Gwizdy i buczenie pod adresem ONZ, zakaz kontaktowania się religijnych Żydów z rządem, a skupienie się na Netanjahu nie rozwiązuje problemu.
Premier Izraela Benjamin Netanjahu przemawiał przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ w Nowym Jorku w czwartek, 24 września 2026 roku – według izraelskich mediów, była to jedna z najkrótszych i najbardziej wymagających pod względem bezpieczeństwa wizyt USA w czasie jego prezydentury. Podczas gdy międzynarodowe doniesienia koncentrowały się głównie na protestach, konflikcie opinii publicznej z burmistrzem Nowego Jorku Zohraneim i dziwacznym incydencie w kanalizacji w pobliżu jego hotelu, konflikt, który był kluczowy dla politycznego przetrwania Netanjahu, rozgrywał się w samym Izraelu: otwarte zerwanie z najbardziej wpływowym rabinem w litewsko-charedimskim świecie, Dovem Landauem.
Według i24NEWS, Netanjahu udał się do Nowego Jorku dopiero po długim wahaniu. Jego biuro najwyraźniej rozważało całkowite odwołanie wizyty w ONZ. Doniesienia izraelskich mediów, streszczone przez ynetnews , wskazywały, że jego rządowy samolot, „ Skrzydło Syjonu ”, po raz pierwszy od dziesięcioleci nie miał lądować na lotnisku im. Johna F. Kennedy’ego – przywilej, który wcześniej przyznawano jedynie głowom państw Izraela i Iranu. Podano powód, jakim była obawa, że burmistrz Mamdani mógłby nakazać samolotowi natychmiastowe opuszczenie lotniska podczas wizyty Netanjahu, zamiast pozostania tam na parkingu. Alternatywne miejsca lądowania obejmowały lotnisko wojskowe w New Jersey lub lotnisko Newark, jak donosił między innymi Middle East Monitor .
Sam Mamdani, który wcześniej otwarcie groził Netanjahu aresztowaniem, zdystansował się od własnych wezwań do protestów na krótko przed wizytą, jak donosi Religion News Service , ale wyraźnie bronił prawa do protestu.
W związku z tym Netanjahu spędził w mieście tylko kilka godzin, nie nocował i wrócił do Izraela tego samego wieczoru po swoim przemówieniu – niezwykle krótkim jak na wystąpienie w ONZ, co zauważył również „Jerusalem Post” , który dodatkowo zauważył, że planowana podróż do Teksasu w celu odwiedzenia SpaceX i ewentualnego spotkania z Elonem Muskiem zostały odwołane bez zapewnienia zastępstwa.
Zagrożenie z podziemia?
Niepokój potęgował incydent, który miał miejsce zaledwie jedną przecznicę od hotelu Netanjahu, Loews Regency przy Park Avenue: Według JNS kamery monitoringu uchwyciły trzech niezidentyfikowanych mężczyzn wychodzących z włazu studzienkowego na skrzyżowaniu Park Avenue/61st Street około 4:30 rano w środę i jadących na północ dwoma czekającymi samochodami. Nowojorska policja, jak donosi między innymi NBC News , uważa, że są to ci sami „miejscy eksploratorzy”, którzy wielokrotnie przeszukiwali nowojorski system kanalizacyjny w poszukiwaniu złomu i kosztowności; nie ustalono jeszcze związku z wizytą Netanjahu ani Zgromadzeniem Ogólnym ONZ. Policja przyznała jednak, że wdrożyła dodatkowe środki bezpieczeństwa ze względu na „wrażliwość miejsca”.
Przedstawiciele ONZ demonstracyjnie opuszczają przemówienie Netanjahu
Podczas tegorocznej debaty Zgromadzenia Ogólnego ONZ, która odbyła się 24 września 2026 r., po raz kolejny doszło do masowego, demonstracyjnego exodusu licznych delegatów, gdy na podium stanął premier Izraela Beniamin Netanjahu.
Protest powtórzył sceny z poprzedniego roku (wrzesień 2025). Gdy tylko Netanjahu został wezwany do zabrania głosu, dziesiątki misji dyplomatycznych – według doniesień izraelskich mediów, łącznie 77 delegacji, w tym większość państw arabskich i muzułmańskich, a także wiele państw afrykańskich i niektóre państwa europejskie – masowo opuściły salę obrad.
Podczas gdy pozostali zwolennicy i delegacja izraelska witali Netanjahu brawami, z sali dobiegały głośne gwizdy i buczenie. Przewodniczący sesji musiał wielokrotnie wzywać do porządku. Z powodu skoordynowanego protestu Netanjahu, podobnie jak w poprzednim roku, przemawiał do niemal pustej sali plenarnej. Protest był skierowany przede wszystkim przeciwko działaniom militarnym Izraela w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, a także przeciwko stanowczemu sprzeciwowi Netanjahu wobec rozwiązania dwupaństwowego. Przed jego przemówieniem delegacja palestyńska wyraźnie wezwała członków ONZ do opuszczenia sali podczas jego wystąpienia.
Niebezpieczeństwo na froncie wewnętrznym
Znacznie poważniejszy konflikt rozgrywa się jednak w samym Izraelu. Rabin Dov Landau, duchowy przywódca litewsko-charedickiej partii Degel HaTorah i przewodniczący jesziwy Slabodka w Bene Berak, nakazał już latem rozwiązanie Knesetu. „ Nie mamy zaufania ” do premiera Netanjahu – ogłosił Landau, według JNS , po tym jak Netanjahu poinformował partie charedi, że przed wyborami nie ma już większości w parlamencie dla ustawy zwalniającej uczniów jesziw ze służby wojskowej. Koalicja następnie upadła, a Izrael wybierze nowy parlament 27 października 2026 roku.
Landau znany jest ze swojej bezkompromisowej postawy: według Ynetnews kategorycznie odrzuca jakikolwiek bezpośredni dialog z Netanjahu lub wysoko postawionymi wojskowymi – odmawiając nie tylko indywidualnych rozmów, ale także jakiegokolwiek kontaktu z przedstawicielami władzy państwowej jako takiej. Według tego samego źródła syjonizmowi towarzyszyło twierdzenie, że uratuje naród żydowski, ale w rzeczywistości przyniósł „ katastrofy – duchowe i fizyczne ”. W liście opublikowanym w 2025 roku i udokumentowanym przez Calcalist , dosłownie nazwał izraelską armię „ armią nieczystą ” (zava tame), do której nie należy wysyłać uczniów jesziw Haredi.
Czy Netanjahu stanie się nietykalny?
Międzynarodowe relacje medialne z podróży Netanjahu do Nowego Jorku opowiadają przede wszystkim o protestach, histerii w kwestii bezpieczeństwa i izolacji dyplomatycznej – podsycanej nakazem aresztowania wydanym przez Międzynarodowy Trybunał Karny w listopadzie 2024 roku za domniemane zbrodnie wojenne popełnione w wojnie w Strefie Gazy. W narracji tej pomija się fakt, że – według cytowanych powyżej doniesień – liczba zaplanowanych spotkań z innymi głowami państw na marginesie Zgromadzenia Ogólnego ONZ była wyjątkowo niska – co wskazuje na to, że pole manewru Netanjahu na arenie międzynarodowej znacznie się zmniejszyło przed tą podróżą, i to nie tylko w wyniku działań Mamdaniego.
Związek między polityką zagraniczną a wewnętrzną również nie jest jasny: zerwanie z Landauem przypada na ten sam tydzień, w którym Netanjahu staje przed społecznością międzynarodową – i dotyczy właśnie elektoratu Haredi, bloku, bez którego, po dekadach praktyki politycznej w Izraelu, żaden prawicowy rząd nie mógłby utworzyć koalicji. Zerwanie Landaua nie jest zatem drobnym konfliktem między teologami religijnymi, lecz raczej wpływa na strukturalne podstawy władzy Netanjahu.
Co pozostaje otwarte
Po pierwsze: czy narracja o „Netanjahu odizolowanym w Nowym Jorku” jest w ogóle bardziej istotna – czy też odwraca ona uwagę od pytania, czy Netanjahu zachowa zdolność polityczną do działania do dnia wyborów 27 października 2026 r.?
Po drugie: jakie będą konsekwencje, jeśli najbardziej wpływowy rabin kluczowego partnera koalicyjnego zasadniczo odrzuci jakikolwiek instytucjonalny dialog z rządem – czy należy to nadal rozumieć jako wewnętrzny spór religijny, czy już jako de facto rezygnację z udziału w procesie demokratycznym?
Po trzecie: O czym świadczy atmosfera bezpieczeństwa towarzysząca wizycie, skoro pozornie błahy incydent w kanalizacji – według nowojorskiej policji, będący częścią długotrwałego procederu poszukiwaczy złomu – trafił na pierwsze strony gazet w całym kraju ze względu na swoje bliskie położenie od hotelu Netanjahu?
O czym nasze media nie dyskutują
Prawdziwym ślepym punktem w doniesieniach jest fakt, że bardziej spektakularne elementy – trasa lotu, incydent w kanalizacji, retoryka Mamdaniego – przesłaniają poważniejszy, strukturalny rozdźwięk: międzynarodowy nakaz aresztowania ogranicza swobodę przemieszczania się Netanjahu, ale publicznie deklarowana nieufność rabina Landaua i jego odmowa rozmowy z rządem zagrażają jego faktycznemu zapleczu władzy w kraju.
Tak więc, podczas gdy Nowy Jork spiera się o politykę symboliczną, kwestia, czy Netanjahu nadal będzie premierem po 27 października, jest rozstrzygana w Bene Berak i Knesecie.
Jednak problemem, który został zmarginalizowany w ONZ, nie jest Netanjahu, lecz mentalność społeczeństwa izraelskiego. Opozycja nie krytykuje jego działań wobec Palestyńczyków, Libańczyków ani Irańczyków, ale w niektórych przypadkach wręcz wzywa do bardziej zdecydowanego podejścia.
Przed wojną – tą z Iranem – nie do pomyślenia! Protesty przeciwko polityce syjonistycznego apartheidu odbywały się już dawno na całym świecie. Jednak skala ostatnich demonstracji w Nowym Jorku przerosła oczekiwania nawet samych organizatorów. Do tego fakt, że prezydent USA również wspiera ten ruch, jest czymś zupełnie nowym. Nie przybył on co prawda w swojej czerwonej czapeczce MAGA na tę demonstrację, ale pokazał wsparcie w inny, dyplomatyczny sposób.
Na kilka dni przed przybyciem Netanjahu do USA na sesję Zgromadzenia Ogólnego ONZ, Donald Trump – republikanin, spotkał się z zagorzałym wrogiem Netajahu, burmistrzem Nowego Jorku Zohranem Mamdanim – demokratą. A do spotkania Trump – Netanjahu tym razem nie doszło.
Burmistrz NY zapowiedział, że przy pierwszej nadarzającej się okazji, aresztuje Netanjahu za zbrodnie wojenne na Palestyńczykach. Nawet gdyby tak się stało, to premier Izraela szybko odzyskałby wolność i zostałby oficjalne przeproszony. Wpadłem na pomysł, żeby wsadzić Netanjahu do jednej celi z przebywającym tam przecież już wenezuelskim prezydentem Maduro. Ich dyskusja mogłaby być naprawdę interesująca. Nie tylko dla CIA. Maduro, pomimo że sam żartobliwie określił swoją angielszczyznę „językiem Tarzana”, potrafi się jednak dogadać w tym języku.
Spojrzenie zbitego psa powinno wzbudzać litość, ale tego nie robi.
Kiedy pod koniec września izraelski premier Benjamin Netanjahu wystąpił przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ, ponad stu dyplomatów demonstracyjnie opuściło salę, zanim jeszcze zaczął przemawiać. Wśród nich byli delegaci z Palestyny, Brazylii, Hiszpanii, Turcji, Tunezji, Arabii Saudyjskiej i RPA.
Netanjahu, wobec którego Międzynarodowy Trybunał Karny – ten trybunał w Hadze, który może oskarżać osoby fizyczne o zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości i ludobójstwo – wydał nakaz aresztowania w związku z domniemanymi zbrodniami wojennymi w Strefie Gazy, nazwał tych, którzy opuścili salę, „moralnymi tchórzami”.Źródło.Moim zdaniem adekwatną odpowiedzią na jego postawę, byłoby nazwanie premiera Izraela niemoralnym „bohaterem”.
Premier Izraela Benjamin Netanjahu przemawiał przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ w Nowym Jorku w czwartek, 24 września 2026 roku – według izraelskich mediów, była to jedna z najkrótszych i najbardziej wymagających pod względem bezpieczeństwa wizyt USA w czasie jego prezydentury. Podczas gdy międzynarodowe doniesienia koncentrowały się głównie na protestach, konflikcie opinii publicznej z burmistrzem Nowego Jorku Zohranem Mamdanim i dziwacznym incydencie w kanalizacji w pobliżu jego hotelu, konflikt, który był kluczowy dla politycznego przetrwania Netanjahu, rozgrywał się w samym Izraelu: otwarte zerwanie z najbardziej wpływowym rabinem w litewsko-charedimskim świecie, Dovem Landauem.
Kraje, których przedstawiciele opuścili salę plenarną ONZ przed wystąpieniem Netanjahu. Źródło.
Jak wynika z tej mapy wszyscy dotychczasowi sprzymierzeńcy Izraela z Zatoki Perskiej i wszystkie kraje na Bliskim Wschodzie naturalnie poza samym Izraelem, zbojkotowały wystąpienie terrorysty na forum ONZ.
Nie jest to jedynie moda, by przypodobać się wyborcom. Daje to nam nadzieję, że przynajmniej resztki człowieczeństwa odzywają się coraz liczniej także wśród polityków. Z pewnością obserwujemy koniec haniebnej ery premiera Netanjahu. Kto zajmie jego miejsce? Biorąc pod uwagę 70% wsparcia w Izraelu dla rasistowskiej polityki rządu, obawiam się, że będzie to wcale nie lepszy drań.
Francuski sędzia Nicolas Gouyou, który wydał w Międzynarodowym Trybunale Karnym nakaz aresztowania Netanjahu, twierdzi, że firmy Visa i Mastercard zablokowały wszystkie jego karty, przez co nie może już dokonywać zakupów. Twierdzi on, że sędziowie, prawnicy i politycy są zastraszani i traktowani jak przestępcy. Źródło: Telegram 24.09.2026 r. 14:32.
Przy negatywnych emocjach związanych ze zbrodniami Izraela, nie jest łatwo zachować pełen obiektywizm. Przecież każde państwo ma prawo do obrony nawet wtedy, gdy korzystając z sił specjalnych, samo organizuje napaść na własny kraj, żeby potem mieć pretekst do tej „obrony”. Nigdy tak nie jest, że cały naród ponosi zbiorową odpowiedzialność za zbrodnie polityków. To syjonistyczny rząd organizując napaść na własne państwo, wykorzystuje naturalny strach, by skonsolidować naród przeciwko wymyślonemu wrogowi.
Nie usprawiedliwia to izraelskich radykalnych wyborców. Jednak spójrzmy na siebie – jakie kreatury dopuszczamy do władzy we własnym kraju?
Co prawda również Beni-to przecież nie Mussolini.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Jak walczyć z systemem, w którym tkwisz po same uszy? To jest tak, jak gdybyś tonął w bagnie i jednocześnie niszczył brzytwę, którą podają ci „życzliwi”. Bez obawy, nie będę usprawiedliwiał zbrodni popełnionych przez Trumpa, żeby wesprzeć ideę walki z Deep State. W dzisiejszym wpisie nie będzie jak w większości dotychczasowych tłumaczenia publikacji z niezależnych mediów. Chcę dzisiaj przedstawić wam, jak ja widzę fenomen Trumpa.
Kiedy podczas wyborów sześć i dwa lata temu stałem po stronie Trumpa, w których nie brałem udziału, bo nie mieszkam w USA, wiedziałem, że nie jest on szlachetnym bohaterem, jakich znamy z westernów „Rio Bravo”, czy „W samo południe”. W styczniu 2020 roku pokazał światu swoją „prawość”, wydając wyrok śmierci na irańskiego generała Kasema Solejmaniego.
Delegacja irańska, która w czwartek zgromadziła się w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ, pozostawiła po sobie portret legendarnego męczennika, generała Kasema Sulejmaniego, podczas gdy premier reżimu syjonistycznego Beniamin Netanjahu stanął na podium przed niemal pustą salą. Źródło.
Dlaczego więc wspierałem i nadal wspieram Trumpa? Nie z tęsknoty za sprawiedliwym rycerzem, tylko dlatego, że w naszej – nie Trumpa – walce z globalizmem nie mamy lepszych sprzymierzeńców. Powiecie, że Trump przecież nadal wspiera cyfrowe niewolnictwo sprzymierzone z farmacją w celu depopulacji ludzkości. I tu zgodzę się ze wspieraniem, ale nie z celem. Celem Trumpa jest dogadana już z Rosją i Chinami władza USA nad zachodnią połową świata. Europa wyswobodzi się po ponad 80 latach spod tej dominacji. Kto ją przejmie? To sprawa otwarta. Na chwilę obecną rządzą tu zdecydowanie globaliści.
Przecież właśnie dogadujemy się z USA w sprawie stacjonowania 15 tysięcy amerykańskich żołnierzy w Polsce! Źródło. Owszem, jednak Trump już od dawna dogadał się z Putinem i Xi w sprawie wycofania wszystkich amerykańskich baz wojskowych z rejonu Zatoki Perskiej i Europy. Jak myślicie, które decyzje będą dla niego ważniejsze? Poza tym widzieliśmy skuteczność amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa w Arabii Saudyjskiej i sąsiednich krajach.
Księżyc Ameryki.
Zastanówmy się, jakie są pozytywne w sensie walki z globalizmem efekty prezydentury Trumpa? Ludzie wrogo do Trumpa nastawieni, a tych jest większość, powiedzą, że żadne. A jednak:
Wystąpienie z WHO;
Odejście od histerii klimatycznej;
Koniec genderyzmu – kretyńskiej polityki antyrodzinnej;
Powstrzymanie najazdu emigrantów;
Wstrzymanie marszu globalistów na drodze do opanowania całego świata.
Bez wątpienia wszystkie te punkty byłyby odwrócone o 180 stopni, gdyby wybory w USA wygrała Kamala Harris – marionetka globalistów.
Są jeszcze argumenty popierające teorię, że wojna z Iranem miała na celu wsparcie samozagłady Izraela. Wiele osób nie popiera tej teorii, ale nie jest ona pozbawiona sensu, szczególnie gdy wziąć pod uwagę epsteinowy szantaż wobec Trumpa. Po raz pierwszy w powojennej historii USA polityka Izraela stoi pod pręgierzem publicznej krytyki w USA.
Wszystkie karty Trumpa.
Nadzieje zwolenników MAGA zostały szybko zweryfikowane przez skorumpowany lobbing – masło maślane, bo inaczej być nie mogło. Skoro prezydent musi się liczyć z głosem karteli zbrojeniowych, farmaceutycznych oraz technologicznych, nie może równocześnie prowadzić z nimi otwartej walki. Musi się z nimi liczyć, ponieważ przekupują oni legalnie (lobbing) senatorów i kongresmenów, których głos jest ważny także dla Trumpa. To samo dotyczy izraelskiego lobby – AIPAC.
Cóż byłoby prostszego dla prezydenta USA, który chce pokoju na Ukrainie, powstrzymać pomoc logistyczną amerykańskiego wywiadu dla Ukrainy? Europejskie drony wysyłane z Ukrainy na Rosję pozbawione by zostały współrzędnych celu ataku. Spowodowałoby to natychmiastową porażkę Ukrainy i jednocześnie podniosłyby się głosy, że ta przegrana to wina Trumpa i ruszyłaby ponownie kampania Russiagate.
A co potem? J.D. Vance (czytaj Thiel) i Rubio (czytaj Netanjahu)?
Rozpowszechnia się wiadomości o psychicznej chorobie Trumpa. Zgodziłbym się z nimi o ile wszystkich – a jest ich większość – narcyzów w polityce uznać, za wariatów. Nieprzewidywalność, konfabulacja, mania własnej wielkości, to nie są objawy dla psychiatry – to strategia i to całkiem niezła w polityce światowej.
I proszę nie mylić pozytywnego myślenia z trumpowską propagandą wiecznego „sukcesu”. W porównaniu do europejskich narcyzów, a w rzeczywistości globalistów, których Trump przyparł do muru szantażem braku diesla, świadczy o zdrowym rozsądku tego skazanego przez media na aberrację psychiczną prezydenta.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Wojna światowa z pewnością by się przydała, prawda? Można wprowadzić wszelkiego rodzaju ograniczenia dla ludności, a także znaleźć idealny pretekst do opóźnienia lub odwołania normalnych wyborów. Czy postępowcy posunęliby się aż tak daleko, żeby uniemożliwić konserwatystom przejęcie władzy? Wszyscy wiemy, że tak.
Coś się zmieniło i wojna światowa o Ukrainę znów jest na tapecie
Od sześciu miesięcy oczy świata zwrócone są na wojnę w Iranie, podczas gdy najniebezpieczniejszy punkt zapalny na planecie był w dużej mierze ignorowany. Aż do momentu, gdy fala ukraińskich ataków dronów wywołała panikę na światowych rynkach oleju napędowego. Nagle wszyscy znów zaczynają koncentrować się na jednym…
Rosja jest drugim co do wielkości eksporterem oleju napędowego na świecie, po Stanach Zjednoczonych, dostarczając około 12% całkowitego globalnego eksportu (USA dostarczają 22% eksportu). Dla porównania, w normalnych warunkach przez Cieśninę Ormuz przechodzi tylko 10% globalnego eksportu oleju napędowego – a dostawy te pochodzą z siedmiu różnych krajów wydobywających ropę, w tym z Iranu.
Po zachodnich sankcjach rosyjskie dostawy oleju napędowego trafiały głównie do Turcji, Brazylii, Indii i Chin. Jednak ponieważ rosyjskie dostawy nadal krążyły na rynkach światowych, kraje te nie musiały czerpać paliwa z alternatywnych źródeł.
Warunki uległy zmianie, i to nie na lepsze. Ciągłe ukraińskie ataki dronów na rosyjskie rafinerie zmusiły Kreml do wstrzymania całego eksportu oleju napędowego i utrzymania dotychczasowych dostaw tego paliwa na potrzeby ludności i działań wojennych.
Jeśli chcesz wiedzieć, dlaczego ceny oleju napędowego tak mocno ucierpiały od lipca, to powodem są rosyjskie cięcia eksportowe. Ruch przez Cieśninę Ormuz od lipca systematycznie rośnie, zgodnie z niezależnym potwierdzeniem danych satelitarnych (każdy, kto korzysta wyłącznie z danych transpondera AIS, będzie miał zaniżone i niedokładne wyniki). To właśnie kwestia rosyjskich rafinerii spowodowała wybicie cen oleju napędowego w ostatnich miesiącach.
Z powodu całkowitego odcięcia rosyjskich źródeł, wiele krajów będzie musiało korzystać z usług innych producentów. Oznacza to, że tort się kurczy, ale każdy nadal chce mieć taki sam kawałek, jaki zawsze miał. Jeśli Stany Zjednoczone w odpowiedzi również wstrzymają eksport oleju napędowego, będzie to katastrofa dla rynków zagranicznych i doprowadzi do rzeczywistych niedoborów podaży (Europa mocno ucierpi; połowa importowanego tam oleju napędowego pochodzi ze Stanów Zjednoczonych).
