Czy uratowanie Polski z rąk łajdaków i nieudaczników jest możliwe?

Filip Obara: Czy uratowanie Polski z rąk łajdaków i nieudaczników jest możliwe?

3 listopada 2026 Filip Obara pch24/czy-uratowanie-polski-z-rak-lajdakow-i-nieudacznikow-jest-mozliwe

==================================

Jeżeli kobieta, która rzuciła się na prezydenta, sekundę później nie leżała twarzą do ziemi, ze złamaną i skrępowaną kajdankami ręką i nie została jak worek ziemniaków wrzucona do radiowozu, to znaczy, że państwo polskie wyzbyło się wszelkich nawet pozorów powagi.

==================================================

Stanczyk przed Trybunałem Konstytucyjnym (1).png
fot. AA/ABACA / Abaca Press / Forum /Oprac. PCh24.pl

W momencie, gdy system III RP chwieje się w posadach, prawdziwym sprawdzianem cnoty obywatelskiej Polaków będzie to, czy pozwolimy tej klasie politycznej wymrzeć śmiercią naturalną, czy też wykopiemy ją na zbity pysk…

Morze słów wylano już na temat resetu w Trybunale Konstytucyjnym. Znacznie mniej mówiono o tym, czy ten trybunał jest nam w ogóle potrzebny, skoro mamy Sąd Najwyższy. Jeszcze mniej – o tym, czy uzdrowienie TK naprawdę pomoże Polsce, w której cały system wymagałby zastosowania zasady „wszystkich won”. Dlatego nie będę już grzebał się w „bieżączce”, lecz zaproponuję Czytelnikowi refleksję na temat czegoś znacznie bardziej pierwotnego niż ustrój państwowy i system polityczny – a bez czego nie może być mowy o normalnym funkcjonowaniu państwa.

Sumienie w życiu publicznym

Bodaj najlepszym sprawdzianem tego, ile sumienia pozostało w społeczeństwie, jest stan moralny funkcjonariuszy policji. „Bunt” w służbie najbardziej kojarzonej z codziennym aparatem represji to objaw tego, że sumienie jeszcze w narodzie nie umarło.

To ono jest głosem rozumu, który rozpoznaje wolę Bożą wyrażoną w obiektywnym porządku moralnym. Jeżeli policjanci nie popadają w bezkrytyczne wykonywanie rozkazów i egzekwowanie nawet najabsurdalniejszych przepisów, to znaczy, że prymat sumienia nad ślepym posłuszeństwem wciąż jest w społeczeństwie obecny.

Przy okazji sędziów TK mówi się o tym, że podlegają oni jedynie Konstytucji, a więc nie stosują się do ich statusu żadne ustawy i rozporządzenia. Podobnie jest z sumieniem, niezawisłym od ludzkich praw i przepisów. Jedyne prawo, jakie w nim obowiązuje, to prawo naturalne. Każde inne obliguje o tyle, o ile pozostaje zgodne z prawem naturalnym. Mamy zaś obowiązek sprzeciwić się wszelkim prawom, które są z tym nadrzędnym sprzeczne.

Ale sumienie – żeby podpowiadało nam to, co jest faktycznie rozumne i zbieżne z obiektywnym dobrem – musi być poprawnie ukształtowane. Tu swoją rolę do odegrania mają klasyczna formacja etyczna oraz katechizacja w duchu scholastycznym. Bez tego jesteśmy zdani wyłącznie na własną intuicję i mam wrażenie, że w przypadku policjantów bardzo często sumienie działa, ale nie wykracza poza podstawowe, intuicyjne pojęcia.

Jest w tym ogromna wina systemu III RP, który nie przygotowuje nas do świadomego życia społecznego. Jest to system etatystyczny, momentami wręcz pruski, który zakorzenia w nas przekonanie, że mamy bezkrytycznie przyjmować wszystko, co stanowi władza, ponieważ ponad nią nie ma żadnej innej normy. Co gorsza, z takiego przekonania nie wytrąca nas polski Kościół, którego hierarchowie wolą żyć w bezproblemowej symbiozie z władzą świecką niż narazić się przypomnieniem, że władza ta powinna stosować się do normy, która jest od niej wyższa i ważniejsza – do prawa naturalnego i Bożego.

Przekonanie o wyższości prawa naturalnego nad stanowionym jest logiczną konsekwencją kierowania się sumieniem w służbie publicznej i każdy policjant (oraz każdy obywatel) powinien rozumieć różnicę pomiędzy tymi dwoma rodzajami prawa.

Sumienie w życiu publicznym samo przez się oznacza również przekonanie o zdolności rozumu do poznania oraz o tym, że mamy przyrodzone i niezbywalne prawo do podążania za rozumem – także przeciwko władzy, która depcze jego wskazania.

Precz z polityką!

Patologiczne upolitycznienie Polaków sprawiło, że zapomnieliśmy, iż społeczeństwo jest żywym organizmem, a nie „zasobem ludzkim” podlegającym manipulacjom socjotechniki. Bez końca rozprawiamy o polityce, gdy w tym samym czasie szwankują absolutne podstawy naszej rzeczywistości.

Tak jak prawo wyrasta z obyczajów, tak zdolność do działań politycznych bierze się z oddolnej samorządności narodu. Tymczasem, kiedy zadajemy sobie pytanie, jak naprawić Polskę, to zazwyczaj myślimy o rozwiązaniach politycznych, pomijając fakt, że nie będzie zdrowej polityki, jeżeli społeczeństwo pozostanie pogrążone w marazmie.

Podam przykład. Za każdym razem, gdy wsiadam w godzinach szczytu do podmiejskiego pociągu, powtarza się ten sam schemat: dziki tłum ludzi przy wejściach i mnóstwo wolnego miejsca w głębi wagonów. Kiedy proszę ludzi, by się przesunęli, widzę zazwyczaj zblazowane miny i słyszę coś w rodzaju „ale jaaak”. „Ludzie, nie można bać się przejść przez pociąg” – odpowiadam, po czym zajmuję komfortowo miejsce na paru metrach kwadratowych wolnej przestrzeni.

Przykład jest trochę naciągany, ale i tak zadam pytanie: Skoro Polacy nie są zdolni zorganizować się na tyle, by uniknąć tego komunikacyjnego absurdu, to jak mają przygotować ogólnokrajowy, skuteczny opór przeciwko władzy?

Walka z etatystyczną mentalnością (przekonaniem, że do władzy należy uporządkowanie wszystkich aspektów naszego życia) jest naszym kluczowym zadaniem, począwszy od wychowania dzieci, a skończywszy na organizowaniu się w lokalną samopomoc.

Mamy sprzeczne oczekiwania. Chcemy zdrowego systemu politycznego bez zdrowej podstawy społecznej. Bez świadomości etapowości kształtowania się organizmów państwowych. Dopiero kiedy urośniemy w siłę w nieformalnych strukturach sąsiedzkich czy szkolnych, będzie można mówić, że istnieje jakiś zawiązek potencjału politycznego. Bo polityka wyrasta z lokalnej samorządności, tak jak instytucja państwa wyrosła z instytucji rodziny i jak władza polityczna wyrosła z władzy rodzicielskiej.

Zmiana prawa niewiele da, jeżeli u jej podstaw nie leży zakorzeniona w społeczeństwie kultura prawna. Podobnie zmiana struktur władzy – teoretycznie mogłaby pomóc, ale pytanie, czy do niej dojdzie i czy będzie wydajna, skoro również nie ma się na czym oprzeć?

Jeżeli już zaś mamy mówić o polityce, to jest jedna rzecz, której odpuścić nam nie wolno: obecnego w klasycznej filozofii twierdzenia, że polityka jest przedłużeniem etyki. Polityka to nic innego, jak sztuka wprowadzania zasad moralnych do życia publicznego. Jeżeli w jakikolwiek inny sposób rozumiemy politykę, to stajemy się doskonałym materiałem do formowania przez wszelakiej maści oszustów i manipulatorów.

Precz z dyktaturą psychologów!

Żadnego ze szkicowanych tu celów nie uda się osiągnąć, jeżeli model wychowawczy i system edukacji będą nadal podlegały fundamentalnym błędom filozoficznym (czy też antropologicznym).

Jesteśmy spacyfikowani już na poziomie wychowania. Kiedy „osoba sędziowska” uzurpująca sobie władzę nad Trybunałem Konstytucyjnym wygadywała w mediach, że prezydent Nawrocki „staranował nas i zaczął krzyczeć”, to w normalnej rzeczywistości popukalibyśmy się po głowie. Ale dziś krzyk został oficjalnie uznany za narzędzie przemocy.

Jednak w istocie to zupełnie normalne, że w pewnych okolicznościach (na przykład ze względu na bezpieczeństwo albo po prostu dlatego, że jest głośno) czy dla wyrażenia określonych emocji człowiek krzyczy. Po to ma gardło i struny głosowe, żeby dobierać ton do okazji.

Ale w dyktaturze psychologów, w której żyjemy, wszystko, co budzi najmniejszy dyskomfort, jest utożsamiane ze złem. To istotne, żeby to zrozumieć, ponieważ jazgot mediów na temat interwencji Prezydenta to nie tylko celowe nakręcanie histerii, ale także konsekwencja błędnej na poziomie filozoficznym definicji przemocy. Funkcjonuje ona w naszym systemie i ostatecznie sprowadza się już nawet nie do tego, że tylko władza może korzystać z przemocy – ale tylko władza z odpowiedniego nadania i ciesząca się błogosławieństwem przewodniczącego Komisji Europejskiej!

W pełni zgadzam się z Krzysztofem Stanowskim, że „jeżeli ktoś podnosi rękę na mojego prezydenta, to ta ręka ma być wykręcona albo i złamana”.

Jeżeli kobieta, która rzuciła się na prezydenta, sekundę później nie leżała twarzą do ziemi, ze złamaną i skrępowaną kajdankami ręką i nie została jak worek ziemniaków wrzucona do radiowozu, to znaczy, że państwo polskie wyzbyło się wszelkich nawet pozorów powagi.

W sytuacji podniesienia ręki na ostatni bastion Majestatu Rzeczypospolitej nie ma bowiem różnicy na płeć, nie ma względu na stanowisko, a nawet na immunitet. Wchodzi w grę tylko i wyłącznie ochrona nienaruszalności Głowy Państwa jako pierwszej osoby w tym państwie, a za niedopełnienie swoich obowiązków do odpowiedzialności powinni być pociągnięci również agenci SOP-u, którzy dosłownie chowali się za Prezydentem.

