🇷🇺🚀Rosyjski pocisk balistyczny zniszczył w Kijowie fabrykę dronów Terminal Autonomy, należącą do amerykańskiej firmy wojskowej – pisze Guardian.
AQ-400 Scythe
Zakład produkował drony dalekiego zasięgu AQ-400 Scythe i AQ-100 Bayonet z systemami naprowadzania odpornymi na rosyjskie środki walki elektronicznej. Spółka twierdzi, że jej amunicja z AI jest już stosowana przeciwko Rosji. 🗣️
Rosjanom jest obojętne, do kogo należy zakład produkcyjny. Dla nich to i tak ten sam cel – powiedział były starszy oficer wywiadu USA Anthony Vinci.
Według źródła publikacji, w wyniku uderzenia nie było ofiar śmiertelnych.
Nowa migrena Trumpa. Czy wojny w Iranie i na Ukrainie zlały się w jedną?
Martin Jay
Czy tymczasowy prezydent Ukrainy Żeleński jest w stanie zerwać wszelkie ewentualne zawieszenie broni między USA i Iranem? W ostatnich tygodniach grupa komentatorów i dziennikarzy uświadomiła sobie rzeczywistość, czy Trump kiedykolwiek osiągnie obowiązujące zawieszenie broni, i uznała, że Benjamin Netanjahu odgrywa kluczową rolę w tym, ponieważ uporczywie odmawia wycofania żołnierzy IDF z Libanu. Na pogrzebie Lindsey Grahama usiłowano nam wmówić, że Trump jeszcze raz poprosi go, by pomyślał o wycofaniu swoich wojsk z Libanu – i Bibi znowu odmówi. Do wyborów w Izraelu zostało tylko kilka tygodni, i lwia część analityków maluje ponury obraz przetrwania Bibi. Jego utrzymanie się u władzy to jedyna nadzieja, jaka mu pozostała, aby i uniknąć oskarżeń o korupcję. Ma to mu zapewnić wojna z Iranem i Hezbollah. Niektórzy twierdzą, że jedyny atut Trumpa to groźba przerwania dostaw uzbrojenia dla IDF, co teoretycznie mogłoby powstrzymać całą armię obrony Izraela. Ale czy Trump byłby do tego zdolny? Taki krok byłby uznany jako bezpośredni atak na Bibi. Wielu twierdzi, że najlepsze co Trump mógłby zrobić dla zachowania pewnego politycznego autorytetu w przeddzień pośrednich wyborów, to stworzyć pewien dystans między nim i żydowskim lobby. Rzeczywistość jest taka, że Trump tkwi w ślepym zaułku.
Sprawy uległy znacznemu pogorszeniu, ponieważ okazało się, że u prezydenta Zelenskiego na Ukrainie – którego Trump kiedyś skrytykował w Białym domu za „brak kart” – w rzeczywistości pojawił się dodatkowy atut w grze, który ustala związek między wojną na Ukrainie i z Iranem. Koszmarny scenariusz fuzji wojny irańskiej i ukraińskiej właśnie stał się rzeczywistością. Co najmniej dwa statki na morzy Kaspijskim zostały ostatnio zaatakowane przez Ukrainę, podejrzewającą, że są one częścią cieni floty Iranu, przewożącą broń z Iranu do Rosji.
Według BBC, Służba bezpieczeństwa Ukrainy (SBU) poinformowała, że jej drony uderzyły w platformy wiertnicze w północnej części morza Kaspijskiego, a także w rosyjską łódź rakietową i „statki transportowe, które znajdują się pod międzynarodowymi sankcjami”.
Ambasador Iranu w Rosji Каzем Jalali poinformował państwową agencję informacyjną Iranu, że statek „Anna” stał na kotwicy w odległości około 5 km od ujścia rzeki Wołga, kiedy został zaatakowany.
Ambasador Ukrainy w Izraelu Yevgen Korniychuk oświadczył, że na pokładzie znajdowały się składniki dla bezzałogowych statków powietrznych i rakiet z Iranu do Rosji, a nie cywilne ładunki, ale nie poparł swoje twierdzenia żadnymi konkretnymi dowodami.
Choć nie jest tajemnicą, że Iran sprzedaje broń Rosji, to wydarzenie może stać się punktem zwrotnym ponieważ – jeśli Iran zdecyduje się uderzyć na Ukrainę – obie wojny wejdą w nową fazę, stając się przyczyną wszystkich migren Trumpa, który ma nadzieję, że będzie w stanie odnieść jakieś zwycięstwo, otwierając cieśninę Ormuz i zmuszając Irańczyków do obietnicy rezygnacji z broni atomowej. Jednak nawet bez uwzględnienia ukraińskiego aspektu, próby Trumpa znalezienia rozwiązanie w bałaganie, który stworzył w Iranie, wydają się coraz trudniejsze, biorąc pod uwagę, że nie ma on żadnej strategii i że każda umowa, którą chciałby uzyskać, musiałaby mieć składnik pijarowy, który zdejmie z niego znamię hańby. W tej chwili Irańczycy odpowiedzieli wzajemnością na najnowszą przerwę w atakach ze strony USA, więc znowu jest przerwa w destrukcji, podczas gdy Pakistan lub Katar starają się tchnąć nowe życie w zakulisowe dyskusje, podczas gdy urzędnicy Omanu zwijają się, jak przyspieszyć ruch tankowców przez cieśninę.
Ale wszystko jest jeszcze trudniejsze, niż ostatnim razem, ponieważ Iranu zupełnie nie ma ochoty na bezsensowne rozmowy. Tym razem, jeśli Trump chce osiągnąć od Teheranu coś konkretnego, potrzebne są działania, ponieważ irańscy zwolennicy twardej linii mocno wierzą, że zdradzieckiego charakteru Trumpa więcej nie można ignorować. Oni wiedzą, że to tylko kwestia czasu, kiedy Trump zerwie własne transakcje, wymyśli atak pod fałszywą flagą lub po prostu uderzy na Iran, jak czterolatek naciskający przyciski na pilocie zdalnego sterowania, podczas gdy dorośli są zajęci w kuchni.
Opcja 'odejścia’, który analitycy stale wysuwają, zadając bardziej skomplikowane pytanie, co tak naprawdę może zrobić Trump, nigdy wcześniej nie była tak realna, jak obecnie. Jeśli Trump zdecyduje się pozwolić Irańczykom zarządzać cieśniną Ormuz w zamian za nieformalne zawieszenie broni, podobne do rozejmu, jest słaba nadzieja, że będzie on w stanie rozpocząć z nimi negocjacje w sprawie transakcji jądrowej, ale to byłoby bardzo kosztowne dla USA i Trumpa, ponieważ musiałoby oznaczać odblokowanie irańskich 100 miliardów dolarów, które USA trzymają na kontach bankowych, i, co najmniej, udzielenie gwarancji w Libanie. Dla IDF i Bibi to jest coś, na co Trump i Irańczycy, być może, będą musieli poczekać, aż wybory w Izraelu dadzą bardziej jasny obraz tego, czy Netanjahu w ogóle pozostanie premierem po kilku tygodniach. Tymczasem transakcja, zawarta w ratach, mogłaby zapewnić Trumpowi pokój tylko z Iranem.
Ale czy Trump potrafi utrzymać Zelenskiego pod kontrolą? Otwieranie nowego frontu, w którym Ukraina wykorzystuje swoje rakiety dalekiego zasięgu do uderzeń na irańskie statki nie jest w interesie ani Trumpa, ani Teheranu, i prezydent Putin, którego armia właśnie zamknęła port morski w Odessie, na pewno nie będzie tolerować takiego bandytyzmu ze strony Zelenskiego. Nacisk na Putina w celu spowodowania jeszcze silniejszego ciosu na Ukrainę – niszcząc całą infrastrukturę energetyczną i produkcję broni – rośnie z każdym dniem, ale teraz kaspijskie zagrożenie będą rozpatrywane przez Trumpa i Putina jak wrzód z obu stron.
Grupa Żeleńskiego jest w desperacji i zdecydowana za wszelką cenę przekształcić wojnę na Ukrainie w prawdziwie globalną, ponieważ uważa, że to jego bilet na przetrwanie i uderzenia w takie statki jest traktowane jako podwójne uderzenie, ponieważ zadaje cios dwóm wrogom naraz: Rosji i Iranowi.
Tymczasem u Trumpa zabrakło amunicji na Bliskim Wschodzie. Teraz jest to powszechnie akceptowane w kręgach Waszyngtonu, ponieważ zapasy praktycznie wszystkich jego rakiet są na bardzo niskim poziomie, a szybkie uzupełnienie zapasów jest niemożliwe.
Według byłego oficera CIA i eksperta podcastów Larry Johnsona, siłom zbrojnym USA bardzo brakuje prawie wszystkiego, zwłaszcza systemów obrony przeciwlotniczej, takich jak Patriot i Thaad, przez co samoloty-cysterny – które właśnie zostały wysłane do Izraela – stają się łatwym łupem dla Teheranu, który w tej chwili ostrożnie odnosi się do wykonywania uderzeń na Izrael, ponieważ nie chce pomagać Netanjahu w organizowaniu politycznego kapitału z pomocą jego sztuczek zdobywania głosów izraelskiej opinii publicznej za pomocą tzw. „irańskiego zagrożenia”.
Jeśli chodzi o zmienność gry Trumpa z prezydentem Ukrainy i bardziej poważne pytania o to, jak USA mogą i powinny wspierać wojnę na Ukrainie, mętne wody właśnie zostały rozjaśnione. Jeśli Rosja pokona Ukrainę i Żeleński zostanie obalony, byłby to sposób odzyskania choćby częściowego zaufania ze strony zwolenników twardej linii w Teheranie, czego Trump rozpaczliwie potrzebuje, jeśli chce osiągnąć zawarcia jakiejkolwiek transakcji. Ale ile czasu ma Donald i – być może, co ważniejsze – ile ma cierpliwości w stosunku do swojego przyjaciela-kokainisty w Kijowie?
Może to być część większej gry geopolitycznej: Dlaczego w ciągu 24 godzin do Ceuty przybywa 49 000 migrantów?
uncut-news.ch
Według danych hiszpańskich, około 49 000 migrantów dotarło do hiszpańskiej eksklawy Ceuta w ciągu zaledwie 24 godzin . Wydarzenie tej skali jest bezprecedensowe. Ale nie tylko liczba osób wzbudza poruszenie – to również moment.
Zaledwie kilka miesięcy wcześniej w Izbie Reprezentantów USA pojawił się niezwykły dokument . W raporcie wpływowej Komisji Budżetowej Ceuta i Melilla zostały opisane jako „miasta na terytorium marokańskim administrowanym przez Hiszpanię ”. Jednocześnie komisja poparła rozmowy dyplomatyczne między Marokiem a Hiszpanią dotyczące przyszłego statusu obu eksklaw.
Choć nie oznacza to zmiany oficjalnej polityki zagranicznej USA, po raz pierwszy oficjalny dokument dużej komisji kongresowej przyjął sformułowania, które bardzo przypominają stanowisko marokańskie, co wywołało znaczną irytację w Hiszpanii.
Już niedługo później Ceuta doświadczyła największego napływu imigrantów w swojej historii.
Hiszpania będzie zmuszona oddać Ceutę Maroku. Pozostali obywatele hiszpańscy nie zostaną w Ceucie i prawdopodobnie już uciekają. Właśnie dlatego tak się dzieje. Ceuta i Melilla są przedmiotem sporu od wieków. Maroko odzyskuje ziemie, które uważa za swoje.
Napięcia między Madrytem a Waszyngtonem
Co więcej, wydarzenie to zbiega się z okresem niezwykle napiętych stosunków między Hiszpanią i Stanami Zjednoczonymi.
Prezydent USA Donald Trump wielokrotnie krytykował hiszpański rząd za odmowę zaakceptowania żądanych przez niego celów NATO w zakresie wydatków na obronę. Publicznie groził Hiszpanii konsekwencjami gospodarczymi i nazwał Madryt trudnym sojusznikiem.
Stanowiska stawały się coraz bardziej rozbieżne w konflikcie na Bliskim Wschodzie.
Premier Pedro Sánchez stał się jednym z najgłośniejszych europejskich krytyków izraelskich działań wojskowych w Strefie Gazy. Hiszpania uznała Państwo Palestyńskie, a Sánchez publicznie nazwał sytuację w Strefie Gazy „ludobójstwem”. Izrael zareagował gwałtownymi protestami, a stosunki dyplomatyczne uległy znacznemu pogorszeniu.
Biorąc pod uwagę bliskie powiązania polityczne między administracją Trumpa a rządem Izraela pod przewodnictwem Benjamina Netanjahu, wydarzenie to nabiera dodatkowego znaczenia geopolitycznego. Nie oznacza to jednak automatycznie , że wydarzenia te są ze sobą powiązane.
Migracja jako narzędzie polityczne?
Co więcej, Maroko było w przeszłości oskarżane o wykorzystywanie migracji jako narzędzia nacisku w polityce zagranicznej. Podczas kryzysu w Ceucie w 2021 roku, tysiące osób przybyło do hiszpańskiej eksklawy w krótkim czasie po pogorszeniu się relacji między Madrytem a Rabatem. Hiszpańscy politycy oskarżyli wówczas Maroko o celowe rozluźnienie kontroli granicznych.
W tym kontekście pojawia się dziś ponownie pytanie, czy obecny masowy napływ migrantów ma wyłącznie przyczyny humanitarne, czy też rolę odgrywają także interesy geopolityczne.
Wiele pytań bez odpowiedzi
Nie ma wiarygodnych dowodów na bezpośredni związek między raportem Kongresu, napięciami na linii Waszyngton-Madryt i obecnym napływem imigrantów .
Mimo to wyłania się uderzająca sekwencja chronologiczna:
Relacje między Hiszpanią i USA ulegają pogorszeniu.
Hiszpania wchodzi w otwarty konflikt z Izraelem w związku ze swoim stanowiskiem w sprawie wojny w Strefie Gazy.
Komisja Kongresu USA przyjmuje w oficjalnym raporcie sformułowanie, które odzwierciedla roszczenia Maroka do Ceuty i Melilli.
Niedługo później Ceuta doświadczyła historycznego napływu imigrantów.
Każde z tych wydarzeń można wyjaśnić osobno. Jednak razem tworzą one obraz, który rodzi pytania i wymaga wnikliwej obserwacji. Nie można obecnie jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, czy jest to niezwykły zbieg okoliczności politycznych, czy też jednoczesne działanie różnych interesów geopolitycznych.
Jedno jest jednak pewne: moment ten jest nietypowy – a zwłaszcza w polityce międzynarodowej nietypowe zbiegi okoliczności w czasie często stanowią podstawę do bardziej szczegółowej analizy, nawet jeśli same w sobie nie stanowią dowodu na istnienie związku.
