Zapowiedziany na wczoraj koniec cywilizacji został w ostatniej chwili odroczony na dwa tygodnie. Pomimo że została już obwieszczona, apokalipsa nie nastąpi. Donald Trump doprowadził do 9. z kolei pokoju na świecie. Cóż z tego, że to jego działanie wywołało tę całą awanturę? Najważniejsze, że w nocy z wtorku na środę przywrócił światu pokój.
Z ręką na sercu, czy ktokolwiek z was poszedłby bronić własnym ciałem mostu, albo elektrowni – obiektów zagrożonych zniszczeniem przez największą potęgę militarną świata? To już nie jest patos, to rzeczywistość – Irańczycy są prawdziwymi bohaterami tej wojny.
Jak wynika ze zdjęć opublikowanych przez media państwowe, Irańczycy utworzyli łańcuchy ludzkie, aby chronić mosty i elektrownie po groźbach prezydenta Trumpa dotyczących ataku na infrastrukturę energetyczną, a najwyżsi urzędnicy oświadczyli, że są gotowi poświęcić za to nawet swoje życie.
Jak zdesperowani muszą być ci mieszkańcy Persji, żeby tak odważnie stawiać czoła amerykańsko-syjonistycznemu imperializmowi?
Irańczycy gromadzą się na mostach i przy elektrowniach w całym kraju, aby zapobiec temu, by stały się one celem zbrodni wojennych Trumpa. Źródło: Telegram 07.04.2026 r. 16:33.
Możliwe, że Trump wystraszył się wizji przejścia do historii jako największy na świecie tyran. Może to właśnie postawa tych ludzi spowodowała, że jak pies podkulił ogon i wycofał się z tej przez niego wywołanej i sromotnie przegranej awantury światowej. Może dotarła do niego informacja o systemie rosyjskim S 500 zainstalowanym w Iranie.
S-500 Prometheus (55R6M „Triumfator-M”) to rosyjski system rakietowy ziemia-powietrze nowej generacji, opracowany przez firmę Almaz-Antey jako następca modelu S-400. Przeznaczony do przechwytywania celów na dużych wysokościach i dalekich odległościach, wszedł do służby w 2021 roku. Działa jako mobilny, wielowarstwowy system przeznaczony do zwalczania samolotów, myśliwców stealth, broni hipersonicznej oraz satelitów na niskiej orbicie w zasięgu do 600 km i na wysokości do 200 km.
Prezydent USA przyjął do wiadomości, że nie będzie bezwarunkowej kapitulacji Iranu. Będzie bezwarunkowe przyjęcie przez USA wszystkich dziesięciu irańskich warunków:
Żadnych nowych aktów agresji wobec Iranu;
Utrzymanie irańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz;
Akceptacja wzbogacania uranu;
Zniesienie wszystkich sankcji pierwotnych;
Zniesienie wszystkich sankcji wtórnych;
Unieważnienie wszystkich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ;
Unieważnienie wszystkich rezolucji Rady Gubernatorów:
Wypłata odszkodowania dla Iranu;
Wycofanie amerykańskich sił bojowych z regionu;
Zakończenie wojny na wszystkich frontach, w tym przeciwko bohaterskiemu Islamskiemu Ruchowi Oporu w Libanie.
Nic dziwnego, że Izrael tak popierany przez globalistów i ich marionetki w rządach wielu krajów świata, ogłosił kontynuację walki z Hezbollah w Libanie. Dla Izraela porażka USA wiąże się z utratą najważniejszego sprzymierzeńca. Wraz z upadkiem hegemonii USA w tym regionie, siła Izraela – tego najbardziej terrorystycznego na świecie kraju – znacznie osłabła. Decyzja Izraela kontynuacji wojny w Libanie spowodowała, że ataki rakietowe Iranu na Izrael będą nadal kontynuowane.
Godny zaufania partner do negocjacji.
Dla lepszego zrozumienia, w jaki sposób Donald Trump odnosi tak wiele sukcesów, przedstawię wam cykle decyzyjne tego męża stanu zjednoczonego:
Diagram cykli decyzyjnych Donalda Trumpa.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Iran ujawnił dowody na to, że Erika Kirk zamordowała Charliego w ramach izraelskiego zamachu stanu w Ameryce Iran właśnie ujawnił dowody na to, że Erika Kirk od lat była agentką Mossadu. Zhakowane izraelskie akta wywiadowcze ujawniają, że Erika jest profesjonalną „pułapką”,… https://t.co/qrsXHX4nZ9
— Ypca Nowe Konto🇵🇱🖤🙃♒ (@Ulalala79616) April 7, 2026
Tucker Carlson sugeruje, że pierwszy zamach na prezydenta Trumpa został zaplanowany i zatuszowany przez Izrael oraz Benjamina Netanjahu. Powołując się na Joe Kenta, Tucker twierdzi, że śledztwo w sprawie tego zamachu zostało natychmiast zamknięte, zanim można było ujawnić jakikolwiek zagraniczny udział. Tucker mówi też, że „dobrzy ludzie” w rządzie potajemnie walczą z Izraelem, ale są przytłoczeni jego wpływami i potęgą.
🔥Tucker Carlson sugeruje, że pierwszy zamach na prezydenta Trumpa został zaplanowany i zatuszowany przez Izrael oraz Benjamina Netanjahu.
Powołując się na Joe Kenta, Tucker twierdzi, że śledztwo w sprawie tego zamachu zostało natychmiast zamknięte, zanim można było ujawnić… pic.twitter.com/B8Z566wLpO
— 🪙drugα ɐuoɹʇs mєdαlu🪙 (@M_Christo1410) April 9, 2026
W niedawnym wywiadzie dla amerykańskiego dziennikarza Glenna, irański profesor Seyed Mohammad Marandi analizuje najnowsze wydarzenia na Bliskim Wschodzie. Marandi, wykładowca Uniwersytetu w Teheranie i były doradca irańskiego zespołu negocjacyjnego ds. programu nuklearnego, opisuje naruszenie zawieszenia broni przez Izrael, odwet Iranu oraz złożone tło negocjacji z USA.
Seyed M. Marandi: Israel Breaks Ceasefire, Iran Retaliates With Missile Strikes ============================================================
Obecny konflikt i zerwanie zawieszenia broni
Według Marandiego, Izrael masowo naruszył niedawno uzgodnione zawieszenie broni. Podczas nagrania wywiadu 8 kwietnia irańskie pociski zostały wystrzelone w kierunku Izraela w bezpośredniej odpowiedzi na trwające izraelskie ataki na Liban. Izrael przeprowadza naloty dywanowe na libańskie miasta i ludność cywilną, w wyniku których giną setki osób, w tym wiele kobiet i dzieci. Dzieje się tak pomimo porozumienia o zawieszeniu broni.
Marandi podkreśla, że pakistański premier wyraźnie napisał na Twitterze, że Liban jest stroną zawieszenia broni. Niemniej jednak prezydent USA Trump twierdzi, że jest to „odrębna potyczka”. Te sprzeczności świadczą o słabości Trumpa i zamiarze Netanjahu, by celowo sabotować proces pokojowy. Ataki służą podważeniu zawieszenia broni i realizacji własnych celów politycznych poprzez dalszą radykalizację izraelskiej ludności.
Tło negocjacji i plan irański
Wywiad rzuca światło na tło zawieszenia broni. Stany Zjednoczone początkowo domagały się „bezwarunkowej kapitulacji” Iranu – podobnie jak w przypadku poprzedniej 12-dniowej wojny. Stanowisko to przekształciło się w 15-punktowy plan, który Iran odrzucił. Zamiast tego irańska Najwyższa Rada Bezpieczeństwa Narodowego, z udziałem Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego, opracowała własny 10-punktowy plan. Został on przekazany Stanom Zjednoczonym za pośrednictwem Pakistanu i ostatecznie zaakceptowany przez Trumpa jako podstawa do negocjacji.
Marandi opisuje ten krok jako symbolicznie znaczący: aroganckie imperium, takie jak Stany Zjednoczone, zostało zmuszone do uznania praw suwerennego państwa. Niemniej jednak sceptycyzm jest uzasadniony. Stany Zjednoczone to wyjątkowo aroganckie imperium, a Trump jest najbardziej aroganckim z „cesarzy”. Negocjacje z nim są nieprzewidywalne, ponieważ stale zmienia swoje stanowiska.
Sytuacja militarna i siła Iranu
Pomimo zawieszenia broni Iran przygotowuje się na najgorsze. Marandi, który sam walczył jako ochotnik w wojnie iracko-irańskiej w latach 80., wskazuje na długoterminowe przygotowania Iranu: od ponad 25 lat kraj ten rozwija i gromadzi rakiety i drony – znacznie więcej, niż podejrzewa druga strona. W ciągu ostatnich 40 dni Iran nieprzerwanie atakował cele w Izraelu, bazy amerykańskie i inne podmioty zaangażowane w konflikt, nie tracąc przy tym potencjału.
Stany Zjednoczone stoją przed poważnymi problemami: ich wojska zostały pospiesznie przemieszczone w regionie, bazy zostały zniszczone, a ekstremalne warunki klimatyczne (upał, wilgotność, burze piaskowe) w Zatoce Perskiej poważnie wpływają na sprzęt i logistykę. Koszty napraw w poprzednich wojnach sięgały setek miliardów dolarów. Do tego dochodzi presja polityczna w USA i krytyka międzynarodowa. Zamknięcie Cieśniny Ormuz przez Iran dodatkowo potęguje tę presję.
Rola Izraela, USA i zachodnich mediów
Marandi ostro krytykuje podwójne standardy Zachodu. Podczas gdy Izrael bombarduje libańskie obszary cywilne zgodnie z „doktryną Dahija” (systematyczne niszczenie całych dzielnic) – porównywalną do „koszenia trawników” w Strefie Gazy – prasa zachodnia milczy lub usprawiedliwia ataki jako ataki na „bazy Hezbollahu”. Ani „Washington Post”, „New York Times”, „Guardian”, ani liberalni czy konserwatywni komentatorzy nie wyrazili oburzenia groźbami Trumpa, że „zbombarduje Iran do epoki kamienia łupanego” lub zniszczy irańską cywilizację.
Zachodem rządzi „klasa Epsteina” – oligarchiczna elita pozbawiona moralnego kompasu. Irańczycy i muzułmanie są postrzegani jako „Amalekici” (biblijni wrogowie) i podludzie. Taka postawa podważa humanitarną i demokratyczną legitymację Zachodu.
Cieśnina Ormuz i jej skutki gospodarcze
Kluczowym punktem negocjacji jest kontrola nad Cieśniną Ormuz. Iran tymczasowo zamknął ten strategiczny szlak wodny i obecnie domaga się wspólnego zarządzania lub ustalenia opłat, być może z Omanem. Nie był to pierwotny zamiar Iranu, lecz bezpośrednia konsekwencja ataku USA. Kontrola nad cieśniną znacząco wzmocniłaby Iran, a jednocześnie osłabiłaby USA.
Zamknięcie poważnie utrudnia transport ropy naftowej, LNG i nawozów, grożąc globalną recesją. Kraje takie jak Indie już odczuwają konsekwencje gospodarcze. Marandi postrzega to jako utratę siły przez Stany Zjednoczone: państwa Globalnego Południa mogłyby teraz działać bardziej asertywnie.
Perspektywy na przyszłość: negocjacje czy nowa wojna?
Marandi jest pesymistą co do osiągnięcia kompleksowego porozumienia w ciągu planowanych dwóch tygodni. Możliwe, że łatwiejsze kwestie zostaną rozwiązane, a termin przedłużony. Dziesięć kluczowych punktów Iranu – w tym wzbogacanie uranu, program rakietowy i relacje regionalne – jest trudnych do zaakceptowania dla aroganckiego imperium.
Możliwe scenariusze:
Kontynuacja izraelskich ataków na Liban i irańskich działań odwetowych.
Udział państw Zatoki Perskiej (np. Zjednoczonych Emiratów Arabskich) jest możliwy, ale są one bezsilne militarnie. Ich krytyczna infrastruktura jest odsłonięta na wybrzeżu i byłaby bezpośrednio zagrożona w razie konfliktu.
Przejście do wojny czysto irańsko-izraelskiej, w której USA pozostawały pośrednio zaangażowane (tankowanie, rozpoznanie).
Dyktatury Zatoki Perskiej zagroziły swojej pozycji, wspierając USA. Iran będzie faworyzował państwa przyjazne (Chiny, Rosję) podczas tranzytu przez Ormuz i dyskryminował swoich oponentów.
Sojusze regionalne i długoterminowe konsekwencje
Siła Iranu opiera się na partnerstwach z Irakiem, Jemenem i Hezbollahem, które działają autonomicznie. Sojusze te skomplikowały wojnę. W dłuższej perspektywie, jeśli konfrontacyjna polityka państw Zatoki Perskiej będzie się utrzymywać, granice mogą ulec zmianie.
Marandi kończy refleksją historyczną: Konfliktu można było uniknąć, gdyby Stany Zjednoczone posłuchały głosów takich jak Flynt i Hillary Leverett (autorzy książki „Going to Tehran”). Zamiast tego, wpływy syjonistyczne uniemożliwiły pokój. Iran zaoferował nawet współpracę po 11 września, ale spotkało go rozczarowanie.
Wniosek
Wywiad ukazuje pewny siebie Iran, który wychodzi z konfliktu wzmocniony militarnie, strategicznie i symbolicznie. Jednocześnie podkreśla niestabilność spowodowaną izraelskimi prowokacjami i nieprzewidywalnością USA. To, czy zawieszenie broni utrzyma się, zależy w dużej mierze od zdolności USA do powstrzymania Izraela – w co Marandi głęboko wątpi.
Nadchodzące dni i tygodnie zadecydują o postępach w negocjacjach, czy też eskalacji konfliktu. Zamknięcie Cieśniny Ormuz i irańskie ataki rakietowe wysyłają wyraźne sygnały: Iran jest gotowy bronić swojej suwerenności i praw regionu wszelkimi możliwymi środkami.
