Archiwa tagu: wojna

Morze jako arena walki: Dokąd prowadzi eskalacja na Ukrainie

Opublikowany przez

Morze jako linia frontu: Dokąd prowadzi eskalacja na Ukrainie

14 października 2026 r.przez Jochena Mitschkę tkp-at/das-meer-als-frontlinie-wohin-die-eskalation-um-die-ukraine-fuehrt

Kryzys na Ukrainie przenosi się na morze. 12 października francuska marynarka wojenna dokonała abordażu tankowca na Oceanie Indyjskim.

Tego samego dnia chiński minister spraw zagranicznych zapewnił Moskwę o współpracy w ochronie szlaków morskich.

Do tego dochodzą doniesienia o planach NATO dotyczących blokady Morza Bałtyckiego i potencjalnie Morza Czarnego. Te cztery raporty należy analizować indywidualnie, zanim zostaną rozpatrzone łącznie. Nie wszystkie są tak nowe i pewne, jak się wydają, ale to nie czyni ich mniej groźnymi.

Oświadczenie, że Chiny nie mogą pozwolić na rosyjską porażkę, nie jest nowe. Pochodzi z lipca 2025 roku. W tym czasie Wang Yi miał je wypowiedzieć podczas czterogodzinnej rozmowy z wysoką przedstawiciel UE Kają Kallas. Potwierdzają je jedynie osoby z wewnątrz, które rozmawiały z South China Morning Post , oraz dyplomaci UE, którzy, według NZZ , potwierdzili to nieoficjalnie.

Motyw był pragmatyczny: jeśli Rosja przegra, Waszyngton zwróci większą uwagę na Azję. Wang podkreślił również, że wojna skończyłaby się dawno temu, gdyby Chiny rzeczywiście udzielały Moskwie masowego wsparcia. Oficjalnie Pekin utrzymuje, że nie jest stroną konfliktu.

Pekin: „Rosja nie może przegrać”

Deklaracja ze szczytu Putina i Xi w maju nie zawierała wezwania do zakończenia wojny. Zamiast tego pochwalono w niej „obiektywne i bezstronne stanowisko” Pekinu. Analiza IPG przyjmuje bardziej zniuansowany punkt widzenia : Pekin nie chce, aby Rosja poniosła porażkę ani zwycięstwo. Osłabiona Rosja byłaby Rosją zależną, a nadmiernie silna – niewygodnym partnerem. Jest to jednak typowo zachodnia perspektywa, zdominowana przez ideę „dziel i rządź”, obcą wielobiegunowości.

Tankowiec „DF Peak”

Według Macrona , marynarka wojenna dokonała abordażu tankowca około 450 mil morskich na południe od Reunionu. Podejrzewa się, że statek pływał pod fałszywą banderą i nielegalnie przewoził paliwo. Statek pływał pod banderą Beninu i znajduje się na listach sankcji USA, UE, Wielkiej Brytanii i Ukrainy – sankcji, które nie są prawnie egzekwowalne na mocy prawa międzynarodowego. To co najmniej szósty tankowiec floty cieni, który Francja przejęła w ciągu roku. Według Euronews , powiązanie z Sovcomflotem opiera się wyłącznie na informacjach ukraińskiego wywiadu wojskowego.

Z prawnego punktu widzenia problem jest bardziej złożony, niż sugeruje termin „flota cieni”. Jak wskazuje SWP , nie istnieje on w prawie morskim. Statek z ważną rejestracją zasadniczo nie może zostać zatrzymany na pełnym morzu, co podkreśla również NZZ . Siła nacisku tkwi w podejrzeniu bezpaństwowości: każdy, kto pływa pod fałszywą banderą, traci ochronę państwa bandery. Jest to uzasadnione prawnie, o ile udowodnienie jest skuteczne. O tym, czy w każdym przypadku się powiedzie, ostatecznie decydują państwa sprawujące kontrolę. Większość świata uzna to za arbitralne i będzie mówić o „piractwie”, co dokładniej byłoby „korsarstwem”.

Listy kaperskie wydawano głównie w czasie wojny, na początku okresu nowożytnego, aby poważnie zaszkodzić wrogiemu handlowi morskiemu (wojny handlowe). Formalne wypowiedzenie wojny, w dzisiejszym rozumieniu, nie zawsze było warunkiem koniecznym, ponieważ wojny w tamtych czasach często rozpoczynały się stopniowo lub były inicjowane przez działania wroga (fakty), a nie dokumenty. Jesteśmy ewidentnie świadkami odrodzenia się tych historycznych praktyk.

Deklaracja prawa morza w Chinach

12 października Wang Yi przyjął w Pekinie Nikołaja Patruszewa, przewodniczącego Rosyjskiej Akademii Morskiej. Według agencji TASS , zaoferował on lepszą koordynację strategii morskich obu krajów, wzajemną ochronę „uzasadnionych praw morskich” oraz zapewnienie „normalnej żeglugi” na kluczowych szlakach morskich na całym świecie. Należy uważnie przeczytać: uwaga skupiona jest na regionie Azji i Pacyfiku, Ukraina nie jest wymieniona, a źródłem jest rosyjska agencja prasowa, powołująca się na chińskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Niemniej jednak, moment – ​​dzień po wejściu na pokład statku z Reunion – nie jest przypadkowy.

Argumenty Pekinu są spójne. Kiedy w styczniu Stany Zjednoczone zajęły tankowiec pod banderą rosyjską na północnym Atlantyku, rzeczniczka Mao Ning nazwała arbitralne zatrzymanie obcych statków na pełnym morzu poważnym naruszeniem prawa międzynarodowego. Jednocześnie Chiny fundamentalnie odrzucają sankcje bez mandatu ONZ. Ich interes jest namacalny: rosyjska ropa naftowa płynie do Chin w dużych ilościach, a Pekin nie chce precedensu, który mógłby wpłynąć na jego własne tankowce w przyszłości. Prawdopodobnie dotyczy to również innych krajów.

Morze Bałtyckie i Morze Czarne: plan czy zagrożenie?

Estoński minister spraw zagranicznych Margus Tsahkna powiedział w wywiadzie dla „The Times”, że w razie wojny NATO mogłoby odciąć Rosję od Morza Bałtyckiego w ciągu kilku godzin, jak donosi RT DE . Jednocześnie podkreślił, że NATO nie zamknęło jeszcze tego szlaku, powołując się na międzynarodowe przepisy żeglugowe. Jest to zapowiedź scenariusza obrony narodowej, a nie ostateczny plan. Niemniej jednak implikacje są realne: około 60 procent rosyjskiego eksportu ropy naftowej przechodzi przez Morze Bałtyckie, a szlak przez Zatokę Fińską łączy również Sankt Petersburg z Kaliningradem.

W tym samym czasie Naczelny Dowódca Sił Sojuszniczych NATO, Grynkewich, przedstawił w Warszawie swoją „ Teorię Zwycięstwa ”. W przypadku wojny obronnej przewiduje ona również ataki na rosyjskie systemy w Kaliningradzie. Materiały Wall Street Journal na ten temat sugerują, że w sytuacji realnego zagrożenia nie można wykluczyć ataku na Kaliningrad. Przewodniczący Komitetu Wojskowego NATO, Dragone, odrzucił oskarżenia o prowokację : planowanie obronne jest obowiązkiem, a celem jest zapobieżenie wybuchowi wojny. Na Forum Wałdajskim na początku października Putin ostrzegał, że bezpośredni atak na terytorium Rosji, w tym na Kaliningrad, postawiłby na porządku dziennym użycie wszelkiej dostępnej broni. A ataki Gruzji na jej separatystyczne prowincje i wojna w Donbasie powinny pokazać, że takie groźby nie są bezpodstawne.

Dokąd to prowadzi?

Moja ocena: To nie tyle początek planowanej blokady, co stopniowa eskalacja za pośrednictwem prawa morskiego. Każdy krok zawęża pole działania dla kolejnego. Wygląda na to, że intencją jest kontynuacja eskalacji dla samej eskalacji, podczas gdy dyplomatyczne wysiłki na rzecz deeskalacji napięć są całkowicie zaniechane.

Patruszew ogłosił w lutym , że rosyjska marynarka wojenna będzie zapobiegać przyszłym abordażom, zwłaszcza przeciwko Wielkiej Brytanii, Francji i państwom bałtyckim. Z każdym kolejnym abordażem, czy to na Morzu Północnym, Śródziemnym, czy Oceanie Indyjskim, rośnie presja na dotrzymanie tej obietnicy. Rosyjski okręt wojenny eskortujący tankowiec napotyka następnie francuski statek abordażowy. W tym momencie decyzję podejmuje kapitan, a nie ministerstwo. Wydaje się, że potrzebny jest casus belli na Zachodzie.

Drugim mechanizmem jest podział transatlantycki. Waszyngton obecnie łagodzi presję: Trump podziękował Putinowi za umowę dotyczącą oleju napędowego, a Witkoff ma się udać do Moskwy pod koniec października, jak donosi TASS w związku z krytyką Kallasa. Europa natomiast przyjmuje rolę egzekutora. Ekspertka ds. Rosji Hanna Notte twierdzi, że głównym problemem Rosji w 2026 roku będą Europejczycy. To wyjaśnia, dlaczego Moskwa kieruje swoje ostrzeżenia do Paryża, Londynu i Tallina, a nie do Waszyngtonu.

Trzecim mechanizmem jest rola Chin. Pekin nie chce bitwy morskiej na Morzu Bałtyckim, ale nie chce też precedensu, w którym Europa arbitralnie odetnie rosyjskie szlaki handlowe. Dlatego dyplomatycznie stanie po stronie Moskwy, będzie kupować ropę i ignorować zachodnie sankcje, ale prawdopodobnie nie wyśle ​​okrętów wojennych na Bałtyk.

Dla globalnego Południa, zwłaszcza Indii i innych konsumentów, pytanie jest równie konkretne.

Czy prawo morskie obowiązuje wszystkich w równym stopniu, czy tylko tam, gdzie egzekwuje je silniejsza strona?

Stany Zjednoczone przejmują tankowce u wybrzeży Wenezueli, Europejczycy – tankowce należące do „floty cieni”, a Pekin i Moskwa powołują się na wolność mórz. Tymczasem na Morzu Wschodniochińskim Stany Zjednoczone i Zachód próbują wyjaśnić Chinom swoją interpretację „wolności mórz” poprzez prowokacje.

Streszczenie

Bezpośrednia wojna morska między NATO a Rosją nie jest zatem najbardziej prawdopodobnym scenariuszem. Bardziej prawdopodobna jest strefa narastających tarć na Bałtyku, Morzu Północnym i Morzu Śródziemnym, gdzie wypadek, strzał ostrzegawczy lub wywrócenie się statku mogłyby wywołać dynamikę, której nikt nie planował. A może jednak planowano? Można to było jedynie załagodzić politycznie: poprzez negocjacje, w których szlaki morskie stanowią integralną część architektury bezpieczeństwa, a nie są jedynie atrakcją. Rozmowy amerykańsko-rosyjskie, spodziewane pod koniec października, dają ku temu okazję, ale jak dotąd nie uwzględniono w nich udziału Europy. Krytycy słusznie pytają, czy państwa UE chcą doprowadzić do tej konfrontacji, ponieważ ich społeczeństwa nie są jeszcze gotowe na wojnę.

Zełenski twierdzi, że amerykański wywiad został odcięty [zablokowany?] , ponieważ „niewykrywalne” rosyjskie rakiety bombardują Kijów

Opublikowany przez

Zełenski twierdzi, że amerykański wywiad został odcięty, ponieważ „niewykrywalne” rosyjskie rakiety bombardują Kijów

Symplicjusz simplicius/zelensky-claims-us-intel-cut-off

Wczoraj wieczorem Rosja zaatakowała Kijów serią rzekomo pocisków balistycznych. Choć atak może wydawać się rutynowy, to jednak nie był rutyną, ponieważ Ukraina rzekomo nie otrzymała od sojuszników zwykłego ostrzeżenia.

Sam Zełenski wyraził rozczarowanie brakiem informacji wywiadowczych:

Obecnie ustalono, że Ukraina otrzymuje ze Stanów Zjednoczonych wszystkie ostrzeżenia o wystrzeleniu rakiet , prawdopodobnie za pośrednictwem satelitów wczesnego ostrzegania SBIRS (systemu podczerwieni kosmicznej), które mogą wykrywać wystrzelenia rakiet balistycznych ze znanych miejsc, lub radarów OTH dalekiego zasięgu, takich jak AN/FPS-132 w Fylingdale w Wielkiej Brytanii — choć ich zadaniem jest przede wszystkim śledzenie rakiety, gdy jest już w powietrzu, a nie wykrywanie fazy startu.

Jest kilka kwestii, które należy poruszyć.

Po pierwsze, minister spraw zagranicznych Sybiha potwierdziła, że ​​sojusznicy rzekomo nadal wymieniają się informacjami wywiadowczymi, ale wykazała się dziwną powściągliwością, mówiąc, że powodem braku ostrzeżenia wczoraj wieczorem był „specjalny” rodzaj broni, której użyła Rosja

Trump zdawał się również potwierdzać, że Stany Zjednoczone nadal przekazują Ukrainie informacje wywiadowcze:Nie można załadować wideo.

Co zatem Sybiha miała na myśli mówiąc o „specjalnej broni”?

Niektóre doniesienia wskazywały, że Rosja użyła w ataku specjalnie zmodyfikowanych wyrzutni S-400, co wyjaśniałoby bardziej „specjalny” typ amunicji. Ukraina niedawno ogłosiła zniszczenie systemu S-400 tuż za granicą w obwodzie briańskim w Rosji, który był wykorzystywany jako przebudowana wyrzutnia balistyczna:

https://defence-blog.com/ukraine-destroys-rossian-s-400-launcher-in-briansk-region/

Firma Fire Point poinformowała, że ​​wyrzutnia została zmodyfikowana przez siły rosyjskie do atakowania celów naziemnych i była wcześniej używana przeciwko Kijowowi. Firma poinformowała, że ​​atak trafił w wyrzutnię w pobliżu wsi Poroszyno, przy drodze krajowej nr 15K-303. Grupa zajmująca się monitoringiem oprogramowania open source, CyberBoroshno, poinformowała o geolokalizacji zniszczonego pojazdu na podstawie zdjęć wraku, określając współrzędne miejsca zdarzenia: 53.134224, 33.944510.

Zajmijmy się też szybko tym, o czym nikt nie mówi: wiele osób wciąż nie wierzy, że Rosja używa S-400 w taki sposób i że to fałszywa ukraińska propaganda. Jednak to, że Rosja przerabia nadmiar S-400 na wyrzutnie balistyczne, ma sens i powinno być zrozumiałe: oznaczałoby to, że Rosja ma więcej wyrzutni, niż wie, co z nimi zrobić, co przeczy odwiecznym ukraińskim twierdzeniom, że Rosji brakuje obrony powietrznej.

Należy pamiętać, że wielu ekspertów uważa, że ​​nowy ukraiński pocisk balistyczny FP-7 to w istocie pocisk S-300 przerobiony na wariant balistyczny. Poniżej widać FP-7 po lewej stronie, a po prawej pocisk 48N6 (bardzo podobny do 5V55 i innych odmian) z rodziny S-300:

W sztuce wojennej najmądrzejszą i najskuteczniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić jako projektant broni, jest stworzenie broni podwójnego zastosowania , którą można dostosować do wielu celów.

Ale tu zaczyna być ciekawie.

Niezależnie od tego, czy Rosja używa systemu S-400 lub innego „specjalnego systemu”, brak wcześniejszego ostrzeżenia ze strony wywiadu może oznaczać tylko jedną z trzech rzeczy, z których wszystkie są dla Ukrainy niekorzystne:

1. Rosyjskie systemy S-400 wystrzelone w trybie balistycznym nie są wykrywalne przez najnowocześniejsze amerykańskie środki kosmiczne, co właśnie Andrij Sybiha wydaje się sugerować we wcześniejszym nagraniu wideo.

2. Amerykańskie instalacje Patriot w Kijowie nie są w stanie wykryć tych pocisków za pomocą swoich radarów.

3. Rosja używa jakiejś nowej broni, której żaden z wyżej wymienionych systemów amerykańskich nie jest w stanie wykryć.

A może, jeśli Sybiha kłamie, a Stany Zjednoczone faktycznie zataiły informacje wywiadowcze, to i tak byłoby to intrygujące, biorąc pod uwagę, że wiemy, iż amerykańskie systemy Patriot chronią Kijów. Kto obsługuje te Patrioty – Ukraińcy czy Amerykanie? Jeśli Amerykanie, oznaczałoby to, że mogli wykryć obiekty lecące w kierunku Kijowa, ale otrzymali rozkaz wycofania się i nieudostępniania Ukraińcom radarowego ostrzeżenia, o ile w ogóle je wykryli. A jeśli to Ukraińcy, to z pewnością po prostu nie wykryliby pocisków, co oznacza, że ​​wysoce „zaawansowany” radar Patriot nie jest w stanie wykryć tego, co wysyła Rosja.

Aby spekulować na temat najbardziej prawdopodobnego i najmniej „egzotycznego” wyjaśnienia, możemy założyć, że Rosja mogła użyć tych S-400 przerobionych na wersje balistyczne, które były po prostu niewykrywalne, ponieważ prawdopodobnie nie poruszają się one nawet w przybliżeniu po tej samej trajektorii balistycznej co Iskander. Najprawdopodobniej wykorzystują one płytszy łuk, który jest poza zasięgiem większości radarów, nie wspominając o tym, że same pociski są mniejsze i cieńsze, przez co trudniej je wykryć na radarach.

Kosmiczne systemy podczerwieni mogły je również przegapić, ponieważ albo ich pióropusz startowy jest zbyt mały w porównaniu z rzeczywistą balistyką, albo system pomylił je z prawdziwą obroną przeciwlotniczą, która ostrzeliwuje nadlatujące obiekty, zamiast odpalać salwę ofensywną. Mogłoby się tak zdarzyć w szczególności, gdyby system SBIRS wykorzystywał sztuczną inteligencję do automatycznego katalogowania celów: gdyby sztuczna inteligencja była wyszkolona w rozpoznawaniu S-400 jako wyrzutni obrony przeciwlotniczej, mogłaby je zignorować w ich rzadziej używanej, ofensywnej formie.

Dla porządku należy dodać, że Politico twierdzi, iż nie wydano żadnego ostrzeżenia z powodu „złej pogody” – co jest pozornie fałszywą wymówką, biorąc pod uwagę, że doszło już do kilku takich ataków „bez ostrzeżenia”, jak widać poniżej:

„[Amerykanie] powiedzieli Ukraińcom, że nie było żadnego ostrzeżenia z powodu złych warunków pogodowych,co w Kijowie nie jest postrzegane jako wystarczający powód. Dlatego wielu coraz bardziej obawia się, że mogło się to nie udać” – powiedział anonimowo urzędnik zaznajomiony ze sprawą w rozmowie z POLITICO.

System ostrzegania o pociskach już wcześniej ulegał awariom. „Czasami ta informacja nie dociera.To nie pierwszy taki przypadek… Jeśli tym razem wystąpiły jakieś konkretne problemy techniczne, myślę, że specjaliści je rozwiążą. I rozwiążą ten problem wspólnie z naszymi partnerami” – powiedział we wtorek rzecznik Sił Powietrznych Ukrainy Jurij Ignat.

W chwili pisania tego tekstu na Kijów miał miejsce kolejny „atak widmo”, a syreny ostrzegawcze podobno rozległy się dopiero po uderzeniu rakiet:

Rosjanie z charakterem@ RWApodcastTo samo. Kilka uderzeń rakiet w Kijowie, syreny alarmowe włączone po uderzeniach.

Rosjanie z charakterem w RWApodcastKilka uderzeń rakiet w Kijowie właśnie nastąpiło. Alarmy lotnicze włączyły się dopiero po eksplozjach.

21:58 · 13 paź 2026

Zełenski narzeka, że ​​po raz kolejny nie było wczesnego ostrzeżenia ze strony „partnerów”:

Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUa

Rosyjski atak rakietowy na Kijów. Po raz kolejny brak wczesnego ostrzeżenia ze strony naszych partnerów. Głównym celem była infrastruktura energetyczna, a konkretnie elektrownia energetyczna ECPP-4. Niestety, została ona trafiona. Uszkodzony został również budynek mieszkalny, w którym obecnie ratownicy gaszą pożar. Nasze…

22:23 · 13 paź 2026 ·

———————————————-

https://www.politico.eu/article/no-warning-for-russian-missile-strike-kyiv-zelenskyy/

Pisze:

Nasze systemy wykryły te pociski dopiero wtedy, gdy były już praktycznie na drodze do Kijowa. Elektrownia Elektrowni Cieplnej-4 to jeden z kluczowych obiektów energetycznych Kijowa.Według naszych danych wywiadowczych Rosjanie przygotowują kolejne wystrzelenia pocisków balistycznych. Fakty pokazują, że Rosjanie nie czują się związani słowami prezydenta Stanów Zjednoczonych. Ukraina poparła zawieszenie broni w sektorze energetycznym. Rosja atakuje kolejną elektrownię i życie naszych obywateli.I to jest absolutnie niesprawiedliwe: niszczą naszą infrastrukturę energetyczną,a Ukraina nie otrzymuje nawet wczesnych ostrzeżeń o wystrzeleniu pocisków balistycznych.Ważne jest, aby świat nie milczał w tej sprawie. I ważne jest, aby Stany Zjednoczone naprawdę zobaczyły, co się dzieje i kto jest odpowiedzialny za to, że ta wojna trwa.Proszę, bądźcie bezpieczni dziś wieczorem i jutro. Pracujemy nad uzupełnieniem naszej obrony powietrznej o pociski przeciw-balistyczne.

Więc, co to według ciebie jest? Trudne do wykrycia warianty balistyczne rosyjskich S-400, czy Trump zakręcający kurek z informacjami wywiadowczymi, choćby na chwilę, żeby nauczyć krnąbrnego Zełenskiego posłuszeństwa?

===================================================

Zełenski wprowadza nas do kolejnego tematu, nawiązując do tak zwanego zawieszenia broni w sektorze energetycznym, które, jak twierdził Trump, zostało ogłoszone między tymi dwoma krajami. Dla tych, którzy nie byli świadkami tego typowego cyrku, oto podsumowanie, które koniecznie trzeba zobaczyć:

11 października Trump ogłosił ostateczne zawieszenie broni w energetyce między dwoma walczącymi krajami:

Problem polegał na tym, że ani strona rosyjska, ani ukraińska nie słyszały o tym zawieszeniu broni i obie strony były zdezorientowane, gdy je o to zapytano:

Agencja Axios podała, że ​​zawieszenie broni było „nowością” również dla Zełenskiego, który o nim nie słyszał:

https://www.axios.com/2026/10/11/trump-rossia-ukraine-energy-ceasefire-zelensky

Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski powiedział agencji Axios, że ogłoszenie to „było dla mnie nowością. Ale jeśli Rosjanie zgodzą się na zawieszenie broni w sektorze energetycznym, Ukraina się zgodzi”.

Krótko mówiąc, Trump wymyślił całe zawieszenie broni, prawdopodobnie tylko po to, by uspokoić obawy gospodarcze związane z niedoborami paliwa — to doprawdy oszałamiający wyczyn.

Gdy został za to zapytany, oto co miał do powiedzenia:

REPORTER: „Mówiłeś, że Rosja i Ukraina zgodziły się na zawieszenie broni, ale obie strony twierdzą, że tego nie zrobiły…”

TRUMP: „Zgodzili się. Wiesz dlaczego? Bo powiedziałem: «Zgadzacie się» – dlatego.Zgodzili się, bo powiedziałem, że się zgodzili, i ta sprawa musi zostać rozwiązana”.

Niewiarygodne urojenia wielkościowe. Wygląda na to, że Trump powiedział obu stronom, że nastąpi zawieszenie broni i uznał to za przesądzone po prostu dzięki sile swojego dekretu.

Ławrow wyjaśnia, że ​​Rosja nie da się nabrać na żadne kolejne oszustwa związane z zawieszeniem broni:Nie można załadować wideo.

Po wczorajszym ataku w Kijowie panowała całkowita ciemność:

Maria Awdiejewa@ maria_avdv

Kijów jest w stanie awarii. Brakuje też wody. Elektrownia cieplna w Charkowie jest właśnie bombardowana. Zawieszenie broni w sektorze energetycznym? Jakie zawieszenie broni w sektorze energetycznym?

18:45 · 11 paź 2026 · 380 tys. wyświetleń

Rosyjskie ataki zniszczyły również fabrykę środków smarnych:

A tak podobno wygląda kijowska elektrownia cieplna TPP-5 w Trypilskiej po poprzedniej rundzie strajków:

Tak wygląda obecnie Elektrownia Cieplna Trypilska. Znajduje się we wsi Ukrainka w obwodzie kijowskim.

Co więcej, Google na swoich oficjalnych mapach określa elektrownię jako „trwale zamkniętą”:

Według szefa administracji, elektrownia TPP-5 w Charkowie również doznała „poważnych uszkodzeń”:

Elektrownia cieplna TPP-5 w Charkowie doznała poważnych uszkodzeń w wyniku ataku – Szef Obwodowej Administracji Wojskowej

▪️Synegubow poinformował, że elektrownia cieplna doznała poważnych uszkodzeń.
▪️Wcześniej Zełenski potwierdził atak na obiekt energetyczny w Charkowie.

Dziś wieczorem Ukraina zaatakowała również rosyjską rafinerię Nowoszachtyńsk w Rostowie, gdzie widać płonące zbiorniki na ropę. To wyraźny sygnał sprzeciwu wobec Trumpa, który prawdopodobnie nie będzie zadowolony z jawnej niesubordynacji Zełenskiego. Jednocześnie Ansar Allah podobno zaatakował duży zakład Saudi Aramco w Dżubajlu, co oznacza, że ​​możemy spodziewać się kontynuacji kryzysu energetycznego, a Trump będzie pod coraz większą presją w przededniu wyborów uzupełniających, co może zmusić go do jeszcze ostrzejszego ataku na Zełenskiego.

WaPo donosi, że niekompetentny duet Kushner i Witkoff przygotowują nowe „porozumienie pokojowe”, które w rzeczywistości jest tylko kolejnym tego samego:

https://www.washingtonpost.com/opinions/2026/10/12/kushner-witkoff-ukraine-peace-plan-takes-shape-behind-scenes/

„Pierwszy filar” daje wiele pewności:

Według amerykańskiego urzędnika pakiet miałby składać się z czterech podstawowych elementów. Przesłanie dla Putina brzmiałoby: Nie wystarczy po prostu zakończyć wojnę z Ukrainą. Trzeba zawrzeć z Europą porozumienie gospodarcze i w zakresie bezpieczeństwa, które przywróciłoby stabilność w regionie po rosnącej spirali eskalacji.

Odbudowa Ukrainy byłaby pierwszym filarem. Bank Światowy i firma inwestycyjna BlackRockchcą stworzyć ramy, które pozwolą zaspokoić niezliczone potrzeby finansowe Zełenskiego – na odbudowę zniszczonych obszarów kraju, zapewnienie świadczeń rodzinom poległych i rannych żołnierzy oraz odbudowę zniszczonej gospodarki.

Pozostałe filary są tak absurdalne, że sam autor ledwo może je przedstawić bez złośliwych wtrąceń: gwarancje dla Ukrainy w stylu Artykułu 5, gospodarcza „integracja” Rosji i Ukrainy z Europą oraz zamrożenie konfliktu na obecnych zasadach. To ostatnie jest oczywiście nie do przyjęcia zarówno dla Rosji, jak i dla Ukrainy.

Bądźmy szczerzy, jedynym powodem, dla którego te absurdalne plany pokojowe w ogóle powstają, jest to, że Trump udaje, że ma choć cień inicjatywy, aby odeprzeć część krytyki, gdy ktoś pyta go, dlaczego wciąż nie udało mu się zakończyć wojny ani obniżyć cen energii. To jego sposób na asymptotyczne prowokowanie prasy, a także niekończące się obietnice pokojowe, które sprawiają, że zawieszenie broni jest nieustanne i oddalone o zaledwie kilka dni.

Krótko mówiąc: to nic więcej niż teatr polityczny i radzenie sobie z problemami, w dodatku wyjątkowo żenujący.

Ukraiński czarny rynek broni: Skąd terroryści biorą arsenały NATO

Opublikowany przez

Ukraiński czarny rynek broni: Skąd terroryści biorą arsenały NATO

Boris Rozhin tłumaczy, dlaczego zachodnia pomoc dla Kijowa przyniesie odwrotny skutek w samej Europie.