W 2024 roku zastanawiałem się, dlaczego Ukraińcy wciąż atakują nietypowe cele, takie jak stacje radarowe wczesnego ostrzegania przed nuklearnymi zagrożeniami, zamiast atakować kluczowe zasoby, takie jak rafinerie ropy naftowej, aby powstrzymać rosyjską strategię wyniszczającą. Cóż, wygląda na to, że Ukraińcy w końcu to zrozumieli.
Rosyjska strategia wyniszczania była bardzo skuteczna w uszczuplaniu ukraińskich sił zbrojnych (do tego stopnia, że rekrutowali głównie mężczyzn po 40. roku życia), ale kluczową wadą powolnego przesuwania się linii frontu i przedłużającej się ofensywy jest to, że wymaga ona dużych zapasów zasobów. Ukraińskie ataki dronów mają niską skuteczność, ale jeśli wyślą tysiąc bezzałogowych statków powietrznych do ataku na rafinerię i kilka z nich się przedostanie, to i tak będzie to zwycięstwo w dłuższej perspektywie, ponieważ osłabi to mozolną rosyjską operację wyniszczania.
Administracja Trumpa zwróciła się do Ukrainy z prośbą o zaprzestanie ataków na rosyjskie rafinerie z powodu niestabilności rynków globalnych, ale Zełenski zignorował tę prośbę. Nic dziwnego, w końcu znaleźli taktykę, która działa.
Oczywiście, teraz reszta świata zmaga się z niedoborami oleju napędowego, podczas gdy rok temu nie było to problemem. Można by pomyśleć, że Europejczycy, szczególnie dotknięci podwyżkami cen paliw i energii, będą się spieszyć, żeby zakończyć wojnę. I być może wkrótce zainterweniują, ale nie w sposób, na jaki moglibyśmy liczyć…
Myślę, że można śmiało powiedzieć, że wojna na Ukrainie skończyłaby się dawno temu, gdyby nie ingerencja rządów europejskich, które wspierają Ukrainę i namawiają ją do NIEZAWARCIA porozumienia. Ostatecznie Rosja utrzyma Donbas, niezależnie od tego, czy Ukraina tego chce, czy nie. Jednak Zełenski nie chce się z tym pogodzić, więc wojna trwa znacznie dłużej, niż jest to konieczne.
Sytuacja staje się jednak o wiele bardziej niebezpieczna, gdy elity europejskie naciskają na rozpoczęcie działań na miejscu. Wydaje się, że chcą rozpocząć wojnę światową. Pomijając problem z zasobami oleju napędowego, który wyznacza harmonogram wojny dla obu stron, rządy europejskie zwiększyły ruchy wojsk na wschodnich granicach i zaczyna wyglądać na to, że szykują się do czegoś wielkiego.
Polska buduje rozległe okopy i fortyfikacje, wykorzystując niemieckich saperów, na granicy z Białorusią. Niemcy utworzyli na Litwie 5000-osobową brygadę pancerną, co jest pierwszym od 1945 roku stałym stacjonowaniem wojsk bojowych poza granicami kraju. NATO utworzyło 9. wielonarodową grupę bojową, która regularnie ćwiczy w Finlandii, niedaleko granicy z Rosją. Wiele krajów wysyła rotacyjne brygady na Łotwę, do Rumunii i Estonii. Nawet Kanadyjczycy wysyłają tam swoje wojska.
W ostatnich tygodniach doszło do wielokrotnego operowania myśliwców w Polsce i państwach bałtyckich z powodu domniemanej aktywności dronów lub samolotów w pobliżu przestrzeni powietrznej Sojuszu. Sojusznicy wstępnie rozmieszczają sprzęt i planują znacznie większe zapasy amunicji i zasobów w państwach frontowych. NATO opublikowało również obszerny plan awaryjny dla wschodniej flanki.
Odnotowano wzrost liczby komunikatów politycznych i dotyczących gotowości cywilnej skierowanych do obywateli. Polskie ostrzeżenia o możliwych ukrytych incydentach z udziałem dronów/pocisków rakietowych. Francuskie środki ochrony infrastruktury krytycznej po odprawach dotyczących ataków hybrydowych. Niemieckie planowanie pojemności szpitali wojskowych. Litewskie plany dotyczące dróg ewakuacji. Brytyjskie biuletyny dotyczące gotowości społecznej, w tym zalecenia dla ludności cywilnej dotyczące zaopatrzenia się w żywność i inne artykuły.
Nawet Szwajcaria rozsyłała komunikaty dla swoich obywateli dotyczące bezpieczeństwa i gotowości, wskazując na „pogarszającą się sytuację bezpieczeństwa” w związku z rozbudową sił militarnych.
Wszystko to można postrzegać jako postawę obronną, niekoniecznie planując bezpośrednie starcie z Rosjanami, ale pomyślmy przez chwilę, że Rosja ani razu nie zagroziła atakiem na cele europejskie lub NATO i konsekwentnie powtarzała, że jej jedynym interesem jest Ukraina. Mimo to Europa usunęła swoją strategię obronną “trip wire” (tzw. strategia potykacza -AC) i zastąpiła ją stałym frontem. Z pewnością wygląda na to, że przygotowują się na wydarzenie, które mogłoby sprowokować Rosjan do ataku na cele poza Ukrainą.
Jakie to byłoby wydarzenie?
Żeby było jasne, nie jestem wielkim fanem rosyjskiego rządu. Dowody wskazują na regularne operacje psychologiczne w USA i jest o wiele za wielu konserwatywnych wpływowych polityków, którzy całują Putina w tyłek. Mimo to, nie jestem też fanem Ukrainy ani Europy i podejrzewam, że elity UE z chęcią wywołałyby wojnę światową, gdyby uważały, że ujdzie im to na sucho.
Dlaczego? No cóż, oto moja teoria…
Europa była głównym celem trwającej dekadę operacji wymiany kulturowej. Masowa imigracja była wykorzystywana do podważania stabilności struktur gospodarczych i społecznych. Od lat ostrzegam, że ci migranci z Trzeciego Świata są importowani jako armia najemników, by kontrolować miejscową ludność i zapobiegać rebelii przeciwko przyszłym lewicowym programom.
Widzimy już potwierdzenie tego w Wielkiej Brytanii, gdzie migranci są włączani do sił policyjnych w celu stłumienia konserwatywnych demonstrantów.
Rzecz w tym, że ten plan inwazji wywołał ogromną kontrakcję europejskich patriotów w krajach takich jak Wielka Brytania i Niemcy. Partie antyimigracyjne i konserwatywne, takie jak Restore w Wielkiej Brytanii i AfD w Niemczech, odnoszą ogromne sukcesy w liczbie członków i wyborach. Oznacza to, że czas lewicowców/globalistów się kończy i muszą szybko coś zrobić, zanim stracą bezpośrednią władzę.
Wojna światowa z pewnością by się przydała, prawda? Można wprowadzić wszelkiego rodzaju ograniczenia dla ludności, a także znaleźć idealny pretekst do opóźnienia lub odwołania normalnych wyborów. Czy postępowcy posunęliby się aż tak daleko, żeby uniemożliwić konserwatystom przejęcie władzy? Wszyscy wiemy, że tak.
Mamy więc dwa działające zegary, których nie było na początku wojny na Ukrainie: zegar niedoboru oleju napędowego, szczególnie dla Europejczyków. I mamy lawinę ruchów konserwatywnych, a główne wybory odbędą się w latach 2026-2029.
Obawiam się, że lewicowcy pójdą na całość, by utrzymać władzę. Nie sądzę, żeby byli na tyle szaleni, by chcieć wojny nuklearnej, a być może Rosjanie również chcą jej uniknąć. Jeśli tak się stanie, rezultatem będzie rozległy konflikt obejmujący wiele regionów, który MOŻE przekształcić się w konflikt nuklearny, jeśli któraś ze stron poczuje się przegrana. Głównym celem elit UE na tym etapie byłoby wciągnięcie USA do konfliktu.
W każdym razie wstrząsy wtórne byłyby katastrofalne. Miejmy nadzieję, że konserwatywne i populistyczne ruchy w Europie zdołają wyrwać dywan spod swoich skrajnie lewicowych rządów, zanim sytuacja na froncie wschodnim ulegnie dalszej eskalacji.
Walka z korupcją przerodziła się w brutalną polityczną grę – przekonują osoby związane z rządem w Kijowie. Źródła Wirtualnej Polski przyznają, że poziom korupcji w Ukrainie jest wyższy niż kiedykolwiek, ale jednocześnie ostrzegają: metody stosowane przez biuro antykorupcyjne (NABU) nie gwarantują skazania winnych. Mogą natomiast pogrążyć kraj w chaosie. Prawdziwe dziennikarstwo. Niezależna redakcja. ZA DARMO.
Czerwiec 2025 r. Cała Ukraina żyje aferą wokół Oleksija Czernyszowa.
Wicepremier, wiedząc, że ma usłyszeć zarzuty korupcyjne, wyjeżdża w zagraniczną „delegację” i nie śpieszy się z powrotem. Dopiero dyskretna interwencja ówczesnego szefa wywiadu wojskowego Kyryła Budanowa sprawia, że Czernyszow wraca do Kijowa.
– Wtedy wydawało się, że to straszny wstyd. Teraz można zatęsknić za tamtymi czasami – ironizuje jeden z rozmówców Wirtualnej Polski, zbliżony do ukraińskich władz.
Rok po aferze Czernyszowa sytuacja się powtórzyła. Tylko w znacznie gorszej odsłonie.
Na początku września Narodowe Biuro Antykorupcyjne (NABU) opublikowało wyniki najnowszego śledztwa „Kartagina„. Wykazało ono, że w biurze prokuratora generalnego działał syndykat, który „kryszował„, czyli zapewniał ochronę sieci call center, w których oszuści, podszywając się pod skarbówkę czy policję, wyłudzali miliony. Ofiarami padali głównie Rosjanie, rzadziej Ukraińcy oraz obywatele UE i USA.
Tydzień po publikacji „Kartaginy” prokurator generalny Rusłan Krawczenko postanowił pójść w ślady Czernyszowa i, nie czekając na zarzuty, wyjechał w „delegację”. Z tą różnicą, że nie zamierza z niej wracać. Zamiast tego wypowiedział NABU wojnę, która rykoszetem uderzała w prezydenta Ukrainy.
Krawczenko jest kolejną osobą, która odgrywała ważną rolę w systemie władzy Wołodymyra Zełenskiego, a którą prezydent musiał zwolnić ze względu na skandal korupcyjny. W ciągu niespełna półtora roku NABU i SAP (specjalna prokuratura antykorupcyjna) przetrzebiły najbliższe otoczenie Zełenskiego, doprowadzając m.in. do odejścia Andrija Jermaka, szefa administracji i prawej ręki Zełenskiego.
Jak przekonują rozmówcy Wirtualnej Polski, wypłynięcie kolejnych afer jest tylko kwestią czasu. Formalnie kompetencje NABU i SAP nie pozwalają im prowadzić śledztwa wobec prezydenta, ale otoczenie Zełenskiego nie ma wątpliwości, że to on jest głównym łupem w tej grze.
– Nie dajmy się zwieść. Pod płaszczykiem walki z korupcją toczy się brutalna polityczna gra – słyszymy od ludzi związanych z ukraińską władzą.
Inne źródło przyznaje, że poziom korupcji w Ukrainie jest teraz wyższy niż kiedykolwiek. – Trzeba z nią walczyć, ale bez urządzania medialnego show – mówi inna osoba.
– Wstyd i hańba. Inaczej historii z biurem generalnego prokuratora nie da się nazwać. Wykrywanie takiej korupcji jest bardzo potrzebne. Ale nie każde śledztwo NABU i SAP jest takie. Jeśli spojrzeć całościowo na ich działalność, można odnieść wrażenie, że jest to próba resetu władzy w najbardziej krytycznym momencie istnienia ukraińskiego państwa – mówi Julia Zabelina, analityczka i dziennikarka polityczna.
Głęboka czerń na ekranie. W tle muzyka trzymająca w napięciu. Kamera powoli najeżdża na czarny telefon z tarczą. Dzwoni. Męska ręka zdecydowanym ruchem chwyta słuchawkę – tak, niczym horror klasy D, zaczyna się najnowszy film NABU o szczegółach operacji „Kartagina”.
Za chwilę w kadrze pojawi się detektyw. Krótkie komentarze poprzedzają nagrania z rozmów podejrzanych. Słyszymy m.in. „Kanclerza”, którym okazał się Serhij Kropywa, zastępca kierownika departamentu międzynarodowej współpracy w biurze prokuratora. Rozmawiają o sprawach związanych z praniem pieniędzy, call centrach i załatwianiem posad. Ale w pamięć najbardziej zapada moment, w którym „Kanclerz” dzieli się z „Muzą”, swoją 24-letnią kochanką, życiową mądrością:
– Jeśli już się piep…, to z królową. Jeśli już kraść, to milion.
Dwa ostatnie zdania, choć niewiele wspólnego mają ze śledztwem, podbiją internet. Rozejdą się w setkach memów i tysiącach zjadliwych komentarzy.
Krytycy zarzucają NABU i SAP, że wykorzystują zmęczenie i frustrację Ukraińców. Alarmy przeciwlotnicze praktycznie się nie kończą. Każdy zastanawia się, gdzie się podziać zimą, jeśli miasta zostaną sparaliżowane brakiem prądu, wody i ogrzewania. Widoków na zakończenie wojny nie ma, ale jest bardzo wymowny obraz korupcji na najwyższych szczeblach.
– Społeczeństwo aż kipi od tej niesprawiedliwości – mówi politolog Oleg Saakian.
Temat walki z korupcją urósł do tego stopnia, że w ostatnich badaniach na pytanie, co stanowi większe egzystencjalne niebezpieczeństwo dla kraju, większość Ukraińców wskazała korupcję. Rosja znalazła się na drugim miejscu.
– NABU i SAP zyskały podczas wojny ogromne wpływy – dochodzi do wniosku brytyjski „Economist”. I cytuje ukraińskiego urzędnika: „Organy antykorupcyjne de facto stały się alternatywnym ośrodkiem władzy”.
Antykorupcyjna bańka
Listopad 2025 roku. Dochodzi 7 rano. Mychajło Tkacz, dziennikarz śledczy portalu „Ukraińska Prawda” całkiem „przypadkiem” znalazł się w urzędowej dzielnicy. Traf chciał, że akurat wtedy NABU rozpoczynało przeszukanie w biurze Andrija Jermaka, ówczesnego szefa kancelarii prezydenta.
– NABU nie tylko sprzedało informację o przeszukaniu, ale i czekało na dziennikarza, żeby ruszyć z pracą. Cyrk – oburzała się Kateryna Kobernyk, szefowa portalu „Babel”.
Eksperci zwracają uwagę, że od ponad roku publikacja wyników każdej operacji NABU i SAP jest wspierana profesjonalną kampanią informacyjną.
– Mamy w Ukrainie „antykorupcyjną bańkę” – mówi Julia Zabelina.
Lojalne media, organizacje antykorupcyjne i kilku deputowanych budujących karierę na walce z korupcją tworzą wspólny front, wskazując winnych, zanim zapadną wyroki.
– W adwokackich kręgach ironizujemy, że NABU to taka sieć społecznościowa. Kiedy mają coś mocnego, ale nie mogą tego udowodnić, przekazują materiały „swoim” mediom albo deputowanym, żeby wywołać społeczną reakcję – mówi Wołodymyr Bogatyr, prawnik często broniący polityków.
Według oficjalnych statystyk w ciągu 10 lat istnienia śledztwa NABU i SAP objęły 71 deputowanych. Jednak wyroki skazujące nadal są rzadkością.
– Daleki jestem od nazywania deputowanych klasą o wysokich standardach moralnych. Doszliśmy do sytuacji, kiedy na Zachodzie mówi się już nie o korupcji, tylko o istnieniu mafijnego syndykatu w ukraińskich władzach. To porażające, ale zalew kompromitujących materiałów nie jest walką z korupcją. To próba wpływania na politykę i podburzenia społeczeństwa – uważa Bogatyr.
Spisek, USA, wybory
Źródła Wirtualnej Polski zwracają uwagę na historię Olgi Stefaniszyny – niegdyś wicepremier i minister sprawiedliwości, a ostatnio ambasadorki w USA.
– Stefaniszyna była bardzo skuteczną ambasadorką. Cieszyła się w Waszyngtonie dobrą opinią. Potrafiła lobbować interesy Ukrainy – uważa Julia Zabelina.
W połowie lipca Stefaniszyna nagle zrezygnowała ze stanowiska. Miesiąc później usłyszała zarzuty złożenia nieprawdziwych oświadczeń majątkowych.
– Sprawa jest niejednoznaczna i prawdopodobnie upadnie w sądzie. Jej kariera jest jednak zrujnowana, a my nadal nie mamy kim zastąpić Stefaniszyny na stanowisku – mówi jeden z naszych rozmówców.
Kolejny przykład to sprawa Iryny Mudrej, wiceszefowej biura prezydenta. NABU aresztowało ją w związku z operacją „Forrest Gump”. Miała ona z polecenia „szefa” zalegalizować 150 milionów hrywien, które miały być przeznaczone na wpłatę kaucji za ministra energetyki, uwikłanego w inną aferę korupcyjną.
Na nagraniach słychać, jak Mudra dociska pracowników państwowego banku, by wyprali pieniądze. Na innym nagraniu opowiada o swojej rozmowie z innym urzędnikiem biura prezydenta (według mediów był to Kyryło Budanow). Urzędnik mówi, że walka z korupcją jest nieprawidłowym podejściem: „Trzeba ją systematyzować i kontrolować”.
Ludzie z otoczenia Mudrej uważają, że organy antykorupcyjne blokują jej wyjście z aresztu, kiedy inni podejrzani w tej sprawie pozostają na wolności. Chodzi m.in. o deputowanego Maksyma Mykytasia, którego kartoteki nie powstydziłby się doświadczony gangster. Samo NABU postawiło mu pięć zarzutów.
– On był głową tej operacji, ale to Iryna siedzi w areszcie. Sąd nie chce zaakceptować kaucji pochodzącej z legalnych środków. To zmusza nas do myślenia, że celem sprawy nie było śledztwo na temat korupcji, tylko likwidacja jej jako politycznej figury – mówią współpracownicy Mudrej.
Osoby z otoczenia prezydenta uważają, że choć NABU i SAP osaczają współpracowników Zełenskiego, to w rzeczywistości on ma być głównym celem i stać się „twarzą” korupcji, na którą zostanie skierowany cały gniew i frustracja społeczna. Dlatego zdaniem naszych rozmówców w mediach pojawił się przeciek stenogramów rozmów nagranych w mieszkaniu Timura Mindicza, byłego biznespartnera Zełenskiego i głównego bohatera operacji „Midas”, dotyczącej ściągania wielomilionowych haraczy w sektorze energetycznym.
Na jednym ze stenogramów przewija się niejaki Wowa. Ma on obok Andrija (Jermaka) oraz Oleksija (Czernyszowa) być właścicielem rezydencji na osiedlu „Dynastia”, którego budowę finansowano z łapówek. Wowa to skrót od imienia Wołodymyr.
Czy stenogramy są autentyczne? Czy właścicielem willi miał zostać Zełenski? NABU i SAP – choć przeciek pochodził z materiałów dochodzeniowych – nigdy nie potwierdziły ani nie sprostowały tych spekulacji.
Od kilku źródeł związanych z ukraińską władzą słyszymy teorię, że za ofensywą NABU i SAP stoją Stany Zjednoczone, które pomagały tworzyć obie instytucje.
– Donald Trump próbował frontalnego ataku, kiedy żądał od Zełenskiego przeprowadzenia wyborów, ale otrzymał odwrotny efekt – konsolidację wokół prezydenta. Z korupcją nikt dyskutować nie będzie. Jest to najbardziej drażliwy społecznie temat – mówi nam osoba związana z rządem.
Inne osoby zbliżone do ukraińskich władz zwracają uwagę, że NABU i SAP omijają korupcję w ministerstwie obrony. Natomiast „bańka antykorupcyjna” zaczęła aktywnie promować Mychajła Fedorowa, niegdyś bardzo bliskiego współpracownika Zełenskiego i ministra obrony, który został zwolniony w lipcu. Po tym Fedorow przeszedł do opozycji i zażądał wyborów podczas trwającej wciąż wojny.
W duchu milicji
Ukraiński system antykorupcyjny został utworzony w 2014 r. Po ucieczce Wiktora Janukowycza i Rewolucji Godności Zachód postawił Ukrainie warunek: odblokuje międzynarodowe fundusze pomocowe, ale w zamian Kijów ma zacząć walkę z korupcją na najwyższych szczeblach władzy.
Rok później komisja złożona z ukraińskich i międzynarodowych ekspertów wybrała spośród 700 kandydatów 70 detektywów NABU.
– To byli najbardziej ideowi ludzie. Wierzyliśmy w zmiany i dostaliśmy wszystko, by ich dokonać – dobre pensje, zasoby i całkowicie wolną rękę w prowadzeniu śledztw – mówi Wirtualnej Polsce A., były detektyw NABU.
Amerykanie przekazali sprzęt, wyszkolili detektywów i ściśle współpracowali z nowo powstałą instytucją.
– FBI miało nawet swoje biuro w siedzibie NABU. Na miejscu zawsze był jeden detektyw i jeden analityk. Co trzy miesiące Amerykanie się rotowali – wspomina A. – To było genialne rozwiązanie. Każde dane o nieruchomościach czy rachunkach w USA można było pozyskać błyskawicznie. A kiedy jako NABU mieliśmy konflikt z prokuraturą, amerykańska ambasada występowała w roli mediatora. Wsłuchiwała się w racje obu stron, sugerowała rozwiązanie. Mogliśmy się dostosować lub nie.
System zaczął się psuć już rok później, gdy NABU ogłosiło masową rekrutację na stanowiska kierownicze. W odróżnieniu od detektywów, szefowie oddziałów musieli wykazać się dużym doświadczeniem w organach ścigania.
– To był błąd. Jeśli człowiek przez lata pracuje w prokuraturze za groszową pensję, musi być zdeformowany moralnie. Bez brania w łapę tam nie da się przeżyć – mówi A.
– Potem nowi szefowie zaczęli ściągać swoich ludzi. Już nie było otwartych konkursów, rozpisywano je pod konkretnego kandydata. Miałeś wybór: stać się lojalnym albo zapomnieć o perspektywach na rozwój – mówi Ołesia Rybak, która przez osiem lat pracowała jako starszy detektyw w wydziale dochodzeń wewnętrznych NABU.
Nowe kierownictwo wniosło do NABU stary „wirus”.
– W 2015 r. w sylwestra słuchaliśmy klasycznego rocka. Rok później na imprezie korporacyjnej grali już rosyjski szanson [folklor więzienny – red]. System kontroli się usztywnił, pod gabinetem naczelnika ciągle była kolejka. Sygnalistów szykanowano, a dowody zbierano w duchu „najlepszych milicyjnych praktyk – wspomina A.
W 2019 r. doszło do kuriozum. SAP oskarżyło NABU o „kryszowanie” korupcji w sektorze obronnym za czasów prezydentury Petra Poroszenki.
Walenie na oślep
W 2020 r. badania opinii społecznej pokazywały, że tylko 1 proc. Ukraińców ocenia dobrze działalność NABU i SAP. Natomiast międzynarodowi audytorzy po kontroli doszli do wniosku, że antykorupcyjne organy działają „umiarkowanie skutecznie”.