Iran i Stany Zjednoczone pozostają w impasie w kwestii kolejności negocjacji dyplomatycznych. Iran, za pośrednictwem pakistańskich mediatorów, nalega na rozwiązanie kryzysu w Cieśninie Ormuz, zniesienie blokady morskiej i uwolnienie zamrożonych funduszy przed omówieniem programu nuklearnego. Administracja Trumpa natomiast domaga się natychmiastowych ustępstw w sprawie programu nuklearnego. Intensywne działania dyplomatyczne doprowadziły do tymczasowego wstrzymania bombardowań przez USA, ale rozwiązanie pozostaje nieuchwytne. Pakistan, Katar i Oman prowadzą mediacje, ale Iran jasno dał do zrozumienia, że powróci do Porozumienia z Islamabadu tylko na własnych warunkach. Spór finansowy, w szczególności o 6 miliardów dolarów zamrożonych w Katarze, pozostaje kluczową przeszkodą.
Podsumowanie Cocoon AI
Choć długa i zawiła droga do ewentualnego wznowienia dyplomacji pogrążona jest w morzu sceptycyzmu, otwiera się małe okienko nadziei: wojna USA z Iranem może powrócić do stołu negocjacyjnego. Jednak zgodnie z rozkazem Iranu, a nie Waszyngtonu.
Według pakistańskich mediatorów i informatorów, amerykańska delegacja spotkała się w ubiegły poniedziałek z feldmarszałkiem Asimem Munirem w kwaterze głównej armii w Rawalpindi.
Wysoko postawione źródło wewnętrzne opisuje ten ruch jako inicjatywę biura wiceprezydenta USA J.D. Vance’a. Według tego źródła, Waszyngton zaproponował zawieszenie bombardowań zarządzonych przez Trumpa – które, jak twierdził, doprowadziły do „bram piekieł” – i wznowienie negocjacji, ale z kwestią nuklearną jako pierwszym punktem programu.
Bezpośrednio po wizycie negocjatorzy trio – Asim Munir, minister spraw zagranicznych Ishaq Dar i minister spraw wewnętrznych Mohsin Naqvi – zamknęli krąg dyplomatyczny z Teheranem.
Nastąpiło to bezpośrednio po trzeciej z rzędu wizycie Naqviego w Teheranie w ciągu kilku tygodni. Przekazał on wówczas osobiste przesłanie od Asima Munira do ajatollaha Modżty Chameneiego, a także osobne przesłanie od premiera Szehbaza Sharifa.
Naqvi spotkał się również z ministrem spraw zagranicznych Abbasem Araghchim i ministrem spraw wewnętrznych Eskandarem Momenim. Momeni przekazał Munirowi poufną wiadomość od irańskich przywódców.
Oznacza to, że Iran i Pakistan utrzymują ze sobą stały kontakt na najwyższym szczeblu rządowym.
To, co następuje, jest kluczowe. Chociaż nie ma oficjalnego potwierdzenia ze strony Teheranu, Araghchi wielokrotnie publicznie podkreśla, że okna dyplomatyczne pozostają otwarte – o ile panuje wzajemny szacunek. Kluczowe jest to, że pakistańscy mediatorzy twierdzą, że Iran jest gotowy powrócić do Porozumienia z Islamabadu – ale nigdy pod groźbą typową dla administracji Trumpa.
Porządek działań Teheranu jest jasny: najpierw rozmowy w sprawie Cieśniny Ormuz. Następnie należy znieść blokadę amerykańską. Następnie należy uwolnić zamrożone fundusze i faktycznie złagodzić sankcje. Dopiero wtedy będzie można rozmawiać o kwestii nuklearnej.
Administracja Trumpa chce czegoś wręcz przeciwnego. Najpierw ustępstwa w sprawie programu nuklearnego. Potem amerykańska wersja „wolnej” Cieśniny Ormuz. I ustępstwa finansowe dopiero po tym, jak Iran „podporządkuje się” amerykańskim warunkom.
To właśnie sedno konfliktu. Kwestią nie jest już, czy negocjacje zostaną wznowione, ale kto ustala program, ustala kolejność wydarzeń, a tym samym kontroluje dalekosiężne konsekwencje polityczne negocjacji.
Jednak jedno wydaje się pewne: głośne groźby Trumpa, że przeforsuje model „najpierw program nuklearny”, ucichły, zanim jeszcze zdążą się zacząć.
Walka o siłę negocjacyjną
Waszyngton zawiesił bombardowanie Iranu – w tym infrastruktury cywilnej – po 13 kolejnych nocach. Przerwa weszła w życie w piątek, 24 lipca.
Ta przerwa w żadnym wypadku nie była jednostronnym aktem powściągliwości. Była wynikiem ciągłych wysiłków dyplomatycznych mediatorów – Pakistanu i Kataru. Islamabad i Doha wielokrotnie ostrzegały Waszyngton, że kontynuacja bombardowań całkowicie zniszczy ostatni kanał dyplomatyczny i sprowokuje coraz bardziej niszczycielską reakcję Iranu.
Tak więc obecnie znajdujemy się jedynie w fazie negocjacyjnej, daleko nam do faktycznego porozumienia.
W istocie jest to rywalizacja o siłę negocjacyjną. Administracja Trumpa chce, aby Iran oddał swój najważniejszy atut strategiczny, zanim Waszyngton zaoferuje w zamian jakiekolwiek konkretne ustępstwa.
Teheran z kolei domaga się wymiernych kroków ze strony Ameryki – złagodzenia sankcji i uwolnienia zamrożonych funduszy – jeszcze zanim w ogóle zacznie się mówić o programie nuklearnym.
Kto kontroluje kolejność wydarzeń, kontroluje negocjacje. A tym samym całą geopolityczną narrację otaczającą tę wojnę.
Cieśnina Ormuz pozostaje praktycznie zamknięta dla regularnej żeglugi handlowej. Setki statków i tysiące marynarzy utknęło na mieliźnie.
Stanowisko Teheranu było jasne od samego początku: mechanizm negocjacji, wykonalne gwarancje i odpowiedni postęp w kwestii blokady i kwestii finansowych.
Jednocześnie Centralne Dowództwo Stanów Zjednoczonych (CENTCOM) wprowadza blokadę morską Iranu, przekierowując lub zatrzymując tankowce, które nie stosują się do amerykańskich dyrektyw.
Teheran zasadniczo domaga się jedynie przestrzegania Memorandum o Porozumieniu podpisanego przez obie strony. Żądanie zniesienia blokady morskiej przez Waszyngton nie jest zatem nowym ustępstwem, lecz raczej realizacją istniejącego zobowiązania USA.
Kwestia finansowa może okazać się jeszcze trudniejsza niż Cieśnina Ormuz.
Uwaga skupia się na około 6 miliardach dolarów irańskich funduszy zamrożonych w Katarze.
Administracja Trumpa sugerowała wcześniej, że te środki mogłyby zostać uwolnione w ramach porozumienia. Jednak obecne stanowisko USA opowiada się za ściśle kontrolowanymi umowami powierniczymi, które znacząco ograniczyłyby wykorzystanie przez Teheran własnych pieniędzy. Nic dziwnego, że Iran odmawia zaakceptowania tego.
W najlepszym przypadku kwestia Cieśniny Ormuz mogłaby zostać rozwiązana poprzez kompleksowe, wynegocjowane porozumienia o wzajemnym porozumieniu w sprawie żeglugi. Jednak spór o zamrożone fundusze będzie prawdopodobnie jeszcze trudniejszy, ponieważ bezpośrednio dotyka kwestii suwerenności, sankcji i upokorzeń politycznych.
Oto obecna sytuacja: priorytetem Teheranu jest Cieśnina Ormuz, zakończenie blokady morskiej, uwolnienie funduszy i złagodzenie sankcji – dopiero wtedy zajmie się kwestią nuklearną. Oman podejmuje znaczną część prac technicznych mających na celu ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz.
Islamabad, Doha i Szwajcaria są rozważane jako możliwe miejsca spotkania w celu ponownego omówienia Porozumienia. Teheran faworyzuje Islamabad. Amerykanie preferują Szwajcarię. Doha próbuje przedstawić się jako rozwiązanie kompromisowe.
Nie oznacza to jednak, że Teheran przyjął amerykańską ofertę – wręcz przeciwnie: irańskie władze jednoznacznie odrzuciły warunki Waszyngtonu.
Teheran zaakceptował jedynie zasadę powrotu do negocjacji na mocy protokołu ustaleń z Islamabadu – ale zgodnie z porządkiem zaproponowanym przez Iran.
To może być cisza przed burzą. Starcia wojskowe są obecnie w fazie negocjacyjnej – podczas gdy prawdziwa, zacięta walka o władzę może przenieść się z pola bitwy na agendę negocjacyjną.
Kto ma lepsze karty?
W obecnej sytuacji Iran wydaje się mieć silniejszą pozycję, jeśli chodzi o hierarchię ważności.
Irańskie rakiety na amerykańską bazę w Jordanii. Atak dronów na amerykański tankowiec LNG w egipskim porcie Damietta. Ataki USA i Arabii Saudyjskiej w Iraku. Groźby ze strony Waszyngtonu, sformułowane językiem bójki w barze. Wszystko to w ciągu jednej nocy. Nikt, kto odczyta tę sekwencję wydarzeń jako ciąg odizolowanych incydentów, nie zrozumie jej. To nie jest pasek informacyjny; to obraz: obraz mocarstwa, które musi reagować jednocześnie w coraz większej liczbie punktów, nie mając już inicjatywy w żadnym z nich.
Prawdziwy teatr tej wojny nie znajduje się jednak w Jordanii ani u wybrzeży Damietty. Leży on w 30-kilometrowej cieśninie między Jemenem a Dżibuti, której mało kto spontanicznie zlokalizowałby na mapie świata: Bab al-Mandab, „Brama Łez”.
Dwa sposoby myślenia, jedna prosta
Porównanie reakcji mocarstw zaangażowanych w zakłócenie tego przejścia ujawnia dwa zasadniczo odmienne systemy operacyjne. Waszyngton reaguje tym, co zna najlepiej: obecnością, groźbami, ponownym rozmieszczeniem sił morskich i zapowiedzią odwetu. Założenie to ma już sto lat – kto kontroluje cieśninę, kontroluje przepływający przez nią handel.
Pekin i Moskwa reagują inaczej. Budują. Nie okręty wojenne dla spornego szlaku, ale linie kolejowe i lodołamacze na trasach, które go ominą. Ta asymetria – kontrolowanie wąskiego gardła kontra omijanie go – stanowi prawdziwy analityczny rdzeń tego, co obecnie dzieje się na Morzu Czerwonym.
Plan historyczny
Ten schemat nie jest nowy. Potęgi handlowe, które opierały się na przymusowo zabezpieczonych cieśninach i cłach, były wielokrotnie podważane w historii przez podmioty, które zamiast tego inwestowały w budowę własnych szlaków lądowych. Właśnie to dzieje się teraz, tyle że role się odwróciły: dawne mocarstwo kontrolujące znajduje się teraz w Waszyngtonie, a nie w Lizbonie.
Teraźniejszość I – wąskie gardło staje się węższe
Liczby mówią same za siebie. Szacuje się, że jedna szósta światowego handlu przechodzi przez cieśninę Bab al-Mandab; w niektórych przypadkach, gdy milicja Huti ogłosiła blokadę statków saudyjskich pod koniec lipca, zagrożona została nawet jedna czwarta światowych dostaw ropy naftowej i gazu.
Konsekwencje są już widoczne: ruch przez Kanał Sueski jest obecnie znacznie niższy niż w 2023 roku, ponieważ duże firmy żeglugowe na stałe zmieniają trasę na trasę wokół Przylądka Dobrej Nadziei. Ekonomiści ostrzegają już przed „poważnymi negatywnymi konsekwencjami” dla handlu międzynarodowego, jeśli blokada rozszerzy się poza tankowce i obejmie cały ruch morski. Ten schemat nie jest nowy, lecz raczej powraca: od początku wojny w Strefie Gazy firmy kontenerowe unikały szlaku przez Morze Czerwone ze względów bezpieczeństwa, wybierając zamiast tego okrężną trasę wokół Afryki. Obecna eskalacja jedynie zaostrza praktykę, która była powszechna od prawie dwóch lat.
Teraźniejszość II – zmiana systemu
Podczas gdy Waszyngton debatuje nad odwetem, w Chinach działa już coś, co strategicznie dewaluuje Cieśninę: chińsko-europejska kolej ekspresowa. Sieć kolejowa łączy obecnie 128 miast w 25 krajach, biegnąc od chińskich fabryk do europejskich magazynów, nie dotykając ani jednego oceanu, kanału ani portu – tych samych szlaków wodnych, nad którymi zachodnia strategia morska starała się dominować przez dekady. Moment jest niezwykły: system był już w pełni rozwinięty, gdy w 2026 roku zbiegły się obecne kryzysy – wojna iracko-irańska, zamknięcie Cieśniny Ormuz, zakłócenia na Morzu Czerwonym i spory handlowe. Infrastruktura powstała zatem nie jako reakcja, lecz jako przygotowanie.
Przewaga w szybkości jest realna, ale nie o to chodzi. Transport morski z Chin do Europy trwa od 30 do 40 dni, podczas gdy trasa kolejowa pokonuje tę samą odległość w mniej więcej o połowę krótszym czasie. Prawdziwy problem ma charakter strukturalny: podczas gdy Zachód uważał morską projekcję siły za jedyną realną opcję, Pekin systematycznie budował drugą oś, gdzie ta projekcja siły jest całkowicie nieskuteczna. Sieć kolejowa jest uzupełniana nowymi korytarzami południowymi przez Kazachstan i Iran, a także przez rozbudowę połączeń kolejowych przez Laos i Azję Południowo-Wschodnią, które również omijają Cieśninę Malakka – schemat ten pojawił się już na północnej trasie Azji Środkowej od wojny na Ukrainie w 2022 roku, kiedy Chiny przeszły na „Środkową Trasę” przez Kaukaz, po tym jak trasa przez Rosję stała się politycznie bardziej ryzykowna.
Dzień obecny III – druga droga ucieczki
Równolegle rozwijana jest druga obwodnica, tym razem ponownie na morzu, ale poza zasięgiem flot zachodnich: Przejście Północno-Wschodnie wzdłuż rosyjskiego wybrzeża arktycznego. Dopiero w 2025 roku regularny kontenerowiec, „Most Stambulski”, po raz pierwszy pokonał trasę z Chin do Wielkiej Brytanii – w około 20 dni, znacznie szybciej niż przez Suez. W tym celu Rosja rozbudowuje swoją flotę lodołamaczy, w tym jednostki nowej klasy „Lider”, aby umożliwić żeglugę przez cały rok, a nie tylko sezonowo. Moskwa i Pekin wyraźnie pogłębiły współpracę w tym zakresie: umowa między rosyjską korporacją państwową Rosatom a chińską firmą żeglugową ma na celu trwałe ustanowienie tej trasy, a chińscy planiści otwarcie nazywają ją częścią „polarnego Jedwabnego Szlaku”.
