Stany Zjednoczone poświęcają swoich partnerów i siebie, w miarę jak rozszerza się wojna z wielobiegunowością.
- Brian Berletic uncutnews-ch/die-usa-opfern-ihre-stellvertreter-und-sich-selbst-waehrend-sich-der-krieg-gegen-den-multipolarismus-ausweitet
W miarę jak jego walka z wielobiegunowością się rozszerza, Waszyngton przestawia zachodnią gospodarkę na produkcję broni, wykorzystując państwa wasalne i podważając własne fundamenty społeczne – powtarzając w ten sposób spiralę upadku Imperium Brytyjskiego.
Przez dziesięciolecia Stany Zjednoczone wykorzystywały swoje liczne państwa wasalne jako przedłużenie własnej potęgi militarnej, gospodarczej, finansowej i politycznej, aby wciągać świat zachodni i państwa od niego zależne w wojny, wojny zastępcze i przymus ekonomiczny, a także tworzyć iluzję politycznej legitymizacji globalnych działań USA.
Wszystko to jest kontynuacją praktyki Imperium Brytyjskiego polegającej na wykorzystywaniu kolonii do wspierania wojen i utrzymywania globalnej dominacji, aż do czasów wojen światowych włącznie.
I tak jak Imperium Brytyjskie w ostatnich latach swojego istnienia, gdy jego potęga słabła, coraz bardziej polegało na swoich koloniach, wysysając z nich krew i bogactwa, eksploatując i niszcząc je w trakcie tego procesu, tak samo Stany Zjednoczone coraz bardziej polegają na swoich państwach wasalnych, a ich wojna z wielobiegunowością rozszerza się na odradzającą się Rosję, rosnące w siłę Chiny, nieustępliwy Iran i wiele państw pomiędzy nimi.
Proponowana przez USA metoda utrzymania globalnej hegemonii opiera się wyłącznie na destabilizacji i osłabianiu rodzącego się świata wielobiegunowego, a nie na dogonieniu lub nawet prześcignięciu przez USA rosnącej potęgi i dobrobytu świata wielobiegunowego.
Podobnie jak Brytyjczycy stosowali połączenie kontroli administracyjnej i propagandy politycznej, aby wymusić posłuszeństwo w swoich koloniach, Stany Zjednoczone wykorzystują swoją kontrolę polityczną nad państwami wasalnymi i bezprecedensową dominację informacyjną, aby manewrować tymi państwami w celu wszczynania wojen i wojen zastępczych, a także uzasadniać rosnące wydatki na siłę militarną kosztem programów socjalnych, a nawet żywotności gospodarczej – zarówno w kraju, jak i w obecnym imperium.
Sieć współdzielenia obciążenia
Za kadencji Obamy, pierwszego Trumpa, Bidena i teraz drugiego Trumpa, Stany Zjednoczone coraz częściej wprowadzały kombinację sojuszy politycznych, gospodarczych i wojskowych, mających na celu umocnienie amerykańskiej potęgi na całym świecie.
Obejmuje to wszystko, od „Quad” [USA, Australii, Indii i Japonii] po „AUKUS” [ porozumienie między Australią, Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi md] , od stale rozszerzającego się NATO po pozorne antyamerykańskie sojusze, takie jak europejska „koalicja chętnych” skupiona na Ukrainie, czy proponowane przez Kanadę „stowarzyszone członkostwo” w Unii Europejskiej. Wszystkie te ustalenia mają na celu usprawnienie procesu administracyjnego wykorzystywania władzy regionalnej w wielu państwach klienckich – wraz z narracjami politycznymi mającymi na celu przekonanie jak największej liczby osób w tych państwach docelowych do idei, że kraje te powinny być wykorzystywane wbrew celom polityki zagranicznej USA.
Quad i AUKUS posługują się sfabrykowanymi groźbami „chińskiej ekspansji” i „agresji”, aby skłonić miliony ludzi w regionie Azji i Pacyfiku do przeznaczania ogromnych i stale rosnących środków z rozwoju kraju na wydatki wojskowe i potencjalną konfrontację z samymi Chinami.
Tak zwana „koalicja chętnych” – termin zapożyczony z czasów inwazji USA na Irak w 2003 r. – wraz z proponowanym członkostwem Kanady w UE ma na celu stworzenie zagrożenia ze strony „agresywnej Rosji”, aby zmobilizować dodatkowe zasoby na rzecz trwającej wojny zastępczej Waszyngtonu na Ukrainie.
W Azji Zachodniej Stany Zjednoczone stosują tzw. „Wspólne Porozumienie o Obronie z Mekki” i „Porozumienia Abrahama”, aby zjednoczyć państwa klienckie w regionie – pomimo dziesięcioleci sprzecznych przekazów propagandowych, które podtrzymują amerykańską strategię napięć w całym regionie, ze szczególnym uwzględnieniem Izraela.