W rzeczywistości głośne sprawy ciągnęły się latami. Kiedy w końcu trafiały do sądu antykorupcyjnego, rozłaziły się przez proceduralne błędy albo były umarzane na mocy kontrowersyjnych „poprawek Łozowego”. W 2017 r. do kodeksu karnego wniósł je ówczesny deputowany Andrij Łozowy. Pod pozorem przeciwdziałania długotrwałym postępowaniom pozwalały automatycznie umorzyć sprawę korupcyjną, jeśli nie trafiła ona do sądu w określonym terminie.
Tak było aż do lipca 2025 r., kiedy wicepremier Ołeksij Czernyszow jednak wrócił do Ukrainy, a nowym prokuratorem generalnym nagle wyznaczono 35-letniego Rusłana Krawczenkę.
Dziś wielu uważa, że przyszedł on z głównym zadaniem – ukręcić łeb sprawom korupcyjnym, o których już wiedziało biuro prezydenta. Ułatwić to miało podporządkowanie Krawczence NABU i SAP. Prezydent wniósł na głosowanie odpowiednią ustawę. Rada Najwyższa w pośpiechu ją przyjęła. W całej Ukrainie wybuchły „tekturowe protesty”. Broniono nie tyle NABU i SAP, co samej idei niezależnych organów antykorupcyjnych.
Pod presją Zachodu Zełenski się wycofał. Ustawa nigdy nie weszła w życie, a NABU i SAP otrzymały carte blanche.
– Dostali wielki młot, którym teraz walą na oślep, ponieważ muszą spłacić społeczeństwu kredyt zaufania – mówi ukraiński urzędnik.
Po pierwszych sprawach korupcyjnych, jak afera wokół Czernyszowa i publikacja operacji „Midas”, Kijów próbował przekuwać porażkę w sukces. Podkreślano, że Ukraina to walcząca demokracja – oto, pomimo wyniszczającej wojny, walczy z korupcją. Jednak rewelacje o call centrach i ucieczka prokuratora generalnego były trudne do wytłumaczenia. Zwłaszcza że przez pierwszy tydzień po publikacji wyników śledztwa „Kartagina” Zełenski przebywał za granicą z wizytami dyplomatycznymi.
Afera dostarczyła wielu argumentów przeciwnikom Ukrainy. A w samym Kijowie zrodziła pytanie: czy system władzy nadal działa?
– Straty wizerunkowe są ogromne. Za korupcję państwo zawsze płaci suwerennością – mówi Oleg Saakian.
Nawrócenie dyrektora
Zwolennicy NABU i SAP podkreślają, że organy antykorupcyjne jako jedyne przeciwstawiają się niemal absolutnej władzy Zełenskiego.
– W warunkach, w których nie ma możliwości przeprowadzenia wyborów, część elit poczuła się bezkarna. NABU i SAP pozostały jedynym narzędziem mechanizmu wzajemnego hamowania się i balansowania władz. Innych opcji u nas nie ma – mówi Olena Haluszka, współzałożycielka projektu Międzynarodowe Centrum Zwycięstwa Ukrainy oraz dyrektorka ds. stosunków międzynarodowych w Kijowskim Centrum Działań Antykorupcyjnych.
Jej zdaniem medialna otoczka przy publikacji wyników śledztw jest niezbędna. Bez nagłośnienia i wsparcia społeczeństwa obie instytucje szybko przestaną istnieć.
– Detektywi spotykają się z szalonym oporem. Zamachy, groźby, podpalenia aut były na początku na porządku dziennym – opowiada Ołesia Rybak.
Dla wielu atakiem na NABU i SAP była ostatnia decyzja Rusłana Krawczenki na stanowisku prokuratora generalnego. Zanim pod osłoną nocy uciekł z Ukrainy, podpisał zarzuty m.in. dla Semena Krzywonosa, dyrektora NABU. Miały one związek z dwiema historiami z odległej przeszłości.
Pierwsza dotyczyła próby kupienia głosów studentów podczas wyborów w 2008 r. Żeby uniknąć kary, Krzywonos miał wtedy nakłonić samotną matkę, by uznała jego ojcostwo dziecka. Kiedy otrzymał amnestię, zwrócił się do sądu o zaprzeczenie ojcostwa na podstawie testu DNA. Inny epizod miał mieć miejsce w 2014 r. i dotyczyć próby wyłudzenia łapówki oraz machlojek z ziemią.
– W roku 2026 żadnej mocy prawnej te zarzuty nie miały. Były przedawnione. Była to tylko zemsta polityczna. Jeśli jest odpowiedzialność Krzywonosa, to jedynie moralna – uważa Wołodymyr Bogatyr.
Ołesia Rybak przyznaje, że w 2023 r., kiedy Krzywonos wygrał konkurs na dyrektora NABU, w biurze zapanował niepokój. Jak człowiek z taką przeszłością, z ambicjami politycznymi, a w dodatku postrzegany wówczas jako kandydat z namaszczenia biura prezydenta, może objąć takie stanowisko?
– Bardzo krytykowaliśmy jego kandydaturę. Ale Krzywonos udowodnił swoją niezależność. Być może przeszedł wewnętrzną przemianę. Ważne, że z nim NABU zaczęło pracować efektywnie – uważa Hałuszka.
Brak chętnych
Sam Semen Krzywonos o starych sprawach woli milczeć. Podobne stanowisko w sprawie korupcji zajął Zełenski – szybko zwalnia współpracowników, którzy stają się bohaterami skandali. Ale potem nie podejmuje tematu, czego od niego oczekuje społeczeństwo.
W sondażach ponad połowa ankietowanych nadal deklaruje zaufanie do Zełenskiego, ale niepokojący dla prezydenta jest rosnący, skrajnie negatywny elektorat.
Tymczasem w kuluarach aż huczy, że następnym do „odstrzału” będzie Dawid Arachamia, szef prezydenckiej frakcji Sługa Narodu, nazywany złośliwie „dyrektorem parlamentu”. Za każdym razem Arachamia dokonuje „cudów”, sklejając resztki Sługi i niedobitków po byłej Partii Regionów, by zapewnić wystarczającą liczbę głosów.
Po zwolnieniu Andrija Jermaka wpływy Arachamii znacznie się zwiększyły. Krążą pogłoski, że NABU już od dawna chce mu postawić zarzuty za podkupywanie głosów w Radzie Najwyższej, a związek z tą sprawą może mieć Julia Tymoszenko. Była premier sama zresztą została w styczniu przyłapana na wręczeniu deputowanym łapówki w zamian za głosowanie. Jednak sąd zwolnił zabezpieczenie z majątku Tymoszenko, a ona – według źródeł Wirtualnej Polski – chodzi do Rady Najwyższej w szampańskim nastroju, jakby sprawy nie było w ogóle.
Strata Arachamii byłaby dla Zełenskiego bolesnym ciosem. Mogłaby doprowadzić do paraliżu ukraińskiego parlamentu. Ten już teraz głosuje opornie, opóźnia przyjęcie ustaw niepopularnych, ale wymaganych na drodze akcesji lub będących warunkiem wypłaty kolejnych transz kredytów. Paraliż parlamentu byłby jednoznaczny z bankructwem Ukrainy. Wtedy Zełenski stanąłby przed wyborem – stworzyć rząd narodowej jedności, którego domaga się opozycja, lub znaleźć sposób na wybory. Z dużym prawdopodobieństwem wybrałby to drugie.
Według innych pogłosek NABU ma kwity na Kyryła Budanowa, który obecnie jest szefem administracji prezydenta.
Jasne jest jedno: jeśli kolejny głośny skandal korupcyjny wydarzy się tej zimy, kiedy społeczeństwo będzie walczyć o przetrwanie mrozów, system władzy może tego nie wytrzymać.
– Instytucja służby państwowej została w zasadzie zlikwidowana. Kompetentni specjaliści kategorycznie nie chcą obejmować stanowisk państwowych. Wylaliśmy dziecko z kąpielą – mówi w rozmowie z WP ukraiński urzędnik.
Julia Zabelina zwraca uwagę, że już od kilku miesięcy Zełenski bezskutecznie szuka nowego ambasadora w USA. Chętnych brak.
– Częściowo jest to wina samej władzy. Zełenskiego, Jermaka, Tatarowa, którzy dopuszczali tylko swoich. Teraz nikt nikomu nie ufa i nie chce stać się kolejną historią na YouTube NABU.
Irańskie ataki rakietowe wyczerpują amerykańskie arsenały obronne szybciej, niż amerykański przemysł jest w stanie je zastąpić. Waszyngton chce rozwiązać problem dziesiątkami miliardów dolarów, ale brakujących fabryk, wykwalifikowanych pracowników i pierwiastków ziem rzadkich nie da się zastąpić rozwiązaniem budżetowym.
Irański atak na amerykańską bazę Muwaffaq Salti w Azraq w Jordanii na początku września po raz kolejny obnażył narastający problem nękający amerykańską wojnę: nie pieniądze, ale pociski, fabryki i surowce. Według przedstawicieli rządu USA, 8 września Iran wystrzelił około 20 pocisków balistycznych w kierunku bazy. Chociaż nie było ofiar śmiertelnych, myśliwce i inny sprzęt wojskowy, maszyny i obiekty zostały uszkodzone lub zniszczone.
Aby odeprzeć atak, siły amerykańskie wystrzeliły od 60 do 70 pocisków przechwytujących Patriot i ponad tuzin pocisków THAAD, jak wynika z raportu Wall Street Journal. Obrona jednego celu w ciągu jednego dnia kosztowała prawdopodobnie ponad pół miliarda dolarów.
Cena wyjaśnia tylko część problemu.
Pocisk przechwytujący Patriot kosztuje Pentagon około czterech milionów dolarów, a pocisk przechwytujący THAAD – od dwunastu do piętnastu milionów, w zależności od typu. Zazwyczaj potrzeba kilku amerykańskich pocisków przechwytujących, aby mieć szansę na zestrzelenie jednego z nowych irańskich pocisków balistycznych. Ale nawet to nie gwarantuje już stuprocentowej skuteczności.
Niezwykle drogi amerykański system obrony przeciwrakietowej jest zatem przeciwstawiany irańskiej broni ofensywnej, produkowanej za ułamek kosztów amerykańskich. Co jednak kluczowe dla USA, to nie koszty w dolarach są decydującym czynnikiem, ale fakt, że wyczerpanych zapasów pocisków nie da się uzupełnić środkami budżetowymi. Pentagon może bowiem przeznaczyć dowolną kwotę na wypełnienie luki potrzebnej do budowy nowych pocisków przechwytujących, ale dopóki nie zabraknie niezbędnych środków pozafinansowych, nic się nie wydarzy.
Te niefinansowe wąskie gardła zaczynają się od braku wysoko wykwalifikowanych pracowników i linii produkcyjnych, ponieważ wiele komponentów rakietowych jest wytwarzanych ręcznie. Znaczne zwiększenie mocy produkcyjnych, na przykład, specjalistycznych silników rakietowych lub elektroniki naprowadzającej, zajmie nie tygodnie czy miesiące, ale lata.
Pół-monopol Chin na metale ziem rzadkich
Do tego dochodzi nierozwiązany problem dostępu do specjalnych pierwiastków ziem rzadkich. Bez nich, na przykład, maleńkie magnesy, kluczowe w elektronice sterującej i wielu innych komponentach, po prostu nie działałyby. Chiny mają praktycznie monopol na te pierwiastki, ponieważ jako jedyny kraj nauczyły się w ostatnich dekadach, jak wytwarzać te niezbędne elementy zaawansowanej technologicznie broni, wykorzystując złożone i skomplikowane procesy. Chiny odpowiedziały na wojnę handlową z USA, między innymi, całkowitym zakazem eksportu tych pierwiastków do Stanów Zjednoczonych i amerykańskich firm poza USA.
Powagę sytuacji podkreśla THAAD, czyli Terminal High Altitude Area Defense System. System ten został zaprojektowany do przechwytywania pocisków balistycznych w fazie końcowej, gdy ich głowice wchodzą w atmosferę z kosmosu i opadają w kierunku celu. Jego opracowanie zajęło dekady i, według amerykańskiego Biura Odpowiedzialności Rządu (GAO), kosztowało około 12,5 miliarda dolarów. Po licznych niepowodzeniach w latach 90. system przeszedł kilka modernizacji. Pomimo tych inwestycji, armia amerykańska zakupiła zaledwie osiem baterii. THAAD posiada specjalne zdolności, ale nie jest ani liczny, ani nie stanowi panaceum na pociski balistyczne, które są manewrowalne w fazie końcowej, jak ma to miejsce w przypadku najnowszych pocisków irańskich.
Obrona przeciwrakietowa Ameryki osiągnęła swój limit
Luka w systemie ujawniła się podczas dwunastodniowej wojny w czerwcu 2025 roku. Analitycy początkowo szacowali globalny stan zapasów pocisków THAAD na około 534. Uważa się, że w ciągu dwunastu dni czerwca ubiegłego roku odpalono ich około 134 – mniej więcej jedną czwartą całkowitego stanu zapasów, a przy koszcie 13 milionów dolarów za sztukę, stanowi to wydatek przekraczający 1,7 miliarda dolarów. Ponieważ armia USA utrzymuje swoje rzeczywiste zapasy w tajemnicy, liczby te pozostają szacunkowe. Jedno jest jednak pewne: według ostatnich doniesień, nowe pociski THAAD zostaną dostarczone najwcześniej w 2027 roku; obecnie deklarowana zdolność produkcyjna wynosi zaledwie osiem sztuk miesięcznie.
Od czasu ponownych ataków USA na Iran w lutym 2026 roku, zużycie pocisków THAAD stale rośnie. Atak na Azraq w Jordanii 8 września nie był zatem odosobnionym incydentem, lecz kolejnym znaczącym uszczupleniem i tak już wyczerpanych zapasów. Jednocześnie Iran modyfikuje swoje metody ataku. Niektóre z pocisków użytych 8 września są podobno zdolne do przenoszenia pocisków MIRV, co oznacza, że wystrzeliwują wiele głowic na dużej wysokości, zanim w ogóle mogą do nich dotrzeć pociski THAAD. Głowice te następnie indywidualnie namierzają swoje cele i są praktycznie niemożliwe do przechwycenia.
Co więcej, irańskie głowice bojowe stają się coraz bardziej zwrotne; niektóre z nich potrafią nawet gwałtownie przyspieszyć przed uderzeniem. Fabian Hinz z Conflict Armament Research powiedział w wywiadzie dla „Wall Street Journal”, że nowa taktyka dowodzi ciągłego uczenia się, eksperymentowania i udoskonalania skutecznych metod przez Iran. W szczególności manewrowanie bronią hipersoniczną jeszcze bardziej utrudnia wykrycie i atak.
Wojna na wyniszczenie Iranu uderza w amerykańską piętę achillesową w przemyśle
Nawet infrastruktura fizyczna nie jest bezpieczna. Według dostępnych raportów Iran zademonstrował swoją zdolność do precyzyjnego atakowania amerykańskich systemów obrony powietrznej, radarów i baz na Bliskim Wschodzie za pomocą pocisków rakietowych i dronów. Rakiety przechwytujące nie tylko ulegają zatem wyczerpaniu; systemy, od których zależy ich celność, również padły ofiarą irańskiego ostrzału i zostały w dużej mierze zniszczone. Obliczenia Biura Budżetowego Kongresu USA (CBO) tylko częściowo uwzględniają te straty. W związku z tym CBO oszacowało koszty wojny amerykańskiej do 1 sierpnia 2026 roku na zaledwie 38 miliardów dolarów i przewiduje dodatkowe 2 do 3 miliardów dolarów miesięcznie, jeśli walki będą kontynuowane. Koszty odbudowy uszkodzonych lub opuszczonych baz nie są w pełni uwzględnione w tej kwocie.
CBO oszacowało, że uzupełnienie amunicji wystrzelonej do początku sierpnia będzie wymagało dodatkowych 22 miliardów dolarów. Z tego 7 miliardów dolarów przeznaczono na pociski manewrujące, a 13 miliardów dolarów na pociski przeciwlotnicze. Jednocześnie agencja ostrzegła, że niedobór stanie się szczególnie niebezpieczny w przypadku wybuchu kolejnego konfliktu z przeciwnikiem posiadającym duże zapasy pocisków balistycznych i manewrujących, odnosząc się, bez wyraźnego wymienienia, do Rosji i Chin.
Te szacunki kosztów CBO obarczone są jednak pewnymi zastrzeżeniami: Departament Obrony nie odpowiedział na prośby CBO o udzielenie informacji. Tym bardziej uderzający jest kontrast z publicznymi zapewnieniami administracji Trumpa. Rzecznik Pentagonu, Sean Parnell, oświadczył, że twierdzenia o niedoborach amunicji są fałszywe; Stany Zjednoczone posiadały wszystko, co niezbędne do przeprowadzenia ataków po wyborze prezydenta. Z drugiej strony, raport Generalnego Inspektora Pentagonu mówił o „strategicznych lukach w zapasach” i wąskich gardłach w bazie przemysłowej.
Za tymi wąskimi gardłami kryje się głębszy problem polityki przemysłowej. Nowoczesne systemy obronne wymagają wysokowydajnych magnesów, czujników, siłowników, elektroniki sterującej i licznych specjalistycznych materiałów. Zawierają one pierwiastki ziem rzadkich i inne kluczowe minerały, takie jak neodym, dysproz i terb. Ich wartość stanowi jedynie ułamek wielomilionowego systemu uzbrojenia. Jednak bez nich gotowy system to kosztowny zbiór bezużytecznych komponentów. W ten sposób ten niewielki rynek surowców wspiera wielokrotnie większy przemysł wojskowy i high-tech.
Chiny kontrolują znaczną część tego łańcucha dostaw. Przez ponad trzy dekady kraj ten budował kopalnie, zakłady separacji i rafinacji, fabryki magnesów, specjalistyczne maszyny i dysponował wiedzą techniczną. Tymczasem Stany Zjednoczone i Europa opierały się na tanim imporcie; przepisy środowiskowe, ograniczenia prawne, koszty i opór społeczny utrudniały rozwój ich własnych mocy produkcyjnych. Sama nowa kopalnia nie wyeliminuje tej zależności. Potrzebne są również zakłady do separacji pierwiastków, produkcji metali i stopów oraz produkcji wysokowydajnych magnesów trwałych – a także inżynierowie, chemicy, metalurdzy i doświadczeni pracownicy.
Waszyngton próbuje teraz temu przeciwdziałać. Pentagon finansuje krajowe projekty dotyczące kluczowych minerałów i wzywa wykonawców zbrojeniowych do usunięcia chińskich komponentów ze swoich łańcuchów dostaw. Jednak 30 lat doświadczenia przemysłowego nie da się osiągnąć dekretem prezydenckim ani dodatkowym, wielomiliardowym pakietem. Chiny zaostrzyły już kontrolę eksportu kluczowych minerałów i materiałów przetworzonych, demonstrując swoją strategiczną siłę nacisku.
Wniosek
Wojna USA z Iranem ujawnia zatem granicę amerykańskiej potęgi, której nie da się pokonać poprzez zwiększanie wydatków. Iran nadal posiada liczne drony dalekiego zasięgu i pociski balistyczne i najwyraźniej może zastąpić wiele z nich szybciej, niż Stany Zjednoczone są w stanie wyprodukować niezbędne pociski przechwytujące. Każda kolejna fala ataków zmusza Waszyngton do niekorzystnej kalkulacji: użycia kosztownej broni precyzyjnej, redukcji zapasów w innych strefach kryzysowych lub zaakceptowania większych zniszczeń. Ameryka może drukować dolary. Ale nie może po prostu wyczarować pierwiastków ziem rzadkich, fabryk pocisków, wykwalifikowanych pracowników ani gotowych do działania pocisków przechwytujących z drukarni. W tym tkwi strategiczny dynamit tej wojny na wyniszczenie.
+++
Dziękujemy autorowi za udzielenie zgody na publikację tego artykułu.
+++
Zdjęcie: Wystrzelenie rakiety nocą podczas konfliktu na Bliskim Wschodzie.
Prezydent Xi Jinping wczoraj przybył do USA, aby złożyć ważną wizytę państwową. Podczas wizyty Trump, jak zwykle, wykazał się pompatycznością i teatralnością, próbując zaimponować swojemu gościowi.
Najbardziej godnym uwagi z jego nieudolnych sztuczek była próba „zaskoczenia” Xi za pomocą ogłuszającego przelotu naddźwiękowego bombowca B1, co nie do końca poszło zgodnie z planem Trumpa. Trump niespodziewanie dał się zwieść nerwom i zamiast przekazać powagę , przekazał… coś mniej pochlebnego, ale brzmiącego podobnie:
Niech ktoś sprawdzi mu pieluchę.
====================================
Stalowo-oki Xi spokojnie przyglądał się przestarzałemu symbolowi amerykańskiej potęgi bez najmniejszego zdenerwowania, podczas gdy zdenerwowany Trump przybrał grymas niezadowolenia z powodu wściekłości wywołanej przez jego własny przerysowany spektakl.
Smok i wiewiórka: całkowita równowaga kontra zaciskająca zwieracze nerwowość. Obecnie jest to okrzyknięte pokoleniową utratą „aury”.
Reszta pierwszego dnia przebiegła jednak pomyślnie, Trump paradował w towarzystwie skromnego Xi po Białym Domu, z radością prezentując swoje najbardziej ekscentryczne ciekawostki i „domowe ulepszenia” niczym dziecko prezentujące swoją kolekcję zabawek, a jednym z najważniejszych było zastąpienie portretu Bidena automatycznym długopisem w okazałej kolumnadzie Skrzydła Zachodniego.
Kulminacją wycieczki było wręczenie przez Trumpa swemu gościowi wyjątkowego prezentu w postaci amerykańskiego orła dumnie trzymającego w szponach węża – dzieła sztuki, przy którego powstaniu Trump, jak twierdzi, miał swój udział :
Jaki przekaz ma Twoim zdaniem ta symbolika, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że Trump miał udział w jej projektowaniu?
Wiemy, że chiński smok, podobnie jak wąż, jest spokrewniony z gadem – czy można w tym doszukiwać się czegoś więcej? Zdarzyło się to tego samego dnia, w którym senator John Kennedy, z opadniętą szczęką, nazwał w Fox News Irańczyków, Chińczyków, Koreańczyków z Północy i Rosjan „gadami”. A kto jest „głównym gadem” wśród nich, według tego przeciągłego prostaka? Oczywiście, że Xi Jinping z Chin :
Pozwolę sobie stworzyć z tej okazji mały mem:
Zachodni politycy zachowują się jak zasmarkani uczniowie, chichoczący jak łobuzy, którym jeszcze nie rozlano krwi z nosa. Dehumanizują swoje ofiary epitetami takimi jak „gad”, które akurat stały się tematem dzisiejszego wystąpienia Netanjahu, złoczyńcy znienawidzonego na całym świecie, który wkrótce potem wszedł na scenę ONZ. Cała sala opustoszała w proteście, pośród gradu gwizdów i buczenia, zanim Netanjahu zdążył rozewrzeć swoją upstrzoną muchami paszczę.
A gdy je otworzył, z jego tłustych ust wypłynęły naprawdę niewiarygodne słowa.
Podobnie jak kretyński senator z Luizjany przed nim, ambasador Izraela miał czelność otwarcie zastraszać irańskiego delegata, drwiąc z niego za pomocą terminala Starlink w nieprofesjonalnie wrogim geście, który zdawałby się łamać wszelkie zasady dobrego wychowania w miejscu dyplomatycznej „świętości” jakim jest ONZ:
Ambasador Izraela przy ONZ podszedł do członka irańskiej delegacji, oferując mu urządzenie Starlink i modląc się o „zmianę reżimu” w Iranie.
Irański dyplomata zignorował Izraelczyka i nie zauważył jego istnienia.
