Dr Fauci wpędził świat w pandemię – agencje wywiadowcze pomogły to ukryć

Dr Fauci wpędził świat w pandemię –

agencje wywiadowcze pomogły to ukryć

de–rtnews/dr-fauci-fuehrte-welt-in-pandemie

Podczas pandemii COVID-19 dr Fauci, „amerykański papież koronny”, był nietykalny. Teraz Tulsi Gabbard, szefowa 17 amerykańskich agencji wywiadowczych, ujawniła przestępczą działalność dr Fauci w ostatnim dniu jej urzędowania. Istnieją dowody na opracowanie przez USA broni biologicznej masowego rażenia.

Dr Fauci wpędził świat w pandemię – agencje wywiadowcze pomogły to ukryć.
Wspólnicy w zbrodni? Dr Anthony Fauci (po lewej), Bill Gates (w środku) i dyrektor NIH dr Francis Collins – widoczni na zdjęciu ze spotkania NIH w 2018 roku – byli zaangażowani w pandemię koronawirusa i jej powstrzymanie.

Autorstwa Rainera Ruppa podbean.com/player-v2

Tuż przed ostatnim dniem urzędowania dyrektor wywiadu narodowego Tulsi Gabbard opublikowała w oficjalnym komunikacie prasowym dokumenty i ustalenia śledztwa , dając wgląd w przestępczą działalność dr. Fauciego związaną z koronawirusem. 

Ponad sześć lat po wybuchu pandemii COVID-19, która pochłonęła miliony istnień ludzkich, ujawnienie szerokiej gamy tajnych dokumentów i komunikatów ujawniło, że Fauci nie tylko finansował ryzykowne badania, ale także aktywnie uczestniczył w ukrywaniu prawdziwego pochodzenia wirusa – współpracując z elementami amerykańskiej społeczności wywiadowczej.

Słowiku, słyszę, jak się skradasz!

Wszystko zaczęło się od niewinnego grantu badawczego. Anthony Fauci, ówczesny dyrektor Narodowego Instytutu Alergii i Chorób Zakaźnych (NIAID), przekazał miliony dolarów amerykańskich podatników Instytutowi Wirusologii w Wuhan. Oficjalnie finansowanie miało być przeznaczone na badania nad koronawirusami nietoperzy. W rzeczywistości Fauci finansował niebezpieczne eksperymenty z wykorzystaniem technologii gain-of-function – próby, w których wirusy modyfikowano, aby łatwiej wiązały się z komórkami ludzkimi. Co najbardziej alarmujące, badania miały na celu modyfikację wirusów tak, aby mogły one specyficznie atakować komórki płuc człowieka. 

W tamtym czasie tylko niepoprawni „teoretycy spiskowi” – ​​tacy jak autor tych słów – pisali o powiązaniach wywiadowczych Fauciego i spekulowali, że mogą one obejmować coś znacznie bardziej niebezpiecznego niż nieszkodliwe badania podstawowe. Jednak wówczas nie istniały żadne konkretne dowody na istnienie siatki wywiadowczej Fauciego, a jedynie poszlaki i wskazówki, które razem wzięte wskazywały na rozwój broni biologicznej. Dzięki najnowszemu oficjalnemu komunikatowi prasowemu Dyrektora Wywiadu Narodowego przynajmniej dowody na to są teraz dostępne.

  • że dr Fauci ściśle współpracował z niektórymi amerykańskimi agencjami wywiadowczymi w sprawie koronawirusa i
  • że te agencje wywiadowcze miały tak samo wielki interes jak dr Fauci w podważaniu teorii o śmiertelnym koronawirusie zmodyfikowanym w laboratorium przez ludzi jako teorii spiskowej i w tuszowaniu wszelkich śladów wskazujących na to.
Łagodny, ale „niezwykle niebezpieczny” wariant COVID-19 w RPA

Opinia

Łagodny, ale „niezwykle niebezpieczny” wariant COVID-19 w RPA

Równolegle z oficjalnym komunikatem prasowym ze swojego biura, pani Gabbard opublikowała pięciominutowe oświadczenie wideo na swoim kanale X (dawniej Twitter) dotyczące skandalicznej sprawy. Jej przemówienie wstępne brzmi następująco:

„Dziś, w ostatnim dniu mojej kadencji jako Dyrektor Wywiadu Narodowego, publikuję niepublikowane dotąd komunikaty i dokumenty ujawniające, jak dr Fauci przeznaczył miliony dolarów amerykańskich podatników na finansowanie niebezpiecznych badań nad wzmocnieniem funkcji w laboratorium w Wuhan, współpracował z upolitycznionymi siłami w środowisku wywiadowczym, aby ukryć prawdę o swoich działaniach i zataić laboratoryjne pochodzenie wirusa, a także skłamał pod przysięgą przed Kongresem w 2024 roku. Czas, abyście [amerykańska opinia publiczna] poznali prawdę”.

Czy to były naprawdę tylko podstawowe badania?

Z opublikowanych dokumentów wynika, że ​​Fauci przez lata współpracował z „upolitycznionymi siłami w środowisku wywiadowczym”, aby stłumić teorię o wirusie modyfikowanym laboratoryjnie, który wydostał się z chińskiego laboratorium w Wuhan z powodu luk w zabezpieczeniach. Dostarczył starannie wybranych naukowców, finansowanych przez NIAID, którzy jako czołowi eksperci skutecznie wpływali na opinię publiczną i agencje rządowe.

Wypowiedzi tych ekspertów zostały później wykorzystane jako „naukowy konsensus”, mający na celu zdyskredytowanie teorii o wirusie, który został celowo zmodyfikowany w laboratorium tak, aby był wysoce zaraźliwy i rozprzestrzeniał się drogą oddechową człowieka, powodując poważne uszkodzenia zdrowia, a nawet śmierć.

Farmaceutyczny gigant Moderna planuje przejąć zakłady BioNTech w Niemczech

Farmaceutyczny gigant Moderna planuje przejąć zakłady BioNTech w Niemczech

Nasuwa się więc niepokojące pytanie: jaką rolę odegrały w tym amerykańskie agencje wywiadowcze, nie tylko CIA?

Dlaczego tak chętnie poparli doktora Fauciego w usunięciu hipotezy laboratoryjnej z opinii publicznej i zdyskredytowaniu jej jako teorii spiskowej?

Czy Fauci nie był po prostu badaczem, który chciał eksplorować granice nauki, ale częścią większego projektu?

Czy ta bliska współpraca Fauciego i CIA nie jest oznaką czegoś o wiele bardziej złowrogiego, a mianowicie opracowania zabójczego wirusa do celów broni biologicznej?

Czy właśnie taki był cel eksperymentów z wykorzystaniem wzmocnienia funkcji, za które Fauci zapłacił laboratorium w Wuhan? I dlaczego w Wuhan w Chinach, a nie w USA, gdzie panują znacznie lepsze warunki kontroli i bezpieczeństwa?