Sztucznie podsycana nienawiść i/lub strach społeczny są wykorzystywane do promowania tych różnorodnych prób koncentracji zasobów i władzy państw klienckich USA na całym świecie – w obliczu powiązanych konfliktów w Europie i Azji Zachodniej oraz narastających napięć w regionie Azji i Pacyfiku. W ramach tego procesu, powiązane konflikty toczą się również wszędzie, od Ameryki Łacińskiej po kontynent afrykański.
Pomijając propagandę, wyłania się bardzo prosta formuła: wszystkie te sojusze polityczne mają jeden cel – zwiększenie wydatków wojskowych – a konkretnie na broń produkowaną przez same Stany Zjednoczone lub stanowiącą element globalnej interoperacyjności wojskowej USA. Co więcej, to właśnie te wydatki wojskowe kosztują programy socjalne, rozwój gospodarczy i narodowy, a nawet stabilność polityczną różnych państw klienckich USA, które wchodzą w skład tych sojuszy – niezależnie od tego, czy są one tworzone i kierowane przez Stany Zjednoczone, czy też deklarują sprzeciw wobec polityki USA.
Choć ta „sieć podziału obciążeń” kształtowała się przez kilka administracji USA w XXI wieku, to jedynie opiera się na tym, co zawsze było kontynuacją dawnego Imperium Brytyjskiego. Termin „sieć podziału obciążeń” został dosłownie włączony do Strategii Bezpieczeństwa Narodowego USA z 2025 roku i celowo wprowadzony jako środek zapobiegający nadmiernej ekspansji USA – tak jak Imperium Brytyjskie musiało utrzymać swoją władzę pod koniec swojej globalnej dominacji.
Jego zastępcy pożerają własną gospodarkę
Biorąc pod uwagę, że liczba ludności i baza przemysłowa Chin znacznie przewyższają łącznie liczbę ludności USA i Europy, a także biorąc pod uwagę rozległą i wciąż rozwijającą się sieć partnerów, jaką Chiny budują w ramach kształtującego się świata wielobiegunowego, nawet zwiększona eksploatacja państw klienckich USA sama w sobie nie wystarczy.
Z tego powodu Stany Zjednoczone próbują przekształcić podupadającą gospodarkę Zachodu z produkcji cywilnej w produkcję zbrojeniową. Przykłady tego zjawiska coraz częściej pojawiają się w nagłówkach zachodnich gazet: fabryki samochodów w całej Europie, a teraz także w USA, coraz częściej wykorzystują niewykorzystane moce produkcyjne do produkcji komponentów do broni i amunicji.
Podczas gdy Zachód określa się jako „społeczeństwo wolnego rynku”, aktywnie tłumi „wolny rynek”, zmuszając cywilną produkcję do przekształcenia się w produkcję wojskowo-przemysłową – nie za pomocą deklaracji politycznych, lecz poprzez ostrożne zarządzanie warunkami społeczno-politycznymi i ekonomicznymi, które nie pozostawiają wiele innego wyboru.
USA zdołały zmusić całą gospodarkę europejską do odłączenia się od taniej, obfitej i niezawodnej energii z Rosji – poprzez zorganizowany przez USA zamach stanu na Ukrainie w 2014 roku i późniejszą wojnę wywołaną agresją USA wzdłuż granic Rosji. Odcinając import rosyjskiej energii do Europy, USA były w stanie skierować całą gospodarkę europejską w stronę produkcji wojskowo-przemysłowej, czyniąc każdą inną działalność gospodarczą horrendalnie kosztowną.
Chociaż produkcja przemysłowo-wojskowa również będzie kosztowna, rządy europejskie wykorzystują inscenizację z USA, aby stworzyć iluzję egzystencjalnego zagrożenia ze strony Rosji i bycia „porzuconymi” przez USA w obliczu tego „rosyjskiego zagrożenia” – co pozwala na wyższe wydatki na produkcję przemysłowo-wojskową, niż byłoby to możliwe w rzeczywistych warunkach wolnego rynku.
Chociaż ostatnie rządy USA, w tym zarówno Trumpa, jak i Bidena, ogłosiły środki mające na celu reindustrializację Stanów Zjednoczonych, żadne z faktycznie niezbędnych do tego środków – takich jak reforma systemu edukacji, zwłaszcza kształcenia zawodowego, inwestycje w infrastrukturę krajową lub nacjonalizacja kluczowych gałęzi przemysłu – nie zostały zaproponowane, nie mówiąc już o wdrożeniu.