Naprawdę groźni ludzie.
Trump również przyjął nienawistny ton w swoim przemówieniu potępiającym Iran, w którym ponownie zagroził zniszczeniem całego kraju po długim wspieraniu jego „ludu”, o którego, jak twierdził, tak bardzo dbał:
W zeszłym roku: „Ludzie Iranu, przybywamy, aby wam pomóc i was uratować”.
Teraz: „Czy mam zniszczyć Iran i nie dać mu żadnej szansy na przetrwanie, wpędzając go w piekło?”
W tym momencie zabrzmi to banalnie, ale Zachód naprawdę tonie w krwawej kałuży własnego moralnego bankructwa i mizantropii.
Porównajmy to z uprzejmością, jaką Xi wykazał w swoim majestatycznym przemówieniu w Białym Domu, w którym wezwał do pokojowej współpracy i ponownie nalegał, by unikać niebezpieczeństw pułapki Tukidydesa:
Could not load video.
Ostatecznie wizyta Xi Jinpinga nie przyniosła konkretnych rezultatów, poza kwiecistym PR-em i pełnymi nadziei propozycjami przyszłej współpracy. Była to rzekomo łagodna podróż, podczas której Trump wykorzystywał każdą okazję, by przedstawić Stany Zjednoczone w jak najlepszym świetle, w porównaniu z ich największym rywalem, i pośrednio dawał do zrozumienia, że Stany Zjednoczone nadal trzymają w ręku wszystkie karty w sprawach międzynarodowych.
W tym kontekście zwięzły komentarz na YouTubie najlepiej oddaje istotę sprawy:
Prawie niepojęte jest, jak urojenia prezydenta Donalda Trumpa mogły wyjść poza stadium zwykłego obłędu i stać się czymś o wiele gorszym – a mianowicie katastrofalnym. Zeszły tydzień dostarczył takiego przykładu: Trump podobno pospieszył z powrotem do Białego Domu z Camp David, aby rozważyć możliwość „zniszczenia” Iranu – z zamiarem przejęcia ropy naftowej tego kraju, tak jak on i sekretarz stanu Marco Rubio uczynili to w Wenezueli po porwaniu wybranych przywódców tego kraju.
Ale nawet „lepszym” niż złośliwe zniszczenie 90-milionowego narodu – tylko dlatego, że Izrael prawdopodobnie mu to doradził – był późniejszy upadek porządku wewnętrznego. Donald Trump, który regularnie atakuje dziennikarzy, zwłaszcza kobiety, obelgami takimi jak „gruba”, „głupia” czy „brzydka”, zaznaczył niebezpieczną eskalację w swojej wojnie z wolną prasą, całkowicie odcinając media, które klasyfikuje jako liberalne lub jako dostarczycieli „fake newsów” – a eksperci obawiają się, że to dopiero początek.
W piątek Trump zakazał CNN, MS NOW i Politico wstępu na teren Białego Domu. Wprowadził ten środek w weekend: dziennikarze z trzech objętych zakazem mediów zostali odesłani, a ich akredytacje prasowe zostały skonfiskowane przez Secret Service. Zakaz podobno został zainicjowany przez niesławną Natalie Harp, która rzekomo pokazywała Trumpowi nagrania prezenterów MS NOW krytykujących jego administrację. Doprowadziło to do decyzji o całkowitym zakazie wstępu dziennikarzom zadającym krytyczne pytania.
Dotknięte protestem media ogłosiły następnie, że pozwą Trumpa, twierdząc, że prezydent działał „z pogwałceniem najbardziej fundamentalnych gwarancji Pierwszej Poprawki [prawo do wolności słowa] i klauzuli o należytym procesie [prawo do rzetelnego procesu]”. Doniesienia wskazują, że inne media – w tym zazwyczaj przychylna stacja FOX – przyłączyły się do protestu i wycofały swoich dziennikarzy z relacjonowania wszystkich wystąpień Trumpa. W odpowiedzi Trump planuje wkrótce uruchomić „Trump Television”, aby zorganizować własną kampanię reklamową.
Wielu Amerykanów pogodziło się już z faktem, że pragnienia Trumpa często przeplatają się z jego osobistym samouwielbieniem jako – jak sam to określa – najwspanialszego i najlepszego prezydenta w historii USA. Znajduje to odzwierciedlenie w fakcie, że jego nazwisko i podobizny są eksponowane na budynkach rządowych i w każdym innym odpowiednim miejscu w stolicy i poza nią. W Kongresie pojawił się nawet projekt ustawy, który zaproponował dodanie Trumpa do grona czterech prezydentów uhonorowanych na Górze Rushmore w Dakocie Południowej. Biorąc pod uwagę skłonność Trumpa do samouwielbienia, wszystko, co choćby w najmniejszym stopniu przypomina krytykę jego polityki lub zachowania, jest w Białym Domu uważane za niedopuszczalne – a Trump nie toleruje żadnych odmiennych opinii ze strony własnego gabinetu. Niektórzy mogliby argumentować, że głęboko nieświadomy Trump nie chce angażować się w dyskusję o sprzeciwie, ponieważ w głębi duszy wie, że nie jest w stanie racjonalnie uzasadnić swoich działań.
Ale cała ta potyczka z coraz bardziej wrogimi mediami była niczym w porównaniu z ubiegłotygodniowymi rewelacjami: po pierwsze, ujawniono, że rozważał zburzenie Kennedy Center for the Performing Arts z powodu sprzeciwu wobec „uhonorowania” go tam poprzez dodanie jego nazwiska dużymi, brązowymi literami do inskrypcji na fasadzie poświęconej Kennedy’emu. I jakby tego było mało, Trump zadał decydujący cios: planuje zbudować słynny łuk triumfalny – prawdopodobnie ku swojej czci – niedaleko Kennedy Center, po wirginijskiej stronie rzeki Potomak, dokładnie między Cmentarzem Narodowym w Arlington w Wirginii a Pomnikiem Lincolna po stronie Waszyngtonu.
Swobodny widok między cmentarzem a pomnikiem został celowo zaprojektowany, aby stworzyć więź między tymi, którzy honorowo zginęli w służbie wojskowej, a Lincolnem – prezydentem, który sprawował urząd i został zamordowany po tym, jak udało mu się, za straszliwą cenę, zachować Stany Zjednoczone jako unię. Cmentarz zbudowany na terenie posiadłości Custisa Lee oraz późniejszy pomnik miały być symbolami pokoju i pojednania po krwawej wojnie, a nie miejscami gloryfikującymi potęgę militarną!
Dla tych, którzy nie znają trwającej debaty na temat tego łuku triumfalnego – lub, jak kto woli, „Łuku Trumpa” (gra słów nawiązująca do ego Trumpa) – konstrukcja ma mieć około 76 metrów (250 stóp) wysokości, znacznie więcej niż porównywalne łuki gdzie indziej na świecie, i będzie zasłaniać i utrudniać widok z obu kierunków – cmentarza wojskowego i pomnika. Aby uzasadnić budowę łuku, Trump twierdził, że Waszyngton jest jedynym dużym miastem na świecie bez takiej konstrukcji, co jest po prostu nieprawdą.
Łuk jest rażąco powiększoną kopią Łuku Triumfalnego w Paryżu, który z kolei wzorowany jest na – jeszcze mniejszym – Łuku Tytusa w Rzymie. Co więcej, na Placu Waszyngtona w Nowym Jorku znajduje się łuk honorowy poświęcony naszemu pierwszemu prezydentowi, który jest znacznie mniejszy niż to, co wyobraża sobie Trump.
Unikatowym elementem „Łuku Trumpa” jest to, że został on przekształcony w broń i obiekt wojskowy – podobnie jak sala balowa za 600 milionów dolarów, zbudowana na miejscu dawnego wschodniego skrzydła Białego Domu i rozbudowana w podziemną fortecę, w której mieszczą się obiekty Secret Service, szpital i różne instalacje obronne.
Nowy projekt Łuku obejmuje stanowiska snajperskie na dachu i pod nim, a także magazyn amunicji i dronów. Te ostatnie mogłyby atakować cele oddalone o wiele kilometrów od Łuku – w tym Kapitol w Waszyngtonie. Ponieważ Łuk znajduje się również nieco ponad milę od Pentagonu w Wirginii – siedziby armii USA – pojawia się pytanie, dlaczego środki ofensywne są rozmieszczane w środowisku miejskim, gdzie w normalnych okolicznościach nie widać żadnego zagrożenia. Trump przedstawił dość zawiłe wyjaśnienie zmiany planów, twierdząc, że nastąpiła ona na prośbę wojska.
Jak zwykle Trump powołuje się na „bezpieczeństwo narodowe” i argumentuje: „Na pilną prośbę armii USA i ze względu na bezpieczeństwo narodowe zgodziłem się przekształcić wspaniały Łuk Triumfalny – którego plany sięgają czasów wojny secesyjnej i który miał powstać przy Receptive Circle w pobliżu mostu Arlington Memorial Bridge – w światowej klasy kompleks wojskowy ze zintegrowanym łukiem triumfalnym. Kompleks ten pomieści i będzie przechowywał dużą liczbę dronów, a także zapewni bazy snajperskie na dachu i dziedzińcu, a także będzie składował duże ilości amunicji snajperskiej. Nie będzie drugiego takiego obiektu nigdzie indziej na świecie”.
Rzeczywiście. Obsesja Trumpa, który odmówił służby wojskowej z powodów sumienia, na punkcie sił zbrojnych i zabijania ludzi jest sama w sobie osobliwa i symptomatyczna dla zaburzeń psychicznych. Być może „Trumpster” przewiduje powstanie po listopadowych wyborach, które zamierza bohatersko stłumić, miażdżąc protestujących niszczycielskim ogniem z dziobu. Albo drony mogłyby zostać użyte do zniszczenia zgromadzeń grup, które nie podobają się Białemu Domowi. Wszystko jest możliwe!
Co ciekawe, niedawno jedliśmy z żoną lunch w The Wharf nad rzeką Potomak w Waszyngtonie. Siedzieliśmy na zewnątrz, bo pogoda była ładna, i uświadomiłem sobie, że jesteśmy dokładnie w polu widzenia planowanego miejsca budowy łuku (Trumpa). Doświadczony snajper na podwyższeniu mógłby nas z łatwością zestrzelić, a gdybyśmy byli częścią większej grupy, moglibyśmy zostać zaatakowani przez drona. Później ekipa Trumpa – lub ich następca u władzy – mogłaby twierdzić, że to ja zostałem zaatakowany, ponieważ krytykowałem Izrael i w ten sposób, w pewnym sensie, słusznie uległem „ostatecznemu rozwiązaniu”. I bez wątpienia ktoś z personelu Białego Domu zapytałby również: „Dlaczego zostawiamy cały ten wspaniały sprzęt wojskowy nieużywany?”. Tak, to byłoby prawdziwe dziedzictwo Trumpa i wizja przyszłości Stanów Zjednoczonych Ameryki, do której wszyscy pędzimy.
Tylko w 2024 r. Ukraina straciła ok. 1,2 mld dolarów na oszustwach, marnotrawstwie i złym zarządzaniu w zakupach obronnych. A
Ponad 140 milionów dolarów w kartonach po lodówkach, naklejka „Słudze Narodu” i obława dzień po dniu po głośnym tekście „New York Timesa”. Tak wygląda sprawa, która 23 września 2026 r. wstrząsnęła ukraińskimi zakupami zbrojeniowymi.
23 września ukraińskie Narodowe Biuro Antykorupcyjne (NABU) przeszukało biura Arsena Żumadiłowa, byłego szefa Agencji Zakupów Obronnych (AOZ). Według relacji „New Voice of Ukraine” funkcjonariusze zabezpieczyli ponad 140 milionów dolarów w gotówce, schowanych w kartonach po lodówkach. Na jednym z nich znajdowała się żółta kartka z napisem „Слузі народу” — „Słudze Narodu”. Nagranie krążące w sieci — z logotypami NABU i Specjalizowanej Prokuratury Antykorupcyjnej — pokazuje rzędy kartonów wypełnionych paczkami studolarowych banknotów, opaskami po 10 tysięcy dolarów oraz żołnierzy w kamizelkach z napisem „НАБУ”. To właśnie ten materiał podał dalej profil „The British Intel”.
Żumadiłow nie był anonimowym urzędnikiem. Wcześniej kierował państwowymi zakupami medycznymi, potem Państwowym Operatorem Tyłów (DOT), a w marcu 2025 r. — za kadencji ówczesnego ministra obrony Rustema Umerowa — stanął na czele Agencji Zakupów Obronnych. To instytucja, przez którą przechodzą kontrakty na broń, amunicję, drony i zaopatrzenie armii w czasie pełnoskalowej wojny. Sam ogłosił odejście 20 sierpnia. Ostatnim dniem jego pracy miał być 31 sierpnia. Twierdził, że decyzja jest „osobista i przemyślana” i że nikt go nie odwołał.
W tle jednak od miesięcy narastała krytyka: rosnące należności za niedostarczoną broń (organizacje antykorupcyjne mówiły nawet o ok. 45,8 mld hrywien przeterminowanych należności), skandal z kamizelkami kuloodpornymi i zarzuty, że system kontroli zakupów został osłabiony po zwolnieniu zastępcy Artema Sytnyka, byłego szefa NABU.
Żumadiłow wcześniej zapewniał, że NABU „nie ma do niego pytań”, a ewentualny nadzór biura nazywał wręcz „naszymi chłopakami”. Przyznał też, że w 2025 r. w jego samochodzie znajdowano podsłuchy. W sprawie tzw. nagrań Mindicza — głośnego śledztwa dotyczącego korupcji wokół energetyki i kontraktów — figurował jako świadek. Potwierdził, że w marcu 2025 r. spotkał się na kolacji z Umerowem i biznesmenem Timurem Mindiczem, bliskim znajomym prezydenta Zełenskiego, i rozmawiał z nimi o kamizelkach.
„Sługa Narodu” to jednocześnie nazwa partii Wołodymyra Zełenskiego i serialu, w którym przed prezydenturą grał nauczyciela, który przypadkiem zostaje głową państwa i walczy z korupcją. Naklejka na pudle z dolarami działa więc jak polityczny komentarz: gotówka „dla partii władzy” znaleziona u człowieka, który jeszcze niedawno rozdzielał miliardy na wojnę.
Kancelaria prezydenta — według NV — nie odpowiedziała na pytanie o komentarz. Żadnych zarzutów wobec Żumadiłowa publicznie jeszcze nie ogłoszono. To ważne zastrzeżenie: obława i zabezpieczenie pieniędzy to etap śledztwa, nie wyrok.
Obława przyszła trzy tygodnie po tekście „New York Timesa”. Dziennik dotarł do poufnych audytów Państwowej Służby Audytu i wewnętrznej kontroli Ministerstwa Obrony za 2024 i 2025 r. Wniosek: Tylko w 2024 r. Ukraina straciła ok. 1,2 mld dolarów na oszustwach, marnotrawstwie i złym zarządzaniu w zakupach obronnych. Audytorzy opisali powtarzający się wzorzec. Siedmiu z dziesięciu największych wykonawców dostawało kolejne kontrakty mimo śledztw, aresztów prezesów albo niewywiązania się z poprzednich umów.
Osiemnaście firm podpisywało nowe umowy mimo wcześniejszych niewywiązań; sześć nie zrealizowało nawet jednego kontraktu. Jedna spółka nie dostarczyła żadnego z 600 obiecanych specjalistycznych dronów, a potem dostała zamówienie na kolejne 1950. Około 126 mln dolarów stracono, pomijając tańsze oferty i przepłacając za broń.
Szczególnie głośny był przypadek Państwowych Zakładów Chemicznych w Pawłohradzie, które w 2024 r. dostarczyły wojsku setki tysięcy wadliwych pocisków moździerzowych. Mimo to agencja przyznawała firmie kolejne kontrakty — w tym wart setki milionów dolarów, gdy dyrektor Leonid Szyman był już na wolności za kaucją w sprawie korupcyjnej.
Były minister obrony Mychajło Fedorow, który próbował reformować system i w połowie lipca stracił stanowisko, powiedział wprost: „Korupcji jest dużo”. Twierdził, że wykonawcy „wyrzucili go z urzędu” za próbę zmian.
Sprawa Żumadiłowa wpisuje się w serię uderzeń NABU z lat 2025–2026: operacja „Midas” wokół Energoatomu i Mindicza, zarzuty wobec ludzi z otoczenia prezydenta, obławy w Sądzie Najwyższym, sprawy o „rajdy” na firmy i pranie pieniędzy. Jednocześnie sama agencja zakupów obronnych była od lat polem walki: reformatorzy, lobbyści zbrojeniowi, pośrednicy doliczający marżę i kontrakty zawierane mimo czerwonych flag. Dla zachodnich darczyńców to nie jest temat akademicki. Ukraina finansuje wojnę z budżetu własnego i z pomocy sojuszników. Każdy milion w kartonie to amunicja, dron albo kamizelka, której nie ma na froncie. Każdy audyt, który pokazuje, że zawodni dostawcy dostają kolejne zamówienia, podkopuje argument, że system „już się oczyścił”.
Na tę chwilę potwierdzono relacjonowanie obławy i zabezpieczenie ogromnej gotówki przez ukraińskie media powołujące się na materiał NABU. Nie ogłoszono publicznie aktu oskarżenia ani pełnego opisu, skąd konkretnie pochodzi tych 140 milionów i czy należą do Żumadiłowa osobiście, do pośredników czy do szerszej siatki. Nie wiadomo też, czy naklejka „Słudze Narodu” to cyniczny żart sprawców, oznaczenie „dla kogo idzie kasa” czy element, który śledczy celowo pokazali ze względu na wagę symbolu.
Historia jest świeża — obława odbyła się 23 września, a wpis, o który pytasz, pojawił się 24 września. Śledztwo dopiero się zaczyna. Ale sam obraz jest trudny do zignorowania: były szef wojennych zakupów odchodzi 31 sierpnia, tydzień później „New York Times” publikuje audyt o 1,2 mld dolarów strat, a trzy tygodnie później w pudłach po lodówkach leżą stosy dolarów z karteczką do partii, która doszła do władzy na haśle walki z korupcją.
Rząd Merza intensywnie pracuje nad wojną z Rosją. Teraz sam prezydent Putin ostrzegł, że taka wojna nie będzie miała wiele wspólnego z żadną poprzednią. To nie groźba, ale trzeźwa analiza, do której nasi podżegacze wojenni najwyraźniej nie są zdolni.
Ukraińska armia jest najsilniejsza w Europie Zachodniej. Tylko Rosja jest w stanie jej się przeciwstawić. Żaden kraj zachodnioeuropejski nie miałby szans w starciu z tą machiną wojenną i nie wygrałby. Taką analizę przeprowadzili specjaliści wojskowi w 2022 roku.
Jednak w ciągu ostatnich czterech lat krajobraz wojny całkowicie się zmienił na korzyść armii rosyjskiej. Dysponuje ona bronią, przed którą nie ma obrony. Nawet USA nie byłyby w stanie przechwycić rosyjskich pocisków hipersonicznych. Nie udało im się nawet przechwycić pocisków irańskich. Nawet wspaniała izraelska „Żelazna Kopuła” się zawaliła. Czy nasi podżegacze wojenni o tym nie wiedzą?
Zanim zagłębimy się w ten temat, musimy odpowiedzieć na pytanie, dlaczego Rosja zaatakowałaby Niemcy. Zdobycze terytorialne dla największego kraju świata? Surowce, których Rosja posiada w nadmiarze? Moce produkcyjne, które obecnie się załamują? Kontrola nad krajem, który jest w trakcie samozniszczenia? Pozostałaby jedynie czysta złośliwość lub „panowanie nad światem”.
Ale panowanie nad światem jest tradycyjnie dążeniem Anglosasów. Podobnie jak złośliwość. Ale najpierw przyjrzyjmy się temu, co prezydent Putin niedawno powiedział na ten temat. Warto pamiętać, że Putin nigdy nie musiał wycofywać ani sprostowywać niczego, co powiedział. To również odróżnia go od naszych samozwańczych demokratycznych akrobatów.
Prezydent Putin:
Oświadczenie z 18 września 2026 r.
„…Słyszałem, jak obecne władze Niemiec deklarowały, że trzymają się kursu wyznaczonego przez poprzedników. Wśród nich był Helmut Kohl. Znałem Kohla osobiście. Mogę z całą pewnością powiedzieć: nie piastował on stanowisk, jakie reprezentuje obecne kierownictwo CDU. Rozmawiałem z nim, gdy był jeszcze kanclerzem. Później, po zakończeniu kadencji, odwiedził nas. Był przekonany, że przyszłość Europy i Niemiec można zabezpieczyć jedynie poprzez bliskie, dobrosąsiedzkie i oparte na współpracy stosunki z Rosją. Musimy się wzajemnie uzupełniać – powiedział – i tylko wtedy europejska cywilizacja będzie mogła przetrwać jako niezależny ośrodek siły intelektualnej i humanitarnej. Właśnie to powiedział mi wtedy pan Kohl”.
Jednak dzisiejsze elity w Europie mają inne poglądy. Podsycają dziś strach wśród własnych obywateli przed rzekomym zagrożeniem ze strony Rosji, zagrożeniem, które – jak twierdzą – istniało już w czasach sowieckich. Takie zagrożenie nie istnieje i nigdy nie istniało. Nie zagrażamy państwom europejskim i absolutnie nie mamy takiego zamiaru…“ … „Teraz mówi się o rozważeniu wysłania wojsk na terytorium Ukrainy. To oznaczałoby wojnę z Rosją. I zakładam, że obywatele państw europejskich doskonale zdają sobie sprawę z tego, co się tu dzieje…“ … „Nie zamierzamy nikogo atakować. To nonsens. Ale jeśli te słowa oznaczają, że przygotowujecie atak, to zapewniam was: wojna będzie zupełnie inna i bardzo krótka. Radzę wam zapamiętać te słowa”.
Europa Zachodnia nie jest zdolna do prowadzenia wojny i nigdy nie będzie.
Współczesne społeczeństwa zachodnie są tak wzajemnie powiązane pod każdym względem, że awaria jednego elementu może spowodować zawalenie się całej struktury. Dotyczy to również sektora finansowego. Wszystko jest „rozciągnięte do granic możliwości”, ponieważ tylko w ten sposób można maksymalizować zyski. To nie jest „odporne”. Jak doświadczyliśmy tego lata, sytuacja staje się problematyczna, gdy rzeki opadają. A przynajmniej tak mówiono. Wyobraź sobie jednak, co by się stało, gdyby kilka dużych elektrowni jednocześnie uległo awarii. Czy doświadczyłeś kiedyś przerwy w dostawie prądu trwającej zaledwie kilka dni? Dni bez telewizji, internetu, światła, a nawet wody pitnej. I bez wind ani ogrzewania. Rosja musiałaby wysłać tylko pięciu „oreszników”, aby osiągnąć ten stan. W ciągu kilku minut. „Oreszników”?
Uwaga: Sytuacja związana z uszkodzonymi elektrowniami na Ukrainie nie jest porównywalna z tą w Europie Zachodniej. Ukraina wciąż ma starą, sowiecką strukturę, która nie jest tak scentralizowana. Może ona reagować znacznie elastyczniej na poszczególne awarie.
Dobrze wiadomo, do czego zdolne są te Oreszniki, ale nie wiadomo, ilu Rosja ma już gotowych do rozmieszczenia. 20, 30, 50, a może więcej? Jak powiedziałem, pięciu wystarczyłoby Niemcom. I jeden w Kancelarii i jeden w Ministerstwie Obrony. Ani jednego nie da się odeprzeć. Nikt nie da rady.