Wewnętrzne linie komunikacyjne Iranu stały się celem precyzyjnych uderzeń militarnych, które mogą zmienić układ sił w regionie Bliskiego Wschodu. 7 kwietnia 2026 roku siły izraelskie, przy wsparciu technicznym i operacyjnym Stanów Zjednoczonych, przeprowadziły serię ataków na kluczowe elementy irańskiej infrastruktury transportowej. Głównym punktem uderzenia stał się most kolejowy Yahya Abad, zlokalizowany w rejonie miasta Kaszan w prowincji Isfahan. To strategiczne ogniwo transportowe, łączące ważne centra przemysłowe i logistyczne, zostało poważnie uszkodzone, co wywołało natychmiastowy wstrząs w irańskim systemie transportowym.
Z oficjalnych doniesień agencji IRNA oraz informacji przekazywanych przez lokalne władze w prowincji Isfahan wynika, że w wyniku ataku na most Yahya Abad zginęły 2 osoby, a 3 kolejne odniosły obrażenia. Choć liczba ofiar śmiertelnych jest niska, znaczenie polityczne i gospodarcze tego zdarzenia jest ogromne. Most w Kaszanie nie jest jedynie lokalnym obiektem inżynieryjnym, lecz elementem szerszej sieci kolejowej, która stanowi kręgosłup irańskiego eksportu i transportu wojskowego. Uderzenie w ten konkretny punkt sugeruje, że agresorzy dysponują dokładną wiedzą na temat logistycznych słabych punktów Teheranu.
Działania w Kaszanie nie były odosobnionym incydentem. Atak ten stanowił część szerszej ofensywy, której celem było sparaliżowanie ruchu wewnątrz kraju. Równocześnie rakiety uderzyły w most w pobliżu świętego miasta Kum oraz w kluczową autostradę w północnej części Iranu, łączącą Tabriz z resztą kraju. Wybór celów nie był przypadkowy – uderzono w arterie komunikacyjne, które umożliwiają szybki przerzut wojska oraz transport surowców. Strategia ta ma na celu odcięcie głównych ośrodków decyzyjnych od baz operacyjnych i magazynów sprzętu.
Sytuacja stała się jeszcze bardziej napięta ze względu na kontekst polityczny. Ataki nastąpiły w momencie, gdy zbliżał się wyznaczony przez administrację Donalda Trumpa termin ostateczny w kwestii negocjacji nuklearnych i bezpieczeństwa regionalnego. Armia Obrony Izraela (IDF) wysłała bezpośrednie ostrzeżenia do mieszkańców Iranu, zalecając unikanie podróży pociągami. Takie działanie jest rzadko spotykane i wskazuje na to, że kolejne uderzenia w infrastrukturę kolejową mogą nastąpić w każdej chwili. Jest to forma wojny psychologicznej, mająca na celu wywołanie paniki wśród cywilów i wywarcie presji na rząd w Teheranie.
W odpowiedzi na te działania Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) wydał ostre oświadczenie, w którym stwierdzono, że czas „powściągliwości” dobiegł końca. Retoryka Teheranu sugeruje, że Iran może przejść do otwartej odpowiedzi militarnej, co stawia region na krawędzi pełnoskalowego konfliktu. Mosty i linie kolejowe, które w czasie pokoju służą handlowi w ramach tzw. Jedwabnego Szlaku, stały się teraz polami bitwy w nowoczesnej wojnie hybrydowej, gdzie precyzyjne uderzenia mają zastąpić tradycyjną inwazję lądową.
Z perspektywy logistycznej zniszczenie mostu Yahya Abad powoduje ogromne utrudnienia w transporcie towarów. Kolej w Iranie odgrywa kluczową rolę w przesyłaniu produktów naftowych oraz minerałów, które są głównym źródłem dochodów państwa. Każdy dzień przerwy w funkcjonowaniu tej linii to straty finansowe liczone w milionach dolarów oraz opóźnienia w dostawach strategicznych materiałów. Uderzenie w infrastrukturę cywilną, która pełni funkcje podwójnego przeznaczenia, jest jasnym sygnałem, że celem nie jest jedynie armia, ale cała wydolność państwa irańskiego.
Światowi obserwatorzy zwracają uwagę na synchronizację działań USA i Izraela. Wspólne ataki, z których jeden uderzył bezpośrednio w Teheran 6 kwietnia, pokazują poziom współpracy wywiadowczej i militarnej obu państw. Wykorzystanie precyzyjnej broni do niszczenia konkretnych przęseł mostów dowodzi wysokiej zdolności do operowania w głębi terytorium przeciwnika bez konieczności angażowania dużych sił naziemnych.
Obecnie region znajduje się w stanie najwyższej gotowości. Zniszczony most w Kaszanie to nie tylko problem inżynieryjny, ale symbol geopolitycznego przełomu. Jeśli Iran nie powstrzyma się od odwetu, a USA i Izrael nie wycofają swoich żądań, infrastruktura transportowa Bliskiego Wschodu może stać się głównym celem w nadchodzących tygodniach. Każda kolejna stacja kolejowa i każdy most mogą stać się punktem zapalnym w konflikcie, który z lokalnego sporu przekształca się w globalną rozgrywkę o dominację w Azji Zachodniej.
Donald Trump oraz Benjamin Netanjahu. / foto: domena publiczna
Donald Trump podjął decyzję o wojnie z Iranem pod wpływem swoich instynktów i namów ze strony premiera Izraela Benjamina Netanjahu – wynika z opisu przez „New York Timesa” kulis decyzji. O negatywnych skutkach ostrzegali go m.in. gen. Dan Caine i wiceprezydent J.D. Vance’a. Sceptycyzm wyrażał też Marco Rubio.
Według relacji „New York Timesa”, mającej stanowić fragment powstającej książki pary dziennikarzy gazety, kluczowa dla decyzji Trumpa była wizyta premiera Izraela Benjamina Netanjahu 11 lutego. Szef izraelskiego rządu, wraz m.in. z szefem Mossadu Davidem Barneą, miał przedstawić wówczas prezentację planu, zakładającego zniszczenie irańskiego programu rakietowego, obalenie reżimu ajatollahów i instalację świeckiego przywództwa. Wśród potencjalnych następców zaprezentowano m.in. Rezę Pahlawiego, syna ostatniego szacha. Plan zakładał również interwencję irańskich Kurdów.
Trump miał zareagować przychylnie, choć już następnego dnia, 12 lutego, amerykańskie służby wywiadowcze przedstawiły własną ocenę planu Netanjahu. Dyrektor CIA John Ratcliffe określił izraelskie scenariusze zmiany reżimu jako oderwane od rzeczywistości. Sekretarz stanu Marco Rubio potwierdził tę ocenę, określając plan jako „bullshit”. Analitycy uznali jednak za osiągalne dwa pierwsze cele: wyeliminowanie najwyższego przywództwa Iranu oraz zniszczenie jego zdolności militarnych.
Trump odłożył na bok kwestię zmiany reżimu, stwierdzając, że to „ich problem” (choć nie określił, czy miał na myśli Irańczyków, czy Izrael) i skoncentrował się na celach uznanych przez wywiad za wykonalne.
Gen. Dan Caine, przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, ostrzegał w kolejnych dniach, że kampania drastycznie uszczupli amerykańskie zapasy uzbrojenia, w tym rakiet przechwytujących, nadwyrężone już latami wsparcia dla Ukrainy i Izraela. Wskazywał też na ryzyko zablokowania przez Iran cieśniny Ormuz. Trump miał jednak uznać, że reżim w Teheranie będzie zbyt osłabiony i podda się, zanim zdoła zamknąć cieśninę.
Caine miał również sceptycznie odnosić się do izraelskiego planu, uważając go za nazbyt optymistyczny.
– Z mojego doświadczenia wynika, że to standardowa procedura operacyjna Izraelczyków. Obiecują na wyrost, a ich plany nie zawsze są dobrze opracowane. Wiedzą, że nas potrzebują i dlatego tak agresywnie nas namawiają – miał powiedzieć generał.
Tylko Vance był przeciwko atakowi na Iran
Mimo ostrzeżeń, Caine nie wydał żadnej rekomendacji, uważając, że nie jest to jego rolą. Według „NYT”, ostatecznie poglądy Trumpa były jednak bardzo zbliżone do Netanjahu i od dekad uważał on Iran za groźnego wroga.
Jedynym członkiem gabinetu, który miał jednoznacznie wyrazić opinię przeciwko wojnie był wiceprezydent J.D. Vance.
Według „NYT”, Vance ostrzegał przed chaosem regionalnym, ogromnymi kosztami i rozbiciem koalicji politycznej prezydenta. Vance nieobecny był na spotkaniu 11 lutego z powodu wizyty w Azerbejdżanie. Trumpa ostrzegać miał też zaprzyjaźniony z Vancem kontrowersyjny prawicowy publicysta Tucker Carlson.
Szefowa gabinetu Białego Domu Susie Wiles wyrażała prywatnie obawy przed wciągnięciem USA w kolejny bliskowschodni konflikt i jego wpływem na ceny paliw przed wyborami do Kongresu, lecz ostatecznie poparła operację. Szef Pentagonu Pete Hegseth był jej najgorętszym zwolennikiem w gabinecie, twierdząc, że USA i tak kiedyś musiałyby „zająć się” Iranem. Rubio był bardziej ambiwalentny – preferował kontynuację polityki maksymalnej presji, lecz nie próbował odwieść prezydenta od decyzji.
W ostatnich dniach lutego wywiad dostarczył informację, że najwyższy przywódca Iranu, ajatollah Ali Chamenei, ma spotkać się z innymi wysokimi przedstawicielami reżimu na otwartym terenie, co stanowiło okazję do uderzenia.
Jednocześnie zięć prezydenta Jared Kushner i wysłannik Steve Witkoff przekazali z Genewy, że negocjacje z Iranem nie rokują szybkiego przełomu. Irańczycy odrzucili m.in. propozycję darmowego paliwa jądrowego. Mieli ocenić, że jakieś porozumienie z Iranem mogłoby być możliwe, lecz wymagałoby dużego i długiego wysiłku ze względu na wybiegi stosowane przez Teheran.
Na ostatniej naradzie w Pokoju Sytuacyjnym 26 lutego Trump poprosił kolejno każdego z obecnych o stanowisko. Vance powiedział, że uważa operację za zły pomysł, ale poprze prezydenta. Wiles stwierdziła, że jeśli Trump uznaje to za konieczne dla bezpieczeństwa narodowego, powinien działać. Rubio zasugerował, że zniszczenie irańskiego programu rakietowego jest celem osiągalnym, ale zmiana reżimu już nie.
Z kręgu planowania wykluczeni zostali m.in. minister finansów Scott Bessent, minister energii Chris Wright oraz dyrektorka wywiadu narodowego Tulsi Gabbard.
1. Niedawna wojna narzucona Iranowi była ostatnią próbą USA zmuszenia Iranu do kapitulacji. Dzięki mężnej postawie i oporowi narodu oraz sił zbrojnych Iranu, ich kalkulacje po raz kolejny okazały się błędne i zakończyły się niepowodzeniem. W tej wojnie Iran stanął w imieniu niezależnych i cywilizowanych narodów przeciwko światu dążącemu do wojny i łamiącemu międzynarodowe prawo i regulacje.
2. Przy tym USA oraz reżim izraelski zastosowały wszystkie metody – w tym sankcje, wzniecanie rozruchów wewnętrznych, wojnę itd. – w celu zmuszenia Iranu do kapitulacji, jednak za każdym razem napotykały opór narodu irańskiego.
3. Żądania Trumpa w tej nierównej wojnie zmieniły się z „bezwarunkowej kapitulacji” Iranu na „ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz”, co świadczy o skuteczności niezachwianej determinacji społeczeństwa irańskiego.
4. Wielokrotnie podkreślano, że jeśli USA chcą osiągnąć rezultaty w negocjacjach z Iranem, powinny przemawiać nie językiem zastraszania i presji, lecz językiem szacunku i respektu wobec narodu irańskiego. Wzajemny szacunek, wzajemne zrozumienie i wspólne interesy – nie zaś podstęp i zwodzenie – stanowią podstawę rozwiązywania sporów na drodze dyplomacji.
5. Tworzenie ludzkich łańcuchów wokół narodowych aktywów Iranu – takich jak mosty, elektrownie i kluczowa infrastruktura miejska – w celu ich ochrony przed agresją USA oraz wyrażenia swego poparcia, ukazało nowy poziom ofiarnego wysiłku, poświęcenia i narodowej solidarności Irańczyków, nie tylko w kraju, lecz także na całym świecie, i to na niespotykaną dotąd skalę.
6. Agresorzy w tej wojnie dopuścili się wszelkiego rodzaju zbrodni wojennych, w tym ataków na szkoły z uczącymi się dziećmi, szpitale, ośrodki medyczne i ratunkowe, karetki pogotowia, dziedzictwo historii i kultury, uniwersytety, budynki mieszkalne oraz kluczową infrastrukturę komunalną itd. – co również nie ma precedensu w historii wszystkich wojen. Naród irański zachowuje prawo do przeprowadzenia stosownych dochodzeń w związku z tymi zbrodniami.
7. Wojna ta ewidentnie ukazała granicę między opowiedzeniem się po stronie człowieczeństwa a postępowaniem niehumanitarnym. Dziękujemy świadomemu społeczeństwu polskiemu i tym przedstawicielom władz, którzy stanęli w tej wojnie po właściwej stronie historii.
8. Dla Iranu, zwłaszcza po dwóch ostatnich rundach negocjacji, stało się jasne, że w żadnym wypadku nie należy ufać stronom negocjacji. Dlatego zostaje utrzymana konieczna i maksymalna gotowość do oporu i obrony. Z nadzieją na ustanowienie pokoju i sprawiedliwości.
Trump ogłosił, że zgodzi się na dwutygodniowe zawieszenie broni z Iranem, po tym jak wcześniej groził zniszczeniem „całej cywilizacji” tego kraju. Jako powód zmiany stanowiska podał „10-punktową propozycję Iranu”.
Trump i jego kolesie przedstawiają to jako kolosalne zwycięstwo Stanów Zjednoczonych, prezentując 10-punktowy plan Teheranu jako znaczącą kapitulację wobec gróźb prezydenta. Niektórzy reporterzy wskazują jednak, że Iran od tygodni trzymał te warunki na stole – co oznaczałoby, że to Biały Dom się wycofuje.
