Archiwa tagu: Rosja

Rozpaczliwa kampania propagandowa Ukrainy, podczas gdy Rosja posuwa się naprzód na całym froncie

Opublikowany przez

Rozpaczliwa kampania propagandowa Ukrainy, podczas gdy Rosja posuwa się naprzód na całym froncie

Larry C. Johnson

Wołodymyr Zełenski i jego zachodni poplecznicy rozpoczęli desperacką, 40-dniową „kampanię terroru” – połączenie eskalacji militarnej z zakrojoną na szeroką skalę operacją informacyjną i psychologiczną, mającą na celu przedstawienie Rosji jako upadającej, a Putina jako stojącego na krawędzi powstania lub zamachu stanu. Celem jest zmuszenie Rosji do zawieszenia broni. Zachodnia publiczność jest bombardowana za pośrednictwem mediów społecznościowych i tradycyjnych doniesieniami przedstawiającymi ponury obraz rosyjskiej operacji wojskowej, jednocześnie podkreślając rzekomo niesamowite sukcesy Ukrainy. To wszystko bzdura – ale to wszystko, co Zachód ma do zaoferowania, gdy rosyjska wojna na wyniszczenie nadal niszczy Ukrainę.

Kampania propagandowa prowadzona przez Zachód składa się z następujących elementów:

  • Wojna informacyjna – całodobowa propaganda o „nieuchronnym upadku” Putina, w tym inscenizowane nagrania rzekomych rosyjskich żołnierzy zapowiadających bunt.
  • Fałszywe operacje psychologiczne – skoordynowane próby wywołania paniki w Rosji (na przykład poprzez fałszywe informacje o niedoborach paliwa lub gazu, które w niektórych przypadkach pojawiały się jedynie w wyniku panicznych zakupów wywołanych tymi plotkami).
  • Symboliczne działania – zorganizowane akcje dronów zrzucające flagi (np. na Mierzei Kinburn niedaleko Krymu), mające symbolizować wycofanie się i upadek Rosji – zostały szybko obalone i wyśmiane.
  • Głównym celem jest powiązanie tych narracji z rzeczywistymi atakami na rosyjską infrastrukturę, aby wywołać wrażenie niestabilności politycznej w reżimie i wywrzeć presję polityczną na Putina.

A teraz przejdźmy do rzeczywistości.

Tak, Ukraina zaatakowała kilka rosyjskich rafinerii, co zaowocowało spektakularnymi widokami ogromnych kłębów dymu i ognia. Ale to nic więcej niż militarny teatr polityczny, mający na celu odwrócenie uwagi od ukraińskich niepowodzeń na całym froncie.

Nawiasem mówiąc, eksport rosyjskiej ropy naftowej faktycznie wzrósł w tym samym okresie. To obala twierdzenie, że rosyjski przemysł naftowy ponosi katastrofalne straty.

Poniżej przedstawiono podsumowanie działań rosyjskich, począwszy od północnego odcinka frontu:

W kierunku Sumy

Rosyjskie grupy uderzeniowe posuwały się w kierunku Sumy wzdłuż 19 odcinków frontu. Niektóre jednostki ukraińskiej 104. Brygady Obrony Terytorialnej opuściły pozycje w Baczewsku.

Wojska rosyjskie kontynuowały aktywne działania wzdłuż granicy, atakując ukraińskie pozycje i zaplecze logistyczne. Według rosyjskich źródeł, kilka ukraińskich prób infiltracji terytorium Rosji zostało odpartych, co spowodowało znaczne straty w ludziach i sprzęcie.

Rosyjscy żołnierze znajdują się teraz zaledwie kilka kilometrów od miasta Sumy.

W kierunku Charkowa

Wojska rosyjskie posuwały się naprzód w kilku sektorach na północ i północny wschód od Charkowa.

Ministerstwo Obrony Rosji poinformowało o zdobyciu kolejnych miejscowości granicznych i poprawie sytuacji taktycznej.

Rosyjskie drony Geran przeprowadziły w nocy kilka precyzyjnych ataków na infrastrukturę gazową w obwodzie charkowskim. Wśród trafionych celów znalazła się stacja dystrybucji gazu w pobliżu Panyutino z magazynami gazu, stacjami pompowymi i zakładem przetwórstwa gazu, a także system przetwórstwa gazu Skworcowskaja w pobliżu Kosogorowki.

Ukraińskie kontrataki zostały odparte, przy czym rosyjska artyleria i siły powietrzne znacznie osłabiły ukraińską siłę bojową.

W kierunku Doniecka (główny punkt)

Donieck pozostaje celem rosyjskiej ofensywy.

Wojska rosyjskie nieustannie posuwają się wzdłuż osi Pokrowska i zdobyły kilka wiosek w miarę zbliżania się do ważnych węzłów logistycznych.

Najbardziej znaczący sukces odnotowano w Konstantynowce, gdzie jednostki rosyjskie kontrolują większość miasta i odcięły ukraińskie linie zaopatrzeniowe.

Po utracie Pokrowska i Konstantynówki Rosja ma podobno kontrolować dwa południowe i wschodnie dojścia, które wcześniej osłaniały aglomerację Kramatorsk-Słowiańsk.

Autostrada H-32 Pokrowsk–Konstantynówka i droga T-0504 Bachmut–Pokrowsk tworzą teraz ciągły korytarz pod kontrolą rosyjską. Umożliwiłoby to przemieszczanie logistyki i wojsk bezpośrednio w kierunku Drużkiwki i Kramatorska, bez konieczności toczenia dwóch oddzielnych bitew miejskich.

Wojska rosyjskie posuwają się dalej w kierunku Czasiw Jaru i Torecka, zdobywając przewagę zarówno w walkach o domy, jak i na strategicznie wzniesionych pozycjach.

Ogólnie rzecz biorąc, rosyjskie Ministerstwo Obrony opisuje ciągłe zdobywanie terytorium, wysokie dzienne straty po stronie Ukrainy oraz skuteczne wykorzystanie bomb ślizgowych, dronów i artylerii w celu wsparcia ofensywy lądowej.

Obwód dniepropietrowski

Kierując się w stronę Dniepropietrowska, 36. Gwardyjska Brygada Zmotoryzowana zdobyła Bogodariwkę – trzecią wieś w ciągu trzech dni od przekroczenia Dniepru.

Rosyjskie siły zbrojne nadal regularnie przeprowadzają ataki dalekiego zasięgu przy użyciu rakiet i dronów na cele wojskowo-przemysłowe, infrastrukturę energetyczną i centra logistyczne w regionie.

Głównymi celami były fabryki zbrojeniowe, zakłady naprawcze i węzły kolejowe zaopatrujące front ukraiński.

W kierunku Zaporoża

W obwodzie zaporoskim wojska rosyjskie zablokowały ukraiński przyczółek mostowy w pobliżu Aleksandrowki i dotarły do ​​południowych obrzeży Pokrowskoje.

Po zdobyciu Nowego Donbasu wojska rosyjskie ruszyły w kierunku Szewczenki i Swietłoje, izolując ukraińskie posterunki za pomocą dronów.

Siły rosyjskie utrzymują presję za pomocą artylerii, ataków dronów i lokalnych szturmów, niszcząc ukraińskie pozycje i sprzęt, jednocześnie utrzymując własne linie obronne.

W kierunku Chersonia

Walki wzdłuż Dniepru miały głównie charakter pozycyjny.

Rosyjskie Ministerstwo Obrony podkreśliło udane ataki na ukraińskie przejścia graniczne, logistykę i koncentrację wojsk na prawym brzegu rzeki.

Jednostki rosyjskie rozpoczęły ofensywę i przejęły kontrolę nad pozycjami na lewym brzegu Dniepru.

Innymi słowy, rosyjska ofensywa letnia trwa, a Ukraina, mimo ofensywy propagandowej, nadal wycofuje się na zachód.

Źródło: Rozpaczliwa kampania propagandowa Ukrainy, podczas gdy Rosja posuwa się naprzód na całym froncie

Operacja Barbarossa – 85 lat później wrogowie Rosji znów rosną w siłę

Opublikowany przez

© Zdjęcie: SCF

Operacja Barbarossa – 85 lat później wrogowie Rosji znów rosną w siłę.

Z kultury strategicznej

Zachodni imperializm i jego natowska broń, pełnomocnicy i media znów działają.

W tym tygodniu przypadała 85. rocznica inwazji nazistowskich Niemiec na Związek Radziecki – największej agresji w historii ludzkości. Również w tym tygodniu niemieckie czołgi, noszące nieomylne Żelazne Krzyże, przetoczyły się w kierunku granicy z Rosją wraz z innymi partnerami NATO w ramach ćwiczeń wojskowych cynicznie nazwanych „Operacja Tarcza Wolności”.

Naprawdę szokujące jest, jak historia powtarza się na tak kryminalną skalę – bezczelnie i pozornie przy obojętności społeczeństwa.

22 czerwca 1941 roku nazistowskie Niemcy rozpoczęły największą w historii inwazję militarną. W operacji Barbarossa uczestniczyły trzy miliony żołnierzy niemieckich oraz jednostki z krajów sprzymierzonych. Ten blitzkrieg zapoczątkował największy teatr II wojny światowej, znany w Rosji jako Wielka Wojna Ojczyźniana. Zginęło co najmniej 27 milionów obywateli radzieckich, w większości cywilów. Wyraziste nagrania z tamtego okresu pokazują rzędy ludzi rozstrzeliwanych i grzebanych w masowych mogiłach. W słynnej zbrodni we wrześniu 1941 roku ponad 33 000 cywilów zostało straconych w ciągu zaledwie dwóch dni w Babim Jarze, wąwozie niedaleko Kijowa.

Cztery lata później Armia Czerwona zepchnęła nazistowski Wehrmacht do Berlina, gdzie został ostatecznie pokonany.

Każda rosyjska rodzina była zszokowana horrorem i nieludzkim cierpieniem. Pamięć o tej katastrofie jest głęboko zakorzeniona w świadomości narodowej. Inwazja nazistowska była wojną na wyniszczenie, w której nie było litości dla mężczyzn, kobiet ani dzieci. „Ostateczne rozwiązanie” obejmowało systematyczną eksterminację Słowian, Żydów, komunistów, Romów i innych osób uważanych za „podludzi” zgodnie z nazistowską ideologią rasową. Niemiecki Wehrmacht i Einsatzgruppen były wspierane przez faszystowskie siły pomocnicze na Litwie, w innych krajach bałtyckich i na Ukrainie.

Dokładnie 85 lat później, 22 czerwca 2026 roku, na Litwie rozpoczęły się manewry NATO pod dowództwem armii niemieckiej. To właśnie w Probradė, miejscu odbywających się w tym tygodniu ćwiczeń wojskowych NATO, około 15 kilometrów od granicy z Białorusią, doszło do masakr dokonanych przez nazistów i ich kolaborantów.

Konsekwencje operacji Barbarossa są przerażająco głośne i wyraźne. Niemiecki minister obrony, Boris Pistorius, przewodził w tym tygodniu ćwiczeniom wojskowym NATO. W zachodnich mediach nie było ani wstydu, ani zażenowanych komentarzy.

Niemożliwe, żeby ta data była głupią pomyłką. To była celowa prowokacja. Niemiecki militaryzm znów rośnie w siłę i werbalnie atakuje Rosję. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz ogłosił cel uczynienia z Niemiec największej potęgi militarnej w Europie. Dowódcy NATO bezmyślnie rozważają atak na terytorium Rosji za pomocą pocisków dalekiego zasięgu i dronów.

Podobnie jak w czasie II wojny światowej, Litwa, państwa bałtyckie i Ukraina są pośrednikami agresji przeciwko Rosji.

W ostatnich latach kraje te ożywiły tendencje faszystowskie, oddając hołd wojskowym kolaborantom nazistowskich Niemiec. Pomniki ku czci brygad Waffen-SS odsłonięto na Litwie, Łotwie, w Estonii i na Ukrainie. Zaledwie w zeszłym miesiącu osławiony ukraiński przywódca nazistowski z czasów wojny, Andriej Melnyk, został oficjalnie pochowany w Kijowie z pełnymi honorami państwowymi, w obecności marionetkowego prezydenta Wołodymyra Zełenskiego. Wywołało to ostry spór z Polską, ponieważ Melnyk i jego ukraińskie oddziały paramilitarne były odpowiedzialne za zamordowanie ponad 100 000 Polaków. Co godne uwagi, stolice europejskie i NATO starają się zatuszować tę kontrowersję, ponieważ obnaża ona prawdziwe, odrażające oblicze reżimu kijowskiego. Ujawnienie reżimu, co to mówi o NATO i UE? Podważyłoby to ich twierdzenia o „obronie ukraińskiej demokracji” przed Rosją i o tym, że Ukraina jest rzekomo bastionem dla reszty Europy.

Gloryfikacja ukraińskich kolaborantów nie jest zjawiskiem marginalnym i przypadkowym. W całej Europie wśród klasy politycznej powszechna jest tendencja do przepisywania historii II wojny światowej i tuszowania potwornej agresji na Związek Radziecki. Działania te wynikają z obecnego odrodzenia się rusofobii, która leży u podstaw polityki UE i NATO. Amerykańscy i europejscy przywódcy, zwani „kolektywnym Zachodem”, kierują się strategicznym celem pokonania Rosji, aby eksploatować jej ogromne zasoby naturalne. Ten sam cel przyświecał nazistowskim Niemcom i ich europejskim wspólnikom.

Tak jak w 1941 roku, propaganda NATO dziś wypacza rzeczywistość, oskarżając Rosję o stwarzanie bezpośredniego zagrożenia, przed którym należy się bronić. Cała Europa jest mobilizowana i militaryzowana, czemu towarzyszą ostrzeżenia o konieczności przygotowania się do wojny z Rosją. Bębny wojenne biją wściekle. Społeczeństwa europejskie są niszczone przez ten bezlitosny militaryzm, marnotrawstwo zasobów gospodarczych i obsesyjną wrogość wobec Rosji.

Założone w 1949 roku NATO kontynuuje działania tam, gdzie nazistowskie Niemcy poniosły porażkę. Posługuje się tymi samymi propagandowymi kliszami, aby przedstawić Rosjan jako barbarzyńców, których należy pokonać w imię pokoju i bezpieczeństwa.

Amerykańskie, brytyjskie, niemieckie, francuskie i inne natowskie rakiety i drony atakują głęboko w Rosji, zabijając cywilów i niszcząc kluczową infrastrukturę. Podobnie jak w przypadku operacji Barbarossa, wróg obiera sobie za cel Moskwę.

Niewiarygodne jest, że przerażające zbrodnie nazistowskich Niemiec przeciwko narodowi rosyjskiemu powtarzają się za naszych czasów.

Niesamowite jest też to, jak rażąco powtarza się historia.

Jak mogło dojść do takiej niesprawiedliwości? To zasługa propagandowej siły kontrolowanych przez Zachód mediów.

Wojna z Rosją jest przedstawiana jako pokój. Agresja jest przedstawiana jako obrona. Te same media ukrywają rehabilitację nazistów na Ukrainie i w krajach bałtyckich.

Kiedy niemieckie czołgi i artyleria, odznaczone Krzyżem Żelaznym, zbliżają się do granic Rosji, zachodnia opinia publiczna powinna być głęboko zaniepokojona tym, co się dzieje. Niestety, zbyt mało osób zdaje sobie sprawę z zagrożenia, ponieważ system propagandowy znany jako media informacyjne systematycznie kłamał. Prawda jest taka: europejscy i amerykańscy przywódcy napędzają wojnę światową, która pochłonie miliony ofiar.

Ambicje nazistowskich Niemiec, by podbić Rosję, wynikały z imperialistycznych celów, ideologii hegemonii i propagandowych kłamstw. Zachodni imperializm i jego natowska broń, partnerzy i media znów działają.

Źródło: Operacja Barbarossa, 85 lat później wrogowie Rosji znów się ruszają

Dugin: Niebezpieczna iluzja Anchorage. Rozmowy, które osłabiły Rosję

Opublikowany przez

Niebezpieczna iluzja Anchorage

Rozmowy, które osłabiły Rosję

Aleksander Dugin czerwiec 29, 2026 multipolarpress.com/the-dangerous-illusion-of-anchorage

To nie sam Anchorage był pomyłką, ale rozmowa o tym.
To:

  • zdemoralizował patriotyczny rdzeń wewnątrz samej Rosji,
  • dawał fałszywe nadzieje wewnętrznym defetystom, którzy postrzegali to jako zielone światło do sabotowania Zwycięstwa, a
  • stworzone na Zachodzie iluzja, że Rosja jest po prostu niezdolna do gry w symetryczną eskalację. Oznaczało to, że Zachód mógł narzucić każdy model eskalacji, który uznał za korzystny (przy założeniu, że Rosja nie odpowie i po prostu poczeka na pojednanie).

Nic z tego nie jest prawdą. Ale dokładnie tak to wyglądało. Błąd nie był w samych działaniach, ale na obrazie i kadrowaniu informacji.

To już nas drogo kosztowało. I będzie nas to kosztować jeszcze więcej.

Na Ukrainie nic poza całkowitą kapitulacją obecnego reżimu i przeniesieniem całego terytorium Ukrainy pod naszą strategiczną kontrolą nas nie zadowoli. Kropla.

Osiągnięcie tego nie będzie łatwe – musimy wyrwać się z inercyjnego scenariusza. Zróbmy to. Po prostu nie ma innego sposobu.

(tłumaczenie z rosyjskiego)

=====================

Por.:

Szczyt na Alasce: sukces Putina, ustępstwa Trumpa

.osw.waw.pl//analizy/2025-08-18/szczyt-na-alasce-sukces-putina-ustepstwa-trumpa

„Tajemnicze” spotkanie Putina i Łukaszenki w Wałdaju budzi spekulacje w obliczu najnowszych gróźb Zełenskiego

Opublikowany przez

„Tajemnicze” spotkanie Putina i Łukaszenki w Wałdaju budzi spekulacje w obliczu najnowszych gróźb Zełenskiego

Symplicjusz 29 czerwca 2026 r. simplicius/mystery-valdai-meeting-between-putin


Jedną z najciekawszych informacji dotyczących obecnej eskalacji wojny na Ukrainie była „tajemniczo” nagła wizyta prezydenta Białorusi Łukaszenki w Wałdaju, która trwała już dwa dni. Długość i tajność spotkania wywołały liczne spekulacje, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że Białoruś znajduje się ostatnio w centrum uwagi w obliczu trwających operacji psychologicznych Zełenskiego, mających na celu zaostrzenie konfliktu i zmuszenie Rosji do zawieszenia broni, którego Ukraina pilnie potrzebuje.

Spotkanie rzekomo odbyło się bez zapowiedzi, a rzecznik Kremla, Pieskow, ujawnił, że nie zostanie udostępniony żaden oficjalny zapis ani oświadczenia – co jest z pewnością dziwne. „Oficjalnie” program spotkania miał obejmować sprawy Państwa Związkowego, umowy gospodarcze i handlowe itp.