Tylko że zrozumienie kwestii dotyczących obowiązku, hierarchii, autorytetu, jak również powinności wynikających z cnoty męstwa, zaczyna się właśnie na poziomie wychowania. Gdyby legalny prezes Trybunału Konstytucyjnego był pod tym względem inaczej uformowany, to nie kryłby się po kątach, nie wysyłałby do TK swojego zastępcy, ale okopałby się na miejscu, aby nie pozwolić na siłowe przejęcie instytucji, za którą jest odpowiedzialny.

Zmęczeni demokracją – niegotowi na dyktaturę?

Jeżeli czekamy aż tyrani w perukach demokratów wymrą i co najwyżej w wyjątkowych okolicznościach wychodzimy na ulicę, to pozostajemy na pozycjach biernego oporu.

Ma to ten pozorny plus, że zachowujemy względny święty spokój, a ten minus – że tracimy dziejową szansę na wykazanie się cnotą obywatelską i wzięcie spraw państwowych we własne ręce.

Myśl o tym, że duopol PO-PiS (którego poprzedniczką jest banda czworga) po prostu zniknie ze względu na wymianę pokoleniową, napawa mnie głębokim żalem i poczuciem bezsilności. Nic nie trwa wiecznie i nie będzie naszą zasługą, jeżeli zajmiemy opustoszałe miejsca.

Dlatego pomimo ogromnego dystansu, jaki mam do bieżącej polityki, doceniam obecność w niej osób, które pomimo marginalności swojej pozycji próbują realizować ideały prawdziwie konserwatywne.

Sytuacja wokół Trybunału Konstytucyjnego i trwające od dekad partyjniackie przeciąganie liny, w którym nie chodzi o dobro Polski, ale wyłącznie o interes stronnictwa, to formuła, która – jak śmiem suponować – jest na wyczerpaniu.

Przy okazji sporu o TK wyszła sprawa wewnętrznego podzielenia władzy i blokowania się nawzajem owych filarów trójpodziału. Takie rozdarcie jest złe, ale – jak sądzę – przy założeniu, że władza jest zdrowa, a władza jest zdrowa – jako się rzekło – kiedy wypływa ze zdrowego społeczeństwa. W przeciwnym wypadku nie mam przekonania, czy faktycznie chcemy, by władza była skuteczna, kiedy jest patologiczna. Jesteśmy w metapolitycznym klinczu.

Nie jestem fanem demokracji powszechnej i wolałbym oddać swoje prawo do głosu za odrobinę praworządności i uszanowania moich przyrodzonych praw. Ale nie potrafię uniknąć wrażenia, że w obecnym kryzysie (szerzej potraktowanym) nawet zagorzali demoliberałowie zaczynają mieć problem z obecną odsłoną demokracji.

Jednocześnie przez te wszystkie lata nie zdołaliśmy wytworzyć dojrzałych struktur społecznych zdolnych do wywierania realnego wpływu na kształt polityki. Nieodmiennie jesteśmy zakładnikami głównych graczy zabetonowanego systemu i szczerze mówiąc, mam niewielką nadzieję, że metodami demokratycznymi uda się to zmienić.

Powstaje pytanie, czy kryzys da się przezwyciężyć na drodze demokratycznej, która wymaga takiej czy innej większości, a więc – dojrzałości przynajmniej połowy społeczeństwa? To pociąga za sobą kolejne: Czy w takim razie jedynym wyjściem nie jest jakaś forma autorytaryzmu – niekoniecznie wojskowego, ale rozumnego, szanującego polską i europejską tożsamość, opartego na przesłankach wynikających z prawa naturalnego?

Proszę mi zarzucić pesymizm, ale stwierdzę, że i tu nie ma wielkiej nadziei. Żeby władza autorytarna – albo choćby system z silnym przywództwem prezydenta – działała właściwie, to potrzebny jest bezpiecznik w postaci silnego społeczeństwa, które jest w stanie bronić praworządności, gdy narusza ją władza.

Co nam po dobrym systemie ze spójną i sprawczą władzą, jeżeli – po pierwsze – sami nie wiemy, czego chcemy, a po drugie, nie mamy dość cnoty i narzędzi, by stawiać tamę nieuprawnionym zakusom takiej władzy?

Z tym pytaniem pozostawię Czytelnika, dodając tylko to, co jak mantrę – do przekonania Polaków – powinniśmy powtarzać:

Uratowanie Polski z rąk łajdaków i nieudaczników nigdy nie stanie się realne bez pracy organicznej, bez wpojenia naszym dzieciom zdrowych pojęć i uchronienia ich przed zgubnym wpływem systemu, a przede wszystkim bez ukształtowania w nich cnoty obywatelskiej i przekonania, że jest coś więcej niż ja.

Filip Obara

Prowokatora od zaraz wynajmę!! MEM-y II.

——————————————————–

—————————————————

————————————–

—————————————————–

——————————————–

———————————————

————————————-

——————————————————

Rodzi się EuroReich? MEM-y I.

———————————————–

———————————–

———————————————

—————————————–

——————————–

————————————————-

—————————————————-

———————————————————–

Jak znaczące jest to, że trzej polscy ambasadorzy właśnie zrezygnowali na znak protestu przeciwko zamachowi stanu Tuska?

Jak znaczące jest to, że trzej polscy ambasadorzy właśnie zrezygnowali na znak protestu przeciwko zamachowi stanu Tuska?

[Stan wojenny – czy trochę przepocony stanik pani Korwin-Piotrowskiej? Oba warianty są groźne. md]

Andrzej Korybko korybko-substack-/how-significant-is-it-that-three

Co ważne, sprowokowali Sikorskiego do popełnienia gafy polegającej na porównaniu zamachu stanu Tuska z okresem stanu wojennego w Polsce, co może nastawić przeciwko niemu jeszcze większą liczbę Polaków niż jest ich obecnie.

Kolejny polski ambasador właśnie zrezygnował ze stanowiska w proteście przeciwko zamachowi stanu liberalnego premiera Donalda Tuska, który w rzeczywistości jest niemieckim przejęciem władzy w Polsce przez pośredników , aby przygotować Europę do wojny z Rosją . Stały Przedstawiciel przy ONZ, profesor Krzysztof Szczerski, poszedł w piątek w ślady ambasadora w Chinach Jakuba Kumocha i ambasadora w Rumunii Pawła Solocha. Minister spraw zagranicznych Radek Sikorski nie jest zadowolony z tego rozwoju sytuacji i dał wyraz swoim odczuciom w poście oznaczonym jako X.

Według niego , „Kiedy w proteście przeciwko stanowi wojennemu ambasadorowie [PRL] Rurarz i Spasowski złożyli rezygnację, narazili się na zemstę ze strony komunistycznego reżimu. Dziś [konserwatywny prezydent Karol Nawrocki] wzywa ambasadorów do rezygnacji z misji i z pewnością zostanie sowicie wynagrodzony za swoje bohaterskie czyny. »Historia rymuje się, najpierw jako tragedia, potem jako farsa«”. Niektórzy zauważyli, jak bardzo Sikorski kompromitował się, porównując zamach stanu Tuska z okresem stanu wojennego w Polsce.

Kumoch odpowiedział Sikorskiemu, pisząc: „Przykro mi, że muszę to zrobić, ponieważ miałem nadzieję, że ta sprawa została już załatwiona. Nie rozmawiałem ani nie komunikowałem się z panem prezydentem przed podjęciem decyzji”. Sprawę skomentował również szef Biura Polityki Międzynarodowej Nawrockiego, Marcin Przydacz. Jego zdaniem : „W krytycznym momencie, gdy Polska przygotowuje się do szczytu G20, a Rosja kontynuuje agresję na Ukrainę, nasza dyplomacja traci trzech bardzo doświadczonych dyplomatów”. Dodał:

„Wszyscy trzej uzasadnili swoje decyzje, odwołując się do działań polskiego rządu, których nie mogli zaakceptować jako polscy obywatele i których nie chcieli popierać, kontynuując swoje misje dyplomatyczne. Polska przez ponad trzy dekady budowała swoją reputację stabilnego, bezpiecznego i wiarygodnego partnera międzynarodowego. Dziś świat widzi obrazy policjantów rozlokowanych w jednej z najważniejszych polskich instytucji konstytucyjnych, a także rezygnacje wysokich rangą polskich dyplomatów”.

Przydacz podziękował im za służbę i powiedział, że szanuje ich „odwagę w podejmowaniu trudnych osobistych decyzji w odpowiedzi na działania rządu, które naruszają prawo i podważają wiarygodność Polski jako stabilnego partnera międzynarodowego”.

Ogólne znaczenie tej sprawy, nawet jeśli zakończy się ona rezygnacją tylko tych trzech wysokich rangą dyplomatów, polega na tym, że zwróciła ona uwagę państw przyjmujących na fakt, że nie wszyscy członkowie Ministerstwa Spraw Zagranicznych popierają zamach stanu Tuska.

Ma to istotne znaczenie w kontekście rezygnacji Kumocha i Szczerskiego, ponieważ Chiny i Stany Zjednoczone mają znacznie większe znaczenie niż Rumunia. Co prawda, żadna ze stron raczej nie zainterweniuje w żaden sposób, aby przechylić szalę tego narastającego sporu na rzecz praworządności, ale nie zaszkodzi to również konstytucjonalistom, jeśli będą im sympatyzować. Najważniejsze znaczenie tych rezygnacji polega na tym, że sprowokowały one Sikorskiego do faux pas, jakim było porównanie zamachu stanu Tuska z okresem stanu wojennego w Polsce.

Zdecydowana większość Polaków sprzeciwiała się reżimowi wojskowemu i celebrowała Solidarność, więc jego gafa polega na tym, że może ona zrazić do Tuska jeszcze więcej Polaków niż dotychczas, co może doprowadzić do druzgocącej porażki rządzącej liberalnej koalicji w kolejnych wyborach do Sejmu jesienią 2027 roku.

Do tego czasu, w oczekiwaniu na mało prawdopodobne rozwiązanie tego impasu między puczystami a konstytucjonalistami, Polska pozostanie częściowo sparaliżowana na szczeblu ustawodawczym i sądowniczym z powodu tego impasu, kosztem interesów narodowych.

Putsch als Hebel: Berlin greift nach Warschau. Zamach stanu jako dźwignia: Berlin sięga po Warszawę

Zamach stanu jako dźwignia: Berlin sięga po Warszawę

3 listopada 2026 r. przez Andrzeja Korybko tkp-at/putsch-hebel-berlin-nach-warschau


Zamach stanu w Polsce można również interpretować jako próbę przejęcia władzy w Polsce przez Niemcy, mającą na celu przyspieszenie przygotowań UE do wojny z Rosją. Wynik w Warszawie może mieć globalne reperkusje.

