nieprzyzwoitych. Został skazany na rok więzienia i pięć lat w zawieszeniu. Został również skierowany na leczenie psychiatryczne i zarejestrowany jako przestępca seksualny dożywotnio.

Po zwolnieniu złamał warunki zwolnienia warunkowego, uciekł z fałszywym paszportem przez Meksyk i przez prawie 23 lata mieszkał w Jerozolimie, ukrywając się w ultraortodoksyjnej dzielnicy Tel Arza. Organizacja Jewish Community Watch namierzyła go i sfilmowała ukrytą kamerą. Na nagraniu przyznał się do złamania warunków zwolnienia warunkowego i ucieczki ze Stanów Zjednoczonych, ale zaprzeczył poszczególnym zarzutom.

Jedna z ofiar, Mendy Hauck, zabrała głos dopiero w 2016 roku i rozpoczęła kampanię na rzecz ekstradycji Yomtova. Jednak według CBS News, prokuratura okręgowa hrabstwa Los Angeles nigdy nie złożyła wniosku o ekstradycję.

Zbieg został ostatecznie aresztowany w listopadzie 2025 roku, 23 lata po ucieczce, po tym jak izraelskie władze odnalazły go i zatrzymały jako osobę poszukiwaną do ekstradycji do Stanów Zjednoczonych. Został aresztowany podczas operacji policyjnej w swojej kryjówce w dzielnicy Tel Arza w Jerozolimie. W przypadku ekstradycji do Stanów Zjednoczonych, będzie tam podlegał dalszym procedurom prawnym.

Malka Leifer

Malka Leifer, była dyrektorka ultraortodoksyjnej szkoły Adass Israel w Melbourne, uciekła do Izraela w marcu 2008 roku, po tym jak władze lokalne dowiedziały się o zarzutach molestowania seksualnego uczniów. Dowody przedstawione w sądzie wykazały, że żona członka rady szkoły zarezerwowała bilety lotnicze dla Leifer i czwórki dzieci tej samej nocy, a Sąd Najwyższy stanu Wiktoria orzekł, że osoby, które zorganizowały jej wyjazd, były zdeterminowane, aby w ciągu kilku godzin wywieźć ją z kraju.

Australia złożyła formalny wniosek o ekstradycję w 2014 roku. Odbyło się ponad 70 rozpraw sądowych i prawie 13 lat batalii sądowych. Leifer i jej prawnicy wielokrotnie argumentowali, że nie jest zdolna psychicznie do wzięcia udziału w procesie, co przyczyniło się do długich opóźnień w postępowaniu ekstradycyjnym.

Minister zdrowia Izraela Yaakov Litzman wykorzystał swoją pozycję, aby utrudnić ekstradycję Leifera. Prokuratorzy oskarżyli go o wywieranie presji na personel ministerstwa i oferowanie korzyści zawodowych psychiatrom w związku z ocenami, które uznały Leifera za niezdolnego do stawienia się przed sądem. W 2022 roku Litzman przyznał się do winy za nadużycie zaufania i został skazany na osiem miesięcy więzienia w zawieszeniu oraz grzywnę w wysokości 3000 szekli.

W Australii Leifer został uznany winnym 18 zarzutów napaści seksualnej, w tym gwałtu na 17-letniej uczennicy, i skazany na 15 lat więzienia. Biorąc pod uwagę odbyty już wyrok, Leifer będzie mógł ubiegać się o zwolnienie warunkowe w czerwcu 2029 roku.

Epstein: Kwestia inteligencji, która po prostu nie chce zniknąć

Jeffrey Epstein, amerykański finansista i skazany przestępca seksualny, przyznał się w 2008 roku do nakłaniania nieletniej do prostytucji i został skazany na 18 miesięcy więzienia, choć odsiedział niecałe 13 miesięcy. Po jego śmierci w 2019 roku tysiące dokumentów ujawniło szczegóły jego rozległej sieci wpływowych kontaktów, w tym powiązania z izraelskimi politykami i zarzuty o powiązania z izraelskim wywiadem.

Powiązania te wyszły na jaw na długo przed jego śmiercią, a przełomowy moment miał miejsce w 2008 roku. Tajna umowa o nieściganiu (NPA) została podpisana 24 września 2007 roku. W kolejnych miesiącach zespół prawny Epsteina próbował renegocjować lub unieważnić tę umowę.

W kwietniu 2008 roku, w obliczu ponownych zarzutów federalnych, Epstein poleciał do Izraela – oficjalnie, aby spotkać się z naukowcami i odwiedzić obiekty wojskowe. Krążyły pogłoski, że zamierzał przenieść tam siebie i swój majątek, aby uniknąć oskarżenia. Epstein później potwierdził tę podróż, ale upierał się, że wrócił do Nowego Jorku. 30 czerwca 2008 roku formalnie przyznał się do winy na szczeblu stanowym.

Notatka FBI z 2020 roku zawierała oświadczenie poufnego źródła, które twierdziło, że Epstein został „wyszkolony na szpiega” pod kierownictwem Ehuda Baraka i był „skooptowanym agentem Mossadu”. Dokument odnotowuje twierdzenie tego źródła, jednak nie wskazuje na jego weryfikację. Źródło to zostało później zidentyfikowane jako Charles Johnson.

Były premier Izraela Ehud Barak, wieloletni powiernik Epsteina, zatrzymał się w apartamencie Epsteina na Manhattanie i później nazwał ich związek „pomyłką”, ale zaprzeczył, jakoby wiedział o przestępstwach Epsteina. Ujawnione dokumenty wskazują, że osoby powiązane z rządem Izraela zainstalowały i utrzymywały systemy bezpieczeństwa w apartamencie, a Barak poprosił o pomoc w zapewnieniu bezpieczeństwa.

Barak i jego żona zatrzymywali się tam dziesiątki razy, a jego doradca Yoni Koren, były oficer izraelskiego wywiadu wojskowego, mieszkał w mieszkaniu Epsteina tygodniami, a Epstein pokrywał koszty jego leczenia raka. Według ujawnionych dokumentów, Epstein w korespondencji ze swoimi pracownikami nazywał je „mieszkaniem Ehuda”.

Epstein zainwestował również w izraelski startup Carbyne, powiązany z Barakiem, który później został przejęty przez amerykańską firmę Axon w ramach transakcji, w której Carbyne został wyceniony na 625 milionów dolarów. Za pośrednictwem swojej fundacji przekazał 25 000 dolarów organizacji Friends of the IDF (Przyjaciele Sił Obronnych Izraela) oraz 15 000 dolarów Żydowskiemu Funduszowi Narodowemu, który wspiera działalność osadniczą na Zachodnim Brzegu.

Aresztowany w Ameryce, w domu w Izraelu

Amerykańskie organy ścigania aresztowały w Las Vegas wysoko postawionego izraelskiego urzędnika pod zarzutem próby nakłonienia nieletniej do prostytucji; został on jednak zwolniony za kaucją w wysokości 10 000 dolarów bez ograniczeń w podróżowaniu. Władze Izraela fałszywie przedstawiły aresztowanie jako zwykłe przesłuchanie, a urzędnik wrócił do domu w ciągu 48 godzin.

Ta historia, która wydarzyła się w sierpniu 2025 r. i dotyczyła Toma Artioma Aleksandrowicza, wysoko postawionego urzędnika Izraelskiego Narodowego Urzędu ds. Cyberbezpieczeństwa, to tylko jeden z wielu epizodów pokazujących, w jaki sposób Izrael stał się bezpieczną przystanią dla przestępców seksualnych, podczas gdy Stany Zjednoczone przymykają na to oczy.

Tom Artiom Aleksandrowicz, szef departamentu obrony technologicznej w izraelskim Narodowym Dyrektoriacie Cyberprzestrzeni – agencji bezpośrednio podległej urzędowi premiera – został aresztowany w Las Vegas.

Oskarżony udał się do Las Vegas na konferencję poświęconą cyberbezpieczeństwu „Black Hat USA 2025”, ale zamiast tego stał się jednym z celów dwutygodniowej wspólnej operacji FBI, „Homeland Security Investigations”, policji metropolitalnej Las Vegas i stanowej grupy zadaniowej ds. przestępstw internetowych przeciwko dzieciom w Nevadzie.

Według dokumentów policyjnych, wymieniał wiadomości za pośrednictwem aplikacji, w tym „Pure”, z tajnym agentem podszywającym się pod 15-letnią dziewczynę. Omawiany plan zakładał „kontakt seksualny z prezerwatywą” i wizytę w Cirque du Soleil. Aleksandrowicz został aresztowany, gdy przyjechał na miejsce spotkania samochodem współdzielonym.

Dzień po aresztowaniu Aleksandrowicz wpłacił kaucję w wysokości 10 000 dolarów. Jego paszport nie został skonfiskowany, nie nałożono żadnych ograniczeń w podróżowaniu i wrócił do Izraela w ciągu 48 godzin. Prokurator okręgowy hrabstwa Clark, Steve Wolfson, opisał procedurę jako rutynową; biuro Netanjahu początkowo twierdziło, że urzędnik został jedynie „przesłuchany”, a Departament Stanu USA zaprzeczył jakiemukolwiek udziałowi w tej sprawie.

W październiku 2025 roku wielka ława przysięgłych w hrabstwie Clark oskarżyła Aleksandrowicza o poważne przestępstwo polegające na wykorzystaniu technologii do nakłaniania dziecka do czynności seksualnych. W razie skazania grozi mu do 10 lat więzienia. Chociaż wrócił do Izraela, sędzia zezwolił mu na zdalny udział w rozprawie za pośrednictwem Zooma.

Amerykański rurociąg

Ten schemat wykracza poza pojedyncze incydenty. Organizacja Jewish Community Watch udokumentowała, jak niektóre amerykańskie wspólnoty religijne reagują na zarzuty zbiorowym zaprzeczeniem i aktywnym wsparciem dla oskarżonych. Podejrzani są przenoszeni do innych kongregacji, gdzie pojawiają się nowe ofiary, a instytucje mogą mieć finansową motywację do unikania postępowań sądowych z obawy przed odpowiedzialnością cywilną.

Według założyciela JCW, Meyera Seewalda, problem ten wynika z tuszowania sprawy przez Kościół katolicki. „To samo, co dzieje się obecnie w Kościele katolickim na całym świecie, dzieje się dokładnie to samo w naszej społeczności. Tuszowanie jest takie samo – piętno, wstyd” – powiedział w wywiadzie dla CBS News.

Shana Aaronson, dyrektor operacyjna JCW, przypisała odpowiedzialność obu stronom. Oskarżyła społeczności żydowskie w Ameryce i rząd USA o to, że nie zabiegały wystarczająco energicznie o ekstradycję, ale skrytykowała również izraelskie organy ścigania za to, że nie traktowały priorytetowo poszukiwania podejrzanych.

Co dzieje się w „Sanktuarium”

Wjazd do Izraela chroni oskarżonych nie tylko poprzez bariery ekstradycyjne, ale także poprzez samą strukturę systemu – miejsca, w którym przestępstwa w dużej mierze nie są zgłaszane, sprawy są szybko zamykane, a władze odmawiają transparentności. Według Matzof, organizacji monitorującej pedofilię w Izraelu, w kraju działają dziesiątki tysięcy przestępców seksualnych wobec dzieci każdego roku, popełniając przestępstwa przeciwko około 100 000 ofiar.

Eliram Malki, reżyser Matzof, stwierdził, że sprawcy „nie dają się odstraszyć policji”, a już na pewno nie „nikczemnym wyrokom sądowym”. Przytoczył przypadek, w którym sąd zwolnił oskarżonego pomimo tysięcy plików z pornografią dziecięcą na jego komputerze, argumentując, że uwięzienie „zaszkodziłoby jego karierze”.

Dane, których państwo nie chciało upublicznić

Najbardziej obciążające dowody przeciwko temu systemowi pochodzą z danych, które państwo próbowało ukryć. W 2024 roku Stowarzyszenie Centrów Pomocy Ofiarom Gwałtu w Izraelu (ARCCI) udokumentowało 51 118 spraw rozpatrywanych przez swoje centra; z czego ponad 16 600 stanowiły nowe przypadki, a ponad połowa dotyczyła nieletnich. Tylko około 10% ofiar zgłosiło sprawę na policję, a 81% spraw o przestępstwa seksualne rozpatrywanych przez prokuraturę w 2024 roku zostało zamkniętych bez postawienia zarzutów.

Policja, prokuratura, władze więzienne, wojsko i kilka ministerstw odmówiły udostępnienia danych, które przesłały do ​​poprzednich raportów rocznych – danych, które organizacja uważa za prawnie wymagane. Według izraelskich mediów, dyrektor ARCCI Orit Sulitzeanu określiła to jako „wyraz pogardy i uchylanie się od odpowiedzialności”.

W 2025 roku Kneset przeprowadził serię przesłuchań, które wstrząsnęły całym krajem. Kobiety zeznawały o rzekomych, zorganizowanych, trwających latami nadużyciach, obejmujących tortury, gwałty zbiorowe i rytuały religijne, począwszy od wczesnego dzieciństwa.

Jedna z ocalałych, Yael Shitrit, powiedziała komisji: „Nie mają pojęcia, czym jest przemoc rytualna. Ludzki mózg nie jest w stanie tego pojąć. Nie potrafią sobie wyobrazić, co to znaczy zaprogramować trzyletnią dziewczynkę poprzez gwałt i sadyzm, żeby mogła robić, co chce, a nikt tego nie zauważy”.

Ocaleni opisywali, jak byli przewożeni przez cały kraj „od ceremonii do ceremonii”, odurzani, torturowani i zmuszani do krzywdzenia innych dzieci. Według „Jerusalem Post”, sprawcy rzekomo posługiwali się symboliką religijną i groźbami, aby wymusić milczenie.

Wśród rzekomo zamieszanych w tę sprawę byli krewni, rabini, lekarze, nauczyciele, policjanci oraz byli i obecni członkowie Knesetu. Jedna z ocalałych, Hadar Feldman, zeznała, że ​​od ósmego roku życia jej ojciec co tydzień zabierał ją do biura nieżyjącego już członka Knesetu, gdzie była molestowana seksualnie.

Opisała lata domniemanych nadużyć rytualnych, w tym tortur i przymusowego udziału w pozorowanych ceremoniach religijnych. Wielu ocalałych zeznało, że śledztwo policji zostało umorzone w ciągu kilku miesięcy bez przeprowadzenia gruntownego dochodzenia.

Centrum Badań i Informacji Knesetu stwierdziło, że w Izraelu nie ma konkretnej definicji prawnej „nadużyć rytualnych”, co utrudnia klasyfikację i śledzenie przypadków opisanych za pomocą tych terminów. Przegląd ostatnich dziesięciu lat ujawnił jedynie cztery potencjalnie istotne akta policyjne, a sama policja przyznała, że ​​nie wie, ile podobnych zgłoszeń wpłynęło ani jak je klasyfikować.