Jednak biorąc pod uwagę charakter spotkania, można jednoznacznie stwierdzić, że zamiast tego omawiano sprawy o poważnym znaczeniu wojskowym, co wymagało bezpośredniego kontaktu Putina i Łukaszenki w prywatnej rezydencji Putina.

Możemy zatem logicznie wnioskować, że było to swego rodzaju nadzwyczajne spotkanie, podczas którego obaj przywódcy uzgodnili skoordynowany plan działań militarnych swoich krajów, gdyby Zełenski kontynuował swoją serię prowokacji. Sprawa, która wymagała tak natychmiastowego i prywatnego spotkania twarzą w twarz, jest z pewnością uzasadniona swoją pilnością, co dodatkowo implikuje, że groźby Zełenskiego są na tyle poważne i istnieje na tyle duże prawdopodobieństwo ich urzeczywistnienia, że ​​wymagają tak poważnej, wspólnej burzy mózgów.

Jak już wspomniano, Zełenski zapowiedział nową, trwającą 40 dni „kampanię terroru”, która ma być swego rodzaju wielkim finałem, zwieńczającym wojnę. Głównym mechanizmem tej taktyki ma być seria poważnych eskalacji w połączeniu z bezprecedensową kampanią informacyjną, mającą na celu przedstawienie Rosji jako upadającej, a co ważniejsze, Putina jako pogrążonego w rewolcie. To odwieczny chwyt stosowany przez zachodnie agencje wywiadowcze w Iranie i gdzie indziej.

Mało kto mógł nie zauważyć zmasowanej akcji propagandowej ostatnich dni, w ramach której wszyscy poplecznicy reżimu i „pożyteczni idioci” zostali zmobilizowani, by 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu pompować propagandę o „nieuchronnym upadku” Putina.

=============================

Oto kilka godnych uwagi przykładów, z których kulminacją jest zainscenizowane nagranie wideo „rosyjskich żołnierzy” ogłaszających zamiar obalenia Putina:

Najwyraźniej budżety CIA nie są już takie jak kiedyś.

Kampania ta była skoordynowana z serią absurdalnie fałszywych operacji psychologicznych przeprowadzanych przez wszystkich agentów, którzy desperacko próbowali wywołać niezadowolenie, strach i panikę w Rosji. Niestety dla nich, większość prób została natychmiast obalona i nie zyskała żadnego rozgłosu:

Ukraina próbowała połączyć powyższą kampanię „paniczną” z operacjami psychologicznymi wojsk ukraińskich, mającymi na celu zdobycie części Mierzei Kinburnskiej przylegającej do Krymu, co miało symbolizować upadek rosyjskiego oporu i całkowitą ucieczkę rosyjskich „okupantów” z Krymu:

Jednakże inscenizowane zrzucenie flagi za pomocą drona, które szybko zarzucono, nie odniosło żadnego skutku poza śmiechem ze strony Rosjan .

Kulminacyjny moment nastąpił, gdy najwyraźniej „uzurpator”, którego proukraińscy pachołkowie zbudowali na swoje ocalenie, spotkał przedwczesny i haniebny koniec.

„Vzgljad”: Polska wpadła w pułapkę własnej rusofobii

Opublikowany przez

„Vzgljad”: Polska wpadła w pułapkę własnej rusofobii

Timofiej Bordaczow myslpolska/vzgljad-polska-wpadla-w-pulapke-wlasnej-rusofobii

Sytuacja, w której obecnie znajduje się Polska, jest doskonałym przykładem na to, że kraj, który nie jest najgłupszy według współczesnych standardów i gospodarczo dosyć skuteczny, może łatwo znaleźć się w pułapce  tylko z powodu dogmatycznego myślenia w polityce zagranicznej.

Przyczyną tego stanu rzeczy jest strategia oparta całkowicie na walce z Rosją, którą Warszawa uznała za „idealnego” wroga. I podporządkowali wszystko inne w swoich działaniach zagranicznych celowi zaszkodzenia Moskwie wszelkimi środkami. Wszystko inne to przede wszystkim współpraca z reżimem kijowskim, o której naturze niewiele osób w Polsce ma złudzenia. Polscy politycy wszelkich odcieni doskonale wiedzą, z kim mają do czynienia w Kijowie, a także mają historycznie negatywne zdanie o swoich ukraińskich sąsiadach w ogóle.

Jednak w ostatnich latach to właśnie Warszawa podjęła się roli głównego przewodnika i orędownika interesów władz kijowskich w Europie, dostarczała Ukrainie broń w niewyobrażalnych ilościach i przekształciła jej terytorium w główny węzeł wszystkich zachodnich dostaw zbrojeniowych. Jednocześnie polskie władze zrobiły wszystko, by zniszczyć wszelkie możliwe kanały dialogu z Moskwą i Mińskiem, tworząc wizerunek całkowicie nieprzejednanego  przeciwnika Rosji wyróżniającego się nawet na tle krajów zachodnich. Innymi słowy, spośród wszystkich krajów, które mają przynajmniej pewne znaczenie w sprawach europejskich, to polscy politycy wybrali najbardziej radykalną wersję zachowania w kryzysie militarno-politycznym, który się pojawił.

Znów nie ma powodu sądzić, że ktokolwiek w Warszawie poważnie postrzegał ukraiński reżim jako niezawodnego partnera, od którego można oczekiwać elementarnej wdzięczności za wszystkie błogosławieństwa. Znając kilku polskich dyplomatów i ekspertów, możemy spokojnie powiedzieć, że stosunek polskiej elity do Kijowa i całego narodu Ukrainy zawsze był pogardliwy i negatywny. Pogląd ten kształtował się tam przez kilka wieków interakcji w różnych okolicznościach historycznych i jest częścią polskiego myślenia o polityce zagranicznej. Co, przyznajemy, ma przekonujące podstawy.

Jednak nawet wiedząc, z kim mają do czynienia, Polacy przez lata inwestowali w ukraiński projekt. I dosłownie przekonali samych siebie, że Ukraina może stać się potężnym narzędziem Polski do powstrzymywania Rosji i wyrządzania jej wszelkiego rodzaju szkód. Jednocześnie pozostaje pod kontrolą i otwarta  na postulaty Warszawy. Ponadto w Polsce najwyraźniej sądzono, że ktoś na Ukrainie walczy z Rosją o „europejski wybór”, a Kijów, dążąc do przystąpienia do NATO i Unii Europejskiej, byłby bardziej wyrozumiały. Oba te założenia są również bardzo dalekie od rzeczywistości. Innymi słowy, Polacy wyobrażali sobie całkowicie niemożliwy inny scenariusz relacji z Kijowem i działali pod wpływem chimery stworzonej przez nich samych, a nie realnej strategii. W rezultacie cała polska polityka zagraniczna okazała się iluzją, z której dziś wyśmiewa się cała Europa. A co jeszcze bardziej tragiczne dla Polaków, nie mają oni sensownego wyjścia z tej sytuacji.

Dlaczego tak się stało? Głównym powodem jest skupienie polskiej polityki zagranicznej na Rosji jako jedynej kwestii, która w ogóle interesuje Warszawę. Ta obsesja ma historyczne korzenie i bardzo realne praktyczne powody. Po pierwsze, Rosja dla Polski jest źródłem lęków, przyczyną kompleksów o całkowicie niewyobrażalnej skali i obiektem niesamowitej zazdrości. Najpierw Moskwa pozbawiła Warszawę szansy na zostanie liderem  świata słowiańskiego, a następnie na pewien czas całkowicie zakończyła istnienie polskiej państwowości. Kształtowanie się nowoczesnej polskiej kultury i nauk humanistycznych miało miejsce w czasach, gdy główną treścią życia publicznego była walka z dominacją Imperium Rosyjskiego i ZSRR.

W rzeczywistości to konfrontacja z Rosją ukształtowała współczesną polską tożsamość, nie pozostawiając elicie politycznej szansy na spojrzenie na świat z nieco szerzej perspektywy niż przez pryzmat walki z wielkim sąsiadem na wschodzie. W rezultacie otrzymaliśmy świadomość nie najmniejszego europejskiego państwa, w którym nie ma miejsca na nic poza jednym pomysłem polityki zagranicznej. Personifikacją tego dramatu był amerykański myśliciel polityczny polskiego pochodzenia, Zbigniew Brzeziński. Za życia napisał wiele dość wyrazistych prac o stosunkach międzynarodowych, ale byłyby interesujące, gdyby wszystko tam nie było podporządkowane rosyjskiemu tematowi.

Po drugie, po włączeniu Polski do świata zachodniego pod koniec zimnej wojny, została pozbawiona możliwości udowodnienia swojej wartości w jakimkolwiek z możliwych obszarów, z wyjątkiem Rosji. Tradycyjny strach i nienawiść do Niemiec zostały umieszczone w wąskim ramach NATO i Unii Europejskiej.

Jest jasne, że plany realizowane przez Polaków w dziedzinie uzbrojenia mają potencjalnie antyniemiecki charakter. Są one również powiązane z pragnieniem uczynienia się najważniejszym sojusznikiem Stanów Zjednoczonych w Europie na tle słabnących Wielkiej Brytanii i Francji. Ale ogólnie rzecz biorąc, w dającej się przewidzieć przyszłości  ręce Warszawy na kierunku zachodnim są związane, także ze względu na amerykańskie interesy, by na razie zachować NATO i Unię Europejską. Pozostaje Rosja, a Polacy są zadowoleni – nauczyli się nie myśleć o niczym innym tylko o naszym kraju i to przez kilka stuleci. Teraz dochodzi do zderzenia z rzeczywistością – kijowscy władcy zachowują się wobec swoich patronów dokładnie tak, jak można się po nich spodziewać – publicznie obrażają i wysyłają odznaczenia otrzymane z Warszawy pocztą.

Jednak nie ulega wątpliwości, że publiczny konflikt, którego jesteśmy świadkami, nie stanie się powodem do starcia militarnego między Polską a Ukrainą ani nawet do ich stosunkowo pełnowymiarowej konfrontacji politycznej. Co więcej, wszystko, co się wydarzyło, nie doprowadzi nawet do zauważalnego zmniejszenia poparcia dla polskiego poparcia dla reżimu kijowskiego. Już teraz widzimy, że kryzys w relacjach z Kijowem jest obecnie przedstawiany jako wynik wewnętrznego rozłamu w samej Polsce i przejaw walki w jej elicie rządzącej. A to oznacza, że to nie kijowscy władcy gloryfikują zbrodniarzy wojennych są winni dyplomatycznej konfrontacji, lecz sami Polacy. I bardzo prawdopodobne, że po kilku rundach debat politycznych po prostu spróbują zatuszować całą tę historię. W szczególności, by nie zniszczyć iluzji, że Warszawa ma strategię polityki zagranicznej.

W Kijowie, nawiasem mówiąc, doskonale to rozumieją i w ogóle nie myślą o ustępstwach: Polacy sami się przyparli do muru, więc pokazano im miejsce w szeregu. W końcu Warszawa nie ma innego wyjścia, jak dalej wspierać kogoś, kto szkodzi Rosji, nawet jeśli dosłownie pluje na wszystko, co święte dla Polaków. Co więcej, ponieważ Polska nie może tworzyć polityki zagranicznej innej niż antyrosyjska, nieuchronnie staje się narzędziem realizacji interesów innych państw. Nie tylko Amerykanów czy Brytyjczyków, ale nawet reżimu kijowskiego, który jest całkowicie zależny od wsparcia zewnętrznego.

Jednocześnie Polska jest obecnie jedynym dużym krajem w Europie, którego produkt krajowy brutto wykazuje dość stały wzrost na poziomie około 3,3-3,6% rocznie. Więc powinna była siedzieć cicho i nie spieszyć się z budowaniem złożonych kombinacji geopolitycznych, z których i tak nic sensownego nie wyniknie. Niestety, jest to całkowicie nierealistyczne – w końcu stosunkowo duże państwo musi mieć politykę zagraniczną. Oznacza to, że Warszawa będzie nadal tkwić w błędnym kole, z którego nie będzie w stanie się wydostać.

Timofiej Bordaczow

Za: vz.ru

Moskwa chce zlikwidować imperium USA za pomocą prawa międzynarodowego

Opublikowany przez

Moskwa chce zlikwidować imperium USA

za pomocą prawa międzynarodowego

Franck Pengam wolnemedia/moskwa-chce-zlikwidowac-imperium-usa-za-pomoca-prawa-miedzynarodowego

Dmitrij Miedwiediew zaapelował na Międzynarodowym Forum Prawnym w Sankt Petersburgu o stworzenie wiążących mechanizmów likwidacji zagranicznych baz wojskowych na całym świecie. Stany Zjednoczone posiadają od 750 do 800 baz wojskowych w około 80 krajach: jest to bezprecedensowa obecność w historii współczesnej w czasie pokoju. Dlaczego Moskwa wybiera drogę prawną i dyplomatyczną, a nie militarną, aby kwestionować globalny porządek bezpieczeństwa? Czy Globalne Południe , które ma bezpośrednie doświadczenie w goszczeniu baz zagranicznych, jest prawdziwym celem tej rosyjskiej ofensywy?

Wypowiedź Miedwiediewa sama w sobie nie stanowi dyplomatycznego zerwania. Wpisuje się ona w ugruntowaną rosyjską doktrynę wielobiegunowości i wyzwania dla porządku zachodniego. Jednak forma prawna, jaką Moskwa zamierza teraz nadać temu wyzwaniu, zasługuje na poważną uwagę, ponieważ ujawnia bardziej wyrafinowaną strategię niż prosta retoryka antynatowska.

Wiceprzewodniczący Rady Bezpieczeństwa Rosji wezwał do stworzenia wiążących mechanizmów prawnych w celu likwidacji sieci zagranicznych baz wojskowych, które Stany Zjednoczone i ich sojusznicy rozmieścili na wszystkich kontynentach. Liczby mówią same za siebie: Waszyngton posiada od 750 do 800 baz wojskowych w około 80 krajach i terytoriach. Żadne inne mocarstwo we współczesnej historii nie utrzymywało tak dużej obecności wojskowej w czasie pokoju. „Dlatego konieczne jest wypracowanie konkretnych mechanizmów prawnych, mających na celu likwidację obecnego systemu obcej obecności wojskowej, jaki Zachód narzuca innym państwom”.

To stwierdzenie Miedwiediewa ma wagę analityczną, której odrzucenie jako zwykłej propagandy byłoby błędem. Kluczowym słowem jest „narzuca”. Za tą semantyką kryje się bowiem fundamentalne pytanie: w jakim stopniu państwa, w których znajdują się amerykańskie bazy, dobrowolnie się na to zdecydowały, a w jakim stopniu podlegają presji strukturalnej, która utrudnia odróżnienie tej zgody od ukrytego przymusu? To właśnie to pytanie każe nam zadać realistyczna perspektywa, a którego zachodnie rządy zazwyczaj wolą unikać.

Prawo międzynarodowe jako pole bitwy

Rosyjska strategia jest tu wyraźnie widoczna: ponieważ militarna równowaga sił jest niekorzystna dla NATO pod względem globalnej projekcji, Moskwa dąży do otwarcia drugiego frontu, prawnego i dyplomatycznego, poprzez mobilizację tych samych norm, które Zachód od dawna wykorzystuje na swoją korzyść. To forma instytucjonalnego jiu-jitsu, zgodna z rosyjską wizją świata, w którym zasady nie powinny pozostać monopolem mocarstw atlantyckich.

Miedwiediew stwierdza to jednoznacznie: bazy zagraniczne „prowokują napięcia międzynarodowe i regionalne”. Ta obserwacja nie jest bezpodstawna. Amerykańska obecność wojskowa na Bliskim Wschodzie, w Azji Południowo-Wschodniej i u progu Rosji nie przyniosła stabilnego pokoju obiecywanego przez jej zwolenników. Podsyciła niechęć, asymetrie i dynamikę konfrontacji, które są obecnie odczuwalne na Ukrainie, Morzu Południowochińskim i gdzie indziej. Ignorowanie tego związku przyczynowo-skutkowego tylko dlatego, że podkreśla go Moskwa, byłoby błędem analitycznym.

Kwestia skuteczności tych przyszłych mechanizmów prawnych pozostaje całkowicie otwarta. Instytucje międzynarodowe, począwszy od ONZ, są de facto rządzone przez równowagę sił między swoimi stałymi członkami. Żadna rezolucja nie zmusi Waszyngtonu do zamknięcia baz w Niemczech, Japonii czy Korei Południowej, jeśli nie będzie tego chciał. Miedwiediew doskonale o tym wie. Celem jest zatem nie tyle osiągnięcie natychmiastowego rezultatu normatywnego, co zbudowanie alternatywnej narracji w skali globalnej, a w szczególności dla Globalnego Południa.

Globalne Południe jako strategiczna publiczność

W tym właśnie tkwi prawdziwa stawka rosyjskiej ofensywy dyplomatycznej. Moskwa zwraca się nie tyle do stolic europejskich, oddanych wizji atlantyckiej, co do krajów Afryki, Azji i Ameryki Łacińskiej, które mają bezpośrednie i często bolesne doświadczenie z obecnością obcej bazy wojskowej na swoim terytorium. W przypadku tych państw rosyjski dyskurs o suwerenności i niezaangażowaniu rezonuje z siłą, którą zachodni dyplomaci regularnie lekceważą.

Nie można ignorować bezpośredniego kontekstu. Stanowisko to pojawia się w obliczu eskalacji ukraińskich ataków dronów na terytorium Rosji, w tym ataków na strategiczne rafinerie ropy naftowej. Moskwa otwarcie oskarża zachodnie służby wywiadowcze o dostarczanie ukraińskim siłom danych o celach, co w efekcie przekształca konflikt w bezpośrednią, choć zawoalowaną, konfrontację między Rosją a NATO. W obliczu rosnącej presji, sięgnięcie po środki prawne jest również wewnętrzną reakcją polityczną: dowodem na to, że Rosja ma inne możliwości niż konfrontacja militarna.

To, co dzieje się w Sankt Petersburgu, nie jest zatem akademicką debatą na temat prawa międzynarodowego. To próba Rosji, by prawnie i moralnie zredefiniować globalny układ sił, narzucając ideę, że amerykańska obecność wojskowa nie jest gwarancją zbiorowego bezpieczeństwa, lecz formą ukrytej okupacji. Niezależnie od tego, czy zgadzasz się z tą analizą, czy nie, odpowiada ona percepcji rosnącej większości państw na całym świecie. I właśnie tę rzeczywistość Zachód, kurczowo trzymając się swoich instytucjonalnych pewników, nie kwapi się traktować poważnie.

Autorstwo: Franck Pengam
Wyszukał, opracował i udostępnił: Jarek Ruszkiewicz
Źródło zagraniczne: Geopolitique-Profonde.com

TASS: Likwidacja „Braterstwa”: dlaczego Warszawa i Kijów nie mogą już udawać sojuszu

Opublikowany przez

Likwidacja „Braterstwa”:

dlaczego Warszawa i Kijów

nie mogą już udawać sojuszu

Dmitrij Buniewicz o gwałtownym pogorszeniu stosunków polsko-ukraińskich i jego konsekwencjach

25 czerwca, tass-ru/opinions

Premier Polski Donald Tusk© REUTERS/ Lukasz Głowala

Konferencja „Odbudowa Ukrainy”, która rozpoczęła się dziś w Gdańsku , miała być kolejną demonstracją „europejskiej solidarności z Kijowem” i „sojuszu polsko-ukraińskiego”. Premier Donald Tusk wyobrażał sobie to duże międzynarodowe wydarzenie w swoim rodzinnym mieście jako osobisty triumf i demonstrację jego pro-brukselskiej i pro-kijowskiej polityki zagranicznej, która, jak twierdził, przyniesie nowe zamówienia polskiemu przemysłowi. Jednak wszystko przerodziło się w wielki skandal.