Zaledwie kilka godzin przed ogłoszeniem decyzji prezydenta, Ryan Grim z Drop Site opublikował na TikToku film, w którym argumentował, że Trump mógłby uratować swoją twarz i wycofać się ze swoich apokaliptycznych gróźb, po prostu akceptując irański 10-punktowy plan pokojowy i udając, że to nowa propozycja przedstawiona właśnie przez Irańczyków. Grim argumentował, że Trump mógłby się na to zgodzić, ponieważ zachodnie media od samego początku całkowicie ignorowały deklarowane przez Iran warunki zawieszenia broni.
To szaleństwo, Trump naprawdę zrobił dokładnie to, co Ryan Grim zasugerował kilka godzin wcześniej: udawał, że dziesięciopunktowy plan Iranu to nowa propozycja, zakładając, że media nie poinformowały o żądaniach Iranu, by wyglądało to jak desperacka nowa propozycja Teheranu.
This is nuts, Trump really did do exactly what Ryan Grim suggested he do hours earlier: pretend Iran's ten-point plan is a new proposal, counting on the fact that the media hasn't been reporting on Iran's demands to make it look like a new offer Tehran put forward in desperation. https://t.co/ywm6f4e3PZpic.twitter.com/5sTfJlrQGH
Co ciekawe, wydaje się, że był to właśnie skutek działań Trumpa. Po wcześniejszym odrzuceniu propozycji Iranu jako „niewystarczająco dobrych”, prezydent zmienił zdanie i przedstawił irańską ofertę jako zupełnie nową odpowiedź na presję, jaką jego administracja była w stanie wywierać na ten kraj.
Drop Site News podał już 28 marca następującą informację :
„Warunki Iranu dotyczące trwałego zakończenia wojny obejmują długoterminową gwarancję, że USA i Izrael nie zaatakują ponownie Iranu oraz że ewentualne zawieszenie broni obejmie również Liban, Irak i Palestynę; rekompensatę za szkody poniesione przez Iran w trakcie wojny; zniesienie sankcji; oraz utrzymanie kontroli Iranu nad Cieśniną Ormuz”.
Iran twierdzi, że te same warunki wymusił dziś na USA. Irańska państwowa stacja telewizyjna Press TV, cytując Najwyższą Radę Bezpieczeństwa Narodowego Iranu, stwierdziła: „Iran odniósł historyczne zwycięstwo, zmuszając zbrodnicze Stany Zjednoczone do zaakceptowania ich 10-punktowego planu. USA zaakceptowały kontrolę Iranu nad Cieśniną Ormuz, prawo do wzbogacania uranu i zniesienie wszelkich sankcji”.
W artykule opublikowanym przez „New York Times” czytamy :
„Dwóch wysoko postawionych irańskich urzędników, wypowiadających się na temat delikatnych negocjacji pod warunkiem zachowania anonimowości, stwierdziło, że propozycja obejmuje gwarancję, że Iran nie zostanie ponownie zaatakowany, a także zakończenie izraelskich ataków na Hezbollah w Libanie i zniesienie wszystkich sankcji”.
W zamian Iran zniósłby faktyczną blokadę kluczowego szlaku żeglugowego przez Cieśninę Ormuz. Iran pobierałby również opłatę w wysokości około 2 milionów dolarów za statek, którą podzieliłby się z Omanem, położonym po drugiej stronie cieśniny. Zgodnie z planem, Iran przeznaczyłby swoją część dochodów na odbudowę infrastruktury zniszczonej w wyniku ataków amerykańskich i izraelskich, zamiast domagać się bezpośrednich reparacji.
New York Times: „10-punktowa propozycja Iranu obejmuje zniesienie wszystkich sankcji nałożonych na Iran przez każdą amerykańską administrację od czasów administracji George’a W. Busha”.
NY Times: „The Iranian 10-point proposal includes a lifting of all sanctions — placed on Iran by every American administration since the George W. Bush administration”
W obecnej sytuacji wygląda to na upokarzającą porażkę imperium. Iran zyskuje wiele korzyści, których nie miał przed wojną, w tym opłatę za Cieśninę Ormuz i złagodzenie amerykańskich sankcji, które od lat miażdżą jego gospodarkę, podczas gdy imperium może wznowić działalność transportową za wysoką opłatą i udawać, że właśnie uratowało świat przed nuklearnym Iranem.
Całkiem niezła zmiana stanowiska ze strony Białego Domu, który jeszcze w zeszłym miesiącu oznajmiał: „ Nie będzie żadnego porozumienia z Iranem, poza BEZWARUNKOWĄ KAPITULACJĄ!”
Trita Parsi z Instytutu Quincy, który zawsze ma cenne spostrzeżenia na temat zachodniego podżegania do wojny z Iranem, pisze następujące słowa :
„Nie mogę tego wystarczająco podkreślić. Nowa dynamika pojawi się, gdy USA i Iran spotkają się w Islamabadzie, aby wynegocjować ostateczne porozumienie oparte na 10-punktowym planie Iranu: nieudana wojna Trumpa zniweczyła potencjał amerykańskich gróźb militarnych w dyplomacji amerykańsko-irańskiej. Stany Zjednoczone nadal mogą rzucać groźby, ale wszyscy będą wiedzieć, że nie mają już one większego znaczenia. W istocie, wojna z Iranem została podjęta i zakończyła się porażką. W rezultacie negocjacje będą musiały opierać się na autentycznych kompromisach obu stron, a nie na przymusie którejkolwiek z nich”.
„There will be no deal with Iran except UNCONDITIONAL SURRENDER!… IRAN WILL HAVE A GREAT FUTURE. 'MAKE IRAN GREAT AGAIN (MIGA!).’” – President Donald J. Trump
=============================================
Oczywiście istnieje wiele, wiele powodów do pesymizmu. USA i Izrael wielokrotnie pokazywały, że potrafią atakować Iran w trakcie negocjacji, a nawet jeśli USA dotrzymają umowy, Izrael może ją sabotować własnymi działaniami.
Iran musi już rozumieć [zrozumiał, zrozumiał.. md] , że jedynym sposobem obrony przed Izraelem jest narzucenie kosztów jego agresji całemu światu zachodniemu; Teheran może doprowadzić do sytuacji, w której będziemy ogrzewać domy ogniskami ze śmieci i uprawiać marchew w ogródkach, jeśli Zachód nie znajdzie sposobu na powstrzymanie Izraela.
Warto odnotować, że prorządowe środowiska proizraelskie w mediach społecznościowych są obecnie w stanie skrajnego wzburzenia — znane postacie takie jak Laura Loomer, Eve Barlow i Eli David wyrażają oburzenie faktem, że walki zakończyły się w obecnej formie.
Autor pozostaje sceptyczny wobec trwałości zawieszenia broni, ale fakt, że najbardziej radykalne środowiska reagują tak emocjonalnie, daje pewien cień nadziei.
Prezydent USA Donald Trump został zmuszony do zaakceptowania propozycji Pakistanu dotyczącą dwutygodniowego rozejmu z Iranem. Prezydent USA podjął decyzję o zawieszeniu broni niecałą godzinę przed końcem ultimatum.
Później pozytywnie na pakistańską propozycję zareagowała również Islamska Republika Iranu. „New York Times”, pisze, że na decyzję Teheranu mogły wpłynąć również argumenty i dyplomatyczne działania Chin. Potwierdza to wiele niezależnych portali internetowych. Papież Leon XIV stanowczo potępił groźby Stanów Zjednoczonych wobec Iranu, określając je jako nieakceptowalne. Działania USA skrytykował również prezydent Białorusi Aleksander Łukaszenka.
„Otrzymaliśmy 10-punktową propozycję od Iranu i uważamy, że stanowi ona praktyczną podstawę do negocjacji. Prawie wszystkie kwestie sporne z przeszłości zostały uzgodnione między Stanami Zjednoczonymi a Iranem, a okres dwóch tygodni pozwoli na sfinalizowanie i zawarcie porozumienia” – poinformował kapitulacyjnie prezydent Trump.
Według węgierskich mediów 10-punktowa propozycja Iranu wysłana do Stanów Zjednoczonych obejmuje kontrolowany tranzyt przez cieśninę Ormuz, skoordynowany z irańskimi siłami zbrojnymi, zakończenie wojny z Iranem i grupami sojuszniczymi. Teheran zagrał va banque i jak na razie wygrywa. Niektóre agencje informują również o tym, że Iran miał domagać się wycofania amerykańskich sił bojowych ze wszystkich baz regionalnych. Tu jednak informacje są sprzeczne. Spełnienie takiego warunku przez USA wydaje się jednak mało prawdopodobne.
Władze w Teheranie ogłosiły też, że w piątek 10 kwietnia w stolicy Pakistanu Islamabadzie rozpoczną się rokowania pokojowe między Iranem i USA. Szef MSZ Iranu Abbas Aragczi potwierdził w oświadczeniu, że Iran wstrzyma na dwa tygodnie „operacje obronne”, a bezpieczna żegluga przez cieśninę Ormuz „będzie możliwa w koordynacji z siłami zbrojnymi Iranu i z odpowiednim uwzględnieniem ograniczeń technicznych”.
Amerykanie robią dobrą minę do złej gry. Rzeczniczka Białego Domu Karoline Leavitt napisała na platformie X: „To zwycięstwo Stanów Zjednoczonych, które udało się osiągnąć prezydentowi Trumpowi i naszej niesamowitej armii (…). Dzięki niewiarygodnym możliwościom naszych wojowników osiągnęliśmy, a nawet przekroczyliśmy nasze podstawowe cele wojskowe w 38 dni (…). Nigdy nie lekceważ zdolności prezydenta Trumpa do skutecznego wspierania interesów Ameryki i zapewniania pokoju.”[nie mogę się powstrzymać: CO ZA BREDNIA md]
Izraelscy urzędnicy są „zaniepokojeni” tymczasowym porozumieniem o zawieszeniu broni, jakie Stany Zjednoczone zawarły z Iranem – o czym informuje miedzy innymi „Do Rzeczy”. Biuro premiera Izraela poinformowało jednak, że popiera dwutygodniowe zawieszenie broni, jednak według Izraela nie obejmie ono Libanu. Co oznacza kontynuowanie izraelskiej agresji na to państwo, w tym na libańskich chrześcijan. „The Times of Israel” napisał, że izraelskie siły powietrzne kontynuują ataki na Iran pomimo ogłoszenia zawieszenia broni.
„New York Times” sugeruje, że za decyzjami dotyczącymi agresji na Iran prezydenta Donalda Trumpa stoi Izrael. Według redakcji NYT, kluczowa dla decyzji prezydenta USA była wizyta premiera Izraela Benjamina Netanjahu w lutym tego roku. Szef izraelskiego rządu, wraz z szefem Mossadu Davidem Barneą, miał przedstawić wówczas prezentację planu, zakładającego zniszczenie irańskiego programu rakietowego, obalenie rządów ajatollahów i instalację proizraelskiego rządu. Izraelczycy przekonywali prezydenta USA, że działania te są korzystne dla Stanów Zjednoczonych. Izrael liczył na powstanie ludności irańskiej przeciwko swojej władzy.
Trzeźwy politycznie Przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, gen. Dan Caine, ostrzegał, że ewentualna operacja znacząco uszczupli amerykańskie zapasy uzbrojenia – w tym rakiet przechwytujących – już nadwyrężone wsparciem dla niestabilnej i kłopotliwej Ukrainy i ciągle zagrożonego Izraela. Poinformował również o wysokim ryzyku zablokowania cieśniny Ormuz przez Iran. Co oczywiście się stało.
Prof. Adam Wielomski słusznie zauważył, że jednoznacznie przeciwko wojnie podczas tych rozmów wystąpił wiceprezydent USA J.D. Vance. Prezydent Donald Trump swoje nieprzemyślane antyirańskie oświadczenie wydał w czasie, gdy J.D. Vance przebywa na Węgrzech. Wspiera on tam przed nadchodzącymi wyborami antysorosowski Fidesz – Magyar Polgári Szövetség na czele z premierem Viktorem Orbanem. W Polsce antywojennej postawie podczas rozmów z Izraelem wiceprezydenta USA poinformowała Wirtualna Polska.
Prezydent USA Donald Trump traci również poparcie konserwatywnych kongresmenów. Wpływowy polityk Jim McGovern uważa, że wojsko powinno odmówić wykonania ewentualnego rozkazu prezydenta Trumpa ataku na infrastrukturę cywilną Iranu. Według informacji w mediach społecznościowych od prezydenta Donalda Trumpa odwróciło się 25 konserwatywnych kongresmenów.
Trochę zagubiła się w zgiełku wojennym informacja, że 14 i 15 maja Donald Trump przyleci do Pekinu na rozmowy z Xi Jinpingiem. To będzie pierwsza wizyta w Chinach od 2017 roku. Sebastian Pitoń słusznie pisze o wspólnej grze USA, Chin i Rosji. Państwa te jako współczesne imperia, są skazane na współpracę gospodarczą i wzajemny respekt militarny. Być może strona chińska, uzależniła w jakiś sposób spotkanie przywódców od tego jak USA zachowają się w stosunku do sojuszniczego Iranu.
7-my kwietnia 2026 roku, może być (wg Trumpa) zapamiętany jako najważniejszy moment w historii świata. Nie wiem czy się Trump z Netanjahu odważą, nie wiem czy zginą Irańczycy tworzący w całym kraju ludzkie łańcuchy na mostach i wokół krytycznej infrastruktury, aby chronić swój kraj przed atakami bandytów z Izraela i Ameryki. Nie wiem czy „dzisiaj w nocy zginie cała cywilizacja i nigdy nie wróci”, ta najstarsza i najznamienitsza w dziejach ludzkości cywilizacja. Mam nadzieję, że nie!
Skoro jednak Trump spekuluje, że dziś wieczorem ( u nas w nocy) może nastąpić najważniejszy moment w dziejach świata, to mimo iż biorę poprawkę, że mówi to człowiek udający niespełnego rozumu i mówi by jedynie świat szantażować (bo w szaleństwie jest metoda), to jednak pewności nie mam czy nie wariat jednak, czy jako, że nie tak dawno draśnięty kulą koło ucha, dlatego (jak by rzekł Wołodyjowski) „przez rozum cięty i na umyśle szwankuje”, a i na mesjasza przez sektę duchowych opiekunów namaszczony, to mimo poprawki zakładam, że gotów swej „misji” dać upust.