W okresie poprzedzającym II wojnę światową nazistowskie Niemcy przejęły czechosłowackie rezerwy złota i potężny kompleks militarno-przemysłowy. Obecnie Niemcy zamierzają umieścić w Berlinie największą armię NATO pod swoim dowództwem, a także przejąć kontrolę nad polskimi rezerwami złota – w obawie przed potencjalną wojną z Rosją do 2030 roku.

Polski konserwatysta, zwolennik radykalnych poglądów, Dominik Tarczyński, oświadczył niedawno, że próba zamachu stanu podjęta przez liberalnego premiera Donalda Tuska miała na celu przejęcie kontroli nad bankiem centralnym, wprowadzenie euro i ostatecznie przekazanie polskich rezerw złota Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) w Niemczech. Polska posiada dziesiąte co do wielkości rezerwy złota na świecie: 550 ton (stan na styczeń) przewyższają one 506,5 tony EBC. W tym scenariuszu EBC ponad dwukrotnie zwiększyłby swoje rezerwy.

To kluczowy motyw stojący za tym, co postrzegane jest jako próba przejęcia władzy przez Niemcy w Polsce przez pełnomocników, poprzez zbrojną okupację Trybunału Konstytucyjnego przez Tuska, i wszystkim, co może z tego wyniknąć. Mogłoby to również wzmocnić euro, przynajmniej tymczasowo, podczas gdy większość jego członków – z których zdecydowana większość używa euro – szybko się regeneruje, przygotowując się do potencjalnej wojny z Rosją do 2030 roku. Faktyczny lider bloku, Niemcy, wyprzedzają wszystkich innych, planując program o wartości 800 miliardów euro.

Polska dowodzi największą armią w europejskim NATO (E-NATO), a jej konserwatywny prezydent, Karol Nawrocki, odrzuca unijne pożyczki w ramach programu „Bezpieczeństwo dla Europy” (SAFE), które również zakładałyby, że większość sprzętu musi być kupowana od członków bloku, a nie od amerykańskich i koreańskich partnerów Polski. W związku z tym zaproponował program „Polski SAFE 0%” o wartości 185 miliardów złotych (około 46 miliardów dolarów) – równowartość pożyczki UE – który rząd Tuska zatwierdził pomimo sprzeciwu Nawrockiego.

Gdyby trwająca próba przejęcia Polski przez Niemcy za pośrednictwem pełnomocników zakończyła się sukcesem, a Polska przystąpiłaby do strefy euro przed przeniesieniem wszystkich swoich rezerw złota, co ponad dwukrotnie zwiększyłoby rezerwy EBC, Niemcy mogłyby znacznie łatwiej realizować swój plan federalizacji UE i stać się dominującą siłą w jej ramach. W połączeniu z szybką militaryzacją całej UE, w której największa armia e-NATO znalazłaby się pod niemieckim dowództwem, zagrożenie na wzór tego z 1941 roku, przed którym ostrzegał Dmitrij Miedwiediew, stałoby się rzeczywistością.

Konfiskata polskich rezerw złota jest kluczowa dla tego scenariusza – dlatego należy się spodziewać, że Tusk poprze ją, wprowadzając euro, jeśli jego zamach stanu się powiedzie. Istnieje historyczny precedens dla jego domniemanego niemieckiego patrona realizującego tę politykę, która w rzeczywistości jest skierowana przeciwko Rosji: Hitler skonfiskował czechosłowackie rezerwy złota i jej potężny kompleks militarno-przemysłowy tuż przed II wojną światową – oba te elementy historycy uważają za kluczowe dla jego wysiłku wojennego.

Podobnie, w przewidywaniu potencjalnego konfliktu UE-Rosja do 2030 roku, obecne Niemcy próbują przejąć polskie rezerwy złota i oddać pod dowództwo Berlina największą armię e-NATO – dwa kroki, które byłyby niezbędne w tym scenariuszu. W przeciwieństwie do tamtych czasów, gdy Niemcy dowodziły inwazją na ZSRR z linii frontu, tym razem mogłyby zlecić swoim polskim podwładnym wysłanie Polaków na Ukrainę, aby tam zginęli w wojnie zastępczej NATO-Rosja lub aby rozpoczęli nową wojnę po zakończeniu obecnego konfliktu.

Biorąc pod uwagę stawkę – a mianowicie materializację kolejnego zagrożenia dla Rosji na wzór tego z 1941 roku, za pośrednictwem zdominowanej przez Niemcy federacji europejskiej, co mogłoby nastąpić po próbie przejęcia władzy w Polsce przez Berlin poprzez zamach stanu Tuska – kryzys polityczny w Polsce ma globalne znaczenie. Jego wynik może, bez przesady, zadecydować o wojnie lub pokoju, ponieważ ukształtuje powojenny porządek europejski na lata.


Andrew Korybko  jest amerykańskim analitykiem politycznym mieszkającym w Moskwie, specjalizującym się w globalnej transformacji systemowej do wielobiegunowości. Publikuje po angielsku na swoim  blogu Substack.  Jego niemieckojęzyczne treści są dostępne wyłącznie w TKP.

550 ton złota, największa armia UE w Europie i zacięta walka o władzę: Co jest naprawdę stawką w Polsce

Polskie siły zbrojne podnoszą flagi narodowe (za Wikimedia)

550 ton złota, największa armia UE w Europie i zacięta walka o władzę: Co jest naprawdę stawką w Polsce

Polska nie jest już zwykłym państwem członkowskim UE. Kraj dysponuje ogromnymi rezerwami złota, rozbudowuje swoje siły zbrojne szybciej niż niemal każdy inny kraj europejski i otrzymuje więcej funduszy z nowego europejskiego programu obronnego SAFE niż jakiekolwiek inne państwo członkowskie. Jednocześnie zaostrza się wewnętrzna walka o władzę między rządem Donalda Tuska a konserwatywnym obozem wokół prezydenta Karola Nawrockiego.

To połączenie siły gospodarczej, militarnej i politycznej wyjaśnia, dlaczego konflikt w Warszawie przyciąga obecnie uwagę krajów daleko poza granicami Polski.

550 ton złota – więcej niż posiada sam EBC

Polski bank centralny znacząco zwiększył swoje rezerwy złota w ostatnich latach. Na koniec 2025 roku Narodowy Bank Polski posiadał około 550 ton złota . To czyni Polskę jednym z krajów o największych rezerwach złota na świecie.

Warto zwrócić uwagę na porównanie z Europejskim Bankiem Centralnym: sam EBC posiada około 506,5 ton złota .

To porównanie staje się coraz bardziej nacechowane politycznie.

Konserwatywny polityk Dominik Tarczyński twierdzi, że strategia polityczna Tuska ma na celu najpierw objęcie kontrolą Trybunału Konstytucyjnego, a następnie Banku Centralnego, wprowadzenie Polski do strefy euro, a ostatecznie uzyskanie wpływu na polskie rezerwy złota.

Analityk geopolityczny Andrew Korybko podejmuje tę tezę i łączy ją z rosnącym znaczeniem militarnym Polski i wpływami Niemiec w Unii Europejskiej.

Jednakże ten rzekomy ciąg zdarzeń nie został udowodniony.

Ponadto rząd Tuska oświadczył, że obecnie nie prowadzi aktywnych działań mających na celu wprowadzenie euro .

Polska buduje najsilniejszą armię w UE

Zupełnie inaczej sytuacja wygląda, jeśli chodzi o znaczenie militarne Polski.

Według oficjalnych danych, kraj ten liczy obecnie około 221 000 żołnierzy , co czyni go największą armią spośród wszystkich państw członkowskich UE. W NATO Polska zajmuje trzecie miejsce po USA i Turcji.

Deklarowanym długoterminowym celem jest wyszkolenie około 300 000 żołnierzy.

Jednocześnie Warszawa inwestuje ogromne sumy w czołgi, artylerię, obronę przeciwlotniczą, rakiety, drony i infrastrukturę wojskową. Polska tradycyjnie ściśle współpracuje w tym zakresie z USA i Koreą Południową. Ta siła militarna czyni z Polski kluczowe państwo na wschodniej flance NATO – i ważny czynnik w przyszłej europejskiej architekturze bezpieczeństwa.

43,7 mld euro z SAFE

Ponadto Polska otrzymuje około 43,7 mld euro z unijnego programu obronnego SAFE – więcej niż jakikolwiek inny kraj członkowski.

Pieniądze mają zostać przeznaczone między innymi na artylerię, obronę przeciwlotniczą i przeciwrakietową, systemy dronów, infrastrukturę wojskową oraz projekt „Tarcza Wschodnia”. Według polskiego rządu, znaczna część środków trafi bezpośrednio do polskiego przemysłu zbrojeniowego.

Konserwatywny prezydent Karol Nawrocki krytycznie odniósł się do programu i zaproponował krajową alternatywę. Mimo to rząd Tuska podpisał w maju umowę SAFE. Polska otrzyma w ten sposób długoterminowe pożyczki z UE o terminie zapadalności do 45 lat.

Co ciekawe, SAFE w żadnym wypadku nie oznacza, że ​​Polska musi zerwać więzi wojskowe z Waszyngtonem lub Seulem. Rząd wyraźnie podkreśla, że ​​zamówienia ze Stanów Zjednoczonych i Korei Południowej pozostają możliwe.

Prawdziwa walka o władzę

To pokazuje wyraźnie, o co naprawdę toczy się gra w Polsce.

Kraj dysponuje dużymi rezerwami finansowymi, buduje najsilniejszą armię w UE, jest największym beneficjentem europejskich pożyczek obronnych i ma strategiczne położenie między Niemcami, Ukrainą, Białorusią i Rosją. Jednocześnie toczy się zacięty konflikt instytucjonalny o to, kto kontroluje kluczowe instytucje państwowe.

Rząd Tuska argumentuje, że musi naprawić instytucje, które zostały upolitycznione za rządów PiS. Obóz konserwatywny oskarża jednak Tuska o przekroczenie granic konstytucyjnych pod pretekstem „przywrócenia praworządności”.

To właśnie z tego konfliktu Tarczyński i Korybko wysłali swoje dramatyczne ostrzeżenia.

Ich teza jest taka, że ​​ktokolwiek sprawuje kontrolę polityczną nad Polską, w dłuższej perspektywie będzie kontrolował nie tylko ważny kraj UE, ale także ogromną potęgę militarną, miliardy dolarów w funduszach obronnych i znaczne rezerwy finansowe.

Jest to interpretacja polityczna, ale wiąże się z realnymi czynnikami władzy.

Brak dowodów na niemiecki plan – ale prawdziwa walka o wpływy.