Zamiast tego ogromne sumy pieniędzy amerykańskich podatników płyną do przemysłu zbrojeniowego i firm z łańcucha dostaw, aby zwiększyć produkcję broni i amunicji – ale ze względu na nastawienie tych firm na zysk, jak najmniej pieniędzy przeznacza się na zwiększenie faktycznej produkcji.
Ponieważ żadna z amerykańskich administracji, które obiecały reindustrializację USA, nie zajęła się fundamentalnymi założeniami, całe amerykańskie gałęzie przemysłu – w tym przemysł motoryzacyjny – znajdują się w kryzysie. Zamiast pozwolić, by „wolny rynek” wypychał z rynku nieefektywne i niekompetentne korporacje, korporacje te wykorzystują również pieniądze amerykańskich podatników, aby w coraz większym stopniu wykorzystywać niewykorzystane moce produkcyjne do produkcji części do broni zamiast do samochodów.
Na przykład GM niedawno chwalił się produkcją obudów zewnętrznych do pocisków rakietowych Patriot. GM wykorzystuje nieużywane centra obróbcze sterowane komputerowo, zazwyczaj wykorzystywane do prototypów i produkcji form, do produkcji tych obudów w ilościach, których Lockheed Martin nie byłby w stanie osiągnąć bez inwestycji w podobne zakłady.
Podobnie jak skorumpowane, niekompetentne korporacje, które upadają pod ciężarem własnej chciwości i łączą siły, aby utrzymać to, co można najlepiej określić jako piramidę finansową, tak w USA kształtuje się „fuzja cywilno-wojskowa”, gdzie rząd tworzy niepotrzebną potrzebę ciągłej wojny oraz broni i amunicji niezbędnej do niej, a amerykańskie korporacje przywłaszczają sobie w tym procesie pieniądze podatników.
To, że imperium źle zarządza swoją gospodarką w obliczu nieustannego upadku, nie jest niczym nowym. Imperium Brytyjskie również sprzeniewierzało zasoby narodowe i przemysł w desperackiej próbie utrzymania globalnej dominacji, zamiast uznać niezrównoważoność takiego podejścia i potrzebę przekształcenia się z drapieżnego imperium w funkcjonujące i produktywne państwo narodowe.
W rezultacie imperium nie tylko utraciło swoje imperium, ale również zostało pozbawione społeczno-ekonomicznych i politycznych podstaw do rządzenia sprawnie funkcjonującym państwem narodowym. Przez cały okres po-imperialny było jedynie dodatkiem do imperium amerykańskiego, zamiast istnieć jako suwerenne brytyjskie państwo narodowe.
Stany Zjednoczone – podobnie jak Imperium Brytyjskie – jedynie zyskują na czasie, by utrzymać globalną dominację, odmawiając uznania tej rzeczywistości, zamiast opracować realny plan jej realnego zabezpieczenia. Czyniąc to, poważnie zaniedbują niezbędne fundamenty funkcjonującego, produktywnego państwa narodowego – z infrastrukturą niszczejącą pod stopami Amerykanów, niedostępną edukacją i opieką zdrowotną oraz podzielonym, coraz bardziej dysfunkcyjnym społeczeństwem.
Co gorsza, proponowana przez USA metoda utrzymania globalnej hegemonii opiera się wyłącznie na destabilizacji i podważaniu rodzącego się świata wielobiegunowego, zamiast na tym, aby USA dorównały rosnącej potędze i dobrobytowi świata wielobiegunowego, a nawet je przewyższyły.
Końcowym rezultatem jest to, że Stany Zjednoczone wydrążają się, wysysając ze swoich partnerów ostatnie soki w procesie podważania i destabilizowania reszty świata – pozostawiając wszystkie trzy państwa w ruinie i nędzy, jeśli multipolarności nie uda się skutecznie powstrzymać tego procesu i przeprowadzić względnie stabilnego przejścia od hegemonii USA do globalnej multipolarności.
Tylko czas pokaże, jak dokładnie potoczy się cały ten proces. Grupy interesu po obu stronach zaproponowały plany i wdrażają je na arenie międzynarodowej. Tylko jedna strona ma po swojej stronie historię oraz trwałe fundamenty geopolityczne i gospodarcze – i nie są to Wall Street i Waszyngton. Jednak zawsze łatwiej jest niszczyć niż budować – dlatego wielobiegunowość musi rozwijać się z niewiarygodną szybkością i na niespotykaną dotąd skalę, aby przewyższyć udowodnioną niszczycielską siłę Stanów Zjednoczonych. Ten, kto okaże się bardziej skuteczny w swoim podejściu, albo ustanowi nowy, lepszy porządek świata, albo pozostawi świat w ruinie.