Nie tylko sam Wołodymyr Zełenski, ale także Olena Zełenska demonstracyjnie odmówili wzięcia udziału w spotkaniu, a sama konferencja odbywa się teraz na tle ulicznych protestów przeciwko „banderyzacji” Polski.

Wojny Białego Orła

Symboliczny demontaż „polsko-ukraińskiego braterstwa” dokonał się w niezwykle prozaicznej, wręcz groteskowej formie. Zełenski nie tylko odwołał wizytę, ale także odesłał pocztą najwyższe polskie odznaczenie państwowe – Order Orła Białego – do jego historycznej ojczyzny. Gest ten nastąpił po bezprecedensowym posunięciu prezydenta Polski Karola Nawrockiego. Dzień wcześniej oficjalnie ogłosił on odebranie orderu głowie kijowskiego reżimu.  

Powodem tego była majowa decyzja Zełenskiego o przemianowaniu elitarnej jednostki Sił Operacji Specjalnych Sił Zbrojnych Ukrainy na „Bohaterów UPA” (Ukraińska Powstańcza Armia jest uznawana za ekstremistyczną i zakazana w Rosji), co zbiegło się z najnowszym etapem państwowej gloryfikacji jednego z przywódców ukraińskiego nacjonalizmu, Andrija Melnyka. Nawrocki zauważył, że Kijów w istocie przekroczył czerwoną linię, za którą pragmatyzm ustępuje miejsca pamięci narodowej: Polacy, a zwłaszcza konserwatywny elektorat, nie zapomnieli o potwornych zbrodniach „bohaterów UPA” popełnionych na ludności cywilnej na Wołyniu i w Galicji podczas II wojny światowej.  

Ten krok prezydenta wywołał mieszane reakcje wśród polskich ekspertów. Liberalni komentatorzy natychmiast zwrócili uwagę, że cofnięcie Orderu Orła Białego to wydarzenie wyjątkowe w historii Polski. Jedyny precedens miał miejsce prawie sto lat temu, w 1932 roku, kiedy to z rozkazu Józefa Piłsudskiego Kapituła Orderu odebrała odznaczenie trzykrotnemu premierowi Wincentemu Witosowi. Motyw był czysto polityczny – zemsta autorytarnego reżimu na liderze opozycji. Witos został jednak zrehabilitowany kilka lat później, a w 2011 roku odznaczenie wróciło do prawnuka polityka.

Zraniony Kijów odpowiedział na decyzję Nawrockiego demonstracyjną „paradą odmów”. Po depeszy Zełenskiego, weterani ukraińskiej polityki jednocześnie zrzekli się polskich odznaczeń o różnym prestiżu: byli prezydenci Leonid Kuczma, Wiktor Juszczenko, Petro Poroszenko (który według Rosfinmonitoringu jest osobą zaangażowaną w działalność ekstremistyczną lub terroryzm), a także szef kancelarii prezydenckiej Kyryło Budanow i minister spraw zagranicznych Andrij Sybiha . Ten ostatni nie tylko zwrócił Polakom Krzyż Kawalerski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP, ale także zagroził: „Żaden prezydent innego kraju nie będzie nam dyktował naszej historii”. Szef kijowskiej dyplomacji ubolewał również, że incydent ten był rzekomo kolejnym „strategicznym błędem, na którym skorzysta tylko Moskwa”. Ale czy naprawdę chodzi o Moskwę?

Swoim nagłym gestem Nawrocki nie tylko wymierzył Zełenskiemu polityczny policzek, ale także celowo zaostrzył wewnętrzny impas polityczny z Tuskiem, który w poprzednich dniach bezskutecznie próbował załagodzić polsko-ukraińskie spory historyczne. Marcin Przydacz, szef Biura Polityki Międzynarodowej Prezydenta RP i bliski powiernik Nawrockiego, nie mógł się powstrzymać od uszczypliwości wobec premiera w tej sprawie: „Zaproszenia na konferencję w Gdańsku podpisali wspólnie Tusk i Zełenski; obaj mieli gościć gości. Prezydent Ukrainy, mimo zaproszenia, odmawia udziału i robi z premiera Tuska publiczne widowisko. Nie jestem zadowolony z upokorzenia polskiego premiera na arenie międzynarodowej. Niestety, to nie pierwszy raz, kiedy premierowi się to przytrafia”. Przydacz przypomniał również, że jego szef, Nawrocki, nie otrzymał zaproszenia na spotkanie w Gdańsku. Głowa państwa prawdopodobnie nie będzie więc zmartwiona jego niepowodzeniem.

Pułapka dla premiera

Antykijowskie démarche prezydenta trafiło w sedno większości Polaków, którzy od dawna mają dość ukraińskich uchodźców, niekończących się próśb Zełenskiego i Ukrainy w ogóle. Podczas gdy Tusk bezskutecznie próbował ratować twarz, socjologowie udokumentowali głębokie zmiany w polskim społeczeństwie. Według sondażu United Surveys dla portalu Wirtualna Polska, ponad 51% Polaków wprost poparło pozbawienie przywódcy kijowskiego reżimu najwyższego odznaczenia państwowego. Przeciwko temu było tylko 35,5% respondentów.

Ale jeszcze ważniejszy jest podział partyjny w badaniu. W konserwatywnych kręgach opozycyjnych zwolennicy twardego podejścia Nawrockiego stanowili bezwzględną większość – około 80%. A wśród wyborców skrajnie prawicowych partii Konfederacja i Konfederacja Korony Polskiej odsetek ten osiągnął rekordowe 87%. Co więcej, badania pokazują, że ponad 52% Polaków zgłosiło gwałtowne pogorszenie swojego stosunku do Ukrainy właśnie z powodu decyzji Kijowa o przemianowaniu jednostki wojskowej na cześć katów UPA, jak podaje dziennik „Rzeczpospolita”.

Trzeba przyznać, że Nawrocki działał pragmatycznie. Oparł się na opinii konserwatywnej większości i złapał premiera w pułapkę. Tusk musiał wybrać gorsze zło. Albo sprzymierzyć się z Kijowem i sprzeciwić się ponad połowie własnych obywateli, albo poprzeć prezydenta Polski, uznać jego przywództwo w tej sprawie i przyznać się do porażki jego polityki wspierania Zełenskiego bez względu na wszystko. Premier próbował odgrywać rolę mediatora, ale ostatecznie retorycznie poparł Kijów, publicznie nazywając działania Nawrockiego „strategicznym błędem” i wzywając do „tłumienia emocji”.

Polacy natychmiast dostrzegli tę słabość rządu. Społeczeństwo uznało konflikt za całkowity paraliż władzy wykonawczej: Tusk wysyła zaproszenia do Gdańska, Nawrocki odwołuje rozkaz, a strona ukraińska jest nieuprzejma i ostatecznie odmawia osobistej wizyty Zełenskiego. Ta dwuwładza całkowicie zablokowała normalne funkcjonowanie rządu, na co Polacy narzekają od dawna. Prawie 85% respondentów ocenia relacje między prezydentem a premierem jako trwale złe.

Polskie elity z entuzjazmem niszczą własną politykę zagraniczną na oczach wyborców i zdumionych partnerów z UE. Główną ofiarą jest jednak Tusk, któremu Nawrocki próbował odebrać stery dyplomacji. Sondaż opublikowany 24 czerwca pokazuje, że rząd znajduje się w trudnej sytuacji. Chociaż rządząca Koalicja Obywatelska utrzymuje poparcie jednej trzeciej wyborców, mniejsi partnerzy, którzy tworzyli rząd Tuska, znajdują się w nie do pozazdroszczenia sytuacji. Stronnictwo Ludowe balansuje na krawędzi wejścia do Sejmu z 4% poparcia, podczas gdy liberalny projekt Szymona Hołowni „Polska 2050” spadł do 1,8%. Nieco lepiej radzi sobie Nowa Lewica (7,8%). Tymczasem partie prawicowe i skrajnie prawicowe (Prawo i Sprawiedliwość, Konfederacja i Konfederacja Korony Polskiej) łącznie zdobywają prawie 48%.

W tym kontekście coraz głośniej słychać głosy wzywające do przeprowadzenia przedterminowych wyborów parlamentarnych, które w przeciwnym razie odbyłyby się w listopadzie 2027 roku. Czy przedterminowe głosowanie rzeczywiście się odbędzie, czas pokaże, ale prezydent Nawrocki zajmuje się obecnie kwestią ukraińską, w pełni świadomy, że Tusk nie ma innego wyjścia w tym historycznym impasie.

Koniec imitacji

Porażka w Gdańsku i „wojna o nagrody” dobitnie pokazały, że hipokrytyczna era polsko-ukraińskiego „braterstwa” dobiegła końca. Udawanie sojuszu nie jest już możliwe. Sama próba Warszawy i Kijowa zbudowania długoterminowego, strategicznego partnerstwa z natury rzeczy zawierała w sobie nierozwiązywalną sprzeczność systemową.

Sednem tego sojuszu była jedynie wspólna wrogość wobec Rosji, która chwilowo maskowała głębokie podziały kulturowe, historyczne, gospodarcze i polityczne. Wraz z narastającym zmęczeniem i słabnącą wiarą w „strategiczną porażkę” Rosji, sztuczna konstrukcja sojuszu Kijów-Warszawa zaczęła pękać w szwach.

Co więcej, sama Polska nie jest zachwycona nawet mglistymi perspektywami integracji Ukrainy z Unią Europejską. Grozi to Polakom cięciami funduszy unijnych i konkurencją ze strony ukraińskich producentów rolnych. Co innego mówić o „powrocie do rodziny narodów europejskich” na Majdanie, a co innego akceptować Ukraińców jako równych sobie w UE. Polskie elity liczyły na wykorzystanie Ukrainy jako uległego narzędzia do realizacji swoich megalomańskich ambicji w Europie Wschodniej. Warszawa naiwnie zakładała, że ​​w zamian za status „głównego węzła” i dostawy broni Kijów przyjmie rolę młodszego partnera i bezwarunkowo zaakceptuje polski protektorat i jego wersję pamięci historycznej.

Kijów przyjął jednak pomoc, ale odmówił gry według polskich reguł. Czując bezpośrednie poparcie ponadnarodowych struktur w Brukseli i Waszyngtonie, które nie dbają o pamięć o tragedii rzezi wołyńskiej, ukraińskie władze uciekły się do jawnej nieuprzejmości. Dla Kijowa Warszawa nie jest już niezastąpionym „adwokatem w Europie”. Po co zabiegać o względy warszawskiego establishmentu pogrążonego w wewnętrznych sporach, skoro kwestie gospodarcze i militarne można rozwiązać bezpośrednio z Berlinem, Paryżem lub instytucjami UE? Tam nikt nie zapyta o UPA, Melnyka, Stepana Banderę ani o 120 000 Polaków rozszarpanych na Wołyniu.

Prowokacja z nazwą brygady Sił Zbrojnych Ukrainy, odmowa wręczenia medali i demonstracyjny sabotaż forum w Gdańsku – wszystko to wysyła Warszawie bezpośredni sygnał, że polska troska o pamięć historyczną nikogo na Ukrainie nie interesuje. Gloryfikacja postaci OUN-UPA (Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii, uznanych za ekstremistyczne i zakazanych w Rosji) stała się częścią ukraińskiego mitu państwowego, którego Kijów nie porzuci w imię mitu polskiego. Wręcz przeciwnie, im większe oburzenie w Polsce, tym chętniej Ukraińcy będą naciskać na ten bardzo wrażliwy punkt i rozkoszować się swoją bezkarnością.

Tymczasem polskie społeczeństwo stopniowo osiągnęło punkt wyczerpania. Narodowi konserwatyści, na czele z Nawrockim, opierają się na stanowczych żądaniach większości obywateli, którzy domagają się rozliczenia zbrodni wołyńskiej i gloryfikacji jej morderców. Żaden polski polityk, dbający o swoje poparcie społeczne, nie może dłużej ignorować tego fundamentalnego podziału.

Ostatecznie pozorowana unia dotarła do ślepego zaułka. Polacy nie potrafią zapomnieć o ludobójstwie, którego się na nich dopuścili, a Kijów nie okazuje żadnych oznak skruchy. Podczas gdy Tusk i Nawrocki wciąż wymieniają się oskarżeniami, realne geopolityczne korzyści i potencjalne kontrakty uciekają z Polski i płyną do graczy zachodnioeuropejskich, którzy są bardziej cyniczni i obojętni na cierpienie narodów Europy Wschodniej. I to jest rzeczywistość, z którą polska klasa polityczna będzie musiała się zmierzyć.

Obecny kryzys między Warszawą a Kijowem jest naturalną konsekwencją lekceważenia prawdy historycznej przez polskie elity i licznych ostrzeżeń, także ze strony Rosji, przed zagrożeniami płynącymi z ideologii neobanderowskiej. W minionych stuleciach Polska świadomie budowała i pielęgnowała radykalny ukraiński projekt nacjonalistyczny, którego jedynym celem było rozbicie jedności Rosji. Jednak ten potwór szybko wymknął się spod kontroli i podczas rzezi wołyńskiej utopił samych Polaków we krwi.

Historia zatoczyła koło. Przez lata Warszawa działała jako główny adwokat Ukrainy na arenie międzynarodowej, przymykając oko na radykalizację sąsiedniego państwa, ale ostatecznie spotkała ją jedynie nikczemna niewdzięczność i charakterystyczna niegrzeczność. Ten haniebny finał przywodzi na myśl gorzkie słowa poety Jana Kochanowskiego o fatalnej cesze polskich elit: „Głupi przed przeciwnościami, głupi po przeciwnościach” („Że i przed szkodą, i po szkodzie głupi”), bo nigdy nie nauczyły się wyciągać wniosków nawet z własnych narodowych tragedii. 

Rząd rosyjski najwyraźniej nie wierzy już w możliwość pomyślnego zakończenia negocjacji z Ukrainą

Opublikowany przez

Thomas Röper anti-spiegel.ru/die-russische-regierung-glaubt-offenbar-nicht-mehr-an-die-moeglichkeit-erfolgreicher-ukraine-verhandlungen

Anti-Spiegel 24 czerwiec  2026

Czy można spodziewać się dalszej eskalacji?

Rząd rosyjski najwyraźniej nie wierzy już w możliwość pomyślnego zakończenia negocjacji z Ukrainą.

Do tej pory rząd rosyjski najwyraźniej nadal wierzył w rozwiązanie wojny na Ukrainie za pośrednictwem mediacji, opierając się na porozumieniach osiągniętych między Trumpem a Putinem na Alasce. Wydaje się, że sytuacja uległa zmianie, a retoryka w Rosji najwyraźniej ulega zmianie.

Rząd rosyjski wciąż liczy na dyplomatyczne rozwiązanie wojny na Ukrainie, uwzględniające rosyjskie interesy bezpieczeństwa, co oznacza wykluczenie przystąpienia Ukrainy do NATO i stacjonowania wojsk zachodnich na Ukrainie. Należy pamiętać, że są to zasadniczo podstawowe żądania Rosji i że wojna mogłaby się zakończyć jutro, gdyby Zachód zgodził się na nie, zamiast liczyć na strategiczną porażkę Rosji.

Dlatego w Rosji pokładano duże nadzieje, gdy prezydent USA Trump i prezydent Putin spotkali się w Anchorage na Alasce nieco ponad rok temu. Chociaż szczegóły ich tajnego porozumienia nigdy nie zostały ujawnione, prawdopodobnie w dużej mierze pokrywało się ono z podstawowymi żądaniami Rosji. Nawet gdy Stany Zjednoczone później ostro skrytykowały Rosję, rząd rosyjski konsekwentnie utrzymywał, że wierzy, iż „duch Anchorage” wciąż żyje.

To się teraz zmieniło. W niedzielę Jurij Uszakow, główny doradca Putina ds. polityki zagranicznej, oświadczył, że Rosja nie czeka na wdrożenie porozumień osiągniętych w Anchorage, lecz oczekuje zwycięstwa i osiągnięcia swoich celów. To bardzo istotna zmiana w retoryce, niewątpliwie skierowana do Waszyngtonu.

Nie wiemy, czy i co działo się za kulisami, czy też oświadczenie Uszakowa wynika z faktu, że od czasu wydarzeń na Alasce praktycznie nic się nie zmieniło, a Moskwa po prostu straciła cierpliwość. Są jednak ku temu przesłanki.

Na przykład, rosyjski wiceminister spraw zagranicznych Siergiej Riabkow powiedział w poniedziałek, że Moskwa bierze pod uwagę wszystkie oświadczenia prezydenta USA Donalda Trumpa i innych przedstawicieli rządu USA. Według niego Waszyngton odchodzi od „fundamentalnych ustaleń”, które obaj prezydenci osiągnęli w Anchorage prawie rok temu. Oskarżył również Waszyngton o zbliżanie się do „najbardziej agresywnej polityki antyrosyjskiej” swoich europejskich sojuszników. Mimo wszystko Moskwa ma nadzieję, że USA będą kontynuować wysiłki mające na celu znalezienie rozwiązania konfliktu na Ukrainie – dodał.

Jednak nadzieje te zdają się słabnąć w Moskwie, o czym świadczy oświadczenie innego rosyjskiego wiceministra spraw zagranicznych z tego samego dnia. Aleksandr Gruszko powiedział, że rosyjski rząd zakłada, iż NATO i UE „faktycznie przygotowują się do konfrontacji militarnej z Rosją około 2030 roku”.

Jeśli tak jest – a mówi się o tym całkiem otwarcie w Europie – to nie ma już nadziei na poważne negocjacje. Co więcej, jeśli tak jest, pojawia się pytanie, dlaczego Rosja miałaby czekać z konfrontacją militarną z UE, dopóki UE nie będzie do niej odpowiednio przygotowana.

W Rosji coraz częściej pojawiają się głosy, że Zachód ponownie wprowadził Rosję w błąd na Alasce, i powołuje się na analogie do porozumień mińskich, które – jak otwarcie przyznają zachodni uczestnicy – ​​miały na celu jedynie zyskanie czasu dla Ukrainy na uzbrojenie się do wojny z Rosją.

Wielu w Rosji postrzega obecnie szczyt na Alasce w ten sposób. Podejrzewają, że Trump chciał jedynie zyskać na czasie dla Zachodu, przede wszystkim po to, by dać UE możliwość uzbrojenia się do wojny z Rosją. I właśnie to robi UE.