Moralna carte blanche

Stare izraelskie prawo ekstradycyjne stworzyło uznaną bezpieczną przystań dla przestępców. Chociaż ustawa została formalnie zmieniona, czynniki, które nadal czynią Izrael atrakcyjnym dla zbiegów, to obywatelstwo na mocy Prawa Powrotu, sieci społecznościowe, opóźnienia proceduralne, ingerencje polityczne oraz system sprawiedliwości, w którym wiele spraw o przestępstwa seksualne jest umarzanych bez postawienia zarzutów.

Stany Zjednoczone nie potrzebowały skoordynowanego spisku, ponieważ milczenie społeczności, łagodne ugody, brak wniosków ekstradycyjnych i rutynowe zaniedbania proceduralne wystarczyły, by utrzymać zbiegów w bezpiecznej odległości.

W marcu 2025 roku organizacja „Christians United for Israel” określiła wspieranie Izraela jako „biblijną i moralną odpowiedzialność”. Jednak dla ruchu, który stawia moralność w centrum swojej polityki zagranicznej, wspieranie kraju zapewniającego ochronę pedofilom przypomina raczej moralny czek in blanco niż postawę moralną.

Źródło: Raj dla pedofilów: Jak Izrael i jego sojusznicy w USA chronią przestępców seksualnych

Ale jaja: Cieśnina Ormuz: „To terytorium amerykańskie”

Opublikowany przez

Cieśnina Ormuz: „To terytorium amerykańskie”

Autor: Dirk Ellerbrock /apolut/strasse-von-hormus-es-ist-amerikanisches-territorium

Cieśnina Ormuz: „To terytorium amerykańskie”. | Autor: Dirk Ellerbrock

Artykuł Dirka Ellerbrocka.

Cztery słowa: Myrtle Beach w Karolinie Południowej, forum kampanii kandydatki do Senatu, której najważniejszym atutem jest nazwisko zmarłego brata. A w samym środku, między zapowiedziami kolejnych bombardowań a standardowym bilansem sukcesów, kwestia Cieśniny Ormuz: „Nie wiemy nawet, czy wygraliśmy – bo teraz uważam Cieśninę Ormuz za terytorium amerykańskie”. Zdanie, które jednym tchem porusza cele wojenne i transakcje na rynku nieruchomości, z taką nonszalancją, jakby chodziło o zmianę przeznaczenia parkingu.

Trzeba docenić odwagę upraszczania. Podczas gdy dyplomaci studiują prawo międzynarodowe, prawnicy studiują Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza, a geografowie kurczowo trzymają się istnienia odległości, Donald Trump rozwiązuje kwestie geopolityczne z elegancją dewelopera, który traktuje rejestr gruntów jako niewiążącą rekomendację cenową.

Cieśnina Ormuz? Terytorium amerykańskie. Czemu nie? Ma strategiczne znaczenie, leży na wybrzeżu, a gdzieś tam przepływają duże statki. Według nowej doktryny to prawdopodobnie wystarczający dowód własności. Ten, kto najgłośniej wskaże na mapę, otrzymuje teren. Prawo międzynarodowe obecnie nie uznaje żadnej podstawy prawnej dla takiego przejęcia. Trump najwyraźniej ją uznaje: zawłaszczenie przez deklarację.

I to ogłoszenie nie wzięło się znikąd. Kilka dni wcześniej rzucił ten pomysł, a następnie opublikował mapę w serwisie Truth Social z podpisem „Nowe terytorium USA” – obraz, który rości sobie prawo do tego terytorium, nawet nie próbując go uzasadniać. Prawdopodobnie już planują budowę „Trump International Hormuz Waterfront Resort” – w znakomitej lokalizacji między Omanem a Iranem, z bezpośrednim dostępem do jednego z najważniejszych szlaków morskich na świecie i niezakłóconym widokiem na kolejny kryzys międzynarodowy.

Suwerenność 2.0: Cieśnina Ormuz jest, zgodnie z prawem międzynarodowym, suwerennym terytorium Omanu i Iranu, nie jest niezastrzeżonym akwenem wodnym i tym bardziej nie jest amerykańskim podwórkiem – a suwerenność dwóch sąsiadujących państw nie znika tylko dlatego, że prezydent USA retorycznie ją przekształca – od kiedy to rejestr gruntów ustala własność, skoro mikrofon już jest na swoim miejscu?

Pułapka tranzytowa: Każdy, kto myli zagwarantowane na szczeblu międzynarodowym prawo do swobodnego przepływu przez cieśninę, będącą w dużej mierze terytorium Omanu i Iranu, z prawem własności tego właśnie terytorium, wykazuje szczególną smykałkę do niuansów prawnych, charakterystyczną dla osób, które spontanicznie negocjują cenę zakupu hotelu po wkroczeniu na jego teren.

W przyszłości „wolność żeglugi” może nabrać nowego znaczenia: każdy może swobodnie przejechać – pod warunkiem, że zaakceptuje fakt, że znajduje się na terytorium amerykańskim. To rodzaj morskiej drogi płatnej bez opłat, bez dróg i, cóż, bez amerykańskiej własności. Ale jak wszyscy wiemy, szczegóły są dla tych, którzy nie mylą przemówień wyborczych z wyciągami z rejestru gruntów.

Rejestr Nieruchomości w Waszyngtonie: Ciekawe, jak faktycznie będzie przebiegać przeniesienie własności. Czy wystarczy marker? Czy Iran będzie musiał się zgodzić? Oman? A może wystarczy, że Trump narysuje okrąg na mapie i napisze pod spodem „MOJE!”?
Ta procedura otwiera nieprzewidziane możliwości dla amerykańskiej polityki zagranicznej. Alpy: spektakularne położenie, wyjątkowy potencjał rozwoju. Kanał Panamski: zdecydowanie zbyt dogodny, by i tak na stałe należeć do innych. Księżyc: niezamieszkane, rozległe działki, ale słabe połączenia komunikacyjne. Grenlandia była już rozważana. Cieśnina Ormuz jest zatem po prostu kolejnym logicznym uzupełnieniem globalnego portfela nieruchomości.

Realizm geograficzny: W tym światopoglądzie Karolina Południowa prawdopodobnie graniczy bezpośrednio z Zatoką Perską. Odległości, w końcu, mają znaczenie tylko dla osób, które nie posiadają własnych sił powietrznych. A jeśli cieśnina jest amerykańska, to nie dlatego, że Ameryka się tam znajduje, ale dlatego, że Ameryka uznała, że ​​mapa musi zostać ponownie rozpatrzona pod kątem jej dotychczasowego statusu.

Być może to nowa forma geopolityki: koniec z podbojami, koniec z aneksjami, koniec z traktatami. Wystarczy zdanie do mikrofonu, nagrane przez tłum wyborczy oklaskujący miejsce zmarłego senatora. Wcześniej ekspansja terytorialna wymagała armii. Dziś, jak się wydaje, wystarczy zgromadzenie z wystarczającą pewnością siebie i druga tura wyborów.

Planeta staje się w ten sposób jedną wielką wieżą Trumpa. Państwa są dzierżawcami, oceany – wspólnym lądem, strategiczne cieśniny – potencjalnymi miejscami budowy. Prawo międzynarodowe jest jak woźny, którego wzywasz, gdy coś przecieka – a potem ignorujesz, bo nie zabrał ze sobą kamer telewizyjnych.

Ale potem dozorca oddzwonił. Z Teheranu nadeszła lakoniczna odpowiedź: Cieśnina Ormuz była irańska, jest irańska i taka pozostanie. Żadnego koła na mapie, żadnego markera, tylko zdanie sprzeczne z amerykańskim – wypowiedziane ciszej, ale z tym samym roszczeniem do rzeczywistości. Dwa mikrofony, dwa rejestry gruntów, żadnego wspólnego mianownika.

Ale według Waszyngtonu Cieśnina Ormuz należy teraz do Ameryki. Nie dlatego, że tak stanowi jakikolwiek traktat. Nie dlatego, że przebiega tam granica. Nie dlatego, że ustaliła to jakaś instytucja międzynarodowa. Ale dlatego, że ktoś z mikrofonem, na scenie drugiej tury wyborów, uznał, że rzeczywistość powinna dostosować się do jego oświadczeń.

To jest chyba prawdziwa geopolityczna innowacja naszych czasów: Imperializm bez imperium. Posiadanie bez posiadania. Polityka światowa jako rejestr gruntów wyobraźni.

Tragedia współczesności nie polega na tym, że ignorancja nie zna mapy. Polega raczej na tym, że staje przed nią z flamastrem i zaczyna przerysowywać granice – podczas gdy po drugiej stronie stoi ktoś, kto używa tego samego flamastra i pisze „nie”.

Źródła:

Berliner Zeitung: „Cieśnina Ormuz jako »nowe terytorium USA«: Trump publikuje mapę” – berliner-zeitung.de/strasse-von-hormus-als-neues-us-territorium-trump-veroeffentlicht-karte-

t-online: „Trump w ostatniej chwili zawiesza cła na Kanadę” (wpis na blogu informacyjnym na mapie Prawda-Społeczność) –-online.de/nachrichten/ausland/usa/id_101385460/usa-news-trump-zeigt-karte-mit-strasse-von-hormus-als-us-territorium.html

UPI: „Trump twierdzi, że Cieśnina Ormuz jest 'terytorium amerykańskim’” – https://www.upi.com/Top_News/US/2026/08/22/trump-strait-hormuz-territory

Yahoo News: „Trump mówi, że Cieśnina Ormuz jest 'terytorium amerykańskim’” (cytat, kontekst: druga tura wyborów Darlene Graham, reakcja: Gharibabadi) – https://www.yahoo.com/news/politics/articles/trump-says-strait-hormuz-american-200454230.html

Wideo Fox News: „Trump ponownie mówi, że postrzega Cieśninę Ormuz jako „terytorium amerykańskie”” – https://www.foxnews.com

Telangana Today: „Trump nazywa Cieśninę Ormuz terytorium USA na wiecu w Karolinie Południowej” (miejsce: Myrtle Beach) – https://telanganatoday.com/trump-calls-strait-of-hormuz-us-territory-at-south-carolina-rally

El-Balad: „Donald Trump rości sobie prawo do roli terytoriów USA w Cieśninie Ormuz” (Liczba przekierowanych statków handlowych) – https://www.el-balad

Mezha.net: „Trump twierdzi, że rozważa teraz przejęcie Cieśniny Ormuz przez USA” – https://mezha.net/eng/bukvy/e961d4e0_trump_says_he/

Teheran uważa amerykańskie sankcje za „deklarację wojny” przeciwko wszystkim narodom i wzywa do globalnego oporu

Opublikowany przez

Za pośrednictwem EPA

Teheran uważa amerykańskie sankcje za „deklarację wojny” przeciwko wszystkim narodom i wzywa do globalnego oporu.

Autorstwa Tylera Durdena

Teheran w sobotę ponownie skomentował nowy plan Trumpa Bessant, zakładający długoterminowe „uduszenie” i izolację gospodarczą. Według Sekretarza Skarbu USA, ma on na celu „doprowadzenie irańskiego rządu na skraj upadku” poprzez „najsurowsze sankcje w historii ”. Oznacza to oczywiście, że Waszyngton musi jednocześnie wywierać presję na inne kraje prowadzące interesy z Teheranem, aby natychmiast zaprzestały takich działań – co może być trudnym zadaniem, biorąc pod uwagę, że Chiny i Rosja już teraz mówią, że nie zastosują się do tego planu.

Rzecznik irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Esmaeil Baghaei, oświadczył, że nowa inicjatywa sankcji jest równoznaczna z „wypowiedzeniem wojny” wszystkim krajom i wykracza poza „nielegalną wojnę ekonomiczną przeciwko pojedynczemu państwu”.

Baghaei powiedział: „Ogłoszenie nowych sankcji stanowi próbę Stanów Zjednoczonych, aby sprawować eksterytorialną suwerenność nad wszystkimi niezależnymi państwami członkowskimi ONZ”.

„Żaden rząd nie ma prawa zmuszać zagranicznych banków, firm ani lotnisk, z których każde działa pod wyłączną jurysdykcją własnego państwa, do powstrzymania się od legalnego handlu z państwem trzecim” – dodał, według agencji prasowej Fars.

Ministerstwo dodało, że „takie sankcje wtórne nie mają żadnej podstawy w prawie międzynarodowym” i „naruszają podstawową zasadę suwerennej równości zapisaną w artykule 2 ust. 1 Karty Narodów Zjednoczonych”.

Baghaei ostrzegał, że poddanie się takiemu „zastraszaniu” doprowadzi do całkowitej erozji suwerenności narodowej i będzie oznaczać „katastrofalny powrót do jawnego, wszechobecnego kolonializmu” .

To ewidentna próba ostrzeżenia innych krajów i wezwania ich do nieuczestniczenia w grze Waszyngtonu. Apel może spotkać się ze szczególnie entuzjastycznym odbiorem wśród państw BRICS i krajów Globalnego Południa.

Oświadczenie pojawiło się zaledwie kilka dni po tym, jak irańskie wojsko wydało bardziej bezpośrednie ostrzeżenie i groźbę pod adresem regionalnych sojuszników USA w Zatoce Perskiej. W środę Ali Abdollahi, szef sztabu irańskich sił zbrojnych , oświadczył, że „wszelkie wsparcie lub pomoc udzielana agresywnej armii USA jest równoznaczne z udziałem w operacji wojskowej USA”.

„Wydaje się mało prawdopodobne, aby tak duża liczba samolotów wojskowych, zwłaszcza samolotów-cystern, mogła znajdować się w regionalnych bazach bez wiedzy państw-gospodarzy” – powiedział Abdollahi.

Wszystko to jest reakcją na retorykę Bessenta w stylu Busha: „Albo jesteście z nami, albo przeciwko nam”.

Tymczasem Mohammad Bagher Ghalibaf, przewodniczący irańskiego parlamentu i główny negocjator, wydał nowe oświadczenia. Twierdził, że Teheran otrzymał „liczne wiadomości” dotyczące nowych porozumień w zakresie bezpieczeństwa i gospodarki w regionie w wyniku amerykańsko-izraelskiej agresji.

„Stany Zjednoczone, poprzez nękanie i całkowite lekceważenie interesów swoich sojuszników, naraziły na szwank bezpieczeństwo każdego ze swoich sojuszników – na korzyść Izraela – do tego stopnia, że ​​na krótki czas ich istnienie zostało zagrożone ” – oświadczył Ghalibaf na antenie X.

„Tworzy, niezależny porządek to prawdziwy pokój i bezpieczeństwo” – dodał. Iran od miesięcy twierdzi, że różne kraje próbują wynegocjować własne, odrębne umowy dotyczące żeglugi przez Cieśninę Ormuz – co, jeśli okaże się prawdą, dałoby Republice Islamskiej dodatkowe wpływy. Biały Dom stara się jednak przeciwdziałać tej narracji, dostarczając agencji Axios raporty…

Axios twierdzi obecnie , że miliony baryłek ropy naftowej nadal są transportowane przez „tajny” korytarz zabezpieczony przez Marynarkę Wojenną USA, ale wielu wyraża wątpliwości. Rzeczywiście, w ostatnich dniach nie doszło do żadnych nowych ataków na obce statki w cieśninie, a sytuacja staje się coraz bardziej skomplikowana ze względu na sprzeczne narracje – zwłaszcza że Irańczycy odrzucili doniesienia Axios jako sfabrykowane.