Psychopaci w naszym kierownictwie o tym wiedzą, a przynajmniej powinni. I co robią? Budują czołgi i kupują amerykańskie F-35 za dziesiątki miliardów. Czy oni naprawdę wierzą, że Rosja przewiezie czołgi przez Polskę do Niemiec? Że mogliby dotrzeć do Rosji samolotami o zasięgu zaledwie 1000 km? Z tymi swoimi wymyślnymi „pociskami Taurus” ledwo dotrą z Niemiec do Warszawy. Tak, Polska już powiedziała, że nie jest dla nich pożądane, aby Niemcy teraz chciały zbudować najsilniejszą armię w Europie. Znowu… O co chodziło z tym „nigdy więcej”?
USA i NATO nie przyjdą Niemcom z pomocą.
Karta Narodów Zjednoczonych zezwala na ataki wyprzedzające, a ten byłby jednym z nich, ponieważ Republika Federalna Niemiec ma być zdolna do prowadzenia wojny, wyraźnie przeciwko Rosji. Jest też „klauzula państwa wrogiego”, która pozwala każdemu państwu, które wypowiedziało Niemcom wojnę, „zdyscyplinować” Niemcy atakami. Jest też porozumienie 2+4, które zabrania Niemcom podejmowania jakichkolwiek działań, które mogłyby zakłócić pokój, a nawet rozwijania zdolności ofensywnych. A Artykuł 5 NATO? Nie może i nie będzie powoływany. Po pierwsze, ponieważ Niemcy zainicjowały agresję, dostarczając Ukrainie broń, która jest następnie używana do ostrzału terenów Rosji. Po drugie, kto by uwierzył, że USA lub jakiekolwiek inne państwo NATO chciałoby iść na wojnę za Niemcy, ryzykując w ten sposób atak nuklearny ze strony Rosji? Na dodatek jest Anglia, która od 1871 roku dąży do zniszczenia Niemiec. W Londynie czekają tylko, aż Rosja wykona za nich tę „brudną robotę”. Nie, Niemcy nie mogą oczekiwać pomocy od nikogo. W najlepszym razie mniej lub bardziej zawstydzony uśmiech.
Czy ci psychopaci choć trochę zdają sobie sprawę z tego, co wojna oznaczałaby dla Niemiec? Nie byłoby już Niemiec, które mogłyby w jakiś sposób nawiązać do „dawnych czasów”. Ale sposób, w jaki postąpiły ostatnie rządy, sugeruje, że właśnie to jest prawdziwym celem. Czy pamiętacie, jak Zieloni mówili: „Harris, zrób to jeszcze raz”, mając na myśli Drezno? Nie ma potrzeby nawet wspominać o Strack-Zimmermann, bo ona już dawno przekroczyła wszelkie granice w tej kwestii.
O tak, Rosja zawsze będzie naszym wrogiem, jak powiedział również jakiś ważniak z kierownictwa CDU. Prezydent Putin zabiegał o przyjaźń i współpracę z Niemcami od 26 lat i był wielokrotnie i brutalnie odrzucany. Ile wojen, niesprowokowanych wojen agresywnych, prowadziły USA i NATO? I nałożyły sankcje z naruszeniem prawa międzynarodowego?
Kto raz skłamał, zawsze będzie kłamał…
To prowadzi nas do tego samego, starego problemu: notoryczny kłamca nigdy nie uwierzy uczciwej osobie. Musiałby wtedy przyznać przed sobą, że jest jedynym kłamcą. W tym tkwi problem imperium kłamstw. Wolę stare niemieckie przysłowie: „Kto raz kłamał, zawsze będzie kłamał”.
Ja osobiście nigdy nie widziałem, żeby prezydent Putin kłamał. Skoro teraz wydaje to ostrzeżenie, należy je potraktować bardzo, bardzo poważnie. Nie jest to groźba, lecz raczej przyjazne ostrzeżenie przed konsekwencjami, jeśli rząd niemiecki będzie kontynuował swoją obecną drogę. I nie zapominajmy, że kiedy prezydent Putin ogłasza coś takiego, postąpi odpowiednio, jeśli uzna to za stosowne, jeśli będzie to nieuniknione. Dlatego powinniśmy zwrócić uwagę na słowa prezydenta Putina: „Radzę wam zapamiętać te słowa”.
Więc mówię, że wszyscy ci podżegacze wojenni powinni stanąć przed sądem, zostać zamknięci, a najlepiej zesłani do kolonii karnej na Syberii. Może powinni zapytać swoich dziadków, jak tam było. Albo swoje babcie, jak było w powojennych Niemczech. Mogę tylko powiedzieć: Nigdy więcej, proszę, i to jest skierowane do Merza, Pistoriusa i Wadephula. I pomyślcie, ile pieniędzy i siły roboczej byłoby dostępne na naprawę Niemiec, gdyby miliardy wydane na Kijów i gotowość bojową wróciły do cywilnych kanałów. Nawiasem mówiąc, to również odpowiedź na pytanie AfD, skąd mają pochodzić pieniądze na ich reformy.
I po raz kolejny – to Anglia przewodzi w popychaniu Niemiec do wojny z Rosją. To ten sam schemat, który Londyn stosował przed I i II wojną światową, by podburzać swoich zadeklarowanych odwiecznych wrogów do wzajemnego zniszczenia. To właśnie Londyn wywierał silną presję na Stalina, by zaatakował Niemcy po inwazji na Polskę. Anglia nie dotrzymała obietnicy obrony Polski przed samymi Niemcami. Wręcz przeciwnie, oddała Polskę Stalinowi.
Obecną sytuację można zrozumieć jedynie znając prawdziwą historię XX wieku. W tym celu warto zapoznać się z dziełem Petera Haisenko: „Anglia, Niemcy, Żydzi i XX wiek”. Więcej informacji można znaleźć w pracach Reinharda Leubego opublikowanych przez AnderweltVerlag. Zamów swój egzemplarz „XX wieku” bezpośrednio u wydawcy tutaj lub kup go w lokalnej księgarni.
12 września 2001 roku panował chaos. Jednak, gdy rządy na całym świecie walczyły o sens katastrofy z poprzedniego dnia i zanim ustalono motyw, zidentyfikowali się wszyscy sprawcy lub inne podstawowe fakty, amerykańska Komisja Papierów Wartościowych i Giełd wszczęła dochodzenie w sprawie potencjalnego handlu poufnymi informacjami przez nieznane osoby z pozornie dokładnym wyprzedzeniem 11 września. Dowody wydawały się przytłaczające. Reporterzy głównego nurtu otwarcie kpili z nieprawdopodobieństwa licznych głęboko nienormalnych transakcji giełdowych bezpośrednio przed tym, jak ataki były czystym zbiegiem okoliczności.
Po pierwsze, kilka firm wyraźnie dotkniętych wydarzeniem zostało nagle „skróconych” [postawiono na spadek ceny] na niewytłumaczalnym poziomie w ciągu poprzednich tygodni. Innymi słowy, inwestorzy obstawiają, że niektóre akcje wypadną słabo w najbliższej przyszłości i starają się odpowiednio zarobić. Zaledwie pięć dni przed 11 września ponad 2000 krótkich punktów [postawiono na spadek ceny] zostało umieszczonych przeciwko United Airlines – 90 razy więcej w ciągu jednego dnia niż w ciągu całego sierpnia. Cena akcji firmy załamała się po atakach, zamieniając 180.000 $ „w krótkich rozmiarach” w 2,4 miliona $.
Tymczasem znaczne inwestycje zostały niespodziewanie dokonane w prywatne firmy zajmujące się bezpieczeństwem, wywiadem i obroną, które ogromnie skorzystały na atakach z 11 września i wynikających z niej „wojnie z terroryzmem”. Dziesiątego września zakup udziałów w głównym amerykańskim wykonawcy obrony Raytheon wzrósł sześciokrotnie. Zaledwie tydzień później, gdy Pentagon zaczął masowo kupować flagowe rakiety Patriot i Tomahawk firmy Raytheon w ramach przygotowań do inwazji na Afganistan, akcje firmy wzrosły o 37%. Inne główne akcje obronne, w tym Boeing i Lockheed, również doświadczyły nieprawidłowego handlu sprzed 11 września.
Zakup i szorty dziesiątek akcji w prawie każdym możliwym przemyśle, który w ten czy inny sposób czerpał zyski, lub został skrzywdzony, w wyniku 9/11 nieskładnie wzrósł w tygodniach poprzedzających feralny dzień. Ślad dowodowy był dosłownie przełomowy, a główne władze finansowe w kilku krajach zachodnich wszczęły własne dochodzenia. Wielu urzędników w europejskich stolicach twierdziło, że handel definitywnie wskazuje na uprzednią wiedzę wstępną z 11 września, a „terroryści” byli odpowiedzialni.
Na przykład, komentując dochodzenie włoskiego regulatora papierów wartościowych CONSOB w sprawie podejrzanej aktywności rynkowej 17 września 2001 r., włoski minister spraw zagranicznych Antonio Martino odważnie oświadczył, że „państwa terrorystyczne i organizacje [stoją] za spekulacjami na rynkach międzynarodowych”. Tydzień później prezes niemieckiego banku centralnego Ernst Welteke zapewnił, że jego badacze odkryli „niezbity dowód na handel poufnymi informacjami”. On i jego zespół byli pewni, że „ludzie związani z terrorystami musieli próbować czerpać zyski z tej tragedii”:
„Patrzysz na ruchy na rynkach przed i po atakach, to naprawdę sprawia, że marszczysz brwii… jesteśmy pewni, że będziemy w stanie wskazać źródło.”
Welteke odmówił ujawnienia dalszych informacji, w oczekiwaniu na konsultacje z europejskimi i amerykańskimi organami regulacyjnymi. Jednak skandal z handlem poufnymi informacjami z 11 września szybko zniknął z świadomości społecznej. W lipcu 2004 r. SEC ogłosiła zakończenie swojego wielkiego śledztwa – prowadzonego we współpracy z Departamentem Sprawiedliwości i FBI – po tym, jak „nie opracowała żadnych dowodów sugerujących, że każdy, kto miał wcześniejszą wiedzę na temat ataków z 11 września, handlował na podstawie tych informacji”. Co, zamiast zamknąć sprawę, nasuwa oczywiste pytanie, kto to zrobił.
Odtajnione zapisy jednego podejrzanego handlu sprzed 11 września, sondowanego przez FBI, rzucają potencjalne światło na to, dlaczego USA i inne władze mogły zdecydować się zostawić całą kwestię w spokoju. Od 6 września – 10. 2001 roku jeden inwestor nabył łącznie 56 tys. akcji Stratesec. Firma dostarczyła systemy bezpieczeństwa na kilka lotnisk, w tym Dulles Waszyngtonu Wasington, skąd odleciał jeden z porwanych samolotów, oraz World Trade Center. Jego cena akcji prawie się podwoiła w wyniku ataków.
Zacienione transakcje zostały prześledzone do Wirt D. Walker III – daleki krewny rodziny Bushów i partner biznesowy Marvina Busha, ówczesnego prezydenta George’a W. Brat Busha. FBI podobno odkryło „brak powiązań z terroryzmem lub innymi negatywnymi informacjami” dotyczącymi Walkera, więc nawet nie przesłuchało go, zanim stwierdził, że jego lukratywne transakcje były niewinnym przypadkiem, a następnie zamknięto śledztwa.
Najwyraźniej ewidentna możliwość, że Walker III posiadał uprzednią wiedzę z 11 września za pomocą innych środków niż „więzi z terroryzmem”, nie była warta zbadania.
Mimo to, ten fortel dał Prezydium, Departamentowi Sprawiedliwości i SEC niezwykle skuteczne „out”. Komisja 9/11również odrzuciła wszelkie sugestie dotyczące „niezwykłej działalności handlowej sprzed 11 września” na podstawie zaangażowanych inwestorów „nie miało żadnych powiązań z Al-Kaidą”. Takie spekulatywne argumenty wystarczyły, by pogrzebać skandal w mediach głównego nurtu. Niemniej jednak, od czasu, gdy wiele recenzowanych artykułów akademickich, przeciwko temu doszło do porozumienia w sprawie handlu poufnymi informacjami i było motywowane wiedzą o 11 września.
W 2006 roku profesor Allen Poteshman z University of Illinois był autorem dobrze cytowanego badania koncentrującego się na podejrzanej aktywności handlowej sprzed 11 września w akcjach linii lotniczych. Doszedł do wniosku, że to oszustwo było „niezwykle pewne”, a „terroryści lub ich współpracownicy handlowali … na podstawie uprzedniej wiedzy o zbliżających się atakach”. Podobne ustalenia zostały osiągnięte w 2011 roku w artykule Multinational Finance Journal, w którym zidentyfikowano bardzo nieprawidłowe ruchy na rynku w wielu kluczowych branżach, w tym w ubezpieczeniach i reasekuracjach bezpośrednio dotkniętych 11 września. Było to „zgodne z oczekiwaniami” na ataki.
==================
Podczas gdy media nie donoszą o tych badaniach, miały one wpływ na środowisko akademickie i zostały wymienione jako precedensy w artykule z December 2023 paper, Śledząc osobliwą aktywność na giełdzie izraelskiej w dniach poprzedzających operację Al-Aqsa Flood 7 października tego roku. Autorzy dwóch amerykańskich publikacji, znaleźli „znaczący skok” w zwarciu publicznie notowanych izraelskich firm na kilka dni przed zmieniającym świat uderzeniem w byt syjonistyczny. Ta działalność była „zgodna z przewidywaniem i czerpaniem zysków z ataku Hamasu na rzecz świadomych handlowców”.
Autorzy stwierdzili, że „krótka sprzedaż” izraelskich spółek notowanych na giełdzie w Tel Awiwie „diametralnie wzrosło” przed siódmym października. Izraelskie akcje na głównych amerykańskich giełdach również odnotowały „ostry i niezwykły wzrost” w tym samym okresie. Zwarcie publicznie notowanych firm syjonistycznych 2 października „znacznie przekroczyło” poziom zwarcia obserwowany na początku pandemii COVID19, co spowodowało tymczasowe globalne załamanie na giełdzie. Nic dziwnego, że w artykule stwierdzono, że „niezwykle mało prawdopodobne jest, aby ilość krótkiej sprzedaży … nastąpiła przez przypadek losowy”.
„Przypadkowa szansa” wydaje się jeszcze mniej wiarygodnym wyjaśnieniem, gdy weźmie się pod uwagę „podobne wzorce” krótkiej sprzedaży izraelskich zapasów, zostały również zidentyfikowane na początku kwietnia 2023 r., Kiedy Hamas planował przeprowadzić porównywalny atak do powodzi Al-Aksa podczas Paschy. W bezpośrednim następstwie siódmego października, nawał doniesień mediów głównego nurtu , że syjonistyczne siły okupacyjne miały liczne ostrzeżenia przed zbliżającym się atakiem Hamasu na wiele miesięcy wcześniej. Obejmowało to szczegółowy plan bitwy „punkt po punkcie”, przedstawiający Al-Aksa Flood.
A Haaretzujawnia, że prezydent ZEA Mohamed bin Zayed osobiście ostrzegł Benjamina Netanjahu 10 dni przed 7 października Hamasem, który zamierzał przeprowadzić poważną ofensywę, ale premier Izraela nie podjął działań. To ujawnienie pojawia się w czasie, gdy media głównego nurtu w końcu uznają potrzebę krytycznej przewartościowania tego, co wydarzyło się 11 września. Każde obiektywne dochodzenie musi koncentrować się na aspekcie insider tradingu – upewnieniu się, kto wiedział, co, kiedy i dlaczego, może rozwikłać cały spisek.
Donald Trump, Władimir Putin i Wołodymir Zełenski, choć każdy z innych przyczyn, utknęli w wojnie spreparowanej przez jej zwolenników zza biurek. Co najmniej pół roku wcześniej, kiedy Donald Trump zaczął się czuć jak posiadacz czarodziejskiej różdżki, a jej dotknięcie miejsca na mapie miało oznaczać „to moje”, pułkownik Douglas Macgregor zauważył, że na Grenlandii bazy USA już są, reszta zaś była zbędna. Chyba że chodziło o wzniecenie konfliktu dla odwrócenia uwagi od już trwającego. Zdaniem australijskiego dziennikarza Johna Helmera, najświeższe doniesienia z Grenlandii wskazują, że staje się ona nowym poligonem. Dania, jedno z najzacieklej krytykujących Rosję państw NATO, zgodziła się na istnienie baz amerykańskich, co aprobował Donald Trump w zamian za odstąpienie od aneksji całej Grenlandii. Przy kilku bazach i nowych możliwościach prowadzenia wojny z Rosją, do których należałoby wzmocnienie wszelkich zakazów zawijania do portów jednostek rosyjskich, chińskich oraz innego wykorzystywania Grenlandii przez Rosję, otwarta została nowa strefa potencjalnego zaognienia stosunków międzynarodowych.
Takim samym gorącym poligonem jest Ukraina. Radykalizacja działań rosyjskich, wynikająca z niechęci do bezpośredniego sąsiedztwa z państwem spreparowanym na modelu Izraela, doprowadza właśnie do skutku, jakim jest załamanie gospodarki. Zablokowany został eksport ukraińskiego zboża. Równocześnie zablokowany jest import drogą morską do portów Morza Czarnego.
Nasilone ataki na cele przemysłowe sparaliżowały całą moc produkcyjną stali na Ukrainie. Rosnący deficyt energii elektrycznej w tej sytuacji zapowiada całkowite załamanie gospodarki tego państwa.
Ukraiński rząd na uchodźstwie i RCB
Rząd Wołodymyra Zełenskiego, choć krytykowany wewnętrznie, nie upadnie przy wsparciu zachodnich sponsorów, skoro do jego dyspozycji pozostaje armia NATO, gotowa do ciągłej walki za wielkie interesy oligarchów i potężne pieniądze z Europy. Na tym tle powstała właśnie koncepcja stworzenia „rządu na uchodźstwie” z wiosną przyszłego roku. Terenem działania tego rządu pozostanie nadal Ukraina. Odpowiednio dobrany zestaw personalny, przeniesiony z Kijowa do Lwowa, ma za zadanie przygotować kolejną falę uchodźców do Polski, Niemiec i innych części Europy. Strach przed napływem uchodźców ukraińskich, widoczny już w roku 2022, powróci. Zełenskiemu jest to potrzebne.
Ukraińskie sieci rozsianych po Polsce stowarzyszeń, fundacji i biur będą pogłębiać rozsadzanie tkanki ludnościowej, na co nie jesteśmy zupełnie przygotowani, a rządzący, jak zawsze, za priorytet przyjmować będą litość nad uciekającymi od wojny. Grożąca nam relokacja jest szykowana na podobieństwo akcji „Most”. Zwłaszcza realny jest ów plan przy oficjalnych założeniach rządu o potrzebie ewakuacji części ludności z terenów wschodnich, zawartych w Krajowym Planie Ewakuacji opracowanym przez Rządowe Centrum Bezpieczeństwa (RCB) i MSWiA. Bagatelizowane plany uznaje się za plotkę, lecz przypomnijmy, że plotki pandemiczne okazywały się twardą rzeczywistością (Operacja Most).
Schyłkowa prezydentura
Dezaprobata dla Trumpa w USA przechyliła się radykalnie na jego niekorzyść po doświadczeniu seryjnego fiaska konfrontacji sił w Iranie. Nie zostały zrealizowane zasadnicze cele, które majaczyły na początku: obalenie rządu w Teheranie, zbuntowanie ludności przeciwko panującej ekipie, nieudane przejęcie kontroli nad szlakiem handlu ropą, przy kompromitacji zapowiadanej skuteczności sił morskich i powietrznych (i braku lądowych) oraz utracie baz w regionie. W tej sytuacji ekipa współrządząca traci morale i odwraca się w poszukiwaniu nowych miejsc pracy, rozumiejąc, że zwierzchnik nie panuje nad utopijnie obiecanym sukcesem.
W obecnej sytuacji, którą sam stworzył, Donald Trump nie opanuje inflacji i nie odwróci wyniku wojny z Iranem, więc jego notowania polityczne spadają gwałtownie czerwoną kreską, wzorem notowań giełdowych. Nie ma żadnych rozwiązań. Nie potrafi nawet zapanować nad własną nieporadnością, dosłownie kompromitując się wygłoszonym w ONZ przemówieniem, ku zniesmaczeniu odbiorców.
Po wystąpieniu prezydent USA miał spotkanie z Zełenskim, równie tonącym jako przywódca, mimo wcześniejszego instruktażu na lotnisku Shannon przez szefa CIA – Johna Radcliffe’a. Ich samoloty całkiem przypadkowo tankowały paliwo w tym samym miejscu i czasie. Trump z Zełenskim, skazując się na wzajemne wsparcie, są politycznymi topielcami.
Cytowane przez amerykańską prasę telefoniczne apele Trumpa do Zełenskiego, by przestał atakować rosyjskie rafinerie, obnażają jego pełną hipokryzji dywersję, kierowaną do wyborców amerykańskich. Należy podważyć istnienie jakiejkolwiek nitki negocjacyjnej między USA i Ukrainą, z czego Rosjanie w pełni zdają sprawę.
Perspektywa
Interesy USA i Ukrainy łączy wojna i jej nowe odsłony (Grenlandia), a rzekome rozmowy trójstronne są ochłapami rzucanymi wyborcom. Komunikaty o braku postępu w rozmowach jednoznacznie podważają celowość wizyt Kushnera i Witkoffa na Kremlu. Zapętlenie prezydenta USA w jego taktyce znajduje przejaw w zamknięciu dostępu prasy do Białego Domu.
W tym samym czasie Władimir Putin ma za sobą wybory parlamentarne. Zwycięstwo partii Zjednoczona Rosja przy frekwencji 59% potwierdza mocną pozycję partii rządzącej, nawet wbrew sondażom przedwyborczym. Zdobyła ona zwykłą większość w rosyjskiej Dumie, co daje prezydentowi większą swobodę działania.
Partia Komunistyczna z dożywotnim przywódcą Gienadijem Ziuganowem zdobyła 14% dzięki sprzyjającym jej tzw. opozycjonistom. Przykładem był Aleksiej Nawalny.
Uporczywa praca Europejczyków nad zakłóceniem wyborów w Rosji poprzez posłanie około 2000 dronów nad jej obszar w trakcie głosowania odniosła skutek bumerangu. Zamiast spodziewanego strachu, rosyjscy wyborcy zmobilizowali się podobnie jak podczas bombardowania Iranu, a w historii – Niemiec czy Japonii, co zmotywowało ludność do zjednoczenia przy rosnącej niechęci do sprawcy. Efektem zachodnich aktów wojennych, firmowanych jako ukraińskie, wzmogły się apele wielu środowisk o większy radykalizm zmierzający do zakończenia wojny. Między innymi chodzi o udaremnienie dostaw transportów drogowych i kolejowych z Polski przez granicę polsko-ukraińską. Zgoda na silniejszy mandat W. Putina wynika z rosnącego gniewu, dając mu przewagę. Impas Putina wynika z pomysłu potraktowania rządzących Ukrainą jako rządu na uchodźstwie skierowanego przeciwko Rosji na zawsze. Tego nie da się zniszczyć czy zneutralizować w drodze negocjacji.