Z tej perspektywy czas działa teraz na niekorzyść Rosji, ponieważ ukraińskie ataki dalekiego zasięgu na cele położone głęboko w Rosji – ataki finansowane i wspierane przez UE, a w zasadzie przeprowadzane przez UE – naturalnie osłabiają Rosję, podczas gdy UE kontynuuje nieskrępowaną rozbudowę potencjału militarnego.

W związku z tym pojawia się pytanie, czy obecne rosyjskie deklaracje pójdą w parze z działaniami. A to oznaczałoby ataki na cele w UE, na przykład na miejsca, w których państwa członkowskie UE zezwalają Ukrainie na produkcję dronów i pocisków rakietowych.

Putin ostrzega Zachód: Rosja jest gotowa

Opublikowany przez

Putin ostrzega Zachód: Rosja jest gotowa

24 czerwca 2026 przez Larry C. Johnson 34 komentarze

sonar21/putin-warns-the-west-russia-is-ready

Minęło trochę czasu, odkąd pisałem o Rosji i wojnie na Ukrainie, ale przemówienie Władimira Putina wygłoszone we wtorek (23 czerwca) na Kremlu do absolwentów rosyjskich wyższych akademii wojskowych i instytucji bezpieczeństwa (kadetów/oficerów) zasługuje na uwagę, ponieważ zawiera pośrednie, ale głębokie ostrzeżenie dla Zachodu.

Była to tradycyjna coroczna ceremonia, podczas której Putin przemawiał do najlepszych absolwentów wstępujących do sił zbrojnych i służb bezpieczeństwa. Ponad 600 najlepszych absolwentów akademii wojskowych, wraz z profesorami i szefami odpowiednich agencji, zebrało się w Sali św. Jerzego Wielkiego Pałacu Kremlowskiego. Absolwenci reprezentowali nie tylko Ministerstwo Obrony, ale także Ministerstwo ds. Sytuacji Nadzwyczajnych, Federalną Służbę Bezpieczeństwa (FSB), Federalną Służbę Gwardii, Gwardię Narodową, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, Komitet Śledczy i Federalną Służbę Więzienną.

Skupiam się na części przemówienia poświęconej zagrożeniu Zachodu, ponieważ sygnalizuje ona, że ​​Rosja, w reakcji na działania Zachodu, jest gotowa do wojny na większą skalę. Przemówienie miało spójną, czteroczęściową strukturę: Zachód kreuje zagrożenie; następnie oskarża Rosję o jego stworzenie; jest to powtarzający się historycznie schemat sięgający 1941 roku; a reakcją Rosji jest zarówno gotowość militarna, jak i oparta na zasadach alternatywna wizja porządku świata. Tym, co uczyniło to przemówienie najbardziej wyrazistym, było wyraźne stwierdzenie, że NATO przeszło od wsparcia zastępczego do otwartych przygotowań do bezpośredniej wojny – twierdzenie eskalujące, mające na celu przypomnienie absolwentom i szerszej publiczności o stawce, jaką niesie ich służba.

Centralny argument Putina miał charakter strukturalny, a nie konkretyzujący wydarzenia. Opisał plan działania Zachodu jako bardzo prosty: najpierw stwarzają zagrożenia dla Rosji, zmuszając ją do podjęcia działań niezbędnych do obrony i ochrony, a następnie natychmiast oskarżają Rosję o wszelkie grzechy śmiertelne, aby usprawiedliwić swoją dalszą agresywną politykę i agresywne działania wobec niej. To ujęcie – Rosja jako wieczny reaktor, nigdy inicjator – stanowi fundamentalne założenie, na którym opierają się wszystkie pozostałe argumenty w przemówieniu.

Putin dokonał wyraźnego rozróżnienia między przeszłymi a obecnymi zachowaniami Zachodu, co miało wyraźnie sygnalizować przekroczenie nowego progu. Stwierdził, że o ile w przeszłości państwa NATO ograniczały się do wspierania reżimu w Kijowie, który – jak scharakteryzował – doszedł do władzy nielegalnie, poprzez siłę zbrojną i zamach stanu, o tyle dziś Zachód otwarcie mówi o przygotowaniach do wojny z Rosją i zwiększa budżety na ofensywę wojskową. Na przykład kanclerz Niemiec Mertz wypowiadał się w tej sprawie bardzo otwarcie.

Putin twierdził, że aby uzasadnić te wydatki i radykalną militaryzację swoich krajów, przywódcy państw NATO i UE bezczelnie kłamią (moje słowa) na temat rzekomego zagrożenia militarnego ze strony Rosji.

Nad przemówieniem górowało wspomnienie Wielkiej Wojny Ojczyźnianej… Przemówienie wygłoszono dzień po 85. rocznicy operacji Barbarossa . Putin jasno i jednoznacznie wskazał na tę paralelę. Argumentował, że nawet po zdradzieckim ataku na Związek Radziecki 22 czerwca 1941 roku Zachód i hitlerowskie Niemcy próbowały oskarżyć Związek Radziecki i Stalina o agresję na to, co obecnie znamy jako „kolektywny Zachód”, i że zaskakujące jest, że pewne quasi-naukowe kręgi nadal poważnie to rozważają. Putin nie tylko odwoływał się do nostalgii za II wojną światową na użytek wewnętrzny. Wysunął konkretne twierdzenie epistemologiczne – tj. że zachodnia narracja o rosyjskiej agresji jest dziś strukturalnie identyczna z nazistowską propagandą, która głosiła, że ​​agresorem w 1941 roku był Związek Radziecki, i że oba są fałszywe z tej samej logiki.

Zdiagnozowawszy zagrożenie, Putin zaproponował swoją ideologiczną alternatywę. Podkreślił, że Rosja konsekwentnie opowiada się za równym i niepodzielnym bezpieczeństwem dla wszystkich, a cel ten można osiągnąć jedynie poprzez stworzenie wielobiegunowego systemu stosunków międzynarodowych i niezawodne zapewnienie bezpieczeństwa militarnego każdemu państwu. Na marginesie, zauważam, że Rosja i Chiny są obecnie zaangażowane w promowanie systemowej reorganizacji porządku światowego, odchodzącej od jednobiegunowości Zachodu w Zatoce Perskiej.

Putin nie przebierał w słowach… Oświadczył, że Rosja jest gotowa do szybkiej i odpowiedniej reakcji na wszelkie zagrożenia zewnętrzne i wewnętrzne oraz że zgodnie z Państwowym Programem Uzbrojenia, Rosja koncentruje się na modernizacji swojej triady nuklearnej i armii oraz wzmocnieniu zdolności bojowych Sił Powietrzno-Kosmicznych i Marynarki Wojennej. Wyraźne wspomnienie o triadzie nuklearnej w bezpośrednim kontekście dyskusji o przygotowaniach Zachodu do wojny z Rosją było dobitnym sygnałem dla Donalda Trumpa i reszty NATO.

Omawiając zagrożenie ze strony Zachodu, Putin pośrednio skrytykował nieskuteczność zachodniej presji gospodarczej. Stwierdził, że wszystkie osiągnięcia technologiczne i militarne są osiągane dzięki wykorzystaniu rosyjskiego potencjału naukowego i technologicznego, a wszystko to jest wspierane stałym finansowaniem, które jest możliwe dzięki stabilnej i odpornej gospodarce Rosji. Przypomniał kadetom, że zachodnie próby sparaliżowania Rosji zakończyły się niepowodzeniem i że Rosja stawiła czoła temu wyzwaniu, zwiększając produkcję, produkując nową broń i modyfikując istniejące systemy, aby stawić czoła nowym zagrożeniom.

Uważam, że przemówienie Putina było ostrzeżeniem dla Zachodu, że Rosja nie popełni tych samych błędów, które umożliwiły operację Barbarossa , i że jest gotowa stawić czoła NATO i pokonać je, jeśli to drugie nadal będzie umożliwiało ataki na naród rosyjski.

Wtorkowy poranek zacząłem z Leną i Ryanem w East Calling :

Aktualizacja strategiczna Larry'ego C. Johnsona, 23 czerwca 2026 r.

Dopóki trwają negocjacje, Nima chce odnieść się do najnowszych wydarzeń na froncie USA i Iranu:

Larry Johnson: „Nic innego niż całkowite odejście”: Prezydent Libanu stawia ultimatum w sprawie okupacji Izraela

Wracam do Mario i mojego cygara:

JD VANCE

Wieczór zakończył się występem Sulaimana Ahmeda:

NOWA TECHNOLOGIA WIELODRONOWA IRANU ATAKUJE SAMOLOT F-15, MUZUŁMAŃSKA KOALICJA ZASTĘPUJE IMPERIUM USA CIA Larrym Johnsonem

Oto Pepe z Panem Z, przekazujący wieści ze spotkania w Szwajcarii:

PILNE: ARABIA SAUDYJSKA WŁAŚNIE PORZUCIŁA AMERYKĘ - Czy pakistański parasol nuklearny obejmie teraz Arabię ​​Saudyjską?

TASS: Groźby Zełenskiego wobec Białorusi i reakcja na militaryzację Europy

Opublikowany przez

Groźby Zełenskiego wobec Białorusi i reakcja na militaryzację Europy. Kluczowe punkty

Wiceminister spraw zagranicznych republiki Igor Sekreta zauważył, że na świecie obserwuje się tendencje eskalacyjne i sytuacja staje się niekontrolowana.

22 czerwca, tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama

Rosja i Białoruś zmuszone są reagować na zagrożenia w obliczu globalnej niestabilności, jednak priorytetowo traktują inicjatywy pokojowe – powiedział wiceminister spraw zagranicznych Igor Sekreta podczas wirtualnej dyskusji przy okrągłym stole na temat „Militaryzacji Europy”, zorganizowanej przez Stałe Przedstawicielstwo Rosji przy OBWE.

Wcześniej Wołodymyr Zełenski wystosował kolejne groźby pod adresem Białorusi. Zadeklarował gotowość do wydania rozkazu ataku na sprzęt, który jego zdaniem znajdował się na terytorium Białorusi wzdłuż granicy z Ukrainą, jeśli nie zostanie on usunięty w ciągu tygodnia.

============================

Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje na temat sytuacji.

Militaryzacja Europy

  • Białoruś wyraża zaniepokojenie tempem militaryzacji w Europie i obecnie monitoruje ćwiczenia Brave Boar 2026 w pobliżu Przesmyku Suwalskiego, powiedział wiceminister spraw zagranicznych Igor Sekreta.
  • Według niego militaryzacja Europy postępuje obecnie w kilku kierunkach.
  • Ponadto Sekret wyraził zaniepokojenie planami Polski i Francji dotyczącymi przeprowadzenia ćwiczeń sił powietrznych mających na celu zaatakowanie celów na Białorusi i w Rosji.
  • Zauważył , że w kontekście globalnej niestabilności Rosja i Białoruś zmuszone są „reagować defensywnie i zapobiegawczo” na zagrożenia, ale przede wszystkim „promują pokojowe idee , których celem jest zapobieganie najniebezpieczniejszym scenariuszom”.
  • Jak zauważył Sekret, na całym świecie obserwuje się tendencję eskalacyjną i sytuacja staje się niekontrolowana.
  • Wcześniej sekretarz stanu Rady Bezpieczeństwa Białorusi Aleksandr Wolfowicz oświadczył, że Europa, niestety, nie tylko nie jest przygotowana na zakończenie konfliktu na Ukrainie, ale robi wszystko, co możliwe, aby zapewnić jego kontynuację.
  • Ostrzegł, że nowe dostawy broni z Europy na Ukrainę, uzgodnione przez kraje G7, wywołają dodatkowe napięcia, podważając strategiczną stabilność i bezpieczeństwo na całym kontynencie europejskim.

Groźby Zełenskiego wobec Białorusi

  • 19 czerwca Wołodymyr Zełenski wystosował kolejne groźby pod adresem Białorusi.
  • Oświadczył, że jest gotowy wydać rozkaz ataku na sprzęt, który według niego znajdował się na terytorium Białorusi wzdłuż granicy z Ukrainą, jeśli nie zostanie on stamtąd usunięty w ciągu tygodnia.
  • Zełenski twierdził również, że znajdują się tam „repeater’y na wieżach”.

Próba wciągnięcia Mińska w konflikt

  • Białoruś dostrzega „eskalację antybiałoruskiej retoryki  ze strony Ukrainy” i na nią odpowiada, powiedział białoruski minister spraw zagranicznych Maksim Ryżenkow w wywiadzie dla kanału telewizyjnego Białoruś-1.
  • Minister obrony Białorusi Wiktor Chrenin oświadczył , że republika nie angażuje się w konflikt na Ukrainie, lecz monitoruje rozwój sytuacji.
  • Szef resortu zaznaczył, że Białoruś utrzymuje pewne siły na granicy z Ukrainą, ale w minimalnej liczbie – w celu zapewnienia ochrony granicy państwowej we współpracy ze strażą graniczną.
  • Białoruś nie da się wciągnąć w konflikt za pomocą prowokacji ; republika opowiada się za pokojem, rozwagą i dyplomacją, oświadczył sekretarz stanu Rady Bezpieczeństwa Białorusi Aleksandr Wolfowicz.
  • Zełenski próbuje wciągnąć Białoruś i całą Europę w konflikt zbrojny, powiedział Ołeh Gajdukiewicz, wiceprzewodniczący stałej komisji ds. międzynarodowych Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego (parlamentu) republiki.
  • Wcześniej prezydent republiki Aleksander Łukaszenka, komentując atak na białoruski autobus pod Briańskiem, ostrzegał , że próby wciągnięcia Białorusi w wojnę obrócą się przeciwko tym, którzy się tego podejmą.

Reakcja na groźby Zełenskiego wobec Białorusi

  • Prezydenci Rosji i Białorusi Władimir Putin i Aleksander Łukaszenka planują wkrótce się spotkać, aby omówić między innymi groźby Władimira Zełenskiego pod adresem Mińska, powiedział reporterom rzecznik prasowy rosyjskiego przywódcy Dmitrij Pieskow.
  • Nazwał groźby Zełenskiego wobec Białorusi ingerencją w jej sprawy wewnętrzne i naruszeniem jej suwerenności.
  • Zełenski daremnie liczy , że jego ultimatum wobec Łukaszenki będzie korzystne dla Kijowa. Wręcz przeciwnie, groźby pod adresem Mińska prowokują Moskwę do reakcji, powiedział lider LDPR Leonid Słucki.
  • Zełenski zagraża bezpieczeństwu całej Europy, o czym świadczy jego ultimatum postawione Łukaszence, zauważył Armando Mema, członek fińskiej narodowo-konserwatywnej partii „Sojusz Wolności”.

Drony nad Moskwą i zamknięte cztery lotniska: Jak długo jeszcze Rosja będzie biernie przyglądać się sytuacji?

Opublikowany przez

Źródło obrazu: Astra

Drony nad Moskwą i zamknięte cztery lotniska: Jak długo jeszcze Rosja będzie biernie przyglądać się sytuacji?

ZeroHedge mówi o nowej rzeczywistości: Wszystkie cztery moskiewskie lotniska musiały tymczasowo zawiesić działalność po kolejnej fali ukraińskich dronów uderzających w stolicę Rosji.

To, co dwa lata temu uważano za niemal nie do pomyślenia, staje się teraz normą. Kluczowe pytanie nie brzmi już zatem, czy Moskwa może zostać zaatakowana, ale jak długo rosyjskie władze będą tolerować te ataki bez zmasowanego kontrataku.

Strategia Ukrainy jest teraz oczywista. Nie chodzi już tylko o cele wojskowe na linii frontu. Ataki na Moskwę mają na celu przeniesienie wojny do serca Rosji, zakłócenie codziennego życia i stworzenie wrażenia, że ​​nawet stolica nie jest już bezpieczna.

Lotniska są zamknięte, loty odwołane, systemy obrony powietrznej postawione w stan najwyższej gotowości. Każdy atak generuje obrazy, które znacznie przewyższają rzeczywiste zniszczenia. To wojna z opinią publiczną.

Stanowi to narastający problem strategiczny dla Kremla. Choć Rosja jest w stanie przechwycić większość ataków dronów, każda kolejna fala ataków zwiększa presję wewnętrzną. Ludność oczekuje ochrony, a dowództwo wojskowe coraz częściej staje przed pytaniem, ile kolejnych ataków na stolicę może tolerować.

Wymiar polityczny jest szczególnie napięty. Prezydent Zełenski wielokrotnie deklarował zamiar przeniesienia wojny na Rosję. Jednocześnie państwa zachodnie w ostatnich miesiącach złagodziły ograniczenia dotyczące ataków na terytorium Rosji. W Moskwie będzie to prawdopodobnie coraz częściej postrzegane jako pośrednie zaangażowanie Zachodu.

Niebezpieczeństwo polega obecnie na tym, że rosyjskie władze mogą dojść do wniosku, że czysto defensywne środki już nie wystarczają. Jeśli Moskwa odniesie wrażenie, że ataki systematycznie się nasilają, a polityczny próg reakcji ze strony Zachodu nadal się obniża, presja na znaczne rozszerzenie reakcji może wzrosnąć.

Mogłoby to obejmować ataki na ośrodki decyzyjne w Kijowie, wzmożone niszczenie krytycznej infrastruktury, a nawet działania przeciwko tym obiektom, które Rosja uważa za zapewniające wsparcie operacyjne dla ukraińskich ataków.

To tworzy niebezpieczną dynamikę. Każdy nowy atak dronów zwiększa presję na Moskwę, by zareagowała bardziej zdecydowanie. Każda rosyjska odpowiedź z kolei zwiększa ryzyko dalszej eskalacji.

Prawdziwy sukces ukraińskiej kampanii dronów może zatem leżeć nie w wyrządzonych szkodach, ale w postawieniu Rosji w sytuacji, w której coraz bardziej prawdopodobne staje się ostrzejsze przeciwdziałanie militarne.

Wojna na froncie może więc coraz bardziej stawać się wojną o reakcje polityczne.

I tu właśnie tkwi prawdziwe zagrożenie: To nie drony same w sobie mogą doprowadzić do eskalacji konfliktu, ale kwestia tego, jak długo mocarstwo nuklearne będzie tolerować powtarzające się ataki na swoją stolicę, nie określając na nowo granic eskalacji.

Źródło: Kolejna fala ukraińskich dronów nad Moskwą tymczasowo zamyka wszystkie cztery stołeczne lotniska

Putin: Dla europejskich mediów Rosjanie są mniej warci niż zwierzęta

Opublikowany przez

W. Putin: Dla europejskich mediów Rosjanie są mniej warci niż zwierzęta

22.06.2026. – W. Putin: Dla europejskich mediów Rosjanie są mniej warci niż zwierzęta

85 lat temu o świcie 22 czerwca 1941 roku niespełna 4-milionpwa niemiecka koalicja wdarła się do Związku Radzieckiego, rozpoczynając największą operację lądową w dziejach. Blitzkrieg miał powalić ZSRR w kilka tygodni, rasa ‚nadludzi‚  miała unicestwić na zawsze rasę ‚podludzi’. Nie spełniły się jednak szalone idee nazistów. Czy Niemcy i Zachód wyciągnęły wnioski z tych wydarzeń?