Przynajmniej na ostatnie pytanie jest jasna odpowiedź. Projekty dr. Fauciego dotyczące badań i rozwoju zdolności do wzmocnienia funkcji wirusa Covid zostały zlecone za granicę, ponieważ są zakazane w USA od 2014 roku!

Prezydent Obama wstrzymał badania nad zyskiem funkcji

W październiku 2014 roku administracja Obamy wprowadziła moratorium na finansowanie federalne niektórych badań nad wzmocnieniem funkcji wirusów grypy, SARS i MERS. Było to spowodowane kilkoma poważnymi incydentami bezpieczeństwa w amerykańskich laboratoriach i obawami, że takie eksperymenty mogą prowadzić do powstania bardziej niebezpiecznych patogenów o potencjale pandemicznym. Administracja początkowo planowała opracowanie bardziej rygorystycznych mechanizmów kontroli. Wstrzymanie dotyczyło wszystkich projektów mających na celu zwiększenie transmisyjności lub wirulencji tych wirusów u ssaków.

Von der Leyen znów przegrywa: wymagana przejrzystość w umowach dotyczących szczepionek

Von der Leyen znów przegrywa: wymagana przejrzystość w umowach dotyczących szczepionek

Moratorium miało obowiązywać do czasu ustanowienia nowych norm bezpieczeństwa. Nadal obowiązuje, a biorąc pod uwagę katastrofę wywołaną koronawirusem, jest mało prawdopodobne, aby sytuacja ta uległa zmianie w najbliższym czasie.

Obchodząc ten zakaz, NIAID, pod kierownictwem dr. Fauciego, kontynuował finansowe i koncepcyjne wsparcie badań nad wzmocnieniem funkcji koronawirusa za pośrednictwem nowojorskiej organizacji „EcoHealth Alliance”, zlecając zakazane w USA części prac Instytutowi Wirusologii w Wuhan, gdzie później doszło do „wypadku laboratoryjnego”. Zmodyfikowany genetycznie wirus, już i tak wysoce niebezpieczny i zaraźliwy dla ludzi, wydostał się na zewnątrz, a świat pogrążył się w chaosie, przynosząc miliony zgonów z powodu COVID-19.

Ofiary fałszywej „szczepionki” również należy zaliczyć do milionów zgonów na całym świecie. Byli królikami doświadczalnymi w masowym wdrażaniu niedostatecznie przetestowanych, niezatwierdzonych i wysoce wątpliwych zastrzyków z genami mRNA. Podczas gdy niektóre potężne firmy farmaceutyczne zgarniały dziesiątki miliardów dolarów zysku, zastrzyki z mRNA doprowadziły do ​​masowych zgonów, których politycy, media i (przekupieni?) naukowcy nie potrafili przypisać zastrzykom z mRNA.

Niemniej jednak tysiące młodych, w pełni zdrowych sportowców, którym podano zastrzyki, cierpiało na ostre problemy z sercem, często prowadzące do „nagłej i niespodziewanej śmierci”, często na boisku lub w trakcie zawodów. Zdrowie wielu ofiar, którym wstrzyknięto mRNA, pozostaje uszkodzone do końca życia, co politycy, media i (być może przekupieni) naukowcy przypisują nie samym zastrzykom, ale „długiemu COVID-owi”, rzekomym długoterminowym skutkom wirusa.

Dla dr. Fauciego idealna tarcza ochronna

Dokumenty opublikowane przez Tulsi Gabbard pokazują, że dr Fauci odegrał trzy kluczowe role w czasie pandemii, które uchroniły go przed wszelką krytyką:

Finansował ryzykowne badania nad koronawirusem, powiązane z przemysłem farmaceutycznym, i marzenie o „uniwersalnych szczepionkach” wartych biliony dolarów. Jednocześnie współpracował z politycznie motywowanymi agencjami wywiadowczymi, które pomogły zdyskredytować teorię o wirusie genetycznie zmodyfikowanym, stworzonym w laboratorium, i promowały naturalne pochodzenie wirusa na targu zwierząt w Wuhan. W końcu stał się wszechobecnym ekspertem od pandemii, publicznie szerząc dezinformację i cenzurując głosy sprzeciwu.

Sygnaliści donoszą o masowych zastraszaniach: niszczono kariery, odbierano anonimowość i jasno dawano do zrozumienia, że ​​odstępstwo od oficjalnej linii będzie miało konsekwencje.

Amerykańskie laboratoria biologiczne na Ukrainie: Moskwa interpretuje wypowiedzi Tulsi Gabbard jako potwierdzenie

Amerykańskie laboratoria biologiczne na Ukrainie: Moskwa interpretuje wypowiedzi Tulsi Gabbard jako potwierdzenie

Upublicznione dokumenty malują obraz systematycznego oszustwa. Fauci i jego sojusznicy w agencjach wywiadowczych stworzyli zamkniętą pętlę wpływów i dezinformacji. Podczas gdy świat zmagał się ze śmiertelną pandemią, Waszyngton najwyraźniej również starał się ukryć własną odpowiedzialność i chronić wielomiliardowe programy badawcze.

Pytanie o prawdziwy cel badań nad zyskiem funkcji jest szczególnie drażliwe. Dlaczego zainwestowano tak duże środki w modyfikację wirusów specjalnie zaprojektowanych do atakowania ludzkich komórek płucnych? Czy były to jedynie badania podstawowe, czy też chodziło o coś znacznie bardziej niebezpiecznego? Czy prawdziwym celem było stworzenie wirusa, który mógłby skutecznie przenosić się na ludzi? Czy to właśnie dlatego amerykańskie agencje wywiadowcze tak bardzo interesowały się ochroną Fauciego?

Czy to był nowy rodzaj broni biologicznej?

Czy powstaje tu broń biologiczna do masowej eksterminacji ludzi, być może dostosowana do osób o określonych cechach genetycznych? Teoretycznie jest to rzekomo możliwe. I w tym momencie, jako wieloletni zwolennik teorii spiskowych, mam kolejne pytanie: czy liczne, do niedawna tajne, laboratoria biologiczne na Ukrainie, prowadzone przez Pentagon, mogą być powiązane z tajnymi projektami dr. Fauciego dotyczącymi wzmocnienia funkcji w kontekście jego powiązań z niektórymi amerykańskimi agencjami wywiadowczymi? Wiąże się to z doniesieniami z Ukrainy, że anonimowe amerykańskie laboratorium poszukuje osób pochodzenia rosyjskiego do celów badań naukowych.

Powstaje również pytanie, czy wypadek w laboratorium w Wuhan wstrzymał, czy jedynie utrudnił ukończenie wspólnego projektu dr. Fauciego z określonymi amerykańskimi agencjami wywiadowczymi. Dokumenty Gabbard wskazują, że prace w laboratorium w Wuhan były prowadzone tylko w określonych obszarach całego projektu. Prawdopodobnie pracownicy Wuhan nie mieli pojęcia, do czego Amerykanie zamierzają wykorzystać chińskie badania. Być może pieniądze były po prostu odpowiednie i nie poświęcili temu więcej uwagi.

