Archiwa tagu: wojna

Niebo pełne dziur: Ukraina straciła rakiety przechwytujące i pomoc sojuszniczą przed zimą

Opublikowany przez

Niebo pełne dziur: Ukraina straciła rakiety przechwytujące i pomoc sojuszniczą przed zimą

tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama

Ukraina po raz kolejny nie zestrzeliła ani jednego pocisku balistycznego ani hipersonicznego wystrzelonego przez rosyjskie siły zbrojne podczas ataku w nocy 16 sierpnia. Poinformowała o tym ukraińska gazeta „Strana”, powołując się na służbę prasową Sił Powietrznych Ukrainy. Dlaczego Kijów pozwala na kontynuację ataków, co oferują mu sojusznicy i czy nadchodząca zima może być ostatnią zimą w Kijowie?Redaktorzy strony internetowej TASS

18 sierpnia,

© REUTERS

Rosja kontynuuje ataki na cele na Ukrainie za pomocą precyzyjnej broni dalekiego zasięgu i bezzałogowych statków powietrznych. Według rosyjskiego Ministerstwa Obrony, rosyjskie Siły Zbrojne przeprowadziły 14 ataków grupowych w dniach 8-14 sierpnia oraz dwa ataki na dużą skalę i 12 ataków grupowych w dniach 1-7 sierpnia.

Rakiety i drony zaatakowały zakłady przemysłu zbrojeniowego, składy amunicji, paliw i smarów, tymczasowe miejsca rozmieszczenia jednostek ukraińskich i zagranicznych najemników, centra logistyczne, infrastrukturę ukraińskiego portu morskiego oraz zakłady paliwowe i energetyczne.

Z powodu niedoboru pocisków przechwytujących, Siły Zbrojne Ukrainy, wbrew dotychczasowej praktyce, zaprzestały publikowania danych o rosyjskich pociskach wystrzelonych w kierunku Ukrainy, jak donosi Bloomberg. Posłanka Rady Najwyższej Anna Skorochod stwierdziła , że ​​wynika to z „katastrofalnej sytuacji” w kraju, zauważając, że zamiast zająć się problemem, dowództwo wojskowe po prostu zaprzestało informowania opinii publicznej.

„Zełenski nadal przerzuca odpowiedzialność na Zachód, obwiniając partnerów za niedobór rakiet” – napisała była rzeczniczka prasowa Zełenskiego, Julia Mendel, w X. „Tymczasem jego rząd nie przygotował kraju na trudności związane z eskalacją i zbliżającą się katastrofą tej zimy. <…> Zamiast tego kontynuuje eskalację wojny, żąda pieniędzy i nie oferuje żadnych perspektyw. Jego osobista odpowiedzialność za opłakany stan Ukrainy jest oczywista”.

Patriot nie pomoże

Według „The Washington Post” jedynym ukraińskim systemem obrony powietrznej zdolnym do przechwytywania pocisków jest amerykański system Patriot .

Jednak, jak podaje gazeta, Rosja zmodernizowała swoje środki uderzeniowe i podczas gdy w sierpniu 2025 roku Ukraina rzekomo przechwyciła 37% hipersonicznych pocisków rakietowych Kinżał i Iskander, we wrześniu [2025 md] wskaźnik ten spadł do 6%.

Przeczytaj także

„Pokojowe” złomowanie klastra: jak Turcja będzie opłacalnie pozbywać się starych systemów ATACMS kosztem Ukrainy

Według ekspertów, Patriot nie jest wyspecjalizowanym systemem przeciwrakietowym. Ekspert wojskowy Michaił Chodarenok powiedział agencji TASS, że system posiada zdolności do obrony przeciwrakietowej niestrategicznej, ale nie gwarantuje to 100% skuteczności przechwytywania.

Analityk wojskowy Igor Korotczenko, redaktor naczelny magazynu „National Defense”, zauważył, że wyrzutnie Patriot strzelają w ograniczonym zakresie, w przeciwieństwie do pionowych wyrzutni rakietowych rosyjskich systemów S-300 i S-400 .

Magazyn Military Watch (MWM)  zwrócił uwagę na wysoki koszt pocisków Patriot: cena za sztukę sięga 4 milionów dolarów. MWM, powołując się na źródła zagraniczne, przytoczył przykład , w którym podczas jednej próby zestrzelenia Kinżału amerykański system bezskutecznie wystrzelił 32 pociski przechwytujące o łącznym koszcie około 96 milionów dolarów.

