Prawdziwy rozmiar konsekwencji porażki USA w Iranie wciąż jest przedmiotem analizy
Symplicjusz 28 sierpnia 2026 r. simplicius/the-true-extent-of-fallout-from-uss
Najnowszy raport WSJ rzuca nowe światło na źródła irańskiej katastrofy Trumpa, potwierdzając praktycznie wszystko, czego się już domyślaliśmy:
Tekst zaczyna się od opisu, w jaki sposób Netanjahu zapewnił Trumpa, że Iran znajduje się w „najsłabszym punkcie od dziesięcioleci”, podczas gdy analitycy wywiadu Trumpa za pośrednictwem dyrektora wywiadu Gabbard ostrzegali go, że zabicie Chameneiego jedynie doprowadzi do wprowadzenia znacznie większej liczby postaci o radykalnych poglądach, które natychmiast zamkną Cieśninę Ormuz, wśród wielu innych rzeczy, które niemal idealnie przewidziały późniejsze wydarzenia:
Ówczesna dyrektor wywiadu narodowego Tulsi Gabbard przedstawiła oceny amerykańskiego aparatu wywiadowczego. Według osób zaznajomionych ze spotkaniem, powiedziała Trumpowi, że zabicie najwyższego przywódcy Iranu prawdopodobnie zapoczątkuje powstanie bardziej radykalnego reżimu, otwartego na zdobycie broni jądrowej. Teheran natychmiast zamknąłby Cieśninę Ormuz, destabilizując globalny rynek energetyczny. Uderzyłby również w siły zbrojne USA i partnerów na Bliskim Wschodzie, co wywołałoby pytania o determinację i wiarygodność Ameryki w relacjach z sojusznikami.
W dalszej części artykułu szczegółowo opisano, jak Trump w swej pysze chełpił się zabiciem Chameneiego, by następnie zobaczyć, jak wszystkie przewidywania dyrektora wywiadu narodowego się sprawdzają. Po tym zdezorientowany Trump wpadł we wściekłość na swoich doradców, którzy nie potrafili zrozumieć, dlaczego siły zbrojne USA nie były w stanie zmusić Iranu do posłuszeństwa.
Rezultat okazał się całkowicie odwrotny od wizji Trumpa, gdyż wiele mediów głównego nurtu potwierdziło, że wojna z Iranem spowodowała „miliardy” strat w nieodwracalnych obiektach amerykańskiego wywiadu, w tym w sprzęcie do nadzoru, stacjach CIA, sieciach radarowych i innych.
Irańskie drony i rakiety zaatakowały „stanowiska wywiadowcze i sprzęt do nadzoru na Bliskim Wschodzie w stopniu większym niż jakiekolwiek zniszczenia, jakich doświadczyły amerykańskie agencje szpiegowskie” –podało NBC News, powołując się na cztery anonimowe źródła.
Szacuje się, że naprawa szkód będzie kosztować miliardy dolarów.
Jak donosił w zeszłym miesiącu Reuters, w marcu irańskie drony zaatakowały placówkę CIA w Rijadzie, stolicy Arabii Saudyjskiej. Zaatakowano również odrębną placówkę CIA we wschodnim Iraku.
Źródła NBC poinformowały, że zaatakowano kolejne obiekty, ale odmówiły podania dalszych szczegółów. Przedstawiciele USA zbadali również, czy Rosja przekazała Iranowi technologię dronów lub informacje o celach ataku.
Dzieje się to na tle nowych doniesień, że Marynarka Wojenna USA zaczyna mieć mało funduszy z powodu katastrofalnej wojny:
Jak wynika z dokumentów uzyskanych przez Guardian oraz wywiadów z przedstawicielami marynarki wojennej, kontrahentami i analitykami obronności,wojnaDonalda Trumpa z Iranemwpędziła armię amerykańską w poważny kryzys finansowy. Marynarka wojenna USA zmuszona została do przekazania pieniędzy z listy płac i innych źródeł w celu pokrycia kosztów działań wojennych .
Ciekawe jest ich stwierdzenie, że „niepilne prace konserwacyjne” zostały odroczone z powodu kryzysu finansowego:
Eksperci i byli urzędnicy twierdzą, że konta są na wyczerpaniu. „Skarbonka jest zepsuta” –powiedział Harlan Ullman, emerytowany oficer marynarki wojennej. Ullman jest członkiem Narodowej Komisji ds. Przyszłości Marynarki Wojennej, ale powiedział, że nie wypowiada się w imieniu komisji.