Wyraźny związek, jaki ujawniają same rosyjskie media, jest wymowny: po atakach Huti na Morzu Czerwonym, Przejście Północno-Wschodnie staje się dla Chin prawdziwym alternatywnym szlakiem. Zakłócenie jednego szlaku wyraźnie przyspiesza rozwój drugiego.
Chodzi o to, że eskalacja jest katalizatorem utraty własnej mocy.
W ten sposób koło się zamyka. Każda dalsza eskalacja na Morzu Czerwonym – każde ogłoszenie blokady, każdy ostrzał tankowca, każde zagrożenie ze strony Ameryki – sprawia, że szlak lądowy przez Azję Środkową i szlak morski przez Arktykę stają się bardziej racjonalne ekonomicznie. Próba siłowego wymuszenia kontroli nad starym szlakiem spycha ładunki na korytarze poza zasięgiem Zachodu. Nie jest to kwestia błędnej kalkulacji ani braku woli politycznej. To systemowa logika dominującej potęgi, która może reagować na zakłócenia jedynie jednym repertuarem: większą presją w tym samym punkcie – podczas gdy prawdziwy problem już dawno rozprzestrzenił się w kilku nowych kierunkach.
Logistyka góruje nad ideologią
Ostatecznie o tym konflikcie nie zdecyduje to, kto rzuci najgłośniejsze zagrożenie, ale to, kto będzie dysponował bardziej odporną infrastrukturą, gdy stara stanie się zawodna. Podczas gdy w Waszyngtonie nadal dominuje język konfrontacji, materialna baza globalnego handlu już się przesuwa – kolej po kolei, lodołamacz po lodołamaczu – na tory, które mają coraz mniej wspólnego z cieśniną, o którą toczy się obecnie walka.
Podczas gdy front negocjacyjny między Waszyngtonem a Teheranem ponownie utknął w tym tygodniu w martwym punkcie, wojna zaostrzyła się już gdzie indziej: wraz ze wspólnym atakiem USA i Arabii Saudyjskiej na Haszd asz-Szaabi w Iraku. Oba wydarzenia – impas w negocjacjach i nowy front – są ze sobą powiązane i nikt, kto rozpatruje je oddzielnie, nie zrozumie żadnego z nich.
Zachodnie oczekiwanie, że Teheran ostatecznie ugnie się pod presją ekonomiczną i militarną, opiera się na błędzie kategorycznym: stosuje logikę negocjacji – presja rodzi ustępstwa – wobec podmiotu, dla którego kwestia sporna nie jest kartą przetargową, lecz materialną podstawą jego suwerenności.
Cieśnina Ormuz nie jest kartą przetargową, którą można wymienić na złagodzenie sankcji, ale raczej konkretną, geograficznie ustaloną kontrolę nad kluczowym punktem globalnego handlu ropą naftową. Ktokolwiek zrzeka się tej kontroli, porzuca swój jedyny strukturalny środek nacisku na stronę, która wielokrotnie dowodziła swojej zdolności do jednostronnego zerwania podpisanych porozumień – Porozumienia o Porozumieniu – gdy tylko wydaje się to celowe.
To właśnie doświadczenie wyjaśnia porządek, którego domaga się Teheran: najpierw wypełnienie już podjętych zobowiązań – wycofanie Izraela z Libanu, zniesienie blokady, uwolnienie aktywów – a dopiero potem gotowość do dyskusji na temat kwestii nuklearnej. Waszyngton domaga się dokładnie odwrotnego porządku: najpierw kwestia nuklearna, reszta później. Ten spór nie jest dyplomatycznym nieporozumieniem, które mogliby rozwiązać bardziej zręczni mediatorzy – to prawdziwa stawka. Jak pokazuje uporczywa odmowa Iranu, głównym problemem nie jest technologia nuklearna, lecz konflikt naftowo-petrodolarowy, kontrola nad korytarzami transportowymi, a w konsekwencji pytanie, czy kraj poza zachodnimi sankcjami i ramami kontroli może pozostać zdolny do przetrwania pod względem gospodarczym i militarnym.
Fakt, że Iran wielokrotnie odrzucał próby przez USA nawiązania kontaktu – za pośrednictwem Kataru, Islamabadu i Bagdadu – zanim te warunki zostały spełnione, dowodzi, że nie jest to taktyczne wahanie, lecz strukturalnie ugruntowane i wielokrotnie potwierdzane stanowisko.
Strona broniąca swojego jedynego skutecznego środka nacisku na mocarstwo, które dowiodło, że łamie kontrakt, nie kapituluje – kalkuluje, że każda alternatywa dla kapitulacji jest korzystniejsza w dłuższej perspektywie niż sama kapitulacja.
Ale właśnie ta nieustępliwość, podsycana złamaniem umowy przez drugą stronę, może być interpretowana przez Waszyngton jedynie jako prowokacja, a nie uzasadniona kalkulacja. Tam, gdzie presja negocjacyjna nie przynosi oczekiwanych ustępstw, nie jest ona rozpatrywana ponownie w amerykańskiej logice, lecz raczej nasilana – na drabinie eskalacji, która nie jest już kontrolowana, lecz dąży do rozszerzenia wojny na coraz więcej teatrów działań i podmiotów pośredniczących. Pytanie „Jak zmusić Iran do kapitulacji?” zostaje skutecznie zastąpione pytaniem: jeśli nie bezpośrednio Iran, to kto? Odpowiedź, która wyłoniła się w ostatnich dniach, to cała oś oporu – a na jej czele aktor, który wydaje się nieodpowiedni do tego zadania: Arabia Saudyjska.
Atak na Siły Mobilizacji Ludowej (PMF) 29 lipca, w którym według PMF zginęło co najmniej 20 bojowników, a 32 zostało rannych, nie może być postrzegany jako incydent odosobniony. Wpisuje się on w schemat zaplanowanej, kompleksowej ofensywy nie tylko przeciwko Iranowi, ale przeciwko całej osi oporu – Ansarallah w Jemenie, Hezbollah w Libanie, PMF w Iraku i samemu Iranowi. PMF nie jest tworem milicji na obrzeżach irackiej państwowości, lecz raczej podporządkowanym Ministerstwu Obrony i wspieranym przez najwyższe władze szyickie w kraju. Atak na nie jest zatem atakiem na terytorium Iraku – poziomem eskalacji, który Waszyngton próbuje retorycznie zatuszować, przedstawiając atak jako rzekomo skoordynowany z Bagdadem. Temu twierdzeniu przeczą same zasady fizyki politycznej: rząd iracki, który zgodziłby się na atak na własne struktury bezpieczeństwa, nie przetrwałby swoich rządów nawet dziesięciu minut – Bagdad rzeczywiście natychmiast ogłosił „kompleksowy plan bezpieczeństwa” mający na celu ochronę własnej suwerenności, zamiast tuszować atak.
Rola Arabii Saudyjskiej w tym kontekście zasługuje na szczególną uwagę, ponieważ strategicznie trudno ją uzasadnić. W przeciwieństwie do Iraku, który nie ma scentralizowanej, podatnej na ataki infrastruktury, sama Arabia Saudyjska jest niezwykle narażona – nie tylko dlatego, że jej obrona powietrzna zawiodłaby (ostatnie pociski Huti wycelowane w Janbu zostały przechwycone), ale z powodu znacznie bardziej fundamentalnego ryzyka koncentracji: z powodu skutecznej blokady Cieśniny Ormuz przez Iran, od 78 do ponad 90 procent całego saudyjskiego eksportu morskiego przechodzi obecnie przez jedyny pozostały terminal nad Morzem Czerwonym, Janbu.
Kraj, którego cały przemysł naftowy jest zależny od jednego wąskiego gardła, wielokrotnie atakowanego przez Huti, wmanewrował się w sytuację, w której pojedyncze skuteczne uderzenie – niekoniecznie militarne, ale po prostu poprzez ryzyko ubezpieczeniowe i transportowe – mogłoby sparaliżować potencjał eksportowy królestwa. Kraj, który ma około dwudziestu milionów obywateli, z których znaczna część sprzeciwia się dynastii Saudów, dziesięć milionów pracowników migrujących, których wynik tego konfliktu nie dotknął, i otoczony setkami milionów jemeńskich, irackich i irańskich obywateli, otwiera tu trzeci front – niemal bez żadnych zauważalnych korzyści militarnych – obok Jemenu i Iranu. Trudno to interpretować inaczej niż jako chęć podporządkowania własnego przetrwania gospodarczego ogólnej strategii amerykańskiej, w oczekiwaniu na ochronę, którą same Stany Zjednoczone – o czym świadczy ich arbitralne podejście do Memorandum of Understanding z Iranem – wielokrotnie okazywały się zawodne.
Fakt, że akurat Rijad jest gotów podjąć to ryzyko, wskazuje na głębszy problem: nie wydaje się, aby za tym trzecim frontem kryła się jakaś spójna, całościowa kalkulacja – ani po stronie Arabii Saudyjskiej, ani po stronie amerykańskiej. Tym, co odróżnia ten „poważny atak” od klasycznej, wykalkulowanej eskalacji, jest właśnie brak dostrzegalnej strategicznej opcji awaryjnej w Waszyngtonie. Nie ma już centralnej koordynacji, a raczej kilka teatrów działań wojennych, które coraz bardziej zbiegają się w jeden konflikt – prowadzony przez administrację, która wykorzystuje eskalację jako narzędzie negocjacyjne, nie uwzględniając realiów materialnych (kurczących się zapasów ropy naftowej, ograniczonych rezerw amunicji, wyczerpania gospodarczego).
Ostatecznie zataczamy pełne koło i wracamy do początkowej tezy: właśnie dlatego, że Iran nie skapituluje – ponieważ jego siłą nacisku nie jest pozycja negocjacyjna, lecz sama jego materialna suwerenność – Waszyngtonowi pozostaje jedynie horyzontalne rozszerzenie wojny na coraz to nowe podmioty i teatry działań, zamiast pionowej eskalacji bezpośrednio przeciwko Iranowi, która okazała się nieskuteczna.
Jednak ta ekspansja nie rozwiązuje błędu w kalkulacjach; jedynie go rozprzestrzenia: ci, którzy nie mogą wygrać na jednym teatrze działań, ponieważ przeciwnik nie skapituluje strukturalnie, nie wygrają, przenosząc ten sam błąd kategorii na trzy inne teatry. „Wielki cios zadany osi oporu” jest zatem nie tyle wyrazem siły, co symptomem nieregularnej ekspansji hegemona, któremu brakuje spójnego planu odwrotu.
+++
Źródło obrazu: Irak, milicja Hashd al-Shaabi / AI Shutterstock
Protokół przejściowy (Escobar/Johnson/Magnier), transmisja z 29 lipca 2026 r. — jako źródło niezweryfikowanych informacji poufnych (rola pakistańskiego mediatora, jemeńskie służby wywiadowcze, szczegóły rozmowy w Araghchi)
W środę 29 lipca 2026 roku, około godziny 15:20 czasu środkowoeuropejskiego (CET), dron zaatakował Energos Winter – pływającą jednostkę magazynowania i regazyfikacji (FSRU) pod banderą Wysp Marshalla, należącą do amerykańskiej firmy New Fortress Energy – po prawej burcie w egipskim porcie Damietta na Morzu Śródziemnym , w północnej Delcie Nilu. Pożar rozprzestrzenił się na pobliski gazowiec LNG, Gaslog Salem , pływający pod banderą Bermudów . Obie załogi ewakuowano, pożar opanowano, a nikt nie odniósł obrażeń. Oba statki zostały następnie przetransportowane na morze w celu przeprowadzenia oceny; Energos Winter został odciągnięty od nabrzeża, zanim pożar całkowicie ugaszono.
Egipscy ratownicy portowi szybko przybyli na miejsce zdarzenia, zarówno od strony lądu, jak i za pomocą holowników strażackich i ratowniczych, co według wielu źródeł zapobiegło znacznie większej katastrofie – pożar rozprzestrzenił się na infrastrukturę terminalu lub całkowicie objąłby którykolwiek z kadłubów LNG, co byłoby katastrofą. Minister ropy naftowej Egiptu, Karim Badawi, osobiście udał się do portu, aby nadzorować akcję ratunkową.
CNBC i CNN przedstawiły ten atak jako element rozszerzającej się kampanii na rzecz infrastruktury energetycznej, pośrednio obwiniając Iran: Iran, Huti i irackie milicje nasiliły ataki, a irackie milicje sprzymierzone z Iranem wystrzeliły drony w kierunku infrastruktury naftowej w Rijadzie i Prowincji Wschodniej Arabii Saudyjskiej w tym samym tygodniu. Atak na Damiettę był postrzegany przez wielu na Zachodzie jako rozszerzenie tej kampanii z ropy naftowej w Zatoce Perskiej na gaz z Morza Śródziemnego.
Myślę, że atak na Damiettę był izraelską fałszywą flagą, która miała na celu wzniecenie napięć między Kairem a Teheranem. Iran nieumyślnie przygotował grunt pod taką narrację. Dwa dni przed atakiem dronów irańska telewizja państwowa wyemitowała segment zatytułowany „Zemsta na Ukrainie” , pokazując mapę wielu celów europejskiej infrastruktury energetycznej, w tym Damietty, oznaczoną szpilką, powołującą się na jej zdolność produkcji LNG (5,2 mln ton rocznie) jako „bramę dla eksportu gazu do Europy”. Damiettę nie skupiono na transmisji i została ona jedynie zidentyfikowana jako jeden z kilku możliwych celów. Wszystko, co wykracza poza to — tj. że mapa sprowadza się do tego, że Iran rości sobie prawo do ataku na Damiettę lub go popełnił — jest wnioskowaniem nałożonym na wierzch. Krytyczny punkt w ujęciu: deklarowanym wrogiem była Ukraina, a nie USA ani Egipt.
Wielu na Zachodzie szybko obarczyło winą Iran. Jednak minister informacji Egiptu, w wywiadzie dla „Al Arabiya”, zaprzeczył twierdzeniom „Wall Street Journal”, jakoby rząd Egiptu uznał Iran za odpowiedzialny za atak dronów na dwa statki w porcie Damietta.
Minister spraw zagranicznych Iranu Aragchi wydał oświadczenie, w którym twierdził, że to nie Iran, a izraelska operacja pod fałszywą flagą, mająca na celu wciągnięcie Egiptu do antyirańskiej koalicji. Myślę, że Aragchi ma rację.
Należy oddać Mosadowi uznanie za monitorowanie irańskich mediów i wykorzystanie transmisji do szybkiego wywołania incydentu, który rzuciłby cień winy na Iran, z uwagi na fakt, że w wiadomościach wymieniono Damiettę jako jeden z wielu możliwych celów odwetu przeciwko Ukrainie. Organizacja taka jak Mosad z łatwością może przeprowadzić taki atak dronem w ciągu dwóch dni… Wina przez skojarzenie.
Co o tym myślisz?