Zatem jeśli moment dziejowy, a przy okazji takich zwykły po czasie padać pytania: a co ty robiłeś/aś w danym (pamiętnym) dniu, to wybiegam pytaniu na przeciw i reaguję jak mogę, a mogę tylko tyle, że upominam i domagam się by świat, ten niby lepiej, od przeznaczonego na zagładę, cywilizowany natychmiast obłożył infamią i ostracyzmem zbrodniarza-megalomana z Białego Domu (obojętnie szalony, czy szaleńca udaje), a wraz z nim zbrodniarza Netanjahu.
Wiem, wiem, mogę pisać na Berdyczów, a jednak nie powstrzyma mnie to przed wyrażeniem tego co wezbrało, a co już tylko obrzydzenie budzi. A obrzydzenie budzi stanowisko, polskojęzycznych tzw. polityków.
Dlatego 7-kwietnia 2026 roku to może jest ten dzień, w którym nigdy jak dotąd polskojęzyczni politykierzy, wszystkich szczebli, powinni usłyszeć brzydzimy się waszym politykierstwem i wzywamy do ocalenia wizerunku Polski rozsądnej (bo taka ona jest, tam wszędzie gdzie nie ma polityków).
Zatem Panowie: Prezydencie, Premierze, państwo Parlamentarni z Sejmu, Senatu, koncesjonowani, ci z kanap & wszystkie przystawki polskiej sceny politycznej, Wy wszyscy rządzący się w Polsce w imieniu USA, czy Brukseli, Wy deklarujący się wierzącymi dziś u steru władzy, Wy neutralni ateiści, Wy walczący z religią, Wy wreszcie z Kościoła Katolickiego (którego jestem członkiem) w purpurze, zwykli proboszczowie, czy jeszcze zwyklejsi kapłani zreflektujcie się, opamiętajcie się, odetnijcie od zła wcielonego, nie nazywajcie cywilizacją barbarzyństwa, gdy cywilizacji dwóch szaleńców grozi zagładą!!! Przynajmniej potępcie, ostro, wymownie, bez niedomówień!, nie, nie jutro, nie dopiero wówczas gdy ktoś się inny ze świata polityki odważy, dziś, bo dziś tego wymaga!
Bo dziś granica tolerancji dla wściekłego zła została przekroczona nieodwracalnie i obojętnie czy to tylko czcze pogróżki, czy „balon próbny”, dziś jest ta chwila, ten moment (chce Trump by był najważniejszy, nie taki otrzyma) by przestać „pomagać”, liczyć na „pomoc”, ten moment by odciąć się od barbarzyńców i spróbować ocalić, jeśli się jeszcze da ,wizerunek Polski rozsądnej. Tej i takiej Polski, która wie, że nikt nie ma prawa dysponować życiem narodów, nie ma prawa kazać im umierać tylko dlatego, że szatański plan Izraela i USA zakłada dominację w świecie, każdy ze swoją doktryną hegemonii i swoją wizją zysków.
Bo jeśli brzmicie zadeklarowani „mesjasze” jastrzębie, podżegacze w chórze z Trumpem i Netanjahu, waszymi vel Affą i Omegą śpiewające, że gdy już ci zajmą całe terytoria Iranu, Libanu, Gazy i co tam jeszcze mają w planie, to wraz z tym zajmą serca, dusze, ludności, która je zamieszkuje i że ta ludność wyrzeknie się tożsamości, to się mylicie. A jeśli mówicie, że gdy już posiądą bandyci terytoria, to lgbt-y, wynaturzeńcy, feministki zyskają prawa, biedni, uciskani zyskają dostatek, media wolność, etc. itd. to się mylicie. Wystarczy, że Iran zacznie jeść z ręki Trumpowi, a życie społeczeństwa przestanie „zbawcę” interesować.
Wielkiej wyobraźni trzeba?, czy może wystarczą przykłady? Czy Irakijczycy, Afgańczycy by nie wymieniać innych uszczęśliwianych siłą, a których jest jakże wielu, stali się Amerykanami, wyrzekli się swojego? Serio, wyrzekli się tożsamości?! Wszędzie tam gdzie sięgnął amerykański but, a choćby i nie but, a tylko ingerencja w wybory, organizacja kolorowych i inaczej zwanych rewolucji, przewrotów, pod płaszczykiem dobroczynności, stało się naprawdę to, że zapanował tam dostatek, spokój, ład?!
Serio?! Te wszystkie amerykańskie „dobroczynne misje” przyniosły zapowiadane poprawienie sytuacji w krajach, do których dotarły, czy odwrotnie, sprawiły, że stały się te kraje przysłowiowymi beczkami prochu, stały się krajami- królestwami chaosu i niepewności. Stały się, tak jak Polska po wielkiej akcji lat 80-tych i dalej CIA ( na szczęście -jeszcze- nie areną krwawych porachunków, choć wiele nas od tego nie dzieli) arenami podziałów, antagonizmów tak wielkich, że zapanować nad tym nie może już nawet ten, który swoje marionetki tam wszędzie i tu w Polsce zainstalował.
Nie, nie będę rozwodzić się nad politykierskimi geo układankami, politpoprawnością, która oszalała mrocznymi wizjami podpowiada dzisiejszemu światu, nie jedynie na Bliskim Wschodzie, jak powinien on wyglądać, bo kolejni szaleńcy stęsknili się za wojną i dlatego uzurpują sobie prawo do rządzenia umysłami, wrażliwością milionów istnień, w tym moim, i nakazywania w imię ich fantazji tego kogo/co mam, co wolno mi, czego nie wolno cenić, o co się upominać, z kim przyjaźnić się, kogo (i że w ogóle muszę) nienawidzić.
Im wszystkim 7-go kwietnia 2026 roku mówię -precz!!!, Precz!!!, z waszymi izmo/geo wizjami , z dolarami, ropą, semi/czy antysemi-tyzmami, fobiami, philiami, precz z mojego życia, łapy precz od życia miliardów ludzi. Precz!!!, jeśli jedyne co macie do zaproponowania to dominacja, panowanie, wojny, wojenki, zbrojenia to precz!!! Możecie, polsko czy obcojęzyczni, urabiać, każdy swoich, doktrynami, teoriami, demagogią o wyższości jednych nad drugimi, z bandami przybocznych klakierów, z bandami zewnętrznych doradców, propagandystów, podżegaczy, nienawistników, z hordami strategów, że wojna to pokój, że są wojny sprawiedliwe i niesprawiedliwe, że jakieś dobro jest dobrzejsze, a zło źlejsze, możecie to wszystko, tyle, że demagogią nie zmienicie faktu iż to co robicie jest zwyczajnie obrzydliwe.
Dobrem życie, miłość i pokój. Kto uderza w te wartości podpierając się teorią wyższości własnej wizji i racji bytu dla jedynie własnej wizji człowieka „doskonałego”, modelu życia „doskonałego”, szczęśliwości wg własnego mniemania ten draniem i współwinnym, ten ma taki sam udział w przelewie krwi, w śmierci niewinnych, jak ten, który na drugiego ruszył pierwszy. Niedobrze się robi czytając gapiów-kibiców- podżegaczy, propagandystów jednych i drugich. Giną ludzie, giną, wysłani i „błogosławieni” przez między innymi propagandystów z mównic sejmowych, okienek telewizorów, z łamów prasowych. Rozentuzjazmowany tłum, w imię pokoju „oczywiście”, klaszcze, pławi się obrazami tragedii, rąk nie mając czystych, przeciwnie z rękami pośrednio umazanymi krwią; bo gdy nasi zabili to dobrze – „aniołowie” ich wiedli i pomogli, gdy naszych kula dosięgła zło wcielone – „szatan” rękę i kulę prowadził. Kibicują jednym i drugim – hieny z ludzkimi twarzami, gapie, kibice, propagandyści, podżegacze. Hieny, hipokryci, bandziory, takie same bestie jak ci, którzy na Iran napadli.
„Nonsensami karmią się nawzajem spraw komicznych omotani siecią wstyd mi za tych co nie mając wstydu zapomnieli że u kresu groby nas zrównają.”
Iran wygrywa wojnę rozpoczętą przez Trumpa i Netanjahu. Teheran zniszczył kluczowe bazy wojskowe USA w Azji Zachodniej i wyparł amerykańskie wojska do Europy.
Administracji Trumpa nie udało się doprowadzić do zmiany reżimu ani upadku państwa. Rząd Iranu okazał się odporny. Teheran stosował asymetryczną taktykę obronną, celując w słabości imperium USA i poważnie uderzając w jego armię, gospodarkę i sojuszników. W rzeczywistości udało się Iranowi zniszczyć amerykańskie bazy wojskowe w Azji Zachodniej i wypędzić dużo amerykańskich wojsk z regionu. Pentagon prowadzi teraz tę wojnę głównie z baz w Europie.
To, że Iran wygrywa wojnę, potwierdzają nawet główne zachodnie media. Brytyjski dziennik ‚The Independent’ opublikował artykuł zatytułowany „Iran jest zdecydowanym zwycięzcą, ponieważ desperacka próba pokojowa Trumpa pokazuje, że chce się on wycofać z wojny”. ”Politico’ opublikowało tekst, w którym argumentuje, że „wojna z Iranem jest o wiele większym błędem strategicznym” od inwazji USA na Irak w 2003 roku. Jak na ironię, artykuł ten został napisany przez byłego ambasadora USA przy NATO, Ivo Daaldera, który wcześniej popierał wojnę z Irakiem.
Większość amerykańskich mediów przyczyniła się do poparcia wojny w Iraku prowadzonej przez administrację George’a W. Busha, która stanowiła rażące naruszenie prawa międzynarodowego. W rzeczywistości, od dziesięcioleci prasa głównego nurtu wspierała każdą poważną wojnę USA, w tym wojny w Korei, Wietnamie, Jugosławii, Iraku (nawet dwukrotnie), Afganistanie, Libii, Syrii i Jemenie – lista jest długa.
To pierwsza od dziesięcioleci poważna wojna USA, którą zachodnie media krytykują od samego początku. Wszystko jest jasne. Dla wszystkich jest jasne, że ten konflikt to katastrofa, a Iran wygrywa. ‚Foreign Affairs’ to oficjalna publikacja Rady Stosunków Zagranicznych, której członkowie to prawdziwa elita amerykańskiej klasy rządzącej. Mimo to nawet ta gazeta opublikowała artykuł, w którym przyznała, że Iran wygrywa tę wojnę.
Autorka eseju, Narges Bajoghli, jest profesorką prestiżowego Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa, kluczowego ośrodka rekrutacji dla Departamentu Stanu USA. Bajoghli napisała w ‚Foreign Affairs‚:
„Według standardów konfliktów konwencjonalnych Iran słabo radzi sobie w walce z USA i Izraelem. Jego przeciwnicy niszczą kluczowe cele w Iranie, zabijają jego dowódców i osłabiają instalacje wojskowe. Jednak te standardy są niewystarczające do oceny pozycji Iranu w tej wojnie. Prawidłowym kryterium nie jest nawet to, czy Iran dobrze znosi ataki – a z pewnością tak jest. Kluczowym pytaniem po wojnie będzie to, czy Teheran osiągnie swoje cele strategiczne. I pod tym względem Iran czyni postępy.
Ten wynik nie jest przypadkowy. Teheran przygotowywał się do tej wojny przez prawie cztery dekady, odkąd nowy rząd rewolucyjny stanął przed pierwszym poważnym sprawdzianem militarnym w wojnie iracko-irańskiej (1980–1988). Obecnie Iran realizuje strategię, która skutecznie zneutralizowała kluczowe pozycje obrony powietrznej USA i Izraela, poważnie uszkodziła amerykańskie bazy wojskowe w Zatoce Perskiej, spowodowała znaczne straty gospodarcze i wbiła klin między Stany Zjednoczone a ich sojuszników z Zatoki Perskiej. Reżim irański nie tylko przetrwał bombardowania USA i Izraela; poważne problemy gospodarcze i polityczne, które stwarza swoim przeciwnikom, dają Iranowi strategiczną przewagę”.
Aby ocenić, czy Iran wygrywa wojnę, konieczna jest analiza celów Teheranu. Pierwszym i najbardziej oczywistym celem strategicznym było zapobieżenie zmianie rządu i upadkowi państwa. Administracja Trumpa początkowo wierzyła, że może obalić rząd Iranu poprzez tzw. ataki dekapitacyjne, w których ginęli wysocy rangą przywódcy polityczni i wojskowi. Mimo to Waszyngtonowi nie udało się doprowadzić do zmian. W rzeczywistości rząd Iranu nie tylko zademonstrował swoją odporność, ale prawdopodobnie stał się jeszcze silniejszy, ciesząc się większym poparciem społecznym.
Wielu Irańczyków, którzy krytykowali Republikę Islamską, zjednoczyło się pod jej sztandarem i poparło państwo, aby uniemożliwić Stanom Zjednoczonym przejęcie kontroli nad ich krajem (i eksploatację jego ropy naftowej, zasobów mineralnych i innych lukratywnych bogactw naturalnych). W pierwszym miesiącu wojny amerykańsko-izraelskiej w Iranie odbyło się ponad 850 publicznych demonstracji poparcia dla rządu.
Iran zniszczył amerykańskie bazy wojskowe w Zatoce Perskiej, bombardując większość z nich. Od dawna strategicznym celem Iranu było wyparcie armii USA z Azji Zachodniej. USA otoczyły Iran około dwudziestoma bazami wojskowymi, budowanymi przez dziesięciolecia. Według oficjalnych danych tureckiej państwowej agencji prasowej Anadolu, Iran przeprowadził co najmniej 5471 ataków rakietowych i dronowych na USA i ich sojuszników w pierwszym miesiącu wojny.