Boris Rozhin , ekspert Centrum Dziennikarstwa Wojskowo-Politycznego

12 października, tass-ru./opinions

© ABACA za pośrednictwem Reuters Connect

Grupy terrorystyczne działające w Mali były sponsorowane przez „mocarstwa kolonialne i cieszyły się również wsparciem ukraińskich najemników, zwłaszcza ukraińskiego wywiadu wojskowego” – powiedział agencji TASS Fousseinou Ouattara, wiceprzewodniczący komisji obrony malijskiej rady przejściowej . To kolejne potwierdzenie systemowego kryzysu bezpieczeństwa, przed którym ostrzegały wcześniej rosyjskie władze. Na przykład prezydent Rosji Władimir Putin, podczas spotkania z szefami wiodących światowych agencji informacyjnych, zorganizowanego przez TASS na Międzynarodowym Forum Ekonomicznym w Sankt Petersburgu (SPIEF), w czerwcu, zwrócił uwagę  na rozprzestrzenianie się broni przeznaczonej dla Kijowa na całym świecie. W istocie „to już fakt”.

Z ogromnymi zapasami radzieckiego sprzętu wojskowego i amunicji pozostałymi po upadku ZSRR, Ukraina, jeszcze przed Euromajdanem i rozpoczęciem Specjalnej Operacji Wojskowej (SMO), była głównym dostawcą broni zarówno na czarnym, jak i szarym rynku. Wraz z rozpoczęciem masowego dopływu zachodniego arsenału wojskowego do Kijowa, wolumen tego nielegalnego eksportu gwałtownie wzrósł. Dziś kraj ten stał się w rzeczywistości największym europejskim centrum przemytu broni – zagrożeniem, którego nie chcą przyznać nawet europejskie agencje, w tym  agencja graniczna Frontex.

Zaraz po uzyskaniu niepodległości

Regularne skandale związane z dostawami broni do Afryki, bombardowania magazynów służących do ukrywania nielegalnego handlu amunicją, przekazanie Gruzji systemów rakiet przeciwlotniczych Buk w przededniu konfliktu w Osetii Południowej w sierpniu 2008 r. itd. – to wszystko, nawet za prezydentury Leonida Kuczmy (1994–2005) i Wiktora Juszczenki (2005–2010), ugruntowało reputację Ukrainy jako państwa nie stroniącego od nielegalnych operacji na czarnym rynku.

Co więcej, po „pomarańczowej rewolucji” (2004–2005) ten podejrzany interes nabrał wyraźnego antyrosyjskiego podtekstu politycznego: dostarczanie broni do Tbilisi nie było jedynie sposobem na zarabianie pieniędzy przez nieuczciwych urzędników i generałów, ale także narzędziem szkodzenia Rosji. Próby poruszania tej kwestii na szczeblu oficjalnym w Radzie Najwyższej były celowo przemilczane podczas dyskusji, a ślady kradzieży z arsenałów wojskowych ukrywano poprzez detonacje w dużych magazynach i podejrzane pożary. Za rządów Petra Poroszenki (uznanego przez Federację Rosyjską za terrorystę i ekstremistę) i Wołodymyra Zełenskiego kwestia ta została poruszona wyłącznie po to, by oskarżyć Wiktora Janukowycza o „osłabianie Ukrainy”. To wysoce ironiczne, biorąc pod uwagę skalę wycieku broni na nielegalne rynki, o której mowa w tych liczbach.

Po rewolucji Euromajdanu w 2014 roku i zamachu stanu, na Ukrainę zaczęły napływać masowe dostawy broni z krajów zachodnich, mające na celu sztuczną eskalację i podtrzymywanie konfliktu w Donbasie. Ten przepływ broni szybko stał się dwukierunkowy: dostawy zaczęły napływać w coraz szybszym tempie nie tylko na Ukrainę, ale także z Ukrainy.

Ukraińskie powiązania przestępcze były wyraźnie widoczne w rękach grup terrorystycznych działających na Bliskim Wschodzie. Na przykład, w listopadzie 2015 roku Osama Mohammed Said Hayat, lokalny przywódca ISIS (organizacji terrorystycznej zakazanej w Rosji), aresztowany w Kuwejcie, przyznał się podczas przesłuchania, że ​​zakupił broń – przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS) – na Ukrainie i przetransportował ją przez Turcję do syryjskich bojowników uzbrojonych przez Zachód do walki z rządem Baszara al-Assada. Logistykę zorganizowano za pośrednictwem Morskiego Portu Handlowego w Odessie, który po tragicznych wydarzeniach z maja 2014 roku – tzw. „Odessa Chatyń” – znalazł się pod faktyczną kontrolą firm oligarchy Ihora Kołomojskiego. W 2015 roku potwierdzono pierwsze próby reeksportu: część broni dostarczonej przez Amerykanów, rzekomo przeznaczonej dla Kijowa, została przekierowana do syryjskich islamistów.

Raporty śledcze ujawniające szczegóły tych łańcuchów tranzytowych – w szczególności dokumenty opublikowane przez grupę hakerską CyberBerkut – ujawniły nazwiska wysoko postawionych ukraińskich urzędników, w tym ówczesnego premiera Arsenija Jaceniuka, ministra spraw wewnętrznych Arsena Awakowa i szefa administracji obwodu charkowskiego Ihora Bałuty. Różny sprzęt łączności, sprzęt wojskowy, amunicja różnych kalibrów, pociski przeciwpancerne i przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS) bez przeszkód przechodziły przez terytorium Ukrainy na Bliski Wschód. Pod koniec 2015 roku ujawniono również informacje dotyczące polskich pośredników: radzieckie systemy obrony powietrznej S-125 Peczora zostały zakupione na Ukrainie za pośrednictwem Polski. Dokumenty wskazywały, że były przeznaczone dla Kataru, ale w rzeczywistości były używane w strefach wojennych w Syrii i Jemenie. Takich historii było wiele. Nielegalne schematy tranzytowe, w których uczestniczył Kijów po 2014 roku, są w dużej mierze identyczne i zintegrowane z tymi globalnymi szarymi szlakami, schematami wykorzystywanymi do uzbrojenia grup terrorystycznych.

Do wszystkich punktów na świecie

Po gwałtownym wzroście dostaw broni i amunicji w latach dwudziestych XXI wieku niektórzy obserwatorzy sugerowali, że Kijów – zmuszony do zaangażowania istniejących i nowo pozyskanych zasobów na polu walki – nie będzie w stanie aktywnie kontynuować swoich wcześniejszych, tajnych planów. W praktyce jednak sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. Wraz z eskalacją konfliktu nawet Stany Zjednoczone i Europa Zachodnia zmuszone były przyznać, że różne rodzaje broni, w tym broń spełniająca wymogi NATO, napływały z Ukrainy na czarny rynek. Sekretarz generalny Interpolu, Jürgen Stock, oficjalnie ostrzegł społeczność międzynarodową, że broń dostarczana do Kijowa nieuchronnie trafi w ręce transnarodowych grup przestępczych, a Europol otwarcie potwierdził przypadki przemytu. Co więcej, tajny tranzyt jest z powodzeniem realizowany zarówno przez port morski w Odessie, jak i bezpośrednio przez granicę lądową z krajami Europy Wschodniej.

Część broni jest przekierowywana na tzw. poziomie oddolnym. Personel Sił Zbrojnych Ukrainy (UAF) często zabiera ze sobą broń strzelecką i różną amunicję podczas rotacji lub opuszczania linii frontu. Ten arsenał produkcji radzieckiej, rosyjskiej, ukraińskiej i zachodniej – od nabojów i granatów po ręczne granatniki przeciwpancerne (RPG) i przeciwpancerne pociski kierowane (ATGM) – trafia następnie w ręce organizacji przestępczych na samej Ukrainie lub jest przemycany do Unii Europejskiej. Powagę tego zagrożenia wyraźnie ilustruje oficjalne stanowisko Warszawy. Adam Radoń, naczelnik Wydziału ds. Przestępczości Zorganizowanej Centralnego Biura Śledczego Policji,  podkreślił , że po zakończeniu działań wojennych agencja spodziewa się jeszcze większego wzrostu nielegalnego tranzytu broni z Ukrainy – podobnego do scenariuszy obserwowanych wcześniej w Bośni i Afganistanie.

Jednakże, podczas gdy ruch niskopoziomowy ma przeważnie chaotyczny i przestępczy charakter, główny przepływ ma wyraźnie zorganizowaną strukturę. Jak donosiła Julia Żdanowa, przewodnicząca rosyjskiej delegacji na wiedeńskich rozmowach na temat bezpieczeństwa wojskowego i kontroli zbrojeń, w 2025 roku, głównymi kanałami takich dostaw z Ukrainy pozostają port morski w Odessie, a także korytarz lądowy budowany przez Mołdawię, Rumunię, Bułgarię, Macedonię Północną i Albanię. Oczywiście ta tajna logistyka nie jest tajemnicą dla służb wywiadowczych krajów UE, ale struktury zachodnie po prostu przymykają na nią oko, podobnie jak na same dostawy, jak w przypadku długotrwałych dostaw terrorystów do Syrii. Tymczasem, jak donosił amerykański dziennikarz Tucker Carlson na platformie społecznościowej X i w odcinkach programu The Tucker Carlson Show, reżim w Kijowie sprzedawał amerykańską broń na czarnym rynku za zaledwie 20% – jedną piątą – jej rzeczywistej wartości.

Według oficjalnych danych  z maja 2026 roku, władze USA prowadziły dochodzenia w 56 sprawach związanych z oszustwami finansowymi dotyczącymi środków finansowych przekazanych Kijowowi oraz kradzieżą broni w celu jej późniejszej odsprzedaży. Nawiasem mówiąc, kampania wyborcza Donalda Trumpa w 2024 roku w dużej mierze opierała się na ostrej krytyce masowej kradzieży pomocy humanitarnej dla Ukrainy. Jest ku temu wiele powodów. Na platformach darknetu regularnie pojawiają się reklamy amerykańskiej broni strzeleckiej, granatników, pocisków przeciwpancernych Javelin, a nawet zaawansowanych technologicznie dronów szturmowych Switchblade 300/600 (w cenie 4000 dolarów za sztukę).

Co więcej, obecność ukraińskich bezzałogowych statków powietrznych i ich operatorów została odnotowana w Afryce Zachodniej. Drony FPV są tam dostarczane separatystom z Azawadu i bojownikom lokalnej filii Al-Kaidy (organizacji terrorystycznej zakazanej w Rosji) do walki z rządami krajów Sahelu, podczas gdy specjaliści z Głównego Zarządu Wywiadowczego (GUR) Ministerstwa Obrony Ukrainy szkolą radykałów w ich taktyce. Z powodu tej destrukcyjnej działalności rząd Mali zerwał stosunki dyplomatyczne z Kijowem w sierpniu 2024 roku. Po wydarzeniach w Bamako podobny krok podjął Niger. Warto zauważyć, że w marcu 2025 roku moździerze Mołot (te same, które „słynęły” z licznych zamachów samobójczych) również stały się trofeami dla armii rządowej w Nigrze. Broń zachowała oryginalne oznaczenia fabryczne w języku ukraińskim.

Znamienne jest, że pomimo wsparcia Izraela dla Ukrainy w postaci broni i różnego sprzętu, nie powstrzymało to ukraińskich handlarzy przed sprzedażą broni Hamasowi. Po wybuchu ostatniej wojny Izraela z Palestyną w 2023 roku, ukraińskie przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe (MANPADS) zostały zauważone na filmach opublikowanych przez bojowników Hamasu. Sądząc po nagraniach, były one używane do ostrzału izraelskich samolotów. Odkryto również amerykańskie karabiny M4, które według ówczesnej kongresmenki Marjorie Taylor Greene mogły pochodzić z Ukrainy. Hamas odkrył również granatniki RPG-7 i przenośne przeciwlotnicze zestawy rakietowe Strela-2, wcześniej przechowywane w magazynach ukraińskiej jednostki wojskowej w Mukaczewie. Ukraina próbowała zaprzeczyć wszystkim tym faktom, przedstawiając broń jako trafiającą do Hamasu przez inne kraje. Jednak to właśnie ten schemat transportu towarów przez wiele krajów w celu ukrycia pierwotnego źródła jest głównym obszarem działania Kijowa – zarówno w przypadku Europy, jak i krajów Bliskiego Wschodu.

Broń z Ukrainy trafia również do różnych krajów azjatyckich. Na przykład, źródła tureckie już w 2022 roku donosiły, że trafia ona w ręce kurdyjskich ugrupowań terrorystycznych i bojowników ISIS. Ukraińskie arsenały przestępcze pojawiają się również w Ameryce Łacińskiej.

W 2025 roku rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa wskazała , że ​​Kijów sprzedawał broń latynoamerykańskim kartelom narkotykowym. Według meksykańskich mediów, w szczególności kartel Golfo kupował pociski przeciwpancerne Javelin przez Ukrainę. Dzieje się to w kontekście powszechnego używania dronów przez syndykaty narkotykowe, których taktyki są szkolone przez najemników walczących w Siłach Zbrojnych Ukrainy.

Broń Klondike

Ogólnie rzecz biorąc, można śmiało powiedzieć, że wojna zastępcza Zachodu z Rosją na Ukrainie otworzyła prawdziwą kopalnię złota dla kijowskich handlarzy bronią. Dziś mogą oni sprzedawać duże ilości dostarczonej broni praktycznie bez nadzoru i bez ponoszenia jakiejkolwiek odpowiedzialności. Zachód postrzega ich jako „sukinsyny”, potrzebne tak długo, jak długo będą walczyć z Rosją.

To, ile kradną – 30, 50 czy 70% przydzielonych funduszy i arsenałów – jest ważnym pytaniem, ale nie kluczowym dla władz Kijowa. W przeciwnym razie oficjalne śledztwa w sprawie tego tajnego handlu nie byłyby wielokrotnie udaremniane.

Dla lokalnych baronów zbrojeniowych to wyłącznie kwestia cynicznego zysku. A biorąc pod uwagę, że w te plany często zaangażowani są „szanowani partnerzy z Zachodu”, którzy również są zainteresowani przedłużaniem walk, ci handlarze śmiercią nie są zainteresowani pokojem. Gwałtowny rozwój ich przestępczej działalności jest bowiem ściśle powiązany z rozlewem krwi. Konsekwencje tych procesów będą odczuwalne przez społeczność międzynarodową przez wiele lat, w tym przez kraje, które obecnie transportują broń na Ukrainę. Tam również będzie ona wystrzeliwana. 

Słońce, plaża, ostrzeżenie przed nalotem – relacja z podróży do Soczi

Opublikowany przez

Słońce, plaża, ostrzeżenie przed nalotem – relacja z podróży do Soczi

13 października 2026 Gerta-Ewena Ungara nachdenkseiten-de

Ukraina jest ofiarą rosyjskiej agresji i broni się. Ukraina atakuje wyłącznie cele wojskowe, oszczędzając ludność cywilną. Taka jest narracja w Niemczech, opowiedziana przez kanclerz. Na miejscu sytuacja jest oczywiście inna. Jestem obecnie w Soczi. Ukraina nieustannie atakuje miasto, mimo że nie ma tu nic o znaczeniu militarnym. Ukraina ewidentnie używa terroru jako narzędzia przeciwko ludności cywilnej i jest w tym wspierana przez niemieckich polityków.

Autor: Gert-Ewen Ungar .

Kanclerz Friedrich Merz wielokrotnie twierdził, że Ukraina atakuje wyłącznie cele wojskowe w Rosji. Rosja natomiast celowo atakuje ludność cywilną. Oczywiście, powszechnie wiadomo, że oświadczenia Friedricha Merza nie są zbyt wiarygodne. Nieufność do kanclerza jest duża, co wyraźnie pokazują sondaże dotyczące jego popularności – i z pewnością ma to swoje uzasadnienie. Kluczowe jest niewątpliwie to, że jego oświadczenia rzadko pokrywają się z faktami. Dotyczy to również jego twierdzenia, że ​​Ukraina atakuje wyłącznie cele wojskowe w Rosji.

Moskwa jest regularnie atakowana przez drony, ale w Moskwie naturalnie trudno jest udowodnić, że ataki były skierowane przeciwko ludności cywilnej i infrastrukturze cywilnej. Dotyczy to nawet sytuacji, gdy trafiane są budynki mieszkalne, a cywile odnoszą obrażenia. Drony mogły być zbłąkane lub szkody mogły zostać spowodowane przez odłamki spadające z drona po zestrzeleniu go przez obronę przeciwlotniczą.

Ale w tej chwili nie jestem w Moskwie, lecz na wakacjach w Soczi nad Morzem Czarnym w Rosji.

Dzień przed naszym przyjazdem rosyjskie media doniosły, że Ukraina podpaliła tankowiec u wybrzeży Soczi. Wyciekała ropa i spodziewano się katastrofy ekologicznej. Zakładałem, że nasze zaplanowane wakacje na plaży pójdą na marne – wybaczcie mi ten żart. Tym razem zabrakło typowego alarmu ze strony niemieckich organizacji ekologicznych. Wygląda na to, że są dobre i złe katastrofy ekologiczne. Jednak katastrofa ekologiczna nie nastąpiła, ponieważ tankowiec został odholowany i zabezpieczony.

Już pierwszego dnia stało się dla nas jasne, że nasz pobyt nie będzie całkowicie beztroski. Rozległa się syrena alarmowa. Z głośników popłynął komunikat nakazujący nam opuszczenie plaży i szukanie schronienia. Ostrzeżono nas również, aby nie fotografować działań obrony przeciwlotniczej i nie publikować ich w internecie. Wróg będzie systematycznie przeszukiwał internet w poszukiwaniu takich zdjęć i mógłby wykorzystać je do ustalenia pozycji obrony przeciwlotniczej i potencjalnie jej unieszkodliwienia. Zalecono nam, aby nie zbliżać się do żadnych porzuconych części dronów, ponieważ nadal mogą one stanowić zagrożenie. Polecono nam dzwonić pod numer alarmowy 112 i zgłaszać wszelkie incydenty. W przypadku obrażeń, również pod ten numer powinniśmy skontaktować się ze służbami ratunkowymi. W tym momencie wiedziałem: to będą niesamowite wakacje.

Ukraina wysyła drony do regionu turystycznego nad Morzem Czarnym niemal codziennie, zarówno drogą powietrzną, jak i morską. Jednak nie ma tam praktycznie niczego o znaczeniu militarnym. Budowle w Soczi i okolicach służą jako ochrona przed atakami; mają charakter obronny. Lokalne lotnisko jest w tym kontekście wykorzystywane wyłącznie do celów wojskowych. W przypadku otrzymania alarmu o dronach, podrywane są śmigłowce. Oznacza to, że stacjonują tam siły obrony powietrznej.

Co więcej, znajdują się tu rezydencje wysoko postawionych rosyjskich polityków – w tym prezydenta – które są szczególnie dobrze zabezpieczone. Nie ma to jednak znaczenia dla przebiegu wojny na Ukrainie.

Abchazja, czyli Gruzja, leży bezpośrednio na południe od Soczi – w zależności od perspektywy. Soczi to region przygraniczny, najdalej na południe wysunięte przedłużenie Rosji nad Morzem Czarnym. Ze względu na to położenie region ten ma niewielkie znaczenie dla wojny na Ukrainie. Nie transportuje się stąd broni na teren działań wojennych, ponieważ najpierw musiałaby ona przejechać przez południową Rosję, pokonując znaczną okrężną trasę. Z tego samego powodu nie transportuje się stąd personelu na linię frontu. Nie ma tu również przemysłu zbrojeniowego.

Region ten czerpie korzyści z turystyki; Soczi jest ważnym ośrodkiem turystycznym. Klimat nad morzem jest subtropikalny, a temperatury utrzymują się latem nawet w październiku. Roślinność jest odpowiednio bujna. Góry Kaukazu oferują również możliwości uprawiania sportów zimowych. W miesiącach zimowych Soczi oferuje swoim gościom wyjątkową okazję zjedzenia śniadania pod palmami, a następnie udania się w góry na narty.

Pomimo braku strategicznego znaczenia dla wojny na Ukrainie, Ukraina atakuje ten region niemal codziennie, a czasem nawet kilka razy dziennie. Na przykład w nocy 10 października słyszeliśmy niemal bez przerwy odgłosy obrony przeciwlotniczej. Wystrzelenie rakiety z głośnym hukiem, a potem kolejna eksplozja, wskazująca na trafienie drona. Jeśli słyszysz odgłosy dział przeciwlotniczych, to prawdopodobnie odpowiadający im dron był już nieco bliżej. Nie jestem ekspertem wojskowym, więc nie mogę powiedzieć, czy moja interpretacja tego, co słyszałem, jest prawidłowa. Tej nocy lotnisko zostało uszkodzone przez spadające odłamki drona. To doświadczenie z pewnością było niezapomniane.

Ukraina również regularnie atakuje dronami morskimi, ale pytanie brzmi: Co właściwie? Jest tu tylko marina, również bez znaczenia militarnego. Z militarnego punktu widzenia ataki te są całkowicie bezcelowe. Nie są w stanie dać Ukrainie przewagi ani nawet odwrócić losów wojny na jej korzyść. To czysty terroryzm. Ich celem jest sianie strachu i poczucia niepewności. Ruch lotniczy jest sparaliżowany, internet mobilny tymczasowo wyłączony, plaże i targowiska są zamknięte, a życie na jakiś czas ulega ograniczeniom.

Twierdzenie kanclerza Friedricha Merza, że ​​Ukraina atakuje wyłącznie cele o znaczeniu militarnym, jest ewidentnie fałszywe. Tutaj, w Soczi, byłem naocznym świadkiem ukraińskiej strategii terrorystycznej. Mieszkańcy rosyjskich regionów przygranicznych, w Biełgorodzie i Kursku, doświadczają tego terroru codziennie. Ukraina celowo atakuje tam infrastrukturę cywilną: szkoły, domy, cele o znaczeniu niemilitarnym.

Główne niemieckie media regularnie nie informują o tym, a jeśli już, to w trybie łączącym. „Rosja twierdzi…”. Mogę teraz zapewnić z własnego doświadczenia, że ​​te ukraińskie ataki terrorystyczne na ludność cywilną i życie cywilne są absolutnie realne. Są one nie tylko tolerowane przez zachodnich sojuszników Ukrainy, ale i wspierane – w tym przez Niemcy. Dostarczają oni wiedzy technicznej i danych wywiadowczych, współpracują w produkcji broni i zapewniają Ukrainie możliwość wykorzystywania terroru jako narzędzia na coraz większą skalę.

Tutaj, lokalnie, ludzie akceptują ukraiński terroryzm. Obrona powietrzna działa. Nie ma tu paniki – przynajmniej na razie. Tutaj, w Soczi, zniszczenia są ograniczone, a ofiary wśród ludności cywilnej zdarzają się rzadko. Trasa dronów przez Morze Czarne jest długa i niewidoczna dla rosyjskiej obrony. Sytuacja jest jednak inna w regionach przygranicznych Rosji. Tam śmierć i zniszczenia spowodowane ukraińskimi atakami terrorystycznymi są na porządku dziennym.

Dlatego coraz głośniej słychać wezwania do podjęcia konsekwencji, nie tylko wobec Ukrainy, ale także wobec krajów wspierających ukraiński terroryzm. Kluczowe jest, aby Niemcy zrozumieli, że są okłamywani na najwyższych szczeblach. Ukraina celowo atakuje infrastrukturę cywilną i ludność cywilną, korzystając ze wsparcia Zachodu.

Niemiecka polityka wspiera terroryzm we wszystkich jego formach. Zrozumienie tego jest niezbędne, aby społeczeństwo obywatelskie mogło podjąć działania przeciwko niemu. Niemcy niosą terror, śmierć i zniszczenie. Kanclerz musi być szczery. Musi wyjaśnić, co chce osiągnąć, wspierając terroryzm. I musi udowodnić, dlaczego uważa, że ​​Niemcy są bezpieczne przed rosyjską odpowiedzią na terroryzm wspierany i promowany przez niemiecką politykę.

Rosnący chaos społeczny w Europie… Cena wojny zastępczej przeciwko Rosji

Opublikowany przez

Rosnący chaos społeczny w Europie... cena wojny zastępczej przeciwko Rosji

Rosnący chaos społeczny w Europie…

Cena wojny zastępczej przeciwko Rosji

Dzień rozliczenia jest nieuchronny. Przestępczy politycy i ich system podżegający do wojny zostali zdemaskowani jak nigdy dotąd.

Unia Europejska przeżywa obecnie gwałtowny bunt społeczny. Partie rządzące i ich polityka gospodarcza są otwarcie potępiane, a w wielu krajach nasilają się protesty i strajki.

Marsze protestacyjne, masowe demonstracje i strajki przemysłowe rozprzestrzeniają się we Francji, Belgii, Hiszpanii, Włoszech, Niemczech, Irlandii, Portugalii i innych krajach UE. Skargi są zróżnicowane – od uczniów i nauczycieli narzekających na katastrofalny stan systemu edukacji, po pracowników służby zdrowia i transportu krytykujących niskie płace i cięcia emerytur.

W jego centrum leży jednak system nierówności kapitalistycznych, który podżega do wojny i nieludzki.

Nieznośne koszty utrzymania podstawowych potrzeb – od jedzenia po mieszkanie – wypychają miliony ludzi na ulice w rozpaczy i gniewie, w obliczu braku odpowiednich reakcji politycznych na ich trudną sytuację. Jak ujął to jeden z francuskich studentów: „Za młodzi, by ich usłyszano, wystarczająco starzy, by dać się potraktować gazem łzawiącym”.

Cały system polityczny jest dyskredytowany z powodu swojej dysfunkcjonalności i obojętności na podstawowe potrzeby człowieka. Całkowicie oburzające są kłamstwa szerzone przez rządzące elity i ich propagandowe media o „obronie narodowej i zagrożeniu wojną ze strony Rosji”.

W tym tygodniu w Hiszpanii schorowana 87-letnia kobieta o imieniu Maricarmen zmarła w szpitalu po eksmisji z mieszkania w Madrycie za niepłacenie wygórowanej podwyżki czynszu. Jej los wywołał ogólnokrajowy ruch protestacyjny przeciwko kryzysowi mieszkaniowemu w Hiszpanii – kryzysowi, który ma swoje odbicie w każdym kraju europejskim. Demonstranci gniewnie krzyczeli, że biedna staruszka została „zamordowana przez państwo i korporacje”.

We Francji brutalność policji wobec protestów studenckich wstrząsnęła krajem i światem. Prawie 7000 młodych ludzi zostało aresztowanych, gdy policja użyła gazu łzawiącego i gumowych kul przeciwko w większości pokojowym demonstracjom. Studenci zgromadzeni na Placu Bastylii w Paryżu i innych miastach zapowiedzieli, że nie ustąpią. Jednemu ze studentów policyjny granat hukowy odstrzelił rękę, a innemu wyłupił oko gumową kulą wystrzeloną z bliskiej odległości.

Plac Bastylii to miejsce, gdzie rewolucja francuska z 1789 roku objawiła się przeciwko znienawidzonej arystokracji, żyjącej w skrajnej nędzy. Dziś napięcia narastają w oczekiwaniu na kolejne doniosłe powstanie – tym razem inspirujące podobne ruchy w całej Europie.

Protesty te i nieludzkie cierpienie, które się za nimi kryją, przyczyniają się do wybuchu powstań w całej UE.

Wyraźnie widać, że społeczeństwa mają dość dziesięcioleci nierówności i chronicznego ubóstwa narzucanych przez politykę kapitalistyczną, która bogaci nielicznych, a egzekwowaną przez rządy, które niewolniczo służą interesom kapitału, stawiając potrzeby większości obywateli.

Doniesienia zachodnich mediów mówią o rządach borykających się z niedoborami gotówki, pod presją rynków obligacji, które domagają się redukcji rekordowych poziomów zadłużenia, podczas gdy pracownicy, studenci i emeryci domagają się większych inwestycji publicznych i ulgi w trudnościach gospodarczych.

To mylący i niepełny obraz problemu. Ignoruje się kluczowe tło: rządy europejskie przeznaczają ogromne zasoby gospodarcze na militaryzm i wojnę zastępczą na Ukrainie z Rosją. To właśnie powoduje „brak gotówki w rządach”. Innymi słowy, deklarowany przez nich kryzys budżetowy jest decyzją polityczną, a nie enigmatycznym dylematem.

Kryzys społeczny ogarniający Europę można zaobserwować również w Stanach Zjednoczonych i innych krajach o orientacji zachodnioeuropejskiej. Przyczyną jest niewydolny system gospodarczy, który nie jest już w stanie zagwarantować nawet minimalnego poziomu akceptowalnych warunków życia. Problem narasta od dziesięcioleci – z powodu rosnących nierówności i malejącej reprezentacji politycznej. Dziś można wręcz wątpić, czy państwa zachodnie nadal można uważać za demokracje, biorąc pod uwagę ich dominację korporacyjnych oligarchii.