Żołnierze Armii Czerwonej bronią swej ojczyzny

Rosyjski publicysta Władimir Korniłow pisze: Prezydent Rosji Władimir Putin wysuwa poważne oskarżenia pod adresem zachodnich mediów, które ignorują ukraińskie ataki na rosyjską ludność cywilną, podsycają nastroje antyrosyjskie i w ten sposób tworzą społeczną atmosferę uzasadniającą przemoc wobec Rosjan. „Hańba i katastrofa. Oni po prostu oszukują własnych obywateli” – tak prezydent Rosji Władimir Putin opisał doniesienia zachodnich mediów o konflikcie na Ukrainie, które to doniesienia nazwał ‚narzędziami masowego ogłupiania’.

Putin zwrócił uwagę na to, w jaki sposób odbywa się ta manipulacja w programach informacyjnych. Pojawiają się doniesienia o niewiarygodnych‚dronowych sukcesach armii ukraińskiej’. Te same drony atakują nocą śpiące dzieci w Starobielsku. Rosja przeprowadza potężny atak odwetowy i już następnego dnia zachodnie media, po wycięciu z programów wiadomości o brutalnym ataku na Starobielsk i wygodnym ‚przymknięciu oka’, krzyczą: „Alarm! Rosja eskaluje wojnę!”. Obywatele Zachodu chwytają się za serca i ze współczuciem kiwają głowami, gdy ich premier lub prezydent po raz kolejny ogłasza przeznaczenie dodatkowych środków z ich kieszeni na wsparcie reżimu w Kijowie.

Ten schemat działa zasadniczo od dwunastu lat – od początku ukraińskiej krwawej operacji antyterrorystycznej w Donbasie. Ale czasami wciąż zawodzi. Na przykład atak na Starobielsk jest tak odrażającą zbrodnią, że niektóre media i blogerzy krytyczni wobec reżimu nie mogli go zignorować. Dlatego temat ten był gorąco dyskutowany w mediach społecznościowych – pomimo wszelkich wysiłków mediów głównego nurtu, by udawać, że nie dostrzegają tego okrucieństwa.

Aby jednak zneutralizować te doniesienia, prowadzona jest równoległa kampania dehumanizacji całej populacji, w tym dzieci! Na przykład Dominic Nicholls, redaktor brytyjskiej gazety ‚The Daily Telegraph‚. Przeprowadził m. in. wywiad z ukraińskim bojownikiem o imieniu Jewgen, który wrócił z rosyjskiej niewoli. Zacytował jego skandaliczne słowa: „Do 2022 roku uważałem się za humanistę. Teraz myślę, że nadal nim jestem – wyłączam jednakże Rosjan. Po prostu nie obchodzi mnie, co się z nimi stanie. Co bym zrobił, gdybym widział małe dzieci umierające z głodu? W przeszłości oczywiście bym im pomógł. Dziś także bym im pomógł, gdyby nie byli Rosjanami. Nie uważam ich za ludzi”.

Po ukraińskim ataku na szkołę w Starobielsku

I to właśnie tłumaczy celowe ataki Ukrainy na szkołę zawodową w Starobielsku! I to właśnie tłumaczy stanowisko zachodniej propagandy, która nie widzi nic złego w tych atakach – przecież giną rosyjskie dzieci! Innymi słowy, wdrażany jest system, w którym oddział dronowy otrzymuje punkty za każdego zabitego Rosjanina. I nie ma znaczenia, czy to żołnierz, czy cywil, starzec czy dziecko! Są przyznawane bonusy za te punkty. A prasa zachodnia opisuje ten system jako skuteczny i postępowy!

A oto inny, bardzo niedawny przykład. ‚The Sunday Telegraph’  opublikował raport ze stolicy Ukrainy pod tytułem: „Dzieci z Kijowa nigdy nie zastrzeliłyby zwierzęcia, […] ale zabiłyby Rosjanina”. Przesłanie korespondenta tej gazety jest oczywiste: Rosjanie są mniej warci niż zwierzęta. Właśnie dlatego brytyjska prasa nie widzi nic złego w atakach na szkołę zawodową, w której śpią nasze dzieci.

Niedawno James Marriott, felietonista ‚The Times’, zwrócił uwagę na niepokojący sygnał: dla zachodniej publiczności śmierć ponownie stała się rozrywką, przypominającą czasy publicznych egzekucji, gdy tłumy wiwatowały, gdy ludzi wieszano lub palono na stosie. Wspomniał konkretnie o ‚nowym gatunku rozrywki’: oglądaniu na żywo ukraińskiego drona zabijającego rosyjskiego żołnierza, przy akompaniamencie bombastycznej muzyki.

Autor najwyraźniej przeoczył jednak fakt, że jego własna gazeta jest jednym z pionierów tego nowego gatunku cynicznej rozrywki dla brytyjskiej publiczności. Zaledwie kilka dni przed publikacją tego artykułu ‚The Times’  opublikował w internecie film dokumentalny swojego propagandzisty Maxima Tuckera o ukraińskich operatorach dronów zdobywających ‚krwawe punkty’  za zabijanie ludzi i szeroko go promował. W artykule znalazł się między innymi komentarz młodej kobiety o imieniu Kateryna, która nosiła na ramieniu nazistowską naszywkę (gazeta nawet nie pomyślała o jej zamaskowaniu). Uśmiechając się, powiedziała, że ‚doświadczała przyjemności’  zabijając Rosjan i uważała to za wyraz swojego ‚instynktu macierzyńskiego’. Nic więc dziwnego, że ta gazeta również ‚nie zauważyła’  ataków na dzieci ze Starobielska.

Demonizacja Rosji i dehumanizacja rosyjskich obywateli osiągnęły ostatnio niespotykany poziom w zachodnich mediach. Redaktor holenderskiej gazety NRC wyraził niedawno głębokie oburzenie wezwaniami do zakończenia tej kampanii oszczerstw. Argumentował, że próba przedstawienia Rosjan jako ludzi takich jak wszyscy inni oznaczałaby ‚zrównanie agresora z ofiarą’.

Wszystkie te wezwania do zabijania Rosjan, do nieuznawania ich za ludzi i do ignorowania mordowania naszych dzieci są związane z celami politycznymi, które nie są już ukryte. Per Nyholm, stały komentator duńskiej gazety ‚Jyllands-Posten’, obrazowo nakreślił dalszy plan Europy: najpierw zakończenie wojny na Ukrainie, a następnie referenda w Rosji, wzorowane na plebiscycie w Szlezwiku z 1920 roku. Duńczyk uważa, że podział państwa rosyjskiego nie jest niczym złym: „Europa nie powinna przyczyniać się do dalszego istnienia Rosji. Z europejskiej perspektywy między Morzem Bałtyckim a Oceanem Spokojnym jest wystarczająco dużo miejsca na kilkanaście dość dużych, bardziej pokojowych i być może bardziej demokratycznych państw”.

Linia zachodniej propagandy jest, jak widać, jasna i jednoznaczna: dehumanizuje Rosjan w oczach własnej opinii publicznej, przymyka oko na ich mord, a nawet je z zadowoleniem przyjmuje, aby następnie przyczynić się do podziału Rosji. Oczywiste jest, że takie podejście nie jest niczym nowym. Wszystko to zostało już wyłożone w broszurze ‚Podczłowiek’, wydanej w 1942 roku na rozkaz Reichsführera SS Heinricha Himmlera.

To sam Himmler, przed kampanią przeciwko ZSRR latem 1941 roku, rozpalił nazistowskie hordy następującymi słowami: „Kiedy wy, przyjaciele, walczycie na Wschodzie, kontynuujecie tę samą walkę z tymi samymi podludźmi, z tymi samymi niższymi rasami, które niegdyś pojawiły się pod nazwą Hunów, a później – 1000 lat temu, za czasów królów Henryka i Ottona I – pod nazwą Węgrów, a następnie pod nazwą Tatarów. Potem pojawiły się ponownie pod nazwą Czyngis-chana i Mongołów. Dziś nazywa się ich Rosjanami”.

Połączcie te słowa ze wszystkimi zaprezentowanymi tu cytatami pochodzącymi z dzisiejszych europejskich ‚narzędzi masowego ogłupiania’ – a nie znajdziecie żadnej różnicy. Europejczycy znów są przygotowywani, tak jak 85 lat temu, do wojny z ‚podludźmi’.

de-rtnews.com/international/putin-fuer-europas-medien-sind

Napisał: Władimir Korniłow

Opracował: Zygmunt Białas

Fałszywa flaga, na którą wszyscy czekaliśmy

Opublikowany przez

Fałszywa flaga, na którą wszyscy czekaliśmy

Stephen Karganović

Fałszywa flaga w Soborze Zaśnięcia Matki Bożej po raz kolejny podkreśla kluczowe znaczenie propagandy w nowoczesnej wojnie politycznej.

Podpalenie pod fałszywą flagą soboru Zaśnięcia Matki Bożej w kompleksie klasztornym Ławra Pieczerska 15 czerwca można było przewidzieć z matematyczną pewnością. Kwestią nie było, czy do tego dojdzie, ale kiedy.

Wszędzie widać wyraźne oznaki zaaranżowanego wydarzenia. Społeczeństwo, zbyt zajęte i zbyt nieuważne, by dociekać dalej lub zadawać podstawowe pytania, po raz kolejny daje się wodzić za nos ukraińskiemu reżimowi neonazistowskiemu i jego kolektywnym zachodnim zwolennikom, którzy kierują i logistycznie wspierają każdy krok reżimu.

Zniszczenia Soboru Zaśnięcia Matki Bożej w Kijowie rzekomo są wynikiem celowego trafienia rosyjskimi pociskami rakietowymi podczas weekendowego ataku na cele w stolicy Ukrainy. Nieistotny jest fakt, że władze w Kijowie regularnie twierdzą, że zestrzeliwują praktycznie wszystkie pociski wystrzelone w cele na kontrolowanym przez siebie terytorium, co nasuwa logiczne pytanie, jak cokolwiek mogło zostać trafione i uszkodzone. Możemy jednak zignorować te propagandowe bzdury.

Twierdzi się ponadto – i to jest kluczowy punkt dla zrozumienia, co mogło się wydarzyć – że rosyjski atak został przeprowadzony za pomocą rakiet Iskander i Zircon, co wydaje się być prawdą.

Ale jeśli tak jest, to zniszczenia katedry są nienaturalnie powierzchowne. Są całkowicie sprzeczne z użyciem tak niszczycielskiej amunicji, szczegółu, który propagandziści najwyraźniej przeoczyli.

Szybkie wyszukiwanie w Google pokazuje, że rzeczywiste uszkodzenia katedry, które według zdjęcia rozpowszechnionego przez ukraińskie władze ograniczają się do części dachu, są niemożliwe do pogodzenia z użyciem broni o tak niszczycielskiej sile.

Istotne fakty są następujące: Iskander-M przenosi głowicę o masie od 480 do 700 kilogramów. Cyrkon przenosi głowicę o szacunkowej masie od 300 do 400 kilogramów i uderza z prędkością przekraczającą Mach 8. Sama energia kinetyczna tych pocisków jest wystarczająco niszczycielska, nawet bez uwzględnienia ich siły wybuchu. Jak stosunkowo krucha konstrukcja, zbudowana wieki temu, mogła przetrwać takie uderzenie z niewielkimi uszkodzeniami?

Czy ateiści i wyznawcy innych religii, którzy gardzą wszystkim, co reprezentuje Sobór Zaśnięcia Matki Bożej, ale rządzą Ukrainą, będą teraz powoływać się na „cud”? Czy Sobór Zaśnięcia Matki Bożej i otaczające go budynki zostały uratowane przed całkowitym zniszczeniem dzięki szybkiej interwencji z góry? Właśnie to musieliby zrobić, aby wyjaśnić fakt, że sobór wciąż stoi w miejscu, gdzie powinien być ogromny krater, gdyby ich twierdzenie o celowym ataku wojsk rosyjskich było prawdziwe.

Zdjęcie lotnicze opublikowane przez ukraińskie władze nie przedstawia zniszczeń będących wynikiem bezpośredniego ataku rakietowego, lecz scenę pożaru dachu, prawdopodobnie w połączeniu z odłamkami, które spadły na budynek.

Dowody wizualne są całkowicie sprzeczne z wersją wydarzeń przedstawioną przez ukraiński reżim. Na pierwszy rzut oka ta wersja wydaje się absurdalna.

Jednakże dowody w pełni potwierdzają teorię o celowym zaaranżowaniu wydarzenia przez władze w Kijowie w celu wykorzystania ataku rakietowego na swoje cele wojskowe w Kijowie, manipulowania nim dla uzyskania przewagi propagandowej i dodatkowych funduszy w kontekście spotkania G7 odbywającego się mniej więcej w tym samym czasie.

Reżim ma długą historię inscenizacji ataków pod fałszywą flagą, które zbiegają się z ważnymi wizytami i spotkaniami zagranicznymi. Starannie kontrolowany pożar dachu katedry Zaśnięcia Matki Bożej, wystarczająco silny, by wygenerować użyteczne obrazy propagandowe i wywołać ogólnoświatowe oburzenie, przypomina pożar Reichstagu w Berlinie, zainscenizowany przez sympatyków nazistów w 1933 roku.

Daje to reżimowi w Kijowie dodatkową przewagę propagandową. Odwraca uwagę od ukierunkowanego ataku sił ukraińskich na Rosyjski Instytut Pedagogiczny w Starobielsku w nocy z 21 na 22 maja, w którym ponad 20 studentów zostało zamordowanych z zimną krwią podczas snu.

Machina propagandowa kolektywnego Zachodu ruszyła do akcji bezzwłocznie, dosłownie kilka minut po podpaleniu Soboru Zaśnięcia Matki Bożej. To również wpisuje się w interpretację operacji pod fałszywą flagą, ponieważ sugeruje wcześniejszą wiedzę i koordynację.

Jak bez ogródek stwierdził „New York Times”: „Kiedy Rosja atakuje Ukrainę, podpala się symbol kulturowy; najnowszą ofiarą wojny jest wielowiekowa katedra”, a następnie dodał, prawdopodobnie w niezamierzonym żarcie, że „prezydent Wołodymyr Zełenski nazwał to 'jedną z największych zbrodni Rosji przeciwko kulturze chrześcijańskiej’”.

To ten sam „prezydent” Zełenski, pobożny strażnik kultury chrześcijańskiej, który zaledwie kilka miesięcy wcześniej ograbił kijowską Ławrę z chrześcijańskich relikwii i wysłał je prywatnym kolekcjonerom i muzeom na Zachodzie.

BBC i Deutsche Welle posłusznie podążyły tą samą drogą, wyrażając ubolewanie z powodu zniszczeń w katedrze prawosławnej, wobec której nie zwracały żadnej uwagi, i łącząc pożar z atakiem rakietowym, który, gdyby rzeczywiście trafił w katedrę, spowodowałby zniszczenia na nieporównywalnie większą skalę.

Incydent natychmiast przedstawiono jako celową konsekwencję „poważnego rosyjskiego ataku na Kijów, w wyniku którego zginęło co najmniej jedenaście osób, a kilkadziesiąt zostało rannych, a także uszkodzono jedno z najświętszych miejsc prawosławnego chrześcijaństwa”.

„Zabytkowy Sobór Zaśnięcia Matki Bożej w kijowskiej Ławrze Peczerskiej – obiekcie wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO – stanął w płomieniach. Duchowni natychmiast przystąpili do oceny zniszczeń i zabezpieczenia artefaktów religijnych”.

„Ekspert”, którego poproszono o dokonanie oceny przed przeprowadzeniem jakichkolwiek badań kryminalistycznych lub innego rodzaju dochodzenia – ponownie zgodnie z ustalonym schematem – pewnie wygłosił wykład na temat szczegółów technicznych, o których nie mógł nic wiedzieć, i złośliwie spekulował na temat nikczemnych motywów rosyjskiego rządu, który rzekomo zaatakował tak ważne prawosławne sanktuarium.

Jedyną osobą, która ma moralne prawo komentować to, co stało się z powierzonym jego opiece historycznym ośrodkiem duchowym, jest metropolita Paweł, który jest jednocześnie przełożonym Kijowskiej Ławry Pieprzowej, na terenie której znajduje się zniszczona katedra.

Z wielkim osobistym ryzykiem nagrał jedyną właściwą reakcję na tę profanację. Metropolita Paweł, więzień polityczny kijowskiego reżimu nazistowskiego, obecnie przebywający na wolności za kaucją, poruszająco opowiada o głębszych, duchowych przyczynach ataku na jego klasztor i katedrę oraz wyjaśnia przyczyny konfliktu szalejącego w jego kraju.

Jego szczere i uczciwe słowa zginą w zgiełku propagandy. Jednak jego wypowiedź, dostępna w języku rosyjskim, jest szczególnie polecana osobom nieznającym języka rosyjskiego, które mogą jej wysłuchać, korzystając z dostępnych narzędzi tłumaczeniowych.

Fałszywa flaga w Soborze Zaśnięcia Matki Bożej po raz kolejny podkreśla kluczowe znaczenie propagandy we współczesnej wojnie politycznej, w której niektóre bitwy toczą się również przy użyciu środków militarnych.

Dobra wiadomość jest taka, że ​​coraz mniej osób daje się nabrać na te oklepane narracje, wszystkie z tego samego materiału i rutynowo rozpowszechniane przez pozbawionych wyobraźni propagatorów tych nieprawd.

Ale nie oszukujmy się: nie każdy potrafi przejrzeć czyjeś kłamstwa.

Źródło: Fałszywa flaga, na którą wszyscy czekaliśmy

Korybko: Oto prawda o rosyjskiej „wojnie poznawczej” i jej „piątej kolumnie” przeciwko Polakom

Opublikowany przez

Oto prawda o rosyjskiej „wojnie poznawczej”

i jej „piątej kolumnie” przeciwko Polakom

Andrew Korybko 17 czerwca 2026 r. korybko-substack

[Andrew Korybko @korybko I’m a Moscow-based American political analyst specializing in the global systemic transition to multipolarity]

Ostrzeżenie Ministra Spraw Zagranicznych dotyczące obu tych kwestii ma raczej charakter polityczny, niż faktyczny.

Minister spraw zagranicznych Polski Radek Sikorski powiedział w Sejmie podczas konferencji „ Wojna o umysły: strach, sabotaż, dezinformacja ”, że Rosja prowadzi „wojnę poznawczą” przeciwko Polakom i że ma już w kraju „piątą kolumnę”. Nie wszystko jest jednak tak oczywiste, jak sugeruje, dlatego konieczne jest wyjaśnienie. Jeśli chodzi o „wojnę poznawczą”, to prawdą jest, że Rosja, podobnie jak wszystkie kraje, produkuje różnorodne produkty informacyjne , których celem jest zmiana paradygmatów odbiorców.

W przypadku Rosji, generalnie zależy jej na tym, aby postrzegano jej politykę zagraniczną jako niegroźną, a politykę wewnętrzną jako konserwatywną, co w idealnym przypadku zwiększa liczbę osób na całym świecie, którym się ona podoba. Czasami stosuje się „potiomkinizm”, który odnosi się do tworzenia alternatywnych rzeczywistości dla „celów strategicznych” (jakichkolwiek by one nie były), ale to już przyniosło odwrotny skutek, jak wyjaśniono tutaj . Rosyjska „wojna poznawcza” najczęściej opiera się na połączeniu faktów i opinii, a rzadziej na wspomnianych kłamstwach.