Jeden urzędnik i jeden z kontrahentów marynarki wojennej stwierdzili, że prace konserwacyjne obiektów lądowych, które nie są pracami awaryjnymi, zostały odroczone z powodu kryzysu finansowego.
Choć mówią o „obiektach lądowych”, nie byłoby zaskakujące, gdyby dotyczyło to praktycznie wszystkiego, co wyjaśniałoby opłakany stan amerykańskich okrętów w ostatnim czasie. Można się spodziewać, że armia amerykańska będzie w przyszłości wyglądać coraz bardziej zaniedbana, w miarę jak reperkusje tego bałaganu będą się rozprzestrzeniać z typowym dla gigantycznej organizacji opóźnieniem.
Aby jeszcze bardziej podważyć magnum opus prezydentury Trumpa, WSJ donosi, że najnowsze przechwałki USA o ropie „wypływającej przez Ormuz” to po prostu puste słowa:
DUBAJ — Administracja Trumpa twierdzi, że przez Cieśninę Ormuz przedostają się ogromne ilości ropy. Śledzący, których zadaniem jest liczenie światowych dostaw ropy, widzą znacznie mniej.
Biorąc pod uwagę bezcelowość trwającej gry Trumpa na Ormuz, pogłoski, że wizyta dyrektora CIA Ratcliffe’a w Moskwie miała coś wspólnego z ostrzeżeniem Rosji przed udzielaniem Iranowi różnego rodzaju pomocy, wydają się być wiarygodne. Być może w desperacji, by przełamać impas, Trump wysłał Ratcliffe’a, aby błagał Rosję o wycofanie się w zamian za jakąś ofertę, tak aby Trump mógł zapewnić sobie „zwycięstwo” na Ormuz i zakończyć sprawę.
W końcu, w ostatnich tygodniach pojawiły się różne doniesienia z izraelskich kanałów informacyjnych na temat rodzajów pomocy, jakiej udziela Rosja, w tym przede wszystkim Huti:
Robert Kagan, który nagle stał się wiecznie zajęty, napisał kolejny artykuł dla magazynu „Atlantic”, w którym stanowczo oświadcza, że Iran będzie odtąd dominującą potęgą na Bliskim Wschodzie:
Dziwne, że ostatnio gorączkowo pisze tak wiele tekstów, w przypływie paranoi lub desperacji. Często takie osoby piszą te siejące strach teksty nieszczerze, udając jakąś deklaratywną „katastrofalną” rzeczywistość, podczas gdy ich prawdziwym celem jest pobudzenie działań, aby zapobiec dokładnie temu rezultatowi, o którym tak głośno krzyczą. Czy tak jest w tym przypadku?
Kagan pisze:
Przez lata Iran zmagał się z niekorzystnym dla siebie układem sił na Bliskim Wschodzie. Region był zdominowany przez wrogie amerykańskie supermocarstwo, Izrael, dysponujący bronią jądrową i militarną przewagą, oraz znaczących lokalnych aktorów – Egipt, Arabię Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie – strategicznie i gospodarczo powiązanych ze Stanami Zjednoczonymi.
Dziś Iran znalazł się w zupełnie nowej sytuacji. Zmierzył się z supermocarstwem i Izraelem, wytrzymał ostrzał z ich najnowocześniejszej broni i z nawiązką przetrwał. W rezultacie Iran, z pomocą Ameryki, całkowicie przebudował strukturę władzy na Bliskim Wschodzie i w Zatoce Perskiej.Dominującą potęgą w regionie będzie w przyszłości Iran, a nie Stany Zjednoczone ani Izrael. Kraje sąsiednie już dostosowują się do tej nowej rzeczywistości. Bardziej odległe mocarstwa również. Przez lata świat zmagał się z Iranem ograniczonym.Teraz odkryje, jak wygląda Iran uwolniony.
Możemy przynajmniej powiedzieć, że bez względu na intencje autora, wniosek jest obiektywnie poprawny.