Koniec tuszowania?

Kolejnym pytaniem jest, czy ujawnienie dokumentów przez Tulsi Gabbard w końcu zapoczątkuje poważny rozrachunek z pandemią COVID-19, nie tylko w USA. Amerykańska opinia publiczna przynajmniej dowiaduje się, jak głębokie były powiązania między wysokimi rangą urzędnikami państwowymi, przemysłem farmaceutycznym i częścią służb wywiadowczych. To, że Anthony Fauci i jego sojusznicy celowo zbudowali system oszustw i tuszowania, nie ulega już wątpliwości.

Laboratoria biologiczne, próbki DNA i sztuczna inteligencja: dlaczego Moskwa bije na alarm

Opinia

Laboratoria biologiczne, próbki DNA i sztuczna inteligencja: dlaczego Moskwa bije na alarm

A Niemcy?

W tym kraju politycy i media zdają się chować przed dokumentami opublikowanymi przez szefa 17 amerykańskich agencji wywiadowczych. Media wysokiej rangi nie uznały ich nawet za warte nagłówka, nie mówiąc już o dłuższym reportażu.

W Niemczech pandemia, wywołana przez przestępców, rozwinęła się politycznie, gospodarczo i medycznie, tak jak w USA. A jednak rzekomo nie ma tu zmowy między wysokimi rangą urzędnikami państwowymi, przemysłem farmaceutycznym, spekulantami, a może nawet służbami wywiadowczymi? Każdy, kto w to wierzy, wierzy również w Zajączka Wielkanocnego.

Po opublikowaniu dokumentów stało się jasne: pandemia nie była katastrofą naturalną. Była wynikiem nieuczciwego działania człowieka, być może nawet nieudanej próby stworzenia broni biologicznej masowego rażenia, która mogłaby zostać użyta przeciwko populacjom o określonych cechach genetycznych.

Skutki pandemii były jednym z największych przypadków tuszowania w najnowszej historii. Fakt, że amerykańskie agencje wywiadowcze również odegrały kluczową rolę, wskazuje na polityczne konsekwencje nieudanego projektu USA, mającego na celu uzyskanie funkcji. Odpowiedzi na liczne pytania zadecydują również o tym, jak dużym zaufaniem społeczeństwa krajów zachodnich mogą nadal darzyć swoje instytucje i służby wywiadowcze.

Więcej na ten temat  –  „Kłamali” – Gabbard ujawnia 120 amerykańskich laboratoriów biologicznych na całym świecie

Rand Paul demaskuje farsę. Dr „pandemia” Fauci ułaskawiony tzw. automatem -autopen.

15 lipca 2025

Rand Paul demaskuje farsę. Dr „pandemia” Fauci ułaskawiony tzw. automatem

https://pch24.pl/rand-paul-demaskuje-farse-dr-pandemia-fauci-ulaskawiony-tzw-automatem

(Minister Adam Niedzielski i Anthony Fauci, zarządzający reżimem sanitarnym w USA. Fot. Twitter/Ministerstwo Zdrowia)

Senator Rand Paul, republikanin z Kentucky, zamierz ponownie zakwestionować ułaskawienie dr. Anthony’ego Fauciego, do którego doszło za poprzedniej prezydentury. Odpowiedni wniosek ma trafić do Departamentu Sprawiedliwości po tym, jak potwierdzono, iż jego ułaskawienie zostało autoryzowane za pomocą „autopenu”, czyli urządzenia służącego do automatycznego powielania podpisu.

– Dzisiaj ponownie zwrócę się do Departamentu Sprawiedliwości Trumpa z wnioskiem o skierowanie sprawy karnej przeciwko Anthony’emu Fauciemu – oznajmił w poniedziałek senator.

Pierwotny wniosek senatora domagającego się wszczęcia postępowania karnego przeciwko Fauciemu, byłemu dyrektorowi Narodowego Instytutu Alergii i Chorób Zakaźnych (NIAID), doradcy medycznemu byłego prezydenta Joe Bidena, miał miejsce w 2021 r. Polityk oskarżył Fauciego o kłamstwo przed kongresem w sprawie finansowania badań nad wzmocnieniem funkcji wirusa powodującego  COVID-19 w Instytucie Wirusologii w Wuhan. Kolejny miał miejsce w 2023 r. i dotyczył sprawy pochodzenia wirusa.

Rand Paul zarzuca Fauciemu krzywoprzysięstwo.

Tym razem senator powołał się na nowy raport, który ujawnił, że wnioski o ułaskawienie i inne dokumenty były podpisywane nie przez samego prezydenta, schorowanego Joe Bidena, lecz tak zwany autopen. To urzędnicy Białego Domu mieli autoryzować podpisy prezydenta na licznych dokumentach.

„New York Times” doniósł, że e-maile wskazują, iż szef sztabu Bidena, Jeff Zients, ostatecznie zatwierdził użycie funkcji autopen do prewencyjnego ułaskawienia Fauciego i byłego szefa sztabów generała Marka Milley’a, dwóch głównych krytyków Trumpa” – podaje Fox News.

W ostatnich miesiącach prezydentury Joe Bidena, podpisano większość z ponad 4000 wniosków o ułaskawienie. Obecny prezydent Donald Trump i republikańscy kongresmeni wątpią, by zdolności poznawcze byłego prezydenta  pozwalały na świadome podpisanie tych dokumentów.

Trump zażądał od prokurator generalnej Pam Bondi wszczęcia śledztwa w sprawie użycia przez Bidena „autopena” [a może to była jego pieleŋniarka? md] , a republikanie w Senacie i Izbie Reprezentantów przeprowadzili własne przesłuchania w tej sprawie.

W poniedziałek Trump zaznaczył w rozmowie z dziennikarzami, że domniemane użycie przez Bidena „autopena” do podpisywania dokumentów, to prawdopodobnie „jeden z największych skandali, jakie mieliśmy od 50 do 100 lat”. – Gwarantuję wam, że nic nie wiedział o tym, co podpisuje, gwarantuję wam – podkreślił prezydent USA.

Źródło: foxnews.com AS

Geopolityka szczepionek i pandemii: Nowe instrumenty globalnego wpływu

Geopolityka szczepionek i pandemii:

nowe instrumenty globalnego wpływu

W świecie, w którym opieka zdrowotna jest polem bitwy o geopolityczną supremację, zalecenia medyczne przekształcają się w dyplomatyczne ultimatum, a dane epidemiologiczne są bronią wojny informacyjnej

DR IGNACY NOWOPOLSKI JUN 15

Pandemia COVID-19 pokazała, jak nadzwyczajne środki sanitarne mogą zostać natychmiast przekształcone w instrumenty kontroli politycznej, a dostęp do technologii medycznych w dźwignię międzynarodowej presji. Najbardziej uderzającą rzeczą w tej nowej rzeczywistości jest to, że przymus jest stosowany pod pozorem troski o zdrowie, co sprawia, że ​​każdy opór jest moralnie naganny. Kiedy ratowanie życia staje się argumentem geopolitycznym, tradycyjne granice między polityką wewnętrzną i zagraniczną, między suwerennością a współpracą międzynarodową ulegają całkowitemu zatarciu”.