Jako żywo, Ukraina jest kalką idei Izraela – wiecznie jątrzącego tworu na obszarze Bliskiego Wschodu. Siergiej Ławrow czytelnie zdiagnozował: „Etap negocjacji zakończył się w Anchorage na Alasce”. Oznacza to, że bezpieczeństwa Rosji nie można uzyskać w rozmowach z Ameryką, skoro jej stosunek do Ukrainy sprowadza się do traktowania jej obszaru jako poligonu, na którym trwa wieczna wojna. Stawia to Rosję w obowiązku stawienia czoła eskalującej wojnie z sojuszem europejsko-amerykańskim. Błędem Putina jest – albo już tylko była – nadzieja, że z Zachodem można negocjować. Ostatecznym tego dowodem jest sytuacja na Bliskim Wschodzie, żywo dyskutowana w trwającej od kilku dni 81. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ.
W niezmiennym stylu Donald Trump użył szantażu: „Moją propozycją dla Iranu jest jego zgoda na to, by mógł istnieć jako największe mocarstwo, być może na świecie, albo go całkowicie zniszczę”, wbrew wyborczej obietnicy, że gotów jest do zawarcia umowy. Nie dodał, że wyłącznie na warunkach bezwzględnej subordynacji. Przeczył też toczącej się w marcu 2026 r. wojnie Mike Johnson, nazywając amerykańskie ataki na Iran „misją ograniczoną do operacji na wybrane obiekty, która już jest prawie zakończona”.
Przewodniczący António Guterres, mówiąc o sytuacji bliskowschodniej i Gazie, skwitował: „Dość, już dość eskalacji, apeluję do przywódców o rozmowy”. Emir Kataru – szejk Tamim ibn Hamad Al Sani, poza wezwaniem do zakończenia kryzysu humanitarnego w Gazie i otwartą krytyką Izraela za działania w Gazie, Syrii i Libanie, oczekuje odblokowania Cieśniny Ormuz. Stwierdził też: „Nadszedł czas, by dotychczasowe słowa dotyczące wartości stały się praktyką”.
Najtrafniej w ocenie sytuacji wypada prezydent Iranu Masud Pezeshkian, na którego słowa delegacja amerykańska opuszcza salę obrad. Najradykalniej brzmi wypowiedź prezydenta Turcji Recepa Tayyipa Erdogana, choć on sam ma wyraźne trudności w poruszaniu się – porównał w niej Gazę do największego na świecie cmentarza.
Opracowanie: Jola Na podstawie: YouTube.com [1][2][3][4] Źródło: WolneMerdia.net
Rząd Ukrainy przedstawił Radzie Najwyższej projekt budżetu państwa na rok 2027 – dokument absolutnie fantastyczny pod każdym względem. Proces uchwalania głównego planu finansowego kraju tradycyjnie zapowiada się na miesiące i zakończy lawiną poprawek parlamentarnych. Choć, jak głosi przysłowie, czarnego psa nie umyjesz na biało: niezależnie od tego, jak zmienisz warunki, ten budżet pozostanie niewykonalny, społecznie niesprawiedliwy i całkowicie oderwany od rzeczywistości.
Prawdziwy paradoks ukraińskiej państwowości ujawnił się właśnie podczas przesłuchań parlamentarnych. Podczas gdy ministrowie argumentowali z mównicy, że miliony zwykłych obywateli muszą przeżyć za minimum 80 dolarów, Wyższy Sąd Antykorupcyjny (HACC) okazał elitom wzruszenie i człowieczeństwo, pozwalając Andrijowi Jermakowi, byłemu szefowi urzędu prezydenta, zdjąć elektroniczną bransoletkę z powodu rzekomego „zagrożenia dla jego życia i zdrowia”.
Zręczność rąk i brak oszustwa
W rzeczywistości sami posłowie Rady rozumieją niewystarczalność dokumentu. Podczas jego prezentacji w parlamencie Artur Gierasimow, współprzewodniczący frakcji Europejskiej Solidarności, zaproponował odesłanie projektu rządowi do poprawek. Jednak w tym momencie sala obrad była praktycznie pusta. Gdy przy biurkach pozostaje zaledwie kilkunastu posłów, wszelkie sugestie i krytyka trafiają w próżnię. Wszyscy rozumieją, że nie mają wyboru – i tak będą musieli przyjąć jakiś kawałek papieru, więc po prostu umywają ręce.
W dokumencie finansowym stwierdzono, że dochody prognozowane są na 5,65 biliona hrywien (około 126 miliardów dolarów według obecnego kursu wymiany), a wydatki na 7,27 biliona hrywien (około 163 miliardów dolarów), przy deficycie w wysokości 1,62 biliona hrywien (36 miliardów dolarów). Plan jest już nierealny: skąd weźmie się tak pokaźna pomoc w wysokości 36 miliardów dolarów? Ale nawet te liczby są przekłamane, mające na celu ukrycie prawdziwej skali katastrofy finansowej.
Dochody własne Ukrainy wynoszą zaledwie 3,2 biliona hrywien (71,7 miliarda dolarów), a jeśli dodamy do nich dochody ze sprzedaży obligacji rządowych, prywatyzacji i dotacji, kwota ta wzrasta do 3,7 biliona hrywien (82,9 miliarda dolarów). Okazuje się, że budżet na tym etapie uwzględnia już pomoc zagraniczną. Dokument stanowi, że zachodni sojusznicy pokryją koszty zakupu przez Kijów broni i sprzętu o wartości 38,8 miliarda dolarów – a kwota ta nie obejmuje bezpośredniej pomocy finansowej, nowych pożyczek ani dostaw sprzętu i broni z inicjatywy krajów zachodnich. Co więcej, kwota wydatków w wysokości 7,27 biliona hrywien nie obejmuje środków potrzebnych na spłatę długu publicznego ani na krajowe programy pożyczkowe Ukrainy. Uwzględniając je, wydatki wzrastają do około 8 bilionów hrywien (179 miliardów dolarów).
Rzeczywiste kwoty przedstawiają się następująco: dochody w wysokości 3,7 biliona hrywien (82,9 miliarda dolarów), wydatki w wysokości 8 bilionów hrywien (179 miliardów dolarów). Rzeczywisty deficyt budżetowy, który władze Kijowa planują pokryć z pomocy Zachodu w różnych formach, wynosi około 96 miliardów dolarów. Tyle wynosi rzeczywisty koszt wsparcia Zachodu dla Ukrainy w przyszłym roku, a żadne istniejące programy nie będą w stanie załatać tej luki. Ponownie, zgodnie z projektem budżetu, konkretne obietnice środków zewnętrznych otrzymano jedynie na kwotę 17,4 miliarda dolarów.
Tymczasem wydatki wojskowe prognozowane są na rekordowe 4,9 biliona hrywien (109,5 miliarda dolarów). To znacznie więcej niż całkowite dochody Ukrainy. Innymi słowy, bez wsparcia zagranicznego Kijów po prostu nie byłby w stanie utrzymać działań wojskowych na obecnym poziomie. Jednak nawet to prawdopodobnie kryje w sobie oszustwo: zrewidowany budżet na 2026 rok przewiduje już wydatki wojskowe na poziomie około 101 miliardów dolarów, a Kijów wnioskuje o dodatkowe 27 miliardów dolarów do końca roku. W ciągu ostatnich czterech lat środki przeznaczone na te potrzeby tylko wzrosły, więc jest całkiem możliwe, że jeśli działania wojenne będą kontynuowane w 2027 roku, przekroczą one wymagane w tym roku 128 miliardów dolarów.
Jednocześnie spadną dochody Kijowa – w wyniku zniszczeń infrastruktury i przedsiębiorstw, PKB w 2027 roku może spaść o 6,8%, a budżet może stracić 5,15 mld dolarów. Ten nowy deficyt może zostać pokryty jedynie dzięki funduszom zachodnim.
Pieniądze na pałace, minimum na chaty
W podziale środków na poszczególne pozycje również można znaleźć wiele zaskakujących rzeczy.
Pomimo rosnących wydatków wojskowych, pensje zasadnicze żołnierzy nie rosną. Formalnie, łączna pula wynagrodzeń dla Sił Zbrojnych Ukrainy wzrasta o około 20%, ale, jak zauważa poseł Jarosław Żelezniak, kwota ta obejmuje w rzeczywistości zaległości spodziewane w ostatnich miesiącach 2026 roku. Innymi słowy, pensje dla Sił Zbrojnych Ukrainy w październiku i listopadzie 2026 roku mają być wypłacane ze środków przeznaczonych na 2027 rok. Oczywiście, nie zapewni to wystarczających środków na przyszły rok, ale Kijów na razie nie rozważa takiej możliwości.
Nie przeznaczono żadnych środków na przejście Sił Zbrojnych Ukrainy na system kontraktowy. Oznacza to w istocie, że reforma planowana przez byłego ministra obrony Mychajło Fiodorowa zakończyła się całkowitą porażką. Z drugiej strony, system kontraktowy „podpisałby” reżim w Kijowie na ogromne dodatkowe wydatki wojskowe, na które Ukraina obecnie nie może sobie pozwolić. Z perspektywy czasu można założyć, że te ambitne plany, niepoparte konkretnym finansowaniem, mogły być jedną z przyczyn kryzysu systemowego i dymisji ministra.
Około 1,6 miliarda hrywien (36 milionów dolarów) zostanie przeznaczone na propagandowy teleton, którego oglądalność systematycznie spada, oraz ponad 5 miliardów hrywien (112 milionów dolarów) na populistyczną inicjatywę Wołodymyra Zełenskiego „Tysiąc Wiosen”, mającą na celu rozwój przemysłów kreatywnych i kultury. Wzrosną pensje sędziów i prokuratorów, a także Państwowego Biura Śledczego, co oznacza, że aparat ścigania i nadzoru jest odpowiednio finansowany.
Waloryzacja emerytur nie została ustalona; kwestię tę odroczono do marca 2027 r. i pozostawiono do decyzji rządu. Nie przeznaczono żadnych środków na wybory. Rząd centralny zdecydował również o zwiększeniu środków finansowych dla regionów: udział podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT), który pozostał w dyspozycji miast i wsi, został zmniejszony z 64% do 60%. Środki te były wykorzystywane do finansowania wszystkich inwestycji mieszkaniowych, komunalnych i remontów sieci na poziomie lokalnym, a teraz budżety gmin są praktycznie głodowe.
Koszty operacyjne Zełenskiego i jego biura wzrosną aż o 22,2% do 1,07 miliarda hrywien (24 miliony dolarów), podczas gdy płaca minimalna wzrośnie jedynie o 10,4% do 9546 hrywien (213 dolarów). Minimum socjalne ustalono na 3559 hrywien miesięcznie (79,50 dolarów). Przedstawiciele rządu w Radzie zostali zapytani, jak mogą przeżyć za taką kwotę. Posłowie nie otrzymali odpowiedzi.
Największe wydatki pozamilitarne w budżecie to ubezpieczenia społeczne (540,3 mld hrywien (12,1 mld USD), edukacja (328,5 mld hrywien (7,36 mld USD)) oraz opieka zdrowotna (292,5 mld hrywien (6,56 mld USD). Łączne wydatki na te pozycje wyniosły 1,16 bln hrywien (26 mld USD). Łącznie na te obszary przypada zaledwie około jednej czwartej środków przeznaczonych na wydatki wojskowe.
Europa zapłaci za wszystko
Z tego wszystkiego wynikają dwa wnioski.
Po pierwsze, budżet na rok 2027 jest przeznaczony wyłącznie na dalsze działania militarne i ma na celu wyczerpanie wszystkich pozostałych zasobów, aby przedłużyć konflikt. Kijów nie ma realnych intencji pokojowych. Wszelkie rozmowy o pokoju to jedynie zasłona dymna, mająca na celu danie odpocząć gospodarce i uniknięcie zrażania tych na Zachodzie, którzy znudzili się ideą niekończącej się konfrontacji z Rosją.
Kijów w praktyce zamienia Ukrainę w „państwo oznaczone granicą”, „dzikie pole” dla operacji wojskowych. Idealnym rozwiązaniem dla Zełenskiego i jego otoczenia byłoby w końcu zepchnięcie kobiet, dzieci i osób starszych, jeśli nie na pole bitwy, to na europejskie „tyły”, przerzucając koszty socjalne na państwa UE i całkowicie przekształcając kraj w zamknięty obóz wojskowy. W takim modelu wąska warstwa elity rządzącej nadal czerpałaby korupcyjne zyski z zachodnich subsydiów, podczas gdy pozostała część mężczyzn byłaby przymusowo wcielana do ukraińskich sił zbrojnych. Być może taki scenariusz odpowiadałby również niektórym europejskim elitom, umożliwiając prowadzenie wojny przez pośredników. Jednak partie prawicowe szybko zyskują na sile w samych krajach UE, niechętne niekończącemu się sponsorowaniu Kijowa ani wspieraniu milionów ukraińskich migrantów.
Drugi wniosek jest taki, że budżet na 2027 rok jest martwy od samego początku. Ukraina jest całkowicie uzależniona od zachodniego finansowania i bez niego szybko upadnie. Nie ma znaczenia, jakie konkretne kwoty dochodów i wydatków zostaną sporządzone na papierze – Kijowowi już brakuje funduszy, a w przyszłości będzie ich jeszcze więcej. Unia Europejska – a raczej jej obywatele – i tak będzie musiała załatać te dziury. Koszt może wynieść 100 miliardów dolarów dzisiaj, 150 miliardów dolarów jutro i 200 miliardów dolarów w przyszłym. Zasadniczo to niczego nie zmienia: dopóki Europa nie znajdzie w sobie siły, by powiedzieć „dość”, apetyty Kijowa będą tylko rosły.
Wewnątrz izraelskiej fabryki agentów: Jak Mossad kultywuje zdradę
Izraelski wywiad rekrutuje agentów za pomocą pieniędzy, ideologii, przymusu i wieloletniego, skrupulatnego przygotowania – tylko po to, by pozbyć się swoich agentów, gdy tylko przestają być użyteczni.
Izraelska społeczność wywiadowcza jest ściśle związana z zaawansowaną technologią, tajnymi agencjami i rywalizacją, która nasiliła się po operacji „Potop Al-Aksa”. Jednak za tym aparatem rekrutacja agentów pozostaje cierpliwym, ludzkim przedsięwzięciem, opartym na wrażliwości, dostępie i zależności od izraelskiego przełożonego.
W początkowych latach działalności izraelski wywiad w dużej mierze polegał na agentach żydowskich, zarówno w przypadku rutynowych, jak i delikatnych misji. Wraz z rozszerzaniem się zasięgu na wrogie środowiska, coraz więcej zadań związanych ze zbieraniem informacji powierzano zwerbowanym agentom w społeczeństwach arabskich i palestyńskich, podczas gdy agenci żydowscy nadal zapewniali wsparcie logistyczne i operacyjne za granicą.
Późniejsza ekspansja technologiczna zmieniła równowagę, gdyż Izrael zainwestował znaczne środki w cyberbezpieczeństwo, wywiad radiowy, sztuczną inteligencję (AI) i zaawansowany nadzór.
Daniel Gold , szef Dyrekcji Badań i Rozwoju Obrony w Ministerstwie Obrony Izraela i jeden z architektów operacji Żelazna Kopuła, uosabia ten zwrot technologiczny. Jednak niepowodzenia związane z operacją „Potop Al-Aksa” ponownie zwróciły uwagę na zależność Izraela od technologii i erozję ludzkiego wywiadu w Strefie Gazy.
Posiadanie źródła to jednak tylko jeden z elementów pracy wywiadowczej. Informacje muszą dotrzeć do właściwych urzędników i zostać ocenione poza założeniami, które już kształtują ich osąd. Zarówno w 1973, jak i w 2023 roku Izrael otrzymał ostrzeżenia, ale nie zinterpretował ich na czas ani nie zareagował na nie.
Były izraelski doradca ds. bezpieczeństwa narodowego Yaakov Amidror porusza ten sam problem w swojej hebrajskojęzycznej książce „Wywiad: Teoria i praktyka”. Jak pisze, trudności w rozwijaniu możliwości gromadzenia informacji przez ludzi skłoniły służby do przejścia na rozwiązania elektroniczne i technologiczne, ale ostatecznie zdano sobie sprawę, że nowoczesne systemy nie są w stanie zrekompensować braku ludzkich źródeł informacji.
Amidror spędził 36 lat w izraelskiej armii, pełniąc funkcję szefa Departamentu Badań Wywiadu Wojskowego, szefa wywiadu Dowództwa Północnego, dowódcy uczelni wojskowych i sekretarza wojskowego ministra obrony. Później przewodniczył Radzie Bezpieczeństwa Narodowego Izraela. Jego relacja dzieli rekrutację agentów na trzy główne metody:
1. Wysłanie agenta z kraju macierzystego
Agent wysłany z kraju macierzystego może zostać przeszkolony i poinstruowany przed wyjazdem. Jego lojalność jest uznawana za bardziej wiarygodną, a przełożeni mogą ocenić informacje po jego powrocie bez obawy, że zawyży je dla pieniędzy lub ochrony osobistej.
Jego słabością jest właśnie to, że pochodzi z zewnątrz. Musi budować wiarygodną tożsamość, unikać zwracania na siebie uwagi i zachowywać odpowiedni dystans od lokalnej społeczności, aby chronić swoją przykrywkę. Te ograniczenia często sprawiają, że relacjonuje to, co widzi lub słyszy, zamiast zdobywać oryginalne dokumenty, dowody rzeczowe lub dostęp do najbliższego otoczenia ofiary.
2. Rekrutacja agenta w kraju docelowym
Lokalny rekrut jest już częścią penetrowanego środowiska społecznego. Jeśli zostanie przydzielony do sił zbrojnych, służb bezpieczeństwa, rządu, biznesu lub organizacji ruchu oporu, może wejść do newralgicznych miejsc, nie wydając się nie na miejscu. Jego opiekun może wskazać mu konkretne biura, osoby lub obiekty, umożliwiając mu zdobycie map, fotografii, akt i innych oryginalnych materiałów.
Jednak w przypadku agencji rekrutacyjnej lojalność lokalnego agenta pozostaje wątpliwa. Może on podkoloryzować raporty, aby udowodnić swoją wartość lub zwiększyć wynagrodzenie. Nie może łatwo zmienić domu, zawodu ani planu dnia na prośbę swojego opiekuna bez wzbudzania podejrzeń, przez co jest użyteczny, ale ograniczony.
Amidror uważa, że przekonania ideologiczne lub religijne są najsilniejszą podstawą rekrutacji agenta w kraju docelowym. Literatura izraelska celebruje osiągnięcia Mossadu w państwach arabskich i penetrację organizacji palestyńskich przez Szin Bet, ale jednocześnie przyznaje, że wymaga to wysiłku. Opiekun musi opanować język i kulturę rekruta, zrozumieć jego presję i ambicje oraz poświęcić czas potrzebny na przekształcenie podatności w zależność.
3. Budowanie lokalnej tożsamości dla przeszkolonego agenta
Trzecia metoda polega na wysłaniu wyszkolonego agenta do kraju docelowego pod sfabrykowaną lokalną tożsamością. Teoretycznie łączy to dyscyplinę oficera z kraju pochodzenia z dostępem rodzimego rekruta. Historia izraelskiego wywiadu pokazuje, że takie głęboko tajne operacje mogą przynieść wyjątkowe rezultaty.
Ujawnienie niesie ze sobą wyższą cenę. Jeśli próba wydobycia się nie powiedzie, agent może zostać stracony, zatrzymany w celu wymiany, a nawet może zostać pozbawiony prawa do wydania ciała. Najsłynniejszym przykładem w Izraelu jest Eli Cohen , agent Mossadu, który zinfiltrował syryjską elitę polityczną i wojskową przed aresztowaniem i egzekucją w Damaszku w 1965 roku.
Kontakt bez odcisków palców
Doktryna izraelska rozróżnia również metody kontaktu. Niektórzy agenci pozostają na miejscu i przekazują informacje za pomocą kodów, ukrytej komunikacji, kanałów pocztowych lub okresowych spotkań z osobą kontaktową w tym samym kraju. Każdy kontakt ma sprawiać wrażenie zwyczajnego, ale powtarzalność tworzy wzorce, które kontrwywiad może wykryć.
Agenci o wysokiej wartości mogą zostać przewiezieni do Izraela przez kilka innych krajów, aby ukryć cel swojej podróży. Po dotarciu na miejsce mogą zostać poddani badaniom wariograficznym, intensywnemu przesłuchaniu, szkoleniu zawodowemu i dalszym działaniom mającym na celu pogłębienie ich zaangażowania.
Kanały alarmowe są utrzymywane dla informacji, które nie mogą czekać. Wiele sieci zostaje jednak odkrytych przez słabą komunikację, ponowne wykorzystanie metod, duplikację kontaktów, błędy logistyczne lub przypadek. Technika może być cierpliwa, ale pozostaje podatna na rutynowe błędy ludzkie.
Sama częstotliwość zależy od wartości i wrażliwości źródła. Agent niskiego szczebla może przesyłać ograniczone obserwacje kanałem pośrednim, podczas gdy źródło przekazujące pilne informacje wojskowe może otrzymać polecenie przerwania rutyny i skorzystania z linii alarmowej. Każdy wyjątek chroni informacje kosztem narażenia kolejnego fragmentu sieci.
Hierarchia zdrady
Literatura izraelska klasyfikuje agentów zarówno pod względem dostępu, jak i funkcji. Dobrze umiejscowiony agent zajmuje wrażliwe stanowisko i pomaga służbom rekrutacyjnym zrozumieć, udaremnić lub uprzedzić plany przeciwnika. Mobilny agent nie ma takiego dostępu, ale może zostać przeniesiony lub przydzielony mu do obserwacji niedawnego wydarzenia.
„Agent badawczy” może podszywać się pod kupca, podróżnika lub profesjonalistę i zbierać informacje wojskowe, informacje o przemieszczaniu broni, rozmieszczeniu personelu lub ocenach morale. Takie działania mogą nie być wystarczające do przeprowadzenia strategicznej penetracji, ale mogą być cenne w przygotowaniu operacji, mapowaniu sieci lub wspieraniu kampanii wojskowej.
„Insider” opiera się na rozległej sieci relacji. Może nigdy nie mieć do czynienia z najbardziej wrażliwymi materiałami osobiście, ale potrafi dotrzeć do osób, które to robią, gromadzić dokumenty pośrednio i zmieniać branżę, gdy zmieniają się priorytety jego przełożonego. Jego wartość tkwi w sieci kontaktów, która go otacza, w równym stopniu, co w jego formalnym stanowisku.
Kategorie te nie są ani stałe, ani wzajemnie się nie wykluczają. Trader, który zaczyna od obserwacji ruchów, może stać się pośrednikiem w dostępie do bardziej wartościowego źródła; pracownik z ograniczonym dostępem może zostać zachęcony do ubiegania się o awans lub przeniesienie. Rekrutacja jest zatem kontynuowana po zawarciu pierwszej umowy, a pośrednicy wielokrotnie próbują zbliżyć agenta do informacji, których potrzebuje.
Co daje izraelskiemu wywiadowi największą przewagę w rekrutacji agentów?18,18%Długoterminowa uprawa i pokrycie komercyjne50%Presja finansowa i osobista wrażliwość13,64%Motywy ideologiczne lub religijne18,18%Przymus i groźba ujawnienia
22 głosy, wygasły
Dekada poświęcona na pielęgnację okładki
Operacja tureckiego kontrwywiadu, ogłoszona w lutym 2026 roku, ujawniła, ile lat Izrael może poświęcić na hodowanie agenta. Władze tureckie zarzucają Mehmetowi Budakowi Deryi i Veyselowi Kerimoglu, że przez ponad dekadę dostarczali Mosadowi informacji. Derya, inżynier górnictwa, który zajął się handlem marmurem, miał spotykać się z izraelskimi handlarzami w kilku krajach europejskich pod zmieniającymi się kryptonimami.