Jednakże hipoteza, że ​​Niemcy zamierzają za pośrednictwem Tuska przejąć polskie złoto i siły zbrojne lub wykorzystać Polskę jako narzędzie w przyszłej wojnie z Rosją, nie jest potwierdzona.

Nie ma na to jednoznacznych dowodów. Jednak same fakty są wystarczająco niezwykłe:

Polska posiada około 550 ton złota . Z około 221 000 żołnierzy, ma największą armię w UE . Otrzymuje 43,7 miliarda euro z SAFE , co czyni ją największym beneficjentem nowego europejskiego programu obronnego.

Jednocześnie kraj jest uwikłany w jedną z najzacieklejszych walk o władzę w najnowszej historii. Dlatego Polska jest dziś nie tylko areną wewnętrznego konfliktu politycznego, ale jednym z najważniejszych strategicznie państw w Europie.

A ten, kto tam zdobędzie władzę polityczną, będzie w przyszłości decydował, jaki kurs obierze jedna z największych sił militarnych Europy w stosunku do Brukseli, Waszyngtonu i Moskwy.

Źródła:

  • Polski rząd o liczebności sił zbrojnych: ok. 221 000 żołnierzy, największa armia w UE, trzecia co do wielkości w NATO. redakcja.www.gov.pl
  • Polski rząd o SAFE: 43,7 mld euro dla Polski. Gov.pl
  • Alokacja środków SAFE i inwestycje w polski przemysł zbrojeniowy. Gov.pl
  • MON o kontynuacji zakupów w USA i Korei Południowej. Gov.pl

Eh, jeszcze dokopię … ! A co ??! – MEM-y VIII.

—————————————————–

———————————————–

————————————————————

——————————————————

————————————–

————————————————

———————————————-

———————————————————

———————————–

Dojenie. MEM-y VII.

——————————————

————————————-

—————————————————

———————————————————-

————————-

————————————–

[bez nich również !]

——————————————————–

SŁOWNIK NOWOMOWY IMPERIALNEJ

SŁOWNIK NOWOMOWY IMPERIALNEJ

myslpolska/slownik-nowomowy-imperialnej

Donald Trump znowu rozrabia, bawi się w Brutusa i stawia fundamentalne pytanie: zdradza czy nie zdradza? To jeszcze sojusznik czy już tylko biznesmen na włościach? Ciężko się do tego odnieść na trzeźwo i bez ryzyka połknięcia własnego języka. Czas najwyższy wezwać na pomoc Zbigniewa Brzezińskiego. Inaczej nasza, pożal się Boże, scena polityczna, opiniotwórcza i ekspercka w tych swoich karkołomnych szpagatach nabawi się potężnej kontuzji – a na leczenie w budżecie przecież nie ma.
Wszak kto jak kto, ale dla polskojęzycznych „elit” państwowych prof. Brzeziński to w dziedzinie geopolityki absolutna, ponadpartyjna wyrocznia. Dla KO – autorytet totalny. Dla udających lewicę – ważny punkt odniesienia, bo przecież intelektualista, światowiec i modernizator. Dla PiS-u – skoro skutecznie wojował z komuną i ZSRR, to swój chłop. Konfederacja niby patrzy sceptycznie, ale kunsztu analitycznego odmówić mu nie potrafi. Najgorzej wypada u narodowców, co nie zmienia faktu, że dla miażdżącej większości warszawskiego salonu jawi się jako ikona i świecki święty polskiej racji stanu.

Więc, szanowny polskojęzyczny establishmencie, „elito” z Bożej łaski! Zamiast histeryzować, obrażać się na rzeczywistość, wygrażać pięściami w eterze i na własne życzenie szukać guza – wspomnijcie wreszcie słowa swojego mentora. Przeczytajcie je powoli, na głos i ze zrozumieniem: „Polska musi wreszcie dorosnąć i zrozumieć, że polityka zagraniczna USA nie opiera się na sentymentach, lecz na chłodnej kalkulacji interesów. Ewentualnych ustępstw Waszyngtonu wobec Moskwy w zamian za strategiczne korzyści w innym rejonie świata nie należy postrzegać w kategoriach zdrady. Trzeba się wyzbyć myślenia emocjonalnego na rzecz racjonalnego dbania o pozycję własnego kraju.” – Zbigniew Brzeziński, „Rzeczpospolita”, 2009 r.
Zrozum i zapamiętaj to sobie, histeryczna piaskownico: globalna dyplomacja mocarstw rządzi się twardymi prawami i trzeba umieć przyjąć to na klatę. Czas najwyższy wyrosnąć z infantylnego, życzeniowego myślenia. Polityka USA to nie kółko różańcowe ani klub bezinteresownych przyjaciół, ale brutalna gra o własne wpływy.

Ja rozumiem, że można ostentacyjnie nie słuchać argumentów wrzucanych do szufladki z napisem „ruskie onuce”. Ale nie znać wytycznych i ignorować słowa własnego, absolutnego autorytetu, a jednocześnie chcieć uchodzić za poważnych graczy? To jawna kpina i zniewaga dla inteligencji.

Tego dzisiejszego popłochu nie da się wytłumaczyć dysonansem poznawczym. Nie da się też ściemniać, że mentor nie przewidział obecnego scenariusza – bo taką ewentualność brał pod uwagę czarno na białym już w 2009 roku. Minęło tyle lat, przetoczyło się tyle lekcji, a u nas w kwestii dojrzałości geopolitycznej ciągle głębokie, obsikane przedszkole…

SŁOWNIK NOWOMOWY IMPERIALNEJ

Hasło: „Partnerstwo”
Skoro już ustaliliśmy, że musimy pilnie dorosnąć do mocarstwowej lekcji prof. Brzezińskiego, warto przy okazji zaktualizować podręcznikowy słownik. Kiedy zza oceanu słyszymy piękne, odmieniane przez wszystkie przypadki słowo „PARTNERSTWO”, w wersji pozbawionej PR-owego lukru oznacza ono dokładnie taki zestaw „wspólnych wartości”:


P – Poddaństwo (przepakowane w ładny, prozachodni marketing)
A – Asymetria (oficjalnie nazywana „równością w różnorodności”)
R – Rozkaz (zamaskowany jako „serdeczna sugestia nie do odrzucenia”)
T – Tresura (bo niegrzeczni partnerzy dostają po łapkach cłami i sankcjami)
N – Narzucenie (własnych standardów jako jedynych słusznych na świecie)
E – Eksploatacja (twojego rynku, żeby tamtejsze koncerny miały zysk)
R – Rezygnacja (z własnych interesów narodowych w imię wyższej konieczności)
S – Serwilizm (oczekiwany od mniejszych graczy, najlepiej na kolanach)
T – Transakcyjność (gdzie ty dajesz bazy i ludzi, a oni dają ci fakturę do zapłaty)
W – Wiernopoddaństwo (podniesione do rangi najwyższej cnoty moralnej)
O – Obowiązek (ślepego popierania cudzych wojen i kupowania wszystkiego z nalepką „Made in USA”)

Więc głowa do góry, drogie „elity”! Odrzućcie te swoje lęki. CIA przecież nie szpieguje sojuszników, amerykańskie korporacje nie walczą o bezwzględną dominację, a Waszyngton wcale nie wykorzystuje zależności politycznych, technologicznych i militarnych do rozstawiania was po kątach.

To przecież czyste, kryształowe „partnerstwo”.

A wy, „ruskie onuce”, odrzućcie te swoje cyniczne podejrzenia, teorie spiskowe i antyamerykańskie fobie! Śpijcie spokojnie, starszy brat czuwa.

Bożena Gaworska-Aleksandrowicz

Zamach stanu. Jak co tydzień.

[Artykuł dyskusyjny. Z oceną min. Ziobry się nie zgadzam. md]

Zamach stanu. Jak co tydzień.

Z atmosferą i językiem używanym w polskiej debacie publicznej jest jak z telefonem do mieszkańca bloku, w trakcie którego rozmówca informuje o podłożonej bombie. Za pierwszym razem adresat wiadomości przerazi się, za piątym przestraszy. A za dziesiątym? Machnie ręką i powie, że nic się nie stało. A co jeśli wtedy naprawdę będzie bomba? 

ODPORNOŚĆ NA PICIE WRZĄTKU  

Przywykliśmy do „dyktatury” na śniadanie, obiad i kolację. Przywykliśmy do kreatorów propagandy, wciąż przekonanych, że wbijanie młotkiem do głowy powoduje zmianę zdania, a nie tylko ból głowy. Przywykliśmy do picia wrzątku do każdego posiłku. Jak reagujemy? 

Mniej odporni ulegli całkowitemu poparzeniu – ci często naprawdę spokojni i mądrzy w swoich reakcjach na życiowe zakręty ludzie dostają dzikiego szału, gdy polityka puka w szybę. Bardziej odporni traktują wrzątek jak letnią wodę, a oburzonych aktorów widowiska, mistrzów pierwszej reakcji obydwu plemion traktują z uśmiechem jakby zapożyczonym od Mony Lisy: „Ty w to wierzysz czy liczysz, że ludzie ci uwierzą?”. Podkreślmy, cynizm nie musi być naturalną cechą zdystansowanych do wycia – on jest reakcją obronną na cynizm tych, których działania komentuje, a przy tym jeszcze jednym sposobem na to, by żyć tak, żeby nie zwariować.   

(NIE)BEZPIECZNY ŚWIAT ROZJAZDÓW 

I taka mnie naszła refleksja – czy zdarzenia przed Trybunałem Konstytucyjnym są jeszcze jednym spektaklem osób zawodowo dekretujących stan nadzwyczajny? Czy to po prostu jeszcze jedna sytuacja, jakich pełno na przestrzeni ostatnich lat, sytuacja, gdy plemiona skaczą sobie do gardeł, a wewnętrzna pustka idzie ramię w ramię z radykalizmem, radykalizmem adaptującym się do rzeczywistości rozbieganych oczu i jednozdaniowych przekazów? 

Jedyną ciekawą, z politologicznego punktu widzenia, obserwacją jest ta dotycząca swoistego przejścia Donalda Tuska z pozycji Karla Leowensteina, twórcy pojęcia „demokracji walczącej” (a dokładnie „demokracji obwarowanej”) na stanowisko Carla Schmitta, którego decyzjonizm rzekomo praktykował Jarosław Kaczyński. Zasadnicza różnica między tymi koncepcjami polega na akceptacji dla łamania prawa w celu utrzymania ładu, jaką zawiera decyzjonizm.  

Cała reszta to jakiś rodzaj nierzeczywistości.  