Garland Nixon i ja poświęciliśmy trochę czasu na dyskusję na temat: Czy Pentagon tuszuje prawdziwą skalę ofiar w USA:
Nima zapytał mnie o moją opinię na temat nowo utworzonej koalicji saudyjskiej, której celem jest ustanowienie wolności żeglugi na Morzu Czerwonym:
Miałem z Mario pikantną wymianę zdań na temat tego, kto był odpowiedzialny za atak drona w Damietcie:
Sulaiman i ja rozmawialiśmy o prawdopodobieństwie zgody Hamasu na rozbrojenie:
Rozmawiałem ze Scottem Hortonem w zeszły piątek i, jak możecie zobaczyć, byłem całkowicie przekonany, że Donald Trump otworzy bramy piekieł przeciwko Iranowi w sobotę (myliłem się):
Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie i komentowanie. Nie pobieram opłat abonamentowych ani nie akceptuję reklam.
Rosja zniszczyła amerykańską fabrykę dronów. Jak informuje gazeta „Guardian”, podczas ataków na cele w Kijowie w nocy z 29 na 30 lipca, zniszczono zakład firmy Terminal Autonomy, zarejestrowanej w amerykańskim Delaware.
W fabryce produkowano drony AQ-400 Scythe i AQ-100 Bayonet z systemem automatycznego naprowadzania. Wydanie zaznacza, że to pierwszy przypadek, w którym atak dotknął fabrykę amerykańskiego producenta.
Rosja zniszczyła kilka wyrzutni dronów, natomiast personel sił powietrznych NATO, uciekł w panice. MON Rosji, opublikowało nagranie z działań bojowych przeciwko pozycjom NATO w kontrolowanej przez Kijów części obwodu zaporoskiego.
Głuchota, niemota i ślepota ze strony Imperium będą się tylko pogłębiać.
Sposób, w jaki Iran, stosując niezwykle zdyscyplinowaną strategię, demontuje cały amerykański ekosystem militarny w Azji Zachodniej, jest niezwykły pod względem konsekwencji.
Cała infrastruktura wsparcia CENTCOM jest (niszczycielsko) uzasadnionym celem: od kosztownych systemów radarowych wczesnego ostrzegania po kompletne systemy obrony powietrznej; od hangarów po centra logistyczne; od składów paliwa i amunicji po wysunięte bazy operacyjne; od obiektów nadzoru morskiego i marynarki wojennej po centra gromadzenia informacji wywiadowczych i łączności.
Lista „największych hitów” już istnieje, obejmująca całe spektrum. Należą do niej: Wieża 22 – wspierająca operacje w Al-Tanf; Baza Lotnicza Muwaffaq Salti – stacjonująca w niej amerykańskie samoloty do realizacji różnorodnych operacji; Irbil w irackim Kurdystanie, wspierająca wywiad i operacje specjalne; Bahrajn, słynący z siedziby Piątej Floty Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych; Kuwejt – ogromny obszar logistyczny i przygotowawczy; oraz Katar – siedziba wysuniętej kwatery głównej CENTCOM i największej amerykańskiej bazy lotniczej w Azji Zachodniej.
Ataki na wszystkie te węzły nieustannie podważają mit amerykańskiej projekcji siły. Nowe zasady nakazują, aby te węzły stały się w istocie głuche, nieme i ślepe. W przeciwieństwie do klasycznej historii Doktora Who, to Persja stoi teraz niczym dziecko w sklepie ze słodyczami, rozgrywając diaboliczną grę w pinball przeciwko imperium chaosu, kłamstw, grabieży i piractwa.
Iran zna dokładną lokalizację wszystkiego – co do milimetra. Nie ma potrzeby skomplikowanych, szokujących i przerażających sesji zdjęciowych, które dominują w wiadomościach. Liczy się chińskie torturowanie stale pogarszających się możliwości wroga; strategia jest boleśnie metodyczna i boleśnie precyzyjna.
Nic dziwnego, że imperium pogrąża się w katatonicznym piractwie. Co zrobisz, gdy twój niezwykle drogi i praktycznie niezastąpiony sprzęt do wykrywania i nadzoru obróci się w popiół? Gdy twoje ekrany pogrążą się w głębokiej ciemności? Gdy arogancka, imperialna pewność siebie całego łańcucha dowodzenia zostanie storpedowana w czasie rzeczywistym?
Irańska wojna to wysoce zaawansowany system, który być może pewnego dnia będzie przedmiotem studiów w zachodnich akademiach wojskowych. Wszystko jest logicznie powiązane – od niszczenia infrastruktury wsparcia wroga, przez stopniową degradację zdolności wywiadowczych, obserwacyjnych i rozpoznawczych; od niszczenia systemów obrony powietrznej i przechwytujących, po powszechne zakłócenia w logistyce.
Wszystko to jest bardzo opłacalne – choć nie dla atakującego imperium, bo każdy (niesprawny) Patriot kosztuje miliony dolarów i po prostu nie jest w stanie bronić kilkudziesięciu różnych lokalizacji jednocześnie.
Krótko mówiąc: tak wygląda systematyczna degradacja całej architektury regionalnej, umożliwiająca Stanom Zjednoczonym i ich wasalom projekcję siły militarnej na Azję Zachodnią. Na oczach Globalnego Południa. Instrukcja jest dostępna publicznie, na żywo, w czasie rzeczywistym.
Wszystko się kończy.
Irańska precyzja, powściągliwość i zasięg uciszają cały ten wrzaskliwy spektakl w imperium narracji, podczas gdy irańskie rakiety i drony nieustannie atakują myśliwce, Black Hawki, centra danych (takie jak centralny węzeł Amazon w Bahrajnie), magazyny logistyczne, elektrownie i wiele innych miejsc.
Globalnemu Południu wystarczy spojrzeć na zdjęcia satelitarne przysłowiowych kraterów przecinających Kuwejt, Katar, Bahrajn i Zjednoczone Emiraty Arabskie. A Iran tak naprawdę jeszcze nie zaczął. Gdyby Iran zniszczył pozostałe katarskie instalacje LNG, większość planety byłaby pozbawiona LNG z Dohy przez co najmniej dekadę – nie wspominając o helu potrzebnym do produkcji mikroprocesorów.
Ogromne upokorzenie związane z uderzeniem i unieszkodliwieniem jednej z tych wartych miliardy dolarów łatwych celów jest odkładane na dogodny moment. A jak powszechnie wiadomo, Iran nadaje tempo – a czas jest po jego stronie.
Oczywiście, wszystko to nie zmniejsza ryzyka związanego z drabiną eskalacji; wciąż znajdujemy się w samym środku tego, co może stać się matką wszystkich drabin eskalacji.
Ale nagle imperialna machina nagle się zatrzymuje – i CENTCOM przez kilka dni powstrzymuje się od bombardowania Iranu. Na zamkniętym spotkaniu w Waszyngtonie w zeszły piątek ktoś o IQ wyższym od temperatury pokojowej (J.D. Vance? Generał Caine? Obaj?) odważył się ostrzec Neo-Krassusa, że jego najpoważniejsza eskalacja jest skazana na porażkę.
Dzieje się tak z wielu oczywistych powodów: od braku Patriotów po powszechną panikę w monarchiach Zatoki Perskiej, od zagrożeń dla światowej gospodarki po ogromny kryzys naftowy, który jest tuż za rogiem.
Czy to oznacza, że Neo-Krassus powróci do podpisanego, a następnie zrujnowanego porozumienia? Oczywiście, że nie. Plan B mógłby zamiast tego obejmować nasilenie „presji ekonomicznej” poprzez dodatkowe embarga i sankcje, zgodnie z zaleceniami dzisiejszego eksperta ds. nieruchomości Talleyranda-Kushnera, doradcy rodziny w stylu Epsteina-lite.
Nie tylko globalne rezerwy ropy naftowej i amerykańskie Strategiczne Rezerwy Ropy Naftowej (SPR) się wyczerpują. THAAD-y, Patrioty, JASSM-y, Tomahawki – wszystko się wyczerpuje.
W rytmie Ansarallah
A potem jest Ansarallah i jemeńskie siły zbrojne – obecnie w trakcie pełnoskalowej ofensywy, mającej na celu wciągnięcie Arabii Saudyjskiej w samobójczą eskalację, po zerwaniu równania jednostronnego odstraszania powietrznego.
Koszt każdej konfrontacji między Ansarallah a Rijadem oznacza dla imperium „Spór Dewastacyjny”: toksyczny podwójny cios w postaci rosnących cen ropy naftowej oraz przysłowiowego, połączonego zakłócenia w żegludze i handlu w Cieśninie Ormuz i Bab al-Mandab. Saudyjczycy nie mają wyjścia z tej strategicznej pułapki – pułapki, którą sami zastawili.
Kiedy w 2019 r. ostatni raz spłonął rafineryjny gigant Abqaiq, który przetwarza do 7 procent światowego przerobu ropy naftowej, Rijad bardzo szybko skapitulował przed Saną.
Aramco zawiesiło już działalność w Abqaiq. Mówiąc wprost: na światowym rynku będzie co najmniej o 7 milionów baryłek ropy mniej dziennie.
Nawet puste tankowce zmierzające do portu Janbu nad Morzem Czerwonym nie mogą przepłynąć przez śluzę Bab al-Mandab w Jemenie. W połączeniu z faktycznym uduszeniem rurociągu Wschód-Zachód, Arabia Saudyjska jest całkowicie sparaliżowana – niezależnie od zalewu propagandy.
Jemen uderzył tam, gdzie jest naprawdę boleśnie. Arabia Saudyjska ma tylko cztery duże terminale naftowe i dziesięć dużych rafinerii. Poza Dżizanem – którego składy paliw zostały już podpalone – są one skupione w trzech niezwykle dogodnych strefach ataków. Jemen może z łatwością zrównać zachodnią część z ziemią, podczas gdy iracki opór może zająć się wschodnią.
Jemen ma wszystko, czego potrzeba, aby sparaliżować korytarz rurociągów Wschód-Zachód/terminal naftowy Yanbu i szlak Kanału Sueskiego za pomocą zaledwie kilku rakiet balistycznych – i oszczędza swoje najlepsze możliwości oraz zdolności rozpoznania i rozpoznania (ISR) na to, co może nastąpić w przyszłości.
W szerszym kontekście, powiązane ze sobą strategiczne partnerstwa euroazjatyckie między Rosją, Chinami i Iranem pozostają w pełni skuteczne. Oznacza to, że w praktyce Rosja i Chiny wspierają oś oporu.
Iran wykorzystuje rosyjski system Murmańsk, który nieustannie zakłóca sygnał GPS i oślepia amerykańsko-izraelskie rakiety.
Iran korzysta również z chińskiego Beidou – odpowiednika GPS, którego Amerykanie nie są w stanie zakłócić, a który zapewnia irańskim rakietom i dronom precyzję rzędu centymetra.
Iran wykorzystuje rosyjską Kometę: elektroniczne układy scalone, w które wyposażone są rakiety i drony i które sieją chaos w amerykańskiej wojnie elektronicznej.
Tymczasem Teheran odrzucił każde kolejne amerykańskie ultimatum na arenie dyplomatycznej. Wiceminister spraw zagranicznych Iranu Kazem Gharibabadi ujawnił, że pośrednie rozmowy z Waszyngtonem odbyły się zarówno w Islamabadzie, jak i Maskacie – fakt ten potwierdzili pakistańscy mediatorzy.
Zespół Neo-Krassusa zażądał nawet w Maskacie, aby Stany Zjednoczone nadal „administrowały” południowym szlakiem Cieśniny Ormuz. Teheran odmówił: Albo powrót do Porozumienia o Porozumieniu – albo nic. Głuchota, niemowa i ślepota imperialna będą się tylko pogłębiać.
Odpowiedź tego Australijczyka na tyradę Trumpa o tym, że „NATO nie wspiera Ameryki”
„Stary. Rządzisz krajem, w którym 600 000 bezdomnych śpi dziś na ulicy. Krajem, w którym 40% dorosłych nie jest w stanie pokryć kosztów nagłego wypadku o wartości 400 dolarów bez zaciągania pożyczki. Krajem, w którym insulina kosztuje więcej niż rata za samochód, a ludzie ją racjonują, żeby przeżyć. Krajem, w którym długi medyczne są główną przyczyną bankructw. Krajem, w którym kobiety umierają na parkingach szpitalnych, bo lekarze boją się prawa aborcyjnego, żeby leczyć poronienia.
Zamykacie więcej swoich obywateli niż jakikolwiek inny naród na świecie. Więcej niż Chiny. Więcej niż Rosja. Więcej niż Korea Północna. W kraju wolności 2 miliony ludzi siedzi w klatkach, a jedna czwarta z nich nie została nawet skazana. Są po prostu zbyt biedni, żeby zapłacić kaucję.
Twoja średnia długość życia się cofa. Jesteś jedynym rozwiniętym krajem, w którym to się dzieje. Twój wskaźnik śmiertelności niemowląt jest wyższy niż na Kubie. Twoje dzieci między matematyką a angielskim ćwiczą strzelanie, a ty sprzedajesz kolegom sprzęt rusznikarza.
Twoja płaca minimalna nie zmieniła się od 15 lat. Nauczyciele pracują na dwa etaty, weterani śpią pod mostami, a ty właśnie wydałeś bilion dolarów na zniszczenie kraju, który cię nie zaatakował.
A ty masz skazanego przestępcę, orzekającego o gwałcie, chroniącego pedofilów, uprawiającego seks z gwiazdami porno, rebelianta, który prowadzi największą kampanię wojenną na śmietniku od czasu, gdy talibowie bardzo ci podziękowali za kolejną porażkę.
A ty uważasz, że Grenlandia jest źle zarządzana?
Grenlandia ma powszechną opiekę zdrowotną. Bezpłatną edukację. Jeden z najniższych wskaźników uwięzienia na świecie. Nikt tam nie bankrutuje z powodu choroby. Nikt nie umiera w poczekalni, bo jego ubezpieczenie odmówiło.
„NATO nie było tam, kiedy ich potrzebowaliśmy”.
Kiedy dokładnie to było, mistrzu? 11 września? Bo NATO po raz pierwszy i jedyny w historii powołało się na Artykuł 5 DLA CIEBIE. Żołnierze z dziesiątek krajów wyruszyli, walczyli, krwawili i ginęli w Afganistanie DLA CIEBIE. Australia nawet nie była w NATO, a my i tak stawiliśmy się. Przez 20 lat. Wycofałeś się o 2 w nocy, nie mówiąc nikomu i zostawiając ich samych, żeby poradzili sobie z tym bałaganem.
Więc może zanim zaczniesz nazywać inne kraje źle zarządzanymi, spójrz na swoje podwórko, ty opalony sprayem sprzedawco aluminiowych sidingów. Jedyną rzeczą źle zarządzaną na tym zdjęciu jest twoja pieprzona gęba.
Stany Zjednoczone będą musiały ostatecznie skapitulować, a konsekwencją tego będzie to, że Iran stanie się regionalną potęgą.
W piątek wieczorem Trump nakazał armii amerykańskiej powstrzymanie się od przeprowadzania nowych ataków na Iran – pomimo wcześniejszego zatwierdzenia zmasowanego ataku na Iran o kryptonimie „Bramy piekieł”.