Źródło: Teheran twierdzi, że sankcje USA są „deklaracją wojny” dla wszystkich krajów, wzywa do globalnego buntu

Think tanki establishmentu ogłaszają koniec amerykańskiej hegemonii

Opublikowany przez

Think tanki establishmentu ogłaszają koniec amerykańskiej hegemonii

Symplicjusz 23 sierpnia 2026 r. simplicius/establishment-think-tanks-herald

Zachodni establishment powoli i mozolnie próbuje poradzić sobie z hegemonicznym upadkiem Ameryki na Bliskim Wschodzie.

Czasopismo think tanku Council on Foreign Relations opublikowało najnowszy artykuł autorstwa Marca Lyncha, twórcy terminu „ arabska wiosna” :

https://www.foreignaffairs.com/united-states/end-american-middle-east-iran-marc-lynch#

Już pierwsze zdanie opowiada całą historię:

Amerykański Bliski Wschód jest skończony.

Porządek regionalny, który panuje od 1991 roku, jest jedną z wielu ofiar wojny amerykańsko-izraelskiej z Iranem. Niepowodzenie Amerykanów i Izraelczyków w obaleniu reżimu w Teheranie dowiodło bankructwa dekad sankcji i przemocy. Niezdolność Stanów Zjednoczonych do ochrony sojuszników z Zatoki Perskiej przed atakami irańskimi lub do utrzymania otwartej Cieśniny Ormuz podważyła fundamentalne porozumienie w sprawie bezpieczeństwa, które uzasadniało istnienie sieci baz wojskowych w regionie. Coraz bardziej groźna postawa Izraela i porzucenie wszelkich pozorów zainteresowania osiągnięciem porozumienia z Palestyńczykami położyły kres trwającej dekady misji Waszyngtonu, polegającej na nawiązaniu trwałego partnerstwa w zakresie bezpieczeństwa między arabskimi sojusznikami a Izraelem.

Krótko mówiąc: Bezkompromisowe dążenie Izraela do akceleracjonizmu w kontekście planów geopolitycznych zniszczyło fundamenty, na których opierała się dominacja Izraela i Ameryki w regionie.

W artykule autorzy dowodzą, że tak jak kryzys sueski z 1956 roku był „ostatnim tchnieniem” francuskiej i brytyjskiej potęgi kolonialnej na Bliskim Wschodzie, tak wojna z Iranem będzie dla amerykańskiej hegemonii.

Codziennie tworzone są nowe sojusze, ponieważ Turcja, Pakistan i Arabia Saudyjska podpisały na początku tego miesiąca nowy pakt obronny , a Turcja zaczęła po cichu wysyłać więcej broni do Nowej Syrii pod rządami Jolaniego, przygotowując się do przyszłego etapu konfliktu z Izraelem. Sam Izrael „bada”, czy Artykuł Piąty NATO zostanie aktywowany przez ataki na Turcję .

W dalszej części artykułu autorzy szczegółowo opisują ostrożne balansowanie, jakie Stany Zjednoczone próbują prowadzić na Bliskim Wschodzie od dziesięcioleci, zazwyczaj wykorzystując swoją rzekomo niezrównaną potęgę, jednocześnie na ogół ignorując rzeczywiste interesy Arabów w regionie.

…architekci tej wojny znacznie wyolbrzymili możliwości militarne, nie docenili zdolności adwersarzy do adaptacji, założyli, że sojusznicy podporządkują się im i bezdusznie zlekceważyli życie zwykłych ludzi. Niefortunny incydent Waszyngtonu nie był aberracją, lecz ostatecznym wyrazem wady tkwiącej w jego strategii bliskowschodniej.

Problem polega jednak na tym, że cały system od samego początku opierał się na szeregu kruchych sprzeczności, z których jedną z najważniejszych jest zakaz posiadania przez Izrael broni jądrowej, co stanowi okoliczność destabilizującą i praktycznie gwarantuje, że Iran będzie mógł prowadzić asymetryczne działania odstraszające w regionie na poziomie egzystencjalnym.

ELNET – europejski AIPAC

Opublikowany przez

ELNET – europejski AIPAC

21. sierpnia 2026 Marek Wojcik world-scam/elnet-europejski-aipac

Zacznę od tego, co ja rozumiem przez określenie „lobby”. Lapidarnie ujmując, jest to zalegalizowana korupcja. Rozmiar wpływu wielkich korporacji farmaceutycznych na zachowanie przy głosowaniu kongresmenów w USA jest tego najlepszym dowodem. Innymi słowy, lobby to skuteczne narzędzie służące redukcji podwalin demokracji. Inne znane w USA lobby wspiera łapownictwo na korzyść przemysłu zbrojeniowego oraz proizraelską politykę przez AIPAC.

Europejskim odpowiednikiem AIPAC jest ELNET założony 2007 roku przez byłego pracownika AIPAC Raanana Eliaza.

Można włączyć polską ścieżkę dźwiękową.

Europejska Sieć Przywództwa (ELNET) organizuje dla wybranych urzędników wyjazdy do Izraela w celu nawiązywania kontaktów, prowadzi wydarzenia z udziałem członków europejskich parlamentów oraz prowadzi działania lobbingowe w kwestiach polityki zagranicznej — podobnie jak działa w Stanach Zjednoczonych Amerykański Komitet Spraw Publicznych Izraela (AIPAC).

Jej współzałożyciel, Raanan Eliaz, jest byłym konsultantem AIPAC i byłym pracownikiem biura premiera Izraela. Grupa przypisuje sobie zasługi za kluczowe proizraelskie decyzje w zakresie polityki zagranicznej, w tym skłonienie Niemiec do zatwierdzenia umowy o wartości 3,5 miliarda dolarów na zakup izraelskich dronów i rakiet – największej w historii Izraela. Źródło.

Niemiecka racja stanu w 2026 roku: huczne przyjęcia z szampanem z udziałem sieci lobbingowej Elnet, zajmującej się sprawami Izraela. Huczne imprezy po zamordowaniu ponad 20 tysięcy dzieci i co najmniej 60 tysięcy cywilów, w obliczu przemocy o charakterze ludobójczym, apartheidu, zbrodni wojennych, codziennej przemocy ze strony osadników, powszechnego zniszczenia i wysiedleń. Źródło.

„W miarę jak coraz więcej amerykańskich polityków odmawia przyjmowania funduszy od grup podżegających do wojny, takich jak AIPAC, wydaje się, że amerykańscy darczyńcy coraz częściej przekazują darowizny za granicę, próbując pozyskać poparcie dla izraelskiej armii w całej Europie” – powiedziała Beth Miller, dyrektorka ds. politycznych organizacji Jewish Voice for Peace Action. „To wstyd, że tak wiele osób tutaj, w Stanach Zjednoczonych, odgrywa kluczową rolę w trwającym apartheidzie i ludobójstwie wobec Palestyńczyków”. Źródło.

Prezydent Izraela Isaac Herzog na konferencji bezpieczeństwa w Monachium w 2015 r. – źródło: Wikimedia.

Jak podaje Le Monde: według sondaży z sierpnia 2025 r. 80 procent Niemców opowiada się za zaprzestaniem dostaw broni do Izraela. Ponadto 62 procent uważa, że Niemcy powinny wywierać większą presję polityczną na Izrael.10 Jednak europejscy politycy, w tym przedstawiciele Partii Zielonych i Lewicy, nadal uczestniczą w wydarzeniach organizowanych przez Elnet i podróżują z tą organizacją po Izraelu.

Dzięki wojnie z Iranem podróże lobbyingowe do Izraela ustały. Nie wstrzymało to jednak przepływu gotówki – korupcji polityków. W wielu przypadkach pieniądz ma olbrzymią moc przekonywania i pacyfikacji takich uczuć jak współczucie wobec ofiar ludobójstwa. Tak wygląda moralność większości polityków, na których tak chętnie oddajemy nasze głosy.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Globalna potęga Ameryki chyli się ku upadkowi

Opublikowany przez

Globalna potęga Ameryki chyli się ku upadkowi

Autor: Rainer Rupp apolut/amerikas-weltmacht-brockelt

[md. a oto „wolnoć”: ]

https://tube4.apolut.net/videos/embed/3xVfBFwiLRtMs8MLwxYwbs

Nadmierne rozszerzenie imperialne prowadzi do porażki wojny USA z Iranem

Komentarz  Rainera Ruppa

Wstępna ocena brutalnej, niesprowokowanej i nielegalnej wojny agresji USA-Izraela przeciwko Iranowi maluje obraz upadającego imperium i chwiejnego porządku świata. Dotychczasowej porażki wojny nie można mierzyć liczbą zdobytych terytoriów, lecz raczej zachwianymi geostrategicznymi „pewnikami”, na których zbudowano hegemoniczny porządek świata USA – pewnikami, które zostały zachwiane do głębi przez stanowczy i skuteczny opór Iranu.

Stany Zjednoczone przystąpiły do ​​wojny z pozycji dominacji globalnej, którą utrzymywały przez dziesięciolecia, opierając się zarówno na projekcji siły militarnej, jak i na dźwigni ekonomicznej i finansowej. Po rozpadzie Związku Radzieckiego Stany Zjednoczone broniły swoich interesów na całym świecie poprzez sankcje, wstrząsy polityczne i „kolorowe rewolucje”, ograniczone interwencje wojskowe oraz przedłużające się wojny. Ta epoka ukształtowała polityczne i strategiczne przywództwo, które przyzwyczaiło się do praktycznie niekwestionowanej amerykańskiej supremacji.

Wojna z Iranem ujawniła jednak coraz większą przepaść między hegemonicznymi ambicjami Waszyngtonu a jego rzeczywistym potencjałem militarnym, przemysłowym i społecznym. Między innymi, brakuje mu kluczowych zasobów (takich jak pierwiastki ziem rzadkich), a także wystarczającego potencjału przemysłowego i wojskowo-technologicznego, aby utrzymać wojnę trwającą dłużej niż kilka tygodni. Jednocześnie nowe, stosunkowo niedrogie systemy uzbrojenia zmieniły obraz współczesnej wojny. W szczególności drony i precyzyjne pociski przeciwokrętowe dalekiego zasięgu umożliwiają państwom słabszym ekonomicznie, ale odpornym społecznie, skuteczniejsze przeciwdziałanie tradycyjnej przewadze militarnej Zachodu.

Rozwój ten jest szczególnie widoczny w przypadku amerykańskich grup uderzeniowych lotniskowców. Przez długi czas stanowiły one centralny filar globalnej projekcji siły militarnej Stanów Zjednoczonych, a jednocześnie instrument politycznego szantażu poprzez tworzenie atmosfery zagrożenia. Jednak pojawienie się tanich, celnych i coraz bardziej dalekiego zasięgu pocisków przeciwokrętowych, a także pocisków o wysokiej mobilności, jasno pokazało, że era lotniskowców dobiega końca.

Rosyjski minister obrony przewidział ten rozwój sytuacji już dziesięć lat temu, mówiąc: „Nie potrzebujemy lotniskowców, potrzebujemy taniego i niezawodnego środka do ich zatapiania”. Rosja i Chiny osiągnęły ten cel kilka lat temu, ale teraz regionalne mocarstwo, Iran, również odniosło sukces. Wycofanie, a raczej przegrupowanie, amerykańskich sił morskich z Zatoki Perskiej można zatem postrzegać jako dowód na strategiczną porażkę amerykańskich sił morskich.

Iran przetrwał amerykański atak, nie tracąc swojej suwerenności państwowej, a irański program nuklearny pozostał nienaruszony.

Sytuacja wokół Cieśniny Ormuz również odzwierciedla tę zmianę w układzie sił. Dowodzą tego wydarzenia ostatnich dni.

Zgodnie z instrukcjami i „gwarancjami ochrony” Centralnego Dowództwa USA (CENTCOM), kilka tankowców i statków towarowych było przygotowanych do zignorowania ostrzeżeń Iranu i przepłynięcia Cieśniny Ormuz od strony Omanu. Zostały one zatrzymane przez irańskie pociski, mimo że CENTCOM groził wcześniej Iranowi ogniem i siarką, jeśli spróbuje zatrzymać statki. Jednak wcześniej zapowiadany odwet CENTCOM i późniejsze masowe ataki USA na Iran, zapowiadane przez Trumpa, wciąż nie zostały zrealizowane. Zamiast tego, reżim Trumpa grozi Iranowi wojną gospodarczą i finansową, grożąc mu Armagedonem.

Doniesienia o pustych amerykańskich arsenałach pocisków i innej broni dalekiego zasięgu, które trafiły nawet do amerykańskich mediów, takich jak „New York Times”, są ewidentnie prawdziwe. To kolejny dowód na to, że nie tylko amerykańska marynarka wojenna straciła kluczową część swojego tradycyjnego potencjału ofensywnego, ale także siły powietrzne USA, z jednej strony z powodu braku broni dalekiego zasięgu, a z drugiej strony, z powodu możliwości irańskiej obrony powietrznej, która do tej pory zestrzeliła lub zniszczyła około 40 niezwykle kosztownych amerykańskich samolotów.

Nadmierna ekspansja militarna imperium USA jest związana ze strukturalnymi problemami amerykańskiego przemysłu zbrojeniowego. Zapasy kluczowych systemów uzbrojenia zostały poważnie uszczuplone, a nawet ochrona własnych baz, nie mówiąc już o bazach państw sojuszniczych w zasięgu irańskich pocisków, stała się praktycznie niemożliwa. Kiedy plany amerykańskich sił powietrznych dotyczące wykorzystania baz na Cyprze i w Rumunii do ataków na Iran ujrzały światło dzienne, irański minister spraw zagranicznych ostrzegł oba kraje, że w ten sposób staną się one uprawnionymi celami dla irańskich pocisków.

Ogólnie rzecz biorąc, imperialny zasięg armii USA nie ma już wystarczającego poparcia militarno-przemysłowego. Utrudnia to utrzymanie strategii opartej na globalnej obecności militarnej i zdolności do jednoczesnego odstraszania wielu przeciwników.

Bunt na pokładzie USS Abraham Lincoln, w którym, jak donoszą ostatnie doniesienia, zginęło siedmiu marynarzy, można postrzegać jako szczególnie drastyczny symbol tego kryzysu. Wydarzenia na pokładzie Lincolna i reakcja Waszyngtonu na nie wskazują na rozbitą strukturę dowodzenia, ucieleśnienie strategii, której nadmierne rozbudowanie ostatecznie pochłonęło własne struktury wojskowe. W połączeniu z opisanymi powyżej zmianami technologicznymi, obraz ten przedstawia potęgę morską USA, której najdroższe i najbardziej widoczne instrumenty wydają się coraz bardziej bezbronne wobec asymetrycznej wojny Iranu.