Mam wrażenie, że w polskiej debacie publicznej doszło do dwóch tak symptomatycznych, jak niebezpiecznych rozjazdów. 

Po pierwsze, świat słów żyje całkowicie odrębnie od świata zdarzeń. I tak jak Platon dowodził, że materia stanowi niedoskonałe odbicie świata idei, tak w naszym życiu publicznym wypowiedzi, dialogi, konfrontacje stanowią jakąś niewymiarową, niedopasowaną, pokraczną nakładę na dziejącą się rzeczywistość. Niemal nikomu już nie przeszkadza inflacja słów „średnich” – takich, które nie opisują świata jako złożonego z „kompromitacji” i „wybitności”, ze „zdrajców” i z „mężów stanu”.  

Po drugie, mamy do czynienia z rozjazdem powodu i racjonalizacji. Czyli – argumenty bazujące na logice, związkach przyczynowych i rozumowej perswazji pełnią funkcję nakładki na sympatie i powiązania ideowo-środowiskowe.  

Warto zaznaczyć, że fakty to nie to samo co prawda. I z 5 faktów ze 100 można skonstruować stuprocentowe kłamstwo. Na tym to trochę polega. Uczestnicy debaty nie chcą poznawać rzeczywistości, boją się ewoluowania w poglądach i stanowiskach – oni chcą potwierdzić to co i tak już uważają. Słuchając ekspertów, w większości przypadków wiemy, dla której strony sporu ich wypowiedź okaże się przychylna. 

Jest to oczywiście postawa w pewnym sensie zrozumiała z ludzkiego punktu widzenia – zazwyczaj stosujemy filtrowanie negatywne oceniając czyny człowieka, który wcześniej kilka razy zachował się nagannie. Tylko że w myśleniu politycznym powinniśmy możliwie precyzyjnie zajmować się konkretnymi sytuacjami. 

Zwykły rachunek prawdopodobieństwa dowodzi, że szansa na to, by jeden miał rację zawsze, zaś drugi nigdy jest taka jak na wygraną w Dużym Lotku. To założenie nieracjonalne, nierzeczywiste, sprzeczne z doświadczeniem, jednak takie odkrycia tylko nieznośnie podrażniają pozostających w plemiennej strefie komfortu.  

Obok racjonalizacji niezwykle istotnym pojęciem służącym zrozumieniu i opisowi polskiej rzeczywistości społeczno-politycznej jest pojęcie wiary. Wiara jest milczącym wspólnikiem racjonalizacji, drugą stroną tego samego medalu. Wierzący nie tłumaczy, nie wyjaśnia, po prostu idzie za tym, którym bezwarunkowo wsparł.  

MIĘDZY PRAWEM A RACJONALIZACJĄ 

Ja po prostu nie ufam, że zwolennikom Prawa i Sprawiedliwości i zwolennikom tej partii chodzi o prawo, praworządność i demokrację. I ta nieufność nie wywodzi się ze słownika pojęć podobnych do wiary rozumianej tak, jak wyżej przedstawiłem. Po prostu musiałbym nie żyć w czasach rządów Prawa i Sprawiedliwości, by przyjąć narrację polityków tej partii. Przy czym warto zaznaczyć, że kwestie związane z Trybunałem Konstytucyjnym są zagmatwane, a pole gry znajduje się poza wzrokiem publiczności – stąd łatwiej tu być hipokrytą niż choćby w sprawie relacji polsko-ukraińskich.  

Obywateli, którzy nie ekscytują się treścią Konstytucji RP i mają dość niewielki zapał, by stawać w jej obronie można zrozumieć – bo w jakimś sensie to tak, jakby pasjonować się treścią kodeksu drogowego. Rzecz nawet nie w tym, że polskie prawo jest tak zapisane, że sprzeczne interpretacje formułują nawet prawnicy.

Chodzi o to, że łamanie przepisów, nie wsparte całym tłem ideowo-przemocowym (a takie było tu wyjątkowo wyraźne) – przywołując klasyka – nie wiedzie ludu na barykady. Lud może nawet mówić, że o prawo chodzi, lecz to jedynie racjonalizacja – często nieświadoma.  

Politycy, w przeciwieństwie do ludu, powinni zdawać sobie sprawę, że mało kto uwierzy, że chodzi im o prawo – a gdy pojawiają się postulaty rozpisania nowych wyborów to już w ogóle żadna wiarygodność i żadna retoryka nie pomoże. Politycy powinni zdawać sobie sprawę, że balansują na styku prawa, lojalności, układów, idei, emocji – i nawet, jeśli któremuś z nich w istocie chodzi o prawo, to i on postrzegany będzie przez pryzmat wspomnianych czynników. 

Oczywiście, można głosić narrację, że politycy opozycji przyjęli postawę państwowców, którzy wznieśli się ponad personalne antagonizmy, by bronić uniwersalnych zasad. Dlaczego jednak tych uniwersalnych zasad nie bronili przed Zbigniewem Ziobro i jego szajką? Być może, z punktu widzenia konieczności przestrzegania zasad legalizmu, powinno być bez znaczenia kto zasiada w Trybunale Konstytucyjnym – nie uwierzę jednak, że politycy nie zastanawiają się nad tym kto personalnie jest sędzią i jakie środowisko za nim stoi.  

PRAWICA NIE MOŻE UMIERAĆ ZA LUDZI ZIOBRY 

Nie można w tym kontekście nie odnieść się do Zbigniewa Ziobry, wszak prezes Trybunału Konstytucyjnego Bogdan Święczkowski to jego człowiek, jedna z ikon jego systemu. 

Zbigniew Ziobro to jedna z najohydniejszych postaci [?? md] w historii polskiej polityki – co znamienne, jest nielubiany także w swoim środowisku politycznym. Liczba obiektywnie szkodliwych zmian w prawie wprowadzonych, gdy Ziobro był ministrem sprawiedliwości, liczba ludzi niszczonych przez niego w imię prywatnej zemsty, rzeczywistość aresztowa i więzienna za jego panowania – to wszystko tworzy monstrualny obraz destrukcji praw człowieka, praw obywatelskich i państwa prawa. Tu dwie istotne uwagi. 

Po pierwsze, kuriozalna autokreacja szeryfa, wpasowującego się w intuicje części elektoratu twardego wojownika o sprawiedliwość, nie wahającego się działać na granicy prawa dla dobra ludu to nie tyle zasłona dymna, co poza bazująca na fikcji. Ziobro nie ma zasług w staraniach o skuteczniejsze ściganie przestępców – istotą działania Ziobry nie było też dążenie do poprawy sytuacji osób poszkodowanych. Jakąkolwiek ideę czy etos odłóżmy w tym przypadku na półkę z bajkami dla grzecznych dzieci.  

Ziobro chciał się mścić, a także chciał mieć przychylność prokuratorów i funkcjonariuszy Służby Więziennej – dlatego za jego czasów dwukrotnie wzrosła liczba stosowanych aresztów, dlatego wprowadzono przepis pozwalający przeprowadzić rozprawę bez udziału oskarżonego, dlatego zlikwidowano przepis nakazujący prokuratorowi umorzenie śledztwa po cofnięciu wniosku o ściganie podejrzanego, dlatego normą uczyniono polowanie na ludzi, czyli zatrzymywanie skazanych bez wysłania im wezwania do stawiennictwa w zakładzie karnym (co ciekawe, właśnie w oparciu o ten przepis policja zatrzymała Mariusza Kamińskiego i Macieja Wąsika). Można by napisać na ten temat książkę.  

Perfidny spryt Ziobry polega na tym, że nie formułował wypowiedzi, którymi wystawiał się na ostrzał, tak jak Waldemar Żurek mówiący o prokuratorach zajmujących się ściganiem przestępstw wymierzonych w Ukraińców (oczywiście, wypowiedź skandaliczna). Skutki działań Ziobry najczęściej widoczne były w przestrzeni zasłoniętej kurtyną, z kartką: „tylko nie mów nikomu”.  

Po drugie, błędem jest prezentowanie na pierwszym planie złodziejstwa Ziobry i jego ludzi. Ludzie w znacznej części uważają, że wszyscy politycy kradną, a wielu z nich gotowa jest usprawiedliwić „swoich”, zwłaszcza jeśli przekazują przywłaszczone pieniądze na cele społecznie ważne. Unikalność Ziobry nie tkwi w ilości przywłaszczonych pieniędzy. Ja bym nawet nie podejrzewał, że on w ogóle kradł – jego psychika jest tak skoncentrowana na zemście i represji, że wszystko inne wydaje się sprawiać mu mniejszą satysfakcję.  

Ziobro i jego ludzie walczący o „praworządność” i „demokrację” to nie jest jeszcze jedno kuriozum polskiego życia publicznego – to bardzo ponura kpina z ludzi, którzy za czasów tego osobnika byli katowani w więzieniach i pomawiani przez tzw. małych świadków koronnych. Jeśli ktoś uważa inaczej czy kreśli analogię między Ziobrą a innymi ministrami sprawiedliwości, powinien bardziej zainteresować się praktykami jego i jego ludzi. Mariusz Gosek czy Mariusz Kałużny straszący „reżimem” czy „dyktaturą” nie budzą rozbawienia a oburzenie – i jest to oburzenie prawdziwe, nie to rodem z promocji, którym posługują się politycy. Co ważne, to nie jest jeszcze jedna sprawa z niejasnymi zarzutami i wojną polityczną w tle – ci ludzie narobili bardzo konkretne, możliwe do precyzyjnego opisania szkody.  

I TAK ZYSKA PO-PiS 

Sprzeciw wobec pozaprawnych praktyk Donalda Tuska i jego rządu nie powinien przesłonić politykom zdystansowanym wobec duopolu zarówno realnych skutków wpisania się w narrację Prawa i Sprawiedliwości, jak i rzeczywistego charakteru wymiaru sprawiedliwości pod rządami tej formacji.  

Jeśli politycy ci nie dostrzegają, że na takiej konfrontacji, jak na tysiącu podobnych zyskuje PO i PiS, jeśli naprawdę sądzą, że ludzie uwierzą, iż na ulice zaciągnął ich szacunek do praworządności i postawa państwowca – to może naprawdę nie nadają się do sprawowania władzy. 

Jacek Tomczak 

Eurokraci podjęli próbę zamachu stanu w Polsce

Eurokraci podjęli próbę zamachu stanu w Polsce.

3 listopada 2026 r. przez Alexa Krainera TrendCompass tkp/die-eurokraten-versuchten-einen-staatsstreich-in-polen


Jakby sytuacja na świecie nie była wystarczająco burzliwa, miniony weekend rozpoczął się od niezwykle zaskakującej wiadomości z Polski: proeuropejski, „liberalny” rząd premiera Donalda Tuska podjął próbę dokonania niekonstytucyjnego zamachu stanu poprzez nielegalne przejęcie kontroli nad polskim Trybunałem Konstytucyjnym.