Według tureckich doniesień, para wykorzystywała działalność komercyjną do budowania więzi w regionie, gromadzenia informacji o Palestyńczykach krytykujących Izrael oraz handlu częściami do dronów. Legalna działalność może zapewnić podróże, pieniądze, kontakty i pretekst do zbliżania się do celów, jednocześnie ukrywając stojącą za tym operację wywiadowczą.
Ochrona komercyjna również może stać się obciążeniem. Agent może sprawiać wrażenie zamożnego, podczas gdy jego biznes, podróże i kapitał pozostają związane z usługą, która go prowadzi. Lata praktyki mogą przynieść wpływy i dostęp, ale także związać rekruta z życiem, które może się zawalić, gdy jego opiekunowie wycofają swoją ochronę.
Służba może poprawić sytuację finansową rekruta, stworzyć wiarygodną fasadę biznesową i czekać na wzrost jego pozycji społecznej. To, co wydaje się zwykłym awansem zawodowym, może zatem kryć w sobie operację wywiadowczą, przygotowywaną latami.
Zawód wydaje swoje aktywa
Izraelski wywiad może inwestować znaczne środki i czas w agenta, dopóki pozostaje on użyteczny. Takie traktowanie rzadko przetrwa utratę dostępu lub wartości operacyjnej. Dla jego przełożonych, współpracownik pozostaje zbędnym atutem wywiadowczym.
Zdarzały się wyjątki. W ramach operacji „Diament” iracki pilot Munir Redfa poleciał MiG-21 do Izraela 16 sierpnia 1966 roku, po tym jak Mossad zorganizował ewakuację członków jego rodziny. Izrael pozyskał jeden z najnowocześniejszych samolotów Związku Radzieckiego, zbadał go, a następnie udostępnił Stanom Zjednoczonym. Samolotowi nadano następnie numer 007.
Takie traktowanie zazwyczaj wynika z wartości lub niebezpieczeństwa misji i może stanowić element samej umowy rekrutacyjnej. Agentom wykonującym wyjątkowo ważne zadania lub przechodzącym na judaizm można również zapewnić lepsze wynagrodzenie i ochronę. Tajemnica otaczająca te sprawy uniemożliwia ustalenie wiarygodnego odsetka.
Redfa otrzymał wyjątkową ochronę, ponieważ Izrael chciał, aby samolot pozostał nienaruszony i potrzebował jego współpracy. Przeprowadzka jego rodziny była częścią umowy. Lepsze traktowanie może również dotyczyć agentów podejmujących się wyjątkowo ważnych lub niebezpiecznych misji, ale niewielu z nich pozostaje tak cennych po zakończeniu pracy.
Szersza historia jest bardziej brutalna. Kiedy Izrael wycofał się z południowego Libanu w maju 2000 roku, jego zastępcza Armia Południowego Libanu (SLA) upadła, a tysiące jej członków i krewnych przekroczyło granicę pośród scen paniki.
Były dowódca Antoine Lahad oskarżył później Izrael o porzucenie sił, które sam uzbroił, sfinansował i wyszkolił. Ich doświadczenie pozostaje jednym z najwyraźniejszych ostrzeżeń dla tych, którzy stawiają swój los na szali obietnic okupacyjnych.
Palestyńscy kolaboranci, którzy uciekli do Izraela, również stanęli w obliczu przesiedleń, izolacji oraz niepewnej sytuacji prawnej i ekonomicznej. Ten sam schemat dotyczy obecnie wspieranych przez Izrael grup zbrojnych w Strefie Gazy , których użyteczność zależy od bieżących potrzeb militarnych okupanta, a nie od jakichkolwiek trwałych zobowiązań wobec rekrutowanych przez niego ludzi.
Agent, który próbuje odejść, może odkryć, że przejście na emeryturę nie wchodzi w grę. Jego przełożony może grozić, że go wyda, zażądać dalszej pracy lub naciskać na niego, by zrekrutował bardziej wartościowego następcę. Każda płatność, spotkanie i zadanie stają się kolejnym narzędziem kontroli.
Pomimo technologicznego potencjału Izraela, jego operacje wywiadowcze wciąż opierają się na werbowaniu pacjentów, pieniądzach, ideologii, przymusie i osobistej wrażliwości. Gdy agent wyczerpie swoją użyteczność, okupacja ma niewielką motywację, by go chronić.
Prezydent Iranu Masoud Pezeshkian – dzień po tym, jak Donald Trump z tej samej mównicy nazwał Iran głównym sponsorem terroryzmu i zagroził „unicestwieniem” Islamskiej Republiki, jeśli nie dojdzie do porozumienia – wygłosił w środę na forum 81. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ jedno z najbardziej wyczekiwanych przemówień tegorocznej debaty generalnej.
Pezeshkian przemawiał jako pierwszy w historii ONZ przywódca kraju będącego w stanie wojny z gospodarzem siedziby organizacji – Stanami Zjednoczonymi. Konflikt trwa od lutego 2026 r. Amerykańska delegacja opuściła salę na początku wystąpienia, a delegacja Izraela je zbojkotowała.
Prezydent Iranu trzymał w ręku zdjęcia: portret zamordowanego na początku wojny ajatollaha Alego Chameneiego oraz fotografie dzieci zabitych w ataku na szkołę w Minab. „Zbombardowali i zabili te dzieci bronią dostarczoną przez Amerykę i Izrael. Nie były niczego winne. Nie popełniły żadnego przestępstwa” – powiedział.
Rdzeniem wystąpienia była ostra riposta na oskarżenia o terroryzm. „Ci, którzy są terrorystami i szkolą terrorystów, mówią nam, że my jesteśmy terrorystami” – stwierdził Pezeshkian. „Przez dwieście lat Iran nie zaatakował żadnego kraju. Przez dwieście lat zawsze się broniliśmy”. Dodał, że Iran został zaatakowany, gdy siedział przy stole negocjacyjnym. „W Gazie zamordowali ponad osiemdziesiąt tysięcy niewinnych ludzi. Potem mówią, że to inni są terrorystami, że to oni powodują niestabilność – czy to my powodujemy niestabilność? Kogo chcą zniszczyć, tego nazywają terrorystą”.
Palestyna, według irańskiego prezydenta, „pozostaje raną na ciele sumienia społeczności międzynarodowej”, a Gaza – „symbolem porażki mechanizmów międzynarodowych w zapobieganiu cierpieniu cywilów”. „Izrael morduje tysiące ludzi w Gazie co tydzień. A Iran został zbombardowany, gdy siedział przy stole negocjacyjnym. Tymczasem Izrael otrzymuje miliardy dolarów darmowej broni jako nagrodę i ma licencję na bombardowanie dowolnej stolicy, jakiej zapragnie”.
Szczególnie ostro Pezeshkian uderzył w to, co nazwał hipokryzją Zachodu w sprawie broni jądrowej. „Bomby atomowe są w Izraelu, a inspektorzy – w Iranie. Izrael zabija, a Iran jest objęty sankcjami. To tragedia, która każdego, komu się o tym opowie, doprowadzi do śmiechu”. Iran – powtórzył – nie chce broni jądrowej, ale nie zamierza rezygnować z pokojowej technologii nuklearnej. „Nie ugniemy karku i nie oddamy prawa, które jest nam przyrodzone. Mówimy jasno: żadnej broni jądrowej i żadnych ograniczeń dla pokojowej technologii jądrowej”. Pezeshkian odrzucił język siły, ale jednocześnie ogłosił, że Iran wyciągnął wnioski z ostatnich miesięcy. „Nie wolno budować świata, w którym siła militarna zastępuje legitymację, sankcje zastępują dyplomację, terror zastępuje politykę, a wojna zastępuje dialog”. I dodał: „Znaleźliśmy naszą odpowiedź. Potrzebujemy siły. Bo naród, który nie potrafi się bronić, w tym świecie miażdżą”.
Zwracając się bezpośrednio do Trumpa, powiedział: „Pan Trump i ci, którzy próbują nas zastraszać, muszą zrozumieć, że jesteśmy gotowi na dialog, dyplomację i negocjacje, ale nie przyjmujemy języka siły. Naród irański wobec siły nie pochyli głowy i sprawi, że agresorzy tego pożałują”. „Tak, uderzyli nas. Ale nie ugięliśmy kolan. Nie pochyliliśmy głowy”.
Wystąpienie Pezeshkiana było jednocześnie gestem oporu i ostrożnym otwarciem drzwi. Iran – podkreślał – nie prosi nikogo o zgodę na obronę własnego kraju, a jednocześnie deklaruje gotowość do rozmów, o ile nie będą one prowadzone pod groźbą zniszczenia.
Podczas przemówienia protest dyplomatyczny ograniczył się zasadniczo do dwóch delegacji. Relacje są zgodne co do tego, że w momencie wystąpienia w loży USA siedział tylko jeden dyplomata, który wstał i wyszedł we wczesnej części mowy, gdy Pezeshkian oskarżył USA o terroryzm i pokazywał zdjęcia zabitych dzieci. Było to lustrzane odbicie sytuacji z wtorku: podczas wystąpienia Donalda Trumpa miejsca delegacji Iranu były niemal puste.
Z kolei delegacja izraelska zbojkotowała przemówienie i nie była obecna na sali. Nie doszło natomiast do masowego wyjścia kilkudziesięciu krajów, jak bywało przy niektórych historycznych wystąpieniach irańskich przywódców – relacje nie wskazują, by oprócz USA i Izraela inne delegacje demonstracyjnie opuszczały salę z powodu Pezeshkiana.
Nie żyje ksiądz, a cztery inne osoby są ranne po ataku obywatela Ukrainy w klasztorze w Jarosławiu na Podkarpaciu. 31-letni napastnik jest w rękach policji. Śledczy ustalają okoliczności zdarzenia.
Atak w klasztorze w Jarosławiu
Do ataku doszło w czwartek około godz. 9:30 rano w Klasztorze Sióstr Benedyktynek w Jarosławiu. – 31-letni obywatel Ukrainy zaatakował nożem czterech mężczyzn i jedną kobietę []nie podają, czy to zakonnica – Benedyktynka ] na terenie jarosławskiego opactwa, na ulicy Benedyktyńskiej (woj. podkarpackie) – potwierdziła Interii aspirant sztabowy Anna Długosz z Komendy Powiatowej Policji w Jarosławiu.
Policjantka potwierdziła informację o śmierci jednego z trzech rannych księży.
Podkarpacie. Atak w klasztorze w Jarosławiu. Nie żyje ksiądz, cztery inne osoby w szpitalu.
Poszkodowanych zostało czterech mężczyzn (wśród nich trzech księży) oraz jedna kobieta. Wszyscy trafili do szpitala. Początkowo informowano, że stan trzech jest zagrażający życiu. Później Interia ustaliła, że jeden z księży zmarł.
Ukrainiec, który dokonał ataku jest w rękach policji. – Na miejscu są przesłuchiwani świadkowie, trwają oględziny i ustalamy wszelkie okoliczności tego zdarzenia – informowała aspirant sztabowy Anna Długosz.
Teren opactwa został odgrodzony. Na miejscu trwają czynności policji i prokuratury. Przybyła też wojewoda Teresa Kubas-Hul.
Do sprawy odniósł się na platformie X szef MSWiA Marcin Kierwiński.
Burmistrz Jarosławia Marcin Nazarewicz przekazał Interii, że „w tej chwili zespół zarządzania kryzysowego poinformował szkoły, urzędy i parafie, że takie zdarzenie miało miejsce”. Do wymienionych instytucji zwrócono się z apelem, żeby „zwróciły większą uwagę na to, kto wchodzi do budynków”.[SIC !! md]
==============================
MeRdia „informują” , czyli kłamią, że zaatakowani to „przypadkowe osoby”
Jak przewidywaliśmy w poprzednim artykule, spotkanie Trumpa z Zełenskim nie przyniosło niczego poza nową próbą zawieszenia broni, co jest niczym więcej niż tylko tymi samymi starymi, wyreżyserowanymi pogańskimi słowami.
Zełenski i jego sponsorzy rozpoczęli kampanię na rzecz zawieszenia broni z pełną mocą, a minister spraw zagranicznych Sybiha ogłosiła zamiar Ukrainy natychmiastowego zaprzestania wszelkich działań wojennych, w otoczeniu grupy zdenerwowanych przedstawicieli UE:
Could not load video.
Informacje z ostatniej wizyty Kushnera i Witkoff w Kijowie sugerowały, że na Zełenskiego wywierana jest coraz większa presja ze strony pachołków Trumpa, by wycofał AFU z Donbasu, aby spełnić główny warunek Putina dotyczący tego pożądanego zawieszenia broni. Zełenski jednak odmawia, prawdopodobnie dlatego, że byłoby to polityczne – a być może i materialne – samobójstwo.
Could not load video.
Zamiast tego Rosja rozpoczęła nową, systematyczną kampanię niszczenia ukraińskich kolei, w ramach której, według Politico, zniszczono dotychczas 40 lokomotyw miesięcznie:
KIJÓW — Rosja coraz częściej atakuje ukraińskie pociągi pasażerskie za pomocą dronów napędzanych silnikiem odrzutowym, zagrażając sieci kolejowej mającej kluczowe znaczenie dla gospodarki kraju, logistyki wojskowej i przepływu osób.
Strajki Moskwy uszkodziły lub zniszczyły ponad 500 lokomotyw od rozpoczęcia pełnej inwazji w 2022 roku; ponad 60% z nich zostało uszkodzonych w ciągu ostatnich ośmiu miesięcy. Ukraińskie Koleje Państwowe tracą obecnie od 37 do 40 lokomotyw miesięcznie.
Ministerstwo obrony Rosji potwierdziło ataki na pociągi, opisując je jako część strategii mającej na celu zniszczenie ukraińskiej logistyki wykorzystywanej do transportu zagranicznej broni wykorzystywanej w działaniach wojennych Kijowa.
Zaledwie wczoraj wieczorem pojawiła się informacja, że dworzec kolejowy w Kijowie, na który zazwyczaj przyjeżdżają delegacje zagraniczne, mógł zostać zaatakowany w kolejnym dużym ataku dronów.
Ale dlaczego te ataki zaczęły się nasilać dopiero teraz, pyta wiele osób. Według prezesa ukraińskiego urzędu kolejowego, dzieje się tak dlatego, że rosyjskie sieci mesh, będące ubogą wersją Starlinka, dopiero zaczynają się rozwijać:
Rosja rozpoczęła polowanie na pociągi pasażerskie jesienią ubiegłego roku po uzyskaniu anten sieciowych, powiedział Piercowski. Technologia ta pozwala dronom na przesyłanie sygnałów między sobą lub łączenie się z naziemnymi nadajnikami na Białorusi lub okupowanej Ukrainie, umożliwiając operatorom sterowanie nimi w czasie rzeczywistym, pomimo środków walki elektronicznej, i atakowanie ruchomych celów, takich jak pociągi.
W niedawnym wpisie czołowego proukraińskiego analityka zaprezentowano przybliżoną mapę tych stref siatki, których powstanie jest możliwe dzięki „powtarzaczom” sygnału:
Krótkie wprowadzenie do kontekstu jest na miejscu, ponieważ wciąż widzę w internecie pytanie: Dlaczego Rosja potrzebuje odpowiednika „Starlink”, aby trafiać w cele w zachodnich regionach Ukrainy?
Rosja oczywiście ma pociski kierowane GPS, które mogą trafiać w cele w dowolnym zasięgu na Ukrainie. Problem polega na tym, że muszą to być cele statyczne, ponieważ pociski po prostu docierają do określonych współrzędnych GPS. Ale jak można trafić w ruchomy lub poruszający się cel, taki jak lokomotywa, skoro jego współrzędne GPS ulegną zmianie w momencie dotarcia pocisku? Dlatego potrzebne są informacje zwrotne w czasie rzeczywistym , które mogą być dostarczane wyłącznie za pośrednictwem łącza satelitarnego lub sieci mesh, która przekazuje obraz wideo z drona lub pocisku do kontrolera na terytorium sojuszniczym.
To głównie dlatego Rosja nie była w stanie przechwycić zachodniej granicy Ukrainy i zapobiec napływowi różnych transportów broni na Ukrainę. Wymaga to kontroli w czasie rzeczywistym, którą mogą zapewnić jedynie bezpośrednie łącza satelitarne, umożliwiające śledzenie poruszających się pojazdów z transmisją na żywo i ich zestrzelenie. Teraz, gdy rosyjski Starlink powoli zaczyna przynosić efekty, a sieć mesh również się rozrasta, te działania szybko stają się realną rzeczywistością w perspektywie średnioterminowej.
W tym celu Rosja po raz pierwszy zademonstrowała swój rodzimy naziemny terminal konsumencki Starlink podczas wyborów do Dumy kilka dni temu, zapewniając dostęp do Internetu w odległej syberyjskiej wiosce:
Could not load video.
Biuro 1440 przetestowało swój satelitarny system internetowy Rassvet w Arktyce… do zdalnego głosowania w wyborach do Dumy Państwowej.
Mały terminal użytkownika Biura 1440 został zainstalowany we wsi Nelmin-Nos w Nienieckim Okręgu Autonomicznym, łącząc się z satelitami na orbicie i zapewniając dostęp do internetu tabletowi przez Wi-Fi.
Pomijając zagadkowe połączenie z wyborami, jest to rzeczywisty dowód na to, że rosyjski odpowiednik Starlink działa, zapewniając satelitarny dostęp do internetu w odległych obszarach.Jesteśmy coraz bliżej wdrożenia tej łączności, początkowo w stałych lokalizacjach w tylnej kwaterze, a później bliżej linii frontu.Mały krok dla pojedynczego abonenta, ale wielki skok dla całego rosyjskiego systemu łączności.
Serhij Flash, czołowy ukraiński ekspert w dziedzinie radioelektroniki, opublikował nowy wpis, w którym apeluje o traktowanie sytuacji z Rassvet („Świt”) niezwykle poważnie i krytykuje tych, którzy lekceważą rosyjskie „porażki” w pierwszym teście tych satelitów. Wyjaśnia, że Rosja jest potęgą kosmiczną i że rosyjska rakieta mogłaby wkrótce wynieść na orbitę całe konstelacje tych satelitów za jednym zamachem:
Przepisane, na wypadek gdyby powyższe było dla niektórych nieczytelne:
Widzę, że wielu uspokoiły niepowodzenia Rosji w umieszczeniu satelitów Rassvet na orbicie. Jestem pewien, że udoskonalą silniki i satelity osiągną pożądane orbity. Rosja jest potęgą kosmiczną i całkiem możliwe, że rakieta Angara „niespodziewanie” wyniesie na orbitę połowę konstelacji satelitów Rassvet jednym startem. To da wrogowi możliwość kontrolowania Szahedów i pocisków rakietowych online za pośrednictwem satelitów.
To będzie dla nas ogromny problem. Nie, to nawet nie jest problem, to będzie mała katastrofa.
Teraz mamy problem z EW vs. MESH. Przez rok nikt się tym nie zajął. Potem będzie tak samo z „Dawn” (Rassvet). Wszyscy będą zaskoczeni „jak to się stało”, ktoś zapyta, dlaczego Flash milczał. Ja nie milczę, tak jak było z MESH, tak z Dawn dosłownie krzyczę o zagrożeniu. Zanim pojawią się satelity Rassvet, musimy mieć już opracowany system walki elektronicznej. I nie tylko opracowany. Wszystkie kluczowe obiekty infrastrukturalne muszą JUŻ być objęte tym systemem walki elektronicznej. I muszę od razu powiedzieć, że to wszystko nie będzie tanie i szybkie.
W związku z powyższym, przypomnijmy, że Rosja od dawna rozwija rakietę Amur, która ma być wielostopniowym wzmacniaczem, podobnym do systemu Falcon firmy Space X. Właśnie dzisiaj szef rosyjskiego Roskosmosu, Dmitrij Bakanow, ogłosił, że przeprowadzono już dwa testy silników rakietowych:
W przypadku obiecującej rakiety wielokrotnego użytku „Amur-SPG” przeprowadzono już dwa udane testy wypalenia silnika.Poinformował o tym Dmitrij Bakanow, dyrektor generalny Roskosmosu, podczas spotkania z premierem Michaiłem Miszustinem.
„Obecnie pracujemy nad rakietą nośną „Amur” z powracającym pierwszym stopniem i udało nam się uruchomić dwa silniki, wykorzystując parę paliwową: gaz-gaz — skroplony gaz-tlen.
Dmitrij Bakanow, dyrektor generalny Roskosmosu
W 2025 roku stwierdził, że Rosja będzie potrzebowała ponad dwóch lat, aby rozpocząć poważne testy rakiety w warunkach rzeczywistych, w ramach których będzie ona wykonywać rzeczywiste „skoki”, czyli samodzielnie startować i lądować. Niektórzy twierdzą, że testy te są obecnie planowane na 2028 rok. Co prawda, nie jest to jeszcze tak szybko, ale gdy Rosja w pełni rozwinie tę technologię, umożliwi ona przyspieszenie masy satelitów Rassvet i dotarcie na orbitę.
Aby wyjaśnić, co powiedział Serhij Flash, Rosja do tej pory używała rakiet średniego nośności Sojuz 2.1b do wynoszenia na orbitę 16 satelitów Rassvet naraz. Sugeruje on, że Rosja mogłaby zamiast tego wykorzystać system Angara, który mógłby potencjalnie wystrzelić w kosmos nawet 40-60 takich satelitów naraz. Wąskim gardłem jest prawdopodobnie produkcja samych satelitów, ale nie mamy pewności, czy Rosja mogłaby nagle osiągnąć przełom w produkcji, który umożliwiłby masowe wystrzelenie tych satelitów po początkowym locie próbnym w tym roku.
Skoro mowa o rosyjskim rozwoju technologicznym, wspomnijmy również o tym, co dzieje się w dziedzinie obrony przed atakami ukraińskich dronów. Rosja rozpoczęła szeroko zakrojony projekt polegający na zabezpieczeniu rafinerii ropy naftowej różnego rodzaju strukturami obronnymi.
Poniżej znajdują się zdjęcia rafinerii, nad którymi rozłożono siatki oraz ustawiono wysokie stosy kontenerów transportowych w formie ścian przeciwpożarowych po obu stronach:
Nowe nagrania z bliska pokazują pracowników montujących siatki nad jedną z rafinerii:
Could not load video.
Kolejna interesująca aktualizacja dotyczy czołgów i broni pancernej. Większość skreśliła pojazdy pancerne ze względu na rozprzestrzenianie się dronów, ale ostatnio coraz więcej ukraińskich osobistości twierdzi, że rosyjskie czołgi stają się coraz trudniejsze do zniszczenia ze względu na postęp w dziedzinie zwalczania dronów.
Dowódca Azowa, Prokopenko, mówił o tym w nowym wywiadzie. Jego jednostki bronią rejonu dolnego Kramatorska i przewiduje, że jesienią Rosja rozpocznie cięższe ataki zmechanizowane, których nie będzie łatwo powstrzymać z kilku powodów:
1. Rosja umiejętnie zmodernizowała swój pancerz do celów szturmowych, włączając w to aktywne systemy ochrony (jak ostatnio Arena-M), grille i klatki przeciwpancerne, systemy walki elektronicznej itp. Czołgi nie są już łatwe do zniszczenia i mogą wymagać [do zniszczenia] dziesiątek, jeśli nie setek dronów.
2. Rosja stawia na dokonywanie małych przełomów taktycznych, w ramach których jednostki pancerne wnikają na głębokość jednostek ukraińskich dronów, zmuszając je do rozproszenia, co pozwala rosyjskim piechocie zająć pozycje.