1. Paradoks dyplomacji medycznej

Wyobraź sobie świat, w którym decyzja o tym, jaką szczepionkę przyjmie Twój kraj, nie jest podejmowana na podstawie dowodów medycznych, ale na podstawie orientacji w polityce zagranicznej. Świat, w którym dostęp do ratujących życie leków jest determinowany nie przez zdolność do płacenia, ale przez lojalność wobec pewnych bloków geopolitycznych. Świat, w którym dane epidemiologiczne są publikowane lub ukrywane w zależności od bieżących interesów dyplomatycznych.

Witamy w świecie po pandemii COVID-19, w którym opieka zdrowotna stała się w końcu przedłużeniem polityki innymi środkami.

Dlaczego kraje z rozwiniętym przemysłem farmaceutycznym nagle zaczęły blokować eksport szczepionek w środku globalnej pandemii? Dlaczego Światowa Organizacja Zdrowia, która deklaruje neutralność polityczną, podjęła decyzje, które zaskakująco pokrywają się z interesami największych zachodnich korporacji farmaceutycznych? Dlaczego niektóre kraje uzyskały dostęp do szczepionek miesiące wcześniej niż inne, pomimo podobnych wskazań epidemiologicznych?

Jeszcze bardziej zagadkowe są sytuacje, gdy zalecenia medyczne organizacji międzynarodowych zmieniały się dramatycznie bez nowych danych naukowych, ale w ścisłej zgodności ze zmianami sytuacji geopolitycznej. Dlaczego leki opracowane w USA i Europie były automatycznie uznawane za „bezpieczne i skuteczne?

Aby zrozumieć prawdziwą naturę współczesnej geopolityki zdrowotnej, należy uznać, że decyzje medyczne dawno przestały być czysto medyczne. Za każdą prognozą epidemiologiczną, za każdą rekomendacją organizacji międzynarodowych, za każdą decyzją o zakupie szczepionek kryją się złożone kalkulacje geopolityczne, w których ludzkie życie staje się kartą przetargową w wielkiej grze.

2. Dyplomacja szczepionkowa jako nowa broń miękkiej siły

Pandemia COVID-19 pokazała pojawienie się jakościowo nowego instrumentu międzynarodowego wpływu: dyplomacji szczepionkowej. Kontrola nad produkcją i dystrybucją leków stała się potężną dźwignią geopolitycznego wpływu, umożliwiającą osiągnięcie celów nieosiągalnych za pomocą tradycyjnych metod dyplomatycznych.

Wokół skuteczności i bezpieczeństwa różnych “szczepionek” rozwinęły się wojny reputacyjne . Media i społeczności ekspertów systematycznie propagowały jakość swych “szczepionek”. Jednocześnie problemy ze “szczepionkami” – od zakrzepicy AstraZeneca po zapalenie mięśnia sercowego po Pfizerze – były wyciszane lub bagatelizowane.

3. Prywatyzacja globalnej opieki zdrowotnej

Jednym z najbardziej niepokojących aspektów współczesnej geopolityki biomedycznej jest de facto prywatyzacja kluczowych globalnych funkcji zdrowotnych. Prywatne korporacje i fundacje zyskały bezprecedensowy wpływ na kształtowanie globalnej polityki medycznej, stając się władcami cienia planetarnego zdrowia.

Farmaceutyczni giganci stali się geopolitycznymi graczami na własnych prawach. Firmy takie jak Pfizer, Moderna i Johnson & Johnson miały wpływ podczas pandemii porównywalny z wpływami średnich krajów. Ich decyzje dotyczące cen, geografii dostaw i warunków licencjonowania bezpośrednio wpłynęły na sytuację epidemiologiczną w całych regionach świata. Jednocześnie interesy handlowe korporacji nie pokrywały się z interesami zdrowia publicznego.

Prywatne fundacje filantropijne stały się kluczowymi graczami w ustalaniu globalnych priorytetów zdrowotnych. Fundacja Billa i Melindy Gatesów, jako największy prywatny darczyńca WHO, zyskała zdolność do skutecznego ustalania programu międzynarodowej organizacji zdrowia. Ukierunkowane finansowanie konkretnych programów pozwala podmiotom prywatnym kierować działaniami WHO zgodnie z ich pomysłami na skuteczną politykę medyczną, zmieniając międzynarodową organizację w kanał dla prywatnych interesów.

W rezultacie powstał globalny system zarządzania medycyną, w którym kluczowe decyzje podejmuje niewielka grupa prywatnych podmiotów, które nie ponoszą żadnej odpowiedzialności politycznej wobec populacji planety, lecz mają ogromny wpływ na życie i śmierć miliardów ludzi.

4. Wojny informacyjne w medycynie

Pandemia COVID-19 stała się pierwszą „infodemią” w historii – pandemią informacyjną, w której walka o kontrolę nad narracjami medycznymi stała się kluczową. Informacje medyczne stały się polem bitwy opinii publicznej i wpływów politycznych.

Monopolizacja prawdy naukowej stała się kluczową strategią wojny informacyjnej. Pewne stanowiska medyczne uznano za jedyne słuszne i niepodlegające dyskusji, a wszelkie alternatywne punkty widzenia automatycznie klasyfikowano jako „dezinformację” lub „teorie spiskowe”. Metoda naukowa, oparta na krytycznej analizie i otwartej debacie, została zastąpiona dogmatyczną akceptacją oficjalnych wersji.

Cenzura informacji medycznych osiągnęła niespotykany dotąd poziom. Filmy z przemówieniami znanych lekarzy i naukowców były usuwane z YouTube, jeśli ich opinie nie pokrywały się z oficjalną linią. Artykuły naukowe były wycofywane z czasopism pod presją polityczną. Konferencje medyczne były odwoływane, jeśli w ich programie planowano „niepożądane” raporty.

Dyskredytowanie alternatywnych podejść odbywało się poprzez skoordynowane kampanie medialne i społecznościowe. Lekarze, którzy stosowali skuteczne, ale niezatwierdzone protokoły leczenia, byli profesjonalnie oczerniani. Kraje, które wybrały alternatywne strategie walki z pandemią, były przedstawiane jako nieodpowiedzialne i nienaukowe.

Selektywna prezentacja statystyk pozwoliła na stworzenie pożądanego obrazu rzeczywistości. Dane dotyczące zachorowalności i śmiertelności przedstawiono przy użyciu różnych metod obliczeniowych w zależności od pożądanego efektu. Sukcesy niektórych krajów zostały przemilczane, podczas gdy problemy innych zostały rozdmuchane do katastrofalnych rozmiarów.