Jeśli zapoznałeś się już z wiadomościami o tym wydarzeniu, możesz pominąć ten fragment. W piątek, 31 października 2026 roku, po tym, jak prezydent Karol Nawrocki opuścił Warszawę w planowaną podróż do Senegalu, siedmiu sędziów wybranych przez parlament, na czele z najdłużej urzędującą sędzią, Anną Korwin-Piotrowską , weszło do budynku Trybunału Konstytucyjnego. Korwin-Piotrowska, która nie została zaprzysiężona przez prezydenta Nawrockiego, zgodnie z wymogami Konstytucji RP, ogłosiła się prezesem Trybunału Konstytucyjnego i odwołała z urzędu urzędującego prezesa Bogdana Święczkowskiego i jego zastępcę , Bartłomieja Sochańskiego .

Jednocześnie Prokurator Generalny Waldemar Żurek, pełniący również funkcję Ministra Sprawiedliwości w rządzie premiera Donalda Tuska, nakazał policji zamknięcie Trybunału Konstytucyjnego. W rezultacie, gdy prezydent Święczkowski próbował wejść do budynku, zastał bramy zamknięte łańcuchami i został powstrzymany przez oddziały prewencji. Prokurator Generalny uchylił również immunitet prawny prezydenta i jego zastępcy przed ściganiem.

Wiadomość o wydarzeniach wokół Trybunału Konstytucyjnego dotarła do prezydenta Nawrockiego w połowie lotu do Senegalu i natychmiast nakazał zawrócenie samolotu. Około godziny 1:00 w sobotę rano powrócił do Warszawy i przedarł się przez kordon policji do gmachu Trybunału Konstytucyjnego, wspierany przez setki osób, które zgromadziły się, by wyrazić poparcie dla prezydenta i sprzeciwić się przejęciu Trybunału Konstytucyjnego przez rząd.

Dlaczego rząd Donalda Tuska podjął próbę przeprowadzenia tego zamachu stanu?

Polski europoseł Dominik Tarczyński wyjaśnił powody próby przejęcia władzy:

Chcą obsadzić Trybunał Konstytucyjny swoimi ludźmi. Dlaczego? Ponieważ chcą znieść polską walutę; chcą zmusić nas do wejścia do strefy euro, bo Niemcy ich do tego naciskają. Co więcej, chcą znieść nasze bezpieczne granice, bo Niemcy chcą rozprowadzać nielegalnych imigrantów i wysyłać ich do Polski.

Zamierzają więc zrobić to: polska waluta, złoty, jest naszą walutą zgodnie z konstytucją. Muszą zmienić konstytucję – nie mogą tego zrobić bez Trybunału Konstytucyjnego. 1. Chcą znieść polską walutę. Chcą, żebyśmy przyjęli euro i dołączyli do strefy euro, żeby mogli przejąć nasze złoto.

Rzeczywiście, oświadczenie Tarczyńskiego odbiło się szerokim echem w mediach społecznościowych i wśród Polaków. Wprowadzenie Polski do strefy euro byłoby niezwykle ważne dla eurokratów w Brukseli, a nabycie polskich rezerw złota byłoby ogromnym sukcesem dla Europejskiego Banku Centralnego. Według Narodowego Banku Polskiego (NBP), polskie rezerwy złota we wrześniu tego roku wynosiły 672,9 tony, o wartości nieco ponad 90 miliardów dolarów.

Polska należy do najaktywniejszych nabywców złota w Europie; w styczniu 2026 roku zarząd Narodowego Banku Polskiego (NBP) wyznaczył cel na poziomie 700 ton. Do końca września brakowało im zaledwie około 27 ton do osiągnięcia tego celu. Dla Europejskiego Banku Centralnego stanowiłoby to znaczną ilość zabezpieczenia, którą prawdopodobnie mógłby wykorzystać znacznie lepiej niż niskiej jakości złoto polskie – wszyscy wiemy, ilu Polaków potrzeba do wkręcenia żarówki i tak dalej…

Ale jest jeszcze więcej… o wiele więcej

Choć przyjęcie Polski do strefy euro i splądrowanie jej rezerw złota może być pierwszym elementem planu, przejęcie kontroli nad Trybunałem Konstytucyjnym otworzyłoby przed Polską wrota do zdobycia znacznie większej części europejskiej demokracji i wolności, które można „eksportować”.

Jak ujął to Włodzimierz Skalik , wicemarszałek Sejmu RP:

Jeśli pozwolimy im siłą przejąć kontrolę nad Trybunałem Konstytucyjnym, jutro zrobią to samo, co dziś robią w Rumunii. Unieważnią wybory, zdyskwalifikują kandydatów i rozwiążą partie polityczne. Pod sprytnym pozorem rządów prawa narzucą autorytaryzm. Dziś Trybunał Konstytucyjny, jutro druga Rumunia.

W rzeczywistości Polska bardzo słabo radziła sobie z wdrażaniem postępowej, europejskiej wersji demokracji, a jej Trybunał Konstytucyjny był jedną z największych solą w oku Biura Politycznego UE w Brukseli i jego sojuszników w Polsce. Wydarzenia minionego weekendu były kulminacją ponad dekady sporu o rolę Trybunału Konstytucyjnego w polskiej demokracji.

Atak na Trybunał Konstytucyjny miał również na celu ostateczne osłabienie wszelkich ruchów suwerennościowych w Polsce, takich jak ten, który mógł planować prezydent Nawrocki. Dzięki wsparciu Trybunału Konstytucyjnego Nawrocki mógłby wdrożyć program reformy UE. W zeszłym roku szczegółowo przedstawił swoją wizję; zakładała ona przywrócenie suwerenności państwom członkowskim UE i przekształcenie UE w związek państw narodowych, a nie w federację polityczną zdominowaną przez Brukselę.

UE może nie przetrwać ataku na Polskę.

W rzeczywistości próba zamachu stanu w Polsce w ostatni weekend mogłaby przyspieszyć reformy planowane przez Nawrockiego (i innych). Ujawniła ona prawdziwą naturę UE: za cienką zasłoną wartości demokratycznych jawi się jako autorytarna tyrania, rządzona przez niewybieralnych biurokratów, nieodpowiedzialna ani przed państwami członkowskimi, ani przed ich wyborcami. Ich manewr w Polsce najwyraźniej się nie powiódł, ale nie poddadzą się tak łatwo.

Ku rozczarowaniu eurokratów, prezydent Nawrocki i zwolennicy suwerenności cieszą się poparciem większości Polaków, a także administracji Trumpa. Polska może okazać się górą lodową, która ostatecznie wywróci projekt Unii Europejskiej.

Niniejszy artykuł ukazał się pierwotnie w języku angielskim w TrendCompass Alexa Krainera . Przedruk w języku niemieckim za uprzejmą zgodą autora.

Latające dywany. MEM-y VI.

————————————-

—————————-

———————————

——————————————

Żurek niesprawiedliwości

———————————

————————————

——————————————————

——————————————-

Kto jest antysemitą? MEM-y V.

——————————-

—————————

—————————–

———————————–

—————————

———————————

———————————————-

—————————————————————

Dla okazania jurności: MEM-y IV.

———————–

———————————————

[Mamy też ludzi zdolnych i odważnych, ale…]

——————————————————

——————————-

————————

—————————————————-

———————————————————————

——————————–

—————————-

————————————–

—————————————

——————————————

——————————–

——————————-

—————————–

———————————————————-

Mąż Jabłoneczki ma rację. MEM-y III.

———————————————————

—————————————

—————————-

———————————–

—————————–

————————-

—————————————————

————————————————-

Prowokatorzy a IQ Kierwińskiego. MEM-y II.

—————————————

——————————————————–

——————————————-

————————–

———————————————-

——————————

——————————————-

——————————–

——————————–

Polska jest objawem a Europa – pacjentem. [Tylko lekarza brak]

Polska jest objawem a Europa – pacjentem

Larry Johnson substack.com/@larrycjohnson/note

Bójka o północy w polskim Trybunale Konstytucyjnym to nie tylko polski problem. To lokalne nasilenie się ogólno-kontynentalnej choroby. W całej Europie, gdy wyborcy wybierają niewłaściwego kandydata, establishment sięga po sędziego, służby wywiadowcze lub budżet UE i ogłasza, że to „obrona demokracji”. „Journal of Democracy” napisał podręcznik. Warszawa jest szpitalem uniwersyteckim.

Artykuł
W grudniu 2023 roku, dwa miesiące po tym, jak koalicja Donalda Tuska odsunęła Prawo i Sprawiedliwość (PiS) od władzy, Jarosław Kuisz i Karolina Wigura z „Kultury Liberalnej” opublikowali w „Journal of Democracy” poradnik. Tytuł mówi sam za siebie: „Jak rozmontować niedemokratyczny reżim”.

Weź pod uwagę źródło. W tamtym czasie „Journal” był najważniejszym wydawnictwem National Endowment for Democracy, organizacji, która otwarcie robi to, co CIA kiedyś robiła potajemnie. W tym roku odłączył się od NED po tym, jak DOGE w 2025 roku zaprzestał finansowania NED, i obecnie jest niezależny oraz współpracuje ze Stanford’s CDDRL. Jednak w 2023 roku to właśnie ta organizacja promująca demokrację mówiła Warszawie, jak przeprowadzić czystki.


Krótko mówiąc, sedno argumentu:

⁃ Polska potrzebuje „drugiej fali” działań w ramach sprawiedliwości przejściowej, aby uporać się z „naruszeniami zasad praworządności” przez partię PiS.

⁃ Unikajcie niejasnych oskarżeń o zdradę. Ścigajcie konkretne czyny: powołania do Trybunału Konstytucyjnego w 2015 roku, próbę przeprowadzenia w 2020 roku w pełni korespondencyjnych wyborów prezydenckich oraz skandal związany z handlem wizami za pieniądze w 2023 roku.

⁃ Jarosław Kaczyński ponosi odpowiedzialność, ale trudno będzie go skazać.

⁃ Komisje śledcze powoływane przez parlament są głównym narzędziem.

⁃ Należy się spodziewać oporu ze strony prezydenta, Sądu Najwyższego i Trybunału Stanu, które są związane z partią PiS.

⁃ Ustabilizuj system, nie powodując jego awarii.

—————————

Autorzy kończą, dodając zastrzeżenie, które warto zapamiętać: „Nie ma jasnej strategii… Dlatego nie należy oczekiwać cudów”.