Te ataki okazały się niezwykle skuteczne. Tak więc ‚The New York Times’ doniósł, że armia amerykańska została praktycznie wyparta z Azji Zachodniej. „Wiele z 13 baz wojskowych w regionie, wykorzystywanych przez wojska amerykańskie, jest praktycznie niezdatnych do zamieszkania” – napisał ‚Times’ w artykule zatytułowanym „Ataki Iranu zmuszają wojska amerykańskie do pracy zdalnej”. Wśród amerykańskich obiektów, które zostały poważnie uszkodzone, znajdują się baza lotnicza Al-Udeid w Katarze, największa baza USA w Azji Zachodniej, oraz siedziba Piątej Floty Marynarki Wojennej w Bahrajnie.
Największy amerykański dziennik doniósł: „W odwecie Iran zbombardował bazy amerykańskie na Bliskim Wschodzie, zmuszając wielu amerykańskich żołnierzy do przeniesienia się do hoteli i biur w regionie, jak donosi personel wojskowy i urzędnicy amerykańscy. W rezultacie znaczna część sił lądowych prowadzi obecnie wojnę w zasadzie zdalnie, z wyjątkiem pilotów myśliwców i załóg, które obsługują i konserwują myśliwce oraz przeprowadzają ataki”.
Zanim Trump rozpoczął tę agresywną wojnę, w regionie stacjonowało około 40 tysięcy żołnierzy amerykańskich. W ciągu pierwszego miesiąca walk tysiące z tych sił zostały przeniesione do Europy. Według doniesień ‚Timesa’ wojska amerykańskie pozostające w Azji Zachodniej zostały przeniesione do ‚tymczasowych i alternatywnych’ lokalizacji poza swoimi bazami. Krytycy zauważyli, że fakt, iż żołnierze amerykańscy prowadzą wojnę z Iranem z hoteli i biur, oznacza, że Pentagon w istocie wykorzystuje cywilów w tych obszarach jako żywe tarcze.
Wojsko amerykańskie prowadzi wojnę z Iranem z baz w Europie. Fakt ten został dodatkowo potwierdzony w artykule w ‚Wall Street Journal’ zatytułowanym „Europa odgrywa kluczową rolę za kulisami w wojnie z Iranem”. Gazeta donosiła: „Chociaż wielu europejskich przywódców publicznie potępiło ataki USA na Iran, ich bazy wojskowe umożliwiają jedną z najbardziej złożonych logistycznie operacji, w jakiej armia amerykańska bierze udział od dziesięcioleci”. Według oficjalnych oświadczeń, w ostatnich tygodniach amerykańskie bombowce, drony i okręty były tankowane, uzbrajane i startowały z baz w Wielkiej Brytanii, Niemczech, Portugalii, Włoszech, Francji i Grecji.
Jak twierdzą niemieccy i amerykańscy urzędnicy, drony bojowe są kontrolowane z rozległej bazy amerykańskiej w Ramstein w Niemczech, będącej centrum dowodzenia amerykańskich operacji przeciwko Iranowi. Ciężkie bombowce B-1 zostały sfotografowane podczas ładowania amunicji i paliwa w brytyjskiej bazie lotniczej RAF Fairford.
Największy na świecie lotniskowiec USS Gerald R. Ford jest obecnie zakotwiczony w bazie morskiej na Krecie w celu przeprowadzenia napraw po pożarze [„pralni”, jak piszą… md].
Generał Sił Powietrznych USA Alexus Grynkewich, najwyższy dowódca NATO, powiedział niedawno na przesłuchaniu w Senacie, że większość europejskich sojuszników udzieliła Ameryce ‚niezwykle dużego wsparcia’. Kontynent, na którym znajduje się około 40 amerykańskich baz wojskowych, gdzie stacjonuje 80 tydięcy żołnierzy, służy jako baza wypadowa dla operacji USA na Bliskim Wschodzie i w Afryce. „Odległości są krótsze, jest to bardziej opłacalne, a nasza sieć baz i sojuszników znacznie ułatwia demonstrację siły” – powiedział.
Tak więc niektóre rządy europejskie publicznie krytykowały wojnę USA z Iranem, przyznając, że narusza ona prawo międzynarodowe i stanowi bezprawną wojnę agresywną. Jednak w ukryciu większość państw członkowskich UE i Wielka Brytania wspierają Waszyngton w tej wojnie, pozwalając Pentagonowi na wykorzystywanie swojego terytorium do ataków na Teheran. Europa jest zatem współwinna konfliktu.
Tekst został opublikowany przez Bena Nortona cztery dni temu. Dziś około godziny 1:00 ogłoszono 14-dniowe zawieszenie działań wojennych.
Iran ogłosił ‚historyczną i druzgocącą klęskę’ Stanów Zjednoczonych i reżimu izraelskiego po 40 dniach wojny, ogłaszając, że Waszyngton został zmuszony do przyjęcia 10-punktowej propozycji Iranu, która obejmuje trwałe zawieszenie broni, zniesienie wszystkich sankcji i wycofanie amerykańskich wojsk bojowych z regionu.
Jeden komentarz na temat “08.04.2026. – Iran wygrywa tę wojnę”
SZS //
Waszyngton został zmuszony do przyjęcia 10-punktowej propozycji Iranu, która obejmuje trwałe zawieszenie broni,//Czy to tyczy zawieszeniem działań wojennych z USA ? Czy też z USA i Izraelem ? A może tylko z Izraelem ?
Czy oni (mieszkańcy Bliskiego Wschodu) wyciągają wnioski z przeszłości ? Wynika, że nie. Ciemność widzę…
Głównymi doradcami Trumpa są obecnie członkowie sekty Chabad Lubawicz
—————————————————–
W ciągu czterech dni, między 1 a 5 kwietnia, prezydent Donald Trump dał świadectwo załamania swojego umysłu w kierunku ludobójczej przemocy, od której nikt z jego urzędników nie jest w stanie go odwieść, ograniczyć, kontrolować — jeśli w ogóle próbują — ani nawet jej ukryć. Ani eksperci wojskowi ze Połączonych Szefów Sztabów; ani specjaliści od sondaży szefa personelu Białego Domu; ani prawnicy doradcy prawnego Białego Domu; nawet korektorzy dyrektora ds. komunikacji.
Pomiędzy stwierdzeniami: „cofniemy ich do epoki kamienia łupanego, tam gdzie ich miejsce” a „Otwórzcie tę cholerną cieśninę, wy szaleńcy, albo będziecie żyć w piekle. PO PROSTU PATRZCIE! Chwała Allahowi”, Trump ujawnił, że uważa, iż dla państwa, narodu czy boga nie ma alternatywy poza podporządkowaniem albo zniszczeniem. Ich — albo jego.
W Moskwie panowała cisza, z wyjątkiem zwolennika Trumpa wewnątrz Kremla, Kiriła Dmitrijewa. Opublikował on wpisy wspierające ataki Trumpa na jednego z jego krajowych przeciwników — „New York Times” — oraz jednego z zagranicznych — Europę.
————————————————-
Ten zapis został opracowany poprzez analizę wypowiedzi Trumpa od momentu, gdy przećwiczył frazę o „epoce kamienia” tuż przed swoim przemówieniem telewizyjnym o 21:00 dnia 1 kwietnia, aż po jego poranny wpis z 5 kwietnia; zestawiając je w kolejności ich wypowiadania oraz czasu publikacji; a następnie umieszczając je w ciągu oficjalnych spotkań i innych działań — w tym braku działań i tajnych aktywności — zidentyfikowanych w opublikowanym „Publicznym harmonogramie prezydenta”.
Słowa mówią same za siebie. Analizę polityczną przemówienia z 1 kwietnia można znaleźć tutaj. Standard prawny ludobójstwa obejmuje zarówno zamiar — jak Trump wyraził go w tym zapisie — jak i działania, które zarówno zapowiadał, jak i podejmował, a następnie celebrował w tym zapisie. Oto jak standard ten definiują Organizacja Narodów Zjednoczonych:
„Aby można było mówić o ludobójstwie, musi istnieć udowodniony zamiar sprawców fizycznego zniszczenia grupy narodowej, etnicznej, rasowej lub religijnej. Zniszczenie kulturowe nie wystarcza, podobnie jak zamiar jedynie rozproszenia grupy. To właśnie ten szczególny zamiar, czyli dolus specialis, czyni zbrodnię ludobójstwa wyjątkową. Ponadto orzecznictwo wiąże zamiar z istnieniem planu lub polityki państwowej albo organizacyjnej, nawet jeśli definicja ludobójstwa w prawie międzynarodowym nie zawiera tego elementu.”
Słowa Trumpa oraz kontekst kalendarza, w którym je wypowiadał, wskazują na coś więcej.
Przemówienie z 1 kwietnia zostało opracowane przez komitet doradców, którzy spotkali się z nim o godzinie 15:00, aby przygotować ostateczny projekt. W kalendarzu zapisano to jako „spotkanie polityczne”. Według relacji o procesie decyzyjnym w Białym Domu opublikowanej przez magazyn Time 2 kwietnia, a także motywów anonimowych źródeł i informatorów stojących za tym artykułem, w grupie doradczej Trumpa istnieje głęboki podział co do ryzyka, jakie ponosi, kontynuując wojnę z Iranem i eskalując ją zamiast zakończyć.
W normalnej praktyce Białego Domu ostateczna wersja przemówienia powinna odzwierciedlać kompromis między zwolennikami eskalacji a tymi, którzy opowiadają się za wycofaniem. Ślady obu stanowisk widać w tekście, który Trump odczytał z promptera sześć godzin po rozpoczęciu spotkania.
Jednak równowaga została przechylona na rzecz eskalacji. W kluczowym zdaniu: „Cofniemy ich do epoki kamienia łupanego, tam gdzie ich miejsce” — Trump opowiedział się za eskalacją. Użył też frazy, którą wcześniej niepewnie przećwiczył w wpisie opublikowanym po rozpoczęciu „spotkania politycznego”, lecz przed jego zakończeniem. Napisał wtedy:
„Rozważymy sytuację, gdy Cieśnina Ormuz będzie otwarta, wolna i bezpieczna. Do tego czasu zmieciemy Iran z powierzchni ziemi albo — jak się mówi — cofniemy go do epoki kamienia łupanego!!!”
W tej formie była to wypowiedź warunkowa — bardziej jednoznacznie niż w przemówieniu końcowym. Jak bardzo nieskuteczna była frakcja doradców opowiadających się za wycofaniem, pokazuje charakterystyczne zastrzeżenie w tweecie: „albo — jak się mówi — do epoki kamienia łupanego!!!”. Faktem jest, że nikt tak nie mówi; powód jest oczywisty nawet dla uczniów — była tylko jedna epoka kamienia. Jednak nikt z personelu Trumpa ani uczestników spotkania 1 kwietnia nie odważył się mu tego powiedzieć ani poprawić tej frazy. Prezydent powtórzył ją później bez zastrzeżenia. O 21:00, w wieczór prima aprilis, Trump był pewien, że może pominąć to zastrzeżenie, ponieważ nikt z frakcji „wyjścia” nie odezwał się ani słowem.
Kim byli przedstawiciele tej frakcji, którzy 1 kwietnia milczeli? Według raportu Time należą do nich: szefowa personelu Susan Wiles, doradca prawny David Warrington, specjalista od sondaży Tony Fabrizio oraz wiceprezydent JD Vance.
Kim są zwolennicy eskalacji, którzy zdobyli przewagę? Raport wskazuje m.in. na Stephena Millera, Stevena Witkoffa, Jareda Kushnera, sekretarza wojny Petera Hegsetha, doradcę ds. bezpieczeństwa narodowego Marco Rubio, przewodniczącego Połączonych Szefów Sztabów Daniela Caine’a oraz być może dyrektora CIA Johna Ratcliffe’a.
Nie jest jasne, jak i kiedy zdobyli przewagę. Z kalendarza wynika, że gdy Trump pozostaje „sam” — co oznaczane jest jako „czas wykonawczy”, „lunch lid”, „full lid”, „czas podpisywania”, „golf”, „Mar-a-Lago” — język i znaczenie jego wpisów stają się bardziej gwałtowne, bardziej chaotyczne, mniej kontrolowane. Według doniesień prasowych, gdy Trump jest „sam”, ogląda telewizję oraz starannie przygotowane materiały wideo z działań wojskowych w Iranie, na Bliskim Wschodzie, w Wenezueli i innych miejscach. Często ogląda je w towarzystwie innych osób.
Tożsamość tych osób jest tajemnicą państwową. Doniesienia sugerują, że są to członkowie rodziny, jak jego synowie, zięć Kushner oraz Miller. Jego żona nie jest wśród nich. Miller odgrywa kluczową rolę w nadzorowaniu wpisów Trumpa; sam stworzył publiczny zapis przemocy zbliżony do Trumpa pod względem celów i religijnego języka. Miller i Kushner są żydowskimi wyznawcami ruchu Chabad; odniesienia Trumpa do „piekła”, „chwały Bogu”, „chwała Allahowi” oraz do ukrzyżowania i zmartwychwstania wielkanocnego są przez nich wzmacniane i powtarzane.
Na kalendarzu Trumpa nie ma śladu obecności wiceprezydenta Vance’a. Kiedyś był odnotowywany jako regularnie jedzący z nim lunch po cotygodniowym briefingu wywiadowczym. Briefing nadal widnieje w harmonogramie — Vance już nie. Nie jest też jasne, jak obecnie wygląda Prezydencki Codzienny Brief (PDB) i czy Trump otrzymuje go w formie papierowej, ustnej czy wideo.
Kalendarz pokazuje także brak innej ważnej postaci — doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego Marco Rubio. Mapy Białego Domu wskazują, że jego biuro znajduje się dalej od Trumpa niż było to zwyczajowo. Tymczasem wpływ doradcy wynikał zawsze z kontroli dokumentów trafiających na biurko prezydenta oraz z fizycznej bliskości umożliwiającej rozmowy. W przypadku Trumpa gabinet został zamieniony w sklep z pamiątkami; nie czyta dokumentów; doradca nie rozmawia z nim w cztery oczy; a większość jego „czasu wykonawczego” spędzana jest w prywatnych apartamentach.
Zamiłowanie Trumpa do przemocy — werbalnej i fizycznej — do przemocy w rodzinie i seksualności (udokumentowane przez Mary Trump w książce Too Much and Never Enough) oraz do przemocy w filmach doprowadziło do jego zainteresowania udziałem w transmisjach operacji wojskowych w Situation Room, często w towarzystwie Hegsetha i generała Caine’a.