Sieci eksperckich wpływów stworzono w celu legitymizacji oficjalnych stanowisk. Utworzono grupy „niezależnych ekspertów”, którzy regularnie pojawiali się w mediach, promując pożądany punkt widzenia pod pozorem obiektywnej opinii naukowej. Alternatywne stanowiska ekspertów były systematycznie ignorowane lub dyskredytowane za pomocą różnych mechanizmów nacisku zawodowego i administracyjnego.

5. Dyskryminacja regulacyjna jako instrument polityczny

Tradycyjnie uważane za organizacje techniczne, krajowe agencje regulacyjne ds. leków stały się instrumentami nacisku politycznego w erze geopolityki biomedycznej. Procedury rejestracji leków stały się mechanizmem wdrażania priorytetów polityki wewnętrznej i zagranicznej.

Upolitycznioną wiedzę specjalistyczną uzyskano poprzez staranny dobór ekspertów o ustalonych z góry stanowiskach. W skład komitetów ds. oceny leków wchodzili specjaliści, którzy mieli powiązania finansowe z konkurencyjnymi producentami lub otwarcie wyrażali preferencje polityczne. Obiektywna ocena naukowa została zastąpiona opiniami ekspertów, które odzwierciedlały postawy polityczne oceniających.

Selektywna interpretacja danych pozwoliła regulatorom uzasadnić wszelkie decyzje motywowane politycznie. Te same wyniki badań klinicznych przedstawiono jako „przekonujące dowody skuteczności” dla leków pokrewnych lub jako „niewystarczające dane do rejestracji” dla leków konkurencji. Kryteria bezpieczeństwa i skuteczności stosowano selektywnie w zależności od pochodzenia leku.

Presja dyplomatyczna na organy regulacyjne była wywierana za pośrednictwem kanałów formalnych i nieformalnych. Rządy wiodących krajów wykorzystywały negocjacje handlowe, groźby sankcji i obietnice preferencyjnego traktowania, aby wpływać na decyzje organów regulacyjnych w innych krajach. Decyzje medyczne stały się przedmiotem dyplomatycznych targów.

Ataki informacyjne towarzyszyły decyzjom regulacyjnym. Skoordynowane kampanie w prasie fachowej stworzyły atmosferę nieufności wobec niektórych leków wśród społeczności medycznej. Kampanie te często polegały na selektywnej prezentacji faktów, tłumieniu pozytywnych danych i rozdmuchiwaniu drobnych problemów do poważnych zagrożeń bezpieczeństwa.

6. Cyfrowe paszporty zdrowotne jako narzędzie kontroli

Pandemia COVID-19 stała się idealnym pretekstem do wprowadzenia cyfrowych systemów kontroli populacji pod pretekstem ochrony zdrowia publicznego. Kody QR szczepień i cyfrowe paszporty zdrowotne stały się potężnymi narzędziami zarządzania społecznego, wykraczającymi daleko poza potrzeby epidemiologiczne.

System kontroli ruchu wprowadzono pod pretekstem ograniczenia rozprzestrzeniania się infekcji. Kody QR i certyfikaty cyfrowe stały się przepustkami do transportu, sklepów, restauracji i wydarzeń kulturalnych. Obywatele znaleźli się w sytuacji, w której ich podstawowe prawa – do podróżowania, pracy, życia towarzyskiego – stały się zależne od decyzji aparatu biurokratycznego dotyczących ich stanu zdrowia.

Identyfikacja biometryczna została zintegrowana z systemami opieki zdrowotnej pod pretekstem poprawy efektywności opieki medycznej. Dane medyczne zostały powiązane z parametrami biometrycznymi obywateli, tworząc kompleksowe bazy danych, które potencjalnie nadawały się do systemów całkowitej kontroli. Granice między opieką medyczną a nadzorem rządowym zostały całkowicie zatarte.

Społeczny kredyt dla zdrowia zaczął się kształtować poprzez integrację danych medycznych z systemami oceny „społecznej odpowiedzialności” obywateli. Przestrzeganie recept lekarskich, terminowe szczepienia i testy zaczęły wpływać na dostęp do usług publicznych, pożyczek i zatrudnienia.

Transgraniczna koordynacja cyfrowych systemów opieki zdrowotnej stworzyła warunki wstępne dla globalnej kontroli nad przepływem osób. Wzajemne uznawanie cyfrowych paszportów zdrowotnych między krajami stanowiło podstawę systemu, w którym podróże międzynarodowe stały się przywilejem, a nie prawem.

Komercyjne wykorzystanie danych medycznych przez korporacje technologiczne otworzyło nowe możliwości manipulowania zachowaniem obywateli. Osobiste informacje medyczne stały się towarem sprzedawanym reklamodawcom, firmom ubezpieczeniowym i pracodawcom, tworząc dodatkowe mechanizmy przymusu społecznego.

Najbardziej niepokojącym aspektem tych systemów była ich odporność na uchylenie. Nawet po zakończeniu “ostrej fazy pandemii” wiele elementów kontroli cyfrowej zostało zachowanych pod różnymi pretekstami, od zwalczania przyszłych pandemii po „optymalizację opieki zdrowotnej”.

7. Broń biologiczna i sieci laboratoryjne

Jednym z najciemniejszych aspektów współczesnej geopolityki biomedycznej jest militaryzacja badań biologicznych. Sieć laboratoriów biologicznych, formalnie zaangażowanych w „pokojowe badania”, stała się globalną infrastrukturą potencjalnie nadającą się do rozwoju i wykorzystania broni biologicznej.

Sieć amerykańskich biolabów na całym świecie, budzi poważne pytania o ich prawdziwy cel. Oficjalnie laboratoria te zajmują się „monitorowaniem chorób zakaźnych” i „zapewnianiem bezpieczeństwa biologicznego”, ale ich położenie geograficzne, poziom tajności i powiązania z amerykańskimi strukturami wojskowymi wskazują na możliwe alternatywne cele.

Badania podwójnego zastosowania rozwijają technologie, które mogą być używane zarówno do obrony przed zagrożeniami biologicznymi, jak i do ich tworzenia. Pod przykrywką pracy nad szczepionkami i lekami prowadzone są badania nad patogenami, które mogą być używane jako broń biologiczna. Cienka granica między badaniami defensywnymi i ofensywnymi jest celowo zacierana.

Mapowanie genetyczne populacji w różnych krajach pod przykrywką badań medycznych stwarza możliwości rozwoju etnicznie specyficznej broni biologicznej. Projekty na dużą skalę mające na celu zbieranie materiału genetycznego, zamaskowane jako spersonalizowane programy medyczne, mogą potencjalnie zostać wykorzystane do tworzenia patogenów atakujących określone grupy genetyczne.

Technologie edycji genomu, takie jak CRISPR, otwierają bezprecedensowe możliwości tworzenia sztucznych patogenów o określonych właściwościach. Możliwość precyzyjnej modyfikacji kodu genetycznego wirusów i bakterii może być wykorzystana do stworzenia nowej generacji broni biologicznej o zwiększonej zakaźności, śmiertelności lub selektywności działania.