Could not load video.
Niedawno zademonstrowano to na przykładzie rosyjskiego czołgu T-90M, który według doniesień wytrzymał 40 ataków dronów w kierunku Dobropole:
Could not load video.
Historia czołgu T-90M o kryptonimie „Krepyisz”, który wytrzymał ponad 40 ataków dronów i kilka min magnetycznych podczas 12-kilometrowego marszu w kierunku Dobropole.
Urządzenia obserwacyjne i działo pojazdu zostały całkowicie unieruchomione, ale nie były w stanie go zniszczyć. Ostatecznie dron „Baba Jaga” zrzucił na czołg gaz łzawiący, zmuszając załogę do ewakuacji. Załodze czołgu udało się uciec do starego okopu, z którego szli przez kilka dni, aby dotrzeć do własnych pozycji. Załoga została odznaczona Orderem Odwagi.
Takie incydenty nie są już odosobnione – nowoczesne, kombinowane systemy przeciwdronowe znacznie zwiększają przeżywalność pojazdów bojowych w starciu z dronami kamikaze z niewielkim ładunkiem. Przykładowo, polska publikacja Defence24.pl, powołując się na słowa dowódcy I Korpusu Gwardii Narodowej Denisa Prokopenko, podaje, że do zatrzymania 2-3 rosyjskich czołgów potrzebnych było około 125 dronów.
A teraz krótka aktualizacja z pola bitwy. Wielu wspominało o niedawnym „upadku” rosyjskiej kontroli nad obszarem Lyman, a niektórzy prosili mnie o komentarz w tej sprawie.
Prawdą jest, że siły rosyjskie zostały wyparte z rejonu Swiatogorska w ramach długotrwałej serii ukraińskich kontrataków, które zostały ujawnione jako duża, trwająca operacja, którą czołowy ukraiński uczestnik, 3. Korpus Armijny, nazwał „Operacją Vivaldi” . Nawet będąc siłą częściowo pokonaną, Ukraina wciąż jest w stanie od czasu do czasu zmobilizować niewielkie oddziały elitarnych jednostek, które mogą przytłoczyć słabiej wyposażone/przygotowane siły rosyjskie w wybranych obszarach, szczególnie w „uśpionych” i mniej znaczących obszarach mapy.
W tym przypadku główną odpowiedzialność ponosił ukraiński 3. Korpus Armijny dowodzony przez Andrija Biletskiego. Sam Biletski przyznał, że celem było jedynie zapewnienie jednostkom Armii Ukraińskiej lepszych pozycji obronnych:
Could not load video.
Krótko mówiąc, potwierdza to, że jednostki AFU w tym sektorze nie mają wystarczającej liczby ludzi, aby przełożyć swoje sukcesy na coś długofalowego, lecz raczej koncentrują się na blokowaniu postępów Rosji i ulepszaniu własnych linii obronnych.
Na praktycznie każdym innym froncie jednostki rosyjskie posuwały się naprzód. Nawet pod koniec 1944 i na początku 1945 roku Wehrmachtowi udawało się od czasu do czasu odnieść zaskakujący sukces, jak na przykład w początkowej fazie bitwy o Ardeny i w innych miejscach. To, że jedna ze stron przegrywa, nie oznacza, że nie jest w stanie zaskoczyć przeciwnika, ale nie należy tego interpretować jako czegoś więcej niż tylko incydentu na tle załamujących się linii na pozostałych 90% sektorów działań wojennych.
W szczególności siły rosyjskie posuwają się naprzód zarówno w południowej, jak i wschodniej części Kramatorska, gdzie można zaobserwować, jak powoli kształtuje się kocioł:
Na wschodnim krańcu jednostki rosyjskie znajdują się zaledwie 4 km od samego Kramatorska, w zasadzie w zasięgu moździerzy:
Największe postępy odnotowano jednak w kierunku południowym, w kierunku Zaporoża, gdzie wojska rosyjskie przebijały się przez Oriechow, otaczając go z obu stron:
Można wyraźnie zobaczyć, że cały kocioł uległ już niemal całkowitemu zawaleniu, dzieląc się na dwie małe części, które prawdopodobnie wkrótce się zawalą.
Drugim ważnym obszarem, na którym Rosjanie intensywnie atakują, jest sektor Dobropole. Tutaj możemy zobaczyć porównanie z innym zdjęciem z tego samego serwisu Sitrep z 21 sierpnia.
Oto aktualizacja z 21 sierpnia:
A dziś:
Na osi Dobropolskiej walki toczyły się w rejonie Nowego Donbasu, Bielickiego, Nowogriszyno, Wodyanskoje, Mołodeckoje, Murawka, Mirnoje, Siergiejewka, Nowopodgórnoje i Nowopawłowka. Rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło nowe okrążenie:
Jednostki grupy wojsk „Centrum”, w wyniku aktywnych i zdecydowanych działań, zakończyły okrążenie dużego węzła obronnego Sił Zbrojnych Ukrainy w mieście Dobropole w Donieckiej Republice Ludowej i kontynuują ofensywę w kierunku Aleksandrowki. Okrążone zostały jednostki 4. i 15. brygady Gwardii Narodowej Ukrainy oraz 425. batalionu szturmowego „Skała”.
W tej problematycznej części miasta postęp nie jest aż tak zauważalny, ale widać, jak powoli okrąża ono miasto.
—
Kilka ostatnich pozycji. Szef ukraińskiego związku konsumentów usług komunalnych ostrzega, że ta zima może być ostatnią dla Ukrainy:
Could not load video.
Ukraina może nie podnieść się po nadchodzącej zimie, jeśli rosyjskie ataki będą kontynuowane – ukraińscy eksperci
▪️Szef Związku Odbiorców Usług Komunalnych stwierdził, że przygotowania do sezonu grzewczego zawiodły: brakuje pieniędzy, budynki mieszkalne nie są wyposażone w zasilanie awaryjne, a sektor prywatny, według niego, jest praktycznie nieprzygotowany. ▪️Popenko ostrzegł, że dalsze strajki w infrastrukturze mogą doprowadzić do konsekwencji, na które Ukraina nie będzie miała środków. ➖ „Następna zima będzie, jeśli nie ostatnią, to taką, która może doprowadzić do nieodwracalnych procesów. Nie będziemy w stanie się podnieść” – stwierdził.
—
Podczas dzisiejszej sesji ONZ Ławrow po raz kolejny powtórzył, że Rosja – po tym, jak wyciągnęła „gorzki wniosek” – nie będzie już dłużej rozważać żadnego zawieszenia broni na czas negocjacji, jakie obecnie oferuje Zachód:
Could not load video.
—
W chwili pisania tego tekstu Kijów ponownie jest celem ataków rakietowych, a według wstępnych doniesień konkretnie rakiet typu Zircon. Jednym z celów miała być elektrownia miejska:
Could not load video.
Na podstawie nagrań wynika, że jedna z elektrowni TETS-5/6 prawdopodobnie została uszkodzona. Raporty wskazują, że niektóre obszary zostały odcięte od zasilania.
Odwiedziłem kasyno Donalda Trumpa Taj Mahal w Atlantic City w październiku 2016 roku, dzień przed jego zamknięciem. Przed budynkiem stały dwie ogromne białe bramy, a po ich bokach dwa białe słonie z odlewanego kamienia, ważące po dwie tony. Nad wejściem wznosiło się siedemdziesiąt turkusowych minaretów z włókna szklanego i dwanaście kopuł o złoconych szczytach. Neon w czerwonych i złotych barwach głosił: „Trump Taj Mahal Casino and Resort”. Podświetlaną fontannę przed szklanymi drzwiami zdobiły dwa rzędy po sześć biało-złotych urn.
Budowa Trump Taj Mahal, najwyższego budynku w New Jersey i największego kasyna na świecie, kosztowała 1,2 miliarda dolarów. Luksusowe apartamenty nazwano imionami postaci historycznych: Aleksandra Wielkiego, Michała Anioła, Napoleona i Kleopatry. Nocleg kosztował około 10 tysięcy dolarów. Trump, którego nazwisko i wizerunek widniały w całym kasynie, nazwał je z właściwą sobie przesadą „ósmym cudem świata”. Pracownikom polecono odbierać telefony słowami: „Dziękujemy za telefon do Trump Taj Mahal, gdzie cuda nigdy się nie kończą”. Kelnerki nosiły stroje „dziewcząt z haremu”.
Kasyno pięciokrotnie przechodziło przez postępowanie upadłościowe.
Trump robi dziś z krajem to, co zrobił z Taj Mahal.
Jego administracja wydaje znacznie więcej, niż wynoszą jej możliwości finansowe: budżet na rok fiskalny 2026 opiewa na 7,4 biliona dolarów przy przewidywanych dochodach zaledwie 5,6 biliona.
Głupota Trumpa wciągnęła Stany Zjednoczone w niekończącą się wojnę z Iranem, której nie da się wygrać i która może pogrążyć światową gospodarkę. Trump zamierza pozbawić opieki zdrowotnej 15 milionów ludzi, a także ograniczyć pomoc żywnościową i inne podstawowe programy wsparcia. Zwolnił tysiące pracowników administracji państwowej. Zamknął USAID, Amerykański Instytut Pokoju i Kennedy Center. Poważnie osłabił Voice of America i zapowiada likwidację Departamentu Edukacji. Wycofał Stany Zjednoczone ze Światowej Organizacji Zdrowia oraz, już po raz drugi, z porozumienia paryskiego w sprawie klimatu. Utrzymał wstrzymanie finansowania Agencji Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA), rozpoczęte za administracji Bidena. Anulował tysiące projektów rozwojowych finansowanych przez USA. Usunął rządowe zbiory danych oraz strony internetowe poświęcone klimatowi. Drastycznie ograniczył środki na rozwój energii odnawialnej, a jednocześnie uchylił federalne przepisy dotyczące emisji dwutlenku węgla i zanieczyszczeń.
Polityce spalonej ziemi, która wysadza w powietrze fundamenty republiki, towarzyszy kultura korupcji i kłamstwa niemająca odpowiednika w historii Stanów Zjednoczonych.
Urzędnicy Trumpa mierzą się z oskarżeniami o wykorzystywanie poufnych informacji w transakcjach giełdowych, a jego rodzina zarobiła od objęcia przez niego urzędu ponad 1,4 miliarda dolarów na przedsięwzięciach związanych z kryptowalutami. Trump bezwstydnie czerpie korzyści z połączenia polityki z nieuregulowanymi rynkami zakładów opartymi na kryptowalutach, które upowszechniły aplikacje hazardowe, takie jak Polymarket.
Firma inwestycyjna Donalda Trumpa juniora, 1789 Capital, jest znaczącym inwestorem w Polymarket, a on sam zasiada w radzie doradczej tej spółki. Jego majątek szacuje się na 400 milionów dolarów. Jest również doradcą strategicznym Kalshi. Otrzymał udziały w tej firmie warte około 300 tysięcy dolarów, których wartość szacuje się dziś na miliony. Kalshi ogłosiło niedawno, że pozwoli użytkownikom obstawiać, czy amerykańska Agencja Żywności i Leków uzna poszczególne leki za „bezpieczne i skuteczne”.
Należąca do Trumpa platforma Truth Social rozwija rynek zakładów pod nazwą Truth Predict. Jego administracja pozwała stany Connecticut, Arizona i Illinois, próbując uniemożliwić im regulowanie takich rynków. Truth Social uruchomiło także usługę za 100 tysięcy dolarów miesięcznie, oferującą szybszy dostęp do wpisów Trumpa, które mogą wpływać na rynki. To słabo zakamuflowana odmiana handlu na podstawie informacji poufnych.
Biały Dom, naśladując mafijne wymuszenia znane z kasyn Atlantic City, żąda od korporacji i miliarderów ogromnych wpłat w zamian za polityczne przysługi i znoszenie regulacji. „The Wall Street Journal” pisze, że Trump zgromadził fundusz uznaniowy w wysokości 800 milionów dolarów na swoje ulubione przedsięwzięcia, w tym salę balową, bibliotekę prezydencką, komitety polityczne typu super PAC oraz organizacje prowadzące kampanie w konkretnych sprawach.
Jego główna specjalistka od zbierania funduszy, Meredith O’Rourke, nazywana „księżniczką ciemności”, zabiega o wpłaty bez ogródek: „Szef chce tych pieniędzy”.
To żądanie, które nie podlega negocjacjom, przypomina metody Nicodema „Little Nicky’ego” Scarfo, szefa mafijnej rodziny Bruno-Scarfo. Jego organizacja wymusiła miliony dolarów od firm budowlanych w Atlantic City, przedsiębiorstw, barów, restauracji, związków zawodowych, których fundusze zdrowotne i socjalne ograbiono, oraz kasyn. I tak jak mafii, grupie Trumpa jedna wpłata nigdy nie wystarcza.
Zawsze wraca po więcej.
Trumpowi, podobnie jak wielu mafiosom, towarzyszy znacznie młodsza goomah, czyli kochanka. Według autora obecnie jest nią jego asystentka Natalie Harp. Trump ma też długą historię odwetu w mafijnym stylu. Wydał rozporządzenia wymierzone w kancelarie prawne, które wcześniej zatrudniały prawników prowadzących przeciwko niemu dochodzenia. Kancelarie utraciły poświadczenia bezpieczeństwa i dostęp do gmachów sądów federalnych. Próbując udobruchać Trumpa, potulnie uległy jego żądaniom.
Kiedy przyjechałem do kasyna Trumpa, terminal dla autobusów wycieczkowych, mieszczący dwadzieścia dwa pojazdy, był pusty. Większość z dwunastu restauracji w kasynie była zamknięta. Zamknięto również halę widowiskową na 5500 miejsc.
Trump Taj Mahal, podobnie jak nasza republika, dogorywał.
„Kiedy wszedłem do Taj, nad łagodnie oświetlonym wnętrzem zwisały połyskujące żyrandole z austriackiego kryształu, z których każdy kosztował 14 milionów dolarów”, pisałem w książce America: The Farewell Tour. „W wielu brakowało sznurów kryształowych paciorków. Ściany pokrywały lustra. Patrzyłem na rzędy stołów do gry, stołów do blackjacka, ruletki i trzech tysięcy automatów migających kolorowymi światłami. Automaty piszczały, brzęczały i dzwoniły na różne tony. Zajmowały powierzchnię trzech boisk piłkarskich. Sala gier była niemal pusta. Krupierzy stali przed nieobsadzonymi stołami pokrytymi suknem. Większość graczy siedzących w wyściełanych fotelach przed automatami stanowiły osoby starsze i wyniszczone. Mechanicznie pociągały za dźwignie lub naciskały kwadratowe przyciski. Wpatrywały się bez wyrazu w obracające się przed nimi obrazy. Jeden automat przynosi kasynu od 200 do 300 dolarów dziennie. Stałym graczom podaje się darmowe drinki. Zdarza się, że pracownicy sprzątający znajdują w pokojach zwłoki starszych osób, które przez wiele godzin piły więcej alkoholu, niż ich organizmy mogły znieść. Nie jest niczym niezwykłym, że gracze przy automatach moczą i brudzą ubranie”.
„Siedemnaście stanowisk komputerowej rejestracji przy wejściu stało pustych”, pisałem dalej. „Za długą ladą stał tylko jeden pracownik, a przed nim ciągnęły się puste kolejki wyznaczone sznurami. Toalety w łazienkach wyłożonych marmurem z Carrary przykryto plastikowymi workami i oznaczono napisami »Nieczynne«. Szedłem po brudnym, wytartym dywanie przez długie, opustoszałe i słabo oświetlone korytarze na wyższych piętrach. Po obu stronach, co kilka kroków, wisiały półkoliste beżowe kinkiety. W części z nich żarówki były przepalone. Kinkiety były brudne i popękane. Na suficie widniały brązowe zacieki. W powietrzu czuć było pleśń. Trzy czwarte spośród 1250 pokoi wyłączono z użytku. Kasyno przypominało statek widmo”.
Hazard, podobnie jak fikcyjny uniwersytet Trumpa i jego memecoin $TRUMP, polega na sprzedawaniu fantazji pozwalających uciec od rzeczywistości. Żeruje na ludzkiej rozpaczy. Obracające się bębny automatów są na przykład iluzją. Nie zwalniają stopniowo z powodu utraty rozpędu; zostały zaprogramowane tak, by sprawiać takie wrażenie. O wyniku decyduje układ elektroniczny w chwili naciśnięcia przycisku lub pociągnięcia za dźwignię. Układ symboli sprawia, że znak oznaczający główną wygraną pojawia się tuż nad linią wygrywającą albo tuż pod nią. Gracz odnosi wrażenie, że niemal wygrał, co skłania go do dalszego obstawiania.
Trump był powiązany z mafią od początku swojej działalności na rynku nieruchomości. Do tego środowiska należał jego bezwzględny prawnik Roy Cohn. Reprezentował on Anthony’ego „Fat Tony’ego” Salerna, szefa mafijnej rodziny Genovese, oraz Carmine’a Galantego z rodziny Bonanno. Od Cohna i innych Trump uczył się wymuszeń, szantażu, gróźb i przekupstwa. Przez całą karierę otaczał się gangsterami, oszustami i pochlebcami.
Joseph Weichselbaum, trzykrotnie skazany za przestępstwa, a później uwięziony za handel marihuaną i kokainą, zarządzał flotą helikopterów Trumpa. Przewoziły one bogatych graczy do jego kasyn i z powrotem. Mogli tam dostać wszystko, czego zapragnęli, od usług seksualnych po kokainę. Łatwy dostęp Weichselbauma do narkotyków był zapewne atutem. Kiedy czekał na wyrok, Trump napisał do sędziego, że jest on „zasłużonym członkiem społeczności”. Handlarz otrzymał wyrok trzech lat więzienia, lecz odsiedział tylko osiemnaście miesięcy. Kurierów, którzy fizycznie dostarczali dla niego narkotyki, skazywano nawet na dwadzieścia lat. Po wyjściu z więzienia Weichselbaum zamieszkał ze swoją partnerką w Trump Tower.
Kasyno Trumpa otwarto w 1990 roku koncertem Michaela Jacksona. To widowiskowe przedsięwzięcie zbudowano, zaciągając 820 milionów dolarów długu, którego nie sposób było udźwignąć. Obejmował on emisję obligacji śmieciowych o wartości 675 milionów dolarów, oprocentowanych na 14 procent.
Marvin B. Roffman, analityk branży kasynowej z filadelfijskiej firmy inwestycyjnej Janney Montgomery Scott, powiedział „The Wall Street Journal”, że Taj Mahal musiałby zarabiać 1,3 miliona dolarów dziennie, by spłacać same odsetki. Żadne kasyno nigdy nie osiągało takich przychodów.
„Taj był skazany na porażkę od samego początku”, pisałem. „Wkrótce Trump musiał płacić 95 milionów dolarów odsetek rocznie. Przez pewien czas udawało mu się uzyskiwać nowe pożyczki, aż w końcu zbankrutował. Był to krótki, oszałamiający okres szalonej rozrzutności. Pomogło to jednak jego rozbuchanej marce, choć świadczyło o fatalnym wyczuciu biznesowym. Trump pożyczał pieniądze na wysoki procent i okłamywał organy nadzoru co do wysokości oprocentowania. Straty przerzucił na akcjonariuszy i posiadaczy obligacji, którzy stracili ponad 1,5 miliarda dolarów. Wielu miejscowych wykonawców i dostawców, którym Trump nigdy nie zapłacił, zbankrutowało”.
Sam Trump wyszedł na tym znakomicie. Zainwestował niewiele własnych pieniędzy. Przeniósł osobiste długi na kasyno, a jednocześnie pobrał miliony dolarów w formie pensji, premii i innych wypłat. Pracownicy kasyna stracili łącznie miliony dolarów oszczędności emerytalnych, a także pracę. Jego długi biznesowe spadły na inwestorów.
Trump miał trzy kasyna w Atlantic City i jedno w Gary w stanie Indiana. Trump Plaza i Trump Taj Mahal zamknięto. Trump Marina, jego trzecie kasyno w Atlantic City, sprzedano teksańskiemu miliarderowi Tilmanowi Fertitcie, obecnie ambasadorowi Trumpa we Włoszech. Fertitta przemianował je na The Golden Nugget. Kasyno Trumpa w Indianie, mieszczące się na statku o długości około 104 metrów, zwanym Trump Princess, ogłosiło upadłość w 2004 roku.
Wszystkie upadły wskutek nienasyconej chciwości Trumpa i złego zarządzania.
Trump robi dziś z państwem to, co zrobił z Taj Mahal. Wyciska pieniądze z organizacji, nad którymi sprawuje nadzór, i wymusza od nich korzyści dla siebie. Resztę z nas pozostawi pośród ruin.
Przewodniczący episkopatu Portugalii bp Virgílio Antunes potwierdził, że 500 metrów kwadratowych mozaik autorstwa ks. Marko Rupnika pozostanie widocznych w sanktuarium Matki Bożej Różańcowej w Fatimie.
Wcześniej ogłoszono, że mozaiki byłego słoweńskiego jezuity w sanktuarium w Lourdes pozostaną na stałe zakryte. Oznacza to, że dwa najważniejsze sanktuaria Maryjne Europy odmiennie podchodzą sprawy Rupnika wydalonego ze stanu duchownego po oskarżeniu o wykorzystanie seksualne, psychiczne i duchowe kilku kobiet.
Decyzja ogłoszona przez portugalskiego hierarchę, który przewodniczy radzie fatimskiego sanktuarium, nie jest nowa. W wypowiedzi dla amerykańskiego portalu The Pillar przyznał on, że „w tej chwili nie istnieją powody, aby zmienić postanowienie” podjęte wcześniej przez władze sanktuarium.
Sprawa dotyczy monumentalnego dzieła szerokiego na 50 metrów i wysokiego na 10 metrów, zajmującego ścianę za ołtarzem głównym Bazyliki Trójcy Przenajświętszej, poświęconej w 2007 r. przez kard. Tarcisio Bertone, ówczesnego sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej. Może ona pomieścić ponad 8,5 tys. wiernych.
Mozaika powstała według projektu i pod kierownictwem ks. Rupnika, lecz faktycznie nie jest dziełem rąk jednego człowieka. Praca powstała przy udziale innowierców. Przy jej wykonaniu pracowało 20 artystów z ośmiu krajów, należących do różnych wyznań chrześcijańskich. Ten „kolektywny” wymiar dzieła, wpisujący jest w trend szalonego dialogizmu, jest dziś podnoszony, aby uzasadnić niechęć do ukrycia dzieła.
Biskup Antunes zgadza się z tym, że nie można oddzielić dzieła sztuki od „kontekstu i okoliczności”, w jakich powstało. Jednocześnie przypomina, że władze sanktuarium „kategorycznie” potępiły czyny zarzucane Rupnikowi i wyraziły solidarność z ofiarami. Postanowiły też nie wykorzystywać zdjęć jego mozaik w promocji sanktuarium. Pozostały one jednak widoczne w bazylice.
Hierarcha przyznał, że Portugalska Konferencja Biskupia nie przeprowadziła konsultacji z ofiarami w sprawie przyszłości mozaik. The Pillar uważa, że dyskusja na ten temat może wkrótce powrócić za sprawą obchodzonej w 2027 r. 110. rocznicy objawień Matki Bożej w Fatimie, na którą mógłby przyjechać papież Leon XIV – ten sam, przed którego wizytą w Lourdes zasłonięto mozaiki ks. Rupnika w tamtejszym sanktuarium.
Źródło: pillarcatholic.com / tribunechretienne.com / KAI
Źródło zdjęcia: The Cradle