Kryzys nie ogranicza się jednak do sfery militarnej. Ekonomiczne podstawy amerykańskiej potęgi również ulegają erozji, zwłaszcza w odniesieniu do…

  • o wysokim zadłużeniu rządu USA (40 bilionów dolarów i 120% PKB USA)
  • o coraz bardziej niestabilnej pozycji dolara amerykańskiego jako światowej waluty rezerwowej i
  • o erozji tych środków finansowych, których Waszyngton używał od dziesięcioleci w połączeniu ze swoją przewagą militarną, takich jak obligacje skarbowe USA.

W tym kontekście amerykańska polityka „maksymalnej presji” na Iran nie osiągnęła swojego celu. Zamiast izolować Iran, środki te wzmocniły „oś oporu”, czyli regionalną opozycję wobec Stanów Zjednoczonych, a jednocześnie przyspieszyły rozwój alternatywnej architektury finansowej BRICS na arenie międzynarodowej , przyspieszając tym samym spadek dominacji dolara.

W tym kontekście Iran jawi się nie tylko jako państwo, które przetrwało atak, ale jako podmiot, którego możliwości międzynarodowe znacznie się poszerzyły. Teheran kontynuuje integrację z nowym bankiem rozwoju BRICS, pogłębiając globalne stosunki dyplomatyczne i współpracując z Moskwą w zakresie struktur cyberobrony. Pożądana bliższa integracja ze strukturami BRICS jest postrzegana jako element szerszej zmiany porządku międzynarodowego, w którym znaczenie zyskują alternatywne sieci polityczne i finansowe.

Równolegle do tych zmian w polityce zagranicznej, istotną rolę odgrywa również wewnętrzny kryzys polityczny i społeczny w Stanach Zjednoczonych. Według sondaży, dwie trzecie amerykańskiej opinii publicznej sprzeciwia się obecnie wojnie z Iranem. Jednak ten sprzeciw społeczny ma jedynie ograniczony wpływ na decyzje amerykańskiego kierownictwa politycznego, które znajduje się w kieszeniach globalistycznej arystokracji. Podczas gdy elity polityczne nadal trzymają się hegemonicznych celów globalistów, polityka ta staje się coraz bardziej sprzeczna z zasobami, którymi faktycznie dysponują Stany Zjednoczone.

Oprócz kryzysów strategicznych, gospodarczych i politycznych, narasta kryzys moralny, który nie tylko dzieli społeczeństwo amerykańskie, ale także podważa fundamenty wartości i tożsamości w całym świecie zachodnim. Ugodowe reakcje na ludobójstwo syjonistów w Strefie Gazy boleśnie uświadomiły światu te podwójne standardy zachodnich elit. Na Globalnym Południu zachodnie napomnienia o przestrzeganiu praw człowieka będą odtąd postrzegane jedynie jako przewrotny żart. To jeszcze bardziej pogłębi utratę władzy militarnej, politycznej i gospodarczej przez Stany Zjednoczone i ich sojuszników z NATO, a także globalną utratę wiarygodności moralnej.

Wniosek

Wojna z Iranem nie powinna być postrzegana jako odosobniony epizod militarny, lecz raczej jako przejaw szerszego procesu nadmiernego rozrostu imperialnego przez amerykańskiego hegemona. Tradycyjne instrumenty amerykańskiej potęgi – grupy uderzeniowe lotniskowców, sankcje, dominacja finansowa i zdolność do politycznego dyscyplinowania sojuszników – zostały znacząco osłabione lub całkowicie straciły swoją skuteczność. Jednocześnie zmiany militarno-technologiczne obniżyły koszty wejścia asymetrycznej obrony przed amerykańskim tyranem i jego sojusznikami z NATO, zapewniając tym samym państwom Globalnego Południa dodatkowe środki do przeciwstawiania się zachodnim naciskom militarnym.

Kluczową ironią ostatnich wydarzeń na świecie jest to, że materialne podstawy utrzymania tzw. „porządku opartego na zasadach” w Stanach Zjednoczonych zostały już nadszarpnięte i nigdy nie powrócą. Podczas gdy Waszyngton kurczowo trzyma się instrumentów minionej ery jednobiegunowej dominacji, ogromne koszty tej strategii stały się widoczne w postaci uszczuplonych zasobów wojskowych, napięć społecznych, osłabienia gospodarczego i międzynarodowej alienacji. Iran natomiast nie tylko zachował swoją suwerenność państwową, ale wyszedł z tego kryzysu wzmocniony pod każdym względem. Udoskonalił swoje rakiety, rozszerzył globalne stosunki dyplomatyczne i przyspieszył zbliżenie z grupami BRICS.

Pod tym względem wojna USA i Izraela z Iranem to nie tylko nieudana kampania, ale także symptom końca ery, w której Waszyngton mógł niemal bez trudu łączyć przewagę militarną, gospodarczą i polityczną.

W nadchodzącej nowej erze Globalne Południe ma teraz szansę – coraz bardziej nieskrępowaną przez USA i Zachód – wspólnie z Chinami i Rosją zbudować nowy porządek świata bez hegemona.

Karol Marx i lord Rothschild: Starannie ukrywana historia zakazanego pokrewieństwa

Opublikowany przez

Karol Marx i lord Rothschild: Nigdy nieopowiedziana historia zakazanego pokrewieństwa

Date: 22 agosto 2026Author: Uczta Baltazara babylonianempire/karol-marx-i-lord-rothschild-nigdy-nieopowiedziana-historia-zakazanego-pokrewienstwa

Wielu wciąż postrzega go w zniekształcony sposób – jako człowieka w służbie proletariatu, tj. tego, który stworzył filozofię stanowiącą w owej zbiorowej wyobraźni swego rodzaju tarczę chroniącą robotnika, ubogiego czy tzw. wykluczonego. Niektórzy naprawdę uważają, że komunizm Karola Marksa był właśnie tym wszystkim, mimo że w żadnym momencie swojego istnienia, filozofia ta nigdy, nawet przez chwilę, nie działała na rzecz poprawy losu klas niższych, wyzyskiwanych i oszukiwanych przez ideę, która zaledwie doszła do władzy, zaczęła prześladować właśnie tych najsłabszych.

Marx nie urodził się bowiem po to, by wyzwolić robotnika wyzyskiwanego przez kapitalizm – ideologię, która po rewolucji francuskiej z 1789 roku faktycznie przejęła władzę nad europejskimi monarchiami, które stały się hierarchicznie podporządkowane władzy kapitału i banków, stanowiących prawdziwą siłę rządzącą od początku epoki nowożytnej.

Historia Karola Marksa jest interesująca już od samego początku, ale milczy się o niej, ponieważ poważna i dogłębna analiza bezlitośnie obala wszystkie fałszywe mity, które zbudowano wokół tej postaci. Marks urodził się w 1818 roku w Trewirze, niemieckiej miejscowości, w rodzinie żydowskich rabinów.

Jego ojciec, Hirschel Mordechaj, miał ponoć przejść na protestantyzm w 1816 roku, ale w rzeczywistości decyzja ta była z pewnością jedynie fasadą, wynikiem wyboru podjętego przez Hirschela, aby umożliwić mu lepszą infiltrację określonych środowisk. cybermedios/historiadores-confirman-que-marx-fue-empleado-por-los-rothschild-para-subvertir-el-socialismo/

FOTO: Hirschel Marx, ojciec Karla

W rodzinie młodego Karla, rabinaty miały ogromne znaczenie. Jego dziadkowie ze strony ojca i matki byli rabinami, ponieważ zarówno rodzina Pressburgów, jak i Mordechajów należała bez wątpienia do najstarszych i najbardziej wpływowych dynastii rabinackich w świecie żydowskim. Środowisko, w którym dorastał młody Mordechaj, było zatem od samego początku przesiąknięte zasadami religii żydowskiej, z której Marks, decydując się na przyjęcie tego nazwiska, czerpał bardzo wiele.

Korzenie idei komunizmu

Komunizm, a właściwie socjalizm, według wielu rabinów jest w rzeczywistości niczym innym jak maską samego judaizmu.

W dziele rabina Harry’ego Watona zatytułowanym „Program dla Żydów i odpowiedź wszelkim antysemitom: program na rzecz ludzkości”, Waton wyjaśnia w bardzo jasny sposób istotę współczesnego talmudyzmu. https://stars.library.ucf.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1027&context=prism https://en.wikiquote.org/wiki/Harry_Waton

„Judaizm to komunizm, internacjonalizm, powszechne braterstwo ludzkości, emancypacja klasy robotniczej i społeczeństwa ludzkiego. To właśnie za pomocą tychże duchowych broni Żydzi podbiją świat i ludzkość”.

W judaizmie silnie wybrzmiewają słowa i pojęcia, które w epoce oświecenia staną się filarami masonerii, przede wszystkim idea powszechnego braterstwa, a także zasada „emancypacji klasy robotniczej”, która stanie się filarem filozofii marksistowskiej, choć w rzeczywistości nie jest ona właściwie marksistowska.

W rzeczywistości, idee Marksa nie są jego własnym dziełem, co dobrze widać w innym fragmencie dzieła Watona, gdzie dokładnie wyjaśniono filozofię leżącą u podstaw współczesnego judaizmu.

„Żydzi z zadowoleniem przyjmują tę rewolucję w świecie chrześcijańskim i powinni dawać przykład. Nie jest przypadkiem, że judaizm dał początek marksizmowi, ani że Żydzi chętnie go przyjęli; wszystko to było w doskonałej zgodzie z rozwojem judaizmu i Żydów. Żydzi powinni zrozumieć, że Jahwe nie mieszka już w niebie, ale mieszka w nas tutaj, na ziemi; nie powinniśmy już postrzegać Jahwe jako istotę wyższą i znajdującą się poza nami, ale powinniśmy widzieć Go właśnie w nas samych”.

Amerykański rabin w praktyce po prostu wyjaśnił zasadę materializmu historycznego.

FOTO: Rabin Harry Waton

Podsumowując, Marksowi można by zarzucić plagiat, a mianowicie to, że zaczerpnął zasady filozoficzne i religijne z religii, którą – przynajmniej formalnie – odrzucał, aby włączyć je do struktury filozofii politycznej, która w ogromnym stopniu czerpała z talmudyzmu.

Marks twierdził, że szczęścia i zbawienia nie należy szukać w Niebie, lecz tutaj, na Ziemi, ponieważ idea życia pozaziemskiego była w jego oczach kłamstwem, środkiem znieczulającym służącym do otępiania mas lub, jak to ujął, opium dla ludu.

W rzeczywistości, „założyciel” komunizmu sam nie wymyślił absolutnie niczego. Czerpał po prostu ze współczesnej religii żydowskiej, która z niechęcią odnosi się do idei istnienia zbawienia w zaświatach.

Z odrzucenia życia pozagrobowego rodzi się dążenie do dominacji, poszukiwanie światowego przywódcy politycznego, który dysponowałby bezwzględną władzą i pozwoliłby judaizmowi ugruntować swoją pozycję w każdym zakątku planety – dokładnie tak, jak widać to obecnie w gorączkowym oczekiwaniu na mesjasza ze strony partii Likud Netanjahu.

Marx przejął zatem idee religii przekazywanej przez wiele stuleci w jego rodzinie, maskując je pozorem komunizmu, w ramach którego ostatecznie, robotnicy i pracownicy żyją w warunkach nędzy równych lub gorszych od tych, jakie oferuje kapitalizm.

Ukryty rodowód Karola Marksa

„Ojciec” manifestu partii komunistycznej miał jednak interes w popychaniu mas w kierunku tej moralnej i ekonomicznej nędzy, ponieważ jego historia nie jest taka, jak wielu sądzi.

W drzewie genealogicznym jego rodziny można znaleźć cenne informacje, które były nieznane jego współczesnym i które, gdyby zostały ujawnione od razu, prawdopodobnie otworzyłyby oczy wielu robotnikom poszukującym prawdziwego wyzwolenia społecznego.

Jeśli przyjrzymy się bowiem pradziadkom i prapradziadkom Marksa, natrafimy na bardzo interesujące nazwisko – Barent Cohen, przedstawiciel niezwykle zamożnej rodziny żydowskiej z Amsterdamu, jednego z najbardziej strategicznych ośrodków handlowych i finansowych dla finansów aszkenazyjskich.

Po „prawej stronie”, że tak powiem, rodziny Barenta Cohena spotykamy całą serię wpływowych postaci, ale najważniejszym nazwiskiem jest bez wątpienia Nathan Mayer Rothschild, syn Mayera Amschela, założyciela słynnej rodziny bankierów z Frankfurtu.

Nathan ożenił się bowiem z wnuczką Barenta Cohena, a z tego związku urodził się Lionel Baron de Rothschild, który poślubił swoją kuzynkę Charlotte Baronin von Rothschild.

Z małżeństwa Lionela i Charlotte w 1840 roku urodził się Nathan Mayer, który z kolei postanowił poślubić swoją kuzynkę, Emmę Louise von Rothschild, ponieważ frankfurcka rodzina bankierów tak bardzo dbała o swoje tajemnice i „czystość” genetyczną, że często preferowała zawieranie małżeństw między krewnymi, aby mieć pewność, że ich ogromny majątek nie opuści murów rodzinnego domu.

Nathan i Emma mieli syna, Lionela Waltera Rothschilda, który odziedziczył tytuł 2. barona Rothschilda – stanowisko to automatycznie uprawniało go do zasiadania w brytyjskiej Izbie Lordów.

Już w tamtych czasach, w pierwszej połowie XIX wieku, Rotszyldowie byli niekwestionowanymi władcami polityki europejskiej, prawdziwymi twórcami karier politycznych ówczesnych liberałów, którzy swoją nagłą fortunę zawdzięczali przystąpieniu do różnych lóż masońskich, z których byli oni wybierani za każdym razem przez najbogatszych bankierów świata, budujących w ten sposób klasę rządzącą będącą do ich usług.

Podczas gdy Lionel prawomocnie wchodził do brytyjskiej Izby Lordów, jego kuzyn w tych samych latach pisał Manifest Komunistyczny.

FOTO: Lionel Walter Rothschild

Nie, to nie jest pomyłka. Karl Marx był rzeczywiście spokrewniony z Lionelem i jego ojcem ze względu na wspólne pochodzenie ich rodzin.

W samym sercu Europy, w samym środku rzekomej walki między kapitalizmem a komunizmem, funkcjonowało więc znamienne, dość kłopotliwe pokrewieństwo między dwoma najsłynniejszymi przedstawicielami przeciwnych obozów.

Marx i Rothschildowie w Londynie

W niezwykle interesującym filmie dokumentalnym zrealizowanym przez Nacionalistas Hispanos, szczegółowo opowiedziano o tymże pokrewieństwie, o którym komunista Karl nigdy nie wspominał swoim zwolennikom, a już na pewno nie robotnikom, którzy byli uciskani właśnie przez tę rodzinę bankierów, z którą „twórca” doktryny materializmu historycznego był spokrewniony.