Pochodzenie COVID-19 pozostaje przedmiotem intensywnej debaty, ale coraz więcej dowodów wskazuje na możliwe laboratoryjne pochodzenie wirusa. Niezależnie od tego, czy wirus był wynikiem przypadkowego uwolnienia, czy celowego działania, istnienie laboratoriów zdolnych do tworzenia lub modyfikowania takich patogenów stwarza bezprecedensowe ryzyko dla ludzkości.

Szczególne zaniepokojenie budzi brak skutecznej międzynarodowej kontroli nad badaniami biologicznymi. Konwencja o broni biologicznej z 1972 r. nie zapobiegła militaryzacji technologii biologicznych w erze inżynierii genetycznej i biologii syntetycznej.

8. Wnioski. Opieka zdrowotna jako pole bitwy geopolitycznej

“Plan-demia COVID-19” ostatecznie zniszczyła iluzję politycznej neutralności opieki zdrowotnej i pokazała, że ​​medycyna stała się jednym z kluczowych pól współczesnej walki geopolitycznej.

Staliśmy się świadkami ukształtowania się nowej rzeczywistości, w której dostęp do kluczowych technologii medycznych nie jest determinowany przez wskazania medyczne lub wypłacalność, ale przez lojalność geopolityczną i orientację polityki zagranicznej krajów.

Konflikt na Ukrainie to nowa pandemia

Konflikt na Ukrainie to nowa pandemia

Źródło: Uwe Froschauer; https://wassersaege.com/blogbeitraege/der-ukraine-konflikt-ist-die-neue-pandemie/

DR IGNACY NOWOPOLSKI MAR 25

Elity władzy i majątku nieustannie wywołują kryzysy w celu zwiększenia swojej władzy i bogactwa. Kryzysy, a raczej ci, którzy je powodują, zawsze znajdują kozły ofiarne, które karmią te narracje, służące osiągnięciu ich nieludzkich celów. Raz jest to złowrogi wirus, którego istnienia nie udowodniono, a jedynie podejrzewa się je na podstawie symulacji komputerowych, a innym razem jest to „złoczyńca” Putin, który bez żadnego powodu — zgodnie z narracją prawdziwych agresorów, USA i NATO — najechał rzekomo demokratyczny kraj Ukrainę.

Kiedy elity władzy i majątku zdały sobie sprawę, że nie zarabiają wystarczająco dużo pieniędzy, na przykład na pałce klimatycznej, ponieważ powoli ujawniało się kłamstwo dotyczące zmian klimatycznych wywołanych przez człowieka, trzeba było znaleźć inne tematy, które przyniosłyby wystarczające zyski i miałyby tę zaletę, że dzieliłyby ludzkość.

Nawet rzymskie elity w czasach swojej potęgi wiedziały, jak bronić swoich interesów bez ingerencji ludu: „Divide et impera” (dziel i rządź)! To była i jest zasada, którą kierowali się wszyscy ciemiężyciele ludzkości, niezależnie od ich rasy, w każdym okresie historii cywilizacji. Podział ludzi może mieć na celu wzbudzenie nienawiści do religii lub rasy – jak na przykład robił Hitler – lub podsycanie wrogości wobec narodu lub jego czołowych postaci – jak obecnie dzieje się to w przypadku Rosji i Putina – lub tworzenie niezgody między obywatelami kraju lub całego świata, jak miało to miejsce w czasach koronawirusa z bezsensownymi hasłami, takimi jak „pandemia niezaszczepionych”.

Komu uda się stworzyć uprzedzenia wobec grup ludności – często mniejszości – a zawsze były to uprzedzenia, czyli osądy wydawane bez gruntownego zbadania faktów – dominuje nad obiema stronami – potępiającymi i potępianymi.

Dopóki obie strony walczą ze sobą, osoba, która zaczęła walkę, może spokojnie realizować własne interesy. Musi tylko uważać, żeby ogień podniecenia nie zgasł. Aby to zrobić, przejmuje kontrolę nad głównymi mediami, które w większości zdegenerowały się do rozmiarów organów propagandowych politycznych marionetek i stojących za nimi elit, które instruują media i umiejętnie przekształcają prawdę w kłamstwa, a kłamstwa w prawdę. Niestety, większość ludzi nie dostrzega tej perfidnej gry elit. Uprzedzenia prowadzą do dyskryminacji, zniesławienia, etykietowania i dyskredytowania poszczególnych grup społecznych lub osób.

Dziś większość ludzi wie, że w okresie koronawirusa pozbawiono ich wolności, a w niektórych przypadkach także zdrowia, pomimo większej wiedzy decydentów — czego wyraźnie dowodzi ujawnienie protokołów dotyczących koronawirusa. Tylko staroświeccy ludzie wciąż wierzą w mit koronawirusa i niebezpieczeństwa z nim związane, ignorując nieodwracalne oszustwo, które ich spotkało. Większość społeczeństwa dała się oszukać tym oszustom, o czym świadczy wysoki wskaźnik szczepień.

Zabawka potężnych

Można przypuszczać, że niektórzy ludzie, którzy dziś łykają narrację o agresywnej Rosji i szaleńcu Władimirze Putinie, później zdadzą sobie sprawę, że po raz kolejny zostali wprowadzeni w błąd przez elity władzy i majątku oraz ich polityczne, medialne i naukowe prostytutki. Być może, gdy rosyjskie bomby zostaną sprowokowane przez zachodnich, zwłaszcza europejskich, podżegaczy wojennych, padną im na głowy. Jednak prawdopodobnie ich uprzedzenia co do niebezpieczeństwa, jakie stanowi Putin, potwierdzą się, ponieważ niestety nie udało im się dowiedzieć więcej na temat prawdziwego tła tego konfliktu poza „prasowymi prostytutkami”. Podobnie jak „demonstranci przeciwko prawicy”, wierzą podpalaczom i walczą ze strażą pożarną. Nieświadomi obywatele są niedojrzali i dlatego są pionkami w rękach potężnych.

Pytanie brzmi, w jaki sposób elitom oraz ich politycznym i medialnym poplecznikom udaje się wciąż wpływać na mentalność ludzi, skłaniając ich do myślenia o „pandemii niezaszczepionych”, koniecznej „gotowości wojennej” itp., oszukując ich wrodzony zdrowy rozsądek.