W związku z tym w Polsce są osoby otwarte na rosyjskie produkty informacyjne, ale to wcale nie czyni ich „piątą kolumną”. Jak wyjaśniono wiosną , rzeczywiste „nastroje prorosyjskie” w Polsce są skrajnie marginalne, a przejawy, które można by nawet w przybliżeniu określić jako „prorosyjskie”, to po prostu aprobata dla niektórych aspektów polityki Putina. Obecnie jednak rządząca liberalno-globalistyczna koalicja oczernia wszystkich konserwatystów, nacjonalistów i populistów, nazywając ich „prorosyjskimi”.

Sikorski zdaje się sugerować to samo, wyolbrzymiając rosyjską „wojnę poznawczą” przeciwko Polakom i jej „piątej kolumnie”, która w rzeczywistości składa się głównie z ukraińskich uchodźców zatrzymanych za sabotaż rzekomo na rozkaz Rosji. Żaden przeciętny Polak, nawet ci, którzy chcą, aby Polska i Rosja lepiej radziły sobie z niedawnym odrodzeniem się ich tysiącletniej rywalizacji , nie jest „prorosyjski” w tym sensie, w jakim sugeruje, ponieważ ich motywacją jest pomoc Polsce, a nie Rosji.

To samo dotyczy rosnącej liczby Polaków, którzy sceptycznie odnoszą się do Ukrainy i jej uchodźców. Tendencja ta znacznie wyprzedza gloryfikację przez Zełenskiego sprawców ludobójstwa wołyńskiego , OUN-UPA , których Rosja również nie lubi. Ci Polacy są zmęczeni traktowaniem ukraińskich uchodźców jak obywateli pierwszej kategorii, a ich polskich rodaków jak obywateli drugiej kategorii. Są również zniesmaczeni tym, co ostatnio zrobił Zełenski. Wielu z nich czuje to samo, nawet jeśli nadal chcą, aby ich rosyjski rywal poniósł strategiczną klęskę z rąk Ukrainy.

Podobnie, choć UE od dawna spekuluje, że Rosja chce podzielić blok, istnieją uzasadnione powody, jak wyjaśnił konserwatywny prezydent Karol Nawrocki tutaj i przeanalizował tutaj , dla których kierowana przez Niemcy UE w obecnej formie stanowi zagrożenie dla polskiej suwerenności. Ci Polacy, którzy się z nim zgadzają, nie działają pod wpływem rosyjskiej „wojny poznawczej” jako jej „piąta kolumna”, ale są zagorzałymi patriotami. W końcu on sam znajduje się na liście poszukiwanych przez Rosję za udział w burzeniu pomników Armii Czerwonej.

Mając na uwadze tę refleksję i pamiętając, że rządząca liberalno-globalistyczna koalicja Sikorskiego, zgodnie z powszechnymi przewidywaniami, przegra kolejne wybory do Sejmu jesienią 2027 roku, jego ostrzeżenie przed „wojną poznawczą” Rosji przeciwko Polakom i „piątą kolumną” jest bardziej polityczne niż faktyczne. Jak wyjaśniono, oba zjawiska rzeczywiście istnieją, ale nie w tak wielkiej skali, jak błędnie przedstawiał je Sikorski, ani w formie, jaką sugerował. Zewnętrzni obserwatorzy powinni o tym pamiętać, ponieważ oczekuje się, że jego koalicja będzie teraz częściej rozgrywać kartę rosyjską.

Drony pochodzące z Zachodu przeciwko Moskwie: Jak Rosja jest zmuszana do kontrataku na Europę.

Opublikowany przez

Rysy elewacji

Drony przeciwko Moskwie: Jak Rosja jest w końcu zmuszana do kontrataku na Europę fassadenkratzer-de/drohnen-gegen-moskau-wie-russland-gezwungen-wird-schlieslich-gegen-europa-zuruckzuschlagen

[fassade kratzer – zadrapania lub zarysowania na fasadzie]

18 czerwca 2026 roku media doniosły o największym jak dotąd ataku dronów na Moskwę, w którym podpalono rafinerię ropy naftowej, uważaną za jeden z największych obiektów w Rosji , jak donosi n-tv.de .

Nie poinformowano jednak, że jest to możliwe jedynie dzięki dostawom broni z krajów NATO w Europie, a zwłaszcza z Niemiec, które w rzeczywistości „prowadzą wojnę z Rosją ręką Ukrainy”, jak to ujął Putin. Zintensyfikował już ataki odwetowe na Kijów, ale ostatecznie, pod presją, będzie musiał zaatakować zakłady produkcyjne na Zachodzie, w tym w Niemczech, jeśli chce utrzymać kontrolę nad sytuacją – i wtedy zostanie przedstawiony jako wieczny agresor. Merz i spółka nieodpowiedzialnie podsycają również groźbę wojny na dużą skalę.

Siergiej Karaganow (obraz Wikipedii)


Siergiej Karaganow

Rosyjski politolog i ekspert ds. polityki zagranicznej związany z Kremlem, Siergiej Karaganow, udzielił obszernego wywiadu, o którym donosi uncutnews-ch . Karaganow, który od lat należy do najbardziej wpływowych rosyjskich myślicieli strategicznych, przedstawia obraz Zachodu, który celowo chce wpędzić Rosję w długą wojnę na wyniszczenie i otwarcie wzywa do eskalacji, nawet do ataków na państwa europejskie.

Twierdzi, że wojna na Ukrainie nigdy nie była konfliktem wyłącznie ukraińsko-rosyjskim. Przeciwnie, Stany Zjednoczone i ich sojusznicy celowo wciągnęli Rosję w strategiczną pułapkę. Zachód prowadzi wojnę z Rosją na terytorium Ukrainy.

Prawdziwym celem Waszyngtonu było albo militarne pokonanie Rosji, albo trwałe jej osłabienie, aby następnie skupić się na konfrontacji z Chinami. Europa odegrała rolę aktora realizującego, podczas gdy Ukraina była jedynie polem bitwy. Karaganow nie jest odosobniony w tym poglądzie, ale raczej znajduje się w dobrym towarzystwie wielu zachodnich analiz (patrz tutaj , tutaj , tutaj ).

Karaganow argumentuje, że Zachód dąży do długotrwałego wyczerpania Rosji. Dlatego Moskwa musi zakończyć konflikt, zanim obciążenia gospodarcze i społeczne staną się zbyt duże.
Wyraźnie stwierdza, że ​​jego zdaniem Rosja musi w ciągu najbliższego roku podjąć znacznie bardziej zdecydowane działania wobec państw europejskich, które dostarczają Ukrainie broń, szkolenia i wsparcie logistyczne. Wymienia w szczególności Niemcy, Polskę, Rumunię i Wielką Brytanię.
„Niemcy są w centrum jego programu. Oskarża Berlin o ponowny rewanżyzm i określa Niemcy jako główną siłę napędową antyrosyjskiej polityki w Europie”.

Karaganow jest przekonany, że Rosja będzie musiała przeprowadzić bezpośrednie ataki na cele europejskie „prędzej czy później”, jeśli jej wsparcie dla Ukrainy nie ustanie. Początkowo ataki te powinny być przeprowadzane przy użyciu broni konwencjonalnej. Ostatecznie jednak należy rozważyć również użycie broni jądrowej.

Centralnym założeniem jego argumentacji jest twierdzenie, że Europa straciła lęk przed wojną nuklearną. Karaganow postrzega to jako największe zagrożenie naszych czasów. Tylko przywrócenie wiarygodnego odstraszania nuklearnego może zapobiec bezpośredniej konfrontacji.
Posuwa się nawet do twierdzenia, że ​​ograniczona seria rosyjskich ataków nuklearnych na Europę szybko zakończyłaby wojnę, ponieważ państwa europejskie w konsekwencji skapitulowałyby lub uległyby rozpadowi. Jednocześnie przyznaje, że miliony ludzi mogłyby zginąć, a duże części Europy mogłyby ulec zniszczeniu.

Uncutnews zauważa, że ​​Karaganow, chwaląc prezydenta Rosji Władimira Putina jako inteligentnego męża stanu, jednocześnie oskarża go o brak determinacji.
Wielokrotnie powtarza, że ​​Rosja prowadziła wojnę zbyt niepewnie. Moskwa podjęła kluczowe decyzje polityczne i wojskowe zbyt późno i nie zdołała wystarczająco odstraszyć Zachodu.
Domaga się, aby Rosja bardziej widocznie przygotowała się na potencjalne użycie broni jądrowej i publicznie zademonstrowała tę gotowość.

Karaganow niewiele oczekuje od trwających działań dyplomatycznych. Potencjalne zawieszenia broni lub częściowe porozumienia określa jako pułapkę. Nawet gdyby walki miały tymczasowo ustać, państwa zachodnie nadal będą dozbrajać Ukrainę.

Uncutnews zastanawia się, czy stanowiska te rzeczywiście odzwierciedlają opinie większości w rosyjskim kierownictwie, pozostaje kwestią otwartą. Jednak wywiad pokazuje, że przynajmniej część rosyjskiego establishmentu strategicznego otwarcie dyskutuje teraz o scenariuszach, które jeszcze kilka lat temu uważano za nie do pomyślenia.

Bardzo niebezpieczne niemieckie podżeganie do wojny

Rząd niemiecki naciska na wojnę z Rosją z kilku powodów:

1.   Fałszywie przedstawia rosyjską inwazję na Ukrainę jako jednostronną rosyjską wojnę agresywną, przed którą Ukraina musi się bronić i w której musi być wspierana bronią i szkoleniem wojskowym. –
W rzeczywistości rząd niemiecki popiera wojnę agresywną prowadzoną przez neofaszystowski reżim ukraiński przeciwko Rosji, wojnę strategicznie wykorzystywaną przez USA, NATO i UE do własnych celów geopolitycznych.

See:
fassadenkratzer.de/die-etablierung-des-neonazistischen-regimes-in-der-ukraine-mit-hilfe-der-deutschen-nazi-jager
fassadenkratzer.de/in-wahrheit-fuhrt-die-ukraine-einen-angriffs-krieg-gegen-russland/
fassadenkratzeriew-beschloss-2019-minsk-ii-nicht-umsetzen-und-bereitete-sich-auf-krieg-mit-russland-vor/

2.    Rząd niemiecki fałszywie twierdzi, że podbój Ukrainy to jedynie początek wielkiego imperialistycznego planu Rosji, który zakłada późniejszy atak i włączenie państw Europy Wschodniej oraz Niemiec do swojego imperium. Dlatego Niemcy muszą być „gotowe do wojny” i przygotowane do obrony przed rosyjską agresją poprzez kompleksowe zbrojenia. –
W rzeczywistości to kłamstwo służy militarnemu przygotowaniu Niemiec do udziału w długotrwałym, agresywnym natarciu NATO na granice Rosji, które Rosja uważa za przekroczenie czerwonej linii na Ukrainie. Niemcy de facto uczestniczą zatem w przygotowaniach do wojny agresywnej przeciwko Rosji. Zobacz:
https://fassadenkratzer.de/2024/02/09/die-luge-vom-russischen-imperialismus-als-vorwand-fur-neue-kriegsrustungen/
. To, że Rosja nie dąży do konfliktu z Zachodem poza Ukrainą, zostało teraz publicznie oświadczone nawet przez Naczelnego Dowódcę Sił Sojuszniczych NATO w Europie po „bardzo ścisłym monitorowaniu raportów wywiadowczych”. See:
https://fassadenkratzer.de/2026/06/18/nato-oberbefehlshaber-widerspricht-angriffsbehauptungen-russland-sucht-keinen-konflikt/#more-19902

Coraz bardziej niszczycielskie ataki dronów ze strony państw NATO, przeprowadzane „ręką Ukrainy” w głąb rosyjskiego zaplecza i na Moskwę, ostatecznie zmuszą Rosję do kontrataków na cele w europejskich państwach NATO, w tym w Niemczech. Zostanie to fałszywie przedstawione jako „przepowiedziany” rosyjski atak na Europę, przed którym NATO musi się bronić. To wywołałoby III wojnę światową o niewyobrażalnych konsekwencjach. To czyste szaleństwo.

Należy to jasno stwierdzić: obecny rząd niemiecki pod przewodnictwem Merza i popierające go partie nie służą pokojowi na świecie, zgodnie z wymogami Ustawy Zasadniczej, lecz nieodpowiedzialnie wspierają sprytnie skrywaną wojnę agresywną, prowadzoną przez NATO i USA przeciwko Rosji. Nie postępują zgodnie z Ustawą Zasadniczą i dopuścili się przestępstwa z art. 13 Międzynarodowego Kodeksu Karnego. Powinni stanąć przed sądem. Zobacz:
https://fassadenkratzer.de/2026/06/02/nicht-vom-willen-des-grundgesetzes-beseelt-dem-frieden-der-welt-zu-dienen/

Wojna wnika coraz głębiej w Rosję: Ile jeszcze ukłuć szpilką może znieść Moskwa?

Opublikowany przez

Wojna wnika coraz głębiej w Rosję:

Ile jeszcze ukłuć szpilką

może znieść Moskwa?

Atak na rosyjską rafinerię ropy naftowej w obwodzie tiumeńskim, ponad 2000 kilometrów od granicy z Ukrainą, może oznaczać nowy punkt zwrotny w wojnie na Ukrainie. Nawet zachodnie media donoszą, że ukraińskie drony docierają do celów, które jeszcze kilka lat temu uważano za całkowicie nieosiągalne.

Wojna nie ogranicza się już do linii frontu w Donbasie i na terenach przygranicznych. Wnika coraz głębiej w rosyjskie serce.

To, co zaczęło się od ataków na Krym, rozprzestrzeniło się na Biełgorod, Kursk i Briańsk. Później ataki dronów wymierzone były w Moskwę, lotniska wojskowe, terminale naftowe i zakłady energetyczne. Teraz celem ataków są nawet strategiczne instalacje w głębi zachodniosyberyjskiej.

Każdy pojedynczy atak może wydawać się ograniczony militarnie. Ale razem wzięte, te operacje ujawniają pewien schemat.

To wojna tysiąca ukłuć szpilką.

Kłęby dymu unoszą się z zachodniej Syberii po tym, jak ukraińskie drony dalekiego zasięgu zaatakowały rosyjską rafinerię ropy naftowej „Tiumeń” (Antypiński) położoną ponad 2000 kilometrów od granicy.

https://twitter.com/WarMonitors/status/2068325325268717877/video/1

Rosyjskie rafinerie płoną. Atakowane są bazy paliw. Lotniska wojskowe są ostrzeliwane. Pokonywane są coraz większe odległości. Jednocześnie na Ukrainę nadal napływa zachodnia broń, dane satelitarne, informacje rozpoznawcze i wsparcie techniczne.

Oficjalnie państwa NATO podkreślają, że nie są stroną konfliktu. Jednocześnie zachodnie systemy, zachodni wywiad i zachodnia technologia umożliwiają coraz bardziej niszczycielskie ataki na cele w Rosji.

W Moskwie wydarzenia te nie są już postrzegane jako typowo ukraińska wojna.

Z rosyjskiej perspektywy coraz częściej odnosi się wrażenie, że jest to wojna zastępcza, w której Ukraina wystrzeliwuje drony, a podstawowa infrastruktura i wsparcie pochodzą z Zachodu.

Właśnie tu kryje się prawdziwe niebezpieczeństwo.

Ponieważ każda nowa fala ataków przesuwa czerwone linie o krok dalej. Każda zniszczona rafineria, każdy zaatakowany ośrodek przemysłowy i każdy nowy poligon zwiększają presję polityczną na rosyjskie władze.

Jak długo państwo może stać z boku, gdy ataki wnikają coraz głębiej w jego terytorium? Jak długo Moskwa może reagować, nie eskalując sytuacji?

Oficjalnie rządy zachodnie podkreślają swoją chęć zapobieżenia eskalacji wojny. Jednocześnie dostarczana jest broń o coraz większym zasięgu, opracowywane są nowe systemy uderzeniowe, a cele są atakowane coraz dalej w głąb Rosji.

Krytycy tej strategii widzą w niej niebezpieczną sprzeczność.

Twierdzą, że Rosja jest stopniowo wpychana w sytuację poprzez liczne mniejsze ataki, w której ostrzejsza odpowiedź wydaje się niemal nieunikniona. To nie pojedynczy atak mógłby wywołać eskalację, ale raczej skumulowany efekt wielu drobnych ciosów. Wojna nie rozszerzyłaby się wówczas poprzez jeden wielki, zdecydowany ruch, ale poprzez powolne przyzwyczajanie się do coraz to nowych wykroczeń.

W Moskwie narastają apele o bardziej zdecydowane działania. Rosyjscy komentatorzy mówią o strategii wyniszczającej i ostrzegają, że Zachód najwyraźniej zakłada, że ​​Rosja zaakceptuje każdą nową eskalację.

Nie da się udowodnić, czy było to rzeczywiście świadome obliczenie.

Jednak dla wielu obserwatorów dowody są niezwykłe: coraz większy zasięg, coraz głębsze ataki i jednocześnie ciągłe wsparcie militarne Ukrainy przez państwa NATO.

Atak na Tiumeń może zatem oznaczać coś więcej niż tylko kolejny atak dronów. Może to być znak, że wojna wkroczyła w nową fazę – fazę, w której decydującym czynnikiem nie są już tylko linie frontu na Ukrainie, ale także to, ile ukłuć szpilką wytrzyma mocarstwo nuklearne, zanim zmieni zasady gry.

Prawdziwe zagrożenie może nie tkwić w pojedynczym ataku. Polega ono na tym, że obie strony wierzą, że druga strona również zaakceptuje kolejny krok.

Jednak historia pokazuje, że główne mocarstwa rzadko reagują bezterminowo na strategiczne upokorzenia, nie wspinając się ostatecznie po szczeblach eskalacji.

Czemu nie odpowiadamy tak, żeby ich zabolało? – pytają Rosjanie

Opublikowany przez

Czemu nie odpowiadamy tak, żeby ich zabolało? – pytają Rosjanie

20.06.2026. – Czemu nie odpowiadamy tak, żeby ich zabolało? – pytają Rosjanie

Ukraińskie drony hulają nad rosyjskimi miastami. Tylko stosunkowo niewielka ich część osiąga cel, ale skutki są dla Rosji druzgocące: zniszczenia w infrastrukturze energetycznej, przerwanie komunikacji i dostaw towarów na Krym, gdzie paliwo jest teraz racjonowane, i gdy dalej tak pójdzie, a Kreml nie znajdzie sposobu na ‚uciszenie’  kijowskiego reżimu, zabraknie żywności na półwyspie. I giną ludzie, bo neobanderowscy terroryści nieszczególnie mają na uwadze rosyjskich cywilów.

Intensywność i częstotliwość ataków nasila się, płoną bloki mieszkalne, wieżowce, rafinerie, co sprawia, że Ukraińcy – a widzimy to na krótkich filmach-wideo – cieszą się, wpadają w euforię; nie traktują Rosjan jako braci, lecz jako śmiertelnych, znienawidzonych wrogów. 