Najnowsze wpisy mogą wskazywać, że Trump uczestniczył w oglądaniu materiałów z akcji ratunkowej zestrzelonego pilota F-15 z południowo-zachodniego Iranu. Jednak powód jego entuzjazmu jest polityczny: Próbuje ukryć obawę przed nowym kryzysem zakładników oraz przed powtórzeniem katastrofalnych skutków politycznych nieudanej operacji ratunkowej z 1980 roku (Operacja Eagle Claw), w której zginęło ośmiu żołnierzy, zniszczono dwa samoloty, a zakładników nie uratowano.
Obecna operacja, nazywana „Epic Fury”, jest według krytyków źle nazwana. Trump i jego otoczenie skupiają się na sukcesie, ukrywając doniesienia, że za jednego uratowanego zakładnika zestrzelono co najmniej dwa amerykańskie samoloty — być może trzy — a liczba zabitych, rannych i pojmanych pozostaje nieznana.
Jeśli myślisz, że wojna się skończyła, zastanów się jeszcze raz. Iran nie zgodził się na zawieszenie broni. Zgodził się zaprzestać odwetu, o ile Izrael i Stany Zjednoczone zaprzestaną ataków.
To stawia sprawę po stronie Zachodu. Pomimo zapewnień Białego Domu, że Cieśnina Ormuz jest teraz otwarta na handel, tak nie jest. Iran nadal będzie pozwalał statkom wpływać do Zatoki Perskiej i wypływać z niej w indywidualnych przypadkach – za opłatą. Iran podzieli się tą kwotą z Omanem. Jeśli Iran zażąda miliona dolarów – płatnych w juanach chińskich – będzie to szacowane na 96 miliardów dolarów rocznie. To pozwoli na odbudowę jednej lub dwóch szkół.
Prosimy o uważne przeczytanie oświadczenia Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu. Jest to szczegółowe, oficjalne oświadczenie stanowiska Iranu:
Wróg poniósł niezaprzeczalną, historyczną i druzgocącą klęskę w niesprawiedliwej, nielegalnej i zbrodniczej wojnie przeciwko narodowi irańskiemu. Dzięki poświęceniu męczennika przywódcy rewolucji islamskiej, Wielkiego Ajatollaha Imama Chameneiego, przywództwu Najwyższego Przywódcy i Naczelnego Wodza, ajatollaha Seyyeda Modżtaby Chameneiego, odwadze bojowników na linii frontu oraz historycznej i bohaterskiej obecności narodu irańskiego od samego początku wojny, Iran odniósł wielkie zwycięstwo i zmusił Stany Zjednoczone do zaakceptowania jego 10-punktowego planu.
Zgodniez tym planem Stany Zjednoczone zobowiązały się zasadniczo do zagwarantowania nieagresji, uznania ciągłej kontroli Iranu nad Cieśniną Ormuz, zaakceptowania wzbogacania uranu, zniesienia wszystkich sankcji pierwotnych i wtórnych, wypowiedzenia wszystkich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ i Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, zrekompensowania Iranowi strat, wycofania wojsk bojowych USA z regionu i zakończenia wojny na wszystkich frontach, w tym przeciwko oporowi w Libanie.
Gratulujemy narodowi irańskiemu tego zwycięstwa i podkreślamy, że dopracowanie szczegółów będzie nadal wymagało wytrwałości, mądrego przywództwa i jedności.
W ciągu ostatnich 40 dni Iran i siły oporu w Libanie, Iraku, Jemenie i na terytoriach palestyńskich zadały wrogowi ciosy, których nigdy nie zapomnimy. Iran i Oś Oporu, jako przedstawiciele honoru i człowieczeństwa, dały historyczną lekcję swoim najokrutniejszym wrogom, niszcząc ich siły zbrojne, infrastrukturę oraz zasoby polityczne, gospodarcze, technologiczne i militarne, nie pozostawiając im innego wyboru niż poddanie się.
Na początku wojny wróg wierzył, że może szybko zdominować Iran militarnie i wymusić jego kapitulację poprzez niestabilność. Zakładał, że irański potencjał rakietowy i dronów zostanie zneutralizowany i nie przewidywał tak silnej reakcji regionu.
Wierzył, że ta wojna doprowadzi do końca Iranu, pozwalając mu [tj.usa md] działać swobodnie, podzielić kraj, przejąć jego zasoby i pogrążyć go w długotrwałym chaosie.
Pomimo utraty przywódcy, irańscy bojownicy i ich sojusznicy, ufając swojej wierze i zainspirowani przez imama Husajna, postanowili udzielić kluczowej lekcji: pomścić dawne czyny i dopilnować, by wróg porzucił wszelkie myśli o przyszłej agresji, zmuszając go do ukorzenia się przed narodem irańskim.
Dzięki tej strategii, wspieranej przez bezprecedensową jedność polityczną i społeczną, Iran i ruch oporu stoczyli jedną z najpoważniejszych wojen hybrydowych w historii przeciwko Stanom Zjednoczonym i Izraelowi, osiągając wszystkie zaplanowane cele.
Iran i ruch oporu twierdzą, że w dużej mierze zniszczyli amerykańską infrastrukturę wojskową w regionie, zadali ciężkie straty i zadali poważne ciosy siłom, infrastrukturze i zasobom wroga, zarówno w regionie, jak i na terytoriach kontrolowanych przez Izrael. Presja stała się tak intensywna, że żaden z głównych celów wroga nie został osiągnięty, a po około dziesięciu dniach wróg zdał sobie sprawę, że nie może wygrać. Następnie zaczął kontaktować się z Iranem różnymi kanałami, prosząc o zawieszenie broni.
Irańscy urzędnicy twierdzą, że wróg od ponad miesiąca domaga się zaprzestania działań wojennych, ale prośby te zostały odrzucone, ponieważ wojna powinna trwać do momentu osiągnięcia kluczowych celów, w tym osłabienia wroga i wyeliminowania długoterminowych zagrożeń. Iran odrzucił również kilka ultimatum USA, podkreślając, że nie uznaje takich terminów.
Władze twierdzą obecnie, że większość celów wojny została osiągnięta, a wróg poniósł historyczną klęskę. Deklarowane stanowisko Iranu polega na kontynuowaniu konfliktu tak długo, jak będzie to konieczne do konsolidacji zdobyczy i ustanowienia nowych regionalnych realiów bezpieczeństwa i polityki w oparciu o swoją potęgę i wpływy.
W tym kontekście, za zgodą Najwyższego Przywódcy i Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, podjęto decyzję — biorąc pod uwagę pozycję Iranu na polu bitwy i niezdolność wroga do wyegzekwowania swoich gróźb — o rozpoczęciu negocjacji w Islamabadzie w celu sfinalizowania szczegółów w ciągu maksymalnie 15 dni.
Iran odrzucił wszystkie przeciwne propozycje i zamiast tego przedstawił własny 10-punktowy plan przez Pakistan.
Kluczowe żądania obejmują: Kontrolowany przepływ przez Cieśninę Ormuz pod koordynowaniem przez Iran; zakończenie działań wojskowych przeciwko grupom sojuszniczym; wycofanie sił USA z regionu; ustanowienie protokołu bezpieczeństwa dla Cieśniny Ormuz, który uznaje rolę Iranu; pełne odszkodowanie za szkody; zniesienie wszystkich sankcji i rezolucji międzynarodowych; uwolnienie zamrożonych aktywów irańskich; oraz formalną ratyfikację tych warunków w wiążącej rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ.
Według irańskich urzędników, Pakistan przekazał, że USA, pomimo swojego publicznego stanowiska, zaakceptowały te zasady jako podstawę negocjacji. Na tej podstawie Iran zgodził się na dwutygodniowy etap negocjacji w Islamabadzie.
Należy podkreślić, że nie oznacza to końca wojny i Iran nie zaakceptuje całkowitego zakończenia konfliktu, dopóki wszystkie warunki jego propozycji nie zostaną spełnione.
To Stany Zjednoczone, a nie Iran, wnioskowały o wznowienie negocjacji w ciągu ostatnich czterech tygodni. W przeciwieństwie do dwóch poprzednich razy, Iran nie ma już złudzeń co do zdolności USA do oszustwa i zdrady. Iran nie złagodzi swoich żądań.
Syjoniści są wściekli, a Netanjahu i jego rząd pogrążeni w panice. Jeśli J.D. Vance’owi uda się wynegocjować porozumienie z Iranem, prawdopodobnie będzie to oznaczać koniec wsparcia dla izraelskiej machiny wojennej. Jeśli Izrael rozpocznie nowe ataki na Iran w ciągu najbliższych dwóch tygodni, Iran natychmiast odpowie odwetem.
Nieprzewidywalnym czynnikiem jest tu Hezbollah. Jeśli Izrael będzie kontynuował ataki na Liban i pozycje Hezbollahu na południu, Hezbollah będzie nadal zadawał niszczycielskie ciosy siłom syjonistycznym.
[Poniższy tekst jest wyraźnie propagandowy. Ale opiera się na ewidentnych FAKTACH. Sadzę, że niedługo poznamy pełniejsza wersję. Mirosław Dakowski]
[dostałem od A z notką: (z press.tv nigdy nie korzystałam, ale mąż potwierdza, że te informacje są zgodne z tezami Scotta Rittera i Douglasa McGregora) ]
Informacje uzyskane przez stację Press TV na temat niedawnej operacji amerykańsko-izraelskiej koalicji w środkowo-irańskiej prowincji Isfahan ujawniają poważną strategiczną porażkę wroga.
Rozpaczliwe groźby, jakie w ostatnich dniach wypowiedział prezydent USA Donald Trump, dotyczące ataków na cywilną infrastrukturę Iranu, w tym elektrownie i mosty, są bezpośrednim następstwem ciężkiej porażki, jaką poniosły siły USA w operacji w Isfahanie.
Według ekskluzywnych informacji, nieudany atak przeprowadzono po tym, jak wróg przeprowadził szeroko zakrojone operacje rozpoznawcze z powietrza na kilka dni przed atakiem.
Podczas tych początkowych misji infiltracyjnych i rozpoznawczych, USA, a prawdopodobnie także reżim syjonistyczny, straciły znaczną liczbę samolotów, w tym co najmniej jeden śmigłowiec A-10 Thunderbolt II i dwa śmigłowce Black Hawk.
Informacje uzyskane przez Press TV ujawniają, że „godzina zero” dla nieudanej operacji w Isfahanie została ustalona podczas tajnego spotkania w Białym Domu pod bezpośrednim nadzorem samego prezydenta USA.
Stało się jasne, że operacja ta nie miała nic wspólnego z rzekomą akcją ratunkową pilota zestrzelonego myśliwca F-15, co pierwotnie twierdzili amerykańscy urzędnicy. Dowody zbadane i potwierdzone przez Press TV wskazują natomiast, że prawdziwym celem była infiltracja i atak na jeden z irańskich obiektów nuklearnych w Isfahanie.
Miejsce lądowania samolotu transportowego C-130, wybrane na podstawie wcześniejszych lotów rozpoznawczych, znajdowało się na opuszczonym pasie startowym, położonym niebezpiecznie blisko jednego z tych obiektów nuklearnych.
Tłumaczenie „X” : NAJNOWSZE: Press TV uzyskała informacje o niedawnej operacji amerykańsko-izraelskiej w Isfahanie, które dowodzą, że operacja się nie powiodła. Według dowodów, nieudana operacja NIE MA NIC wspólnego z tak zwaną akcją ratunkową amerykańskiego pilota. [no, może „niewiele„.. md]
Amerykanie przeliczyli się, wierząc, że irańska obrona powietrzna nie jest w stanie przechwycić samolotów biorących udział w operacji. Jednak Press TV dowiedziała się, że rozmieszczenie wielu amerykańskich samolotów miało miejsce, gdy siły irańskie były w stanie najwyższej gotowości i czekały na nie. W rzeczywistości amerykańskie siły specjalne wpadły prosto w pułapkę zastawioną przez irańskie siły zbrojne.
Irańskie siły zbrojne, w tym armia, siły bezpieczeństwa (Faraja), Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) i lokalne milicje, początkowo nie zareagowały poważnie na lądowanie pierwszego C-130, na pokładzie którego znajdowało się kilkudziesięciu komandosów sił specjalnych. Istnieją przesłanki wskazujące na to, że samolot ten nieznacznie zboczył z pasa startowego podczas lądowania na opuszczonym, nieutwardzonym pasie startowym.
Kilka minut później nadleciał drugi samolot C-130, przewożący specjalistyczne pojazdy, kilka śmigłowców MH-6 Little Bird i inny sprzęt. W tym momencie irańskie siły naziemne zaatakowały drugi samolot, zanim zdążył wylądować, zmieniając planowane lądowanie w awaryjne. Wkrótce potem przybyły również dwa śmigłowce Black Hawk.
W tym momencie samolot, śmigłowce i komandosi, którzy wysiedli z pierwszego samolotu, stali się idealnymi celami dla irańskich sił zbrojnych.
Gdy siły specjalne zdały sobie sprawę, że wpadły w pułapkę, centrum sytuacyjne Białego Domu podjęło kluczową decyzję: główna operacja infiltracji obiektu nuklearnego przekształciła się w desperacką misję ratunkową dla dziesiątek amerykańskich komandosów uwięzionych pod irańskim ostrzałem.
Amerykanie natychmiast wysłali kilka mniejszych samolotów, aby uratować swoich żołnierzy i ledwo udało im się zebrać ludzi i uwolnić ich ze śmiertelnie niebezpiecznej sytuacji.
Two C-130s and two Black Hawks as the toll of defeat
By 10:20 local time, Iranian media began broadcasting the first official confirmations.
The Khatam al-Anbiya spokesperson announced that two Black Hawk helicopters and one C-130 military transport plane had been destroyed, left burning in southern Isfahan.
Subsequent detailed reporting, including images released by local media and verified by geolocation analysis, revealed the full scope: two C-130 aircraft had been hit, not one.
The discrepancy was explained by the dynamics of the engagement; the first C-130 was immobilized by police commando fire and then completely destroyed minutes later, while the second was struck during an attempted escape manoeuvre.
Both Black Hawk helicopters were downed in the vicinity of the abandoned airport, their wreckage scattered across the arid landscape.