Stany Zjednoczone zwróciły się teraz o nowe, tymczasowe zawieszenie broni z Iranem i dążą do powrotu do zerwanego i zawieszonego Memorandum of Understanding (MoU). Rozmowy mają również objąć Jemen, a Trump stara się uczynić Ansar Allah stroną negocjacji.
Trump jest ewidentnie wściekły i obawia się, że wojna pochłonie jego prezydenturę (i jego dziedzictwo). Iran kategorycznie odrzucił wszelkie negocjacje w ciągu ostatniego tygodnia, potwierdzając, że nie będzie się do nich angażował pod żadnym pozorem. Mówiąc wprost, dlaczego Iran miałby dać USA czas na przegrupowanie i dozbrojenie przed kolejną falą ataków na Iran, skoro obecnie trzyma je w niewoli?
Powrót do porozumienia, którego wiarygodność Trump wielokrotnie niszczył? Mało prawdopodobne.
Will Schryver zwraca uwagę, że krążą pogłoski, jakoby Pentagon namawiał Trumpa do zakończenia wojny z Iranem, ponieważ Stany Zjednoczone niemal wyczerpały swoje zapasy pocisków przeciwlotniczych i precyzyjnej broni dalekiego zasięgu. Najbliżsi doradcy prezydenta są podobno zaniepokojeni perspektywą eskalacji wojny na Bliskim Wschodzie, alienacją kluczowych sojuszników z Zatoki Perskiej, którzy byliby narażeni na dalsze ataki irańskie, oraz zbliżającym się kryzysem energetycznym. „The New York Times” donosi: „Niewielu, jeśli w ogóle ktokolwiek, w bliskim otoczeniu Trumpa uważało plan eskalacji za rozsądny” – powiedziały dwie osoby znające sprawę.
Wydaje się również, że niepewność co do faktycznej sytuacji w zakresie dostaw paliw w USA mogła przyczynić się do zmiany decyzji Trumpa. Larry Johnson donosi:
„Memorandum sporządzone przez Karla Millera analizuje, w jaki sposób tajne operacje zaopatrzeniowe i eksportowe armii USA wyczerpują amerykańskie rezerwy oleju napędowego i nafty – szczególnie w czasie, gdy krajowe zapasy są już i tak krytycznie niskie”.
Podsumowując, Miller wyjaśnia:
„Duża część tego (ukrytego) eksportu paliw jest obsługiwana przez nieprzejrzyste kanały, takie jak węzeł przeładunkowy w Rotterdamie, gdzie ostateczny przydział wojskowy lub zagraniczny nie jest publicznie weryfikowalny. Naraża to amerykańską gospodarkę na ryzyko niedoborów dostaw, podczas gdy operacje wojskowe i zagraniczne – zwłaszcza te prowadzone przez Izrael – mają preferencyjny dostęp”.
Raport Millera najprawdopodobniej odnosi się do otwartej manipulacji cenami referencyjnymi ropy naftowej przez władze USA, której celem jest przekazanie rynkom informacji, że pomimo trwającego uwalniania 172 milionów baryłek ze Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej (SPR), których utworzenie miało na celu złagodzenie niedoborów podaży spowodowanych konfliktem z Iranem, nie istnieje ryzyko niedoboru paliwa.
Chociaż prawnie wymagany minimalny poziom bezpieczeństwa wynosi 250 milionów baryłek (obecne rezerwy wynoszą około 300 milionów), utrzymuje się narracja, że wydobycie może być jeszcze większe (do 70 milionów baryłek). Ale czy to w ogóle możliwe? Jak niski może być poziom strategicznych rezerw ropy naftowej? Sytuacja jest bardziej złożona, niż się wydaje. SPR składa się z licznych podziemnych kawern zawierających różne rodzaje ropy naftowej, które są wydobywane w różnym tempie. Niektóre kawerny mogą się zawalić, jeśli zostaną nadmiernie opróżnione. Krótko mówiąc: nikt nie wie dokładnie, gdzie leży granica krytyczna. Wiele opiera się na domysłach.
Teraz, gdy atak militarny Trumpa zakończył się fiaskiem, jedynym sposobem na powrót do stołu negocjacyjnego byłoby zaoferowanie od samego początku autentycznych ustępstw. Ale nawet gdyby Trump to zrobił – czy ktokolwiek by mu uwierzył? I czy jego stan psychiczny pozwoliłby mu w ogóle znieść takie upokorzenie?
Największą przeszkodą na drodze powrotu do negocjacji z Iranem jest to, że Trump i jego najbliższe otoczenie kompletnie nie rozumieją Iranu.
Najwyraźniej uważają, że mają do czynienia z bezkompromisowym i nieustępliwym przywódcą, podczas gdy całe społeczeństwo Iranu szuka wyjścia z sytuacji.
Wręcz przeciwnie. Władze działają pragmatycznie, podczas gdy mieszkańcy ulic zajmują znacznie twardsze stanowisko, domagając się zemsty i kwestionując sens dalszych negocjacji.
Co więcej, zespół Trumpa i jego zwolennicy z Fox News porzucili dotychczasowy amerykański wizerunek „narodu zbawiciela” i zamiast tego – jak pisze profesor Michael Vlahos – przeszli na radykalnie manichejskie rozumienie siebie, w którym:
„Amerykańska «dobra nowina» została zastąpiona wszechobecnym widmem zła i groźbą przemocy. Święte słowa wolność i demokracja są nadal przywoływane, ale stały się pustą mantrą. Amerykańska «ewangelia» nie głosi już zbawienia i pojednania, lecz koncentruje się na egzekwowaniu prawa i karaniu. Ten zwrot nastąpił nagle – po 11 września i w Guantanamo”.
Prawdziwy problem tkwi zatem w postawie: jak można negocjować, a nawet rozmawiać z uosobieniem zła – tak jak Trump opisuje Iran? To oczywiście niemożliwe. Właśnie taki był cel tak ponurego przedstawienia przeciwnika. Uniemożliwia ono prawdziwą mediację. Uniemożliwia jakiekolwiek rozwiązanie, które można by postrzegać jako zyskanie władzy przez „jednego z najnikczemniejszych ludzi w historii” lub „bandę krwiożerczych bandytów”. Polityka sprowadza się zatem do dążenia do dominacji nad „innymi”.
Zachód wyznaje pewien specyficzny sposób myślenia, który uważa za niezbędny dla człowieczeństwa. Ten sposób myślenia – często określany jako apolliński – kojarzy się z patriarchatem, prawem, pionową hierarchią oraz świeckim, racjonalnym i mechanistycznym światopoglądem. Nie ma tu miejsca na niejednoznaczność ani na przestrzenie pośrednie. Coś jest albo „A”, albo „nie-A”.
Z drugiej strony istnieje inna sfera – często określana jako dionizyjska – wyrażająca energetyczną dwoistość natury i człowieczeństwa: męskość i kobiecość; porządek i bujną transgresję; prawość i rozkład. Te przeciwieństwa tworzą bieguny świadomości, które istnieją w nas jednocześnie i są wzajemnie zależne. Dionizyjski logos można rozumieć jako cień, a nawet bunt przeciwko Apollinowi.
A potem jest Persefona – ukryta strona dionizyjskiego cienia – ucieleśniająca chtoniczną, kobiecą egzystencję. Nie ma tu męskiego odpowiednika, a jedynie bogini, która emanuje ziemską naturą i żeńską zasadą reprodukcji, wzrostu, troski i podziemnej wiedzy – intuicji – i symbolizuje cykliczność życia, rozkładu, śmierci i odnowy.
Ludzka świadomość zazwyczaj wyraża swoje cechy jedynie z określonej perspektywy. Niemniej jednak wszystkie cywilizacje czerpią z pełnej różnorodności tych aspektów świadomości, każda kształtując swoją własną, specyficzną kulturę na swój własny, niepowtarzalny sposób.
Myślenie w ramach danej kultury oznacza myślenie w określony sposób. Jednak osoby należące do innej kultury, grupy etnicznej lub religii myślą inaczej. Mimo to wszyscy pozostajemy ludźmi.
W ten sposób imperialna arogancja Trumpa coraz częściej konfrontowana jest z faktem, że znalezienie rozwiązania dla Bliskiego Wschodu będzie niezwykle trudne – a może nawet niemożliwe. Każdy, kto postrzega świat wyłącznie z perspektywy apollińskiej, myśli w sposób fundamentalnie męski i wykluczający, nie rozumie inności i zamiast tego rości sobie prawo do wyjątkowych przywilejów. Różnorodność odmiennych sposobów myślenia nie może być ani uznana, ani uznana w ramach tego światopoglądu.
Stany Zjednoczone przegrały wojnę. Wybierając tak bezkompromisowy, manichejski język, Trump skutecznie odciął się od wszelkich możliwych rozwiązań dyplomatycznych. Rozszerzając wojnę na Liban, Jemen, Syrię i Irak, jeszcze bardziej skomplikował wszelkie działania dyplomatyczne. Wszystkie te konflikty są ze sobą powiązane, ale każdy z nich dąży do własnych celów. Rozwiązanie wymaga zatem złożonej sieci różnych problemów, a nie tylko binarnego konfliktu między USA a Iranem.
Stany Zjednoczone będą musiały ostatecznie skapitulować – w konsekwencji czego Iran stanie się potęgą regionalną (wzmacniając Rosję i Chiny), a region będzie stopniowo dostosowywał się do nowej rzeczywistości w Azji Zachodniej.
Ostrzeżenie Eisenhowera, że polityka USA zostanie przejęta przez elitę naukową i technologiczną, przedstawia konkretny powód, dla którego USA kontynuują wojnę na Ukrainie: Ukraina stała się unikalnym laboratorium w rzeczywistych warunkach bojowych, w którym prowadzone są zakrojone na szeroką skalę działania wojenne z udziałem sztucznej inteligencji.
W swoim pożegnalnym przemówieniu w styczniu 1961 roku Dwight Eisenhower ostrzegał Amerykanów przed „zdobywaniem nieuzasadnionych wpływów – zamierzonych lub niezamierzonych – przez kompleks militarno-przemysłowy” oraz przed niebezpieczeństwem, że „sama polityka może stać się więźniem elity naukowej i technologicznej”. Sześćdziesiąt pięć lat później ostrzeżenia Eisenhowera zostały powtórzone i tragicznie okazały się prawdziwe. Amerykańska demokracja wisi na włosku, podczas gdy kompleks militarno-przemysłowy, do którego obecnie należy Dolina Krzemowa, dyktuje amerykańską politykę zagraniczną wbrew woli narodu amerykańskiego.
Celem jest amerykańska hegemonia, czyli niekwestionowane bogactwo, władza i przywileje amerykańskich elit, nieskrępowane przez żaden inny naród ani grupę narodów. W praktyce oznacza to, że Wall Street, producenci broni, Dolina Krzemowa i duże koncerny naftowe kontrolują amerykańską politykę zagraniczną, aby maksymalizować bogactwo elit i dostęp do globalnych zasobów, łańcuchów dostaw i strategicznych wąskich gardeł. Oczekuje się, że reszta świata się do tego zastosuje.
Kompleks militarno-przemysłowy wykorzystuje zestaw narzędzi, które zbiorczo określamy mianem „kontroli reżimu”, mający na celu podporządkowanie rządów reszty świata Stanom Zjednoczonym. Te narzędzia kontroli reżimu obejmują: nakładanie lub usuwanie barier handlowych; dostęp do technologii lub uniemożliwianie dostępu do nich; nakładanie lub znoszenie sankcji gospodarczych; posiadanie i manipulowanie zagranicznymi mediami; ingerencję w wybory w różnym stopniu; zabójstwa polityczne, kolorowe rewolucje i zamachy stanu wspierane przez CIA; podżeganie do napadów na banki za granicą i udzielanie pożyczek ratunkowych w przypadku kapitulacji państw; zamrażanie i rozmrażanie aktywów zagranicznych; ukierunkowane prześladowanie zagranicznych urzędników poprzez oskarżenia o korupcję, ekstradycję lub porwania; a jeśli wszystkie te działania nie przyniosą skutku w postaci kontroli nad reżimem, otwartą wojnę. Wojny wybierane przez USA (w rzeczywistości wojny o kontrolę nad reżimem) są niekończące się i lukratywne dla przemysłu zbrojeniowego, chociaż „państwo głębokie” zazwyczaj woli, aby inne rządy poddały się bez walki.
Geopolityczne zwroty akcji i amerykańska hegemonia
W książce Zbigniewa Brzezińskiego „Wielka Szachownica” (1997) z niezwykłą szczerością przedstawił cel kontroli reżimu. Eurazja jest szachownicą, na której Ameryka musi zapewnić sobie globalną hegemonię. Aby odnieść sukces, Ameryka powinna zdominować „geopolityczne punkty zwrotne” – czyli państwa, które same w sobie nie mają dla niej znaczenia, ale są przydatne do osłabiania innej potęgi. Brzeziński zidentyfikował kluczowe punkty zwrotne geopolityczne, z których najważniejszym była Ukraina. Wielokrotnie powtarzał, że bez Ukrainy Rosja przestałaby być potęgą. Jako kolejny punkt zwrotny wskazał Iran. Kontrola nad Iranem zapewnia Ameryce wpływy w Zatoce Perskiej, na Bliskim Wschodzie i w regionie Morza Kaspijskiego. Nic dziwnego, że w obu tych obszarach toczą się wojny toczone przez Stany Zjednoczone.
Stany Zjednoczone nie chcą bezpieczeństwa opartego na wzajemnym szacunku. Chcą hegemonii, a to zupełnie inna sprawa.
Jest to istotne dla zrozumienia decyzji sześciu pozornie odmiennych prezydentów, którzy wszyscy realizowali jednolitą politykę wobec Ukrainy. Bill Clinton podjął decyzję o rozszerzeniu NATO na Ukrainę i inne kraje graniczące z Rosją, zakładając, że Rosja będzie zbyt słaba, by się temu sprzeciwić. On i kolejni prezydenci zakładali, że Rosja ostatecznie zaakceptuje swój osłabiony status globalny, zaakceptuje istnienie NATO u swoich granic i przyjmie podrzędną rolę dostawcy surowców dla Zachodu w ramach zdominowanej przez USA Eurazji.
Clinton zainicjował rozszerzenie NATO w latach 90. – ignorując ostrzeżenie George’a Kennana, że był to „najbardziej fatalny błąd w polityce amerykańskiej w całej erze postzimnowojennej”, i pomimo prawnie wiążących zapewnień, jakie Stany Zjednoczone dały Michaiłowi Gorbaczowowi w 1990 roku, że NATO nie posunie się „ani o cal na wschód”. George W. Bush wycofał się z Traktatu ABM i w 2008 roku w Bukareszcie zobowiązał NATO do przyjęcia Ukrainy i Gruzji jako członków, przekraczając tym samym linię, którą William Burns, ówczesny ambasador w Moskwie, a później dyrektor CIA, prywatnie określił jako „najbardziej oczywistą ze wszystkich czerwonych linii” dla całej rosyjskiej elity.