Kagan wyjaśnia dalej, że gdy Izrael próbował wstrzymać produkcję gazu w Iranie, reakcja była tak nagła i silna, że natychmiast skłoniła Trumpa do podjęcia działań w celu zawieszenia broni:
Mimo to wszystko reżim przetrwał i nie poszedł na żadne ustępstwa. Wręcz przeciwnie, Iran obnażył piętę achillesową Ameryki: bezbronność sąsiadów Iranu.Przełom nastąpił w połowie marca, kiedy Izrael zaatakował irańskie złoże gazu Południowy Pars, a Iran odpowiedział atakiem na katarski kompleks Ras Laffan, największy na świecie zakład skraplania gazu ziemnego. Atak pokazał, że chociaż Iran ewidentnie nie byłby w stanie pokonać Stanów Zjednoczonych w wojnie powietrznej, irańskie pociski i drony mogłyby wyrządzić wystarczająco dużo szkód infrastrukturze naftowo-gazowej Zatoki Perskiej, by pogrążyć świat w długotrwałym kryzysie gospodarczym. Państwa Zatoki Perskiej natychmiast to zrozumiały, podobnie jak Trump. Wstrzymał ataki na irańskie cele energetyczne, nakazał niechętnemu Izraelowi uczynić to samo i wkrótce położył kres szerszej kampanii, nie wymuszając ani jednego ustępstwa ze strony Iranu. Od tamtej pory, pomimo licznych gróźb, Trump ani razu nie nakazał kolejnego ataku na irańską infrastrukturę energetyczną.
Krótko mówiąc, Iran okazał się mieć najsilniejszą pozycję nacisku ze wszystkich.
Przyznaje, że podpisane w czerwcu porozumienie było wyraźnym zwycięstwem Iranu, który deklarował, że „Islamska Republika Iranu, a nie żaden inny kraj, będzie „poczynić ustalenia” w celu „bezpiecznego przepływu statków handlowych” przez Cieśninę Ormuz. W dialogu z Omanem, bez pośredników ani innych uczestników, Iran będzie ustalał administrację cieśniną „zgodnie z obowiązującym prawem międzynarodowym i suwerennymi prawami państw nadbrzeżnych”.
Kagan zauważa, że sednem sprawy jest to, że Iran tak naprawdę nie potrzebował porozumienia i wiedział, że USA nie mają nic do zaoferowania i uciekną, niezależnie od tego, czy porozumienie zostanie podpisane:
Z perspektywy czasu wydaje się, że irańscy przywódcy nie wierzyli w potrzebę podpisania porozumienia. Według doniesień, Najwyższego Przywódcę Modżtabę Chameneiego musiał przekonać prezydent Masud Pezeshkian do jego podpisania. Względna obojętność Teheranu była zrozumiała: amerykańskie ustępstwa odzwierciedlały tak wielką desperację, by zakończyć wojnę, że Irańczycy mogli się spodziewać, że Stany Zjednoczone ostatecznie się wycofają, niezależnie od porozumienia.
Jak słusznie zauważa Kagan, Stany Zjednoczone obawiają się teraz eskalacji bardziej niż Iran.
Jeśli chodzi o żałosne „sankcje” Trumpa i nową strategię duszenia Iranu za pomocą stopniowych środków ekonomicznych, Kagan pisze, że jest to czyste złudzenie:
Przekonanie, że Iran, przetrwawszy zarówno ataki wojskowe, jak i sankcje, ulegnie teraz samym sankcjom, jest złudne. Modżtaba dokonał gruntownej przebudowy irańskiego kierownictwa bezpieczeństwa narodowego i obsadził na najwyższych stanowiskach weteranów Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej. Były dowódca IRGC, Mohsen Rezaei, stoi obecnie na czele Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, a inni twardogłowi urzędnicy bezpieczeństwa awansowali. Reżim wyłaniający się z wojny jest reorganizowany przez ludzi, którzy wierzą, że Iran przetrwał amerykańsko-izraelską próbę jego zniszczenia i że zwycięstwo przyniósł opór, a nie kompromis.
Dzięki swojej przenikliwości Kagan wyjaśnia, dlaczego irańska kontrola nad Cieśniną jest bronią potężniejszą niż broń nuklearna, która ma charakter ściśle odstraszający:
Kontrola Iranu nad Cieśniną Ormuz jest bardziej użytecznym narzędziem siły niż broń jądrowa. Broń jądrowa może odstraszyć atak, ale kontrola nad cieśniną daje Iranowi przewagę nad dziesiątkami krajów każdego dnia.