At least five American personnel were killed in the operation, according to Iranian military sources. Some unofficial reports have put the death toll even higher.
The IRGC’s Public Relations Department issued a terse but devastating statement.
„The invading enemy aircraft in southern Isfahan, including two Black Hawk helicopters and two C-130 military transport aircraft, were hit and are now burning in the flames of the wrath of the heroic fighters of Islam,” it stated.
For the first time since the aggression began on 28 February, Washington had lost not just strike aircraft but the very platforms designed to retrieve downed pilots, a catastrophic failure of combat search-and-rescue doctrine.
================================================
Tłumaczenie „X” : Reportaż – Z Tabas do Isfahanu: Iran niszczy dwa amerykańskie samoloty C-130 – powtórka katastrofy „Orlego Pazura” z 1980 roku
[Dla młodzieży: Przegląd od AI:
W pobliżu irańskiego miasta Tabas miało miejsce historyczne wydarzenie znane jako operacja „Orli Szpon” (Eagle Claw).
Oto kluczowe informacje na ten temat:
Kiedy:W nocy z 24 na 25 kwietnia 1980 roku.
Cel: USA przeprowadziły tajną operację wojskową w celu uwolnienia 52 amerykańskich zakładników przetrzymywanych w ambasadzie USA w Teheranie.
Przebieg: Operacja zakończyła się katastrofą na pustyni niedaleko Tabas. Z powodu burzy piaskowej i awarii śmigłowców, prezydent Jimmy Carter rozkazał przerwać misję. Podczas ewakuacji doszło do kolizji śmigłowca z samolotem transportowym EC-130, w wyniku czego zginęło 8 amerykańskich żołnierzy.
Obecnie na irańskiej pustyni można obejrzeć pozostałości po tym nieudanym przedsięwzięciu.
Akcję ratunkową przeprowadzono w tak pośpiechu, że niektórzy żołnierze i oficerowie porzucili swój sprzęt – w tym, według dowodów uzyskanych przez Press TV, dane identyfikacyjne amerykańskiego oficera, który pozostał w tym rejonie – aby ratować życie.
Po ewakuacji komandosów amerykańskie myśliwce utworzyły linię ognia o promieniu 5 kilometrów, aby uniemożliwić siłom irańskim zbliżenie się do porzuconego na lotnisku samolotu C-130. Samoloty przeprowadziły również intensywne naloty bombowe na własny sprzęt, aby zapobiec jego przejęciu przez Iran.
Podczas tej nieudanej operacji amerykańskie siły specjalne nie miały nawet możliwości wykorzystania specjalnych śmigłowców Little Bird; niektóre z nich zostały zniszczone na ziemi, inne zaś zostały zniszczone w drugim samolocie C-130.
Po tej upokarzającej i dotkliwej porażce Trump pospiesznie i chaotycznie zwołał kilka konferencji prasowych, aby ukryć porażkę i fałszywie przedstawić ją jako operację ratunkową pilotów.
Informacje uzyskane przez Press TV opisują te programy propagandowe, prowadzone przez Trumpa i jego Sekretarza Obrony Pete’a Hegsetha, jako przypominające hollywoodzkie filmy – kłamstwa, których nie zaakceptowało nawet wielu amerykańskich widzów.
Według dostępnych informacji Trump będzie nadal wymyślał kolejne operacje „w stylu Hollywood”, aby fałszywie przypisywać sobie sukcesy i uspokoić opinię publiczną w USA.
===============================
Watch: Downed US aggressor aircraft in southern Isfahan
Tłumaczenie „X” : Wideo: Zestrzelony amerykański myśliwiec na południe od Isfahanu
Jednak powtarzające się kłamstwa i przekłamania jego oraz Hegsetha, które doprowadziły do spadku zaufania publicznego do niego zarówno w USA, jak i na całym świecie do najniższego poziomu w historii, sprawiają, że trudno uwierzyć w jego „goebbelsowskie kłamstwa”.
Ludzie w USA i na całym świecie zadają sobie trafne pytanie: „Jak to możliwe, że kraj, który rzekomo nie ma ani obrony powietrznej, ani armii czy sił zbrojnych, zdołał zestrzelić i zniszczyć tak wiele myśliwców i innych statków powietrznych, a jednocześnie ciągle powiększa swój rejestr zniszczonych myśliwców, samolotów, śmigłowców i dronów?” powiedział wysoko postawione źródło w Teheranie agencji Press TV.
Zauważył, że miażdżąca porażka operacji w Isfahanie może przejść do historii jako najgorsza i najbardziej haniebna porażka armii USA, gorsza nawet od nieudanej operacji Tabas z 1980 r., kiedy to nieudana próba ratunku dla Waszyngtonu zakończyła się katastrofą.
Informacje uzyskane przez Press TV wskazują, że poważne reperkusje tej „wielkiej katastrofy” dla Trumpa wpłyną nie tylko na losy toczącej się wojny z Islamską Republiką Iranu, ale także na polityczną przyszłość „spekulacyjnego i ignoranckiego prezydenta Ameryki”, jego Partii Republikańskiej i amerykańskiej sceny politycznej w nadchodzących latach.
Wady osobowości Donalda J. Trumpa są przedmiotem amatorskiej psychologii w mediach masowych od czasu jego pierwszej kampanii prezydenckiej w 2016 roku. Najczęściej omawianą cechą był i jest narcyzm.
Wyszukiwarka AI Google’a mówi o tym następująco:
„Wielu specjalistów zdrowia psychicznego i krytyków publicznie sugerowało, że Donald Trump wykazuje cechy zgodne z narcystycznym zaburzeniem osobowości (NPD), antyspołecznym zaburzeniem osobowości (ASPD) oraz paranoidalnym zaburzeniem osobowości, często ujmując je pod wspólnym określeniem ‘złośliwego narcyzmu’. Twierdzenia te, wysuwane głównie przez psychologów i psychiatrów, wskazują na wzorce wielkościowości, brak empatii, potrzebę podziwu oraz impulsywność.”
Ten obraz Trumpa jest wytworem specjalistów działających w naszej świeckiej kulturze.
Jednak dziś jest Niedziela Wielkanocna i uważam za całkowicie właściwe podejście do tego zagadnienia w chrześcijańskim, binarnym schemacie analitycznym: Dobro i Zło, Bóg i Szatan. Jest to tym bardziej zasadne, że Trump deklaruje poważne traktowanie religii. Kluczowi członkowie jego administracji, jak Marco Rubio i Pete Hegseth, są gorliwymi wierzącymi i publicznie mówią o swojej religii. [ale nie mówią, jakiej?!? Kogo czczą? md]
W tym kontekście, oraz biorąc pod uwagę wielkanocną datę tego przesłania do społeczności, stwierdzam, że Trump i czołowi członkowie jego administracji wyszli wprost z powieści Dostojewskiego Biesy. Są ucieleśnieniem Zła, są opętani przez Szatana w swoim poparciu dla izraelskiego ludobójstwa w Gazie, a teraz także w brutalnej, nieludzkiej przemocy, którą kierują przeciwko narodowi irańskiemu. Słuchając codziennych tyrad Trumpa, jego krwawych gróźb pod adresem Teheranu, trudno uwierzyć, że te słowa wypowiada najwyższy wybrany urzędnik naszego państwa.
I dlatego konkluduję: Hańba Stanom Zjednoczonym, jeśli ten człowiek nie zostanie postawiony w stan oskarżenia i usunięty z urzędu oraz postawiony przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości za zbrodnie wojenne.
Ciekawe czasy. Filary polityczne MAGA: Tucker Carlson, Megyn Kelly, Joe Rogan, Candace Owens, Alex Jones, Marjorie Taylor Greene twierdzą że Trumpowi odbiło i należy go usunąć w drodze 25 poprawki lub impeachmentu. Mają łącznie wielomilionową widownię republikańską.
Ciekawe kiedy/ czy wybrani republikanie wobec takich sygnałów uznają, że idąc za Trumpem ryzykują byt polityczny.
================================
MD:
Pajac – wariat – zbrodniarz prezydentem Imperium, miotający się tak ze zmiennymi decyzjami, jak kłamliwymi oświadczeniami.
W widocznym przez wszystkich kagańcu trzymanym przez innego zbrodniarza, premiera malutkiego, ale krwiożerczego kraiku.
Nieszczęśni ci rozsądni Amerykanie z ruchu MAGA.
Bywali tacy, jak Tyberiusz, Kaligula czy Heliogabal. Ale obecny – już na skalę globalną..
Piszę 8 kwietnia, bo ciągle nic nie wiadomo, co wynikło z jego ostatnich drgawek i wrzasków.
USA. Dwudziestu czterech członków Kongresu wyraziło poparcie dla wszczęcia procedury impeachmentu prezydenta Trumpa lub powołania się na 25. poprawkę do Konstytucji USA w celu przekazania uprawnień prezydenckich wiceprezydentowi.
W najbardziej optymistyczne wersji największym mocarstwem świata rządzi człowiek, który uznał, że będzie udawał pierdolniętego i że to najlepsza pozycja negocjacyjna.
M. Dakowski:
Tak dobrym aktorem to on nie jest. Potrzeby Kaftan bezpieczeństwa (ang. straitjacket), obecnie „humanitarnie” wyeliminowany ze szpitali.
Wielokrotne złamanie przysięgi urzędowej i obowiązków konstytucyjnych, a nawet zbrodnie wojenne – to lista oskarżeń, które Demokraci wysuwają przeciwko szefowi amerykańskiego resortu wojny, jednocześnie zapowiadając wniosek o jego impeachment. Pete Hegseth może więc niedługo zostać usunięty ze stanowiska.
Jak informuje portal Axios, przedstawiciel Izby Reprezentantów Yassamin Ansari ma w przyszłym tygodniu złożyć dokumenty w tej sprawie. Demokraci zarzucają Hegsethowi m.in. wielokrotne złamanie przysięgi urzędowej i obowiązków konstytucyjnych, a sama Yassamin Ansari wprost nazywa go wspólnikiem popełnianych w Iranie zbrodni wojennych. Jej zdaniem, istnieje podstawa do impeachmentu szefa Pentagonu i usunięcia go ze stanowiska.
Jednym z najpoważniejszych zarzutów wobec Hegsetha jest dokonany 28 lutego atak na irańską szkołę dla dziewcząt w Minab. Zniszczona została wówczas szkoła Shajareh Tayyebeh, a podczas eksplozji zginęło co najmniej 175 osób, głównie dzieci w wieku od 7 do 12 lat. Jak donoszą źródła, atak na szkołę był wynikiem nieprawidłowego wyznaczenia celu przez armię USA. [druga rakieta wybuchła po jakimś czasie, gdy już przyszli tam ratownicy md]
Sam Hegseth mówił 13 marca zapowiadał „brak litości dla wrogów”. – Będziemy naciskać. Będziemy napierać, posuwać się naprzód. Żadnych jeńców, żadnej litości dla wrogów – powiedział wówczas. Słowa te spotkały się z krytyką ekspertów i organizacji broniących praw człowieka. Ich zdaniem, takie zapowiedzi stanowią złamanie prawa międzynarodowego, w tym Konwencji Haskiej.
Biorąc pod uwagę obecny rozwój wydarzeń na Bliskim Wschodzie i fiasko planów Waszyngtonu wobec Teheranu, nie mamy pojęcia, czy Stany Zjednoczone odstąpią od konfliktu z Iranem i skupią się na innych celach, czy też po prostu podwoją wysiłki i spróbują wysłać tam swoje wojska lądowe. Tej wojny nie da się analizować z perspektywy interesów ekonomicznych ani koniecznych i realistycznych celów geopolitycznych USA, dlatego decyzje USA są zazwyczaj irracjonalne i trudne do przewidzenia.
Załóżmy więc, że Stany Zjednoczone rzeczywiście planują podwoić wysiłki i rozpocząć lądowanie na Iran.
US-army
Po pierwsze: dlaczego miałyby to zrobić? – Ponieważ jedynym sposobem na militarne pokonanie regionalnego lub globalnego mocarstwa jest użycie wojsk lądowych. Możliwe jest zmuszenie małego państwa do kapitulacji za pomocą bombardowań, ale nie mocarstwa, nawet regionalnego. Ataki polegające na dekapitacji są równie nieskuteczne. Embarga i blokady morskie są jeszcze mniej istotne. Tylko użycie wojsk lądowych – armii w klasycznym rozumieniu – może doprowadzić do okupacji terytorialnej, obalenia rządu oraz strategicznego i ostatecznego pokonania silnego wroga.
Motywacją byłoby zatem zadanie Iranowi jednoznacznej i nieodwołalnej klęski, zadanie mata, a przynajmniej szacha. Innymi słowy, moglibyśmy mówić o operacji mającej na celu zmianę reżimu poprzez wojnę lądową (mat), a także o zajęciu jednego lub kilku punktów strategicznych w celu wymuszenia negocjacji na warunkach korzystnych dla USA, bez dążenia do ostatecznego zniszczenia wroga (szach).
W praktyce jedynym tematem dyskusji jest możliwość desantu na wyspę Charg, ale istnieją również inne hipotezy docelowe. Na przykład zdobycie Keszmu i innych wysp w Cieśninie Ormuz. Omawiane jest również zdobycie Bandar-Abbas, leżącego bezpośrednio po drugiej stronie cieśniny. Inni spekulują o bardziej ambitnej operacji w porcie Chabahar w irańskim Beludżystanie. W zasadzie wszystko jest możliwe, w tym udana operacja desantowa (tj. lądowanie wojsk na terytorium wroga), która osiągnie swoje cele. Jednak historyczne precedensy nie sprzyjają potencjalnym zamiarom Stanów Zjednoczonych.
Poza kilkoma bardzo specyficznymi okolicznościami, nie ma w historii żadnego przypadku operacji desantowych, które można by uznać za zwycięstwo. Można by tu szybko wskazać na słynne lądowanie w Normandii, operację Overlord, w której 160-tysięczna straż przednia przeprawiła się przez kanał La Manche, aby rozpocząć inwazję na ‚zgermanizowaną’ Europę. Jest to jednak bardzo specyficzny przypadek.