„Przypadek” sprawił, że obaj znaleźli się w tym samym miejscu w tym samym czasie, a mianowicie po tym, jak Marks został wydalony z Belgii za swoją działalność wywrotową; udał się on do miejsca, od którego teoretycznie powinien trzymać się z daleka – do Londynu, uprzywilejowanej siedziby kapitału i finansów Rotszyldów, którzy w tamtym czasie trzymali w swoich rękach losy korony i całej Europy.

Liberalni historycy mogliby, zgodnie ze swoim zwyczajem, szybko zbyć całą sprawę jako wynik łańcucha mało prawdopodobnych zbiegów okoliczności, ale istnieją niezbite dowody wskazujące, że Lionel finansował Karola Marksa.

W udokumentowanym artykule byłego podpułkownika armii argentyńskiej, Santiago Roque Alonso, szczegółowo analizuje się przemilczane powiązania między ojcem komunizmu a potężnym bankierem pochodzenia żydowskiego. studylib.es/carlos-marx-y-los-del-banquero-internacional-…?

Amerykański badacz William Josiah Sutton pisze w swojej pracy z 1983 roku zatytułowanej „Illuminati 666”, że to właśnie Lionel Rothschild podpisał czeki na rzecz Marksa, które – o ile nie zostały oczywiście usunięte – znajdowały się w zbiorach British Museum. Tę samą informację przytacza inny badacz, Paul Koch, który w swojej książce „Illuminati” podaje, że Lionel wystawił co najmniej dwa czeki na rzecz Ligi Sprawiedliwych, która w 1847 roku przekształciła się w Ligę Komunistów, z inicjatywy samego Marksa i jego nieodłącznego towarzysza, Fryderyka Engelsa. Koch zgadza się z Suttonem co do tego, że dowody owego finansowania są przechowywane w British Museum.

Lionel Rothschild postanowił przekazać hojne sumy organizacji o wyraźnie komunistycznym charakterze, aby wynagrodzić wykonaną pracę, a przede wszystkim twórczość Karola Marksa, która miała fundamentalne znaczenie dla rozpowszechnienia myśli komunistycznej.

Obaj znali się zatem i wytrwale pracowali nad tym, by poprowadzić Europę i cały świat w kierunku przepaści – społeczeństwa zsekularyzowanego, odchodzącego od chrześcijaństwa i nieuchronnie pozbawionego swoich korzeni.

Marks bez wątpienia działał jako agent Rothschildów.

Jego komunizm w żadnym momencie nie stanowił zagrożenia dla dominacji wielkiej finansjery, nawet gdy kilka lat później jego bezpośredni polityczni spadkobiercy, bolszewicy – w przeważającej większości pochodzenia aszkenazyjskiego – doszli do władzy w Rosji i zmasakrowali cara Mikołaja II, jego rodzinę oraz miliony chrześcijan.

Proletariat nigdy nie został wyzwolony, lecz raczej zmasakrowany.

Obalono rosyjską monarchię, zlikwidowano jej arystokrację, a na jej miejsce do władzy doszła burżuazja żydowskich intelektualistów, finansowana – co nie jest przypadkiem – właśnie przez ten kapitał z Wall Street, który teoretycznie powinien był wszelkimi sposobami przeciwstawiać się komunizmowi, a który w rzeczywistości go popierał i finansował.

Bez kapitału bankierów takich jak Rothschildowie komunizm z trudem stałby się dominującą ideologią, jaką stał się na przełomie XIX i XX wieku, i która została wykorzystana jako potężne narzędzie przeciwko wrogom „wielkiego” kapitału, przede wszystkim Rosji, znienawidzonej zarówno przez świat wielkich finansów, jak i przez samego Marksa.

Podejrzenia wobec Marksa zaczęły narastać nawet w kręgach komunistycznych po drugiej połowie XIX wieku.

Niektórzy “towarzysze podróży” kuzyna Lionela dostrzegli niezwykłą zbieżność między celami kapitalizmu a celami komunizmu.

Wśród nich był Michaił Bakunin, rewolucjonista pochodzenia rosyjskiego, który brał już udział w Pierwszej Międzynarodówce – kongresie komunistów z całej Europy, na którym obecna była również ogromna liczba masonów, w tym sam Marks wraz z Giuseppe Mazzinim, Benoit’em Malonem, Paulem Robinem, Victorem Le Lubezem, Charlesem Longuetem i Ettore Ferrarim, którzy – według historyka Borisa I. Nicolaevskiego – należeli do loży masońskiej Filadelfi.

FOTO: Michaił Bakunin

Bakunin żywił równie głęboką nienawiść do chrześcijaństwa i być może jego rozważania wynikały bardziej z „zazdrości”, że nie został wybrany na przywódcę rewolucji komunistycznej, ale jego uwagi na temat Marksa, wygłoszone w grudniu 1871 roku, są z pewnością interesujące.

Bakunin po prostu postrzegał Rothschilda jako swego rodzaju wtyczkę kapitału i oto, jak wypowiadał się na ten temat:

„Cóż, cały ten świat żydowski, który tworzy jedną wyzyskującą sektę, swego rodzaju pijawkę wsysającą krew ludu, niczym zbiorowy, żarłoczny i zorganizowany pasożyt, działający nie tylko ponad granicami państwowymi, ale także ponad wszelkimi różnicami poglądów politycznych – ten świat jest obecnie, przynajmniej w dużej mierze, do dyspozycji z jednej strony Marksa, a z drugiej strony Rotszyldów. Wiem, że Rotszyldowie, choć są i muszą być reakcjonistami, bardzo doceniają zasługi komunisty Marksa, a z kolei komunista Marks jest nieuchronnie przyciągany – instynktowną siłą i pełnym szacunku podziwem – ku finansowemu geniuszowi Rotszyldów. Żydowska solidarność, ta silna solidarność, która przetrwała na przestrzeni dziejów, łączy ich.

„To musi wydawać się dziwne. Co w ogóle mogłoby łączyć socjalizm i wielkie banki?” Socjalizm autorytarny lub komunizm Marksa dąży do silnej centralizacji państwa, a tam, gdzie istnieje centralizacja państwa, musi koniecznie istnieć państwowy bank centralny, a tam, gdzie istnieje taki bank, Żydzi zawsze będą mieli pewność, że nie umrą z zimna ani z głodu”.

Spostrzeżenia Bakunina nie odbiegały zbytnio od rzeczywistości, co można było stwierdzić zaraz po rewolucji bolszewickiej. W tym przypadku, żydowskie kręgi finansowe czerpały korzyści nie tyle z kontroli nad rosyjskim bankiem centralnym, co z innego banku – Ruskombanku, założonego z inicjatywy Lenina w 1922 roku. https://theserapeum.com/wp-content/uploads/2022/07/Sutton_Wall_Street_and_the_bolshevik_revolution-5.pdf

Ruskombank stanowił dla bolszewików bramę wejściową na rynki międzynarodowe. Mimo że obowiązywało formalne embargo na utrzymywanie stosunków gospodarczych i handlowych ze Związkiem Radzieckim, bankierzy z Wall Street, nowojorscy magnaci finansowi, zdołali zgromadzić ogromne zyski dzięki różnym koncesjom górniczym za pośrednictwem Ruskombanku, którego byli bezpośrednimi finansistami.

Komunizm był zatem największą inwestycją dokonaną przez takie postaci jak J.P. Morgan, Jacob Schiff i Paul Warburg, którzy po sfinansowaniu bolszewików ogromnymi sumami w 1917 roku odzyskiwali swoje środki wraz z odsetkami.

Bakunin nie był zatem daleki od prawdy.

Zbieżność tych dwóch światów nie była niewytłumaczalnym zbiegiem okoliczności historycznych, lecz wynikiem zimnego planowania ze strony wielkiej finansjery, która w ten sposób przejmowała kontrolę nad strategicznymi zasobami kraju bogatego w surowce, jakim jest Rosja, a jednocześnie posługiwała się sierpem i młotem do prześladowania chrześcijaństwa – prawdziwej zmory komunizmu i talmudyzmu.

Marx i Lionel de Rothschild byli zatem dwoma obliczami tej samej władzy. Władzy, która pragnie zdominować świat i zniewolić masy poprzez absolutną dominację kapitału.

Władzy, która od 200 lat zawsze dbała o stworzenie fałszywej opozycji, kontrolowanej antynomii, która jak najlepiej służyłaby jej celom.

Karl Marx był tym wszystkim. Był wysłannikiem tejże władzy i człowiekiem, który oszukał miliony robotników na całym świecie.

INFO: lacrunadellago.net/karl-mark-e-lord-rothschild-storia-di-una-parentela-proibita-mai-raccontata

Gen. Czerep-Spiridovich pisał w 1926 roku: „Tajny rząd światowy, czyli ukryta ręka”

Opublikowany przez

Ген. Артемий Иванович Череп-Спиридович

Zapomniana książka, która ostrzegała świat przed tym, co ma nadejść…

Sto lat temu, w następstwie rewolucji rosyjskiej, były generał Arthur Czerep-Spiridovich opublikował książkę zatytułowaną:

„Tajny rząd światowy, czyli ukryta ręka.”

Pisząc z wygnania po rewolucji bolszewickiej, twierdził, że wydarzenia na świecie; rewolucje, wojny i powolne niszczenie cywilizacji chrześcijańskiej nie były spontaniczne, ale kierowane przez mały wewnętrzny krąg, który nazwał „ukrytą ręką”.

Według niego, ta sieć około 300 osób, kierowana przez Edouarda Rothschilda w Paryżu, rządziła narodami poprzez finanse, propagandę i rewolucję. Opisał ich jako „Judeo-Mongołów”, termin, który dziś uznalibyśmy za odnoszący się do chazarów podszywających się pod judaizm.

Spiridovich napisał:

„Prawie nikt nie wie, że wszystkie tak zwane siły satanistyczne są autokratycznie kierowane przez Pan-Judaizm, na czele którego stoi teraz Edouard Rothschild V w Paryżu … on i 300 innych tworzą rząd światowy, „ukrytą rękę”.

I gdzie indziej:

„Niepokoje na świecie są spowodowane żądzą morderstwa przez Judeo-Mongołów i ich zdecydowanym pragnieniem rozbicia Aryjczyków i obalenia wszystkiego, co chrześcijańskie.”

Dla Cherep-Spiridowicza wzór był jasny: Za każdą rewolucją, za prasą, bankami i nowymi ideologiami politycznymi stała ta sama inteligencja przewodnia, której celem było wymazanie chrześcijaństwa i zastąpienie go materialnym, napędzanym długiem, porządkiem światowym.

Widział, jak władza migruje od monarchów i rządów w kierunku wierzycieli, przemysłowców i niewidzialnych finansistów; klasa globalna, której lojalność nie spoczywała na narodach, ale polegała na ich własnej ciągłości. Opisał ich jako mistrzów trzech instrumentów:

* Finanse, ponieważ dług jest najsubtelniejszą formą rządów.
* Rewolucja, ponieważ chaos resetuje społeczeństwa i wymazuje pamięć.
* Informacje, ponieważ umysł publiczny jest prawdziwym polem bitwy.

Ostrzegł, że ta „ukryta ręka” użyje swoich narzędzi do rozbicia chrześcijańskiej cywilizacji i zastąpienia jej światem rządzonym przez materializm, dług i wieczny konflikt; system, w którym rządy będą służyć jako administratorzy głębszego programu.

Kiedy rozglądamy się dziś wokół zrównywania globalnych instytucji, korporacji i agencji wywiadowczych; na moralną inwersję mediów i edukacji; na wojny, które nigdy się nie kończą, i na to, kto trzyma struny władzy, czytanie jego słów jest szokujące. Ostrzegał nas przed wszystkim, co się wydarzyło.

Cherep-Spiridovich pisał w 1926 roku, ale opisywał architekturę naszych czasów.

Można przeczytać książkę tutaj:
dn790007.ca.archive.org/0/items/secret-world-government/secret-world-government

[mnie nie łączy… md]

=============================

mail:

mamy tu:

https://archives.cjh.org/repositories/5/archival_objects/562022

https://vdoc.pub/download/the-secret-world-government-or-the-hidden-hand-the-unrevealed-in-history-100-historical-mysteries-explained-vpt70vtnc8k0

https://ia601909.us.archive.org/7/items/secret-world-government/secret-world-government.pdf

===============================

inny mail:

Google ją zeskanował Profesorze

https://books.google.com/books?id=-k9LAAAAMAAJ&printsec=frontcover&hl=pl#v=onepage&q&f=false

========================

Trzeci:

poszło i na bana :

https://banbye.com/watch/v_iHwyTBsHw7IK

Zieloni wredni idioci: O tym, jak “Missunde III” “zastąpił” “Missunde II”…

Opublikowany przez

O tym, jak “Missunde III” “zastąpił” “Missunde II”…

Date: 21 agosto 2026Author: Uczta Baltazara 0 Commenti

Wszystko zaczęło się od «świetlanej» idei. Trzy lata temu władze landu Szlezwik-Holsztyn, niemieckiego kraju związkowego graniczącego z Danią, wpadły na pomysł wymiany promu spalinowego na nowy, napędzany energią słoneczną. Stary prom “Missunde II” sprzedano za jedyne 17 tysięcy euro. Całkowity koszt nowego “Missunde III”  wyniósł 6,5 miliona euro. Skutek? – Katastrofa, która odbiła się szerokim echem w całych Niemczech.

Prom, który nie pływa

Nowy prom solarne, który wyglądał jak źle złożony stolik z Ikei, od pierwszego dnia sprawiał problemy. Jego wielkie panele słoneczne na dachu działały jak żagiel podczas silnego wiatru. Prom miał trudności z radzeniem sobie z prądami rzeki Schlei, był zbyt ciężki dla swoich lin prowadzących, a do tego miał problemy z cumowaniem do nabrzeża-4. Testy wykazały, że przy wyższych prędkościach wiatru bezpieczne cumowanie było niemożliwe-8.

W międzyczasie, gdy władze majstrowały przy swoim absurdalnym projekcie prestiżowym, wszyscy dojeżdżający między Missunde a Brodersby musieli robić 30-kilometrowy objazd przez najbliższy most. Każdego dnia tego wydłużenia trasy dla kierowców (60 kilometrów w obie strony), w przeliczeniu na CO2, odpowiadało dwóm miesiącom lub więcej pracy starego promu, szczególnie w sezonie turystycznym, gdy codziennie przewożono dodatkowe sto samochodów.

Koszty rosną w zastraszającym tempie

Po roku, z powodu niemożności przeprojektowania promu i narastającego gniewu społeczności, Urząd Ochrony Wybrzeża zwrócił do nabywcy wycofanego z eksploatacji promu “Missunde II”. Były właściciel zgodził się odsprzedać go za 100 000 euro – tj. sześciokrotność ceny jego zakupu sprzed roku-3-8. Był to zaledwie początek finansowej spirali.