Krytyka
Obrona demokracji stworzyła instrukcję, jak zniszczyć demokrację. Nie dostrzegają ironii, a to jest najbardziej pouczający aspekt tego eseju.
Zacznijmy od słowa „nieliberalny”. To nie jest kategoria prawna. To etykieta, którą osoby dysponujące budżetami na konferencje przypisują rządom, których nie lubią. PiS wygrał wybory parlamentarne w 2015 i 2019 roku. Mimo to artykuł traktuje jego przedstawicieli mniej jak przegraną partię, a bardziej jak komunistyczną nomenklaturę z 1989 roku, która potrzebuje „procesu sprawiedliwości przejściowej”.
Biorąc pod uwagę postawę Kuisza i Wigury, można stwierdzić, że są oni bardziej ostrożni niż osoby, które ich popierają. Ostrzegają przed pokazowymi procesami i niejasnymi zarzutami oraz przyznają, że nikt nie wie, jak to zrobić. Jednak instrukcje nie są czytane ze względu na zawarte w nich zastrzeżenia. Politycy pomijają przypisy i przechodzą od razu do rozdziału poświęconego narzędziom.

Oto sedno sprzeczności. PiS jest oskarżany o przejęcie kontroli nad sądami, ignorowanie orzeczeń i obsadzanie instytucji osobami lojalnymi wobec partii. Rozwiązaniem, które się proponuje, jest oczyszczenie sądów, ignorowanie orzeczeń i obsadzenie ich odpowiednimi osobami lojalnymi. Grzech staje się sakramentem, gdy popełniają go właściwi ludzie.

Polska, trzy lata później: instrukcja w praktyce.


W tym tygodniu instrukcja opuściła bibliotekę i trafiła na ulice Warszawy, eskortowana przez oddziały policji do walk z zamieszkami.
Od 2023 roku rząd Tuska odmawia uznawania Trybunału Konstytucyjnego i ignoruje jego orzeczenia. Od marca parlament wybrał ośmiu nowych sędziów. Prezydent Karol Nawrocki odmówił złożenia przysięgi przez pięciu z nich. Zorganizowali własną uroczystość złożenia przysięgi i przesłali przysięgi pocztą do pałacu prezydenckiego, co jest nowym zjawiskiem nawet w standardach środkowoeuropejskich.
Następnie nadszedł 30 października. Zgodnie z informacjami zawartymi w Notes from Poland oraz ProtoThema:

Sędzia Anna Korwin-Piotrowska zawiesiła pełniącego obowiązki prezesa Sądu Najwyższego, Bogdana Święczkowskiego, i ogłosiła, że przejmuje obowiązki tymczasowego kierownika Trybunału.

Minister sprawiedliwości Waldemar Żurek podjął kroki mające na celu pozbawienie Święczkowskiego immunitetu

Oddziały policji prewencyjnej uniemożliwiły Święczkowskiemu wejście na teren jego własnego sądu. Jego zwolennicy przedarli się przez ogrodzenie, używając do tego elektronarzędzi.

Nawrocki zawrócił swoim samolotem w drodze do Senegalu i około godziny 1 w nocy przedarł się przez grupę sędziów do budynku. Obie strony oskarżają się nawzajem o użycie przemocy. Protestujący na zewnątrz nazwali to przewrotem.

Reakcja Tuska, według Euronews: „W pewnych sprawach nie można iść na kompromis”. Ostrzegł również przed rosyjskimi botami, ponieważ żaden europejski kryzys nie jest kompletny bez nich.
Nie wszyscy w koalicji są zadowoleni. Szymon Hołownia powiedział, że Polska powinna się wstydzić i że wymuszanie kompromisu tylko pogłębia kryzys. Hołownia i PSL uczestniczą teraz w rozmowach z Nawrockim.

Kiedy twoi właśni partnerzy zaczynają brać udział w spotkaniach z drugą stroną, to oznacza, że plan działania ma poważną wadę.
Kuisz i Wigura powiedzieli nam, żebyśmy nie oczekiwali cudów. To nie jest cud. To jest lustro.

Choroba, a nie objaw.
Polska jest właśnie takim przykładem, gdzie pacjent stawia najsilniejszy opór. Spójrz na resztę oddziału, a wszędzie widać tę samą patologię: traktowanie wyborów jako konsultatywnych, przy czym ostateczna decyzja należy do instytucji, na które nikt nie głosował.

Rumunia. 6 grudnia 2024 roku Trybunał Konstytucyjny unieważnił pierwszą turę wyborów prezydenckich , po tym jak Călin Georgescu, mało znany kandydat, który w sondażach uzyskiwał jednocyfrowe wyniki, zajął pierwsze miejsce. Powodem była niejawna informacja wywiadowcza dotycząca „agresywnych, hybrydowych rosyjskich ataków” oraz zarzuty dotyczące nielegalnego finansowania kampanii. W marcu 2025 roku komisja wyborcza wykluczyła Georgescu z powtórzonych wyborów, mimo że „we wszystkich sondażach był faworytem”, i sąd jednogłośnie się z tym zgodził. To jeden ze sposobów na sfałszowanie wyborów: przeprowadzenie ich ponownie bez zwycięzcy.

Francja. W marcu 2025 roku sąd w Paryżu skazał Marine Le Pen za przywłaszczenie środków finansowych Parlamentu Europejskiego i zakazał jej pełnienia funkcji publicznych na pięć lat, z natychmiastowym skutkiem. Faworytka wyborów w 2027 roku została wyeliminowana jednym uderzeniem młotka. W lipcu sąd odwoławczy utrzymał wyrok w mocy, ale skrócił okres zakazu do 45 miesięcy, z czego 30 zostało zawieszonych, więc ostatecznie będzie mogła kandydować. Sędziowie dają, a sędziowie odbierają. W każdym razie, to sędziowie podejmują decyzje.

Niemcy. W maju 2025 roku BfV, niemiecka służba wywiadu wewnętrznego, określiła partię AfD jako partię o „potwierdzonych ekstremistycznych poglądach prawicowych”. AfD ma obecnie poparcie na poziomie 24–26 procent. W lutym sąd w Kolonii zawiesił to określenie, orzekając, że warunki do jego zastosowania „nie są spełnione”. Parlamentarzyści nadal dążą do tego, aby Trybunał Konstytucyjny zakazał działalności tej partii. Zakazanie działalności partii, którą popiera co czwarta część wyborców, jest z pewnością jednym ze sposobów na wygranie sporu. W mojej dawnej branży nazywaliśmy inaczej agencję szpiegowską, która monitoruje główną partię opozycyjną.

Budżet Brukseli. Komisja Europejska zamroziła około 137 miliardów euro dla Polski za czasów rządów PiS. 29 lutego 2024 roku, jedenaście tygodni po objęciu urzędu przez Tuska, odblokowała te środki. Jeden z urzędników przyznał: „To nie oznacza, że praworządność została w pełni przywrócona i wszystko jest w porządku”, a plan reform był „nadal jedynie projektem”. Okazuje się, że praworządność mierzy się tym, kto zasiada w gabinecie premiera. Węgry spotkały się z podobnym traktowaniem. Ich nowy premier, Péter Magyar, zobowiązał się, że uda się do Brukseli , aby doprowadzić do odblokowania funduszy UE”. Wiadomość została odebrana w Budapeszcie.

Porównajmy przypadki ze sobą, a zobaczymy, że choroba ma wyraźny zestaw objawów. Sądy unieważniają lub ograniczają wybór kandydatów na kartach do głosowania. Służby wywiadowcze oceniają, które partie są zdolne do konkurowania. Bruksela płaci za dobre zachowanie, które definiuje się jako właściwe rządy. Wszystko to robi się w imię ochrony demokracji przed ludźmi, którzy w niej uczestniczą poprzez głosowanie.
Dlatego esej Kuisza i Wigury ma znaczenie wykraczające poza Polskę. To nie jest polski dokument programowy. To raczej kliniczny protokół leczenia wyborcy, który głosuje „źle”, napisany z myślą o kontynencie, którego elity doszły do wniosku, że wyborcom nie można powierzyć władzy. Tusk jest po prostu pierwszym chirurgiem, który próbuje tego bez znieczulenia.

Co to oznacza dla NATO.
Sojusz jest tak silny, jak rządy, które muszą wyrazić na niego zgodę. Obecnie kilka kluczowych państw europejskich należących do NATO jest zbyt zajętych walką z własnymi wyborcami, sądami i prezydentami, aby rozpoczynać jakiekolwiek zagraniczne operacje. W niektórych przypadkach nawet gdyby chciały, nie byłyby w stanie tego zrobić.
Zacznijmy od Polski, kraju, który Waszyngton uważa za wzorcowego członka NATO i państwo znajdujące się na pierwszej linii frontu w stosunku do Białorusi i Ukrainy. Zgodnie z konstytucją Polski, prezydent jest zwierzchnikiem sił zbrojnych. Obecnie prezydent i premier Polski oskarżają się nawzajem o próby zamachu stanu. Zadajcie sobie pytanie, kto w takiej sytuacji wydaje rozkaz do rozpoczęcia działań. Następnie zapytajcie, czy polski żołnierz wie, czyjego rozkazu ma się podporządkować. Kraj, w którym istnieją dwa sądy konstytucyjne, a naczelny dowódca przepycha się z sędziami o 1 w nocy, nie przygotowuje się do demonstrowania siły. On próbuje utrzymać się przy życiu.
Reszta oddziału nie jest w lepszym stanie:

Niemcy debatują nad zakazem działalności partii opozycyjnej, którą popiera jedna czwarta jej wyborców, a ta partia nie chce mieć nic wspólnego z wojną przeciwko Rosji. Każdy niemiecki rząd, który wyśle wojska na wschód, zapewni AfD kolejny sukces na następnych wyborach.

Francja staje w obliczu wyborów prezydenckich w 2027 roku, w których Le Pen, której partia od dawna sceptycznie podchodzi do zintegrowanego dowództwa NATO, ponownie będzie kandydatką. Żaden francuski prezydent, który będzie ubiegał się o reelekcję, nie podejmie ryzyka angażowania się w zagraniczną przygodę.

Rumunia, w której znajduje się baza NATO w Mihail Kogălniceanu nad Morzem Czarnym, nadal znajduje się pod wpływem wyborów, które zostały unieważnione przez tamtejszy sąd. Jej klasa polityczna ma problem z legitymacją, którego nie może sobie pozwolić na pogłębienie w związku z wojną.