Co na to rosyjska opinia publiczna? Czy nastąpią zmiany fundamentalne w prowadzeniu wojny z kijowskim reżimem? Ile razy mogą państwa NATO przekraczać ‚czerwone linie’  wyznaczone przez Kreml? – Próbuje na te pytania odpowiedzieć szef platformy  strajk.eu  Maciej Wiśniowski, który akurat powrócił z 10-dniowego wojażu po Rosji. W 54-minutowym podcaście zadaje pytania i podejmuje dyskusję Bojan Stanisławski.

Pojawiły się nowe, nieprzewidziane przeszkody w wojnie z neo-banderą. Nastąpiła przewaga Ukraińców w zakresie dronów. Niebezpieczny jest transport drogowy w Rosji, co utrudnia zaopatrzenie lub w ogóle uniemożliwia komunikację z Półwyspem Krymskim (droga na Krym to ‚droga śmierci’). W wieloletniej już wojnie śmierć poniosło około 350 tysięcy żołnierzy rosyjskich. Dodać tu trzeba ogromną ilość ciężko rannych, którzy wyłączeni zostali z normalnego życia.

„Czemu nie odpowiadamy tak, żeby ich zabolało?” – pytają rozmówcy. Jeden z nich stwierdza: „Próbujemy dopchać się do stolika, gdzie rozdają karty. Problem w tym, że jeszcze niedawno chcieliśmy wywrócić ten stolik, a teraz prosimy, żeby nas tam dopuścili”. BRICS miał być antyimperialistyczny, a teraz Kreml próbuje dogadać się z imperializmem. Pytają Rosjanie, dlaczego Iran, o znacznie mniejszych zasobach niż ich kraj, potrafił efektywnie walić po Amerykanach i żydach, a rząd rosyjski stoi niezmiennie na pozycji rozważnej, a teraz defensywnej.

Prezydent Władimir Putin notuje spadek poparcia. Zwykli Rosjanie doceniają jego osiągnięcia w zakresie dotychczasowego rozwoju rosyjskiej gospodarki i – jest to charakterystyczne dla naszych wschodnich sąsiadów – krytykują rząd, ale nie samego prezydenta, choć zwracają uwagę na jego wiek i zużycie po 26 latach sprawowania władzy. Pojawia się myśl: ‚Może trzeba go zmienić? – Tak, ale na kogo?’

Siergiej Karaganow to przewidział; proponował oddać władzę w sprawach militarnych w ręce wojskowych. I tu nasuwają się myśli o pierwotnych zamierzeniach demilitaryzacji i denazyfikacji Ukrainy. I wychodzi tak, że po ponad czterech latach działań wojennych armia ukraińska jest 3-krotnie silniejsza, a neo-banderyzm wzniósł się na wyżyny.

I jeszcze parę słów o dzisiejszym życiu społeczeństwa w Rosji. Maciej Wiśniowski opowiada o niewyobrażalnej biurokracji, która jeszcze niedawno nie była rozwinięta w takim stopniu, oraz o ograniczeniu swobód obywatelskich. Obraz nie do pozazdroszczenia. Dodam, że narrator był wielokrotnie w Federacji, ma tam wielu przyjaciół i jest nader przychylny Rosji.

Zygmunt Białas

Ławrow: Kilka przemyśleń na temat rozwiązania kryzysu ukraińskiego, Europy i bezpieczeństwa globalnego

Opublikowany przez

Thomas Röper anti-spiegel.ru/ein-artikel-von-aussenminister-lawrow-fuer-das-europaeische-publikum

Konflikt na Ukrainie

Artykuł ministra spraw zagranicznych Ławrowa dla europejskiej publiczności

Europejskie wydanie Politico zawarło porozumienie z rosyjskim Ministerstwem Spraw Zagranicznych w sprawie wyłącznej publikacji artykułu ministra spraw zagranicznych Rosji Ławrowa, ale w ostatniej chwili zmieniło zdanie.

W związku z tym publikujemy artykuł na Anti-Spiegel.

Anti-Spiegel 19 czerwiec  2026

Powtarzam często, że największym problemem jest to, że zachodnie media nie cytują poprawnie rosyjskich polityków, a jedynie wyrywają krótkie fragmenty z kontekstu lub po prostu piszą to, co rzekomo powiedział rosyjski rząd. Ta cenzura na Zachodzie jest obserwowana od lat, a teraz pojawił się nowy przykład: europejskie wydanie Politico zawarło umowę z rosyjskim Ministerstwem Spraw Zagranicznych na wyłączną publikację artykułu rosyjskiego ministra spraw zagranicznych Ławrowa, ale w ostatniej chwili zmieniło zdanie i anulowało publikację.

Codziennie doświadczam ogromnego zainteresowania oryginalnymi wypowiedziami rosyjskich przywódców w Niemczech. Wszystko zaczęło się w 2018 roku od mojej pierwszej książki o Putinie, której mniej więcej połowa składała się z obszernych cytatów Putina na wszystkie istotne wówczas tematy polityki zagranicznej. Chociaż byłem wtedy zupełnie nieznany, a Anti-Spiegel był portalem liczącym zaledwie kilkuset czytelników, książka stała się bestsellerem i przez wiele tygodni utrzymywała się na szczycie listy książek politycznych Amazona. Świadczyło to o ogromnym zainteresowaniu Niemiec słuchaniem, w oryginalnej i niefiltrowanej formie, tego, co Putin naprawdę mówił na aktualne tematy.

W książce napisałem, że nie oczekuję, że ktokolwiek stanie się przyjacielem Putina. Ale aby zdecydować, co się sądzi o polityce Putina, trzeba najpierw wiedzieć, co Putin naprawdę mówi i robi. I właśnie to uniemożliwiają niemieckie i europejskie media swoją cenzurą.

Ponieważ to samo dotyczy Ministra Spraw Zagranicznych Rosji Ławrowa, przetłumaczyłem jego artykuł, który był przeznaczony wyłącznie dla Politico i został opublikowany na stronie internetowej rosyjskiego MSZ. mid.ru/ru/foreign_policy/news

Artykuł Siergieja Ławrowa był pierwotnie planowany dla Politico Europe, ale w ostatniej chwili został wycofany przez redakcję.

==========================================================

Kilka przemyśleń na temat rozwiązania kryzysu ukraińskiego, Europy i bezpieczeństwa globalnego

Na spotkaniu w Londynie 7 czerwca szefowie państw i rządów Wielkiej Brytanii, Francji i Niemiec, wraz z Władimirem Zełenskim, przedstawili Rosji pięć postulatów jako warunki „sprawiedliwego i trwałego pokoju” na Ukrainie. W oparciu o te postulaty zjednoczona Europa proponuje dialog z Moskwą.

Kontekst

Całe doświadczenie negocjacji z Europą w ramach „kolektywnego Zachodu” w ciągu ostatnich 20 lat wskazuje tylko na jedno: Negocjacje z Rosją są zwodniczą taktyką, dyplomatyczną przykrywką dla geopolitycznej ekspansji Zachodu i jego instytucji, przede wszystkim NATO i UE, na wschód – w kierunku granic Rosji.

Wkład Europy w eskalację kryzysu na Ukrainie jest niezaprzeczalny. Europejczycy, wraz z Amerykanami, zainspirowali „pomarańczową rewolucję” w Kijowie w 2004 roku. Aby stworzyć antyrosyjską bazę na Ukrainie, przez lata przekupywali polityków i całe partie, przepisywali historię i programy edukacyjne, promowali i kultywowali ukraiński nacjonalizm i robili wszystko, aby oddzielić Ukrainę od Rosji.

W 2013 roku UE odrzuciła naszą propozycję znalezienia kompromisowego rozwiązania dla umowy stowarzyszeniowej, do podpisania której Bruksela naciskała na Wiktora Janukowycza. Przypomnijmy, że Ukrainie zaoferowano możliwość otwarcia rynków bez żadnej obietnicy wzajemności, mimo że było to niezgodne z dalszym uczestnictwem Kijowa w strefie wolnego handlu WNP. Po tym, jak Janukowycz zażądał odroczenia podpisania umowy, Europejczycy sprowokowali zamieszki uliczne, a w lutym 2014 roku – próbę zamachu stanu w Kijowie.

Niemcy, Francja i Polska postąpiły równie zdradziecko. Po udzieleniu opozycji gwarancji wdrożenia umowy z Wiktorem Janukowyczem, umyły ręce, gdy tylko kontrolowana przez nich opozycja przejęła władzę, twierdząc, że demokracja może przybrać nieprzewidziany obrót.

Wtedy Europejczycy zaczęli wspierać nowy rząd. Kiedy 2 maja 2014 roku w Odessie spalono żywcem dziesiątki niewinnych zwolenników pojednania z Rosją, z Europy nie padło ani jedno słowo potępienia.

Jako gwaranci porozumień mińskich z 2015 roku, Francja i Niemcy de facto zachęcały ukraiński reżim do sabotowania zawartych zobowiązań. Jak przyznali Angela Merkel i François Hollande po rozpoczęciu operacji wojskowej, Kijów nie planował wdrożenia porozumień mińskich, jednogłośnie zatwierdzonych przez Radę Bezpieczeństwa ONZ. Celem było zyskanie na czasie, wzmocnienie ukraińskich sił zbrojnych i wyposażenie ich w broń zachodnią.

Rosja ze swojej strony zrobiła wszystko, co w jej mocy, aby przezwyciężyć kryzys bezpieczeństwa w Europie za pomocą dyplomacji. Jednak w styczniu 2022 roku USA i NATO odrzuciły propozycję Rosji zawarcia prawnie wiążących porozumień o wzajemnych gwarancjach bezpieczeństwa. Sojusznicy europejscy aktywnie zaangażowali się w tę decyzję.

Po rozpoczęciu operacji wojskowej zjednoczona Europa poparła stanowisko brytyjskiego premiera, który chciał zerwania rozmów w Stambule między Rosją a Ukrainą. Wezwanie Johnsona do Kijowa, aby „niczego nie podpisywał i po prostu walczył”, skutecznie zamknęło drzwi do prawdziwej dyplomacji w dłuższej perspektywie.

Obecna sytuacja

Nasuwa się pytanie, dlaczego europejscy szefowie państw i rządów nagle zmienili zdanie, rozmawiają teraz o negocjacjach i co mają nadzieję osiągnąć tymi oświadczeniami. Na przykład Wysoki Przedstawiciel UE Kallas stwierdziła, że dialog z Rosją jest niezbędny do zakomunikowania warunków Europy, które obejmują wypłatę reparacji Ukrainie, wycofanie wojsk z Naddniestrza i Kaukazu, uchylenie ustawy o agentach zagranicznych oraz ustalenie maksymalnej liczebności rosyjskich sił zbrojnych. Uważa, że ​​„sprawiedliwego i trwałego pokoju nie da się osiągnąć bez pociągnięcia Rosji do odpowiedzialności”. 19 maja br. przedstawicielka UE podkreśliła podczas posiedzenia Rady Bezpieczeństwa ONZ, że „wsparcie wojskowe dla Ukrainy nie stoi w sprzeczności z dążeniem do pokoju; jest warunkiem wstępnym negocjacji w dobrej wierze”.

Europa zamierza prowadzić negocjacje z Rosją równolegle z kontynuacją legalnej agresji, której przewodzi Rada Europy. Ta niegdyś szanowana organizacja tworzy struktury mające na celu „pociągnięcie Rosji do odpowiedzialności”: „rejestr szkód”, „komisję ds. szkód” i „specjalny trybunał”.

UE dała zielone światło na zatrzymywanie statków handlowych na pełnym morzu. Do kilku incydentów doszło już na Morzu Bałtyckim i Atlantyku. Jednocześnie Zachód przymyka oczy na akty terrorystyczne popełniane przez ukraińskie siły zbrojne na Morzu Czarnym i Morzu Śródziemnym.

Tak więc prawdziwym celem europejskich szefów państw i rządów nie są negocjacje z Rosją, lecz utrzymanie reżimu Zełenskiego, aby utrzymać go jako bazę dla trwającej walki z nami. W tym celu europejskie stolice chcą doprowadzić do szybkiego zawieszenia broni, aby zapobiec rozpadowi ukraińskich sił zbrojnych na linii frontu. Chcą „zamrozić” konflikt, nie usuwając jego przyczyn. I chcą natychmiast wysłać na Ukrainę kontyngenty wojskowe brytyjsko-francuskiej „koalicji chętnych”.

Powszechnie wiadomo, że europejskie elity zainwestowały swój „kapitał polityczny” w konfrontację z Rosją, wydając setki miliardów dolarów na wsparcie reżimu w Kijowie i zwiększenie budżetów wojskowych państw członkowskich UE i NATO. Europa planuje osiągnąć gotowość bojową do konfliktu z Rosją do 2030 roku. Do tego czasu zamierza kupować czas różnymi sposobami. Jak cynicznie zauważył w kwietniu tego roku belgijski szef Sztabu Generalnego: „Dzięki krwi Ukraińców, którzy kupują nam czas, mamy jeszcze kilka lat”.

Zjednoczona Europa wciąż marzy o ekspansji, dążąc do aneksji Ukrainy i Mołdawii oraz wciągnięcia Armenii w swoją strefę wpływów. NATO rozszerzyło się na wschód, przyjmując Finlandię i Szwecję. Ukraina jest postrzegana jako taran przyszłej europejskiej siły zbrojnej, autonomicznej wobec USA i NATO.

Zagrożenia dla bezpieczeństwa globalnego

Sytuacja ta stwarza poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa globalnego, ponieważ bezpośredni konflikt między NATO a Rosją mógłby szybko przerodzić się w wymianę nuklearną o katastrofalnych skutkach.

Pod hasłem „strategicznej autonomii” Europa masowo rozszerza swoje zdolności wojskowe, w tym w sferze nuklearnej. Zamiar Paryża, by przyznać „parasol nuklearny” kilku państwom UE i NATO, jest głęboko niepokojący. Jego „pomoc” z pewnością nie wzmocni bezpieczeństwa samej Francji ani jej beneficjentów.

Tymczasem podmioty polityczne i wojskowe w Europie oskarżają Rosję o skrywanie agresywnych planów, które rzekomo wykraczają poza Ukrainę. Prezydent Rosji wielokrotnie powtarzał, że to nonsens, prowokacja i dezinformacja mająca na celu wyłudzenie środków budżetowych na walkę z Rosją. Nie jest to kontekst, w którym można prowadzić sensowne negocjacje.

Stanowisko Rosji

Odnosząc się do negocjacji, Władimir Putin powtórzył na Międzynarodowym Forum Ekonomicznym w Petersburgu, że Rosja nie odrzuca kontaktów z nikim. Postrzegamy jednak Europę jako stronę konfliktu, której zależy na pokonaniu Rosji, i sami Europejczycy otwarcie się w ten sposób pozycjonują. Dlatego dialogu z Europą nie można prowadzić tak, jakby była ona bezstronnym obserwatorem.

Rosja woli osiągać cele swojej operacji wojskowej środkami dyplomatycznymi. Wymaga to niezawodnego zagwarantowania bezpieczeństwa Rosji wzdłuż jej zachodnich granic, a także honoru i godności jej obywateli, w tym ich prawa do rosyjskiego języka ojczystego i prawosławia. Dalsza ekspansja militarna, polityczna i gospodarcza Zachodu jest niedopuszczalna, ponieważ stoi w sprzeczności z imperatywami świata wielobiegunowego.

Europejscy przywódcy muszą zrozumieć, że regionalny model bezpieczeństwa budowany w Europie przez dziesięciolecia, począwszy od przyjęcia Aktu Końcowego z Helsinek w 1975 roku, został zniszczony przez ich własne działania. Powrót do tego modelu jest niezbędny. Nadszedł czas na stworzenie pan-kontynentalnej architektury bezpieczeństwa otwartej dla wszystkich krajów euroazjatyckich, takiej, która odzwierciedla wielobiegunową rzeczywistość współczesnego porządku świata. Zasada równego i niepodzielnego bezpieczeństwa, którą podeptały transatlantyckie konstrukcje, może zostać zrealizowana w nowej architekturze euroazjatyckiej. Po spełnieniu niezbędnych warunków Europa może włączyć się w prace nad tym ambitnym projektem.

Najważniejsze jest to, że aby mógł odbyć się konstruktywny dialog, konieczne jest odbudowanie zaufania, które zostało podważone przez antyrosyjskie działania Zachodu, a także przez Europę jako część tego systemu, w okresie po zimnej wojnie. Zaufanie można odbudować jedynie poprzez konkretne kroki, które wyrażają szczery sprzeciw wobec instrumentalnego wykorzystywania dyplomacji do realizacji ekspansjonistycznych ambicji. Ostateczne decyzje, takie jak ta, którą Rosja otrzymała w Londynie 7 czerwca, nie przywrócą zaufania ani nie wznowią dialogu.

Zamiast epilogu:
Znamienne jest, że londyńskie ultimatum zostało kategorycznie potwierdzone przez ambasadorów Wielkiej Brytanii, Francji i Niemiec podczas spotkania w rosyjskim MSZ 11 czerwca, o co pilnie prosili. Był to jedyny cel ich wizyty w rosyjskim MSZ.

Rosja będzie zmuszona by zaatakować Europę

Opublikowany przez

Zygmunt Białas

19.06.2026. – S. Karaganow: Rosja będzie musiała zaatakować Europę

19.06.2026. – S. Karaganow: Rosja będzie musiała zaatakować Europę

Najpierw powinny być zaatakowane Niemcy, a potem…

W 48-minutowym wywiadzie z dziennikarką Dianą Panczenko, rosyjski politolog i związany z Kremlem strateg ds. polityki zagranicznej Siergiej Karaganow wygłosił prawdopodobnie swoje najbardziej dosadne jak dotąd uwagi dotyczące wojny na Ukrainie, NATO oraz przyszłości Europy.

Karaganow, który od lat należy do najbardziej wpływowych rosyjskich myślicieli strategicznych, przedstawia obraz Zachodu, który celowo chce wciągnąć Rosję w długotrwałą wojnę na wyniszczenie i otwarcie wzywa do eskalacji, a nawet ataków na państwa europejskie.

Zachód prowadzi wojnę z Rosją na terytorium Ukrainy

Karaganow twierdzi, że wojna na Ukrainie nigdy nie była konfliktem wyłącznie ukraińsko-rosyjskim. Przeciwnie, Stany Zjednoczone i ich sojusznicy celowo wciągnęli Rosję w strategiczną pułapkę.

Według jego relacji, prawdziwym celem Waszyngtonu było albo militarne pokonanie Rosji, albo trwałe jej osłabienie, aby następnie skupić się na konfrontacji z Chinami. Europa odgrywa rolę aktora realizującego te plany, podczas gdy Ukraina służy jedynie jako pole bitwy [i ‚mięso armatnie’ – przypis ZB].

Rosyjski politolog argumentuje, że Zachód liczy na długotrwałe wyczerpanie Rosji. Dlatego Moskwa musi zakończyć konflikt, zanim obciążenia gospodarcze i społeczne staną się zbyt duże.