Niemcy byli wyraźnie w mniejszości podczas działań wojennych w północnej Francji – półtora miesiąca po lądowaniu 300 tysięcy Niemców stanęło naprzeciw 1,5 miliona żołnierzy alianckich. Co więcej, 80% niemieckich żołnierzy i zasobów wojskowych zostało skierowanych na front wschodni przeciwko ZSRR. Innymi słowy, Niemcy toczyły wojnę na dwóch frontach. W tym czasie alianci osiągnęli również całkowitą przewagę powietrzną nad Niemcami. Luftwaffe praktycznie nie istniała, więc żołnierze alianccy nie musieli już martwić się o niemiecką artylerię powietrzną.
Żaden z tych warunków nie ma zastosowania w Iranie. Irańczycy przewyższą liczebnie Niemców w każdej zachodniej operacji desantowej. W Artesh służy 350 tys. aktywnych żołnierzy, 200 tys. w Gwardii Rewolucyjnej, a Basidż ma 90 tys. aktywnych żołnierzy, 400 tys. jest w rezerwie i nawet milion lub więcej możliwych rekrutów.
Niemcy walczyli równocześnie na froncie wschodnim. Irańczycy nie toczą wojny lądowej na dwóch frontach. Wydaje się jednak, że Stany Zjednoczone próbują rozwiązać ten problem, wykorzystując Kurdów jako taktykę dywersyjną, aby ściągnąć wojska irańskie na północny zachód, podczas gdy potencjalne lądowania mają miejsce na południu.
Problem polega na tym, że Kurdowie nie stanowią wystarczająco dużego zagrożenia z żadnej perspektywy, aby zmusić Irańczyków do przesunięcia większości swoich sił na północny zachód. Wręcz przeciwnie, Irańczycy już teraz trzymają Kurdów w ryzach za pomocą ataków rakietowych i dronów, a także kilku szybkich i ukierunkowanych operacjach lądowych. Co więcej, atak Kurdów musiałby zmierzyć się z własną tylną flanką ze względu na obecność szyickich milicji irackich i możliwość interwencji tureckiej.
Irańska armia zniszczyła amerykański samolot wczesnego ostrzegania i kontroli AWACS. To pierwszy taki przypadek od początku eksploatacji tych maszyn. Eksperci nie mają wątpliwości: zdarzenie to powinno skłonić Pentagon do poważnej refleksji nad bezpieczeństwem swoich kluczowych zasobów.
Boeing E-3 Sentry zniszczony w wyniku irańskiego ataku
Nawet przewaga powietrzna jest wątpliwa. Naloty bombowe na Iran omijają irańską przestrzeń powietrzną. Samoloty ostrzeliwują z dystansu, niezależnie od tego, czy są z Iraku, Arabii Saudyjskiej, czy z innych krajów. Jeśli wkroczą w irańską przestrzeń powietrzną, często zostaną trafione i rozbiją się lub będą zmuszone do awaryjnego lądowania. Iran mógł stracić własne siły powietrzne lub po prostu nie chciał ich użyć, ale jeśli chodzi o taktyczne wsparcie piechoty i piechoty morskiej, pociski rakietowe i drony mogą pełnić tę samą funkcję.
Jak realistyczny byłby sukces operacji lądowej ze znaczną przewagą liczebną, z udziałem znacznej części irańskich sił zbrojnych i bez przewagi powietrznej?
Można wskazać inne historyczne przykłady. Na przykład amerykańską kampanię na Pacyfiku przeciwko Japonii? Pierwszy problem z tym porównaniem polega na tym, że większość japońskich sił zbrojnych była skupiona w samej Japonii. Japonia dysponowała na swoich wyspach na Pacyfiku małymi, rozproszonymi siłami, praktycznie bez wsparcia powietrznego i z bardzo ograniczonym wsparciem morskim. Decydującym ciosem, który doprowadził do kapitulacji Japonii, była jednak radziecka inwazja na Mandżurię, przeprowadzona przez duże siły zbrojne, a nie amerykańskie operacje desantowe.
Wojna krymska? – Tam francusko-brytyjski cel był niezwykle ograniczony, a Rosja utrzymywała większość swoich wojsk w pobliżu państw bałtyckich, aby zapobiec inwazji z tego kierunku, a także w pobliżu Polski.
Inwazja na Sycylię? – Tutaj powtarzają się opisane wcześniej scenariusze i warunki: Włochy straciły już większość swoich wojsk w Afryce Północnej, nie miały wsparcia powietrznego ani morskiego, były w mniejszości, a włoski rząd nie chciał już walczyć i wkrótce miał dokonać zamachu stanu przeciwko Mussoliniemu.
A co z niemal wszystkimi innymi operacjami desantowymi ostatnich 200 lat? Zakończyły się niepowodzeniem. Klasycznym przykładem jest kampania dardanelska, w której zacofanej i słabej armii osmańskiej udało się unieruchomić i osłabić dwa przyczółki Ententy, dopóki Brytyjczycy nie zostali zmuszeni do ewakuacji wojsk lub przegrupowania ich na inne fronty. Należy zrozumieć, że woda jest jedną z największych przeszkód na wojnie i że niewiele rzeczy chroni kraj lepiej niż morze. Jak często, na przykład, Wielka Brytania była atakowana w sposób przypominający inwazję? Albo Stany Zjednoczone, które w porównaniu ze swoimi głównymi rywalami są praktycznie wyspą?
Krótko mówiąc, możliwe, że Stany Zjednoczone rzeczywiście podejmą taką decyzję, a jeśli będzie to ograniczona operacja mająca na celu jedynie wymuszenie negocjacji, połączona z niszczycielską kampanią powietrzną i zakrojoną na szeroką skalę inwazją kurdyjską, to mimo tego szanse na sukces są niewielkie. Najbardziej prawdopodobnym scenariuszem pozostaje więc niepowodzenie operacji desantowej i straty osobowe i materialne Amerykanów.
Napięcie w regionie Bliskiego Wschodu osiągnęło krytyczny poziom. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (KSR) ogłosił 6 kwietnia 2026 roku, że przeprowadził udany atak rakietowy na jeden z najpotężniejszych okrętów desantowych Stanów Zjednoczonych – USS Tripoli (LHA-7). Według oficjalnego komunikatu irańskich władz, który został przekazany przez państwowe media, uderzenie zmusiło amerykańską jednostkę do natychmiastowego wycofania się z obszaru działań.
Z informacji przekazanych przez stronę irańską wynika, że atak był częścią szerszej operacji militarnej o nazwie „True Promise 4”. W ramach tej akcji siły morskie i powietrzne KSR nie ograniczyły się jedynie do uderzenia w okręt wojenny. Iran twierdzi, że jego rakiety precyzyjnie raziły centra dowodzenia, węzły logistyczne oraz obiekty wojskowe należące do Stanów Zjednoczonych i Izraela. Strategia ta ma na celu nie tylko zadanie bezpośrednich strat materialnych, ale przede wszystkim zademonstrowanie siły i zdolności do rażenia celów strategicznych daleko od własnych wybrzeży.
Sytuacja wokół USS Tripoli budzi szczególny niepokój ze względu na skalę operacji. Według doniesień, na pokładzie okrętu znajdowało się ponad 5 000 żołnierzy. Irańscy oficjele twierdzą, że jednostka, po zaatakowaniu, została zmuszona do odwrotu w kierunku południowej części Oceanu Indyjskiego. Jest to sygnał niezwykle alarmujący, ponieważ USS Tripoli jest jednostką o ogromnym znaczeniu strategicznym, zdolną do przenoszenia dużych kontyngentów wojsk lądowych oraz nowoczesnych myśliwców, co czyni go kluczowym elementem amerykańskiej obecności w tym regionie świata.
Równolegle z atakiem na okręt desantowy, Korpus Strażników Rewolucji poinformował o uderzeniu w statek handlowy o nazwie SDN7, należący do podmiotu powiązanego z Izraelem. Według irańskich źródeł, kontenerowiec został precyzyjnie trafiony rakietami manewrującymi, co doprowadziło do wybuchu pożaru na jednostce. Fakt, że Iran uderza zarówno w cele militarne, jak i cywilne lub półcywilne, wskazuje na próbę całkowitego zablokowania szlaków komunikacyjnych i wywarcia maksymalnej presji ekonomicznej oraz psychologicznej na przeciwników.
Analiza tych wydarzeń sugeruje, że mamy do czynienia z nowym etapem eskalacji konfliktu. Dotychczasowe starcia często miały charakter pośredni, lub ograniczonych potyczek w przestrzeni cyfrowej i informacyjnej. Bezpośredni atak na amerykański okręt wojenny, zwłaszcza tak dużej jednostki jak USS Tripoli, jest krokiem milowym, który może doprowadzić do otwartej wojny morskiej między Teheranem a Waszyngtonem.
Operacja „True Promise 4” jest bezpośrednią odpowiedzią na wcześniejsze działania USA i Izraela, a jej skala sugeruje, że Iran nie obawia się już bezpośredniej konfrontacji z największą potęgą militarną świata.
Video URL
Dla obserwatorów sytuacji kluczowe pozostaje pytanie, jak zareaguje Pentagon. Amerykańska flota w regionie jest potężna, jednak irańska strategia „asymetrycznej wojny” – polegająca na wykorzystaniu szybkich rakiet, dronów i min – sprawia, że nawet najnowocześniejsze okręty stają się podatne na ataki. Wycofanie USS Tripoli, jeśli zostanie potwierdzone przez stronę amerykańską, będzie oznaczało nie tylko stratę taktyczną, ale przede wszystkim potężny cios wizerunkowy dla USA, pokazujący, że ich dominacja na wodach Zatoki Perskiej i Oceanu Indyjskiego nie jest już bezdyskusyjna.
Irańscy pełnomocnicy grożą blokadą Morza Czerwonego
Aby wesprzeć Teheran, proirańscy rebelianci Huti mogliby zablokować cieśninę Bab al-Mandab na Morzu Czerwonym. Byłaby to kolejna asymetryczna odpowiedź Irańczyków na ataki USA.
Konflikt między Iranem a Stanami Zjednoczonymi i Izraelem zaostrza się i wciąga nowych aktorów z regionu Zatoki Perskiej. Jak pokazują ostatnie wydarzenia, Teheran od kilku dni otrzymuje wsparcie militarne od tzw. ruchu Huti w Jemenie, na południu Półwyspu Arabskiego.
Jemeńscy Huti, którzy walczą o swoją szyicką wiarę od ponad 20 lat i obecnie kontrolują duże prowincje na zachodzie kraju ogarniętego wojną, są powszechnie uważani za „partnerów” Iranu. Są oni ideologicznie i politycznie blisko powiązani z Iranem i, dzięki jego wsparciu, skutecznie przeciwstawili się interwencji Arabii Saudyjskiej w ostatnich latach. Działają również głównie przy wsparciu Teheranu w wielu innych sprawach, konsekwentnie wzmacniając irańskie interesy.
Iran z kolei walczył z amerykańską i izraelską machiną wojenną praktycznie bez pomocy zagranicznej. (Zwłaszcza że kraje arabskie w regionie, zgodnie z przewidywaniami, albo opowiedziały się po stronie Waszyngtonu, albo zachowały neutralność). Jednak wraz z przystąpieniem jemeńskich Huti do wojny, równowaga sił w tym konflikcie może ulec znaczącej zmianie.
W odpowiedzi na izraelsko-amerykańskie naloty na Iran, rebelianci Huti ogłosili już na początku marca zamiar podjęcia działań przeciwko Stanom Zjednoczonym, Izraelowi i ich sojusznikom. Jak donosiły media, oddziały milicji Huti rozpoczęły w zeszły poniedziałek ataki na Izrael rakietami i dronami. Od tego czasu doszło do licznych nalotów na Izrael, w tym pocisków balistycznych wystrzelonych na cele w rejonie Tel Awiwu.
Wysoko postawieni przedstawiciele Huti podkreślają jednak, że ataki te były dopiero pierwszym krokiem. Z pełną siłą uderzą tylko wtedy, gdy „agresja na Iran i Liban znacząco się nasili” i jeśli jedno z państw Zatoki Perskiej weźmie w niej udział. Stwierdza to między innymi w oświadczeniu wiceministra informacji Huti z 2 kwietnia. W odwecie rebelianci zablokują strategiczną cieśninę Bab al-Mandab na wybrzeżu Jemenu , która łączy Morze Czerwone z Zatoką Adeńską i stanowi południową bramę do Kanału Sueskiego.
Cieśnina Bab al-Mandab ma około 30 kilometrów szerokości i ogromne znaczenie, zwłaszcza dla handlu między Azją a Europą. Szacuje się, że rocznie przepływa przez nią około 20 000 statków, co stanowi około 30% światowego ruchu kontenerowego i około 10% handlu ropą naftową.
Poważne ograniczenia żeglugi w Cieśninie Bab al-Mandab, a nawet całkowite zablokowanie tego szlaku transportowego, zmusiłyby firmy żeglugowe do kosztownego objazdu wokół Przylądka Dobrej Nadziei. Wydłużyłoby to również czas podróży i poważnie zakłóciło globalne łańcuchy dostaw, potencjalnie doprowadzając do ich zatrzymania. Konsekwencje dla całej światowej gospodarki byłyby katastrofalne.
Huti dwa i pół roku temu udowodnili, że blokada jest rzeczywiście możliwa. W listopadzie 2023 roku, w odpowiedzi na izraelską ofensywę w Strefie Gazy, przeprowadzili ataki na izraelskie i powiązane z Izraelem statki handlowe na Morzu Czerwonym, poważnie ograniczając żeglugę w regionie. Żegluga nie została wówczas całkowicie sparaliżowana, ponieważ wtedy, między innymi, Huti powstrzymali się od atakowania statków przewożących ropę naftową lub skroplony gaz ziemny.
Zatem ataki Huti w cieśninie Bab al-Mandab byłyby kolejną skuteczną, asymetryczną odpowiedzią Teheranu na zmasowane naloty USA i Izraela. Być może równie skuteczną, jak blokada Cieśniny Ormuz, która już doprowadziła do globalnego kryzysu energetycznego. Wynika to przede wszystkim z ograniczeń w dostawach surowców z Bliskiego Wschodu i wynikającego z nich niedoboru energii, a także gwałtownego wzrostu światowych cen ropy naftowej i gazu.
Autor 
SZS 