W NATO decyzje podejmuje się w drodze konsensusu. Każdy z tych rządów rozważa teraz możliwość wysłania wojsk za granicę, biorąc pod uwagę nastroje wyborców w kraju, na których wpływ wywierał przez lata, zamiast ich przekonywać. Gdy wpływy elit w kraju zależą od sądów, służb specjalnych i pieniędzy z Brukseli, proszenie wyborców o wysłanie ich synów na wschód jest żądaniem, którego nie można zignorować. Wcześniej czy później przychodzi czas rozliczenia za traktowanie wyborców jak wroga.

Ironia jest tu bardzo wyraźna. Projekt przedstawiano jako sposób na ochronę demokracji przed „barbarzyńcami u bram”. W rzeczywistości doprowadził on do powstania sojuszu, którego członkowie nie potrafią dojść do porozumienia nawet z własnymi wyborcami, a co dopiero między sobą. Moskwa nie musiała nic robić. „Obrońcy demokracji” w Europie robią to za nią.

Globaliści nie chcą zniknąć z oczu.
Odrzućmy terminologię związaną z „praworządnością” i „przejściowym wymiarem sprawiedliwości”, a zobaczymy projekt, którego celem jest polski nacjonalizm. Prawdziwym przestępstwem PiS nie było obsadzanie składu sądu. Wiele rządów to robi. Ich przestępstwem było postawienie polskiej suwerenności, katolickiej tożsamości i państwa narodowego ponad interesami Brukseli.
Historia jest spójna. Polska odmówiła przyjęcia unijnych kwot dotyczących relokacji migrantów w 2015 roku, a w kwietniu 2020 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł , że Polska, Węgry i Republika Czeska naruszyły prawo UE, odmawiając tego. W lipcu tego samego roku Komisja odmówiła przyznania dotacji na programy partnerskie sześciu polskim miastom ze względu na ich uchwały o „strefach wolnych od ideologii LGBT”. Następnie nastąpiło zamrożenie środków w wysokości 137 miliardów euro. Przesłanie z Brukseli nigdy się nie zmieniało: tożsamość narodowa jest mile widziana jako folklor, a nie jako polityka.
Dla globalistycznego skrzydła zachodniego establishmentu, czyli NED, Brukseli oraz fundacji i ośrodków analitycznych, które się wokół nich zgromadziły, nacjonalizm jest chorobą, którą należy leczyć, a nie poglądem, który należy przedyskutować. Kraj, który upiera się przy decydowaniu o tym, w co wierzy, kogo dopuszcza i w jaki sposób prowadzi własne sądy, z definicji jest „nieliberalny”. Kuisz i Wigura po prostu nadały temu podejściu formę procedury prawnej.
Teraz spójrzcie na wschód, ponieważ te same osoby wykazują podobne podejście do Rosji, ale przy tym są mniej uprzejme. NED od dziesięcioleci finansuje rosyjskie organizacje społeczne, dlatego Moskwa uznała ją za pierwszą „niepożądaną organizację” na mocy ustawy z 2015 roku. W czerwcu 2022 roku Amerykańska Komisja Helsińska zorganizowała spotkanie informacyjne zatytułowane „Dekolonizacja Rosji: moralny i strategiczny imperatyw”. Tytuł mówi wszystko. Rosyjski nacjonalizm, podobnie jak polski nacjonalizm, nie jest traktowany jako fakt, z którym należy się liczyć, ale jako patologia, którą należy wyleczyć za pomocą sankcji, zmiany reżimu, a jeśli seminaria będą miały na to wpływ, poprzez podział.

Oto ironia, którą uważam za najbardziej wyrafinowaną. Waszyngton i Bruksela przez lata chwaliły polski nacjonalizm, gdy był on skierowany przeciwko Moskwie. Wrogość Polski wobec Rosji była ulubionym atutem sojuszu. Gdy ten sam nacjonalizm skierowany jest przeciwko Brukseli, nagle staje się zagrożeniem dla demokracji, wymagającym interwencji oddziałów antyzamieszkowych. Okazuje się, że polski patriotyzm to broń, którą należy używać, a nie przekonanie, które należy szanować. Polacy powinni zauważyć, że ci sami ludzie, którzy z zapałem chcą zniszczyć rosyjskie poczucie tożsamości narodowej, są tymi samymi ludźmi, którzy niszczą ich własną tożsamość.
To jest moja ocena, a nie ocena zawarta w artykule. Kuisz i Wigura przedstawiają całą sytuację jako przywracanie praworządności i twierdzą, że to PiS rozpoczął ten proces. Ich powołania do Trybunału w 2015 roku były przejawem chęci przejęcia władzy, a w wyroku w sprawie Xero Flor z 2021 roku Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził, że skład sądu, w którym zasiadał nieprawidłowo powołany sędzia, naruszył prawo do sprawiedliwego procesu.
Odmowa Nawrockiego, polegająca na tym, że nie dopuszcza do zaprzysiężenia nowych sędziów, to również przykład twardej polityki. Obie strony mają realne argumenty prawne. Właśnie dlatego użycie oddziałów antyzamieszkowych o północy to zły sposób na rozwiązanie tego sporu.
Nawet jeśli całkowicie pominie się kwestię motywacji, należy ocenić projekt na podstawie jego negatywnych skutków: kraj, w którym istnieją dwa konkurujące ze sobą sądy konstytucyjne, a prezydent przepycha się przez tłum sędziów w ciemnościach.

Jeśli chodzi o NATO, należy wziąć pod uwagę pewne zastrzeżenie. Wewnętrzne niepokoje sprawiają, że ofensywna lub ekspedycyjna operacja jest znacznie mniej prawdopodobna, ale nie oznacza to, że te kraje odmówiłyby obrony własnego terytorium. Oba obozy w Warszawie popierają duże wydatki na obronność, a bezpośredni atak na członka NATO zazwyczaj jednoczy nawet najbardziej podzielony parlament. Moje argumenty dotyczą chęci podejmowania ryzyka, a nie gotowości do walki na granicy.
Żadne z tych zastrzeżeń nie zmienia głównej tezy. Spór w Warszawie tak naprawdę nie dotyczy sędziów. Chodzi o to, czy naród europejski może nadal sam o sobie decydować, czy też to prawo należy teraz do Brukseli, NED i osób, które piszą instrukcje dotyczące demontażu demokracji. Moskwa otrzymała odpowiedź na to pytanie wiele lat temu. Warszawa otrzymuje ją teraz.

substack.com/@larrycjohnson/note

Znieśli jedno jajo. ZBUK. MEM-y I.

—————————-

———————————————————

——————————————————-

————————————————–

————————————

—————————————————————-

————————————————–

——————————–

To jest koniec Donalda Tuska [??]

To jest koniec Donalda Tuska

Posted by Marucha w dniu 2026-11-02 marucha/to-jest-koniec-donalda-tuska

W polityce można podejmować różne decyzje, mądre i głupie, ale największym błędem każdego polityka jest podjęcie decyzji samobójczej. Tak właśnie zrobił Donald Tusk wyrażając zgodę na akcję pod Trybunałem Konstytucyjnym w przededniu Wszystkich Świętych.


Wielu Polaków nie ma pojęcia i nie rozumie o co w tym konflikcie wokół Trybunału chodzi, ale widok policji blokującej ważny budynek państwowy i widok Prezydenta przeciskającego się przez kordon funkcjonariuszy – zrobił na nich ogromne wrażenie.

Bo tu nie chodzi o sam Trybunał i niekończące się spory obu walczących ze sobą partii, tu chodzi o to, że opinia publiczna, a przynajmniej jej większość, dostrzegła nagle, że Donald Tusk jest człowiekiem zdolnym do wszystkiego, co zresztą było widoczne już od dłuższego czasu.

Tak, tym razem Donald Tusk, jak to się mówi kolokwialnie – przegiął. Nie dość, że działania pod Trybunałem wywołały powszechne oburzenie i tymczasowe (a może nie) zjednoczenia całej prawicy i opozycji, że doprowadziły do pojawienia się w jednym miejscu – Jarosława Kaczyńskiego, Sławomira Mentzena, Krzysztofa Bosaka, Mateusza Morawieckiego i Grzegorza Brauna – to w dodatku w szeroko pojętym obozie liberalnym, do tej pory popierającym rząd – pojawiły się głosy krytyczne by nie powiedzieć potępiające (prof. Marcin Matczak).

Tusk przegrał też na całej linii wojnę propagandową – nie wspomnę o skandalu z wygenerowanym przez AI filmikiem, w którym to Karol Nawrocki popycha samozwańczą po. Prezesa Trybunału Konstytucyjnego Annę Korwin-Piotrowską, ale przede wszystkim o ogromnej przewadze opinii krytycznych wobec Tuska w sieci i nie tylko w sieci.

Przy Tusku stoją tylko najwierniejsi – typu Budka, Brejza, Gasiuk-Pihowicz czy Wcisło, duet Żurek-Giertych, no i front medialny z takimi „obiektywnymi” stacjami jak TVP Info i „19.30”. Nawet koalicjanci jakby zamilkli z zażenowania.

Donald Tusk próbuje starych chwytów propagandowych. Jednym z nich jest próba przekonania opinii publicznej, że działania opozycji są albo inspirowane przez Putina, albo przez niego podsycane.

Argument „ad Putinum” jest już jednak wyświechtany, jeśli powtarza się w kółko od lat, że za wszystkimi problemami rządu i Unii Europejskiej stoi Rosja, to po jakimś czasie każdy dostrzeże absurd takiej „argumentacji”.

Ludzie dowiedzieli się za to, kto stoi po stronie Tuska. Oto rzeczniczka Komisji Europejskiej Louise Bogey stwierdziła, że „do polskich władz należy zapewnienie, aby Trybunał Konstytucyjny mógł funkcjonować zgodnie z polską konstytucją oraz z poszanowaniem odpowiedniego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej”, a komisarz UE ds. praworządności Michael McGrath dodał, że polski TK musi działać zgodnie z „orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej”. To poparcie dla bezprawnych działań rządu Donalda Tuska wpisuje się w nasilająca się totalitaryzację Unii Europejskiej.

Donald Tusk ma jeszcze karty w rękach, ale ich talia uległa w ostatnich dniach mocnemu przerzedzeniu a i wartość tych, które jeszcze ma jest coraz mniejsza. Skrywa je i blefuje, że ma mocne, ale wszyscy wiedzą, że zamiast asów i króli ma mnóstwo o znacznie mniejszej wartości. Jakiej? O tym się wkrótce przekonany.

Jan Engelgard
https://myslpolska.info

Koniec Tuska? Żeby nie było, jak z Trzecią Wojną Światową, która już kilka(naście) razy wybuchała, a wciąż wybuchnąć nie może.
Admin