Wezwanie do ataków na państwa NATO

Wypowiedzi Karaganowa dotyczące przyszłości wojny są szczególnie kontrowersyjne. Wyraźnie stwierdza, że jego zdaniem Rosja musi w ciągu najbliższego roku podjąć znacznie bardziej zdecydowane działania wobec państw europejskich, które dostarczają Ukrainie broń, szkolenia i wsparcie logistyczne. Wymienia w szczególności Niemcy, Polskę, Rumunię i Wielką Brytanię.

Drony w Moskwie czują się jak u siebie w domu

Niemcy są kluczowe dla jego argumentacji. Oskarża Berlin o nowy rewanżyzm i określa Niemcy jako główną siłę napędową antyrosyjskiej polityki w Europie. Karaganow jest przekonany, że Rosja będzie musiała przeprowadzić ‚wcześniej czy później’  bezpośrednie ataki na cele europejskie, jeśli jej wsparcie dla Ukrainy nie zostanie przerwane. Początkowo ataki te powinny być przeprowadzane przy użyciu broni konwencjonalnej.

Drabina eskalacji

Karaganow od lat opowiada się za tzw. ‚drabiną eskalacji’, za pomocą której Rosja ma stopniowo zastraszać Zachód. Według niego, kilka etapów zostało już wdrożonych: a) obniżenie progu użycia broni jądrowej w rosyjskiej doktrynie; b) podniesienie poziomu gotowości sił strategicznych; c) rozmieszczenie broni jądrowej na Białorusi; d) regularne ćwiczenia nuklearne.

Jako kolejne etapy opisuje demonstracyjne testy nuklearne, ograniczony atak nuklearny na cel wojskowy w Europie, a wreszcie – jeśli Zachód się nie wycofa – serię ataków nuklearnych na cele europejskie. Chociaż Karaganow wielokrotnie podkreśla, że nie chce takiego ataku, jednocześnie stwierdza, że Rosja musi być na niego przygotowana.

Europa straciła strach przed bronią jądrową

Głównym tematem jego argumentacji jest twierdzenie, że Europa straciła strach przed wojną nuklearną. Karaganow postrzega to jako największe zagrożenie naszych czasów. Tylko przywrócenie wiarygodnego odstraszania nuklearnego może zapobiec bezpośredniej konfrontacji.

Posuwa się do twierdzenia, że ograniczona seria rosyjskich ataków nuklearnych na Europę szybko zakończyłaby wojnę, ponieważ państwa europejskie następnie skapitulowałyby lub uległy rozpadowi. Jednocześnie przyznaje, że mogłyby zginąć miliony ludzi, a znaczna część Europy uległaby zniszczeniu.

Ostra krytyka Putina – ‚niewystarczająco zdecydowany’

Warto zauważyć, że choć Karaganow chwali prezydenta Rosji Władimira Putina jako inteligentnego męża stanu, jednocześnie zarzuca mu brak zdecydowania.

Wielokrotnie powtarza, że Rosja prowadziła wojnę zbyt niepewnie. Moskwa podjęła ważne decyzje polityczne i wojskowe zbyt późno i nie zdołała wystarczająco odstraszyć Zachodu. Żąda, aby Rosja bardziej widocznie przygotowała się na ewentualne użycie broni jądrowej i publicznie zademonstrowała tę gotowość.

Brak nadziei na szybki pokój

Karaganow niewiele oczekuje od obecnych wysiłków dyplomatycznych. Potencjalne zawieszenia broni lub częściowe porozumienia określa jako pułapkę. Nawet gdyby walki miały tymczasowo ustać, uważa, że państwa zachodnie nadal będą dozbrajać Ukrainę.

Ukraińskie ataki na Krym i drogi dojazdowe to już prawie codzienność

Dlatego uważa, że trwały pokój jest nierealny w obecnych warunkach. Wcześniej czy później Rosja będzie musiała ponownie podjąć działania militarne.

NATO jako długoterminowy przeciwnik

Dla Karaganowa NATO to nie tylko sojusz wojskowy, ale centralny instrument projekcji siły Zachodu przeciwko Rosji. Uważa, że państwa europejskie zwiększają wydatki na zbrojenia i przygotowują się do konfrontacji militarnej z Rosją. Nie są jeszcze na to gotowe, ale sytuacja może się zmienić w dłuższej perspektywie.

Z tego powodu opowiada się za wywieraniem presji na Europę już teraz i znacznym zwiększeniem kosztów wsparcia Ukrainy przez Europę.

Wniosek: Rosja musi zaostrzyć konflikt

Sedno przesłania Karaganowa jest jasne: Uważa on wojnę na Ukrainie nie za konflikt regionalny, lecz za wojnę zastępczą między Zachodem a Rosją.

Jego zdaniem Rosja będzie mogła wygrać tylko wtedy, gdy będzie gotowa zwiększyć presję na same państwa NATO. Wzywa do zaostrzenia ataków na Ukrainę, bezpośrednich ataków na państwa europejskie ją wspierające oraz wiarygodnego przygotowania do ataków nuklearnych w ostateczności.

Czy stanowiska te rzeczywiście odzwierciedlają opinię większości w rosyjskim kierownictwie, czas pokaże. Jednakże wywiad pokazuje, że przynajmniej część rosyjskiego establishmentu strategicznego otwarcie dyskutuje teraz o scenariuszach, które jeszcze kilka lat temu uważano za nie do pomyślenia.

uncutnews.ch/karaganow-russland-wird-fruher-oder-spater-europa-angreifen-mussen-deutschland-zuerst

Opracował: Zygmunt Białas

Dowódca niemieckich sił powietrznych grozi Kaliningradowi i Sankt Petersburgowi masowymi nalotami

Opublikowany przez

Thomas Röper anti-spiegel.ru/der-chef-der-deutschen-luftwaffe-droht-kaliningrad-und-petersburg-mit-massiven-luftangriffen

„Walcz dziś w nocy”

Dowódca niemieckich sił powietrznych grozi Kaliningradowi i Sankt Petersburgowi masowymi nalotami

Retoryka wojenna ze strony Niemiec nasila się. Teraz dowódca niemieckich sił powietrznych zagroził Kaliningradowi i Sankt Petersburgowi masowymi nalotami w wywiadzie dla brytyjskich mediów. W Rosji takie groźby, zwłaszcza ze strony Niemiec, przywołują wspomnienia najciemniejszych dni w historii Niemiec.

Anti-Spiegel 15 czerwiec  2026

Wybitni niemieccy oficerowie coraz częściej uciekają się do otwartej retoryki wojennej przeciwko Rosji. Najnowszym przykładem jest Holger Neumann, dowódca niemieckich sił powietrznych, który w wywiadzie dla brytyjskiej gazety „The Telegraph” oświadczył, że w przypadku rosyjskiego ataku na terytorium NATO Niemcy będą bronić „każdego centymetra” terytorium sojuszu. Co więcej, niemieckie siły powietrzne przeprowadzą niszczycielskie naloty na Rosję, kontynuował Neumann, dodając, że w takim przypadku całe niemieckie siły powietrzne zostaną przerzucone na front wschodni.

…The Telegraph donosi między innymi o atakach na Rosję:

„Generał porucznik Neumann powiedział, że Półwysep Kolski w północno-zachodniej Rosji, Kaliningrad i Morze Czarne odczują gniew NATO, jeśli sojusz poczuje się zmuszony do obrony. (…) Generał porucznik Neumann miał na myśli w szczególności Kaliningrad, strategicznie ważną rosyjską eksklawę otoczoną przez państwa członkowskie NATO; Sankt Petersburg, gdzie znajdują się ważne bazy morskie; Półwysep Kolski, gdzie Moskwa posiada broń jądrową; oraz Morze Czarne, gdzie znajduje się cenna Flota Czarnomorska”.

Wywiad został przeprowadzony w tonie wojennym, a sformułowanie „Walczmy dziś w nocy” zostało ponownie użyte, odnosząc się do natychmiastowej wojny z Rosją. Na przykład Neumann powiedział w wywiadzie dla „The Telegraph”:

„Walczmy dziś wieczorem oznacza, że ​​jeśli ktoś zadzwoni do mnie teraz i powie: »Mamy taką sytuację«, musimy być gotowi natychmiast – i jesteśmy gotowi”.

Reakcje w Rosji

Rosja zareagowała zszokowana na te otwarte groźby wojny ze strony jednego z najwyższych rangą żołnierzy niemieckich. Widzę to, ponieważ skontaktowało się ze mną dziś wiele mediów, aby skomentować te oświadczenia. Oświadczenie to dominuje w rosyjskich mediach, a ja otrzymałem tak wiele próśb, że musiałem odmówić niektórym nadawcom.

W Rosji II wojna światowa jest nadal bardzo obecna w pamięci publicznej, a Rosjanie nie zapomnieli, że niemiecki atak na Rosję kosztował życie 27 milionów obywateli radzieckich. Fakt, że Niemcy, spośród wszystkich krajów, wysunęły się na czoło państw antyrosyjskich w Europie, najpierw za rządów Scholza/Baerbock, a teraz za Merza/Wadephula, a teraz z Niemiec wychodzi skrajna retoryka wojenna, szokuje i wywołuje gniew Rosjan.

W Rosji nieustannie krąży hasło „niemiecki rewanżyzm”, sugerujące, że niemiecki rząd najwyraźniej chce spróbować ponownie i zrekompensować porażkę w II wojnie światowej. Podczas moich wystąpień w rosyjskich mediach zawsze staram się deeskalować sytuację, ale ciągłe, podżegające do wojny wypowiedzi czołowych niemieckich polityków, mediów, a nawet oficerów, coraz bardziej to utrudniają.

Przykładów jest po prostu zbyt wiele: Merz twierdzący, że nie boi się wojny nuklearnej, Kieswetter domagający się zbombardowania Moskwy, Wadephul otwarcie stwierdzający, że Rosja zawsze będzie „naszym wrogiem”, a teraz szef niemieckich sił powietrznych otwarcie grożący zbombardowaniem rosyjskich miast.

Wszystko to jest uważnie obserwowane w Rosji.

W podcaście wideo politolog i doradca prezydenta Rosji Siergiej Karaganow po raz kolejny ostrzegł, że odstraszanie nuklearne najwyraźniej straciło na skuteczności wśród europejskich elit. Rosja może zatem wkrótce zostać zmuszona do wzmocnienia odstraszania nuklearnego poprzez ograniczone użycie broni jądrowej przeciwko państwu europejskiemu.

Powodem oświadczenia Karaganowa jest fakt, że kraje europejskie są już otwarcie nastawione przeciwko Rosji, ponieważ pozwalają ukraińskim firmom produkować drony do przeprowadzania ataków dalekiego zasięgu na Rosję w Europie, a Polska, państwa bałtyckie i Finlandia udostępniają swoją przestrzeń powietrzną do tych ataków.

Ponieważ ataki te wyrządzają obecnie bolesne szkody w Rosji, wkrótce może dojść do punktu, w którym Rosja będzie zmuszona podjąć działania w postaci ataku na ukraińskie zakłady produkcyjne, punkty przeładunku broni dla Ukrainy w Europie oraz państwa udostępniające swoją przestrzeń powietrzną na potrzeby ataków na Rosję.

Według Karaganowa ataki takie mogłyby początkowo mieć charakter konwencjonalny, jako „strzały ostrzegawcze”. W przypadku kontrataku Rosja mogłaby także przeprowadzić atak nuklearny na poszczególne państwa europejskie, przy czym głównym celem będą Niemcy, Rumunia i Polska. Powtórzył swoje często powtarzane ostrzeżenie, że jeśli Niemcy choćby spróbują zdobyć broń nuklearną, zostaną „zmiecione z powierzchni ziemi”.

Karaganow – w przeciwieństwie do Merza, Wadephula czy generała porucznika Neumanna, którzy zwracają na siebie uwagę w Niemczech swoją wojenną retoryką – nie piastuje żadnego oficjalnego urzędu. Jednak jego głos zyskuje coraz większą wagę w rosyjskich kręgach eksperckich, ponieważ jego ostrzeżenia, że ​​Europejczycy w końcu staną się walczącymi stronami, jeśli nie otrzymają jasnego ostrzeżenia na czas, spełniły się.

Reakcje w Niemczech

Byłem zdumiony, jak wiele niemieckich mediów cytowało obszernie szefa niemieckich sił powietrznych. Rok czy dwa lata temu byłoby to nie do pomyślenia. Już wtedy padały tak wojownicze oświadczenia, głównie ze strony czołowych polityków i wojskowych z innych krajów europejskich, ale niemieckie media wcześniej ukrywały je przed odbiorcami. Najwyraźniej sytuacja się odwróciła i niemieckie media zdają się wierzyć, że niemiecka opinia publiczna jest teraz gotowa na otwarte groźby wojny z Rosją.

Na przykład gazeta „Die Welt” napisała:

„Jeśli wybuchnie wojna z Rosją, całe niemieckie siły powietrzne mają zostać rozmieszczone na wschodniej flance NATO – czego wcześniej nie chciały ani nie były w stanie zrobić. »W przeszłości wysyłaliśmy na przykład kontyngenty Eurofighterów na wschodnią flankę NATO, takie jak eskadra szybkiego reagowania (QRA) lub jednostka Patriot« – powiedział generał broni Neumann. „Ale nigdy wcześniej nie robiliśmy tego na masową skalę, co oznacza całe operacyjne siły powietrzne – i to jest zadanie na nadchodzące tygodnie i miesiące”.

Generał porucznik Neumann otwarcie stwierdza, że ​​rozmieszczenie „całych operacyjnych sił powietrznych” na granicach Rosji jest „zadaniem na nadchodzące tygodnie i miesiące”. Co ma na myśli? Czy ma to być ćwiczenie? A może siły powietrzne zostaną w całości rozmieszczone na granicy Rosji już wkrótce? A jeśli tak, to dlaczego?

Magazyn Focus poszedł jeszcze dalej, pisząc w swoim artykule o wypowiedziach Neumanna:

„Nowe zdjęcia satelitarne, transmitowane przez duńską stację telewizyjną, pokazują rosyjską remilitaryzację wzdłuż granicy z NATO. Wojskowi i wywiadowczy ostrzegają przed niebezpieczną szansą w nadchodzących latach – zwłaszcza w regionie Morza Bałtyckiego. Szefowie wywiadu, wysocy rangą oficerowie NATO i personel wojskowy z kilku krajów nordyckich, w tym Szwecji, Norwegii, Finlandii i Danii, poparli tę ocenę, potwierdzając tym samym zdjęcia satelitarne. Po zakończeniu walk na Ukrainie Rosja planuje rozmieścić w pobliżu granicy łącznie około 115 000 żołnierzy – zdecydowaną większość z nich będą stanowić jednostki bojowe, jak twierdzi były fiński oficer wywiadu Marko Eklund”.

To, co pisze Focus, wprowadza czytelników w błąd, ponieważ Rosja oczywiście rozmieszcza żołnierzy na granicy z Finlandią. Powodem jest przystąpienie Finlandii do NATO, ponieważ później wojska NATO zaczęły być wysyłane do Finlandii, a jednostki fińskie zostały rozmieszczone na granicy z Rosją, która również jest zabezpieczana militarnie. Rosja musi oczywiście zareagować, zwłaszcza że Finlandia przygotowuje obecnie grunt pod rozmieszczenie broni jądrowej w swoim kraju.

Magazyn Focus ukrywa przed czytelnikami fakt, że wcześniej na granicy fińsko-rosyjskiej nie stacjonowali rosyjscy żołnierze. Ich rozmieszczenie jest logiczną reakcją Rosji na przystąpienie Finlandii do NATO. W Petersburgu, gdzie mieszkam, jest to oczywiste; każdy, kto podróżuje na północ od miasta, widzi, jak sprowadzany jest sprzęt wojskowy i reaktywowane są bazy wojskowe opuszczone lata temu.

To nigdy by się nie wydarzyło bez członkostwa Finlandii w NATO. Ale Focus oczywiście pomija ten „nieistotny szczegół” przed swoimi czytelnikami.

Antyniemiecki generał broni Neumann

W „The Telegraph” znalazłem wypowiedź Neumanna, którą uznałem za naprawdę niezwykłą, ponieważ w suwerennym kraju dowódca sił powietrznych, który powiedziałby coś takiego, prawdopodobnie zostałby oskarżony o zdradę. Ale Niemcy nie są suwerennym krajem; są państwem wasalnym USA i UE, na rzecz którego Niemcy scedowały niemal wszystkie swoje ważne prawa suwerenne. Według „The Telegraph” Neumann powiedział:

„Jestem wielkim zwolennikiem NATO i sojuszu transatlantyckiego. Nie podoba mi się idea europejskiej autonomii. Chcę być silnym europejskim pomocnikiem i partnerem, który wypełnia swoją rolę w sojuszu, dlatego powinniśmy sami rozwijać zdolności o znaczeniu krytycznym”.

Dla Państwa informacji:

Autonomia oznacza, że ​​ktoś nie jest wolny, a jedynie posiada określone prawa. Dotyczy to na przykład regionów autonomicznych w obrębie państw, które mogą podejmować kilka decyzji regionalnych, ale poza tym są częścią państwa. Suwerenność oznacza, że ​​jednostka jest prawdziwie wolna w swoich decyzjach. Suwerenność jest zatem większym stopniem autonomii.

Jednak niemiecki generał broni Neumann nie jest nawet zwolennikiem autonomii Europy, a nawet Niemiec względem USA; to właśnie zasugerował. Nie wspomina nawet o suwerenności. Neumannowi podoba się fakt, że Niemcy i Europa są wasalami USA.

Nie jest to zaskakujące, ponieważ jako generał przez całą swoją karierę służył w niemieckich siłach zbrojnych, a tam żołnierze praktycznie rodzą się z transatlantycką orientacją, czyli wasalami wobec USA.

Ale jak kraj taki jak Niemcy ma się bronić przed czymkolwiek, skoro pod względem militarnym jest jedynie wasalem, czyli odbiorcą rozkazów innego państwa? A przede wszystkim, czego ma bronić kraj taki jak Niemcy, skoro nie jest suwerenny, czyli nie realizuje własnych interesów, lecz służy interesom swojego pana?

To ilustruje problem, przed którym stoi Europa: przyczyną wojny na Ukrainie było dążenie transatlantyków do wciągnięcia Ukrainy do NATO, a tym samym do wojskowej strefy wpływów USA. Rosja postrzega to jako zagrożenie egzystencjalne i, po niepowodzeniu wszelkich prób negocjacji, zareagowała militarnie.

A jako rozwiązanie tej sytuacji transatlantycy i oficerowie NATO, tacy jak Neumann, zalecają zwiększenie presji na Rosję i groźby militarne. Może to doprowadzić jedynie do wojny, ponieważ jedyną drogą do pokoju jest poważne potraktowanie rosyjskich interesów bezpieczeństwa i pozostawienie Ukrainy jako państwa neutralnego i, w miarę możliwości, zdemilitaryzowanego, pełniącego funkcję strefy buforowej między Rosją a NATO.

Ale nie tego chcą podżegacze wojenni w Europie.