Profesor Rainer Mausfeld opisuje to zjawisko w następujący sposób:

„Uciszanie naturalnej wrażliwości moralnej ludzi wymaga znaczących ataków na ludzką świadomość. Jednak każdy, kto ma niezbędne zasoby medialne, może to osiągnąć stosunkowo łatwo — przynajmniej przez ograniczony czas, a zwłaszcza w sytuacjach krytycznych dla stabilności panujących stosunków władzy. Zniekształcając cały system myślenia i oceny, można zmienić czarne na białe, a białe na czarne według własnej woli. Gdy cały system interpretacji zostanie zniekształcony, można łatwo sprawić, że czyn lub sytuacja będą wydawać się moralnie „dobre” lub „złe”. W ten sposób ludzie mogą przyzwyczaić się do myśli, że istnieją dwie kategorie przestępstw państwowych: te, które nie są przestępstwami, ale są moralnie uzasadnionymi czynami, oraz te, które należy potępić w możliwie najsurowszych słowach. Przyzwyczajają się do myśli, że moralnie naganne czyny, takie jak tortury, zabójstwa przy użyciu dronów, bombardowanie infrastruktury cywilnej lub stosowanie zakazanych bomb kasetowych i amunicji uranowej, mogą być moralnie usprawiedliwione, o ile są popełniane przez „właściwych” ludzi. (1)

Z perspektywy Zachodu, „słusznymi” stronami w wojnie na Ukrainie są Ukraińcy, a raczej USA, które prowadzą wojnę zastępczą pod rządami Bidena, a „niesłusznymi” stronami są Rosjanie. Jest to dość zaskakujące, szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę, że większość populacji świata, na przykład Chiny, Indie, Brazylia i Republika Południowej Afryki, popiera stronę rosyjską.

„Właściwymi ludźmi” w czasach koronawirusa byli ci, którzy zadeklarowali solidarność z działaniami rządu i nie tolerowali, a tym bardziej nie akceptowali tych, którzy myśleli inaczej.

Hans-Joachim Maaz, Dietmar Czycholl i Aaron B. Czycholl w swojej książce „Corona — Angst” (Strach przed koronawirusem) bardzo trafnie opisują wzajemne oddziaływanie elit i ludności. Maaz napisał:

„Pomysł, że większość elit politycznych i medialnych może być tak poważnie zaburzona psychicznie, że działa tak irracjonalnie z własnego strachu, jak to najwyraźniej ma miejsce obecnie, przekracza nawet emocjonalne zrozumienie psychiatry ze specjalistyczną wiedzą na temat narcystycznej psychopatologii. Aby jakoś pojąć to, co niewyobrażalne, mogę jedynie zaoferować wszechstronną psychodynamiczną interpretację współzależności między poważnie narcystycznie zaburzoną elitą uzależnioną od władzy i pieniędzy a zbiorową psychozą lękową większości populacji, która jest skuteczna w psychologii masowej. (…) W kryzysie społecznym zbiorowo-zmowne współzależności między wyimaginowaną kompetencją ratunkową elit władzy a iluzoryczną fantazją ratunkową uzależnionych pomagają ukryć prawdziwe przyczyny problemu społecznego”.

Rzeczowy! Jednak role w tej „chorej” interakcji prawdopodobnie nie będą znane każdej osobie po obu stronach.

Od początku pandemii koronawirusa pewna mniejszość sprzeciwiała się dominującej narracji, obecnie jednak ta mniejszość rośnie. Niektórzy aktywnie się temu sprzeciwiają. Od samego początku źle przeczuwali panującą narrację, nazywając siebie zwolennikami teorii spiskowych, ludźmi noszącymi czapeczki z folii aluminiowej, zwolennikami teorii spiskowych, covidiotami i wieloma innymi. Między innymi uznali oni kultowy charakter narracji o koronawirusie, która urzekła wielu „wyznawców lżejszej wiary”. Rytuały takie jak ciągłe mycie rąk, noszenie maseczek, zachowywanie dystansu społecznego, szczepienia itp. jednoczyły ludzi, którzy czuli solidarność, i dawały im poczucie przynależności, bezpieczeństwa i wyższości.

Ludzie, którzy mówili o solidarności podczas „kryzysu koronawirusa”, błędnie używali tego terminu lub nadużywali go w sensie poddania się.

Czuli solidarność ze współobywatelami, którzy nie kwestionowali narracji decydentów i bezwarunkowo podporządkowali się podjętym środkom. Opisali osoby, które na przykład prowadziły kampanię na rzecz utrzymania Ustawy Zasadniczej, jako pozbawione solidarności, ponieważ nie podporządkowały się ewidentnie wątpliwemu programowi rządu. Jedynymi ludźmi, którzy okazali solidarność z Ustawą Zasadniczą, byli ci, którzy – z punktu widzenia stada – solidarności nie wykazywali.

Biorąc pod uwagę dzisiejszy stan wiedzy, przeprosiny ze strony tych, którzy wówczas mieli „rację” wobec osób niezaszczepionych za udział w dyskryminacji i podżeganiu przeciwko nim, byłyby wręcz stosowne. Ale to również wymaga ludzkiej wielkości, aby przyznać się do błędu i przeprosić.

Jednym z powodów pozornej ślepoty wielu osób jest prawdopodobnie to, że nie potrafią przyznać, że są na złej drodze.
Innym powodem jest zapewne ochrona stada, które wierzy, że posiada prawdę, lecz w większości jest w błędzie i nie chce jej oddać. Łączy ich solidarność, bez względu na to, jak absurdalna może być opowieść o „pasterzach”, bez względu na to, dokąd ich ci pasterze prowadzą.

Być może do rzeźni, do której stado pójdzie dobrowolnie, jak ogłosił w wywiadzie w 1981 r. Jacques Attali, pogardliwy doradca byłego prezydenta Francji François Mitteranda. Przewidział on, że „głupi sami pójdą na rzeź” z całkowitym zaufaniem do władz. Ten doradca byłego prezydenta Francji wykazał się dalekowzrocznością — pomagier z półświatka musi to przyznać, gdyż jest obiektem zazdrości. Jego proroctwa spełniły się, zarówno w przypadku koronawirusa, jak i Ukrainy.

„Wielki Nieobecny”. Dlaczego kultura milczy o pandemii?

„Wielki Nieobecny”. Dlaczego kultura milczy o pandemii?

Filip Obara pch24/wielki-nieobecny-dlaczego-kultura-milczy-o-pandemii

Covid w wymiarze symbolicznym. Kulturowym. Czy kojarzą Państwo jakieś dzieła czy refleksje – choćby eseistyczne –które traktowałyby niedawną „pandemię” w ten sposób? Wśród niewielu ujęć literackich czy filmowych jest książka Zaraza, której autor – Krystian Kratiuk – zadaje pytanie: Co jest prawdziwą zarazą naszych czasów? To, czy wielka mistyfikacja, jaką był Covid, nie pokazuje w krzywym zwierciadle znacznie poważniejszej choroby – choroby naszej duszy – to ważne pytanie. Ale dziś chciałbym zadać inne: Dlaczego kultura milczy o „pandemii koronawirusa”?

Natchniony autor księgi Eklezjastyka (w nowym tłumaczeniu: Mądrości Syracha) – rozszerzając opis stworzenia człowieka, który znamy z księgi Genesis – wskazuje, że Bóg, stwarzając mężczyznę i kobietę, „dał im radę i język, i oczy, i uszy, i serce ku myśleniu i nauką rozumu napełnił ich”. Czyż można krócej i trafniej opisać, czym jest człowiek? Chciałbym zwrócić uwagę szczególnie na język. Oczywiście nie jako narząd, tylko jako obraz świata, bo język jest przecież nie tylko narzędziem komunikacji, ale i niesamowitym – właściwym tylko człowiekowi – skarbcem znaczeń i oknem na rzeczywistość. Zresztą sam Eklezjastyk, czy też Syrach, używa tego słowa, by opisać również moralną kondycję człowieka, gdy wspomina o ludziach „dwoistego języka”, przeciwstawiając ich tym, których cechuje „wdzięczny język”.