Jednakże kryzys społeczny, który rozwija się w Europie, został spotęgowany i zaostrzony przez europejskich polityków, którzy nieustannie działają w trybie wojennym przeciwko Rosji.

W ciągu ostatnich czterech lat Unia Europejska wpompowała setki miliardów euro w Ukrainę, aby podtrzymać neonazistowski reżim pod skorumpowaną dyktaturą – wszystko po to, by pokonać Rosję. Przywódcy UE – z których wielu nie pochodzi z wyboru, jak Ursula von der Leyen, Kaja Kallas i António Costa – kierują się obsesyjną rusofobią. Ale to tylko część wyjaśnienia.

Nawet wybrani przywódcy i partie, takie jak francuski Macron i niemiecki Merz, są pogardzani za swój elitaryzm i megalomanię. Merz deklaruje zamiar uczynienia z Niemiec najsilniejszej potęgi militarnej w Europie – całkowicie ignorując problemy gospodarcze i społeczne swojego kraju oraz złowieszcze historyczne konotacje odrodzenia ery nazistowskiej. Podczas gdy jego rząd ponosi jedną porażkę wyborczą za drugą, europejskie elity oczerniają niemieckich wyborców, nazywając ich ślepymi, bo ośmielają się głosować na partie sprzeciwiające się wojnie z Rosją.

Istnieje wiele przyczyn ogólnoeuropejskiej pogardy dla partii rządzących: nierówności, ubóstwo, bezrobocie, rosnące koszty utrzymania, spadające płace i rozpadające się usługi publiczne. Niekontrolowana imigracja, obciążająca i tak już ograniczone zasoby publiczne, jest kolejnym powodem narzekań. Współudział Europy w ludobójczej wojnie Izraela z Palestyńczykami oraz jej współudział w agresji Trumpa na Iran, Jemen, Kubę itd. to kolejne czynniki przyczyniające się do tego zjawiska.

Zwodnicza narracja, że ​​rządy to „gotówka w ręku”, budzi jednak ogromne oburzenie opinii publicznej. Zasobów ekonomicznych jest wystarczająco dużo, aby zaspokoić potrzeby społeczeństwa. Problem polega na tym, że w panującym systemie kapitalistycznym, którego priorytetem jest wzbogacenie wąskiej elity, zasoby te nie mogą być wykorzystywane do tworzenia sprawiedliwych i humanitarnych społeczeństw.

Warunki „napiętych budżetów” i „środków oszczędnościowych dla mas” są tworzone poprzez celową politykę militaryzmu i promocję wojny zastępczej na Ukrainie.

Europejscy „przywódcy” i ich lobbyści z NATO, tacy jak Mark Rutte, domagają się setek miliardów euro na wsparcie przemysłu zbrojeniowego, jednocześnie apelując o drakońskie cięcia w wydatkach publicznych i świadczeniach socjalnych, aby sfinansować ten bezwzględny militaryzm. UE „pożycza” dodatkowe 90 miliardów euro w ciągu najbliższych dwóch lat, aby wesprzeć skorumpowany reżim w Kijowie i umożliwić mu kontynuowanie beznadziejnej wojny z Rosją. Ta przewrotna priorytetyzacja jest napędzana przez kompleks militarno-przemysłowy i jego korporacyjnych inwestorów. Jest ona również podsycana ideologicznie nacechowanym, propagandowym sposobem myślenia, który demonizuje Rosję jako wroga. Prezydent Putin i inni rosyjscy deklaranci wielokrotnie oświadczali, że nie chcą wojny z Europą. Twierdzą, że konflikt na Ukrainie ma swoje korzenie, które można rozwiązać poprzez zaangażowanie dyplomatyczne. Dlaczego europejscy politycy tak stanowczo sprzeciwiają się pokojowi?

Kluczowym czynnikiem jest maskowanie wewnętrznych politycznych i gospodarczych niedoskonałości systemu europejskiego. Gospodarki UE, podobnie jak gospodarki USA i innych państw zachodnich, to dystopie bankrutów, jeśli chodzi o zaspokajanie potrzeb społecznych i demokratycznych. Niepowodzenie to zostało pogłębione przez koszty wojny na Ukrainie.

Ta porażka jest przestępstwem i zagraża istnieniu polityków i rządów odpowiedzialnych za tę politykę. Dlatego klasa polityczna, w tym media propagandowe, nie może przyznać się do swojej przestępczej polityki.

W obliczu własnych wewnętrznych sprzeczności europejskie elity polityczne szukają rozwiązania, przedstawiając Rosję jako wroga zewnętrznego. To ten sam schemat, który europejscy władcy stosowali przez ponad wiek – co doprowadziło do dwóch wojen światowych.

Ci przestępczy politycy i ich dysfunkcyjny system gospodarczy po raz kolejny forsują wojnę jako plan ucieczki, mający zapewnić im przetrwanie — kosztem milionów istnień ludzkich i ryzykiem wybuchu Trzeciej Wojny Światowej, która tym razem może skutkować katastrofalną wojną nuklearną.

Praktycznie każdy rząd europejski, a zwłaszcza brytyjski, potępia brak wezwań do dyplomacji i porozumienia politycznego z Rosją. Zobowiązały się one do wojny z Rosją, aby uwolnić się od odpowiedzialności za zniszczenia społeczne, za które ponoszą odpowiedzialność.

Pozytywnym aspektem jest jednak to, że coraz więcej ludzi zaczyna dostrzegać machinacje i kłamstwa. Znak niesiony przez niemieckiego studenta idealnie to podsumował: „Nie będziemy walczyć w waszych wojnach… Edukacja zamiast bomb!”

Zbliża się dzień rozliczenia. Przestępczy politycy i ich system podżegający do wojny są bardziej niż kiedykolwiek wcześniej narażeni na niebezpieczeństwo – w sposób, który wymaga totalnego buntu jako właściwego rozwiązania. Tym razem konsekwencji nie da się zlecić na zewnątrz. Projekt ustawy zostanie przedstawiony, jak powiedział kiedyś Malcolm X.

Źródło: Narastający chaos społeczny w Europie… kurczaki wracają do domu, by wziąć udział w wojnie zastępczej z Rosją

Jak Ukraina przekształca się w państwo szczątkowe

Opublikowany przez

Jak Ukraina przekształca się w państwo szczątkowe

Dirk Ellerbrock apolut/wie-die-ukraine-zum-reststaat-gemacht-wird

Jak Ukraina przekształca się w państwo szczątkowe | Autor: Dirk Ellerbrock

– i kto ponosi koszty

Artykuł Dirka Ellerbrocka.

Każdy, kto spojrzy na mapę Ukrainy w październiku 2026 roku, zobaczy kraj pozbawiony dostępu do morza. Według amerykańskiego politologa Johna Mearsheimera, porty Morza Czarnego są praktycznie sparaliżowane. W efekcie Ukraina stała się krajem pozbawionym dostępu do morza. Mearsheimer, czołowy zwolennik „ofensywnego realizmu”, szkoły myślenia, która postrzega politykę międzynarodową jako walkę o władzę między mocarstwami, jasno określa cel tego rozwoju: Rosja musi zadbać o to, by Ukraina pozostała „dysfunkcyjnym państwem resztkowym”. Nie jest to efekt uboczny wojny. Jest to jej rezultat, który jest systematycznie realizowany.

Wojna, która odrzuciła wszelkie zahamowania

Na początku konfliktu, w lutym 2022 roku, Rosja rozmieściła wojska obliczone na operację krótkoterminową. Na poziomie taktycznym zniszczenia były prowadzone w sposób mający na celu minimalizację ofiar wśród ludności cywilnej. Przyznaje to teraz sam wiceminister obrony Rosji Junus-Bek Jewkurow. Przyznaje on, że początkowo Rosja nie prowadziła „klasycznej wojny” i przypisuje tę zmianę doświadczeniom armii. Już latem rzecznik Kremla, Pieskow, oświadczył, że nie jest to już „specjalna operacja wojskowa”, lecz wojna. Tym samym powściągliwość oficjalnie ustała.

Ataki z ostatnich tygodni, opisane przez Mearsheimera i rzeczników kanału Duran, ilustrują skalę zniszczeń. Zakłóceniu uległy sieć energetyczna, kolej, stacje benzynowe i sieć komunikacyjna. Według Durana zniszczonych zostało około 500 lokomotyw. Zdobycie nowych jest praktycznie niemożliwe, ponieważ Ukraina, podobnie jak Rosja, korzysta z kolei o szerszym rozstawie szyn, a lokomotywy o tym rozstawie były budowane niemal wyłącznie w byłych republikach radzieckich. W Kijowie ataki wymierzone były w mosty na Dnieprze, samo miasto, stację Kijowską oraz obiekty SBU (Służby Bezpieczeństwa Ukrainy). Rezultatem są powszechne przerwy w dostawie prądu, zawieszony system metra i przepełnione systemy kanalizacyjne. Mer Kliczko mówi o „trybie przetrwania” i radzi mieszkańcom, aby opuścili miasto, jeśli to możliwe.

To, co łączy te cele, jest uderzające. Nie są one ukierunkowane przede wszystkim na żołnierzy, ale na państwo jako organizację: jego linie zaopatrzeniowe, mobilność, administrację i zdolność do dostarczania zaopatrzenia na front. Jednak na lądzie rosyjskie postępy pozostają powolne, ponieważ Moskwa obawia się strat, a drony utrudniają szybki przełom. Wojna zatem nie rozstrzygnie się tam, gdzie armie się zetrą, ale tam, gdzie kraj przestanie funkcjonować.

Kasa nie utrzyma

Fakt, że zniszczenia mają wymiar finansowy, jest zazwyczaj pomijany w debacie. Według Mearsheimera, Europejczycy zobowiązali się przekazać Ukrainie po 52 miliardy dolarów na lata 2026 i 2027. Jednak we wrześniu Kijów zgłosił dodatkowe zapotrzebowanie w wysokości 27 miliardów dolarów na przetrwanie bieżącego roku. Ukraińcy chcieli zatem przesunąć środki z 2027 roku, co, według Mearsheimera, Europejczycy przyjęli z niechęcią, ponieważ oznaczałoby to deficyt w kolejnym roku. Same kraje-darczyńcy borykają się z problemami gospodarczymi.

Każde zniszczenie obiektu pogarsza tę sytuację. Tam, gdzie gospodarka słabnie, spadają dochody podatkowe. Tam, gdzie spada produkcja krajowa, rośnie zapotrzebowanie na dotacje, a te spadają na Europę. Do tego dochodzi jeszcze liczba ludności. Przed 2022 rokiem na Ukrainie mieszkało około 44 milionów ludzi. Liczby na dziś są bardzo zróżnicowane: moderatorka Lena Pietrowa podaje 29 milionów, podczas gdy była rzeczniczka Zełenskiego, Julia Mendel, mówi o 20-25 milionach, z czego połowa jest w wieku emerytalnym. Mearsheimer uważa 25 milionów za prawdopodobną liczbę. Nawet pozostawiając ten przedział otwartym, trend jest wyraźny. Mendel określa strategię Zełenskiego jako „narodowe samobójstwo”, a Mearsheimer zasadniczo się z nią zgadza.

Na froncie brakuje żołnierzy. Wielu mężczyzn uchyla się od poboru, a wielu dezerteruje ze swoich jednostek. Według Mearsheimera, linię frontu utrzymują głównie drony, które wypełniają luki. Bez nich, jak twierdzi, Ukraina „już dawno przegrałaby wojnę”.

Kto płaci, a kto nie?

Tutaj trzeba przyjrzeć się bliżej niż Mearsheimer. Mówi, że Europejczycy nie muszą umierać, że Ukraińcy płacą „krwawą jałmużnę”, a Ukraina jest przez Europejczyków wykorzystywana jako „taran”, by zadać Rosji ból. To prawda, ale to tylko opis. Jako wyjaśnienie, dlaczego Europejczycy mimo wszystko trwają, sugeruje, że „wierzą”, że Rosję można pokonać. To wyjaśnienie psychologiczne: błąd, głupota, fałszywe przekonanie.

Analiza strukturalna stawia inne pytanie. Pyta, kto czerpie zyski z przedłużania wojny, a kto z niej żyje. Chodzi o przemysł zbrojeniowy, który otrzymuje kontrakty na lata; finansowanie, które zamraża i dystrybuuje kapitał za pośrednictwem obligacji i funduszy specjalnych; oraz klasę polityczną, która opiera swoją pozycję na wizerunku wroga. Wojna karmi klasę i robi to tym lepiej, im dłużej trwa i im mniej osiąga rezultatów.

Spójne z tym jest to, że w tej sytuacji Europejczycy dostarczają pieniędzy i retoryki, ale powstrzymują się od tego, co najważniejsze. Wysoka Przedstawiciel UE Kaja Kallas przyznała, że ​​jej apel do państw członkowskich o przekazanie pozostałych systemów obrony powietrznej trafił w próżnię. To logiczne: ci, którzy stale ostrzegają przed rosyjskim zagrożeniem, nie mogą oddać własnej obrony powietrznej. Według Durana, kanclerz Merz przybyła do Kijowa z około miliardem euro, ale bez pocisków rakietowych, radarów ani obrony powietrznej. Wsparcie kończy się tam, gdzie zagroziłoby bezpieczeństwu narodowemu. Jednoczesna remilitaryzacja i deindustrializacja to sprzeczność, której nie rozwiąże żadna przemowa.

Fikcja nieuczestnictwa

Oficjalnie Ukraina nie jest członkiem NATO. Minister spraw zagranicznych Rubio powiedział kilka dni temu, że nie zostanie nim, a prezydent Trump powiedział to samo. W tym samym czasie, po audycjach Durana, przedstawiciele wszystkich 32 państw członkowskich, w tym najwyżsi rangą generałowie Sojuszu, pojawili się w Kijowie z przesłaniem, że więź „staje się coraz silniejsza”. Skoro Ukraina nie jest w NATO, co tam robią ci generałowie?

Mearsheimer udziela odpowiedzi, choć nie nazywa tego wprost. Wskazuje, że Ukraina dokonała inwazji na terytorium Rosji w pobliżu Kurska w sierpniu 2024 roku, a latem 2025 roku, przy wsparciu Zachodu, zaatakowała część rosyjskich strategicznych sił jądrowych – te same systemy, na których opiera się jej odstraszanie nuklearne. Byłoby to nie do pomyślenia w czasach zimnej wojny. Rzecznicy Durana opisują system dowodzenia, kontrolowany z Wiesbaden i Brukseli, i porównują podróż generałów do inspekcji przeprowadzanych przez amerykański personel wojskowy w Sajgonie, gdy sytuacja w Wietnamie eskalowała. Podejrzewają również, że delegacji bardziej zależało na uspokojeniu sytuacji niż na zebraniu informacji.

Formuła „brak członkostwa w NATO” spełnia zatem dwie funkcje jednocześnie. Uspokaja opinię publiczną, podtrzymując wrażenie, że Rosja nie jest stroną wojującą. I pozwala Rosji prowadzić wojnę bez brania za nią odpowiedzialności. Dla Rosji to rozróżnienie jest bez znaczenia. Mearsheimer, który niedawno przebywał w Moskwie, donosi, że Rosjanie postrzegają Europejczyków jako swojego głównego wroga, w tym Brytyjczyków i Niemców, nawet bardziej niż Ukraińców i Amerykanów.

Negocjacje jako wydarzenie inscenizowane

Według Mearsheimera wojna mogła zakończyć się wcześniej. Już w kwietniu 2022 roku, zaledwie kilka tygodni po wybuchu wojny, Rosja i Ukraina prowadziły negocjacje w Stambule i zbliżały się do porozumienia.

Boris Johnson i inni przedstawiciele Zachodu naciskali wówczas na Ukraińców, aby zerwali negocjacje. Rozmowy w Anchorage, które doprowadziły do ​​powstania wstępnych ram, również załamały się. Minister spraw zagranicznych Ławrow oświadczył 7 października, że ​​odpowiedzialność za to ponosi Europa.

Obecna próba zimowego zawieszenia broni podąża tym samym schematem. Według portalu informacyjnego Axios, ma ona na celu wstrzymanie ataków na obiekty energetyczne i transporty zboża oraz ponowne otwarcie portów. W tym celu amerykańscy negocjatorzy spotykają się z przedstawicielami Ukrainy i Europy w Miami, Gerhard Schröder odwiedza Putina z okazji urodzin, a premier Indii Modi wygłosił apel. Uderzające jest to, czyje interesy są poruszane. Zima i amerykańskie wybory uzupełniające 3 listopada wywierają presję na Zachód, a nie na Rosję. Rubio mówi o „patowej sytuacji”, Pieskow się z tym zgadza i nie widzi szans na zawieszenie broni. Rzecznicy Duranu uważają dyplomację za zakończoną i opisują propozycje jako stare pomysły w nowym opakowaniu. Mearsheimer widzi to nieco inaczej: uważa, że ​​w obecnej sytuacji Kijów może poważniej niż dotychczas rozważać negocjacje. Zima pokaże, kto ma rację.

Mit ciosu w plecy już powstaje.

Kiedy porażka staje się oczywista, Zachód potrzebuje kogoś, kogo można obwinić. Rzecznicy Durana przewidują, kto to będzie: Trump. Rozmawiał z Rosjanami w pierwszym roku, a potem skupił się na Iranie; Ukraina poniosła porażkę z powodu niezdecydowanego przywództwa; gdyby wszystko było zapewnione od początku, wszystko poszłoby dobrze. Wniosek jest już wyciągnięty: jeszcze więcej pieniędzy na zbrojenia, a Amerykanie muszą pozostać uwiązani.

To mit o charakterze ciosu w plecy, podobny do tych, które istniały w Niemczech po 1918 roku. Funkcja takich mitów jest zawsze taka sama: chronią one zaangażowanych przed koniecznością ponoszenia odpowiedzialności za własne decyzje i uzasadniają kolejną rundę negocjacji. Mearsheimer wyjaśnia, dlaczego Europejczycy chcą za wszelką cenę utrzymać Amerykanów: postrzegają USA jako gwaranta, że ​​państwa europejskie nie zwrócą się przeciwko sobie, cel, który uspokajał również Związek Radziecki w czasie zimnej wojny, który pragnął nawet dalszego istnienia NATO ze względu na zjednoczone Niemcy. Trump natomiast chce wycofać się z Europy. Strategiczny imperatyw skupienia się na Chinach działa w tym samym kierunku. Jeśli do tego dojdzie, spór o odpowiedzialność za wycofanie połączy się z klęską na Ukrainie.

Co pozostaje

Mearsheimer opisuje punkt wyjścia jako sytuację bez nadziei na europejski porządek bezpieczeństwa, który uwzględniałby Rosję: relacje są zatrute. Uważa decyzję o przyjęciu Ukrainy do NATO za jeden z największych błędów strategicznych w historii nowożytnej, zwłaszcza że Merkel i Sarkozy sprzeciwiali się jej wówczas, a administracja Busha ją przeforsowała. Dziś nie da się tego odwrócić.

Przede wszystkim zima, z którą zmaga się Ukraina, pokazuje, co się dzieje, gdy kraj nie jest podmiotem, lecz towarem w konflikcie toczonym przez innych, którego koszty ponosi. Rachunek jest właśnie pisany. I, jak zawsze, zapłacą ci, którzy go nie rozpoczęli.

Ławrow przypomniał o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów

Opublikowany przez

Siergiej Ławrow przypomniał o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów

W dzisiejszych czasach są one nierozerwalnie związane z kreowaniem przyzwolenia na wojnę.

12.10.2026. – Siergiej Ławrow przypomniał o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów

W zeszłym miesiącu rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow wygłosił przemówienie programowe podczas czwartego międzynarodowego forum ‚Dialogue On Fakes’ (Dialog o Fake Newsach), zorganizowanego przez Global Fact-Checking Network (GFCN). Rozpoczął od ostrzeżenia, że „burzliwe strumienie informacji zalewają życie ludzi, a wykorzystanie nowoczesnych technologii może sprawić, iż każda wiadomość – nawet niesprawdzona czy bezczelnie wprowadzająca w błąd – błyskawicznie dotrze do milionów, jeśli nie miliardów osób”. Następnie osądził ofensywę fake newsów Zachodu przeciwko Rosji w szerszym kontekście strategicznym.

Słowami Ławrowa: „Wojna informacyjna przeciwko nam rozpoczęła się na długo przed specjalną operacją wojskową – tuż po tym, jak Rosja (wraz z objęciem urzędu przez prezydenta Putina na początku lat 2000.) zaczęła uwalniać się od neokolonialnych form współpracy z naszymi zachodnimi partnerami, prowadzić niezależną politykę oraz powracać do swoich tradycji, zwyczajów i korzeni”. Wskazał również, jak fake newsy poprzedziły zachodnią agresję na Jugosławię i Irak, zanim przeszedł do przykładów związanych z Rosją.

Zaliczył do nich m.in. rzekome otrucie Skripalów nowiczokiem, okoliczności odrębnego przypadku otrucia Nawalnego i jego późniejszej śmierci, a także niedawną operację typu false flag  z użyciem dronów na lotnisku w Lipsku. Następnie Ławrow poświęcił wiele uwagi opisowi operacji typu ‚fałszywa flaga’  w Buczy – wydarzenia, o którym Rosja, jak stwierdził, nie chce pozwolić zapomnieć, nawet gdy „temat ten zniknął później z międzynarodowej przestrzeni medialnej, jakby nigdy nie istniał”, ponieważ tak dobitnie ukazuje on zakłamanie Zachodu. Był to również moment o kluczowym znaczeniu historycznym.

Ławrow przypomniał wszystkim, że operacja ‚fałszywej flagi’ w Buczy nastąpiła po wycofaniu się Rosji spod Kijowa w ramach ‚gestu dobrej woli’, mającego ułatwić finalizację toczących się wówczas rozmów pokojowych. Następnie wydarzenie to zostało wykorzystane przez byłego premiera Wielkiej Brytanii Borisa Johnsona do przekonania Zełenskiego, by wycofał się z tych negocjacji. Gdyby nie przeprowadzono operacji ‚fałszywej flagi’  w Buczy, Zełenski – w oczach opinii publicznej – nie miałby równie przekonującego (pozornie) powodu do kontynuowania walk. Reszta jest historią.

W kontekście zapobiegania podobnym, brzemiennym w skutki historyczne operacjom typu false flag  w przyszłości, Ławrow powiedział: „Istnieje wiele incydentów takich jak Bucza czy innych, o których wcześniej wspomniano. Oczywiście wymagają one dalszego wyjaśnienia. Jestem przekonany, że organizacja będzie zainteresowana tym, by nie dopuścić do zaśmiecania przestrzeni informacyjnej wierutnymi kłamstwami – kłamstwami, które aktywnie podważają dążenie do zacieśniania relacji, normalizacji stosunków i współpracy między wszystkimi państwami, a zamiast tego sieją niezgodę i nienawiść oraz ukrywają prawdę”.

Co tak naprawdę wydarzyło się w Buczy? – Były francuski żołnierz Adrien Bocquet był tam i prawie przypłacił to życiem.

Znaczenie wystąpienia Ławrowa polega na tym, że przypomniał on wszystkim o geopolitycznych konsekwencjach fake newsów; w przypadkach Jugosławii i Iraku doprowadziły one dosłownie do wojen, a w sytuacji konfliktu na Ukrainie – przedłużyły go do tego stopnia, że niemal pół dekady później stał się on de facto wojną bez końca. Fake newsy mogą zatem nieść ze sobą znacznie poważniejsze skutki niż tylko wywoływanie niechęci do jakiegoś kraju, gdyż obecnie są nierozerwalnie związane z kreowaniem społecznego przyzwolenia na wojnę.

Świadomość tego faktu podkreśla znaczenie GFCN. Bez przesady można stwierdzić, że zadania członków tej organizacji dotyczą kwestii o tak wielkiej wadze, jak wojna i pokój. Celem ich globalnej sieci jest szybkie obalanie fake newsów podżegających do wojny – takich jak przykłady wymienione przez Ławrowa – oraz szeroko zakrojone rozpowszechnianie materiałów prostujących wśród odbiorców, których przyzwolenie na nadchodzącą agresję ma zostać uzyskane właśnie za pomocą tych dezinformacyjnych środków. Dzięki temu można by potencjalnie zapobiec niektórym przyszłym wojnom.

uncutnews.ch/lawrow-erinnerte-alle-an-die-geopolitischen-folgen-von-fake-news

Napisał: Andrew Korybko

Opracował: Zygmunt Białas

Arabia Saudyjska pod presją: Prosi Chiny o pomoc

Opublikowany przez

Arabia Saudyjska pod presją:

Mohammed bin Salman

prosi Chiny o pomoc –

Pakistan i Turcja

odmawiają wojny z Jemenem

Według analityka geopolitycznego Pepe Escobara, eskalacja działań wojennych między Arabią Saudyjską a Jemenem przeradza się w kryzys egzystencjalny dla saudyjskiej rodziny królewskiej. W wywiadzie udzielonym 11 października Escobar relacjonuje prośbę Rijadu o pomoc dla Pekinu, obecność izraelskich oficerów wywiadu w stolicy Arabii Saudyjskiej oraz odmowę Pakistanu i Turcji bezpośredniego udziału w wojnie z Ansar Allah.

Szczególnie istotny jest fakt, że wysoki rangą oficer izraelskiego wywiadu wojskowego miał osobiście uczestniczyć w konsultacjach w Rijadzie.

Arabia Saudyjska najwyraźniej desperacko poszukuje wyjścia z wojny z Jemenem. Według dziennikarza i analityka geopolitycznego Pepe Escobara, władze Arabii Saudyjskiej skontaktowały się bezpośrednio z Chinami i zwróciły się o wsparcie dyplomatyczne. Escobar oświadczył w wywiadzie udzielonym 11 października, że ​​krótko wcześniej otrzymał potwierdzenie tych informacji za pośrednictwem kontaktów w Chinach. Jednak Pekin nie otrzymał oficjalnego potwierdzenia. Interwencja Chin i pośredniczenie w zawieszeniu broni między Rijadem a Ansar Allah, jego zdaniem, stanowiłyby znaczący sukces dyplomatyczny Pekinu i dodatkowo wskazywałyby na zmieniający się układ sił w Azji Zachodniej.

Znaczenie takiego posunięcia wykracza daleko poza Jemen. Chiny utrzymują stosunki z Jemenem od dziesięcioleci, które, według Escobara, sięgają czasów maoizmu. Jednocześnie Arabia Saudyjska jest kluczowym dostawcą energii dla chińskiej gospodarki. Skuteczna mediacja mogłaby ustabilizować stosunki energetyczne i jeszcze bardziej wzmocnić wpływy Pekinu w regionie. Escobar wskazuje również na rosnące znaczenie juana w handlu energią i przewiduje, że w dłuższej perspektywie Chiny mogłyby domagać się całkowitego rozliczenia importu energii z Arabii Saudyjskiej w chińskiej walucie. Jednak chińska mediacja pozostaje możliwością, a nie potwierdzonym porozumieniem dyplomatycznym.

Generał izraelski w Rijadzie: Nowe oznaki współpracy wojskowej

Szczególnie poważne są oświadczenia innego uczestnika rozmowy, który przedstawia się jako „Pan Z” i twierdzi, że ma wysoko postawione kontakty w pakistańskim wywiadzie. Według niego, izraelski generał dywizji z wywiadu wojskowego przebywa w Rijadzie wraz z innymi izraelskimi oficerami wywiadu. Informacje te rzekomo pochodzą od pakistańskiego oficera, który również przebywa w stolicy Arabii Saudyjskiej i miał wgląd w istotne rozmowy. Uczestnik zeznał, że w ciągu kilku godzin dwukrotnie potwierdził te informacje.

Według doniesień, przedstawiciele izraelskiego wywiadu nie tylko pełnią rolę obserwatorów, ale aktywnie uczestniczą w konsultacjach wywiadowczych Arabii Saudyjskiej. Świadkami tej współpracy byli również pakistańscy żołnierze. Escobar postrzega to jako potwierdzenie, że wojna w Jemenie coraz bardziej przekształca się we wspólną operację Arabii Saudyjskiej, Izraela i Stanów Zjednoczonych. Wskazuje na zaangażowanie amerykańskiego regionalnego dowództwa CENTCOM oraz informacje o co najmniej 110 amerykańskich specjalistach, doradcach wojskowych i ekspertach technicznych, którzy podobno zostali już włączeni do operacji saudyjskich.