Pierwotnie prom miał kosztować około 2,5 miliona euro, ale ostateczna cena zamknęła się w kwocie 6,5 miliona euro-4-7. Do tego doszły koszty przeróbek;“Missunde III”wymagał dodatkowych prac za 1,3 miliona euro.

Symbol fiaska planowania

Chronologia problemów jest długa i bolesna. Budowę promu zlecono w 2020 roku, a miał on rozpocząć pracę jesienią 2022 roku, później w styczniu 2024, w końcu w kwietniu 2026-5-8.

Kiedy w końcu, pod koniec kwietnia 2026 roku, “Missunde III” rozpoczął regularne kursy, seria awarii nie miała końca:

  • Zaledwie kilka tygodni po starcie – głośny huk, prawdopodobnie mechanicznego pochodzenia, doprowadził do nieplanowanego postoju-5.
  • Uszkodzenie samochodu podczas wjeżdżania na pokład, gdy prom wysunął się z haka i cofnął-5.
  • Awaria obu pasów napędowych w długi weekend zielonoświątkowy – totalna awaria w szczycie sezonu, która wyłączyła prom z eksploatacji na trzy tygodnie-2-5.

Jakby tego było mało, nowy prom okazał się wolniejszy od starego – mimo większej ładowności przepuszczał mniej samochodów-2. Wyższe koszty i mniejsza wydajność stały się codziennością podróżnych.

Prawne następstwa i plany ratunkowe

Skala fiaska była tak wielka, że lokalni przedsiębiorcy, restauratorzy oraz armatorzy przygotowują pozew zbiorowy przeciwko landowi Szlezwik-Holsztyn-2-5. Minister transportu Claus Ruhe Madsen (CDU) w końcu ogłosił kapitulację. “Potrzebujemy promu, który niekoniecznie potrafi wszystko na papierze, ale który działa niezawodnie każdego dnia”-4. “Missunde III” zostanie wycofany z eksploatacji, a stary spalinowy prom “Missunde II” ma wrócić na trasę po technicznym przeglądzie w stoczni-1-4.

Stary-nowy plan

Zdaniem ministerstwa, “Missunde II” ma zabezpieczyć przeprawę do czasu zbudowania nowego promu. Obecnie planowany jest “Missunde IV”, ale nikt nie wie, kiedy zostanie zamówiony-6. Rząd przyznaje, że także u starej jednostki mogą pojawić się problemy, ale jej świadectwo zdatności do żeglugi obowiązuje do połowy 2029 roku-1-6. Potem sytuacja staje się niepewna. Co więcej, istnieją obawy, że może nastąpić okres, gdy żaden sprawny prom nie będzie dostępny. Certyfikat dla “Missunde II” wygasa w połowie 2029 roku, a nowy prom może nie być jeszcze gotowy-1-6.

Kto zapłaci?

Cała sprawa może mieć konsekwencje prawne dla biura inżynierskiego zleconego do wykonania prac. Według oświadczeń Ministerstwa Transportu, obecnie badane są możliwe roszczenia o odszkodowanie, a także zasięgane są odpowiednie opinie biegłych-6. “Missunde III” będzie utrzymywana w stanie umożliwiającym przeprowadzenie postępowania sądowego przeciwko konstruktorowi-6.

Przypadek “Missunde III” to klasyczny przykład tego, kiedy dobre intencje – w tym przypadku ekologia – mogą zderzyć się z twardą rzeczywistością. Region, który chciał promować zieloną energię, zamiast tego otrzymał wielomilionowy problem, który na lata zakłócił komunikację i stał się obiektem kpin w całych Niemczech.

Najważniejsze źródła niemieckie:

Najważniejsze źródła angielskie:

Dodatkowe źródła (niemieckie):

Od Huxleya do Orwella: kontrastujące dystopie

Opublikowany przez

Od Huxleya do Orwella: kontrastujące dystopie

Podał: AlterCabrio , 21 sierpnia 2026

Kiedy George Orwell opublikował swoje przełomowe dzieło „Rok 1984”, poprosił wydawców o przesłanie egzemplarza Aldousowi Huxleyowi, którego dystopijne arcydzieło „Nowy wspaniały świat” ukazało się 17 lat wcześniej. List Huxleya do Orwella to fascynujące porównanie dwóch kontrastujących wizji „ostatecznej rewolucji”.

◊

Tłumaczenie: AlterCabrio – ekspedyt.org

◊

Od Huxleya do Orwella: kontrastujące dystopie

Po raz pierwszy opublikowano w sierpniu 2015r., ale od tego czasu zapewne zyskało na znaczeniu…

Kiedy George Orwell opublikował swoje przełomowe dzieło „Rok 1984”, poprosił wydawców o przesłanie egzemplarza Aldousowi Huxleyowi, którego dystopijne arcydzieło „Nowy wspaniały świat” ukazało się 17 lat wcześniej. List Huxleya do Orwella to fascynujące porównanie dwóch kontrastujących wizji „ostatecznej rewolucji”.

∗

Wrightwood. Cal.

21 października 1949 r.

Szanowny Panie Orwell,

To bardzo miło z Pana strony, że poprosił Pan wydawcę o przesłanie mi egzemplarza swojej książki. Dotarła ona do mnie, gdy byłem w trakcie pracy nad dziełem, które wymagało ode mnie dużo czytania i korzystania z bibliografii. A ponieważ słaby wzrok zmusza mnie do oszczędzania czasu, musiałem długo czekać, zanim mogłem rozpocząć lekturę „Roku 1984”.

Zgadzając się ze wszystkim, co krytycy o niej napisali, nie muszę powtarzać, po raz kolejny, jak wspaniała i jak głęboko ważna jest ta książka. Niech wolno mi będzie zamiast tego mówić o tym, o czym książka traktuje – o ostatecznej rewolucji. Pierwsze oznaki filozofii ostatecznej rewolucji – rewolucji wykraczającej poza politykę i ekonomię, której celem jest całkowita subwersja [sabotaż] psychiki i fizjologii jednostki – można znaleźć u markiza de Sade, który uważał się za kontynuatora, dopełnienie Robespierre’a i Babeufa.

Filozofia rządzącej mniejszości w „Roku 1984” to sadyzm, który został doprowadzony do logicznego końca poprzez wyjście poza płeć i zaprzeczenie jej. Wątpliwe jest, czy w rzeczywistości polityka buta na twarzy może trwać w nieskończoność. Wierzę, że rządząca oligarchia znajdzie mniej mozolne i marnotrawne sposoby rządzenia i zaspokajania swojej żądzy władzy, a sposoby owe będą przypominać te, które opisałem w „Nowym wspaniałym świecie”. Niedawno miałem okazję przyjrzeć się historii magnetyzmu zwierzęcego [mesmeryzm] oraz hipnozy, i byłem pod ogromnym wrażeniem sposobu, w jaki przez sto pięćdziesiąt lat świat odmawiał poważnego uznania odkryć Mesmera, Braida, Esdaile’a i innych.

Częściowo z powodu panującego materializmu, a częściowo z powodu powszechnego poważania, XIX-wieczni filozofowie i ludzie nauki nie byli skłonni badać dziwniejszych faktów psychologii, aby praktycy, tacy jak politycy, żołnierze i policjanci, mogli je zastosować w rządzeniu. Dzięki dobrowolnej ignorancji naszych ojców nadejście ostatecznej rewolucji opóźniło się o pięć lub sześć pokoleń. Kolejnym szczęśliwym zbiegiem okoliczności była niezdolność Freuda do skutecznej hipnozy i wynikająca z tego deprecjacja hipnozy. To opóźniło powszechne zastosowanie hipnozy w psychiatrii o co najmniej czterdzieści lat. Obecnie jednak psychoanalizę łączy się z hipnozą. A hipnoza stała się łatwa i nieskończenie rozszerzalna dzięki stosowaniu barbituranów, które wywołują stan hipnozy i podatności na sugestię nawet u najbardziej opornych osób.

Wierzę, że w ciągu następnego pokolenia władcy świata odkryją, że warunkowanie niemowląt i narkohipnoza są skuteczniejszymi narzędziami rządzenia niż maczugi i więzienia, a żądzę władzy można zaspokoić równie skutecznie, nakłaniając ludzi do pokochania swojej niewoli, jak i bijąc ich i kopiąc, by zmusić do posłuszeństwa. Innymi słowy, czuję, że koszmar z „Roku 1984” musi przekształcić się w koszmar świata bardziej przypominającego ten, który wyobraziłem sobie w „Nowym wspaniałym świecie”.

Zmiana nastąpi w wyniku odczuwanej potrzeby zwiększenia efektywności. Tymczasem, oczywiście, może wybuchnąć wojna biologiczna i atomowa na wielką skalę – w takim przypadku będziemy mieli koszmary innego rodzaju, trudne do wyobrażenia.

Dziękuję raz jeszcze za książkę.

Z poważaniem,

Aldous Huxley

_______________________

Huxley to Orwell: contrasting dystopias, OffGuardian, Aug 30, 2015

Jak Trump próbował przekupić szefa Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej

Opublikowany przez

Ekskluzywne: Jak Trump próbował przekupić szefa Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej

Pepe Escobar

Mafia, piractwo, przekupstwo, wymuszenia: tak wygląda „elastyczne imperium” w działaniu.

Imperium chaosu, kłamstw, grabieży, piractwa i przekupstwa.

Mike Pompeo, były kandydat na Tony’ego Soprano, przyznał: „Kłamiemy, oszukujemy, kradniemy”. I przekupujemy.

Jedno ze źródeł w Protokole przejściowym, które ujawniliśmy na żywo, jest jednoznaczne: Prezydent Stanów Zjednoczonych – pomimo „wygrania” wojny z Iranem niezliczoną ilość razy, przynajmniej w zakresie głośnych deklaracji – podjął zakrojoną na szeroką skalę próbę skłonienia głównodowodzącego Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, generała Ahmada Vahidiego i wyższych rangą irańskich dowódców wojskowych do zerwania więzi z rządem w Teheranie, oferując im ogromne zachęty finansowe.

Mamy więc prezydenta USA grającego w starą dobrą grę „dziel i rządź” – której Brytyjczycy nauczyli się od Cesarstwa Rzymskiego – aby podzielić IRGC od środka.

Nie był to jedynie kontakt dyplomatyczny o charakterze rozpoznawczym. Trump nie chciał po prostu dowiedzieć się, czy Vahidi popiera negocjacje między USA a Iranem.

Według naszego źródła, należącego do wewnętrznego kręgu przywódcy Mojtaby Chameneiego, była to szeroko zakrojona operacja mająca na celu przekupienie przywódców, wzorowana na scenariuszu wenezuelskim, w celu podzielenia państwa irańskiego.

Próba ta zakończyła się fiaskiem, ponieważ Ahmad Vahidi całkowicie ją odrzucił.

Administracja Trumpa ustanowiła już stosunkowo bezpośredni kanał komunikacji z Vahidim w maju 2026 roku za pośrednictwem Nechirvana Barzaniego, prezydenta Regionu Kurdystanu w Iraku. Ówczesna dyrektor wywiadu narodowego Tulsi Gabbard skontaktowała się z Barzanim – za pełnym upoważnieniem Trumpa i wiceprezydenta J.D. Vance’a – a następnie nawiązano szyfrowane połączenie z Vahidim przez Irbil w irackim Kurdystanie.

Kanał pozostawał nieaktywny – lub w stanie śpiączki – przez prawie trzy miesiące. Tym razem jednak Trump próbował przekształcić kanał w faktyczny rozłam w irańskim kierownictwie, stosując koncepcyjny precedens z Wenezueli: izolując centralne dowództwo, hojnie przekupując osoby z jego bezpośredniego otoczenia w zamian za „współpracę” i tworząc wewnętrzne warunki do dekapitacji reżimu.

Źródło opisuje, że za pośrednictwem Vahidiego oferowano „miliardy dolarów” jako zachęty dla kilku wysoko postawionych członków kierownictwa Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. A wszystko to w czasie, gdy Trump, w stanowczych oświadczeniach, groził Teheranowi i chełpił się swoją „kontrolą” nad Cieśniną Ormuz.

Jak dotąd nic z tego nie zostało publicznie i niezależnie potwierdzone. I prawdopodobnie nigdy nie zostanie. Ale to nie znaczy, że źródło nie jest wiarygodne.

Źródłem jest część wewnętrznego kręgu przywódcy Modżtaby; dowiedzieli się wszystkiego bezpośrednio od Vahidiego; później otrzymali pełne upoważnienie do ujawnienia wysoce poufnych informacji pakistańskim pośrednikom, w szczególności feldmarszałkowi Asimowi Munirowi, do którego Trump dzwoni niemal codziennie, prosząc o „pomoc” w zmuszeniu Irańczyków do powrotu do stołu negocjacyjnego (mimo że w rzeczywistości wysadził stół negocjacyjny w powietrze).

Przekupuję, więc jestem

Vahidi nie jest mało znaczącą postacią wojskową. Wręcz przeciwnie: jest dowódcą Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej – instytucjonalnym centrum irańskiej twardej siły. Administracja Trumpa chciała mieć dostęp aż na sam szczyt Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej.

Ale poparła niewłaściwego człowieka. Obecnym numerem dwa w Iranie, który nadzoruje wszystko, w tym najważniejsze decyzje Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, jest Mohsen Rezaee: nowy sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC) i osobisty przedstawiciel przywódcy Modżtaby Chameneiego.

Mohsen Rezaee jest byłym dowódcą Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, a jego pozycja przywódcza jest niekwestionowana – o czym świadczy zaufanie, jakim go darzy. Nadrzędną ramą, która kieruje jego decyzjami – i decyzjami ludzi takich jak Vahidi – jest szyickie rozumienie moralnego obowiązku, etyki, poświęcenia i ducha suwerennego oporu – wartości całkowicie obcych imperium oszustów.

Nic dziwnego, że niezdarny neo-Krassus w War-a-Lago/Washington naprawdę wierzył, że zaprawiony w bojach dowódca wojskowy – i wszyscy wokół niego – mogą sprzedać los cywilizowanego narodu za zwykłą łapówkę i dać się namówić na dezercję, ustąpienie lub ułatwienie zmiany reżimu.

Zastosowanie dokładnie tej samej wenezuelskiej metody oznacza, że ​​administracja Trumpa rzeczywiście wierzyła, że ​​może ją przenieść na grunt szyickiego Iranu. To po raz kolejny dowodzi zdumiewającego poziomu głupoty kulturowej.

Metoda ta może działać w przypadku skorumpowanych elit politycznych i wojskowych w Ameryce Łacińskiej: historia pokazuje nam, że zdarzało się to bardzo często.