Administracja Obamy poparła obalenie demokratycznie wybranego, neutralnego rządu Ukrainy w 2014 roku poprzez protesty na Majdanie (wiemy o tym z podsłuchanej rozmowy telefonicznej Victorii Nuland, w której omawiano wybór kolejnego premiera), a następnie zachęcała nowy reżim do starań o przystąpienie do NATO. W trakcie swojej pierwszej kadencji Donald Trump wysłał systemy rakietowe Javelin wspieranemu przez USA reżimowi w Kijowie, aby zwalczać separatystyczny, rosyjskojęzyczny region Donbasu. Joe Biden odrzucił w grudniu 2021 roku bez negocjacji rosyjskie projekty porozumień o bezpieczeństwie, a wiosną 2022 roku w Stambule udaremnił niemal sfinalizowane porozumienie między Rosją a Ukrainą, które zakończyłoby wojnę. I tak wojna trwa do dziś.
Puste obietnice Trumpa dotyczące kampanii antywojennej
Donald Trump kandydował w 2024 roku jako człowiek, który zakończy „niekończące się wojny” Ameryki. Okazało się to dalekie od prawdy.
Rok 2025 rozpoczął się teatralnym spektaklem, który obejmował upokorzenie prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego w Gabinecie Owalnym w lutym, drwiny, że Ukraina „nie ma żadnych atutów”, oraz, w marcu, tygodniowe zawieszenie wymiany informacji wywiadowczych USA z Kijowem.
Ten tydzień udowodnił dwie rzeczy. Po pierwsze, to jest wojna amerykańska: wstrzymanie przez USA informacji wywiadowczych z Ukrainą na zaledwie kilka dni, widocznie pogorszyło jej zdolność do głębokiego uderzenia i jej świadomość sytuacyjną na polu bitwy. Po drugie, naciski Białego Domu nie były skierowane na pokój z Moskwą, lecz na posłuszeństwo Kijowa. Amerykański kurek wojskowy został ponownie odkręcony, a to, co nastąpiło – za kulisami szczytów i rozmów telefonicznych – było najbardziej systematyczną eskalacją amerykańskiej roli militarnej od 2022 roku.
W czerwcu 2025 roku Trump podpisał rozporządzenie wykonawcze nr 14307 zatytułowane „Uwolnienie amerykańskiej dominacji w dziedzinie dronów”, które nakazało odbudowę amerykańskiego przemysłu dronów i zobowiązało Pentagon do „zakupu, integracji i szkolenia w zakresie obsługi tanich i wydajnych dronów”. W lipcu sekretarz obrony Pete Hegseth zorganizował demonstrację dronów w Pentagonie i zniósł ograniczenia w zakresie zamówień, aby „uwolnić” dominację wojskową w dziedzinie dronów; w tym samym miesiącu, według późniejszych doniesień „Financial Times”, Trump zapytał Zełenskiego w rozmowie telefonicznej, czy Ukraina mogłaby zaatakować Moskwę, gdyby otrzymała broń o większym zasięgu.
Od połowy lata 2025 r. Stany Zjednoczone dostarczały danych wywiadowczych na potrzeby ukraińskiej kampanii dronów dalekiego zasięgu skierowanej przeciwko rosyjskim rafineriom, rurociągom i elektrowniom, pomagając w określaniu planowania tras, wysokości lotu, harmonogramu i decyzji operacyjnych; według niektórych urzędników same ustalały nawet priorytety celów.
W sierpniu szczyt na Alasce, który rzekomo sugerował podjęcie działań dyplomatycznych, jednocześnie przewidywał sprzedaż Ukrainie amunicji uderzeniowej dalekiego zasięgu, a rachunek pokryli europejscy sojusznicy. Do października Trump oficjalnie upoważnił Pentagon i agencje wywiadowcze do przekazywania Ukrainie danych o celach ataków na rosyjską infrastrukturę energetyczną głęboko w Rosji – posunięcie, które sama administracja Bidena odrzuciła jako zbyt eskalujące, podczas gdy Waszyngton wezwał sojuszników z NATO do tego samego i otwarcie omawiał kwestię pocisków Tomahawk o zasięgu sięgającym aż do Moskwy. Przez cały ten czas dyrektor CIA John Ratcliffe utrzymywał obecność agencji na Ukrainie na wysokim poziomie, zwiększając finansowanie jej programów, koordynując ukraińskie ataki na rosyjskie rafinerie poprzez udostępnianie informacji wywiadowczych na temat luk w infrastrukturze i cierpliwie prowadząc Trumpa w kierunku zatwierdzenia kampanii. Jak się okazało, Stany Zjednoczone zainwestowały miliardy w rozwój ukraińskiego programu dronów od samego początku – projektu, który był konsekwentnie wspierany przez CIA.
Trump kłamie nieustannie, a wiele z tego to improwizacja próżnego i lekkomyślnego człowieka. Jednak kłamstwa o dalekosiężnych konsekwencjach są systematyczne i zmierzają w jednym kierunku: w służbie kompleksu militarno-przemysłowego.
Laboratorium
Ostrzeżenie Eisenhowera, że amerykańska polityka zostanie przejęta przez elitę naukowo-technologiczną, stanowi konkretny powód, dla którego Stany Zjednoczone utrzymują wojnę na Ukrainie. Ukraina stała się unikatowym, rozległym laboratorium ogniowym dla wojny opartej na sztucznej inteligencji: miliony lotów dronów, nieustanny wyścig o dostosowanie się do walki elektronicznej prowadzonej przez równorzędnego przeciwnika i tysiące godzin danych bojowych stanowiących najcenniejszy na świecie wojskowy atut sztucznej inteligencji.
W centrum tego wszystkiego znajduje się Palantir, firma założona dzięki funduszowi zalążkowemu CIA, która obsługuje system namierzania Maven Pentagonu i jest ściśle powiązana z brytyjskim aparatem bezpieczeństwa poprzez mechanizm „drzwi obrotowych” – w tym z byłym szefem MI6 i ponad 30 brytyjskimi urzędnikami zatrudnionymi lub zatrudnionymi przez firmę. Jej prezes otwarcie chwali się, że oprogramowanie Palantir obsługuje „większość ukraińskiego namierzania”. W styczniu 2026 roku ukraińskie Ministerstwo Obrony ogłosiło, że Palantir buduje „Brave1 Dataroom”, aby dostarczać dane z rzeczywistego pola walki do systemów sztucznej inteligencji dronów przechwytujących; w maju minister i prezes rozmawiali o rozszerzonej współpracy w zakresie analizy pola walki i planowania wojskowego, a ministerstwo obiecało „przenieść wojnę na terytorium Rosji”.
Iran również nie jest odrębną kwestią od sagi ukraińskiej. Przypomnijmy, że w geografii Brzezińskiego łuk od Zatoki Perskiej do Morza Kaspijskiego stanowi drugą główną atrakcję, a Iran jest jej centralnym punktem. Ukraińskie zespoły przechwytujące zostały rozmieszczone w Jordanii przeciwko irańskim dronom; systemy antydronowe, które okazały się skuteczne przeciwko Rosji, są promowane w państwach Zatoki Perskiej. Dwa geopolityczne filary, szachownica i ostateczne źródło tych dwóch wojen z wyboru: kompleks militarno-przemysłowy.
Przestroga Kissingera dla przyjaciół USA
Henry Kissinger słynie z tego, że powiedział narodom prawdę: że Stany Zjednoczone ich wykorzystają, a potem porzucą. Bycie wrogiem Stanów Zjednoczonych może być niebezpieczne, ale bycie przyjacielem jest zabójcze.
Ukraina umiera z ręki Amerykanów. Trzydzieści lat po tym, jak Brzeziński opisał Ukrainę jako kluczowy geopolityczny filar amerykańskiej hegemonii, Ukraina jest demograficznie wydrążona i terytorialnie ograniczona, jej sieć energetyczna zniszczona, wybory zawieszone, a polityka sprowadzona do skorumpowanych intryg pałacowych. Pęknięcie w Kijowie w tym miesiącu pokazuje, że Zełenski – w obliczu tego, co zachodnie media nazywają wielkim powrotem Ukrainy – rozwiązał swój rząd po raz czwarty od początku wojny; wysłał swojego premiera do ambasady w Waszyngtonie, aby zarządzał „ważnym partnerem”; i natychmiast zdymisjonował Mychajło Fiodorowa, popularnego ministra okrzykniętego architektem ekosystemu dronów. Kraj, który naprawdę wygrywa wojnę, nie zachowuje się w ten sposób.
Najgłębsze okrucieństwo tkwi w fakcie, że Rosja od 30 lat wielokrotnie zabiegała o porozumienie o bezpieczeństwie z USA, w którym oba kraje i ich sąsiedzi żyliby w pokoju, wzajemnym szacunku i niepodzielnym bezpieczeństwie. Ale USA nie chcą bezpieczeństwa opartego na wzajemnym szacunku. Pragną hegemonii, co jest czymś zupełnie innym. Czyniąc to, poświęcają Ukrainę i Iran dla własnej pychy. Pokój na Ukrainie wymaga jedynie, aby USA porzuciły trwającą od dziesięcioleci pychę, że Rosję można zmusić do kapitulacji, i zamiast tego zaakceptowały Ukrainę jako neutralny most między Europą a Rosją – a nie jako geopolityczny filar, który można wykorzystać przeciwko Rosji.
Eisenhower przewidział, dlaczego zaakceptowanie pokoju będzie tak trudne: kompleks militarno-przemysłowy nie tylko wpływa na politykę, ale ją dyktuje. Dopóki Amerykanie nie odzyskają demokracji z rąk Palantira, BlackRocka, SpaceX, Chevrona i tym podobnych, „laboratoria” na polu bitwy pozostaną otwarte, a Ukraina zapłaci śmiertelną cenę za amerykańską „przyjaźń”.
W ubiegłą środę wszystkie znaki wskazywały na desperackie działania administracji Trumpa, mające na celu rozpoczęcie operacji lądowej w Iranie, rzekomo w celu przejęcia wzbogaconego materiału jądrowego z irańskiego ośrodka badań jądrowych. W raporcie „Wall Street Journal” odnotowano, że amerykańskie siły specjalne ponownie zostały wysłane w ten region w celu przeprowadzenia nalotu na głęboko zakopany cel (HDBT). Ujawniono jednak również coś niepokojącego i alarmującego: wysłanie 150 medyków.
Według „Wall Street Journal”:
Stany Zjednoczone wysyłają na Bliski Wschód coraz więcej sił, lekarzy i broni, aby dać prezydentowi Trumpowi większe możliwości militarne w obliczu rozważań nad rozszerzeniem konfliktu z Iranem – twierdzą osoby zaznajomione ze sprawą.
Według danych z monitoringu lotów i przedstawicieli władz USA, w zeszłym tygodniu siły specjalne rozlokowały się w regionie z baz w USA. Eskadry myśliwców odrzutowych zostały rozmieszczone na Bliskim Wschodzie, a bombowce w bazach w USA i Wielkiej Brytanii są w stanie najwyższej gotowości do zintensyfikowania działań, poinformował jeden z urzędników.
Ponadto, jak poinformował inny urzędnik, w ostatnich dniach do Regionalnego Centrum Medycznego Landstuhl w Niemczech przybyło ponad 150 medyków. Szpital jest głównym miejscem leczenia żołnierzy rannych w walkach na Bliskim Wschodzie.
Dwadzieścia lat temu brałem udział w tworzeniu scenariusza i realizacji ćwiczeń sił specjalnych, symulujących atak na podziemny obiekt nuklearny na Bliskim Wschodzie. Ćwiczenia te odbywały się na pustyni w Nevadzie, na północny wschód od Las Vegas. Na zakończenie ćwiczeń odbyło się „ Hot Wash” , czyli przegląd wniosków wyciągniętych z tych ćwiczeń.
Jaka była główna lekcja? Nie rób tego. Zbyt niebezpieczne, ponieważ misja prawdopodobnie doprowadziłaby do znacznych ofiar i naraziłaby żołnierzy na znaczny poziom promieniowania.
Z raportu WSJ wynika, że Trump był bliski wydania rozkazu przeprowadzenia rzeczywistych ćwiczeń. Jednak raport ten pojawił się 23 lipca. Dwa dni później Trump najwyraźniej cofnął rozkaz przeprowadzenia operacji lądowej i wstrzymał bombardowania irańskiego wybrzeża w Zatoce Perskiej i na Morzu Omańskim.
Jak dotąd wszystko w porządku. Większość ludzi zignorowała doniesienia o wysłaniu 150 amerykańskich medyków bojowych do Regionalnego Centrum Medycznego Landstuhl w Niemczech. Nie była to zwykła misja ani też nie była ona związana z przewidywaniem potencjalnych ofiar zbliżającej się operacji wojskowej… Ci mężczyźni i kobiety zostali wysłani, aby wzmocnić mocno przeciążony personel medyczny w Landstuhl, który próbował pomóc dziesiątkom ciężko rannych żołnierzy amerykańskich, którzy przeżyli ataki rakietowe na bazę lotniczą Muwafaq al-Salti w Jordanii i dwie bazy wojskowe w Kuwejcie.
Na podstawie liczby lotów samolotów medycznych C-17 [Boeing C-17 Globemaster] zgłoszonych w źródłach otwartych, które wystartowały z Jordanii po ataku rakietowym 17 lipca na bazę lotniczą Muwafaq al-Salti i poleciały do bazy lotniczej Ramstein w Niemczech, będącej portem wjazdowym dla Centrum Medycznego Landstuhl, liczba ofiar w USA przekroczyła 100, a być może nawet więcej. Duża liczba rannych mogła być kolejnym czynnikiem, który wpłynął na decyzję prezydenta Trumpa o wstrzymaniu bombardowań tydzień później.
Chociaż nie ma bezpośrednich rozmów między USA a Iranem, Pakistan, wraz z Katarem, intensywnie pośredniczą w próbach reaktywacji porozumienia. Jeśli porozumienie zostanie reaktywowane, stanie się tak dlatego, że Stany Zjednoczone spełniły żądania Iranu dotyczące wycofania sił izraelskich z Libanu i odmrożenia irańskich aktywów z góry, a nie w przyszłości. Jestem pewien, że Bibi Netanjahu będzie próbował przekonać Trumpa do wznowienia wojny i przeprowadzenia bardziej intensywnej kampanii bombardowań, a także jakiejś operacji lądowej na terytorium Iranu.
Na razie bomby i pociski nie spadają. Jestem sceptyczny, czy obecna przerwa się utrzyma… Mam szczerą nadzieję, że się mylę.
Gdy senator Graham zostanie pochowany w środę, możemy zobaczyć, jak Trump ponownie zmienia kurs i wznawiają kampanię bombardowań. Iran ze swojej strony twardo podtrzymuje swoje żądania pełnego wdrożenia porozumienia, w przeciwnym razie Iran jest gotowy kontynuować walkę i wyrządzać więcej szkód amerykańskim zasobom i personelowi.