Dane te opierają się na kontaktach wywiadowczych opisanych w wywiadzie; nie przedstawiono żadnych publicznie dostępnych dowodów potwierdzających obecność izraelskiego generała dywizji ani deklarowanej liczby amerykańskich specjalistów. Jeśli jednak okaże się to prawdą, będzie to świadczyć o znacznie bliższej współpracy operacyjnej między Rijadem a Izraelem, niż oficjalnie przyznawano do tej pory.

Escobar zwraca uwagę, że Arabia Saudyjska zorganizowała międzynarodową koalicję przeciwko Ansar Allah w 2015 roku, w skład której wchodziły Zjednoczone Emiraty Arabskie, i która uzyskała wsparcie Waszyngtonu. Uważa on, że obecna współpraca z siłami amerykańskimi i prawdopodobnie izraelskimi stanowi odrodzenie tej koalicji w zmienionych okolicznościach militarnych. Pomimo wsparcia Zachodu, Arabia Saudyjska od lat nie zdołała ostatecznie pokonać Ansar Allah. Escobar uważa, że ​​kolejna inwazja lądowa jest praktycznie niemożliwa, ponieważ nie ma wystarczającej liczby żołnierzy ani woli politycznej do przeprowadzenia takiej kampanii.

Pakistan i Turcja rysują granicę

Dla Mohammeda bin Salmana sytuację dodatkowo komplikuje fakt, że, według uczestników rozmów, dwaj ważni partnerzy muzułmańscy nie są gotowi do bezpośredniej wojny z Ansar Allah. Pakistan ogranicza swoją obecność wojskową do ochrony świętych miast Mekki i Medyny. Wojska pakistańskie nie stacjonują na południowej granicy z Arabią Saudyjską i nie biorą udziału w operacjach bojowych przeciwko jemeńskim siłom zbrojnym. Wspomniane pakistańskie myśliwce JF-17 stacjonują również w bazie lotniczej im. Króla Abdulaziza, daleko od granicy z Jemenem.

Ta niechęć jest wyraźnie przypisana w rozmowie wewnętrznej sytuacji politycznej w Pakistanie. Rozmówca wskazuje na dużą populację szyitów w kraju, którą szacuje na około 40 milionów i opisuje jako w dużej mierze wspierającą Jemen. Jego zdaniem bezpośrednie zaangażowanie militarne przeciwko Ansar Allah mogłoby wywołać poważne reperkusje polityczne w kraju. Według jego kontaktów, dowódca armii Asim Munir i minister spraw wewnętrznych Mohsin Naqvi również nie są zainteresowani taką eskalacją. Stanowiska te są jednak ocenami i pośrednio przekazanymi oświadczeniami, a nie oficjalnymi deklaracjami obu polityków udokumentowanymi w wywiadzie.

Escobar opisuje podobne stanowisko wobec Turcji. Opierając się na rozmowach z tureckimi kontaktami, w tym naukowcami i obserwatorami politycznymi, dostrzega niewielkie poparcie w społeczeństwie tureckim dla bezpośredniego zaangażowania w wojnę w Arabii Saudyjskiej. Jego rozmówca twierdzi ponadto, że Ankara jednoznacznie odrzuciła takie zaangażowanie. Według obu mężczyzn oznacza to, że pomimo relacji obronnych, władze Arabii Saudyjskiej nie mogą liczyć na interwencję militarną tych partnerów przeciwko Jemenowi.

Wojna dociera do saudyjskiego centrum władzy.

Podczas gdy Rijad zabiega o wsparcie, sytuacja militarna eskaluje. Escobar nawiązuje do ataku rakietowego na Międzynarodowy Port Lotniczy im. Króla Chalida w Rijadzie, w którym pocisk rzekomo uderzył między terminalami 2 i 3, zabijając, według niego, obywatela amerykańskiego. Ostrzega, że ​​Waszyngton może wykorzystać ten incydent jako pretekst do bezpośrednich ataków na Ansar Allah. Rozmowa nie zawiera niezależnego potwierdzenia liczby ofiar, którą podaje.

Escobar interpretuje jemeńskie ataki jako element strategii, którą Ansar Allah uzasadnia formułą „blokada przeciwko blokadzie” i „lotnisko przeciwko lotnisku”. Po tym, jak saudyjskie ataki dotknęły również lotnisko w Sanie, jemeńskie władze uważają saudyjskie lotniska i instalacje wojskowe za potencjalne cele odwetu. Według Escobara ruch ten znacznie rozszerzył swoje zdolności militarne i realizuje długoterminową, skrupulatnie zaplanowaną strategię, wykraczającą daleko poza pojedyncze ataki rakietowe.

Kontrola nad zachodnim wybrzeżem Jemenu i strategiczną cieśniną Bab al-Mandab ma szczególne znaczenie. Escobar opisuje niedawne zdobycze terytorialne Ansar Allah jako pierwszy etap kompleksowego planu militarnego. Następnie ma nastąpić zdobycie Taiz i Marib, a potencjalnie, w dłuższej perspektywie, ekspansja na południowe regiony przygraniczne Arabii Saudyjskiej. Nawiązuje do historycznych roszczeń terytorialnych Jemenu do trzech południowych prowincji Arabii Saudyjskiej. Przedstawia ideę odzyskania tych terytoriów jako potencjalny, późniejszy etap strategii jemeńskiej, a nie jako już trwającą kampanię.

Według niego, planowanie to opiera się na coraz skuteczniejszej jemeńskiej strukturze wywiadowczej. Osoba kontaktowa w Jemenie wyjaśniła mu, że decyzja o nałożeniu blokady morskiej na Arabię ​​Saudyjską zapadła po tym, jak jemeńskie służby wywiadowcze otrzymały informacje o zbliżającej się, pełnej ofensywie amerykańskiej przeciwko całej tzw. Osi Oporu. Informacje te zostały następnie porównane z Iranem. Escobar przypisuje również wybór konkretnych celów wojskowych, w tym samolotu na saudyjskim lotnisku, podobnym informacjom wywiadowczym.

Walka o władzę w saudyjskiej rodzinie królewskiej?

Według informacji przedstawionych podczas wywiadu, kryzys może teraz ogarnąć sam saudyjski system władzy. „Pan Z” donosi o narastających napięciach między następcą tronu, księciem Mohammedem bin Salmanem, a ministrem obrony, księciem Chalidem bin Salmanem. Podobno doszło między nimi do otwartych starć na tle prowadzenia wojny. W saudyjskim aparacie władzy i wśród wpływowych plemion podobno już formują się różne frakcje.

Osoba udzielająca wywiadu opisuje grupę wokół ministra obrony i inną wokół następcy tronu. Według tej relacji Mohammed bin Salman próbuje wywrzeć większy wpływ na wynik wojny, nie osiągając jednak pożądanych rezultatów. Ta relacja również opiera się wyłącznie na kontaktach wymienionych w wywiadzie i nie może zostać niezależnie zweryfikowana na podstawie transkryptu.

Escobar przypisuje potencjalnej destabilizacji saudyjskiej rodziny królewskiej dalekosiężne znaczenie geopolityczne. Dla niego ród Saudów jest centralnym filarem amerykańskiej potęgi w Azji Zachodniej. Według jego szacunków upadek monarchii nie tylko zmieniłby Arabię ​​Saudyjską, ale także zachwiałby całą regionalną architekturą bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych.

Dlatego opisuje konflikt między Rijadem a Saną jako wojnę, która nabiera coraz większego znaczenia egzystencjalnego dla obu stron.

Iran przygotowuje się do dalszej eskalacji.

Równolegle z wydarzeniami w Jemenie, uczestnicy dyskusji spodziewają się ponownej eskalacji działań wojennych przeciwko Iranowi. Escobar oświadczył, że rozmawiał z irańskimi dyplomatami w weekend. Według niego, w aparacie dyplomatycznym panuje przekonanie o nieuchronności kolejnej wojny. Niektórzy z jego kontaktów spodziewają się eskalacji przed amerykańskimi wyborami uzupełniającymi, inni – bezpośrednio po nich.

Iran jest przygotowany na różne scenariusze i zidentyfikował już cele potencjalnych ataków wyprzedzających, gdyby pojawił się nieuchronny atak amerykańsko-izraelski. Jego rozmówca dodał, że irańscy partnerzy mówili o nowych systemach uzbrojenia, których możliwości mogłyby zaskoczyć przeciwników. Wspomniano o prędkościach Mach 10 i wielu głowicach, ale rozmówcy odmówili podania bardziej szczegółowych informacji na temat tych systemów.

Według tych doniesień Teheran zakłada, że ​​Izrael może próbować sprowokować Waszyngton do kolejnej ofensywy militarnej. Iran spodziewa się zaatakować cele izraelskie, jeśli Izrael weźmie w niej udział. Oświadczenia te odzwierciedlają oceny kontaktów, na które powołują się Escobar i jego rozmówca; nie potwierdzają one ani planowanego ataku amerykańskiego, ani faktycznej gotowości operacyjnej wspomnianych nowych systemów uzbrojenia.

Dla Escobara wydarzenia w Jemenie i Iranie są teraz bezpośrednio powiązane. Wojna z Ansar Allah może stać się punktem wyjścia do znacznie większej konfrontacji regionalnej. Jednocześnie dostrzega on w Jemenie czynnik, który od dawna jest niedoceniany przez rządy Zachodu: organizację polityczną, odporność militarną i gotowość ruchu do kontynuowania przedłużającej się wojny.

Jego wniosek jest daleko idący: w jego ocenie Arabia Saudyjska stoi nie tylko w obliczu porażki militarnej, ale potencjalnie w obliczu kryzysu całej swojej regionalnej potęgi. Fakt, że Rijad podobno prosi Chiny o pomoc, podczas gdy Pakistan i Turcja odmawiają bezpośredniego zaangażowania w wojnę, a przedstawiciele izraelskiego wywiadu rzekomo prowadzą konsultacje w stolicy Arabii Saudyjskiej, podkreśla skalę opisywanej przez niego sytuacji.

Czy Pekin rzeczywiście podejmie się mediacji, czy domniemane wewnętrzne walki o władzę w Rijadzie potwierdzą się i czy Waszyngton ponownie zainterweniuje bezpośrednio w wojnę, pozostaje kwestią otwartą. Na razie pewne jest jedynie to, że Escobar i jego rozmówca ostrzegają przed niebezpieczną eskalacją, której konsekwencje, ich zdaniem, mogą sięgnąć daleko poza granice Jemenu.

=====================================

mail:

Trump mówi: Żadnego ataku na Iran przed wyborami uzupełniającymi

Szef Arabii Saudów jest bardziej podatny na ataki wewnętrzne niż te ze strony AnsarAllah [Huti].

Opublikowany przez

MbS [przywódca Arabii Saudyjskiej] jest bardziej podatny na ataki wewnętrzne niż te ze strony AnsarAllah.

12 października 2026 r.przez Alastair Crooke tkp-at/mbs-ist-intern-staerker-gefaehrdet-als-durch-angriffe-von-ansarallah

Jak pisze Alastair Crooke 11 października 2026 r., „obecny porządek” kolonialny narzucony Azji Zachodniej od ponad wieku osiągnął punkt zwrotny.

W ramach strategii „blokada za blokadą”, „lotnisko za lotniskiem”, AnsarAllah przeprowadził w sobotę trzeci atak na międzynarodowe lotnisko w Rijadzie, zabijając 12 osób (głównie cywilów) i raniąc ponad 300, również głównie cywilów. To, wraz z nasileniem ataków Iranu na tankowce i rozszerzeniem operacji morskich, natychmiast zwiększa presję na prezydenta Trumpa, by zareagował – tuż przed zbliżającymi się wyborami uzupełniającymi.

W miarę trwania konfliktu zbrojnego między Jemenem a Arabią Saudyjską , ta ostatnia coraz bardziej polega na atakach na jemeńskie cele cywilne. Doniesienia potwierdziły , że do września 2025 r. „prawie 15 000 cywilów zginęło w wyniku bezpośrednich działań wojskowych, większość z nich w nalotach przeprowadzonych przez koalicję pod przywództwem Arabii Saudyjskiej ”. Jednak jemeński ruch oporu, czerpiąc z doświadczeń Iranu, zdaje sobie sprawę, że Arabia Saudyjska jest o wiele bardziej bezbronna ze względu na odsłoniętą infrastrukturę energetyczną.

Jeśli Jemen będzie nadal celowo atakował kluczowe saudyjskie obiekty gospodarcze i energetyczne , konsekwencje dla Rijadu będą się mnożyć – pole bitwy będzie coraz częściej areną niszczenia saudyjskiej infrastruktury i cierpienia Zachodu, a nie ofiar cywilnych w Jemenie.

Ten scenariusz może doprowadzić do znacznych strat kapitałowych, kryzysu zadłużenia suwerennego i zmusić Rijad do porzucenia jeszcze większej liczby projektów „Wizji 2030” , na których MbS oparł przyszłość królestwa. [MbS (właśc. Muhammad ibn Salman ibn Abd al-Aziz Al Su’ud) to faktyczny przywódca Arabii Saudyjskiej, książę koronny i premier tego kraju. md]

Arabia Saudyjska nadal zachowuje się tak, jakby mogła ponownie wykorzystać stare recepty sekciarstwa, antyirańskiej propagandy i antyszyickiej narracji, aby utrzymać prozachodnie stanowisko. Jednak te oklepane mantry straciły na skuteczności – nawet wśród znacznej części sunnickiej populacji w regionie.

Obecna sytuacja jest zasadniczo inna. AnsarAllah nie reprezentuje ram dwunastowiecznego islamu szyickiego, który saudyjska propaganda mogłaby łatwo przedstawić jako „irański projekt”. Jemen, rządzony przez AnsarAllah, ma własne ramy ideologiczne, własne tradycje teologiczne, własną historię polityczną i własny system rządów. Ani AnsarAllah, ani szerszego obozu pro-Sana’a nie da się łatwo sprowadzić do pojedynczej sekty czy klasy społecznej.

Krajobraz Jemenu pod rządami AnsarAllah obejmuje sunnitów hanafickich, zajdytów, dżurodijów, ismailitów i inne szkoły myśli islamskiej, przy czym w szerszej strukturze społecznej Jemenu istnieją nawet elementy grup salafickich.

Krótko mówiąc: jeśli MbS nie ulegnie żądaniom AnsarAllah – czego najwyraźniej nie jest w stanie uczynić – konsekwencje mogą przekształcić się w niszczycielską makroekonomiczną reakcję łańcuchową rozgrywającą się w samym sercu modelu gospodarczego państw Zatoki Perskiej; reakcję łańcuchową, która co więcej, jeśli jej dynamika wzrośnie, a zagraniczny kapitał ucieknie z królestwa, doprowadzi do systemowego załamania się całego zachodniego projektu kolonialnego w Zatoce Perskiej.

Paradoks tego dramatu polega na tym, że największe zagrożenie dla MbS nie wynika z ataków AnsarAllah – ani że mogą one sprowokować jego upadek. Nie nastąpi on również na polu bitwy. Zmiana reżimu w Arabii Saudyjskiej nastąpi wskutek jego własnych działań – jego obsesyjnego dążenia do centralizacji władzy.

Nawet Edward Luttwak, znany ze swoich powiązań z zachodnim aparatem bezpieczeństwa, zauważa , że ​​–

„Powodem [bezsilności] Arabii Saudyjskiej w obliczu ofensywy Hutich jest to, że dla rodziny rządzącej królestwem najpoważniejszym zagrożeniem od dawna jest wojskowy zamach stanu – taki jak ten, który zakończył monarchię w Iraku 14 lipca 1958 roku, w wyniku którego zginął każdy członek rządzącej tam rodziny Husajnów”.

W odpowiedzi na to zagrożenie kolejni przywódcy saudyjskiej rodziny rządzącej stosowali najskuteczniejsze dostępne środki: zasadę „dziel i rządź” – nie wobec wrogów zewnętrznych, ale w obrębie własnych sił zbrojnych. Z tego powodu różne jednostki bojowe sił zbrojnych są geograficznie rozdzielone na rozległym terytorium kraju i dowodzone przez różnych książąt, którzy odpowiadają za różne obszary Ministerstwa Obrony, a wszystkie podlegają samemu ministrowi, księciu Chalidowi (młodszemu bratu Mohammeda bin Salmana).

MbS obawia się, że pilot F-15, który nie należy do uprzywilejowanego kręgu oficerów opłacanych przez rodzinę królewską, może zdecydować się na atak na jeden z pałaców książęcych królestwa (zamiast na cel AnsarAllah) – jako preludium do pełnoskalowego buntu wojskowego. To nie jest wydumana groźba – doświadczony saudyjski ekspert wspominał niedawno, że młody saudyjski oficer groził właśnie taką groźbą.

Odcinając się od tradycyjnej opieki plemiennej, w ramach której przywódcy plemienni spodziewali się otrzymać swoją część bogactw naftowych królestwa, konfiskując ziemie plemienne przeznaczone na „prestiżowe projekty” MbS i aktywnie dążąc do przekształcenia podstawowej legitymacji Arabii Saudyjskiej od tradycyjnych sojuszów plemienno-religijnych w stronę nacjonalistycznej, kształtowanej przez młodzież tożsamości skupionej wokół Wizji 2030 , MbS ograniczył wpływy polityczne, jakie historycznie mieli starsi plemienni na dworze królewskim.

MBS narobił sobie wielu wrogów, przekształcając królestwo – nie w państwo narodowe, lecz we własność jednej rodziny. Skoncentrował ogromną władzę polityczną, gospodarczą i w zakresie bezpieczeństwa w obrębie swojej najbliższej gałęzi rodziny i działa jako autorytet absolutny.

Jak pisze jeden komentator —

„Dla tradycyjnych grup plemiennych, takich jak «Anizah», oznacza to, że decyzje polityczne zapadają ściśle od góry do dołu, co nie pozostawia wiele miejsca na tradycyjne budowanie konsensusu lub szczególną autonomię, którą plemiona cieszyły się historycznie”.

Erozja historycznej umowy społecznej pozostawiła po sobie głębokie poczucie niepewności ekonomicznej i utratę prestiżu w tradycyjnych strukturach plemiennych – i w wahhabickim establishmencie religijnym.

W rezultacie —

„ Trwareorganizacjaplemion . W regionach północnych i centralnych pustynne plemiona Szammar i Anizzah podobno zamknęły granice z Jordanią i Irakiem. Na południu górskie plemiona, historycznie związane z AnsarAllah, są bardziej skłonne ignorować granicę z Jemenem niż bronić Korony”.

„Wkrótce dowiemy się, czy istnieją jakiekolwiek podstawy dla [licznych] plotek, jakoby przedstawiciele ponad tuzina plemion saudyjskich spotkali się z przedstawicielami Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej i zaproponowali nowy pakt polityczny – państwo federalne, w którym plemiona będą otrzymywać część dochodów z ropy naftowej i gazu”.

Nie byłoby zaskoczeniem, gdyby w regionie (Syria, Irak itd.) istniały inne plemiona i klany żywiące podobną, tlącą się urazę jak plemiona saudyjskie – urazę, która tli się w ukryciu i wynika z doświadczeń kolonialnej eksploatacji z góry.

Czy w królestwie Arabii Saudyjskiej może dojść do buntu przeciwko MbS? Taka możliwość nie jest bezprecedensowa: kiedy w 1964 roku bezwzględne rządy króla Sauda zagroziły przetrwaniu monarchii, rodzina, wysocy rangą książęta i przywódcy religijni interweniowali, by pozbawić go władzy i wymusić abdykację.

W przypadku upadku rządów rodu Al-Saudów pod przywództwem MbS, nie tylko doprowadziłoby to do upadku projektu kolonialnego w Zatoce Perskiej, ale także zapoczątkowałoby wyścig mający na celu gruntowną reorganizację geopolityczną całego regionu.

Kolonialna „obecna forma”, narzucona Azji Zachodniej od ponad wieku, znajduje się w punkcie zwrotnym. Wszystko jest „w zawieszeniu”. Jak prezydent Trump zareaguje na nasilone ataki AnsarAllah na Arabię ​​Saudyjską? Czy sprowokuje szerszą wojnę w regionie, atakując Iran, Jemen lub Irak? A może zezwoli na zakrojoną na szeroką skalę ofensywę przeciwko AnsarAllah w północnym Jemenie, z udziałem Pakistanu i Izraela? A może w irańskim regionie Sistan-Beludżystan wybuchną niepokoje, ponieważ Pakistan i CIA infiltrują rebeliantów z Beludżystanu przez granice do Iranu, co potencjalnie doprowadzi do strzelanin między Iranem a Pakistanem?

Nie wiemy. Powszechnie przyjmuje się jednak, że obecny kształt regionu został zaprojektowany dla innych, wcześniejszych celów – Bahrajn był częścią Persji przez dwa stulecia przed 1783 rokiem; Kuwejt był dystryktem Basry, dopóki Wielka Brytania nie wytyczyła linii podziału w 1899 roku; Zjednoczone Emiraty Arabskie były „Omanem Trucjalnym” (nadmorskie szejki pod protektoratem brytyjskim do grudnia 1971 roku). Katar początkowo znajdował się pod zwierzchnictwem Bahrajnu, następnie Imperium Osmańskiego, a ostatecznie Wielkiej Brytanii, zanim stał się niepodległym państwem w 1971 roku. Liban i Syria zostały wydzielone z ruin Imperium Osmańskiego przez Francję w 1920 roku. Jordania została ogłoszona „państwem” przez brytyjskiego Wysokiego Komisarza w 1921 roku.

Luttwak ostrzega , że ​​„ostatecznie… spadkobiercy [Al-Saudów] muszą nauczyć się dzielić ogromnymi dochodami Arabii Saudyjskiej z ropy naftowej ze wszystkimi innymi, w przeciwnym razie ryzykują utratą czegoś więcej niż tylko swojego bogactwa”.

Iran właśnie rozpoczął zakrojone na szeroką skalę ćwiczenia wojskowe, a jednocześnie pojawiają się sygnały możliwej, nieuchronnej eskalacji konfliktu izraelsko-amerykańskiego.

Zmiana wydaje się nieunikniona.

Putin wygrywa a Europa wychodzi na głupka globalnej wioski… А в канистры наливаете ?

Opublikowany przez

Putin wygrywa a Europa wychodzi na głupka globalnej wioski…

Date: 11 ottobre 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire./putin-wygrywa-a-europa-wychodzi-na-glupka-globalnej-wioski


Europa – za sprawą fatalnego poziomu jej klasy politycznej, zarówno tej wewnątrz krajów UE, jak i unijnej, została poważnie dotknięta rezygnacją z rosyjskich zasobów energetycznych, a dziś niszczona iest przez tego, kto faktycznie zawsze był jej władcą, ale z powodu starego i głęboko zakorzenionego przekłamania nazywany był przyjacielem.

Oto Trump, w desperackim poszukiwaniu czegoś, co obniżyłoby ceny paliw i ograniczyło spustoszenie, jakie powodują one w jego kampanii wyborczej, zwrócił się do Rosji, by uzyskać olej napędowy i z tego powodu posłał do diabła Zełenskiego wraz z jego europejskimi przyjaciółmi – którzy za wszelką cenę chcą uderzać w rosyjskie rafinerie – co jest jedną z niewielu rzeczy, które pozostały do zrobienia, by podsycić wojnę, która wkrótce wygaśnie. Krótko mówiąc, Europejczyków najpierw nakłoniono do udziału w przygotowaniach do wojny na Ukrainie, potem do wydania setek miliardów na broń i wychodki ze złota, a teraz zostaną pozostawieni własnemu losowi. Można powiedzieć, że wyszli na głupków globalnej wioski.

Wszystko jest paradoksalne w tej sprawie

– ponieważ ataki ukraińskie (na rafinerie rosyjskie) zostały zaplanowane i kierowane przez zachodnie służby wywiadowcze, a w szczególności przez CIA;

– ponieważ szkody zostały wyolbrzymione ponad wszelkie granice przyzwoitości, sugerując, że lokalne niedobory oleju napędowego zadały Rosji śmiertelny cios (a Putin pozwolił im w to uwierzyć, przygotowując pułapkę), podczas gdy teraz okazuje się, że Moskwa może bez problemu sprzedawać swój olej napędowy, tak jak zresztą sprzedaje go innym krajom;

 – ponieważ uzgodnione ilości, nawet jeśli dotrą na miejsce, będą stanowiły zaledwie niecałe dwa tygodnie zużycia w Stanach Zjednoczonych;

– ponieważ nawet gdy operacja ta dojdzie do skutku (bo można mocno wątpić w jej realizację) nie zwiększy ona całkowitej ilości oleju napędowego dostępnego na rynku światowym, a przesunie jedynie miejsce jego wykorzystania.

Słynne “rynki” doskonale o tym wiedzą, ale Donald ma nadzieję, że uda mu się opanować sytuację w ciągu trzech tygodni, które dzielą go od wyborów środka kadencji: zamierza powiedzieć Amerykanom: widzicie, robię coś, by obniżyć ceny. Czy jednak lobby syjonistyczne oraz ścierwa ze służb wywiadowczych rzeczywiście mu na to pozwolą, to już inna sprawa. Tak, czy inaczej, by osiągnąć ten chwiejny cel, dał kopniaka w tyłek swoim przyjaciołom zza Atlantyku.

Podczas gdy kokainista z Kijowa traktowany jest przez Berlin, Brukselę, Londyn, Paryż – aż po rzymską przekupkę z dzielnicowego targu – jak ogrodowy karzeł, Trump wyrzuca go za burtę: „Myślę, że nadszedł czas, aby Ukraina dostała nowego prezydenta. Zełenski mógł zakończyć tę wojnę wiele razy. Wiele, wiele razy. Ale postanowił tego nie robić”.

Co oczywiście nie jest prawdą, ponieważ Zełenski jest niczym innym jak marionetką w rękach Zachodu już od czasów, gdy wcielał się w rolę prezydenta ludu (tego, który następnie doprowadził do eksterminacji) w serialu telewizyjnym; robi to, co mu każą, ale właśnie dlatego wycofanie poparcia dla „duce” z Kijowa jest równoznaczne z przyznaniem się do porażki. Prezydent Stanów Zjednoczonych, który dzwoni do Putina z prośbą o pomoc, sprawia wrażenie, jakby wyszedł na Plac Czerwony z białą flagą. Przywódca Zachodu przyznaje, że nie może już narzucać nikomu swojej woli, a wręcz przeciwnie – jest zmuszony prosić o pomoc, ogłaszając, że stał się mniejszością na świecie. Chwyt wyborczy wyrywa ogromną dziurę w tkaninie historii.

Do tego dochodzi najnowsza kpina z Europy: w rozmowach, które miały miejsce w ostatnich dniach, pojawił się pomysł odbudowy gazociągu Nord Stream w ramach wspólnego przedsięwzięcia spółek rosyjskiej i amerykańskiej: gdyby więc gaz miał kiedyś znów zacząć płynąć, będzie się to odbywać pod kontrolą firmy amerykańskiej, która oczywiście będzie czerpać jak największe zyski z podwyższania jego cen.

Gdybym był na miejscu obecnych i byłych przywódców europejskich, rozważałbym godne zbiorowe samobójstwo, seppuku jako akt zadośćuczynienia za zrujnowanie życia 400 milionów obywateli Europy. Niestety, zostali oni wybrani właśnie dlatego, że są pozbawieni godności. Pozostaną na swoich stanowiskach tak długo, dopóki ich nie wyrzucą lub dopóki nie zgniją.

ilsimplicissimusputin-vince-leuropa-e-lo-scemo-del-villaggio-globale

Trump żąda zmiany prezydenta Ukrainy

Opublikowany przez

Trump żąda zmiany prezydenta Ukrainy

Cyprian Gąsiorowski ndz., 11/10/2026 zmianynaziemi/trump-zada-zmiany-prezydenta-ukrainy

W sobotę 10 października 2026 roku prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump ostro skrytykował prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego, twierdząc, że wielokrotnie miał on szansę zakończyć wojnę z Rosją, lecz z tych okazji nie skorzystał. Wypowiedź padła przed Białym Domem podczas rozmowy z dziennikarzami, dzień po ogłoszeniu przez Trumpa porozumienia z rosyjskim prezydentem Władimirem Putinem w sprawie dostaw rosyjskiego oleju napędowego na rynki światowe.

Video URL

https://zmianynaziemi.pl/media/oembed?url=https%3A//www.youtube.com/watch%3Fv%3DuPJCz6ML9aY&max_width=800&max_height=600&hash=xxupIOLboN5VfnaGgiDekgrk8adx0oNXhahLH-yjH0I

Trump stwierdził: „Sugeruję, żeby znaleźli nowego przywódcę, który będzie w stanie zawrzeć porozumienie, ponieważ mógł zawrzeć wiele umów, a z jakiegoś powodu nigdy tego nie robi”. Dodał, że nadszedł czas, aby Ukraina wybrała nowego prezydenta. Amerykański lider argumentował, że pod rządami Zełenskiego Ukraina straciła 30 procent terytorium, a liczba ofiar i osób przemieszczonych sięgała według niego ponad miliona osób po obu stronach oraz łącznie ponad dwóch milionów zabitych. Podkreślił, że wojna nigdy nie powinna była się rozpocząć i że gdyby sprawował urząd prezydenta w 2022 roku, konflikt nie wybuchłby z powodu niekompetencji.