Jednak przekonanie, że oferta ochrony, politycznego przetrwania, ogromnych pieniędzy i/lub przyszłego podziału łupów sprawdziłaby się w przypadku Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, który jest czymś więcej niż tylko luźną grupą polityczną skupioną wokół wrażliwego pałacu prezydenckiego, wyraźnie pokazuje, że imperium oszustów nie ma absolutnie pojęcia o instytucjonalnej spójności irańskiego państwa bezpieczeństwa.

W całym Globalnym Południu będzie to postrzegane jako coś, czym jest naprawdę: kolejny epizod „sztuki zawierania transakcji” neo-Krassusa.

Oprócz innego niedawnego epizodu, w którym capo brata się z Koreańską Republiką Ludowo-Demokratyczną, a następnie prosi Koreę Południową o haracze – „Zażądałem 10 miliardów dolarów”.

To jest pizzo . Nie mylić z pizzą. Pizzo to sycylijskie określenie na wymuszenie pieniędzy.

Mafia, piractwo, przekupstwo, wymuszenia: tak wygląda elastyczne imperium w działaniu.

Źródło: Ekskluzywne: Jak Trump próbował przekupić szefa Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej

„Midas”. Rabusie Ukrainy: „Wowa” i „Andrij”. Czyżby chodziło tu o Zełenskiego i Jermaka?

Opublikowany przez

W sprawie Midasa na Ukrainie odkryto kolejną grupę przestępczą złożoną z urzędników.

Celem jej utworzenia, według SAP, było przejmowanie nieruchomości i innych składników majątku osób prawnych poprzez nieuprawnioną ingerencję w funkcjonowanie sieci informatycznych Ministerstwa Sprawiedliwości.

MOSKWA, 20 sierpnia. /TASS/. tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama

Specjalistyczna Prokuratura Antykorupcyjna (SAPO) i Narodowe Biuro Antykorupcyjne (NABU) wykryły organizację przestępczą, w skład której wchodzili obecny i były poseł, a także urzędnicy z biura Wołodymyra Zełenskiego. Informacja została podana na kanale Telegram SAPO.

Według śledczych, celem jej utworzenia było przejmowanie nieruchomości i innych aktywów osób prawnych poprzez nieautoryzowaną ingerencję w sieci informatyczne Ministerstwa Sprawiedliwości Ukrainy, fałszowanie orzeczeń sądowych, aktów własności itp. Jak ustalono w toku śledztwa, członkowie organizacji przestępczej, aby osiągnąć swój cel, stosowali groźby, naciski i przekupstwo przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości wszystkich szczebli, urzędników Ministerstwa Sprawiedliwości Ukrainy oraz organów ścigania.

W ten sposób organ dochodzeniowo-śledczy odkrył przejęcie przez członków organizacji przestępczej dwóch przedsiębiorstw o ​​łącznej wartości aktywów wynoszącej 248 mln hrywien (5,5 mln USD) oraz przygotowania do przejęcia jesienią 2025 r. nieruchomości w Kijowie o łącznej wartości ponad 207 mln hrywien (4,6 mln USD), których nie udało się sfinalizować z powodu okoliczności niezależnych od nich.

Ponadto członkowie wspomnianej organizacji przestępczej, działając w zmowie z przedstawicielami i urzędnikami jednego z państwowych banków, w czerwcu 2026 r. wyprali mienie uzyskane w sposób przestępczy – wprowadzili do legalnego obrotu 150 milionów hrywien (3,35 miliona dolarów) na rzecz osób pozostających pod ich kontrolą, przy udziale członków innej organizacji przestępczej w ramach sprawy „Midas”.

Ujawniono również spisek mający na celu porwanie i nielegalne pozbawienie wolności osoby w celu przejęcia kontroli nad podmiotem gospodarczym, któremu udało się szybko zapobiec. Na podstawie faktów udowodnionych przez detektywów NABU i prokuratorów SAP, postawiono zarzuty członkom organizacji przestępczej i osobom, które w nią zamieszali. Nazwiska podejrzanych pozostają nieujawnione.

W środę Narodowe Biuro Antykorupcyjne Ukrainy (NABU) ogłosiło operację specjalną przeciwko grupie przestępczej, w skład której wchodzili zastępca szefa biura Zełenskiego, były poseł i prezes zarządu banku państwowego.

Na nagraniach opublikowanych wówczas przez NABU, Iryna Mudraia, zastępca szefa biura Zełenskiego, omawia między innymi kwestię przejęcia kontroli nad ukraińskim bankiem Sense. W trakcie skandalu Zełenski podpisał dekret o zwolnieniu Mudrai. Jej dom został przeszukany. Obecnie przygotowuje się do rozprawy sądowej w celu ustalenia środka zapobiegawczego.

Taśmy Mindicza

W listopadzie ubiegłego roku NABU i SAP ogłosiły zakrojoną na szeroką skalę operację o nazwie „Midas”, mającą na celu ujawnienie poważnego procederu korupcyjnego w sektorze energetycznym, którym kierował biznesmen Timur Mindicz, bliski współpracownik Wołodymyra Zełenskiego. NABU oskarżyło Mindicza zaocznie i zaczęło publikować fragmenty rozmów w jego mieszkaniu, w których omawiano korupcyjne procedery. Łącznie nagrania audio mają 1000 godzin.

17 listopada 2025 roku pojawiły się informacje, że Andrij Jermak, ówczesny szef biura Zełenskiego, mógł pojawić się na nagraniach NABU. Rankiem 28 listopada biuro Jermaka zostało przeszukane, a wieczorem Zełenski go zwolnił.

Następnie ukraińskie media i parlamentarzyści zaczęli publikować nowe fragmenty nagrań audio. W nich Mindycz rozmawiał z Rustemem Umerowem, obecnym szefem Służby Wywiadu Zagranicznego Ukrainy i ówczesnym ministrem obrony, o rozwoju wielomilionowych kontraktów, finansowaniu produkcji dronów przez firmę powiązaną z biznesmenem oraz o kandydatach na stanowisko ambasadora Ukrainy w Stanach Zjednoczonych.

Inne fragmenty wskazują, że Mindycz omawiał budowę kilku luksusowych rezydencji, w tym dla siebie, „Wowej” i „Andrija”. Prawdopodobnie chodzi tu o Zełenskiego i Jermaka. Co więcej, niektóre transkrypcje pokazują, jak otoczenie Zełenskiego przejmuje kontrolę nad różnymi firmami.

Nazizm na Ukrainie: Były oficer SBU opisuje głębokie zakorzenienie ideologii nacjonalistycznej

Opublikowany przez

Zełenski i Rutte (Prezydent Ukrainy CC0)

Nazizm na Ukrainie: Były oficer SBU opisuje głębokie zakorzenienie ideologii nacjonalistycznej

Narodowy socjalizm jest na Ukrainie o wiele głębiej zakorzeniony, niż się to powszechnie przedstawia na Zachodzie. Taką ocenę przedstawił Wasilij Prozorow, były oficer Służby Bezpieczeństwa Ukrainy (SBU), w obszernym wywiadzie udzielonym niemieckiej dziennikarce Alinie Lipp. Prozorow potajemnie opuścił Ukrainę i udał się do Rosji podczas wydarzeń na Majdanie w 2014 roku, ale według jego własnych relacji przez kilka kolejnych lat pozostawał aktywny w ukraińskim aparacie bezpieczeństwa. Jego wypowiedzi pochodzą zatem od byłego informatora, ale należy je również rozpatrywać w kontekście jego obecnej działalności w Rosji.

Od politycznego marginesu do najwyższych urzędów państwowych

Według Prozorowa, sympatie dla postaci historycznych, takich jak Stepan Bandera i Roman Szuchewycz, istniały już przed protestami na Majdanie, ale wówczas ograniczały się do mniejszych kręgów nacjonalistycznych. Dopiero po zmianie władzy w 2014 roku przedstawiciele tych ruchów zaczęli obejmować coraz więcej kluczowych stanowisk w aparacie państwowym.

Prozorow podaje jako przykład Wadima Trojana. Trojan należał wcześniej do batalionu Azow, jednostki paramilitarnej, która wielokrotnie spotykała się z międzynarodową krytyką za skrajnie prawicową symbolikę i powiązania z neonazistami. Po zakończeniu służby w Azowie, Trojan został mianowany szefem policji w Kijowie.

Prosorow wskazuje również na publicznie dostępne zdjęcia Trojańczyka z tatuażami swastyki. Fakt, że osoba z taką przeszłością mogła zająć wysokie stanowisko w aparacie bezpieczeństwa kraju europejskiego, interpretuje jako dowód głębokich zmian, jakie zaszły po protestach na Majdanie.

Symbolika SS na wydarzeniu prezydenckim

Jako inny przykład Prozorow podaje incydent z 2018 roku. Wówczas to ówczesny prezydent Ukrainy Petro Poroszenko odwiedził ćwiczenia 95. Brygady Powietrznodesantowej.

Podczas oficjalnej sesji zdjęciowej żołnierz stał obok Poroszenki, którego ekwipunek nosił emblemat Dywizji SS „Totenkopf” (Trupia Głowa). Incydent przyciągnął wówczas uwagę opinii publicznej, ale według Poroszenki nie pociągał za sobą żadnych konsekwencji dyscyplinarnych.

Jego zdaniem sprawa ta pokazuje, że symbolika narodowosocjalistyczna nie ogranicza się już do indywidualnych ekstremistów, ale rozciąga się na struktury wojskowe i państwowe.

Zerwij z sowiecką przeszłością

Prozorow opisuje ten rozwój sytuacji jako wynik przemyślanej strategii politycznej po Majdanie. Nowe kierownictwo postanowiło jak najdalej odciąć się od Rosji i jej sowieckiej przeszłości.

Stworzyło to jednak próżnię historyczną: kto powinien być w przyszłości symbolem identyfikacji narodowej?

Według Prozorowa, Kijów postanowił zrehabilitować osoby, które kolaborowały z nazistowskimi Niemcami podczas II wojny światowej. Wśród nich są członkowie Dywizji SS „Galicja” i Roman Szuchewycz, oficer jednostki „Słowik”, od którego imienia nazwano jedną z głównych ulic Kijowa.

Prosorow podkreśla, że ​​nie jest to ani przypadek, ani rosyjska propaganda, lecz część widocznej państwowej polityki pamięci.

NIEZrozumienie historyczne – już w szkołach

Prozorow mówi, że jest szczególnie krytyczny wobec sposobu przekazywania tej wizji historii dzieciom.

Już w ukraińskich podręcznikach szkolnych uczniowie szkół podstawowych poznają tzw. bohaterów narodowych, w tym osoby, które walczyły po stronie nazistowskich Niemiec.

W rezultacie dorasta pokolenie, które – jego zdaniem – nie zna już żadnej alternatywnej klasyfikacji historycznej.

Oświadczenia dezertera

Prozorow nie jest neutralnym źródłem. Przeniósł się do Rosji i działa tam otwarcie jako sygnalista i komentator. Dlatego jego wypowiedzi są regularnie odrzucane przez krytyków jako rosyjska propaganda.

Jednocześnie wskazuje na konkretne przykłady, które można niezależnie zweryfikować – w tym karierę Wadima Trojana, incydent z emblematem SS podczas wizyty Poroszenki oraz nadawanie ulicom imion postaci historycznych, takich jak Szuchewycz. Zachodnie media donosiły już o niektórych z tych przypadków, choć zazwyczaj jedynie przelotnie.

Niewygodna debata

Prozorow oskarża zachodnie rządy i media o ignorowanie tych wydarzeń. Podczas gdy rosyjski termin „denazyfikacja” w kontekście ataku na Ukrainę jest odrzucany jako propaganda, udokumentowane przypadki symboliki SS lub historycznej roli poszczególnych uhonorowanych postaci na Ukrainie cieszą się znacznie mniejszym zainteresowaniem.

Ukraina promuje w Polsce handel ludźmi

Opublikowany przez

Ukraina promuje w Polsce handel ludźmi

magnapolonia/ukraina-chce-promowac-w-polsce-handel-ludzmi

Ukraińska klinika BioTexCom, działająca w obszarze wspomaganego rozrodu i macierzyństwa zastępczego, zapowiedziała organizację konferencji w Warszawie. Wydarzenie ma odbyć się 12 i 13 września 2026 roku. Z informacji zamieszczonych w formularzu rejestracyjnym wynika, że jednym z głównych tematów spotkania ma być macierzyństwo zastępcze, a także procedury in vitro.

Ukraina promuje w Polsce handel ludźmi. BioTexCom prowadzi na Ukrainie programy surogacyjne i kieruje swoją ofertę również do klientów zagranicznych, w tym polskojęzycznych. Według informacji dotyczących warszawskiego wydarzenia uczestnicy mogą uzyskać informacje m.in. na temat programów wykorzystujących własne komórki jajowe lub komórki dawczyni.

Sama klinika przedstawia się jako centrum medycyny reprodukcyjnej działające w Kijowie. W jej ofercie znajdują się m.in. zapłodnienie in vitro, dawstwo komórek jajowych oraz programy macierzyństwa zastępczego. Firma prowadzi również działalność marketingową skierowaną do klientów z innych państw.

Skala działalności BioTexCom widoczna jest w jej oficjalnym cenniku. Klinika oferuje trzy podstawowe warianty programów surogacyjnych: Standard za 39,9 tys. euro, Standard Plus za 49,9 tys. euro oraz VIP za 64,9 tys. euro. Tyle dokładnie kosztuje dziś zakup dziecka w ramach ukraińskiego handlu ludźmi.

Według informacji publikowanych przez firmę poszczególne pakiety różnią się m.in. liczbą prób oraz deklarowanym czasem oczekiwania na dopasowanie surogatki. W przypadku programu VIP ma on wynosić do około czterech miesięcy, natomiast w programie Standard nawet do roku. BioTexCom informuje również, że w cenę programu wliczone są określone procedury medyczne, prowadzenie ciąży oraz pomoc prawna.

Klinika podaje, że wynagrodzenie surogatki jest uwzględnione w cenie programu i może wynosić około 20 tys. euro. Są to jednak dane deklarowane przez samego usługodawcę.

Organizacja konferencji w Warszawie jest szczególnie interesująca z punktu widzenia polskiego prawa. Polska nie ustanowiła instytucji macierzyństwa zastępczego. Kluczowe znaczenie ma art. 61 par. 9 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z którym matką dziecka jest kobieta, która je urodziła.

Również Komisja Kodyfikacyjna Prawa Rodzinnego w dokumencie z 2025 roku wskazała, że polskie prawo rodzinne nie przewiduje macierzyństwa zastępczego jako sposobu ustalenia pochodzenia dziecka. Jednocześnie poszczególne przypadki dotyczące dzieci urodzonych w wyniku surogacji za granicą wymagają indywidualnej oceny, przede wszystkim z uwzględnieniem dobra dziecka. Co więcej, kodeks karny zabrania handlu ludźmi w każdej postaci.

Niestety, nie oznacza to, że samo zorganizowanie konferencji poświęconej surogacji w Polsce będzie automatycznie uznawane za przestępstwo. Od 2022 roku w Polsce Ukraińcom można bardzo dużo i każda krytyka ich poczynań związana jest z oskarżeniami o rosyjską działalność agenturalną. To właśnie dlatego surogacja wkracza do nas z Ukrainy, nie z Zachodu.