Dzięki niej Iran może nagradzać przyjaciół, karać wrogów, czerpać zyski, wymuszać złagodzenie sankcji i zmuszać rządy do zastanowienia się dwa razy, zanim sprzeciwią się polityce Iranu. Może to wszystko zrobić bez oddania jednego strzału, zachowując jednocześnie możliwość grożenia przemocą w razie potrzeby.
Pod koniec Kagan porusza kwestię innego ważnego następstwa historycznej porażki USA w Iranie – faktu, że Stany Zjednoczone okazały się papierowym tygrysem, co będzie miało złożone skutki w innych regionach świata:
Skutki sięgną daleko poza Bliski Wschód. Sojusznicy Ameryki w Azji i Europie widzą, że stosunkowo krótka wojna z mocarstwem drugorzędnym pochłonęła znaczną część amerykańskich zapasów broni potrzebnej do obrony przeciwrakietowej.Widzą, że Stany Zjednoczone rozpoczęły wojnę, której nie mogły zakończyć, naraziły swoich partnerów na odwet, a następnie przerwały ją, gdy koszty stały się zbyt wysokie. Wnioski Pekinu dotyczące Tajwanu i wnioski Moskwy dotyczące Europy mogą być niemożliwe do ustalenia. Ale sojusznicy Ameryki nieuchronnie będą pytać, czy Waszyngton ma broń, wytrzymałość i wolę polityczną, by podtrzymywać kolejny poważny konflikt. W rzeczywistościjuż je mają.
Jest to szczególnie aktualne dzisiaj, ponieważ ujawniono fascynująco – przynajmniej według NYT i WaPo – że „tajna podróż” Ratcliffe’a do Moskwy wczoraj była spowodowana obawami Waszyngtonu, że Rosja postrzega teraz USA jako tak osłabione porażką z Iranem, że mogłoby to zainspirować Putina do „polubienia swoich szans” w starciu z państwem NATO:
Rob Lee@ RALee85RALee85Jak @nytimes i @washingtonpost opisują przesłanie, jakie dyrektor CIA Ratcliffe przekazał rosyjskim urzędnikom podczas swojej podróży do Moskwy. „John Ratcliffe, dyrektor CIA, odbył w tym tygodniu tajną wizytę w Moskwie, aby prywatnie podzielić się swoją ponurą oceną stanu…
Przeczytaj uważnie zaznaczone:
„Tajemniczą podróż dyrektora CIA Johna Ratcliffe’a do Moskwy w tym tygodniu poprzedziły najnowsze informacje wywiadowcze USA, wskazujące na to, że Kreml uważa Stany Zjednoczone za osłabione wojną z Iranem, co daje Rosji okazję do eskalacji działań przeciwko amerykańskim interesom i sojusznikom w Europie, twierdzą dwie osoby zaznajomione ze sprawą…
Tego nie da się wymyślić:
Jak powiedziała jedna ze znanych osób,wizyta Ratcliffe’a w Moskwie „nie była związana z tym, że Putin znalazł się w kącie”, ponieważ jego armia nie zdołała przełamać impasu na polu bitwy na Ukrainie, lecz „bardziej z tym, że Rosja uważa, że jesteśmy wyczerpani i nie możemy interweniować ”.
Ratcliffe poleciał więc z rozpaczą, by zapewnić Rosję, że USA nie są papierowym tygrysem, i pogrozić Putinowi kijem, by przypomnieć mu, że mimo upokarzającego zdeptania ich przez średnie mocarstwo, USA nadal są poważne.
Jeśli to prawda, to dość szokujący i żenujący obrót spraw. W praktyce oznaczałoby to, że Ratcliffe został wysłany jako chłopiec na posyłki, żeby w zasadzie powiedzieć:
„Słuchajcie, wiem, że nasze imperium wygląda na chylące się ku upadkowi, ale nie zapominajcie: wciąż mamy broń nuklearną (choć może starzejącą się, napędzaną dyskietkami z lat 70. i ukrytą w silosach, w których pracują narkomani ).”
Cóż, gdyby to była jego wiadomość, to rosyjscy rozmówcy z pewnością przyjęliby ją z drżącymi ustami i zadowoleniem.
Gdy musisz latać dookoła świata, aby „przypomnieć” swoim przeciwnikom o swojej sile, może to być pierwszy poważny znak, że słońce zaczęło zachodzić nad twoim imperium.