Rozmawiałem z sędzią Napolitano o najnowszym posunięciu Trumpa dotyczącym TACO:
Przedstawiłem aktualizację Protokołu przejściowego dotyczącą obecnego stanu negocjacji między Iranem a Stanami Zjednoczonymi:
Rozmawiałem z Kyle’em Anzalone o najnowszych wydarzeniach wojny na Ukrainie:
Nima i ja rozmawialiśmy o ostatnim ataku Huti we wschodniej Arabii Saudyjskiej:
Mario zapytał mnie o możliwość ataku Trumpa na Górę Kilofów w Iranie:
Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie i komentowanie. Nie pobieram opłat abonamentowych ani nie akceptuję reklam. Chcę, aby treści były dostępne dla wszystkich zainteresowanych poruszanymi przeze mnie tematami. Jeśli jednak chcesz przekazać darowiznę, skorzystaj z tego linku .
Główne, centralne obchody 83. rocznicy Zbrodni Wołyńskiej (Narodowy Dzień Pamięci o Polakach – Ofiarach Ludobójstwa dokonanego przez OUN i UPA), które odbyły się w sobotę, 11 lipca 2026 roku, zostały przykryte przez błahy, banalny niedzielny incydent z 12 lipca 2026 roku. Incydent z udziałem młodych Ukrainek, podczas kursu autobusu komunikacji miejskiej w Bielsku-Białej.
Temat ten przesadnie został wykorzystany jako sensacja dnia we wszystkich mediach głównego nurtu, tak jak gdyby to było lądowanie pierwszego człowieka na Marsie. Jesteśmy średniej wielkości krajem w Europie, w którym we wszystkich polskich miastach, w sumie, dziennie mają miejsce dziesiątki tysięcy kursów autobusowych. Codziennie też mają miejsce o wiele poważniejsze zdarzenia, które w najlepszym przypadku stanowią temat dla regionalnych mediów.
Przyzwyczajenia
Zaistniała sytuacja skłania do refleksji, zważywszy całokształt, jednostronnie przedstawiany na podstawie bardzo krótkiego filmu, którego autorką jest poszkodowana młoda Ukrainka. Polska ubogacona jest paroma milionami gości zza wschodniej granicy, którym wmówiono, że jesteśmy ich sługami, że walczą za nas z Rosją itp., itd. Spowodowało to u przebywających w Polsce Ukraińców, poczucie wyższości wobec Polaków, wzmocnione banderowską ideologią, która przyczyniła się na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej do brutalnego, bestialskiego wymordowania setek tysięcy ludzi – dzieci, kobiet i starców, w większości Polaków. Do tak okrutnych, nieludzkich działań, że budziły one zgrozę nawet u przyzwyczajonych do masowych mordów niemieckich żołnierzy.
W co gra amerykańska propaganda?
W dniu 17 lipca 2024 roku, Радіо Свобода Україна (Radio Wolna Ukraina), finansowane przez rząd USA, opublikowało filmНасилля над українськими дітьми у Польщі: матері розповідають деталі (Przemoc wobec ukraińskich dzieci w Polsce: matki opowiadają szczegóły). Zadziwiające jest to, że przedstawianej w tym filmie sprawie nadano już stosowny bieg prawny przewidziany w polskim prawie. Sprawa już się toczyła! Natomiast Ukraińcy medialnie „szukali sprawiedliwości” w tym propagandowym amerykańskim medium, przekuwając szczerą, z duszy płynącą polską gościnność, w festiwal „polskiej nienawiści”. W tym stanie rzeczy, eksploatowanie tego tematu, w ten sposób, jak to zrobiono przez Radio Liberty o zasięgu międzynarodowym, rodzi pytanie: czemu to ma służyć? W co gra amerykańska propaganda? Szerzej na ten temat napisałem w moim felietonie dwa lata temu.
Obywatelskie ordery dla czcicieli Bandery
Wskazałem też w nim na artykuł napisany przez amerykańską publicystkę Anne Applebaum, prywatnie żonę ministra Radosława Sikorskiego, przedstawiający w pozytywnym świetle ukraiński nacjonalizm. Napisany przez publicystkę… będącą pierwszą osobą na liście przyznających Obywatelski Order Przyszłości Wołodymyrowi Zełenskiemu oraz narodowi ukraińskiemu. W ramach wsparcia banderowskiej Ukrainy. W związku z odebraniem Zełenskiemu przez prezydenta Karola Nawrockiego Orderu Orła Białego za gloryfikowanie UPA, poprzez nadanie jednej z jednostek ukraińskich sił zbrojnych imienia „Bohaterów Ukraińskiej Powstańczej Armii”. Oczywiście, że nie zabrakło tam też najważniejszych przedstawicieli „Gazety Wyborczej” z Adamem Michnikiem na czele. Zdumiewająca jest fascynacja tych środowisk renesansem faszyzmu na Ukrainie.
Ukraińcy domagają się pokazowych procesów
W grudniu 2025 roku za sytuację „absolutnie nie do przyjęcia” uznał szef MSZ Ukrainy Andrij Sybiha przypadki nękania Ukraińców. Sybiha zaapelował do Polski o ukaranie osób przejawiających agresywną postawę wobec jego rodaków. „W naszym wspólnym interesie leży zapobieganie takiej niechęci i reagowanie na nią. Jako minister spraw zagranicznych Ukrainy nalegam na sprawiedliwą karę dla tych, którzy pozwalają sobie na ksenofobiczne postawy przeciwko Ukraińcom zarówno w Polsce, jak i w innych państwach. Ukraińcy zdecydowanie na to nie zasłużyli” – czytamy w oświadczeniu. Ukraiński minister wyraził nadzieję, że „kilka demonstracyjnych przypadków odpowiedzialności za takie działania” będzie wystarczającym sygnałem, że nie ma miejsca na takie zachowania w europejskim społeczeństwie. Dodał, że ukraiński pion konsularny będzie śledzić wszystkie takie przypadki i reagować „szybko i zasadniczo”. „Nie będziemy tego tolerować” – podkreślił.
Przemyśl do Ukrainy?
Innymi słowy, czy to oznacza, że Andrij Sybiha domaga się od polskich władz nadzwyczajnego traktowania Ukraińców w Polsce. Odejścia od zasady, że wszyscy wobec prawa są równi. Co oznacza jego żądanie tych „kilku demonstracyjnych przypadków odpowiedzialności za takie działania”? I groźba „nie będziemy tego tolerować”? Co oznacza ta jego przestroga? Może szanowny minister Sybiha będzie łaskawy rozwinąć tę myśl? Wyjaśnić nam, Polakom, czym on jako oficjalny czynnik rządowy Ukrainy, nam grozi. Ergo, czym, jakimi konsekwencjami straszy nas Ukraina. Wypowie nam wojnę? Ukraina wyśle do Polski Brygadę Szturmową „Azow”?
O tym co lęgnie się w głowach Ukraińców mówi rzecznik Prawego Sektora Andrij Tarasenko. Lider banderowców oznajmia: „ludobójstwo na Wołyniu to brednia. Sprawiedliwość nakazywałaby, aby Przemyśl i kilkanaście powiatów wróciły do Ukrainy”. – mówi Andrij Tarasenko, rzecznik radykalnej organizacji Prawy Sektor, najmocniej zaangażowanej w walki z milicją wokół Majdanu.
Złote Widły Propagandy
W wypowiedziach polityków nie ma przypadków. Po zaleceniach płynących bezpośrednio z ust ambasadora Ukrainy w Polsce Wasyla Bodnara omówionych w filmieWysyp nagrań z udziałem Polaków! To zalecenia ambasady Ukrainy rodzi się podejrzenie co do tego, czy incydent z udziałem młodych Ukrainek, podczas kursu autobusu komunikacji miejskiej w Bielsku-Białej to zwyczajny przypadek, czy też zaplanowana prowokacja, będąca odpowiedzią na polityczne zapotrzebowanie. Po incydencie w Bielsku-Białej, rozbawiło mnie zachowanie stryja-konfidenta, który jak sam przyznał w rozmowie z pewnym Rosjaninem (biorąc go za Ukraińca), jest też Ukraińcem. Otóż był on widziany z lokalną, znaną prostytutką, która przy pomocy telefonu nagrywała treść zainscenizowanej przez stryja-konfidenta rozmowy z innymi ludźmi. W jakim celu? Trudno powiedzieć.
Wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu propagandowemu ze Wschodu, oraz wszystkim tym, których celem jest metodyczna dyfamacja Polski i Polaków, proponuję aby filmowcy – amatorzy zorganizowali konkurs Złote Widły Propagandy.
Kiedy Donald Trump niedawno po raz pierwszy wspomniał o „osi euroazjatyckiej” – Chinach, Rosji, Iranie i Korei Północnej – nie było to jedynie retoryczne przypomnienie. Pepe Escobar podjął ten termin podczas swojego niedawnego briefingu podczas Protokołu Przejściowego (25-26 lipca) i umieścił go w odpowiednim kontekście: Waszyngton nieświadomie odnosi się w ten sposób do zjawiska, które narasta od lat, ale do tej pory prawie nie zostało nazwane.
Od „osi zła” do „osi euroazjatyckiej”
„Oś zła” z 2002 roku zgrupowała Iran, Irak i Koreę Północną pod wspólnym wizerunkiem wroga. Model ten został opracowany na wzór NATO: poszukuje się traktatów, list członkowskich i struktur dowodzenia. Według Escobara, właśnie tego brakuje w obecnej konstelacji – i to właśnie utrudnia jej zrozumienie. Chiny i Rosja zajęły miejsce Iraku, podczas gdy Korea Północna pozostaje. Jednak to, co się wyłoniło, nie jest zamkniętym sojuszem z traktatem założycielskim, lecz raczej siecią nakładających się relacji dwustronnych: strategicznych partnerstw, powiązań energetycznych, kanałów dyplomatycznych i współzależności gospodarczej. Chiny utrzymują bliskie stosunki z Rosją i Iranem, Rosja z Chinami i Iranem, Iran z obydwoma, a Korea Północna z Rosją i Chinami. Pakistan z kolei pełni rolę mediatora między Iranem a państwami Zatoki Perskiej – według Escobara, przy wsparciu Chin.
SCO jako przykład
Jak ta logika działa w praktyce, pokazało, według Escobara, tegoroczne spotkanie ministrów spraw zagranicznych Szanghajskiej Organizacji Współpracy (SOW) w Kirgistanie. SOW została założona w czerwcu 2001 roku – trzy miesiące przed 11 września – jako „Szanghajska Piątka”, pierwotnie w celu zwalczania terroryzmu i separatyzmu w Azji Środkowej. Dziś, jak twierdzi Escobar, jest to przede wszystkim platforma geopolityczna i geoekonomiczna, a nie sojusz wojskowy: Moskwa i Pekin uważają strukturę wzorowaną na „azjatyckim NATO” za niepotrzebną prowokację dla USA. Ministrowie spraw zagranicznych Iranu, Rosji, Chin i Pakistanu zasiedli przy stole podczas spotkania, a rozmowy dwustronne toczyły się na marginesie – na przykład między irańskim ministrem spraw zagranicznych Araghchi a jego rosyjskimi i chińskimi odpowiednikami. Indie były obecne, ale według Escobara odgrywały podrzędną rolę.
Według Wang Yi Chiny jednoznacznie popierają wysiłki mediacyjne Pakistanu między Iranem a USA i wzywają obie strony do powrotu do podpisanego Memorandum o porozumieniu – sygnał, który według Escobara jest również skierowany do państw Rady Współpracy Zatoki Perskiej, z którymi Chiny utrzymują bliskie stosunki energetyczne, szczególnie w zakresie importu ropy naftowej z Arabii Saudyjskiej.
Iran jako punkt centralny zablokowanej eskalacji
Tłem dla tej sytuacji jest trwająca od końca lutego eskalacja napięć między USA a Iranem. Według Larry’ego Johnsona, Iran zniszczył już amerykańskie naziemne stacje radarowe w regionie – w bazie lotniczej Al Udeid w Katarze, w różnych bazach w Kuwejcie oraz w kwaterze głównej 5. Floty w Bahrajnie.
W rezultacie Stany Zjednoczone są w praktyce uzależnione od samolotów rozpoznawczych P-8, aby zrekompensować powstałą lukę wywiadowczą. Kwatera główna Centralnego Dowództwa Sił Powietrznych musiała zostać przeniesiona z Al Udeid do bazy lotniczej Shaw w Karolinie Południowej. Johnson informuje również o braku komunikacji między odpowiednimi centrami dowodzenia, co wskazuje na brak przygotowań do zakrojonego na szeroką skalę amerykańskiego ataku powietrznego w krótkim okresie.
Równocześnie zaostrzył się konflikt między Arabią Saudyjską a jemeńską grupą Ansar Allah (Huti). Po ataku na delegację w Sanie, Huti odpowiedzieli blokadą transportu saudyjskiej ropy przez cieśninę Bab al-Mandab, a następnie zaatakowali rafinerię Dżizan – która według Escobara jest najnowocześniejsza – należącą do Saudi Aramco; szacuje się, że obiekt będzie wyłączony z eksploatacji przez kilka miesięcy. Ewentualny atak na terminale naftowe w Janbu jest możliwym scenariuszem dalszej eskalacji konfliktu.
W tym kontekście Escobar i Johnson stwierdzają, że stanowisko Teheranu się nie zmieniło: jest on gotowy na działania dyplomatyczne, pod warunkiem że Stany Zjednoczone będą przestrzegać swoich zobowiązań wynikających z Memorandum o porozumieniu – formuły, która według obu autorów była wielokrotnie przedstawiana Waszyngtonowi w ostatnich tygodniach za pośrednictwem mediacji pakistańskiej.
„Niepodzielność bezpieczeństwa”
Jedną z koncepcji, którą Escobar uważa za kluczową, jest „niepodzielność bezpieczeństwa” – idea, że bezpieczeństwo państwa nie może być trwale zagwarantowane kosztem bezpieczeństwa jego sąsiadów. Koncepcja ta, argumentuje Escobar, kieruje dyplomacją euroazjatycką, ale jest praktycznie nieznana w amerykańskim myśleniu o bezpieczeństwie. Od 1945 roku amerykański system bezpieczeństwa opiera się na sieci baz i zobowiązań sojuszniczych, które zazwyczaj definiują jego własną pozycję w stosunku do osłabienia innych. Koncepcję, która podważa właśnie tę przesłankę, trudno pogodzić z utartymi kategoriami.
Przenieś się do Azji Zachodniej zamiast na Ukrainę
Być może najbardziej niezwykła teza Escobara dotyczy miejsca faktycznej zmiany geopolitycznej. Przez długi czas Ukraina była uważana za arenę, na której miała się rozstrzygnąć nowa mapa euroazjatycka. Escobar dostrzega obecnie decydujący punkt zwrotny w Azji Zachodniej: w Cieśninie Ormuz, na Morzu Czerwonym oraz w dyplomacji między Teheranem, Islamabadem i Pekinem. Początek tej euroazjatyckiej integracji umiejscawia na początku XXI wieku, z rosnącym impetem w latach 2010-2020 i przyspieszeniem w latach 2020-2030 – proces, którego konsolidację datuje na lata 30. i 40. XXI wieku.