Trump mocno skrytykował ukraińskie ataki na rosyjskie rafinerie. Powiedział, że ostrzegał Kijów: „Możecie robić z Rosją, co chcecie. Nie atakujcie tych rafinerii, bo to problem dla całego świata”. Dodał: „On lepiej niech, do cholery, przestanie”. Amerykański prezydent obarczył Zełenskiego odpowiedzialnością za wysokie ceny oleju napędowego w USA, pomijając lub bagatelizując wpływ trwającej wojny z Iranem na globalne rynki energetyczne. Według danych AAA średnia cena diesla w USA wynosiła w tym okresie około 6,28 dolara za galon.

Porozumienie z Putinem, ogłoszone w piątek 9 października, przewiduje natychmiastowe dostawy ponad 300 tysięcy ton rosyjskiego oleju napędowego na rynek amerykański i światowy, kolejne 500 tysięcy ton w listopadzie oraz milion ton bezpośrednio po tym terminie. Dodatkowo, w zależności od stanu rosyjskich rafinerii uszkodzonych przez ukraińskie ataki, może dojść do dostawy kolejnych trzech milionów ton. Łącznie mowa o około 4,8 miliona ton. Departament Skarbu USA wydał tymczasową licencję zawieszającą sankcje na rosyjski diesel do 7 kwietnia 2027 roku, choć inne restrykcje wobec rosyjskich aktywów pozostają w mocy.

Trump podkreślał, że dzięki tej umowie oraz amerykańskiej kontroli nad Cieśniną Ormuz ceny paliw spadną bardzo szybko. Putin potwierdził gotowość Rosji do dostaw ropy i produktów naftowych. Umowa stanowi odejście od polityki presji na Moskwę i jest postrzegana jako próba obniżenia cen przed listopadowymi wyborami śródokresowymi w USA, gdy koszty energii pozostają wrażliwym tematem dla wyborców, w tym rolników i kierowców ciężarówek.

Zełenski nazwał porozumienie prezentem dla Putina i inwestycją w wojnę, którą trzeba zakończyć, a nie przedłużać. Wskazywał, że Rosja odpłaci się dalszym terrorem – w dniu wypowiedzi Trumpa rosyjskie ataki zabiły co najmniej 20 osób w regionie zaporoskim. Ukraińska delegacja skróciła wizytę w USA. Minister spraw zagranicznych Andrij Sybiha bronił Zełenskiego, stwierdzając, że ma on poparcie ukraińskiego narodu, który ma prawo sam decydować o swoim przywódcy.

Image

Niezależne szacunki wskazują, że Rosja kontroluje około 20 procent terytorium Ukrainy, a nie 30 procent, jak podał Trump. Dane o ofiarach są trudne do zweryfikowania i często zawyżane przez obie strony; brytyjskie źródła wojskowe mówiły o około pół miliona zabitych rosyjskich żołnierzy, bez precyzyjnych danych dla Ukrainy. Front pozostaje w dużej mierze w impasie od pełnoskalowej inwazji Rosji w lutym 2022 roku, a obie strony prowadzą intensywną wojnę powietrzną – Ukraina atakuje rosyjską infrastrukturę energetyczną, by ograniczyć wpływy finansujące armię, a Rosja odpowiada atakami na ukraińskie miasta i energetykę.

Rosyjscy oficjele, w tym specjalny wysłannik Kiriłł Dmitrijew, pozytywnie przyjęli słowa Trumpa, twierdząc, że dołącza on do osób uważających, że Ukraina potrzebuje przywództwa skupionego na pokoju. Europejscy sojusznicy Kijowa wyrazili zaniepokojenie umową na diesel i potwierdzili przywiązanie do sankcji. W tle pozostają wcześniejsze próby dyplomacji, w tym spotkania wysłanników Trumpa z ukraińskimi przedstawicielami oraz wcześniejsze napięcia między Waszyngtonem a Kijowem.

Wypowiedzi Trumpa podkreślają jego priorytet, jakim jest obniżenie kosztów energii dla Amerykanów kosztem dalszej izolacji Rosji. Dla Ukrainy, która od ponad czterech lat broni się przed inwazją, oznacza to sygnał o zmianie amerykańskiego podejścia i rosnącej presji na ustępstwa. Podważa to narrację o jednolitym wsparciu Zachodu i rodzi pytania o przyszłość pomocy wojskowej oraz możliwości zakończenia konfliktu na warunkach akceptowalnych dla Kijowa. Sytuacja energetyczna, z cenami ropy Brent powyżej 100 dolarów za baryłkę, pozostaje powiązana zarówno z wojną ukraińską, jak i szerszymi napięciami na Bliskim Wschodzie, co komplikuje kalkulacje polityczne w Waszyngtonie przed wyborami.

Video URL

https://zmianynaziemi.pl/media/oembed?url=https%3A//www.youtube.com/watch%3Fv%3DlnETloaPu_c&max_width=800&max_height=600&hash=h8R0_zORt98pGOhCdiVvuiEtr-qro2-W90p3qEiYYpw

Źródła:

https://www.foxnews.com/politics/trump-calls-ukraine-repl…

https://www.cnbc.com/2026/10/10/trump-says-ukraine-should…

https://www.washingtonpost.com/politics/2026/10/10/trump-…

https://www.scmp.com/news/world/russia-central-asia/artic…

Pęknięcie przeradza się w z[a]łamanie: Ukraińska delegacja wściekła po dekrecie Donalda dotyczącym importu rosyjskiego diesla

Opublikowany przez

Pęknięcie przeradza się w złamanie: Ukraińska delegacja wściekła po dekrecie Donalda dotyczącym importu rosyjskiego diesla

…czyli jak Diesel Don rozwiał marzenia naddnieprzańskiego krasnoluda

Symplicjusz simplicius/rift-turns-to-fracture-ukrainian

Katastrofa dotknęła stosunki ukraińsko-amerykańskie w momencie, który miał być punktem zwrotnym w wysiłkach pokojowych na rzecz zakończenia wojny. Właśnie gdy delegacja wysłana przez Zełenskiego wylądowała w Miami na prywatnym spotkaniu z szefami Trumpa, Kushnerem i Witkoffem, sam ojciec chrzestny ogłosił szokujące oświadczenie: zakaz importu rosyjskiego oleju napędowego zostanie zniesiony.

Powodem, dla którego Zełenski zgrzytał złotymi trzonowcami, była odmowa przywódcy Ukrainy, by zastosować się do żądań Donalda, by wstrzymać ataki na rosyjskie złoża naftowe, przynajmniej według Axios:

Axios: Trump zawarł z Rosją umowę na olej napędowy po tym, jak prezydent Zełenski zignorował pół tuzina próśb USA o zaprzestanie ataków na rosyjskie rafinerie ropy naftowej, powiedział amerykański urzędnik.

„Zełenski źle interpretuje sytuację. Kontynuując ataki na rafinerie, podważa dobrą wolę, którą zbudował z Trumpem w ciągu ostatnich sześciu miesięcy” – powiedział urzędnik.

Zełenski zaproponował przerwanie ataków, jeśli Rosja wstrzyma ataki na ukraińskie elektrownie. Trump jednak chciał, aby Ukraina zaprzestała ataków jednostronnie, obwiniając strajki za wysokie ceny gazu w USA i argumentując, że nie są one równoznaczne z rosyjskimi atakami na ukraińską sieć energetyczną.

Uzasadnienie obnaża ohydną grę dwulicowości: niepowodzenia Trumpa w Iranie doprowadziły do ​​problemów gospodarczych w USA, które obecnie zagrażają wyborom uzupełniającym. Aby odkupić jedną głupotę, Trump jest zmuszony spalić mosty w Kijowie – bez żadnej gry słów – po raz kolejny obnażając nieprzewidywalną i nieszczerą amerykańską politykę zagraniczną, na którą żaden kraj na świecie nie może liczyć.

Jak pisze ZH :

To są wybory uzupełniające, głupcze

Po co marnować tyle dobrej woli wobec Kijowa przez dziewięć dni z dieslem? Bo to ceny paliw wpływają na wynik głosowania. Ekonomiści polityczni Goldmana, Alec Phillips i Abhay Duggirala, napisali w swoim najnowszym wydaniu „US Election Monitor”, że „ceny benzyny i demokratyczne głosy w wyborach powszechnych zmieniały się w tym roku równolegle– przewaga Demokratów stopniowo rosła po gwałtownym wzroście cen benzyny na początku wojny z Iranem”.Demokraci prowadzą obecnie w wyborach powszechnych średnio o 8,9 punktu procentowego, a „inflacja i gospodarka zajmują najwyższe pozycje wśród wyborców, a ogólny poziom poparcia dla Trumpa w obu tych kwestiach jest zdecydowanie negatywny”.

Z powrotem w palmowym Miami, rozmowa między borgatami stała się burzliwa, gdy wiadomości „zaskoczyły” poruczników Zełenskiego, którzy mieli mdłości jak po zjedzeniu kiepskiej porcji gabagoolu, czyli ryby gefilte:

Rob Lee@ RALee85RALee85

„Spotkanie zostało jednak przerwane, gdy ukraiński zespół został zaskoczony oświadczeniem Trumpa, że ​​zawarł on umowę z Władimirem Putinem w sprawie uwolnienia oleju napędowego, według trzech osób mających bezpośrednią wiedzę o rozmowach. Podczas spotkania w Miami wysłannicy Trumpa, Steve…

13:42 · 10 paź 2026

Co gorsza, według powyższego raportu Kushner i Witkoff próbowali wymusić na załodze Z groźby zaprzestania wszelkiej wymiany informacji wywiadowczych, co mogłoby sparaliżować możliwości Ukrainy w zakresie ataków na rosyjskie złoża naftowe.

Mark Ames@ MarkAmesExiledMarkAmesExiled

Ukraina opiera się na amerykańskim wywiadzie satelitarnym, aby atakować rosyjskie rafinerie, których USA nie chcą, aby Ukraina atakowała. Witkoff grozi odcięciem pomocy USA, jeśli Ukraina nie zaprzestanie ataków na rafinerie. Ukraina mówi „Zmuś mnie”, wychodzi ze spotkania i atakuje kolejną rafinerię w Rosji – z pomocą Trumpa.

Spotkanie zostało jednak przerwane, gdy zespół ukraiński został zaskoczony ogłoszeniem Trumpa, że ​​zawarł on umowę z Władimirem Putinem w sprawie uwolnienia oleju napędowego, według trzech osób mających bezpośrednią wiedzę o rozmowach. Podczas spotkania w Miami wysłannicy Trumpa, Steve

—————————————-

Dla tych, którzy się zastanawiają dlaczego: nie chodzi o to, że ukraińskie drony potrzebują współrzędnych GPS rosyjskich rafinerii – to jest prostsze. Chodzi o to, że potrzebują śledzenia w czasie rzeczywistym aktywnych rosyjskich radarów satelitarnych, aby wyznaczyć idealną trasę lotu, która ominie zasięg radarów.

Po zachwycie nad rozmiarami mosiężnych bilardów zespołu Kushnera, Ukraińcy podobno uciekli, a ich związek legł w gruzach:

Urzędnik dodał, że drużyna ukraińska skróciła swoją podróż zamiast odbyć drugą rundę rozmów w sobotę.

Zełenski natychmiast przeszedł do ofensywy, po raz pierwszy otwarcie krytykując Trumpa za jego „słabość” wobec Rosji:

Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUaZelenskyyUa

Znaczenie zezwolenia Rosji na sprzedaż produktów naftowych było najwyraźniej słyszalne w Kijowie, kiedy po wielokrotnych atakach na obiekty energetyczne odrzutowymi „szahidami”, Rosja przeprowadziła również atak rakietowy. Niektóre pociski zostały przechwycone. To kolejny raz…

============================

Jak podają źródła, serwisy śledzące już śledzą pierwsze rosyjskie transporty oleju napędowego z „floty cieni” do Ameryki kontynentalnej:

Biorąc pod uwagę, że statek przepłynął już cały Ocean Atlantycki, jasne jest – jeśli powyższe informacje są prawdziwe – że umowa była przygotowywana od jakiegoś czasu. Niektórzy twierdzą jednak, że w tym tankowcu nie ma oleju napędowego, a raczej nawóz, na który już udzielono zgody.

Podobnie jak Trumpa, Putina również można oskarżyć o niezręczne wycofywanie się, ale przypuszczam, że wszystko to ma swoje uzasadnienie, skoro chodzi o wciśnięcie Ukrainy w rozwijające się stosunki amerykańsko-rosyjskie.

Ostatecznie jednak nowa umowa wydaje się być raczej chwytem medialnym i publiczną krytyką Zełenskiego w imieniu Trumpa niż czymkolwiek innym. Całkowita ilość importowanego oleju napędowego stanowi niewielki ułamek zapotrzebowania USA i, przynajmniej według ekspertów, nie wpłynie znacząco na ceny na stacjach benzynowych.

Najprawdopodobniej umowa jest po prostu kolejnym impulsywnym odruchem Trumpa, wynikającym bardziej z jego ego niż z narastającej frustracji z powodu własnych porażek w wojnie z Iranem i nieposłuszeństwa ze strony nikczemnego podwładnego Zełenskiego.

Teraz Trump naprawdę nadepnął Zełenskiemu na odcisk, otwarcie wzywając Ukrainę do wyboru nowego prezydenta, co najwyraźniej oznacza ostateczne zerwanie dotychczasowych relacji z szefową Bankową:

Obwinianie Zełenskiego za trudności, jakich doświadczają obecnie amerykańscy „rolnicy i hodowcy”, to nowy poziom ułomności kulawego Dona — wszystko, byle tylko odwrócić uwagę od irańskiego bagna.

Co ciekawsze, w powyższym klipie Trump najwyraźniej stawia szefowi z Kijowa ultimatum: „Lepiej, żeby przestał”. Nieustępliwy Zełenski już zadeklarował zamiar kontynuowania ataków na rosyjskie rafinerie, więc możemy spodziewać się jedynie kulminacyjnego starcia między dwoma byłymi „partnerami” w niedalekiej przyszłości.

https://www.ukrinform.net/rubric-polytics/4173068-estonia-seeking-eu-debate-on-more-aid-to-ukraine-to-destroy-russian-oil-refineries-pm.html

W tym miejscu Zełenski błaga USA, aby zamknęły rosyjską gospodarkę i pozwoliły Ukrainie korzystać z technologii Starlink głęboko na terytorium Rosji, aby mogła kontrolować rosyjskie niebo, tak jak „Izrael robił to nad Iranem”:

Zamiast rozszerzenia działalności o Starlink, może zostać całkowicie odcięty od wymiany informacji wywiadowczych ze Stanami Zjednoczonymi, jeśli nowicjusz Bankova nadal będzie przyćmiewał swojego byłego szefa.

Teraz cała uwaga skupia się na tym, jak długo bezbronna Ukraina, mająca coraz mniej opcji i coraz węższe grono przyjaciół, będzie w stanie przeciwstawić się zimowej kampanii ataków na infrastrukturę ze strony Rosji.

Od zeszłego tygodnia sytuacja w Kijowie zaczęła wyglądać coraz gorzej, z codziennymi przerwami w dostawie prądu i usług, a prognozy wskazują na jeszcze gorsze warunki. Różni ukraińscy eksperci oceniają sytuację:

Dyrektor Centrum Badań Energetycznych Ukrainy przedstawia prawdopodobny plan Rosji na zimę:

Rosja skoncentruje swoje zimowe strajki na stacjach wysokiego napięcia i węzłach dystrybucyjnych, aby odciąć dopływ prądu do Kijowa, oświadczył Aleksandr Charczenko, dyrektor Centrum Badań Energetycznych.

Według niego Kijów i Odessa są szczególnie narażone ze względu na zależność od zewnętrznych dostawców energii elektrycznej. W szczytowym okresie Kijów zużywa do 15% całkowitej energii elektrycznej w kraju.

Kliczko i inne kluczowe postacie wzywają ludzi, aby zaczęli opuszczać stolicę, ponieważ służba cywilna się załamuje:

Mieszkańcy Kijowa i innych miast powinni przygotować się na najgorszy scenariusz i rozważyć wyprowadzkę z miasta, wynajęcie mieszkania na przedmieściach lub zamieszkanie z rodzicami ze względu na potencjalne problemy z podstawowymi mediami – powiedział wolontariusz Taras Chmut.

Oficjalny urząd energetyczny Ukrenergo ogłasza zniszczenie obiektów:

https://www.pravda.com.ua/eng/news/2026/10/10/8057341/

Największy zakład metalurgiczny na Ukrainie został zamknięty po atakach:

Największy zakład metalurgiczny Ukrainy, „ArcelorMittal”, ogłasza całkowite wstrzymanie produkcji i konserwacji swoich obiektów po czterech atakach.

▪️Powodem wstrzymania są cztery ataki rakietowe, w wyniku których zginęło 6 pracowników, ponad 18 zostało rannych, a główna produkcja metalurgiczna została wstrzymana.
▪️Proces całkowitego wstrzymania produkcji potrwa około 2 miesięcy. Firma planuje wznowić działalność po zakończeniu wojny.
➖„Według naszej obecnej oceny, bezpieczna praca jest niemożliwa, dopóki trwa wojna” – powiedział Mauro Longobardo, dyrektor generalny firmy.

W obliczu tych wszystkich wydarzeń, po ponurych wydarzeniach tego dnia, Zełenski znalazł pocieszenie w ramionach swoich europejskich wybawców, a następnie natychmiast wycofał się na rozmowy z czołowymi przywódcami i współpracownikami, którzy oferowali mu pocieszenie w formie kolejnych pustych słów.

Jedno staje się coraz bardziej oczywiste: wojna irańska w pełni wpisała się w globalny polikryzys, stając się własnym, powiązanym teatrem działań narastającej „wojny światowej” Wschodu z Zachodem. Działania Iranu mające na celu przeciąganie kryzysu w cieśninie Ormuz będą teraz coraz bardziej wpływać na rozwiązanie wszystkich innych teatrów działań, w miarę jak gospodarka światowa będzie pod coraz większym obciążeniem, co ostatecznie da Iranowi większą siłę nacisku niż kiedykolwiek wcześniej. Widzimy to już teraz, nawet w chwili pisania tego tekstu, gdy ataki Huti uderzają w Arabię ​​Saudyjską, a Iran rozszerza swoją strefę blokady, aby rozpocząć ataki na statki znajdujące się znacznie dalej od Cieśniny Ormuz.

W miarę zbliżania się wyborów uzupełniających, Trump będzie miał coraz mniej cierpliwości na wszelkie drażliwe kwestie, jednocześnie postrzegając rozwiązanie konfliktu na Ukrainie jako potencjalna nadzieja zmiłowania, który mógłby rozruszać jego polityczne żagle w przededniu wyborów.

Możemy się zatem spodziewać, że Trump będzie jeszcze bardziej zaciekle naciskał na Zełenskiego, by skłonić go do uległości wobec Rosji. Jednocześnie jest jasne, że Zełenski pozostanie niepokorny i schroni się w ramionach chętnej Europy, przyczyniając się tym samym do pogłębienia rozdźwięku między słabnącymi partiami politycznymi elit Starej Europy a USA.

Tak czy inaczej, dla Rosji jest to błogosławieństwo, a Ukrainę czeka najsmutniejsza zima, jaką kiedykolwiek tam widziano.

Umowa dotycząca diesla zakończona, Zełenski jest wściekły, giełda w Moskwie gwałtownie wzrosła

Opublikowany przez

Umowa dotycząca diesla zakończona,

Zełenski jest wściekły,

giełda w Moskwie gwałtownie wzrosła:

Wyniki rozmowy między Putinem

a Trumpem 9 października

Posted by Marucha w dniu 2026-10-10 maruchaumowa-dotyczaca-diesla-zakonczona-zelenski-jest-wsciekly-gielda-w-moskwie-gwaltownie-wzrosla-wyniki-rozmowy-miedzy-putinem-a-trumpem-9-pazdziernika

Putin i Trump zawarli umowę na temat diesla i rozmawiali o Ukrainie

Władimir Putin i Donald Trump odbyli rozmowę telefoniczną. Podczas rozmowy miało miejsce jednocześnie kilka ważnych wydarzeń politycznych. Umowa na diesla została zawarta, Putin powiedział, że rozmowy pokojowe zostały przynajmniej poważnie odroczone, Trump obiecał znieść sankcje.

I zaraz po rozmowie Zełenski, który najwyraźniej nie wiedział nic o planach Rosji i Stanów Zjednoczonych, niemal wybuchnął płaczem przed dziennikarzami: „to nie jest sprawiedliwe” – krzyknął kijowski przywódca.

Co wydarzyło się podczas rozmowy telefonicznej między przywódcami Rosji a Stanami Zjednoczonymi 9 października 2026 roku? Rozgryźmy to po kolei.

Najpierw główne wiadomości i wypowiedzi po rozmowie między dwoma liderami:

Rozpad rozmów pokojowych

Po pierwsze, prezydent Rosji powiedział swojemu amerykańskiemu odpowiednikowi, że Kijów zakłócił rozmowy pokojowe.

Asystent rosyjskiego przywódcy Jurij Uszakow wyjaśnił, że istnieje porozumienie między Moskwą a Waszyngtonem: po wyborach do Dumy Państwowej Federacji Rosyjskiej będą kontynuowane negocjacje trójstronne (Rosja, Stany Zjednoczone, Ukraina). Jednak Kijów próbował zakłócić wybory, przeprowadził najmasowniejszy atak na Moskwę – 1600 dronów.

– Reżim kijowski w rzeczywistości zakłócił możliwość natychmiastowego wznowienia procesu negocjacyjnego. A teraz, jak powiedział prezydent, pomyślimy, kiedy te negocjacje mogą zostać wznowione – przekazał Uszakow istotę części rozmowy.

Umowa diesla między Rosją a Stanami Zjednoczonymi

Po drugie, zawarto „umowę diesla” między Rosją a Stanami Zjednoczonymi, a Skarb USA już zniósł część sankcji na rosyjskie produkty naftowe.

Trump już opublikował szczegóły w mediach społecznościowych – prezydenci dosłownie ustalili harmonogram. W październiku Rosja dostarczy ponad 300 tysięcy ton oleju napędowego na rynki amerykańskie i światowe. W listopadzie – kolejne 500 tysięcy ton. Ponadto, gdy rafineria wyjdzie z napraw, kolejne 1 milion ton, a potem kolejne 3 miliony.

Następnie nastąpiły oczywiście wcześniej przygotowane oświadczenia ministerstw. Skarb USA natychmiast zrobił „niemożliwe” – zniósł sankcje na rosyjski diesel do 7 kwietnia 2027 roku. Wicepremier Aleksander Novak potwierdził, że Federacja Rosyjska będzie działać zgodnie z harmonogramem ogłoszonym przez Trumpa.

Bezsilna wściekłość Ukrainy

Incydent wywołał gwałtowną reakcję w Kijowie: Zełenski powiedział, że Ukraina została dosłownie oszukana.

Po ogłoszeniu przez Trumpa zniesienia sankcji, Wołodymyr Zełenski wydał pilny komentarz. Pilnie skarżył się dziennikarzom, że Stany Zjednoczone działają „nieuczciwie”, ostro potępił zniesienie ograniczeń dotyczących rosyjskich produktów naftowych i niemal powiedział, że Stany Zjednoczone, jak twierdzą, finansują „rosyjską agresję”.

– Uważam, że nasz zespół [obecnie kijowska grupa negocjacyjna poleciała do Miami] jest wykorzystywany jako ekran. To zdecydowanie nie fair, zdecydowanie nie jest to jak partner. To słabe rozwiązanie. Szkoda. Szkoda. Słaba decyzja – ubolewał Zełenski.

Skąd Rosja wzięła olej napędowy I kto wygrał więcej, Moskwa czy Waszyngton?

A teraz wyjaśnijmy, dlaczego Kijów poniósł klęskę i kto korzysta na efektach „umowy diesla”, jak już nazywano porozumienie między Rosją a Stanami Zjednoczonymi.

Dlaczego Trump tak bardzo potrzebuje tej umowy?

3 listopada wybory do Kongresu USA w Stanach Zjednoczonych są niższą izbą parlamentu, niemal jak nasza Duma Stanowa. Teraz Republikanie, na czele z Trumpem, mają większość. Ale po wyborach wszystko może się zmienić – wszyscy bukmacherzy dali około 85% na zwycięstwo Demokratów.

Trump potrzebował środków nadzwyczajnych. Musieliśmy negocjować z Władimirem Władimirowiczem i Rosją, która 15 lat temu w Stanach Zjednoczonych była pogardliwie nazywana „krajem stacji benzynowych”.

Trump nazwał porozumienie z Rosją „wielką sprawą” dla całego świata

Czy Rosja sama będzie miała wystarczająco dużo diesla i czy „umowa diesla” zaszkodzi nam?

Ale Rosjanie mogą mieć inne pytanie – sytuacja z benzyną nie unormowała się jeszcze w pełni, skąd bierzemy tyle diesla? Czy nie zawieramy umów ze szkodą dla rynku krajowego?

Po pierwsze, w Rosji nie ma problemów z dieslem, jest go wystarczająco dużo – powiedział wicepremier Novak. Potwierdzają to niezależne statystyki zagraniczne: Reuters, który trudno podejrzewać o sympatię wobec Moskwy, niedawno opublikował raport o wzroście eksportu rosyjskiego diesla.

We wrześniu Rosja zwiększyła dostawy oleju napędowego do krajów Azji Centralnej. Agencja informuje, że na rynku krajowym zaczęła się tworzyć jego nadwyżka. W związku z tym wysyłki wzrosły z 371 tysięcy ton w sierpniu do 427 tysięcy ton we wrześniu (w listopadzie, nawiasem mówiąc, obiecaliśmy dostarczyć Stanom Zjednoczonym i światu 300 ton, czy czujesz, że liczby przebijają?). Zaopatrzenie do Kazachstanu wzrosło najbardziej: z 28 tysięcy do 77 tysięcy ton, a około 26 tysięcy ton wysłano do Uzbekistanu po braku dostaw w sierpniu.

W Rosji nie ma problemów z dieslem, jest go wystarczająco dużo – powiedział wicepremier Novak.

Dlaczego ta umowa jest korzystna dla Rosji i co w zamian otrzymamy?

Jeśli nadal masz wątpliwości, czy transakcja jest dla nas opłacalna, sprawdź notowania Moskiewskiej Giełdy. Bezpośrednio po publikacji Trumpa jej ogólny indeks eksplodował w wieczornym handlu, przekraczając poziom 2400 punktów. Notowania pobiły rekord 30 czerwca 2026 roku – w momencie, gdy indeks był niezwykle wysoki z powodu wzrostu cen rosyjskiej ropy w związku z eskalacją wokół Iranu.

Innymi słowy, brokerzy postrzegają tę umowę jako, jak sam Trump by powiedział, „genialną umowę”.

Dlaczego? Sankcje na olej napędowy zostały zniesione. Przynajmniej do 7 kwietnia 2027 roku. Olej napędowy jest jednym z głównych produktów naftowych, które dostarczamy na rynek zagraniczny, co oznacza, że to naprawdę świetna okazja dla Rosji do zarobku.

Policzek zamiast „Rozejmu energetycznego”: jak Zełenski został postawiony w impas

Jest tu jeszcze jedna bardzo piękna polityczna subtelność. Nasze fabryki będą produkować olej napędowy obiecany Trumpowi, nasze cysterny pojadą z paliwem do Stanów Zjednoczonych. Na tym tle kijowskie ataki na rosyjskie rafinerie czy statki będą wyglądać jak bezpośredni policzek dla Trumpa. A co ważniejsze – jako próba podważenia szans Republikanów w wyborach do Kongresu. Czy Siły Zbrojne Ukrainy odważą się teraz wysłać tam swoje drony? Czy Zełenski odważy się osobiście zaszkodzić właścicielowi Białego Domu?

A jeśli się odważy, co zrobi Waszyngton? W końcu według amerykańskich satelitów drony „lecą, by zaatakować”…

Na wszystkie te pytania nie ma jeszcze odpowiedzi. Takie subtelności porozumień między Rosją a Stanami Zjednoczonymi oczywiście nie są wypowiadane. W rzeczywistości jednak, podpisując „umowę diesla”, Kreml postawił Bankową w bardzo delikatnej sytuacji.