Dlaczego o tym piszę? By zwrócić uwagę, jak ważne jest to, co się pisze, a także to, co się pokazuje na ekranie. To mówi o tym, kim jesteśmy i w jakim momencie swych dziejów się znajdujemy. Problem z Covidem polega na tym, że o nim… się nie pisze. Nie pokazuje się go. Właściwie to nawet się o nim nie mówi, bo wszyscy chcą zapomnieć. Bo trudno zrozumieć to, co się wydarzyło. Bo realia lockdownów i przymusu medycznego przerastają nasze wyobrażenie. To jest absurdalne. Nie da się tego przypisać do żadnego znanego nam z doświadczenia zjawiska. Z drugiej strony, ci, którzy wprowadzali pandemię i którzy w nią wierzyli, też nabrali wody w usta, bo trudno przyznać się do błędu, nawet kiedy już wszystko jest oczywiste.

„Wielki Nieobecny” – tak skrajni sceptycy mówili o wirusie z Wuhan. Negowanie istnienia wirusa uważam za przesadę, ale niewątpliwie Wielkim Nieobecnym jest on w światowej kulturze. A chyba nie powinien. Przecież „pandemia” była najpoważniejszym doświadczeniem zbiorowym w naszym życiu. Dla Polaków ważniejszym niż atak na WTC, bo to – choć udzieliło nam się w nastroju – jednak działo się daleko, za oceanem. Nie przeżyliśmy żadnej wojny na swojej ziemi. Nie przeżyliśmy kataklizmów. Przeżyliśmy „pandemię”.

Przeżyliśmy czas, w którym wszystkich nas bombardowano dezinformacją, a dzieci z lękiem zamykały okna, gdy policyjne „szczekaczki” obwieszczały: „UWAGA, UWAGA! MAMY STAN PANDEMII. PROSZĘ NIE WYCHODZIĆ Z DOMÓW”. Przeżyliśmy czas zbiorowej psychozy i zbiorowej wrogości. Czas, w którym staruszki na osiedlu agresywnie zwracały uwagę mamom, że ośmieliły się wyjść z dziećmi na spacer. Czas, w którym za swobodne oddychanie świeżym powietrzem bez maski na twarzy można było być zwyzywanym na ulicy od „płaskoziemców”. Czas, w którym bezprawnie (czego dowiedziono potem w sądach) zamykano restauracje i inne biznesy. Czas, w którym pogwałcono najświętsze z praw – prawo do sprawowania kultu Bożego i zamknięto kościoły przy aprobacie duchowieństwa. Czas, w którym można było stracić pracę za niepoddanie się eksperymentowi medycznemu. Czy mam wymieniać dalej? Nie ma takiej potrzeby. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że milczenie w tym przypadku nie jest normalne. Tak wielkie i tak ważne doświadczenie powinno było doczekać się „swoich” dzieł w kulturze.

Pandemia jest niefotogeniczna

Tymczasem, gdy o tym myślę, to przychodzi mi jeden przykład do głowy: Miłość, seks & pandemia – obsceniczna ramota największego hochsztaplera polskiego kina, Patryka Vegi. Zapytałem nawet chataGPT, który wymienił mi kilka różnych książek i filmów, które pierwszy raz widziałem na oczy. Można wchodzić w takie ciekawostki, jak to, że już w listopadzie roku 2020 wydano antologię wierszy pandemicznych (Together in a Sudden Strangeness: America’s Poets Respond to the Pandemic), ale faktem pozostaje, że zbiorowa wyobraźnia nie miała okazji „przepracować” twórczo tego największego z naszych zbiorowych doświadczeń.

O ile łatwiej odpowiedzieć na pytanie „Co mówią o nas dzieła, które powstały?”, o tyle kłopotliwe wydaje się to, gdy powiemy: „Co mówią o nas dzieła, które nie powstały?”. Brak danych utrudnia klarowną odpowiedź. Pozostaje nam sfera luźnej refleksji. A do tego absurdalnej. Bo czy można oberwać po głowie młotkiem… którego nie ma? Równie trudno byłoby nakręcić o nim film. A jednak wszyscy oberwaliśmy! Dlaczego więc to doświadczenie zostało owiane swoistym tabu?

Pandemii nie było. Myślę, że od przyznania tego faktu należałoby zacząć naszą zbiorową terapię. Bo skoro nie było prawdziwej pandemii, to musiało być co innego. Młotka nie było, ale guzy na głowach niektórzy noszą do dziś albo już nie noszą, bo zmarli przedwczesną śmiercią (mowa o poszkodowanych przez eksperyment „szczepień” czy tych, których nie przyjęto do szpitali).

Ale co było? Oszustwo, mistyfikacja, spisek, eksperyment socjotechniczny? Czy te motywy nie pojawiają się w filmach i książkach?

A może problem jest dużo łatwiejszy do rozwiązania, ponieważ powodem, dla którego główny nurt kultury nie podejmuje tematu Covida nie jest wstyd, lecz to, że pandemia, której nie było, jest siłą rzeczy… niefotogeniczna? Dzieła o prawdziwych zarazach robią wrażenie, bo z jednej strony mamy pomór, a z drugiej przykłady bohaterstwa osób, które poświęcają się, by pomagać cierpiącym i umierającym. Nawet film Epidemia strachu (nota bene, nienajlepszy) opowiada o prawdziwej zarazie, choć jedną z postaci jest „foliarz” z YouTube’a, który tę zarazę neguje.

Jak opowiadać językiem literatury czy kina o wielkim przekręcie, który uknuto w ustronnych gabinetach „Władców Świata”? Czy nie byłoby to pretensjonalne? Nudne? Taki motyw mógłby być tłem dla fabuły kryminalnej (jak „kabała” możnych tego świata jest tłem dla akcji serialu Czarna lista), ale jak go ująć „solo”? Pokazuje to, że ten wielki przekręt jest czymś nowym, ponieważ nigdy wcześniej nie umożliwiały go warunki techniczne, a więc to wszystko, czego Zachód nauczył się od komunistycznego reżimu w Chinach (kontrola elektroniczna czy też stłumienie zrywu narodowego w Kanadzie przy pomocy zamrożenia środków bankowych online).

Szczerze mówiąc, nie przychodzi mi do głowy, co ciekawego (i nie niszowego) można by napisać albo nakręcić na temat Wielkiego Nieobecnego i jego arcydziwnych czasów. A może się mylę i wcale nie jest on niefotogeniczny? Co Państwo o tym myślą?

Filip Obara