Niezależnie od tego, czy podzielamy tę ocenę, czy nie, zwraca ona uwagę na zmianę, która obecnie zachodzi nie tyle na froncie ukraińskim, co wzdłuż korytarzy handlowych i energetycznych Zatoki Perskiej – obraz ten pokrywa się z obserwacjami na temat logiki blokady Ormuzu i dyplomacji Zatoki Perskiej z ostatnich tygodni.
Zdjęcie na początku tego tekstu przypomina, że wojny na Ukrainie i w Iranie niekoniecznie są odrębnymi konfliktami. Stany Zjednoczone pozostają w centrum obu konfliktów i istnieje ryzyko ich rozprzestrzenienia. Moim zdaniem, sobotni atak ukraińskich dronów na irański statek na Morzu Kaspijskim był desperacką próbą Zełenskiego, by przypodobać się Donaldowi Trumpowi i pokazać swoją gotowość do poświęcenia kolejnych Ukraińców w wojnie, która nie ma nic wspólnego z Ukrainą. Jak widać na powyższym zdjęciu z podpisem, Iran podobno przygotowuje się do ataku na Ukrainę jednym lub dwoma pociskami. Moim zdaniem, jeśli to się stanie, Iran zaatakuje cele w Odessie.
Tymczasem docierają do nas sygnały, że Pakistan i Katar pracują nad reaktywacją nieistniejącego już porozumienia. Najnowsze doniesienia z Interfaxu dają pewne podstawy:
Jak podajeChannel 13, powołując się na dobrze poinformowane źródło,Benjamin Netanjahu poinformował ministrów swojego gabinetu, że Stany Zjednoczone nalegają na wycofanie wojsk izraelskich z Syrii, Libanu i Strefy Gazy.
Według źródła stacji telewizyjnej, Waszyngton jest zainteresowany przeprowadzeniem przez Siły Obronne Izraela „serii wycofań” na trzech frontach, nie sprecyzowano jednak, czy chodzi o całkowite, czy częściowe wycofanie wojsk.
To wskazuje, że Irańczycy domagają się, jako warunku wstępnego wznowienia porozumienia, przestrzegania pierwszego paragrafu nieaktywnego obecnie porozumienia, czyli wycofania Izraela z Libanu i Strefy Gazy. Chociaż Bibi upiera się, że będzie stanowczo sprzeciwiał się Trumpowi, zależność Izraela od USA w zakresie importu niezbędnego oleju napędowego i paliwa lotniczego daje Trumpowi decydującą przewagę nad Netanjahu i Izraelem.
Jak już wspomniałem w poprzednim artykule, Stany Zjednoczone borykają się z ciągłym niedoborem precyzyjnych pocisków rakietowych i narastającym kryzysem gospodarczym, wynikającym z niedoborów oleju napędowego i paliw lotniczych z powodu braku ciężkiej ropy naftowej. Jak dotąd, czerpiąc ze Strategicznych Rezerw Ropy Naftowej, administracja Trumpa zdołała opóźnić szoki gospodarcze spowodowane gwałtownym wzrostem cen spowodowanym odcięciem dostaw ropy z Zatoki Perskiej.
Trump niechętnie przyznaje, że Stany Zjednoczone nie mogą użyć siły militarnej, aby zmusić Iran do ustąpienia pod naciskiem USA. Jednak ostrzeżenia Przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabów – generała Dana Caine’a – i admirała Coopera z CENTCOM dotyczące ograniczeń amerykańskiej potęgi i potencjalnego niedoboru kluczowych systemów uzbrojenia, które mogą być potrzebne przeciwko Chinom lub Rosji, odegrały kluczową rolę w przekonaniu Trumpa do przywrócenia porozumienia.
Do poniedziałkowego południa powinienem mieć więcej jasności w tej sprawie, a najnowsze informacje na temat Protokołu Przejściowego omówię jutro po południu.
Nima i ja rozmawialiśmy o dylemacie Arabii Saudyjskiej, który pojawi się, jeśli spróbuje ona zaostrzyć konflikt przeciwko Huti:
Mario dowiedział się, że Evian pisane od tyłu to Naive . Omówiliśmy konsekwencje wyczerpywania się amerykańskich zapasów pocisków precyzyjnych:
Wracamy do Pytora Kurzina, który podobnie jak ja jest całkowicie zdumiony schizofreniczną polityką Trumpa wobec Iranu:
Na koniec Sulaiman i ja odbyliśmy ożywioną dyskusję na temat tego, czy Iran postąpił nierozsądnie, ponownie angażując USA w negocjacje:
Dziękuję za nieocenione wsparcie w postaci czasu poświęconego na czytanie i komentowanie. Nie pobieram opłat abonamentowych ani nie akceptuję reklam. Chcę, aby treści były dostępne dla wszystkich zainteresowanych poruszanymi przeze mnie tematami. Jeśli jednak chcesz przekazać darowiznę, skorzystaj z tego linku .
Kiedy Guy Deborden.wikipedia.org/wiki/Guy_Debord przepowiedział narodziny polityki-spektaklu, prawdopodobnie nie przypuszczał, że w ciągu zaledwie kilku dziesięcioleci owa polityka – już wtedy będąca symptomem upadku – przekształci się w politykę-przedspektakl(avanspettacolo) z jej błaznami oraz głównym komikiem, którego jedyną troską wydaje się być ukrywanie jednego problemu poprzez tworzenie drugiego oraz coś w rodzaju gry w karty stworzonymi przez siebie problemami.
………
Avanspettacoloto gatunek lekkiego i komediowego teatru, który powstał we Włoszech w latach trzydziestych XX wieku. Polegał on na krótkich występach (komediowych, muzycznych lub tanecznych) wystawianych w kinach tuż przed seansem filmowym, mających na celu rozbawienie i „rozgrzanie” publiczności.en.wikipedia.org/wiki/Avanspettacolo
……..
Jak w przypadku szalonego pomysłu nałożenia 20-procentowej opłaty na każdy statek przepływający przez cieśninę Ormuz, tylko po to, by udawać, że Stany Zjednoczone kontrolują tę cieśninę, podczas gdy jest oczywiste, że nikt nie ośmiela się przeciwstawić irańskiemu zakazowi, który przybrał konkretną formę w postaci ataku na kilka tankowców, które musiały zawrócić.
Zasadniczo, zaangażowanie się w niemożliwą do wygrania wojnę wynikało prawdopodobnie z chęci odwrócenia uwagi od sytuacji gospodarczej w USA, co okazało się próbą wyjścia z niej w najgorszy możliwy sposób, czyli pogłębiając objawy upadku spowodowanego ogromnym zadłużeniem. W rzeczywistości, to nie amerykańskie obligacje skarbowe podtrzymywały wartość dolara przez ostatnie trzydzieści lat, lecz oczekiwania na zyski związane z sukcesją kolejnych baniek spekulacyjnych; należy jednak pamiętać, że chodziło o oczekiwania na zyski, a nie o zyski faktycznie osiągnięte.
===============
Michael Hudson wyjaśnia, jak działa ten mechanizm:
W ostatnich latach banki przestały kupować obligacje skarbowe, a zamiast tego zaczęły nabywać złoto. Jeśli dolar pozostaje silny, to dlatego, że sektor prywatny zainwestował na amerykańskim rynku akcji. Do czego to doprowadziło? – Spowodowało to zawyżenie cen i wykorzystało falę wsparcia Rezerwy Federalnej dla systemu bankowego, tworząc ogromną inflację cen aktywów, począwszy od polityki zerowych stóp procentowych zapoczątkowanej przez Obamę.
To, co wygenerowało całe to bogactwo finansowe, przynosząc inwestorom biliony dolarów, to nie były zyski. Była to zdolność do zaciągania pożyczek na amerykańskie papiery wartościowe przy niskich stopach procentowych, podnoszenia cen akcji i tworzenia ogromnej marży kredytowej.
Nie jest to więc bańka zysków; jest to bańka spekulacyjna oparta na zyskach kapitałowych, rodzaj piramidy finansowej. Jest to bańka polegająca na tworzeniu kredytu.
Schemat Ponziego wymaga, by coraz więcej osób do niego dołączało, aby generować przychody niezbędne do wypłacania zysków inwestorom. Jeśli stopy procentowe wzrosną, nie będzie już żadnych reinwestycji środków na rynku akcji wspierających sytuację, co doprowadzi do ogromnej korekty spadkowej. Kiedy to nastąpi, ceny akcji zaczną gwałtownie spadać. W obliczu wyższych cen energii, żywności i kosztów operacyjnych wiele przedsiębiorstw zbankrutuje.
Do tego dochodzi fakt, że największe amerykańskie firmy zainwestowały wszystko lub prawie wszystko w sztuczną inteligencję, która jest zdecydowanie najbardziej energochłonnym sektorem, jaki istnieje, a dzieje się to w samym środku kryzysu energetycznego.
Nie ma rozwiązania monetarnego dla problemu praktycznej niedostępności energii, energii elektrycznej, ropy naftowej i produktów chemicznych. Nie jest to sytuacja podobna do tej z 2008 roku, kiedy uratowano banki: tutaj problem polega na tym, że ogromne ilości pieniędzy wygenerowane przez bańki spekulacyjne nie zostały przeznaczone na industrializację ani na zwiększenie środków produkcji – czyli na tego rodzaju rzeczy, w które Chiny inwestują swoje środki.
Pieniądze zostały wydane na akcje i obligacje, tworząc swego rodzaju gospodarkę giełdową całkowicie oderwaną od realnej gospodarki, która jest jedyną wzrostową, co stwarza iluzję, że wszystko jest w porządku. W tej sytuacji Trump odmawia zakończenia wojny z Iranem, by nie wyjść na przegranego, ale postępując w ten sposób, nie robi nic innego, jak tylko przyspiesza marsz ku przepaści i światowej recesji. Jak w grze w chińskie pudełka – wojna, cła, wojna, głośne deklaracje i sankcje, czyli cały zestaw środków Trumpa, który miał odwrócić uwagę od sytuacji gospodarczej Stanów Zjednoczonych, zamiast tego stawia ją pod ścianą.
W ten sposób elementy odwracające uwagę oraz cele mieszają się ze sobą, zamieniają się rolami i stanowią po prostu rodzaj przed-spektaklu, który służy przede wszystkim ukryciu ogromnego wzrostu nierówności społecznych.
Z drugiej strony, Trump, ten wielki „odwracacz uwagi”, jest jedynie trybikiem w amerykańskim systemie: również Partia Demokratyczna jest martwa i – pomijając marginalne polemiki – nie wydaje się, by istniała jakakolwiek realna alternatywa dla tego chaotycznego i śmiercionośnego przed-spektaklu, który obserwujemy: demokraci są jednomyślnie za wojną z Iranem, wojną z Rosją, NATO i rynkiem akcji, ponieważ są finansowani przez te same osoby.
W rezultacie, Ameryka izoluje się od reszty świata a usiłując izolować inne kraje za pomocą sankcji, ostatecznie nałożyła sankcje na własną gospodarkę i położyła kres porządkowi światowemu skupionemu wokół Stanów Zjednoczonych.
Mike Adams specjalista w dziedzinie rolnictwa z Teksasu, jest pierwszą znaną mi & wiarygodną osobą, która szczegółowo zarysowała scenariusz efektów kryzysu bliskowschodniego na globalną gospodarkę. Pierwszy, znany przez wszystkich efekt, to zmniejszenie dostaw surowców energetycznych w skali globalnej.Drugi, związany z cyklem biologicznym, dotyczy dostępności nawozów na rynku rolniczym. Według Mike’a, nadchodzący 2027 rok, jest już stracony, to znaczy globalne plony będą znacznie uszczuplone.Jeśli jednak blokada łańcuchów dostaw przedłuży się, zacznie to akumulować negatywne tendencje w bardziej krytyczny sposób. Przyszłe plony będą maleć, a wraz z nimi globalna dostępność & ceny podstawowych artykułów spożywczych. O ile w krajach rozwiniętych, takich jak USA & UE będzie to oznaczać zmniejszenie asortymentu, o tyle w krajach III Świata przejawi się to głodem.Problem w tym, że człowiek nie może przestać jeść & pić przez dłuższy okres. W związku z tym, po krótkim czasie sytuacja ta zaowocuje masową migracją głodujących społeczeństw w poszukiwaniu źródła żywności. Głównymi „dostawcami” ludności do USA, UE, Chin & Rosji, będą kraje, które już teraz balansują na granicy przetrwania. Na półkuli wschodniej będą to Indie, Somalia & kontynent afrykański. Wielu „pielgrzymów” umrze z głodu, pragnienia & wyczerpania w trakcie drogi. Wielu jednak dotrze do celu i zamieni Europę w szambo; przy którym dzisiejsza UE to raj cywilizacyjny & kulturowy. W tym miejscu, kilka uwag dotyczących Indii. Są one prezentowane jako kolejna „potęga gospodarcza”, wysyłająca nawet statki kosmiczne w przestrzeń okołoziemską, itp. W rzeczywistości to brudny bajzel, z gigantyczną dziką populacja, podzieloną na plemiona & kasty. Miliardy brudasów wyczerpują już zasoby wód gruntowych w celu wsparcia rolnictwa. Oazy bogactwa odizolowane są do motłochu, jak średniowieczne twierdze. Miliony niecywilizowanych brudasów, nie tylko obmywa się w Gangesie, ale pije też wodę z niego. Stąd też niekończące się epidemie gastrycznych chorób zakaźnych.Ten straszny subkontynent w niczym nie przypomina Chin z lat 60-tych ubiegłego stulecia. Z tego też powodu, szanse „chińskiego rozwoju”, są równe ZERO, zwłaszcza w krótkoterminowej perspektywie. Już teraz Delhi ogranicza konsumpcję prądu, pozbawiając masy nawet prostego wentylatora, nie wspominając już o klimatyzacji. Nie trzeba więc być futurystą, by zgadnąć jak będzie wyglądać Europa po najeździe półtora miliarda brudasów. Wystarczy wybrać się do UK, by mieć pełne rozeznanie. [Można, a nawet trzeba przeczytać „Obóz świętych” Jean RaspaiI sprzed pół wieku. Pięknie, przejmująco przewidział. MD]
O ile Rosja & Chiny poradzą sobie z dzikimi najeźdźcami, metodami administracyjnymi, o tyle UE rozleci się pod ciężarem tego najazdu. Jak widać zwycięzców w tej globalnej katastrofie nie będzie. Oczywiście przy założeniu przedłużenia się konfliktu na Bliskim Wschodzie. Jest też i pozytywna strona medalu, polegająca na uniknięciu globalnego konfliktu nuklearnego. Ale okres dominacji Zachodu zakończy się definitywnie!