Przeczytaj jeszcze raz, jak histeryczny był Zełenski. „To nie fair, to nie jest jak partner!”

Tak właśnie Kijów, który marzył o „energetycznym zawieszeniu broni”, znalazł się w impasie, gdzie albo zaprzestanie  ataków na nasze rafinerie, albo narazi się na gniew prezydenta USA. Jak podoba Ci się taka „umowa energetyczna”?…

Przełożone rozmowy pokojowe: co oznaczają wypowiedzi Putina I kiedy zakończy się NWO?

I ostatni punkt. Rozmowy pokojowe są odkładane.

Trzeba szczerze powiedzieć, że gdy prezydent USA ogłosił rozmowę telefoniczną tuż przed urodzinami Władimira Putina, wielu ekspertów było sceptycznych. Co można zmienić w sytuacji, gdy Europa nie jest gotowa na pokój, Kijów jest całkowicie zależny od decyzji Brukseli, a Rosja wygrywa i nie zgadza się na ustępstwa?

Zamiast tego otrzymaliśmy wspaniały prezent na urodziny prezydenta: piękną i mądrą umowę, zniesienie sankcji, a nawet wdzięczność prezydenta USA, który naprawdę potrzebował tej wyciągniętej ręki Moskwy.

Ale wraz z końcem NWO, problem ten jest teraz rozwiązywany na polu bitwy. Właśnie o tym wspomniał Władimir Putin w rozmowie z Trumpem. Przejdźmy do historii Jurija Uszakowa:

– Podczas rozmowy Władimir Putin podkreślił, że pragnienie Kijowa, by powstrzymać ofensywę rosyjskich wojsk wzdłuż całej linii kontaktu uderzeniami głęboko w nasz kraj, nie ma żadnych perspektyw. Nasze siły zbrojne mają pełną inicjatywę i idą naprzód z pewnością siebie. Jednocześnie Władimir Putin jasno dał do zrozumienia, że nasze stanowisko wobec celów i założeń specjalnej operacji wojskowej pozostaje niezmienione…

Rosja ma ogromną przewagę w atakach dalekiego zasięgu – drony odrzutowe, których Kijów nie posiada, a w tym wyścigu wyprzedziliśmy całe NATO (więcej szczegółów tutaj). I wykorzystujemy ją w pełni: Kijów jest odłączony od energii, mosty są „łamane”, a wraz z nimi systematycznie rozpada się kręgosłup logistyki Sił Zbrojnych Ukrainy. Deputowani Rady Najwyższej po raz pierwszy zaczęli mówić o czasie, by ustąpić Moskwie.

A teraz jest dopiero początek października!

Kijów i Europa, otwierając wiosną „Puszkę Pandory”, rozpoczynając kampanię dalekosiężnych uderzeń, kompletnie się pomylili. Gospodarka Ukrainy, która utrzymywała się z transz z Europy, może teraz w nadchodzących miesiącach definitywnie się załamać, pomimo ewentualnych wielomiliardowych zastrzyków. Nastąpi upadek wraz z jakimkolwiek „normalnym życiem” na Ukrainie. A kraj będzie na skraju ostatecznego upadku.

Dlatego po kolejnych atakach Kijowa, po próbie zakłócenia wyborów, rozmowy zostały odłożone na bok. Stało się jasne, że Kijów (i Bruksela) jeszcze nie zgodzili się przyznać, że są na krawędzi katastrofy. A Moskwa jest gotowa czekać, aż wróg uświadomi sobie głębię ekonomicznej przepaści, na dno której tak nieuchronnie leci.

Tak więc kwestia zakończenia NWO przy stole negocjacyjnym może zostać poruszona za kilka miesięcy – zimą lub wczesną wiosną. A Trump będzie nosił laury rzrecznika pokoju – ponieważ Kijów zgodzi się na niemal wszystko, by ocalić państwo.

Tymczasem trochę uzupełnimy skarbonkę, będziemy współpracować z Trumpem i postawimy Zełenskiego w impasie. To efekt jednej dzisiejszej rozmowy telefonicznej.

Putin jasno dał do zrozumienia, że nasze stanowisko wobec celów i założeń specjalnej operacji wojskowej pozostaje niezmienione

Inne uderzające fakty z rozmowy między Putinem a Trumpem 9 października

– To już szósta rozmowa telefoniczna między Putinem a Trumpem od początku 2026 roku (i szesnasta od powrotu do Białego Domu). Rozmawialiśmy przez około półtorej godziny.

– Trump serdecznie pogratulował Putinowi urodzin. Prezydent USA chciał zadzwonić bezpośrednio do rosyjskiego przywódcy 7 października, ale z powodu napiętego harmonogramu i wizyty Putina na szczycie WNP w Turkmenistanie rozmowa musiała zostać przełożona. Amerykański przywódca zgodził się nawet przełożyć niektóre wydarzenia zaplanowane na 9 października.

– Putin jasno dał do zrozumienia, że nasze stanowisko wobec celów i zamierzeń tej specjalnej operacji wojskowej pozostaje niezmienione. Jesteśmy gotowi na dyplomację, ale tylko na warunkach, które doprowadzą do trwałego pokoju.

– Rozmawialiśmy o Iranie, Moskwa zaoferowała Waszyngtonowi swoje usługi mediacyjne w negocjacjach oraz opcje deeskalacji (tego samego dnia Putin spotkał się i rozmawiał z prezydentem Iranu Peseschkianem).

– Rozmowa była bardzo przyjazna, Trump pochwalił hokeistę Aleksandra Owieckina, Putin przekazał ciepłe słowa żonie Trumpa, Melanii.

„Ostatecznie nikt nie chciał się rozłączyć pierwszy,” dodał Uszakow. – Mając to na uwadze, mam nadzieję, że prezydent USA nie poczuje się na mnie urażony, jeśli zacytuję jego słowa. Że jest gotów kontynuować komunikację z Władimirem Putinem dziś, wieczorem, dziś, nocą i następnym dniem.

– Spotkanie Putina z Trumpem nie zostało jeszcze szczegółowo omawiane, ale szczyt APEC odbędzie się w listopadzie. „I w tym wydarzeniu, przynajmniej na ten moment, możemy powiedzieć, że wszyscy przywódcy, zarówno rosyjcy, jak i amerykańscy, są zainteresowani udziałem” – zasugerował Uszakow, odpowiadając na pytanie korespondenta KP Aleksandra Gamowa.

Za https://www.kp.ru/daily

Mam marzenie! Rzeczywistość: Koszmar, a nie sen

Opublikowany przez

Mam marzenie!

Mam marzenie!

Jak wyglądałby świat, gdyby narody świata postanowiły pozwolić wszystkim rozwijać się w pokojowym współistnieniu? — Dlaczego to się nie sprawdza? Które problematyczne elementy należałoby zneutralizować?

Piotr Hanseler 9 paź 2026 forumgeopolitica/i-have-a-dream

Rzeczywistość: Koszmar, a nie sen

Nienawistny obraz wroga sprawi, że wojna będzie możliwa

Nasi czytelnicy znają argumenty wysuwane przez „Kolektywny Zachód”, by usprawiedliwić toczące się obecnie wojny – i prawdopodobnie te, które dopiero nadejdą – są one powszechnie znane i nie trzeba ich powtarzać do znudzenia; są puste i całkowicie nieszczere. W konsekwencji tych „uzasadnień” Zachód postrzega Rosjan jako agresywnych podludzi, którzy zaatakują Zachód, by osiągnąć swoje imperialistyczne cele – nie po raz pierwszy, ale wielokrotnie. A jednak za każdym razem to Zachód atakował, sprowadzając na Rosję śmierć i zniszczenie.

Izraelczycy nie uważają nawet Palestyńczyków – a tym samym wszystkich Arabów – za podludzi, lecz za zwierzęta. Chcą ich wytępić poprzez ludobójstwo, a resztę podporządkować sobie i rządzić pod rządami Izraela (Wielkiego Izraela); „Generalny Plan Wschodni” wyraża swoje poparcie. W oczach Zachodu Irańczycy to terroryści i masowi mordercy, napędzani religijnym fanatyzmem.

W tym tkwi sedno argumentów wysuwanych przez Kolektyw Zachodu. Mężczyźni i kobiety, którzy kształtują tę narrację w sferze publicznej i powtarzają ją niczym różaniec, wzorowali się na podejściu dr. Goebbelsa, któremu przypisuje się powiedzenie, że kłamstwo staje się prawdą, jeśli jest powtarzane wystarczająco często. Izraelczycy i wszyscy ich koledzy z Kolektywu Zachodu stosują tę samą formułę – z powodzeniem.

Fakt, że zasada ta nadal obowiązuje po II wojnie światowej, jest wyraźnym dowodem całkowitego upadku sceptycyzmu, antidotum na propagandę. Konsekwencje tego faktu są przerażające, gdyż nawet dziś wśród społeczeństwa jest wielu – zbyt wielu – zwolenników, milczących obserwatorów i tych, którzy wybierają drogę najmniejszego oporu.

W nazistowskich Niemczech Żydzi byli mordowani w tajemnicy. Większość ludności nie była w pełni świadoma tego, co się działo, a ludzie milczeli, jeśli dowiedzieli się o tym pocztą pantoflową. Przywódcy nazistowscy milczeli na temat tego ludobójstwa, ponieważ wierzyli, że społeczeństwo go nie zaakceptuje – i prawdopodobnie mieli rację. Sytuacja w Izraelu jest zupełnie inna: zdecydowana większość mieszkańców „Ziemi Świętej” popiera ludobójstwo na Palestyńczykach, które może śledzić każdy w internecie.

Oto krótki film pokazujący stan Gazy przed i po eskalacji zniszczeń. [w oryg. md]

W porównaniu z Gazą, Drezno wyglądało znacznie lepiej po bombardowaniach w 1945 roku; w Dreźnie zniszczono 25 000 mieszkań, podczas gdy w Gazie zniszczeniu uległo około 135 000 budynków!

Izrael przejdzie do historii jako mrożąca krew w żyłach opowieść ku przestrodze, zastępując nazistowskie Niemcy – to zwrot akcji, który nie mógłby być bardziej cyniczny.

W Europie Zachodniej standardy polityczne i społeczne są równie żałosne. W Wielkiej Brytanii można zostać aresztowanym za sprzeciw wobec ludobójstwa w Strefie Gazy; nawet bezgłośne trzymanie transparentu z napisem  „Jestem przeciwny ludobójstwu. Popieram Palestine Action”  jest uważane za naruszenie artykułu 13  Ustawy o Terroryzmie . To właśnie doprowadziło do aresztowania Grahama Basha,  starszego Żyda , w Londynie. Jeśli sprzeciwiasz się ludobójstwu i solidaryzujesz się z mordowanymi, jesteś terrorystą.

Uważam Gazę za ogromny obóz koncentracyjny, a więźniowie mają prawo bronić się wszelkimi możliwymi sposobami, jak to miało miejsce w październiku 2023 roku. Kiedy więźniowie w Sobiborze zabili strażników i uciekli, uznano to za bohaterstwo – zobacz film „  Ucieczka z Sobiboru” . Dziś jesteś nazywany terrorystą, nawet jeśli okazujesz wsparcie tym biednym duszom, trzymając transparent.

Większość skazana na milczenie

Jeśli wziąć media za miarę, to wszyscy Europejczycy są rusofobami. W sensie absolutnym z pewnością nie odpowiada to prawdzie. Jednak większość tych, którzy nie są rusofobami, milczy. Niektórzy z wygody, inni prawdopodobnie ze strachu przed prześladowaniami. Co ma chronić „przeciętnego obywatela”, skoro nie udało się ochronić tak prominentnej postaci jak  Jacques Baud ? Rozmawiając z ludźmi w Europie Zachodniej w bardzo prywatnym otoczeniu, staje się jasne, że pozytywne uwagi na temat Rosji w „neutralnej” Szwajcarii co najmniej nie sprzyjają karierze. Osobiście, szwajcarski bankier średniego szczebla jasno mi dał do zrozumienia, że ​​uważa postępowanie Szwajcarii jako państwa neutralnego wobec Rosji – i postępowanie jego pracodawcy wobec klientów mających powiązania z Rosją – za niedopuszczalne i nielegalne. Ma jednak dwójkę dzieci i dom obciążony hipoteką, dlatego czuje, że nie może wyrazić swojej opinii przełożonym.

To wyraźny sygnał, że osobiste poglądy ludzi nie mają już znaczenia i nie mają żadnego wpływu. Obawa przed negatywnymi konsekwencjami jest zbyt silna. W konsekwencji wpływ, jaki nieliczni odważni ludzie wywierają na opinię publiczną, jest znikomy. W rezultacie ci, którzy sprawują władzę, już odnieśli zwycięstwo.

Rusofobia i postawy ludobójcze w Europie są nie tylko społecznie akceptowalne, ale poprzez neutralizację odmiennych opinii, o których mowa powyżej, stały się częścią agendy mediów publicznych i polityki. Agenda ta charakteryzuje się „monoteistycznym” światopoglądem, który uniemożliwia jakąkolwiek dyskusję: Jest tylko jeden Bóg. I jest tylko „nasza” opinia, „nasza” prawda. „Nasza demokracja”.

Czy zło zwyciężyło? Czy moje przemyślenia na ten temat, wyrażone w artykule z listopada 2025 roku „ Czy zło zwycięży ?”, są już nieaktualne? Całe kontynenty są zatrute kłamstwami, które stały się jedyną prawdą. Nie ma już potrzeby zabijania ani zmuszania przeciwników tej polityki do zniknięcia. Panuje strach i sprawia, że ​​odmienne opinie znikają – misja wykonana.

Jak rozpocząć wojnę

Maszyna nienawiści, skonstruowana z wielką precyzją, sprawnie działa we wszystkich starych partiach. Polityka, przemysł i media – po raz kolejny – stały się jednością; wyraźny dowód faszyzmu. Mechanizm kontroli, który ucisza „przeciwników”, opiera się na zinstytucjonalizowanym i prawnie skodyfikowanym strachu. Strachu przed utratą pracy, pozycji społecznej i reputacji. Niewielka resztka, która odmawia zastraszania, jest poddawana sankcjom, które prowadzą do wywłaszczenia wszystkich zasobów finansowych i całkowitego pozbawienia praw. Sankcje te podważają godność człowieka i wynikające z niej prawa podstawowe. Mechanizm polityczny i administracyjny, który sprawia, że ​​średniowieczny  zakaz cesarski  wydaje się trywialny w porównaniu z nim. Jeśli prawa podstawowe zostaną wyeliminowane, fundament, na którym opiera się każde społeczeństwo, zostanie utracony. Nawiązuję do mojego wykładu z 3 września: „ Godność człowieka jest niematerialna” – naprawdę? Wystarczy spojrzeć 90 lat wstecz, aby dostrzec tę samą erozję społeczeństwa.

Ustawa o pełnomocnictwach z 1933 roku powstała w wyniku  ataku pod fałszywą flagą  (pożar Reichstagu) i braku kręgosłupa niemieckiego parlamentu. Jego nienazistowscy członkowie zostali oszukani i/lub zastraszeni. Doprowadziło to do powstania struktury władzy porównywalnej z dzisiejszą. „ Prawem jest to, co służy narodowi niemieckiemu ” – żart Hansa Franka na Kongresie Prawników Niemieckich w 1933 roku. Trudno dostrzec zasadnicze różnice między rokiem 1933 a 2026. Obecnie polityka UE jest nie tylko egzekwowana w Niemczech z pełną siłą władz, ale objęła całą UE. Na czele tej ponadnarodowej struktury stoi Ursula von der Leyen, która została wyniesiona do władzy bez demokratycznego mandatu. W przeciwieństwie do tego, urząd kanclerza Adolfa Hitlera został legitymizowany demokratycznie.

W przeciwieństwie do kadencji Ursuli von der Leyen, urząd kanclerza Adolfa Hitlera był demokratycznie legitymizowany.

Bezpośrednia wojna w Europie między NATO a Rosją toczy się już w ludzkich umysłach. Beczka prochu jest pełna. Błahy  atak pod fałszywą flagą  w Lipsku (Rosja podobno zaatakowała Niemcy dronem za 199 euro) nie wystarczył jeszcze, by zapalić iskrę w beczce prochu; będą kolejne iskry, aż w końcu to wystarczy.

Alternatywna koncepcja — marzenie — wyglądałaby inaczej i byłaby błogosławieństwem dla całej ludzkości.

Koncepcja „Mam marzenie” zagraża życiu

„Mam marzenie. Że pewnego dnia ten naród powstanie i zacznie żyć zgodnie z prawdziwym znaczeniem swojego credo. Uważamy te prawdy za oczywiste: że wszyscy ludzie zostali stworzeni równymi.”

Dr Martin Luther King Jr. podczas Marszu na Waszyngton 28 sierpnia 1963 r.
https://youtube.com/watch?v=vP4iY1TtS3s%3Fstart%3D137

Dr Martin Luther King zapłacił za swoje marzenie życiem. Gdyby rządy świata poszły w ślady Martina Luthera Kinga – a nigdy nie słyszałem ani jednego autorytatywnego głosu sprzeciwiającego się marzeniu tego bohatera – i gdyby wszyscy ludzie na tej ziemi byli traktowani równo, powody toczących się obecnie wojen stałyby się nieaktualne, a my mielibyśmy pokój.

Rosjanie byliby ludźmi – a nie imperialistycznymi, brutalnymi podludźmi ze Wschodu. Irańczycy nie byliby muzułmańskimi, krwiożerczymi, religijnymi terrorystami kontrolowanymi przez „mullahów”. Chińczycy nie byliby bezdusznymi komunistycznymi robotami, pragnącymi podporządkować sobie Zachód. Niemcy nie byliby nazistami z wypranymi mózgami, uwiedzionymi po raz kolejny; Amerykanie nie byliby niewykształconymi, prymitywnymi, nierzetelnymi pyskaczami, którzy szantażują świat; i wreszcie, Brytyjczycy nie byliby psychopatami z mgieł Albionu, którzy wciąż pragną rządzić światem.

My, ludzie, po prostu żylibyśmy razem, rozwiązywalibyśmy konflikty pokojowo i nigdy nie pomyślelibyśmy o grożeniu innym śmiercią czy zniszczeniem, nie mówiąc już o atakowaniu ich lub niszczeniu.

Jestem pewien, że gdyby odbyło się ogólnoświatowe referendum, ta prosta struktura świata z pewnością spotkałaby się z uznaniem około 99% populacji świata.

Marzenie byłoby rajem

Mimo że szanse na realizację tego marzenia są w tej chwili nikłe, opisywanie tego marzenia, tego celu, jest przyjemnością.

W czasie wojny kraje zwiększają wydatki na obronę do astronomicznych poziomów. Jesteśmy już w stanie wojny, a wydatki na obronę już wzrosły. Gdyby te koszty zostały wyeliminowane, rządy mogłyby skupić się na tym, do czego ludzie je wybrali: na poprawie życia ludności poprzez inwestycje w infrastrukturę, edukację, opiekę zdrowotną i tak dalej.

W tym idealnym świecie nie byłoby sankcji; handel towarami i przepływ pieniędzy byłby swobodny i nieskrępowany, a tym samym znacznie bardziej efektywny i tańszy. Skorzystałby na tym każdy człowiek na świecie.

Kraje takie jak Rosja i Iran nagle stałyby się najbogatszymi krajami na planecie – ograniczając się do zaledwie dwóch największych spośród obecnie walczących stron. I to ostatecznie jest jeden z głównych powodów, dla których to marzenie obecnie się nie spełnia. Nazywa się zazdrość – obok chciwości, najsilniejszą siłą w istotach ludzkich. Wielu ludzi myśli, że zazdrość jest problemem klas niższych, które pragną lepszego życia. Jednak tak nie jest. Spotkałem miliarderów, którzy mogli naprawdę zaspokoić każde materialne pragnienie jednym skinieniem głowy. Jednak zazdrościli tym, którzy byli jeszcze bogatsi. Perwersyjne, ale prawdziwe. Dotyczy to również superelity, której nigdy nawet nie widzimy. Ludzie z największą władzą automatycznie chcą być najbogatsi, ponieważ boją się, że w przeciwnym razie stracą swoją władzę.

Ci, którzy mają władzę, nie dążą do świata marzeń

Świat marzeń możnych wygląda inaczej; znajduje to odzwierciedlenie w obecnej sytuacji. Z jednej strony zarabiają biliony na wydatkach wojskowych – biznesie charakteryzującym się ogromnymi prowizjami i marżami zysku. Oaza komfortu, stworzona dla skorumpowanych liderów biznesu, polityków, analityków politycznych, lobbystów i głównego nurtu mediów. Świat marzeń, który opisałem, oznaczałby koniec tego biznesu. Ten biznes jest tak lukratywny, ponieważ znikoma część światowej populacji może podzielić te ogromne sumy między siebie, zostawiając wystarczająco dużo, by przekupić decydentów w polityce, biznesie i mediach.

Nie wystarczy po prostu posmarować tych pań i panów, żeby dostać kontrakt za pośrednictwem organu takiego jak parlament, bo posmarowanie ich jest jak wynajem. Trzeba ciągle płacić. Przekupując ludzi i integrując ich z łańcuchami wartości, zmniejsza się koszty wsparcia, czas zarządzania, a tym samym pieniądze. Młodych polityków wspiera się stypendiami i wysoko płatnymi, beznadziejnymi posadami, obiecując im, że po wypełnieniu obowiązków na stanowisku politycznym, dostaną inną pracę, której bez pomocy nigdy by nie znaleźli. Im głupszy człowiek, tym niższe koszty.

Doskonały przykład:

Annalena Baerbock. Choć głupia jak but, „uczęszczała” przez kilka miesięcy do Londynu zamiast do London School of Economics (2004–2005), została ministrem spraw zagranicznych (2021–2025), a następnie przewodniczącą Zgromadzenia Ogólnego ONZ (2025–2026), a obecnie jest profesorem praktyki zawodowej na Uniwersytecie Columbia. Jej pensja będzie wynosić od 250 000 do 400 000 dolarów. Pozostawię wyobraźni czytelnika, aby zgadł, jak prezydent Uniwersytetu Columbia dał się przekonać do zatrudnienia takiej osoby – która nie zna nawet swojego ojczystego języka – na stanowisko profesora.

To nie są nowe historie. Joschka Fischer, który porzucił szkołę średnią, po objęciu stanowiska ministra spraw zagranicznych i wicekanclerza Niemiec (1998–2005) został profesorem wizytującym na Uniwersytecie Princeton – bez dyplomu ukończenia szkoły średniej i bez śladu wykształcenia uniwersyteckiego – licencjatu, doktoratu ani habilitacji – gdziekolwiek. Trzeba by być nieco cynicznym, żeby sądzić, że ten zaszczyt bycia profesorem miał cokolwiek wspólnego z bombardowaniem Serbii.

Wiele karier przebiega według tego samego schematu: im słabsi kandydaci, tym bardziej podatni na wpływy – i tym taniej jest ich sponsorom osiągnąć swoje cele. Prezydent Macron nie znał pojęcia  EBITDA  , kiedy dołączył do Rothschild w 2008 roku; to jak murarz nieumiejący trzymać kielni. Chociaż awansował na partnera po zaledwie dwóch latach, jego rola w dużych transakcjach do tego momentu była określana jako „młodsza”: wypełniał arkusze kalkulacyjne w Excelu. W Rothschild awans od stanowiska podstawowego do partnera zajmuje zazwyczaj od 7 do 12 lat. Pan Macron otrzymał zatem pochwały, zanim oddał jakiekolwiek szczególne zasługi. To samo dotyczyło kanclerza Merza w BlackRock.

W ten sposób w Europie – i w USA również – tworzy się kariery, by montować podatne na wpływy i kontrolowane marionetki, które podążają za swoimi marionetkami i w żaden sposób nie służą życzeniom własnych społeczeństw. Dlatego też nie ma znaczenia, czy 99% ludzi pragnie pokoju i dobrobytu. Gdzie byśmy skończyli, gdyby plebs dostał to, czego pragnął?

Jak pozbyć się niszczycieli snów?

Mając odpowiednie zasoby i zespół naukowców, z pewnością dałoby się wciągnąć w wir wydarzeń osoby pracujące za kulisami, ale obecnie – z czystej potrzeby fizycznej samoobrony – wielu z tych, którzy mają do tego wystarczające zdolności intelektualne, nie jest w stanie działać. Istnieje wiele publikacji na ten temat, ale większość z nich napisana jest przez nieznanych autorów, przez co stają się łatwym łupem dla tych, którzy odrzucają takie badania jako teorie spiskowe, tym samym stawiając autorów  na spalonym .

Kilka tygodni temu spotkałem się na lunchu z grupą najwybitniejszych i najbardziej wpływowych analityków geopolitycznych Zachodu. Podczas posiłku zapytałem, czy oni również uważają, że teorie na temat pewnych grup (  głębokiego państwa , Rothschildów itd.) są trafne: Odpowiedź brzmiała: zdecydowanie tak — od wszystkich. Powodem, dla którego żaden z czołowych umysłów — a właśnie tacy byli ci uczestnicy — nie bada tego tematu i nie zwraca na niego uwagi opinii publicznej, jest samozachowanie. Nie wydaje się jeszcze możliwe rozwiązanie problemu za pomocą konwencjonalnych metod naukowych i dziennikarskich — strach po jednej stronie jest zbyt wielki, a siła po drugiej stronie jest równie potężna. Jednak nadejdzie czas, gdy marionetkarze będą popełniać błędy; patrz  Epstein — „Concierge of Evil” — Dangerous Questions .

Moje marzenie jest jak raj, ale rzeczywistość jest koszmarem.

Wniosek

Mam to marzenie, o którym wielokrotnie wspominałem w tym artykule – marzenie o dobrobycie dla wszystkich, marzenie o sprawiedliwości. A przede wszystkim marzenie o pokoju. To właśnie to marzenie wielokrotnie inspirowało ludzi do buntu i walki, nawet w najgorszych, najciemniejszych okresach ich historii.

Nie jest pewne, czy jest to możliwe w okolicznościach panujących co najmniej od II wojny światowej – w których nieobieralne, tajne grupy, których istnienia można się co najwyżej domyślać, kontrolują losy świata. Kto ma siłę, odwagę i środki, by wywrzeć nacisk na te unikające światła potwory i postawić je przed globalną opinią publiczną i postawić przed sądem?

Czas ucieka. Jeśli na przykład Europejczycy osiągną swój cel i wybuchnie wojna z Rosją, to – zdaniem ministra spraw zagranicznych Ławrowa – będzie to zupełnie inny rodzaj wojny – i będzie krótka.

Apeluję do wszystkich decydentów na Zachodzie, aby przemyśleli swoją wojenną manię i w końcu nacisnęli na hamulce – zanim droga zamarznie, hamulce utracą wszelką siłę, a głupcy za kierownicą dopiero w momencie zderzenia zdadzą sobie sprawę, że są idiotami. Ludzkość zapłaci za to cenę.

Trump zawarł układ z Putinem o handlu ropą – przez Zelenskiego?

Opublikowany przez

Trump zawarł układ z Putinem przez Zelenskiego?

Ukraina nie posłuchała próśb USA

10.10.2026 nczas/trump-zawarl-uklad-z-putinem-przez-zelenskiego-ukraina-nie-posluchala-prosb-usa

Zełenski, Trump, Putin.
NCZAS.INFO | Wołodymyr Zełenski, Donald Trump, Władimir Putin. / Fot. PAP/EPA/kolaż

Prezydent USA Donald Trump zawarł układ z rosyjskim przywódcą Władimirem Putinem w sprawie importu rosyjskiego paliwa, ponieważ Ukraina nie posłuchała próśb USA o zaprzestanie ataków na rafinerie – podał portal Axios, powołując się na amerykańskiego urzędnika.

Według cytowanego źródła, Zełenski miał zignorować sześć próśb ze strony Waszyngtonu, by zaprzestać ataków na rosyjskie rafinerie. Według Trumpa ataki te przyczyniły się do rekordowych cen oleju napędowego na amerykańskich stacjach.

Trump publicznie wzywał Ukrainę do zaprzestania ataków. Zełenski deklarował gotowość do tego, jeśli Rosja powstrzyma się od uderzeń na ukraińską infrastrukturę energetyczną. Według Axiosa jednak Waszyngton chciał jednostronnego zaprzestania uderzeń i nie uważał rosyjskich uderzeń za równoważne z ukraińskim ostrzałem rafinerii.

– Zełenski źle odczytuje sytuację. Kontynuując ataki na rafinerię, niweczy dobrą wolę, którą zyskał u Trumpa przez ostatnie sześć miesięcy – powiedział anonimowy oficjel z USA.