Ukraina od lat należy do państw, w których rozwinął się transgraniczny rynek usług związanych z tzw. „macierzyństwem zastępczym” (przyjemna nazwa dla starego, dobrego handlu ludźmi). BioTexCom otwarcie oferuje komercyjne programy skierowane do zagranicznych klientów.

Według informacji samej kliniki jej programy surogacyjne nadal funkcjonują pomimo trwającej wojny. Firma deklaruje również stosowanie procedur bezpieczeństwa związanych z sytuacją wojenną. BioTexCom podaje, że od początku wojny w jej programach urodziło się ponad tysiąc dzieci. Są to jednak dane pochodzące od samej firmy i nie stanowią niezależnego audytu jej działalności.

Klinika wskazuje ponadto, że część zagranicznych klientów dociera na Ukrainę przez państwa sąsiednie, w tym Polskę. Polska może więc pełnić zarówno funkcję rynku, na którym prowadzone są działania informacyjne i marketingowe, jak i kraju tranzytowego dla osób korzystających z ukraińskich usług handlu dziećmi.

Warszawska konferencja pokazuje tym samym szerszy problem transgranicznego charakteru rynku surogacji. Z jednej strony funkcjonują państwa, w których określone formy macierzyństwa zastępczego są prawnie dopuszczone i komercjalizowane, z drugiej zaś państwa, takie jak Polska, które nie wprowadziły tej instytucji do prawa rodzinnego.

Samo wydarzenie w Warszawie nie oznacza zatem zmiany polskiego prawa. Pokazuje jednak, że firmy działające w branży handlu ludźmi coraz aktywniej docierają ze swoją ofertą do polskojęzycznych odbiorców.

Ze swojej strony obiecujemy zająć się sprawą konferencji i spróbować złożyć zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa w postaci promocji handlu dziećmi.

Polecamy również: Rusza ściąganie ukraińskich weteranów do Polski

Nie tylko Wołyń. Współczesny testament OUN-UPA

Opublikowany przez

Nie tylko Wołyń. Współczesny testament OUN-UPA

20 sierpnia 2026 pch24/nie-tylko-wolyn-wspolczesny-testament-oun-upa

Zelenski-Ukraina-banderowcy.jpg
fot. GS / PCh24.pl

Wołodymyr Zełenski, wykorzystując ukraiński nacjonalizm do doraźnych celów politycznych, jest jak dziecko bawiące się zapałkami w stodole pełnej suchego siana.

Przedziwna to sprawa. Ukraiński Żyd z Krzywego Rogu, gdzie do tradycji UPA podchodzono z daleko posuniętą rezerwą, dzisiaj stał się czołowym czcicielem tradycji nacjonalistycznej. Prezydent Ukrainy sprowadził do kraju szczątki ojców OUN, nadając dotychczasowemu kultowi rangę niemal państwową.

Na Ukrainie spoczęli już Andrij Melnyk i Jewhen Konowalec. Tylko czekać, aż z Monachium przyleci do ojczyzny sam Stepan Bandera, zajmując należne mu miejsce w panteonie narodowym.

Jeżeli wierzyć ekspertom, Zełenski – sam będąc potomkiem Żydów, a więc pierwszych ofiar dziarskich rezunów – chwyta się ideologii nacjonalizmu niczym tonący brzytwy. Restauracja pamięci zbrodniarzy i polakożerców to nie tylko ukłon w stronę coraz liczniejszego elektoratu, ale „ucieczka do przodu” od zarzutów korupcyjnych czy rozliczeń po wojnie, w myśl starej jak świat zasady „żołnierze stanęli na wysokości zadania, ale wszystko zepsuli ci na górze”.

Sytuacja prezydenta Ukrainy wydaje się nie do pozazdroszczenia. Jego partia Sługa Narodu może liczyć obecnie na zaledwie 17-procentowe poparcie. Zełenski już dawno stracił posągowy urok obrońcy ojczyzny na rzecz generałów Załużnego i Budianowa. Aktor-polityk gra obecnie rolę nacjonalisty, ponieważ mu się to opłaca. Nadając elitarnej jednostce komandosów imię „Bohaterów UPA” Zełenski zbiera przede wszystkim punkty w armii, obłaskawiając potencjalnych sojuszników rywali. Natomiast celowo wywołanym konfliktem z Polską przykrywa kolejne afery korupcyjne i niepopularne decyzje personalne, jak dymisję szefa MON Michajło Fedorowa, oraz konsoliduje stronników.

Odziedziczony anty-polonizm
Jednak wykorzystując ukraiński nacjonalizm w tak cyniczny sposób, Zełenski igra z mrocznymi i potężnymi siłami. Jest jak dziecko bawiące się zapałkami w stodole pełnej suchego siana. I nie chodzi nawet o historyczny dług polskiej krwi wsiąkłej w wołyńską ziemię, ale cały testament polityczny ruchu, który miał swoje cele, kierunki i metody działań.

Po pierwsze, oprócz nienawiści do Sowietów i Rosji, ukraiński nacjonalizm ufundowano na odrzuceniu wszystkiego co polskie. Wołyń nie wziął się znikąd. Nie stanowił wyjątku od reguły, nie wynikał z nagłego zbiorowego opętania. Demony wypuszczone w 1943 roku, hodowane były w czarno-czerwonych sercach na długo zanim krwawe sotnie dokonały pierwszej rzezi.

Konowalec, Szuchewycz, Bandera czy Melnyk z perspektywy władz II Rzeczpospolitej byli zwykłymi terrorystami, dla których idea ukraińskiej niepodległości usprawiedliwiała sabotaż, dywersję oraz zabójstwa polityczne. To właśnie Polska, nie ZSRS, była głównym teatrem ich działań. Melnyk za udział w zamachach spędził kilka lat w polskim więzieniu, Szuchewycz trafił do Berezy Kartuskiej, a Konowalec został zmuszony do emigracji. Co więcej, za równie groźnego przeciwnika nacjonaliści uznawali współplemieńców dążących do normalizacji relacji z Polakami. Ich ofiarami padali zarówno przedstawiciele polskiego aparatu władzy, jak i Ukraińcy współpracujący z Warszawą.

Znamiennie jawi się pod tym względem zabójstwo ministra Bronisława Pierackiego z 15 czerwca 1934. Siedzący w Berlinie OUN-owcy podjęli decyzję o zamachu w momencie, gdy polski rząd zaczął dogadywać się z umiarkowanymi przedstawicielami ukraińskiej mniejszości, zagrażając radykalnej polityce nacjonalistów. Nawet jeżeli część z nich ostatecznie odrzuciła idee czystki etnicznej (tzw. melnykowcy), w żaden sposób nie zmniejszyło to ich wrogiego nastawienia wobec naszego kraju. Ta część dziedzictwa ukraińskiego nacjonalizmu pozostaje silna do dziś.

Kierunek – Berlin
Organizacja Wojskowa Ukrainy (UWO), protoplasta UPA, od początku swojej działalności brała pieniądze na swoją wywrotową działalność od Niemców. Nacjonaliści szpiegowali w Polsce dla Abwehry, przywódcy sympatyzowali z oficerami niemieckiego wywiadu, a część z nich – jak Melnyk – działała jako bezpośredni agenci Berlina. Ukraińscy nacjonaliści służyli w formacjach pomocniczych Wehrmachtu, bo potem tworzyć i szkolić oddziały UPA.

Od Niemców przejęli ideologię rasy i krwi, czyli przekonanie, że nie będzie niepodległej Ukrainy bez ludobójstwa innych narodowości. Od ideologów narodowego socjalizmu zapożyczyli również kult siły i przemocy, dążenie do czystości etnicznej, terror polityczny, w końcu – tak bulwersujące nas dzisiaj – wzorce faszystowskiej organizacji i symboliki. Niestety, od Niemców nauczyli się również, jak przeprowadzać eksterminację całych grup społecznych.

Powtarzającym mantrę „historię zostawmy historykom” spieszę wyjaśnić, że powrót „banderowców” i „melnykowców” na sztandary ma nie tylko znaczenie moralne, ale jest wyrazem aktualnych zmian politycznych. Kijów ostatecznie daje do zrozumienia, że porzuca koncepcję jagiellońską, czyli marzenie i silnym sojuszu państw Europy Środkowo-Wschodniej. Kijów nie wierzy już w Warszawę (jeżeli kiedykolwiek tak było), lecz coraz chętniej spogląda na Berlin. Dzisiaj rozumieją to w Polsce nawet najwięksi zwolennicy federacjonizmu, stąd tak zaskakująca zmiana w podejściu do Ukrainy niektórych formacji politycznych.

Kanclerz Friedrich Merz, w kwietniu br. podkreślił, że więzi ukraińsko-niemieckie są dziś „silniejsze niż kiedykolwiek”, a jego rząd sfinansuje Ukrainie dostawy kilkuset pocisków do systemów obrony powietrznej Patriot. Zaledwie miesiąc później wybuchło całe zamieszanie związane z nadaniem przez Zełenskiego jednostce wojskowej imienia „Bohaterów UPA”, co doprowadziło z kolei do bezprecedensowego pogorszenia relacji z Warszawą.

Dzisiaj w tzw. koalicji chętnych nie ma już miejsca dla przedstawiciela Polski, podobnie jak nie ma miejsca dla polskich kontrahentów w kolejce do odbudowy tego państwa. To Merz, nie Tusk obiecuje Kijowowi miejsce w UE, proponując jakieś alternatywne ścieżki akcesji dla „strategicznego partnera”. Mimo początkowego sceptycyzmu, Niemcy wyrosły z czasem na największego europejskiego dostawcę pomocy dla Ukrainy, oraz stanowią największe zaplecze demograficzne tego państwa. Według oficjalnych statystyk, w Niemczech przebywa ok. 1,29–1,35 miliona Ukraińców, zaś w Polsce – niecały milion. Ze swoim potencjałem rolniczym, transportowym i zbrojeniowym Kijów wyrasta na potężnego rywala, co w przypadku zacieśniania sojuszu z Berlinem jeszcze pogorszy naszą sytuację.

Z perspektywy wschodniego sąsiada jest to polityka pozornie racjonalna i skuteczna. Na dłuższą metę może jednak okazać się katastrofalna. Ponownie z pomocą przychodzi nam historia.

Chomyszyn miał rację

Gorączka nacjonalizmu trawi organizm duchowy narodu, odbiera rozsądek i rozumną wszechstronną orientację, utwierdza upór i nie dozwala uzdrowić narodu. …Przywódcy i rzekomi patrioci narodowi tak dalece opanowali i zahipnotyzowali naród, że niejedna zdrowa myśl, rada i przestroga nie znajdują zrozumienia. Na odwrót, uważa się ją za szkodliwą dla „sprawy narodowej”. Jest to najstraszniejszy symptom nieuleczalnej choroby… – diagnozował błogosławiony biskup Grzegorz Chomyszyn.

Stanisławowski hierarcha przewidywał, że oprócz oczywistych krzywd moralnych, nacjonalizm na dłuższą metę przyniesie Ukraińcom więcej szkód niż pożytku.

I rzeczywiście, testament OUN-owców można w zasadzie określić jednym słowem – porażka. Konowalec zginął w zamachu przeprowadzonym przez sowieckiego funkcjonariusza NKWD w 1938 roku. Bandera podobnie – został zastrzelony w swoim monachijskim mieszkaniu w 1959 r. Melnyk miał więcej szczęścia i dożył 74 lat, choć podobnie jak Bandera trafił na krótko do niemieckiego obozu koncentracyjnego. Za swojego życia nie doczekali niepodległej Ukrainy, która od samego początku bardziej nawiązuje do tradycji Ukraińskiej Republiki Ludowej (1917–1921) niż marzenia o „czystej” etnicznie, wolnej od wpływów Wschodu i Zachodu potędze.

Czerwono-czarna Ukraina postawiła na Hitlera i razem nim poszła na dno, zaciągając dodatkowo krwawy dług, który do dzisiaj domaga się sprawiedliwości. Co więcej, niemiecki przywódca nie dopuszczał myśli o jakimkolwiek niepodległym państwie ukraińskim. Kiedy w 1941 roku nacjonaliści z OUN-B ogłosili we Lwowie Akt Odrodzenia Państwa Ukraińskiego, naziści natychmiast go odrzucili, a przywódców (w tym Stepana Banderę) aresztowali i osadzili w obozach koncentracyjnych.

Niemcy głęboko pogardzali Ukraińcami. Dla nich byli po prostu Słowianami, kolejnymi podludźmi, untermenschami, których rolą jest niewolniczo służyć rasie panów. Ukraina była traktowana przez Rzeszę wyłącznie jako kolonia surowcowa i żywnościowa (Reichskommissariat Ukraine), a miejscowa ludność była głodzona i masowo wywożona na przymusowe roboty w głąb Niemiec.

Nie chcę, broń Boże powiedzieć, że dzisiejsza RFN w podobny sposób traktuje obywateli Ukrainy. Należy jednak mieć świadomość, że pogarda niemieckich elit wobec krajów Europy Środkowo-Wschodniej ma bogatą tradycję. Grając do jednej bramki z Berlinem, a jednocześnie antagonizując Polskę, Ukraina może ostatecznie skończyć jak jeden wielki rynek zbytu i montownia niemieckiego przemysłu, zwłaszcza w sytuacji coraz większego uniezależniania się naszego kraju.

Co więcej, Ukraina nie wejdzie do Unii Europejskiej z Banderą na sztandarach. W Brukseli nie ma miejsca na współpracowników Hitlera, tak samo jak nie było go dla księdza Tiso czy chorwackich Ustaszy. Akcesja będzie wymagać prawdziwej „denazyfikacji” kraju, co przy konsekwentnym rozbudzaniu nacjonalistycznych nastrojów będzie coraz trudniejsze.

W końcu, każda gloryfikacja ukraińskich zbrodniarzy spotka się z gwałtowną odpowiedzią Polski. Światowa opinia publiczna zacznie poznawać, że bohaterowie Zełenskiego et concortes masowo i w bestialski sposób mordowali bezbronne dzieci, kobiety i starców. A dzisiejsze władze poprzez zamilczanie głosu ofiar, przy jednoczesnym stawianiu pomników katom, kontynuują dziedzictwo tej straszliwej zbrodni.

W ostatnich miesiącach nikt nie dał putinowskiej propagandzie lepszych narzędzi niż sam Zełenski. Kiedy wyjdzie, że mit współczesnego państwa jest fundowany na kulcie zbrodniarzy wojennych, uzależniona od czerwono-czarnej kroplówki Ukraina może zostać z problemem sama. Słabemu, wyludnionemu, pozbawionemu znaczenia i żyjącemu z zagranicznej pomocy kadłubowemu państwu pozostaną tylko złote pomniki „ojców narodu”.   

Piotr Relich