Trump ogłosił w piątek, że porozumiał się z Putinem w sprawie importu do USA i innych krajów łącznie niemal 5 tys. ton rosyjskiego oleju napędowego przez najbliższe kilka miesięcy. Oznacza to też zawieszenie sankcji na rosyjskie paliwo do kwietnia 2027 r.

Zełenski powiedział w rozmowie z Axiosem, że był otwarty na taki ruch, jeśli byłby częścią szerszego zawieszenia ataków na obiekty energetyczne.

Decyzja Trumpa wzbudziła szerokie oburzenie wśród polityków w Kongresie, który zaledwie we wrześniu przegłosował ustawę – podpisaną później przez Trumpa – nakładającą obowiązek wprowadzenia sankcji i dodatkowych ceł na państwa sprowadzające rosyjską ropę naftową, paliwa i gaz. Trump ma czas do 18 października, by zrealizować ten obowiązek, lub odstąpić od sankcji i ceł. Wówczas jednak musi złożyć Kongresowi uzasadnienie tej decyzji.

Część komentatorów twierdzi, że układ z Putinem jest nielegalny, bo łamie postanowienia ustawy z 2022 r. zakazującej importu rosyjskich paliw. Według tego prawa, aby znieść ten zakaz, Trump musi zaświadczyć, że wojna w Ukrainie się zakończyła…

Pobór nie zastąpi rozsądku

Opublikowany przez

Pobór nie zastąpi rozsądku

Jan Engelgard

Pobór nie zastąpi rozsądku

„Każdy, kto twierdzi, że powinniśmy mieć wyłącznie armię zawodową, tak naprawdę domaga się tego, żeby Polska nie miała szans obronić się przed Rosją” – przemówił ex cathedra dr Sławomir Mentzen.

Lider Konfederacji jako naczelny argument przywołał przykład Ukrainy, sugerując, że bez masowej mobilizacji państwo ukraińskie nie byłoby zdolne prowadzić wojny.

Problem w tym, że Polska i Ukraina funkcjonują w zupełnie innych warunkach geopolitycznych, wojskowych i sojuszniczych. Mechaniczne przenoszenie doświadczeń ukraińskich na grunt polski jest więc co najmniej dyskusyjne.

Nie istnieje żaden historyczny determinizm, zgodnie z którym Polska musi znaleźć się w stanie wojny z Rosją. Tymczasem część uczestników debaty publicznej zachowuje się tak, jakby wojna była już przesądzona, a jedynym zadaniem państwa pozostawało przygotowanie odpowiednio dużej liczby ludzi do mobilizacji. To założenie jest błędne. Polska polityka bezpieczeństwa powinna służyć przede wszystkim niedopuszczeniu do wojny. Potrzebujemy nie tylko armii, ale także deeskalacji, dyplomacji, dialogu i poszukiwania modus vivendi z sąsiadami. Tych słów w polskiej debacie słychać dziś coraz mniej.

Mentzen pisze również: „W przypadku wybuchu wojny młodzi ludzie i tak zostaną wcieleni do armii. […] To w ich najlepszym interesie jest się do tego przygotować. Znacznie zwiększy to ich szansę na przeżycie”. To oczywista manipulacja. Nie każdy młody człowiek automatycznie podlega mobilizacji. Zresztą politycy, niezależnie od partyjnych barw, zdają się ignorować skalę społecznego oporu, jaki mógłby wywołać masowy, przymusowy pobór. Nie żyjemy w dwudziestoleciu międzywojennym. Przez sto lat zmieniło się społeczeństwo, nasza kultura i stosunek obywateli do państwa. Nie można zatem zakładać, że setki tysięcy młodych ludzi pokornie podporządkują swoje życie decyzjom polityków.

Istota problemu tkwi jednak gdzie indziej. Powszechny pobór nie rozwiąże zasadniczych problemów polskiego wojska. Współczesna wojna wymaga wysoko wykwalifikowanych specjalistów i zaawansowanych systemów technicznych: począwszy od obrony powietrznej poprzez łączność, na kryptografii skończywszy. Potrzebujemy także realnej, a nie papierowej obrony cywilnej. Samo zapędzenie dziesiątek czy setek tysięcy ludzi do koszar nowoczesnej armii nie stworzy.

Wojsko Polskie ma ograniczoną bazę szkoleniową. Objęcie obowiązkowym szkoleniem całych roczników wymagałoby tysięcy instruktorów, sprzętu, poligonów, miejsc zakwaterowania i gigantycznych pieniędzy. Łatwo więc wyobrazić sobie sytuację, w której efektem będzie głównie administracyjne pompowanie liczebności rezerw i tworzenie na papierze półmilionowej armii. Tyle, że taka sztucznie napompowana statystyka nie jest żadną miarą rzeczywistej zdolności bojowej państwa.

Żołnierz w wojsku jest i będzie potrzebny. Ale żołnierz przeszkolony, wyposażony i zmotywowany. Bez obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej, bez bezzałogowych statków powietrznych i systemów ich zwalczania, bez rozpoznania, łączności i logistyki nie pomoże nam nawet milionowa armia. Dlatego pieniądze przeznaczane na masowy pobór należałoby w pierwszej kolejności skierować na technologie obronne, szkolenie specjalistów i ochronę ludności cywilnej. To prawdziwa lekcja Ukrainy.

Wojna to nie patriotyczny plakat. To śmierć, ciężkie rany, amputacje, kalectwo, trauma całych pokoleń i spustoszenie społeczne. Najważniejszym zadaniem odpowiedzialnego państwa nie jest więc przygotowanie jak największej liczby obywateli do pójścia na wojnę. Jest nim zbudowanie takich zdolności wojskowych i prowadzenie takiej polityki, żeby do tej wojny przede wszystkim nie dopuścić.

Czy to oznacza, że w ogóle powinniśmy zrezygnować z przeszkolenia wojskowego młodzieży, w szczególności młodych mężczyzn? Wręcz przeciwnie. Powinniśmy stworzyć mądry i racjonalny system takiego szkolenia, a następnie stopniowo wdrażać go w życie. Nie po to jednak, aby wyprodukować masę żołnierzy przeznaczonych do wykorzystania, czy wręcz utylizowania, w nie swoich wojnach, lecz po to, by państwo posiadało realną zdolność mobilizacyjną, przydatną również w przypadku klęsk żywiołowych, katastrof naturalnych czy innych poważnych zagrożeń.

Takie szkolenie powinno uczyć nie tylko podstaw wojskowości, ale również dyscypliny, współdziałania, udzielania pierwszej pomocy, reagowania w sytuacjach kryzysowych i odpowiedzialności za innych.

Przemysław Piasta

Departament Wojny USA przedstawia „Dowództwo Wojny Autonomicznej” (i inne nieuczciwe pomysły)

Opublikowany przez

Departament Wojny przedstawia „Dowództwo Wojny Autonomicznej” (i inne nieuczciwe pomysły)

Symplicjusz simplicius/department-of-war-unveils-autonomous

Kilka dni temu asystent sekretarza wojny ds. kontaktów z opinią publiczną Sean Parnell ogłosił, że Departament Wojny Pete’a Hegsetha tworzy Dowództwo Wojny Autonomicznej, w istocie nowe „dowództwo bojowe” dla sił dronów:

Sean Parnell@ SeanParnellASW

Dziś, na polecenie Sekretarza Hegsetha, Departament Wojny rozpoczyna tworzenie Dowództwa Wojny Autonomicznej. Będzie to nowe, czterogwiazdkowe dowództwo bojowe – z uprawnieniami na poziomie służby – stworzone w celu skalowania zdolności autonomicznych i robotycznych w Siłach Połączonych w…

Szybka reakcja DOW @ DOWResponse.@SECWAR

„Dziś, na moje polecenie, ogłaszamy utworzenie Dowództwa ds. Działań Autonomicznych, czyli AutoWarCom: nowego 4-gwiazdkowego dowództwa bojowego z uprawnieniami na poziomie służby, zbudowanego w celu skalowania autonomicznych i robotycznych możliwości w ramach Połączonych Sił w najszybszej zmianie w czasie pokoju w historii

22:21 · 30 września 2026 · 439 tys. wyświetleń

——————————-

Będzie to nowe, 4-gwiazdkowe dowództwo bojowe – z uprawnieniami na poziomie służby wojskowej – stworzone z myślą o skalowaniu autonomicznych i robotycznych możliwości w ramach Połączonych Sił w najszybszej zmianie czasu pokoju w historii nowoczesnej armii.

Hegseth nazywa nowe dowództwo Dowództwem Wojny Autonomicznej, w skrócie AUTOWARCOM.

Nie byłoby to amerykańskie, gdyby nie miało chwytliwego, korporacyjnego brzmienia.

Dla tych, którzy nie rozumieją znaczenia słowa „SI” w powyższym filmie, przypomnijmy, że w zeszłym tygodniu Trump oficjalnie zmienił nazwę Sztucznej Inteligencji na Superinteligencję, podpisując dekret Białego Domu, w którym błędnie zapisano nazwę jego własnego kraju jako „Stany Zjednoczone”:

I tak, post nadal jest dostępny na oficjalnym koncie:

Biały Dom@ Biały DomPorozumienie Białego Domu w sprawie superwywiadu

15:44 · 30 września 2026 · 24,1 mln wyświetleń

5,88 tys. odpowiedzi · 3,61 tys. udostępnień · 25,3 tys. polubień

============================

Jest rzeczą oczywistą, że dokument podpisała częściowo zagraniczna techno-kabala, która obecnie w istocie rządzi krajem – dla niej nie ma już znaczenia, jak nazywa się ten kraj, jest on niczym więcej niż cyfrowym pastwiskiem dla ich maszyny do pozyskiwania kapitału.

Przypomnijmy, że w ciągu ostatnich dwóch lat lwią część zysków na giełdzie stanowiło zaledwie kilka czołowych firm technologicznych, a około siedem największych odpowiada za niemal połowę obecnej wyceny indeksu S&P 500.

Niepokojące jest to, jak wiele — bez urazy — administracja wkłada w możliwości sztucznej inteligencji (red.: przepraszam odpowiednie władze, autor miał na myśli oficjalną nazwę SI) —

https://truthsocial.com/@realDonaldTrump/posts/117406176604364910

— biorąc pod uwagę, że wychwalana SISI (półinteligentna superinteligencja) nie potrafi wyłapać literówek, takich jak „Stany Zjednoczone”, w oficjalnych dekretach, ani odróżnić szkoły dla dziewcząt od kryjówki terrorystów. Polianistyczny klan Hegseth również nie wydaje się przejmować skutkami wojny z Iranem, zaplanowanej przez Claude’a i AI, która doprowadziła do historycznej porażki strategicznej USA.

W związku z powyższym Departament Wojny ogłosił kolejną, nową, sztandarową inicjatywę o nazwie Projekt Meridian, która ma na celu zaangażowanie Elona Muska i Palmera Luckeya z Anduril w celu wymiany pomysłów i opracowania koncepcji przyszłości wojny, aby lepiej przygotować do niej amerykańskie siły zbrojne.

Informację tę podał serwis Pirate Wires, a oficjalne konto DoW opublikowało następującą wiadomość:

Dyrektor ds. technologii Departamentu Wojny@ DoWCTO

PROJEKT MERIDIAN zapewni transformacyjną wizję, która zapewni amerykańską dominację w każdej przyszłej dziedzinie działań wojennych. Amerykańscy wojownicy będą uzbrojeni w absolutną przewagę technologiczną, ponieważ DZIŚ dysponujemy dalekowzrocznością umysłów o przełomowych poglądach. 🇺🇸

23:23 · 30 września 2026 · 88,6 tys. wyświetleń

————————-

Sekretarz Wojny Pete Hegseth ogłasza dziś Projekt Meridian, którym kierują Elon Musk, Palmer Luckey i były przewodniczący Izby Reprezentantów Newt Gingrich.Projekt, jak podaje Pentagon, będzie badał miejsca przyszłych działań militarnych (np. na Marsie, w Rowie Mariańskim lub gdziekolwiek pomiędzy) oraz nowe technologie, które Departament Wojny musi zakupić, aby wygrać.

Zespół będzie miał ograniczony czas i dostęp do DoW, aby przygotować swój przyszłościowy raport:

Osoby zaznajomione z projektem twierdzą, że szybkość będzie szła w parze z głębokim dostępem do struktur DOW — zespół będzie miał dostęp do ekspertów z obszarów rzadko poddawanych badaniom lub reformom, takich jak społeczność wywiadowcza lub Jednostka Innowacji Obronnych (biuro DOW w Dolinie Krzemowej).

Oczywiście Palmer i Elon nie są politycznymi maniakami ani ekspertami od Pentagonu. Są założycielami. Ich zadaniem jest wizualizacja rozwiązań dla przyszłości wojny –takiej, która może obejmować wszystko, od podziemnych walk (molemaxxing) po broń w przestrzeni okołoksiężycowej.

Będą mieli przy tym znaczną swobodę działania.

Molemaxing. Brzmi naprawdę użytecznie.

W razie gdybyś się martwił, poniższy akapit powinien uspokoić cię w kwestii praktyczności tego najnowszego przedsięwzięcia:

Jeden z urzędników Pentagonu powiedział mi, że Meridian nie skupi się wyłącznie na „rozwiązywaniu problemów związanych ze sztuczną inteligencją, cybernetyką czy kosmosem”. Nie ma obowiązkowych obszarów raportowania; zamiast tego Elon i Palmer mają carte blanche, wraz z innymi ekspertami z sektora prywatnego, na rozważanie tego, co nazywam „dziwnymi rzeczami na wojnę”.Cytując byłego szefa Pentagonu Donalda Rumsfelda, będą badać „nieznane niewiadome” – wykraczając poza znane niedociągnięcia Pentagonu (oprogramowanie, sztuczna inteligencja i produkcja), aby zbadać przyszłe luki w zabezpieczeniach.

Cóż, przynajmniej jest to całkowicie zgodne z ogólnym, studenckim podejściem Hegsetha i „rewolucyjnym” nastawieniem w siłach zbrojnych. Spodziewajcie się usłyszeć więcej błyskotliwych korporacyjnych sloganów, pustych haseł i typowej dla wojska brawury w stylu leetspeak o „etosie wojownika”, „niezrównanej śmiercionośności w różnych dziedzinach” i tym podobnych.

„Amerykanie zawsze osiągali najlepsze wyniki, gdy łączyli swoich najzdolniejszych naukowców, inżynierów i technologów, aby wspólnie rozwiązywać najtrudniejsze problemy bezpieczeństwa narodowego” – powiedział Palmer. „Projekt Meridian właśnie o to chodzi. Razem nie tylko przeanalizujemy toczące się obecnie wojny, ale także poważnie zastanowimy się nad wojnami, na które nie możemy sobie pozwolić w 2030, 2050 i 2100 roku – i nad tym, co Ameryka musi teraz zbudować, aby im zapobiec”.

Cóż, to pocieszające: przyszłość amerykańskiej armii w rękach dwóch ekscentrycznych, boho-playboyów, którzy wymieniają się książkami za bongosy. Skoro to działa w filmach Marvela, dlaczego nie miałoby działać w prawdziwym życiu? Z drugiej strony, będzie można zawrzeć kilka lukratywnych kontraktów rządowych.

W rzeczywistości prawdziwy postęp dokonuje się na froncie, gdzie ludzie bezpośrednio doświadczają wojny. Oto Eric Schmidt, który po raz kolejny podkreśla, że ​​Rosja zdobyła innowacyjną przewagę na Ukrainie:Nie można załadować wideo.

Te najnowsze, dalekowzroczne informacje pochodzą z tej samej administracji i oficjalnego konta DoW, które publikuje tego typu rzeczy, widziane dziś wcześniej:

Dyrektor ds. technologii Departamentu Wojny@ DoWCTO

Wielkie Przebudzenie Kwantowe. ZŁOTY WIEK NAUKI 🇺🇸

18:58 · 8 paź 2026 · 138 tys. wyświetleń

—————————

Kto jeszcze może traktować ten cyrk poważnie? Cały kraj ulega silikonowemu urokowi technokartelu klaunów i oszustów z doliny głupców.

Jeśli chodzi o realne rezultaty, armia amerykańska nie wykazała takiego samego zainteresowania, jak odległymi, teoretycznymi i fantastycznymi aspektami rozwoju uzbrojenia. Miesiąc temu osoba mianowana przez Hegseth odrzuciła nową jednostkę dronów, która miała uczyć się bezpośrednio z doświadczeń zdobytych na miejscu w wojnie na Ukrainie:

https://www.wsj.com/politics/national-security/new-drone-unit-to-be-phased-out-as-hegseths-army-pick-makes-his-mark-ff5f5fc8

W styczniu armia podjęła ważny krok w kierunku przygotowań do przyszłych wojen, tworząc w Europie nowy batalion, którego zadaniem było opanowanie sztuki walki za pomocą dronów i robotów naziemnych.

Pomysł polegał na wyciągnięciu wniosków z konfliktu na Ukrainie, który szaleje za granicami Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, i opracowaniu najnowocześniejszych systemów wojskowych i taktyk, które mogłyby przeciwdziałać zagrożeniu ze strony Rosji.

Jednak szeroko reklamowany batalion dronów szturmowych jest stopniowo wycofywany.Po udziale w dużych ćwiczeniach w Niemczech w sierpniu i wrześniu, jednostka przekaże swoje wnioski armii, aby pokierować przyszłymi eksperymentami, zrezygnuje z roli dronów szturmowych i „ponownie skupi się na swoich podstawowych zadaniach bojowych jako powietrznodesantowy batalion piechoty” – poinformował przedstawiciel armii w oświadczeniu dla „The Wall Street Journal”.

Wygląda na to, że i tak niewiele się nauczyli, biorąc pod uwagę nagranie ze wspólnych ćwiczeń z ubiegłego roku, podczas których ukraińskie drony błyskawicznie rozprawiły się z amerykańskimi jednostkami pancernymi:Nie można załadować wideo.

UKRAINA UCZY AMERYKĘ, JAK BĘDZIE PROWADZIĆ KOLEJNĄ WOJNĘ.

Podczas wspólnych ćwiczeń ukraiński dron zrzuca piłkę tenisową imitującą granat odłamkowy przez otwarty właz bojowego wozu piechoty Bradley, którego załogą są żołnierze amerykańscy.

Członek załogi zdaje się słyszeć drona i sięga do włazu. Piłka uderza go w głowę, odbija się od Bradleya, a on zatrzaskuje właz. W walce zamknąłby granat w środku wraz z załogą.

Bloomberg nie daje się jednak zniechęcić i ogłasza, że ​​NATO planuje „szybko” pokonać Rosję za pomocą dronów i sztucznej inteligencji:

https://www.bloomberg.com/news/articles/2026-10-05/projekt-NATO-plan-odparcia-rosyjskiego-ataku-za-pomocą-dronów-i-sztucznej-inteligencji

Najwyższy dowódca wojskowy NATO opracowuje strategię, która ma umożliwić szybkie pokonanie rosyjskiego ataku na wschodnią flankę NATO. Szczególny nacisk zostanie położony na integrację nowych technologii obronnych, takich jak drony i sztuczna inteligencja, z tradycyjnymi środkami walki.

Bloomberg miał dostęp do dokumentu trafnie zatytułowanego „Teoria zwycięstwa” – z silnym naciskiem na „teorię” – w którym opisano, w jaki sposób NATO planuje odpowiedzieć militarnie na zbliżającą się inwazję Rosji na Europę:

Dokument zatytułowany „Teoria zwycięstwa”, który Bloomberg widział w niejawnej wersji, zostanie przedstawiony przez Naczelnego Dowódcę Sił Sojuszniczych NATO w Europie, generała Alexusa Grynkewicha, w Polsce 12 października w czasie wzmożonych napięć między NATO a Rosją.

Według wysokich rangą urzędników i dyplomatów zaznajomionych ze sprawą, ma to na celu wyjaśnienie, jak sojusz poradziłby sobie z ewentualnym wtargnięciem na terytorium NATO. Ostatnio pojawiły się liczne doniesienia, że ​​Moskwa rozważa takie działania.

Ty decydujesz, jak realistycznie brzmi dokument:

Gdyby jednak NATO zostało zaatakowane, zablokowałoby inwazję, wykorzystując połączenie sił lądowych i innych zasobów z Inicjatywy Odstraszania na Wschodniej Flance NATO, koncepcji opartej na tanich dronach, systemach z minimalną liczbą załóg i namierzaniu wspomaganym sztuczną inteligencją.Po uzyskaniu swobody manewru, NATO dążyłoby do zniszczenia wrogich systemów dowodzenia i kontroli, dążąc do szybkiego i przytłaczającego pokonania sił rosyjskich.

Odnosi się wrażenie, że ci ludzie po prostu wyciągają z kapelusza slogany i mają nadzieję, że zabrzmią przekonująco. Naprawdę nie mają pojęcia, jak prowadzić wojnę i prawdopodobnie ich „zaawansowane systemy sztucznej inteligencji” doradziłyby im po prostu, żeby skapitulować, aby uniknąć kompromitacji.

Dziennik „Wall Street Journal” odkrył, że między mrzonkami administracji a rzeczywistością, czyli tym, co jej skostniała baza przemysłowa jest w stanie faktycznie osiągnąć, istnieje ogromna rozbieżność:

https://www.wsj.com/politics/national-security/firmy-obronne-śpieszą-się-ze-wzmocnieniem-produkcji-rakiet-nadchodzi-zbyt-późno-ea6dd7ea

Z powyższego:

W następstwie wojny na Ukrainie, Rada Naukowa Armii – organ doradczy – przeprowadziła badanie dotyczące możliwości zwiększenia produkcji amunicji w przemyśle zbrojeniowym.Rada odkryła, że ​​baza przemysłowa została wyludniona.

„To cud, że mamy cokolwiek, co wybucha” – powiedziała Mackenzie Eaglen, członkini zespołu koordynującego badanie.

Mimo że Tomahawk istnieje od lat 80. XX wieku, nadal jest preferowanym pociskiem manewrującym dalekiego zasięgu przez Stany Zjednoczone i wielu ich sojuszników.

Jednak zamówienia Pentagonu na pociski rakietowe dla fabryki w Tucson spadły w ostatnich latach tak bardzo, że dalsze cięcia groziły zamknięciem linii produkcyjnej Tomahawk. Kontrakty na modernizację starych pocisków rakietowych poprzez doposażenie ich w nowe systemy nawigacyjne pozwoliły utrzymać fabrykę w ruchu.

Twierdzą jednak, że sytuacja powoli się zmienia, a nowe kontrakty rządowe przynoszą „okres rozkwitu”, przynajmniej w produkcji pocisków rakietowych.

Biorąc pod uwagę szokujące odkrycia z „futurystycznej” fabryki w Teksasie, która miała produkować pociski kalibru 155 mm, o której pisaliśmy w poprzednim artykule, możemy pozostać jedynie sceptyczni:

Rewelacja: reklamowana jako „futurystyczna” fabryka w Teksasie nie wyprodukowała ani jednej sztuki naboju 155 mm w ramach mega-klapy MIC

Symplicjusz·15 sie

Rewelacja: reklamowana jako „futurystyczna” fabryka w Teksasie nie wyprodukowała ani jednej sztuki naboju 155 mm w ramach mega-klapy MIC

Agencja ProPublica opublikowała sensacyjny raport na temat szeroko reklamowanej nowej fabryki General Dynamics w Mesquite w Teksasie, która miała znacząco zwiększyć amerykańską produkcję pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm dla Ukrainy i innych krajów.

Przeczytaj całą historię

Ale nie martwcie się, jestem pewien, że sprośni faceci w hawajskich koszulach i nazwiskach jak z źle zlokalizowanej japońskiej gry wideo z lat 90. uratują sytuację swoim niezwykłym geniuszem i zamiłowaniem do „dziwnych rzeczy”.

W końcu w Ameryce Baudrillarda XXI wieku stworzenie pozoru „zwycięstwa” jest ważniejsze niż jego faktyczne osiągnięcie.

Po co Polsce tworzy się wizerunek państwa przyfrontowego, przeciwko któremu Rosja „już prowadzi wojnę”

Opublikowany przez

Po co Polsce tworzy się wizerunek państwa przyfrontowego, przeciwko któremu Rosja „już prowadzi wojnę”

Posted by Marucha w dniu 2026-10-08 marucha/po-co-polsce-tworzy-sie-wizerunek-panstwa-przyfrontowego-przeciwko-ktoremu-rosja-juz-prowadzi-wojne

17 września 2026 roku mieszkańcy przygranicznych powiatów wschodniej Polski otrzymali ostrzeżenia o zagrożeniu uderzeniami z powietrza. Na lotniskach w Lublinie i Rzeszowie czasowo wstrzymano loty, w szkołach ewakuowano uczniów z klas w bezpieczniejsze miejsca, a praca przejść granicznych została wstrzymana. 

Myśliwce polskich Sił Powietrznych poderwały się w powietrze, choć przestrzeń powietrzna kraju nie została naruszona. Podobne sceny stały się w Polsce ostatnio codziennością – kraj ten każdy rosyjski atak na obiekty w zachodniej Ukrainie uznaje za bezpośrednie zagrożenie dla swojego bezpieczeństwa narodowego.

„Wojna hybrydowa” w „szarej strefie”

Tego samego dnia premier Polski Donald Tusk w orędziu wideo do obywateli oświadczył, że Rosja nie musi przekraczać polskiej granicy, ponieważ „już prowadzi wojnę hybrydową”, i wystąpił w Sejmie z ostrzeżeniem o nadchodzących „hybrydowych uderzeniach” Rosji na państwa wspierające Ukrainę.

Tusk przedstawił „najbardziej prawdopodobny scenariusz” na najbliższe miesiące, nazywając późną jesień i zimę najbardziej krytycznym momentem wojny, a incydenty z dronami, dywersje i dezinformację – instrumentami „wojny hybrydowej”.

Celem Rosji, według jego słów, jest między innymi pokazanie, że Artykuł 5 Traktatu Północnoatlantyckiego ma charakter jedynie „teoretyczny, a nie praktyczny”. Wtórował mu, zapominając o sporze międzypartyjnym, prezydent K. Nawrocki, ostrzegając, że „wojna hybrydowa” może być przygotowaniem „do czegoś większego”, i wzywając wiodące siły polityczne do zgody w kwestiach bezpieczeństwa.

Podstawą wystąpienia D. Tuska stał się pewien raport z danymi wywiadowczymi. Jak wkrótce się okazało, oceny te opierały się na informacjach otrzymanych przez ministra-koordynatora służb specjalnych T. Siemoniaka od dyrektora CIA. Dane te przekazano stronie polskiej ustnie, a sam fakt istnienia „raportu CIA” stał się przedmiotem publicznego sporu między rządem a kancelarią prezydenta. Nieprzypadkowa jest też data wystąpienia: odwołanie do 17 września 1939 roku wpisuje sytuację w rozpoznawalne ramy oficjalnej polskiej polityki pamięci, w której Rosja odgrywa rolę nieprzemijającego zagrożenia egzystencjalnego, a Polska – niewinnej ofiary, zdradzonej i opuszczonej przez sojuszników.

Ten epizod wyróżnia również atmosfera, która została wokół niego wytworzona. Zwraca uwagę oficjalny dyskurs, w tym stale obecny i już oswojony termin „wojna hybrydowa” (wojna hybrydowa) w odniesieniu do działań Rosji, który był wielokrotnie krytykowany nawet przez zachodnich ekspertów. Polscy politycy aktywnie posługują się także względnie nowymi pojęciami „szarej strefy” i „działań podprogowych” (działania podprogowe), które w ogólności również opisują domniemane zamiary przeciwnika, a nie rzeczywistą sytuację.

W oficjalnych dokumentach polityki zagranicznej Rosja charakteryzowana jest jako państwo stanowiące zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego Polski nie tylko w przypadku potencjalnej zakrojonej na szeroką skalę agresji wojskowej, ale także na poziomie działań „podprogowych” – zdarzeń formalnie niepodpadających pod definicję agresji, lecz wywierających destabilizujący wpływ.

W przypadku sytuacji „podprogowych” Polska liczy na demonstrację solidarności ze strony graczy regionalnych. Pojęcie „szarej strefy” w polskim dyskursie politycznym nabrało ostatnio charakteru uniwersalnej interpretacji: tłumaczy się nim praktycznie każde zdarzenie, które ma miejsce przy wschodniej granicy. Wykrycie niezidentyfikowanego obiektu, dywersja na kolei czy lot samolotu rozpoznawczego w przestrzeni międzynarodowej – wszystko to interpretowane jest jako element rosyjskiej strategii wojny hybrydowej.

Takie podejście jest wygodne, ponieważ praktycznie nie wymaga dowodów. Jeśli incydent przypisuje się Rosji, potwierdza to istnienie stałego zagrożenia; jeśli przypisanie jest niemożliwe, tłumaczy się to wyrafinowaniem przeciwnika i jego „działaniami podprogowymi”.

Zwracają uwagę również zmiany, które zaszły w retoryce rządowej we wrześniu 2026 roku: od trybu warunkowego „jeśli Rosja napadnie” polskie władze przeszły praktycznie do twierdzącego „Rosja już prowadzi wojnę, tyle że w innej formie”. Część środowiska ekspertów wojskowych, reprezentowana przez emerytowanych generałów i byłych szefów organów bezpieczeństwa, formułuje nową sytuację Polski jeszcze bardziej radykalnie.

W szczególności generał Stanisław Koziej, były szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego, utrzymuje, że nasilone ostatnio incydenty z dronami nie są przypadkowe: „albo Moskwa świadomie kieruje drony i rakiety na terytorium NATO, albo świadomie podejmuje wysokie ryzyko, że tam spadną”. Oba warianty uważa jednak za elementy przemyślanej strategii wojskowej, przybliżającej „presję hybrydową” do granic zastosowania Artykułu 5.

Zagrożenie jako zasób

Militarystyczny alarmizm rozwija się w warunkach rozpoczęcia mobilizacji politycznej elektoratu przed wyborami parlamentarnymi jesienią 2027 roku. Wystąpienie D. Tuska w Sejmie zostało przedstawione właśnie jako apel lidera politycznego do narodu o zjednoczenie w chwili niebezpieczeństwa. Wszelkie siły polityczne, w szczególności osobno wymieniona przez premiera prawicowa konserwatywno-tradycjonalistyczna „Konfederacja”, które krytykują pomoc dla Kijowa lub poddają w wątpliwość skuteczność polskich wydatków obronnych, oskarżane są o działanie na rzecz realizacji „rosyjskiej strategii”.

Efekt skupienia wokół flagi został częściowo osiągnięty. Według danych sondażowych ponad 68% Polaków pod koniec września 2026 roku obawiało się zbrojnej prowokacji ze strony Rosji, co jest wynikiem o osiem punktów wyższym niż w lipcu. [Samospełniające się proroctwa? – admin]

Deklarowane pozostawanie praktycznie „w stanie wojny” ułatwia mobilizację społeczeństwa i legitymizuje wydatki obronne oraz nowe środki nadzwyczajne. Od lipca 2026 roku rozpoczęło się rozmieszczanie nowego komponentu wielobrygadowego w ramach polskiego programu „Tarcza Wschód”, łączącego cztery brygady obrony terytorialnej wzdłuż wschodniej i północno-wschodniej granicy.

Towarzyszy temu zakrojony na szeroką skalę program zakupu nowego uzbrojenia, w szczególności pozyskanie do 2027 roku nawet 288 południowokoreańskich wyrzutni rakietowych K239 Chunmoo, a także umocnienie kolejnych 200 km granicy, w tym pól minowych, co stało się możliwe po wyjściu Polski w lutym 2026 roku z konwencji ottawskiej o zakazie użycia, składowania i produkcji min przeciwpiechotnych.

Takie wzmacnianie sił oznacza, że w regionie skoncentrowano już więcej sił i sprzętu niż kiedykolwiek od zakończenia zimnej wojny, dlatego nawet ograniczony lub niejednoznaczny incydent ma miejsce w bardziej wybuchowej atmosferze niż kilka lat temu.

„Stan nadzwyczajny” usprawiedliwia też kolejne kroki. Pierwszym skutkiem wrześniowej dyskusji stała się zmiana zasad użycia broni w powietrzu. 28 września wiceminister obrony C. Tomczyk ogłosił przejście od identyfikacji wzrokowej celów powietrznych do tak zwanej identyfikacji pozytywnej, pozwalającej pilotowi lub dowódcy operacyjnemu podjąć decyzję o zniszczeniu obiektu na podstawie danych radarowych.

Przy tym, według samego Tomczyka, procedura ta jest zwykle przewidziana dla stanu wojny lub stanu nadzwyczajnego. Tym samym decyzja ta nie tylko zwiększa ryzyko omyłkowego rażenia, ale i normalizuje stosowanie procedur czasu wojny pod pretekstem spodziewanej „możliwości przylotu dronów ze strony Rosji” w czasie pokoju.

Deklaracje o wojnie hybrydowej ze strony Rosji skierowane są również do sojuszników. Z tego punktu widzenia wymowne jest skoordynowane z wystąpieniami Tuska wrześniowe wystąpienie ministra spraw zagranicznych Polski R. Sikorskiego na forum w Kijowie, w którym zaproponował on NATO prowadzenie intensywniejszych ćwiczeń wojskowych w pobliżu obwodu kaliningradzkiego, które odwracałyby uwagę Moskwy od specjalnej operacji wojskowej.

Przede wszystkim ma ono służyć jako sygnał, że Polska, coraz bardziej uchylając się od zwiększania pomocy dla Ukrainy i bezpośredniego angażowania się w konflikt, Kijowa jednak „nie porzuca” i szuka sposobów na ulżenie Siłom Zbrojnym Ukrainy na froncie.

Podobne wypowiedzi pomagają też odwrócić uwagę od trwającego polsko-ukraińskiego konfliktu politycznego. Napięcie między Polską a Ukrainą – zarówno na szczeblu rządowym, jak i społecznym – nabrało w 2026 roku samodzielnego znaczenia. Rozbieżności w sferze polityki historycznej i polityki pamięci, sprzeczności gospodarcze oraz wzrost nastrojów antyukraińskich w polskim społeczeństwie najprawdopodobniej stopniowo doprowadzą do tego, że realne i polityczne wsparcie Ukrainy ze strony Warszawy z czasem stanie się bardziej warunkowe i ograniczone.

Wypowiedzi polskich polityków mają też adresatów na Zachodzie. Propozycja prowadzenia „bardziej agresywnych ćwiczeń” NATO przy granicach Rosji skierowana jest nie tylko do tych, których Warszawa uważa za niezdecydowanych, ale i do tych, którzy zarzucają samej Polsce niewystarczającą wojowniczość wobec Moskwy.

Oczywiste jest, że perspektywie bezpośredniego zaangażowania się w konflikt Warszawa przedkłada dziś zaostrzenie retoryki na poziomie UE i NATO oraz wzmocnienie presji sankcyjnej i politycznej na Moskwę.

Strona polska stara się zatem określić granice swojego udziału w domniemanych wariantach zaangażowania państw europejskich w konflikt, demonstrując gotowość udostępnienia swojej infrastruktury i, jak dotychczas, odgrywania roli poligonu dla ćwiczeń oraz kluczowego hubu logistycznego, ale nie aktywnego uczestnika konfliktu. Dla takiej postawy istnieje wiele przyczyn zewnętrznych i wewnętrznych.

„Twierdza Polska”?

Od 2022 roku Polska stara się ugruntować swoją rolę głównego zaplecza wojskowego i jednocześnie wysuniętego rubieża NATO. W tym roku na obronę przeznaczono rekordowe 201 mld złotych (około 55 mld dolarów) z budżetu państwa i pozabudżetowego Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych, co stanowi 4,8% PKB. Polska zmodernizowała siły zbrojne i zintensyfikowała współpracę z USA i Koreą Południową, przeznaczając miliardy na sprzęt wojskowy i umacniając wschodnią granicę. Kluczowym elementem tej strategii są również negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi o utworzeniu stałej amerykańskiej bazy wojskowej w kraju.

Jednak mimo imponującego wyglądu tej „twierdzy Polska” widać w niej już pęknięcia. Ambitne cele przekształcenia się w forpocztę NATO na wschodniej flance napotykają na poważne trudności. Tak więc zwiększanie liczebności wojsk prowadzi do braków kadrowych w pododdziałach, które w niektórych przypadkach stanowią jedynie „puste skorupy”, a polski przemysł zbrojeniowy cierpi na strukturalne słabości, brak zaangażowania w ogólnoeuropejskie projekty przemysłu wojskowego i nie jest w stanie zaspokoić wzmożonego popytu na uzbrojenie.

Ponadto obecna gorączka wojskowa i wysokie tempo przezbrojenia polskiej armii kosztem dostaw uzbrojenia z USA tworzą krytyczną zależność strategiczną od późniejszego serwisowania amerykańskiego sprzętu. Poza tym Waszyngton udziela sojusznikom celowych kredytów z warunkiem zakupu wyłącznie amerykańskiej broni, a sama infrastruktura wojskowa Polski jest od początku standaryzowana pod amerykańskie bazy. Zależność od USA ogranicza możliwości manewru Polski i wyraźnie utrudnia integrację z europejskimi projektami obronnymi.

Kolejnym problemem jest czas. Z powodu znacznej pomocy wojskowej udzielonej Ukrainie polska armia nadal odczuwa braki sprzętowe. Choć nowy sprzęt z USA i Korei Południowej napływa stopniowo, pełna gotowość bojowa zostanie osiągnięta nie wcześniej niż w latach 30. XXI wieku, pod warunkiem potwierdzenia wszystkich porozumień ramowych i dostaw. Wzmacnianie polskiej armii przekształca się zatem w wyścig z czasem, który nadal będzie wymagał znacznych wysiłków i wielokierunkowego wsparcia z zewnątrz.

Kolejnym słabym punktem pozostaje struktura finansowania. Około 35–39% wydatków obronnych pokrywane jest instrumentami Funduszu, którego zadłużenie do końca 2026 roku może osiągnąć 39 mld dolarów, a ciężar spłaty w latach 2027–2031 spadnie na budżet państwa. Innymi słowy, obecny zryw został częściowo pożyczony od następnego rządu, który będzie musiał zmierzyć się również z wysoką inflacją i spowolnieniem dynamiki gospodarczej.

Zwraca uwagę również to, że mimo oficjalnego militarystycznego alarmizmu i wysiłków władz na rzecz militaryzacji społeczeństwa, w latach 2024–2026 w Polsce obserwuje się proces odwrotny – spadek gotowości do obrony ojczyzny. Wyniki sondaży przeprowadzonych we wrześniu 2026 roku pokazują, że w sytuacji zagrożenia wojną jedynie 27% respondentów jest gotowych bronić kraju, a 58,1% – nie.

Przyczynia się do tego w niemałym stopniu zakrojony na szeroką skalę kryzys w stosunkach z głównym sojusznikiem na wschodzie – Kijowem. Później doszły do tego wyraźny spadek wiary w zwycięstwo Ukrainy i rosnący strach przed eskalacją konfliktu, co osłabia abstrakcyjną chęć aktywnego udziału w działaniach bojowych.

Polski dyskurs o „szarej strefie” jest z powodzeniem wykorzystywany przez elity nie tylko do mobilizacji politycznej elektoratu na początku przedwyborczej kampanii parlamentarnej, ale i do realizacji celów polityki zagranicznej. Wizerunek państwa przyfrontowego, przeciwko któremu Rosja „już prowadzi wojnę”, może być skutecznie wykorzystany jednocześnie do pozyskania zachodniego finansowania na potrzeby obronne i do ugruntowania swojej roli w konflikcie ukraińskim.

Niezrozumiałe pozostaje tylko jedno: jeśli celem „wojny hybrydowej” ze strony Rosji, jak twierdzą przedstawiciele Polski, jest destabilizacja polskiego społeczeństwa poprzez stałe poczucie zagrożenia, to czy polskie elity, usilnie transmitujące to odczucie, nie wykonują części pracy za swojego „przeciwnika”?

Maria Pawłowa, RSMD
https://pl.news-front.su

Ukraina: To już koniec – część III (ostatnia)

Opublikowany przez

\

Ukraina: To już koniec – część III (ostatnia)

link do części 1     dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-i/

link do części 2    dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-ii/

09.10.2026. –  Ukraina: to już koniec – część III (ostatnia)

Wojna na wyczerpanie

Kijów

Pożar magazynu w rejonie Kijowa

Kolejnym aspektem konfliktu na Ukrainie, który często umykał uwadze i zrozumieniu zachodnich analityków, jest prawdziwa ‚istota’  putinowskiej specjalnej operacji wojskowej (SOW). Operacja ta zakłada realizację kilku głównych celów, przy czym nadrzędnym jest wyparcie NATO z Ukrainy i zapewnienie Rosji ‚neutralnego’  sąsiada, który nie stanowiłby zagrożenia ani dla samej Rosji, ani dla Rosjan zamieszkujących terytorium Ukrainy. Innymi słowy: Rosja dąży do demilitaryzacji i denazyfikacji Ukrainy.

Zachodni analitycy i elity polityczne nieustannie wskazują na to, że Rosja powoli posuwa się naprzód na froncie. Umyka im jednak istota sprawy. Owszem, Putin działa powoli i rozważnie, lecz konflikt ten jest wojną na wyczerpanie, której nie mierzy się zdobyczami terytorialnymi, lecz zdolnością jednej ze stron do zniszczenia potencjału bojowego przeciwnika. Jak opisywał to Clausewitz, chodzi tu o strategię polegającą na wyczerpaniu woli i zdolności przeciwnika do prowadzenia walki.

W wojnie na wyczerpanie o zwycięstwie strony decyduje to, ilu żołnierzy oraz ile broni i sprzętu przeciwnika zdoła ona zniszczyć – zwłaszcza w zestawieniu ze stosunkowo niewielkimi stratami własnymi. Innymi słowy: celem jest demilitaryzacja przeciwnika poprzez eliminację jego sił zbrojnych w skali znacznie przewyższającej własne straty. I biorąc pod uwagę to kryterium, specjalna operacja wojskowa okazała się spektakularnym sukcesem.

Przez cały okres konfliktu Rosja utrzymywała w zakresie strat ‚przewagę’  nad Ukrainą w stosunku 7:1, a nawet 10:1. Relacja ta odzwierciedla miażdżącą przewagę w sile ognia artyleryjskiego, jaką – co przyznają nawet zachodni obserwatorzy – Rosja wniosła do walki. Jak donosił serwis United24  w 2025 roku: „Rosja produkuje miesięcznie około 250 000 pocisków artyleryjskich, co daje rocznie około 3 milionów sztuk. W 2024 roku Rosja wystrzeliwała dziennie około 10 000 pocisków, podczas gdy strona ukraińska oddawała ich zaledwie 2000 – jak przekazał stacji CNN przedstawiciel europejskich służb wywiadowczych”.

Dysproporcja w liczbie ofiar znajduje również odzwierciedlenie w regularnych wymianach ciał poległych żołnierzy. W ostatnich latach stosunek liczby poległych Ukraińców do poległych Rosjan przekazywanych w ramach wymiany między stronami wynosił 34:1, a ostatnio nawet 36:1. Na przykład w lutym 2026 roku Rosja przekazała ciała 1000 ukraińskich żołnierzy, a w zamian Ukraina oddała ciała 35 poległych żołnierzy rosyjskich. W styczniu, w ramach podobnej wymiany, przekazano szczątki 1000 Ukraińców i 36 Rosjan.

Zdjęcie opublikowane 29 stycznia 2026 roku przez Centrum Koordynacyjne ds. Traktowania Jeńców Wojennych. Dwóch pracowników Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża idzie drogą podczas procesu repatriacji

Cztery lata tak zaciętej wojny na wyczerpanie doprowadziły do niemal całkowitego zniszczenia potencjału bojowego Ukrainy. Choć Kijów odmawia podania liczby ofiar, niezależni analitycy szacują, że Ukraina poniosła straty sięgające nawet 3 milionów ludzi.

Magazyn „Military Watch Magazine”  z siedzibą w Korei Południowej podał w 2025 roku, że Ukraina straciła już 1,7 miliona żołnierzy, a tempo tych strat rośnie: „Według dostępnych danych w 2022 roku zginęło lub zaginęło 118 500 żołnierzy, w 2023 roku – 405 400, w 2024 roku – 595 000, a w samym tylko 2025 roku (do tej pory) – 621 000. Potwierdza to narastające od ponad trzech lat sygnały, że skala strat jest ogromna i osiągnęła poziom niemożliwy do udźwignięcia”.

W rzeczywistości Kyryło Budanow, szef biura prezydenta Ukrainy, przyznał w sierpniu 2026 roku, że Ukraina traciła co miesiąc co najmniej 30 000 żołnierzy. „Nie możemy mobilizować mniej niż 30 000 osób miesięcznie. To minimalna liczba niezbędna do utrzymania obecnego stanu” – powiedział Budanow.

Kyryło Budanow, szef biura prezydenta, oświadczył, że Ukraina musi mobilizować co najmniej 30 000 osób miesięcznie, aby zastąpić tych, którzy polegli w walce

Straty Rosji są (stosunkowo) niewielkie

Z kolei zweryfikowane dane o rosyjskich stratach, opublikowane przez serwis Mediazona (część rosyjskiej redakcji brytyjskiej BBC), wskazują na liczbę 259 000 poległych żołnierzy. Ten stosunkowo niski wskaźnik strat dowodzi, że Putin mówił poważnie, deklarując chęć ocalenia życia rosyjskich żołnierzy.

Oczywiście ćwierć miliona rosyjskich ofiar to wciąż ogromne obciążenie, ale mówimy tu o Rosji, która w czasie II wojny światowej straciła 14 MILIONÓW ludzi (a cały ZSRR – 27 milionów). Należy jednak zauważyć, że ostrożna strategia Putina doprowadziła do wojny, która trwa już dłużej niż II wojna światowa. Mimo to ostrożność Putina w końcu przyniesie owoce.

Na tym zdjęciu lotniczym Bachmutu na Ukrainie, wykonanym w kwietniu 2023 roku, widać dym unoszący się nad budynkami. Była to tylko jedna z wielu „maszynek do mielenia mięsa”, w których Rosjanie zabili dosłownie setki tysięcy ukraińskich żołnierzy

Postępy terytorialne trwają w najlepsze

W obliczu ‚nie do zniesienia’  wysokich strat oraz przerwanych lub całkowicie zniszczonych szlaków zaopatrzeniowych i logistycznych, Ukraińcy w tych dwóch ostatnich ‚twierdzach’  Donbasu znaleźli się w rozpaczliwym położeniu i nieuchronnie padną ofiarą niepowstrzymanego rosyjskiego natarcia. Gdy to nastąpi, na drodze rosyjskiej armii do Dniepru i samego Kijowa nie stanie już ‚niemal nic’  (jak stwierdził Rushton). Krótko mówiąc: Ukraina jest bliska upadku. To tylko kwestia czasu.

Wojska rosyjskie posuwają się naprzód, by 24 września 2026 roku w rejonie Dobropolja (w Donbasie) utworzyć kolejny kocioł, w którym znajdą się okrążone siły ukraińskie

Co wydarzy się dalej – i kiedy?

Znawcy konfliktu rosyjsko-ukraińskiego dyskutują obecnie nad tym, co doprowadzi do ostatecznego upadku nazistowskiego reżimu w Kijowie. Czy będzie to niszczycielska wojna powietrzna, która zrujnuje infrastrukturę Kijowa i pozbawi go zdolności do zapewnienia warunków niezbędnych do życia? Czy też będzie to ostateczne rozbicie ukraińskich sił zbrojnych i śmierć owego słynnego ‚ostatniego Ukraińca’ – symbolu granicy, do której zachodni protektorzy Ukrainy obiecali wspierać walkę Kijowa?

Tak czy inaczej, na Ukrainie rozpoczęła się już faza końcowa. Front się załamuje, oddziały są zdemoralizowane, cierpią na braki w zaopatrzeniu i niedożywienie, a na całej długości liczącego 1200 kilometrów frontu znajdują się pod ciągłą presją; tysiące żołnierzy dezerteruje lub poddaje się. Setki tysięcy ukraińskich żołnierzy po prostu porzuciło swoje stanowiska. Ukraińskie miasta są nieustannie ostrzeliwane, a kraj traci zdolność do wytwarzania energii elektrycznej, a nawet wyżywienia własnej ludności: sklepowe półki świecą pustkami.

Puste półki w ukraińskich supermarketach wskutek rosyjskich ataków odwetowych

—————————

Doprowadzenie sprawy do końca na Ukrainie

Nie wiem dokładnie, kiedy nadejdzie koniec, ale nastąpi wkrótce; wówczas Rosja zrealizuje swój drugi priorytetowy cel: denazyfikację. Odbędą się procesy zbrodniarzy wojennych. Rosja najprawdopodobniej przeprowadzi własną wersję procesu norymberskiego, dążąc do wykorzenienia elementów nazistowskich z ukraińskiego społeczeństwa. Jak już wcześniej pisałem, biorąc pod uwagę zakres i głębokość wpływów narodowosocjalistycznych, będzie to gigantyczne przedsięwzięcie – i to nie tylko w odniesieniu do ukraińskiego rządu, ale także szkół i społeczeństwa obywatelskiego.

W lipcu 2025 roku napisałem artykuł zatytułowany „Był sobie kraj zwany Ukrainą…”, w którym przewidywałem upadek i ostateczne, faktyczne zniknięcie narodu ukraińskiego.

Dziadek opowiada wnukom w przyszłości o niemal mitycznym miejscu, które niegdyś nosiło nazwę Ukraina

W tamtym artykule pisałem, że upadek i zniknięcie Ukrainy nastąpią w 2026 roku. Obecnie wydaje się prawdopodobne, że proces ten przeciągnie się do 2027 roku. Nie zdawałem sobie sprawy, z jaką fanatyczną determinacją zachodnie – a zwłaszcza europejskie – elity dążyły i dążą do kontynuowania wojny dosłownie aż do śmierci wspomnianego wcześniej ‚ostatniego Ukraińca’.

W 2021 roku Władimir Putin określił oderwanie Ukrainy od Rosji, wymuszone przez te siły Zachodu, mianem „wielkiego wspólnego nieszczęścia i tragedii”. Prędzej czy później – a prawdopodobnie raczej prędzej – tragedia ta zmierzać będzie do swego nieuniknionego i godnego ubolewania finału, jakim stanie się rozpad narodu ukraińskiego.

uncutnews.ch/ukraine-das-ist-das-ende

Napisał: EuroYankee

Opracował: Zygmunt Białas

======================

link do części 1     dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-i/

link do części 2    dakowski.pl/ukraina-to-juz-koniec-czesc-ii/

Fatamorgana “Flamingo”

Opublikowany przez

Fatamorgana “Flamingo”

Date: 8 ottobre 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire./fatamorgana-flamingo

Iluzje są niezwykle niebezpieczne, ponieważ funkcjonują jak uzależniający narkotyk, któremu ulegają, tj. w który wierzą także mainstreamowi pusher, tj. ci, którzy owe iluzje tworzą i rozpowszechniają; skutek jest taki, że z czasem nie zauważają, iż ich opowieściom co tylko nadano finał.

W tych dniach, z Polski nadeszła „świetna wiadomość”, że Ukraińcy dopracowują nową wersję Flamingo, znanego również jako FP-5 – pocisku, który ma rzekomo być dwukrotnie potężniejszy od amerykańskiego Tomahawka, a także charakteryzować się większą prędkością i zasięgiem. W rzeczywistości, „Flamingo” – który w w świecie fantazji miał trafić do produkcji seryjnej –  został użyte jedynie dwa razy w roku 2025, a potem przepadł bez śladu. Rosjanie nazwali go „Hlamingo”, od rosyjskiego słowa „Хлам”, oznaczającego śmieci.

Zabawne jest to, że informacja o nowej wersji owej rakiety pojawia się w momencie, gdy firma Fire Point – czyli jej producent – została całkowicie zniszczona, co widać na załączonym filmie (patrz INFO poniżej). https://en.wikipedia.org/wiki/Fire_Point_(Ukrainian_firm)

https://en.wikipedia.org/wiki/FP-5_Flamingo

=========================================

Krótko mówiąc, im bardziej nasilają się upokorzenia militarne – szczególnie dotkliwe teraz, gdy Rosja zmieniła taktykę i jest zdecydowana zadać Ukrainie ciężki cios (prawdopodobnie także po to, by okazać silny sprzeciw wobec Zełenskiego, a tym samym wobec NATO) – tym bardziej nasilają się mrzonki i narracje, które służą jako ostatnia deska ratunku, by przetrwać ów trudny okres, a także przekonać samych siebie, że w końcu nie jest aż tak źle.

Wygląda to jak jeden z tych niekończących się scenariuszy filmowych z Hollywood, w których ludzi potrąconych przez ciężarówkę, postrzelonych lub dźgniętych nożem pyta się: „Wszystko w porządku?”

INFO – VIDEO: ilsimplicissimus2.com/2026/10/08/miraggio-flamingo

………

Rosyjskie siły zbrojne przeprowadziły atak na zakład „Kijowska Fabryka Kartonu i Papieru”, który służył jako zakład produkcyjny i magazynowy dla pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo” oraz ich komponentów

MOSKWA, 7 października 2026. /TASS/. Siły rosyjskie przeprowadziły w nocy potężny atak, uderzając w zakłady przemysłowe produkujące pociski „Flamingo” i drony w Kijowie oraz w sześciu regionach Ukrainy – poinformowało w środę rosyjskie Ministerstwo Obrony.

Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje dotyczące tych ataków.

Oświadczenie Ministerstwa Obrony

– Siły zbrojne Rosji przeprowadziły potężny atak przy użyciu precyzyjnie kierowanych pocisków wystrzelonych z lądu, morza i powietrza oraz bezzałogowych statków powietrznych (UAV), uderzając w ukraińskie cele – poinformowało Ministerstwo Obrony.

– Według ministerstwa w wyniku ataku uderzono w ukraińskie obiekty przemysłu zbrojeniowego zajmujące się produkcją i magazynowaniem pocisków manewrujących „Flamingo” oraz bezzałogowych statków powietrznych dalekiego i średniego zasięgu dla firmy „Fire Point” w Kijowie oraz w obwodach kijowskim, czernihowskim, kirowogradzkim, dniepropetrowskim, połtawskim i charkowskim.

– Ponadto siły rosyjskie zaatakowały infrastrukturę portową i stoczniową w obwodzie odeskim oraz jednostki pływające wykorzystywane przez armię ukraińską.

Rosyjskie siły zbrojne zaatakowały statek do przewozu ładunków suchych z zaopatrzeniem dla sił ukraińskich w porcie Jużny w obwodzie odeskim, wykorzystując drony Geran-4 Seeker – poinformowało Ministerstwo Obrony, publikując nagranie z ataku.

– Siły rosyjskie zaatakowały również magazyn paliw i smarów w porcie Czernomorsk w obwodzie odeskim, wykorzystując drony Geran.

Trafione cele

– Ministerstwo Obrony poinformowało później, że siły rosyjskie uderzyły w zakład przemysłowy „Smart Ammunition”, zajmujący się montażem i magazynowaniem pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo”, pocisków taktycznych FP-9 oraz ich komponentów w Kijowie.

– Wojska rosyjskie uderzyły również w zakład „Kijowska Fabryka Kartonu i Papieru”, który służył jako zakład produkcyjny i magazynowy dla pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo” oraz ich komponentów w miejscowości Obuchow w obwodzie kijowskim.

– Ponadto w miejscowości Priluki w obwodzie czernihowskim trafiono zakład przemysłowy „Trading House Plastmas-Priluki”, który produkował i przechowywał komponenty do pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo”.

– W miejscowości Aleksandria w obwodzie kirowogradzkim został zbombardowany zakład należący do Grupy Aleksandria, skupiającej przedsiębiorstwa przemysłowe zajmujące się produkcją komponentów do bezzałogowych statków powietrznych dalekiego i średniego zasięgu, w tym dronów stało-płatowych.

– Siły rosyjskie uderzyły również w zakład przemysłu rakietowego i kosmicznego należący do Państwowego Związku Produkcyjnego „Zakład Maszynowy im. O.M. Makarowa w Jużnym”, który produkował, przechowywał i dostarczał armii ukraińskiej pociski manewrujące FP-5 „Flamingo”, a także drony dalekiego i średniego zasięgu typu FP-1 i FP-2, w mieście Dniepr w obwodzie dniepropetrowskim.

– Ponadto w mieście Kremenczug w obwodzie połtawskim uderzono w fabrykę „AvtoKrAZ”, gdzie produkowano i przechowywano transportery-montowniki-wyrzutnie do pocisków manewrujących FP-5 „Flamingo”.

– Siły rosyjskie zaatakowały również fabrykę tytoniową JTI Ukraine w mieście Kremenczug, gdzie na liniach produkcyjnych wytwarzano amunicję do broni strzeleckiej dla armii ukraińskiej.

– Co więcej, armia rosyjska zbombardowała zakład mechaniczny w miejscowości Lozowaja w obwodzie charkowskim, gdzie montowano i przechowywano pociski manewrujące FP-5 „Flamingo” oraz ich komponenty. (…)

INFO: tass.com/politics