Bez rakiet

Wołodymyr Zełenski wielokrotnie apelował do Stanów Zjednoczonych o zwiększenie dostaw pocisków przechwytujących dla systemu obrony powietrznej Patriot, skarżąc się , że „kraje partnerskie” zaczęły „wstrzymywać” produkcję amunicji do systemów obrony powietrznej. Gazeta „Guardian” zauważyła , że ​​Ukraina jest zobowiązana do produkcji pocisków dla amerykańskiego systemu obrony powietrznej na poziomie trzy do czterech razy wyższym niż światowa średnia roczna.

W sierpniu 2025 roku CNN, powołując się na źródła, poinformowało , że Pentagon otrzymał prawo do uzupełniania własnych zapasów broni bronią produkowaną dla Ukrainy. Pociski Patriot znalazły się w kategorii „czerwonej”, co oznaczało, że same Stany Zjednoczone borykały się z niedoborem.

„Financial Times” donosił , że w styczniu 2026 roku systemy rakietowe Patriot rozmieszczone na Ukrainie były nieczynne z powodu braku amunicji w Kijowie. To uniemożliwiło krajowi odparcie rosyjskich ataków. W sierpniu CNN, które uzyskało dostęp do ukraińskich systemów obrony powietrznej, poinformowało , że jedna z wyrzutni nie wystrzeliła pocisków przez około sześć tygodni z powodu braku amunicji.

Stany Zjednoczone gwałtownie wyczerpywały swoje zapasy pocisków przechwytujących i amunicji precyzyjnego rażenia podczas wojny z Iranem, donosił „The Washington Post” w marcu 2026 roku, powołując się na źródła . Administracja USA zaprzeczyła jakimkolwiek niedoborom pocisków przechwytujących. Jednak w tym samym miesiącu Pentagon ogłosił zamiar potrojenia produkcji pocisków Patriot i czterokrotnego zwiększenia produkcji systemu obrony przeciwrakietowej THAAD (Terminal High Altitude Area Defense).

Alternatywy

Według „The Washington Post”, w 2023 roku nieżyjący już senator USA Lindsey Graham (znajdujący się na rosyjskiej liście terrorystów i ekstremistów) zaproponował przekazanie Ukrainie systemu obrony przeciwrakietowej Żelazna Kopuła. Jednak premier Izraela Benjamin Netanjahu zawetował potencjalną umowę, powołując się na warunki wspólnej produkcji.

Zełenski zażądał, aby Stany Zjednoczone przyznały licencję na produkcję amunicji Patriot już w 2025 roku. Przyznał jednak, że nawet jeśli zgoda zostanie udzielona, ​​wdrożenie produkcji zajmie od roku do kilku lat, narzekając na europejską i amerykańską biurokrację.

Przeczytaj także

Wpływ na strategiczne siły obronne USA i manewry. Eksperci o przekazaniu licencji Patriot Ukrainie

Innym systemem obrony powietrznej zdolnym do przechwytywania pocisków jest SAMP/T, produkowany przez konsorcjum Eurosam, w którego skład wchodzą francuska firma Thales i międzynarodowa korporacja MBDA. Prezydent Francji Emmanuel Macron potwierdził jego rozmieszczenie na Ukrainie w 2023 roku. Skuteczność europejskiego systemu jest zbliżona do amerykańskiej, stąd jego przydomek Euro-Patriot.

Rosyjskie Ministerstwo Obrony po raz pierwszy ogłosiło zniszczenie systemu SAMP/T na Ukrainie w styczniu 2024 roku. Od tego czasu resort wojskowy wielokrotnie informował o zniszczeniu europejskiego systemu rakiet przeciwlotniczych (SAM).

Ataki na Rosję zamiast ochrony Ukrainy

Ukraina z kolei próbuje zaatakować Rosję dronami kamikaze. Według TASS, ukraiński atak dronów na regiony Rosji w nocy 16 sierpnia był największym od początku 2026 roku: rosyjskie systemy obrony powietrznej przechwyciły 822 drony. Poprzedniej nocy rosyjska artyleria przeciwlotnicza zestrzeliła 598 ukraińskich dronów.

Zachodni „partnerzy” nie spieszą się z przekazywaniem Ukrainie kierowanych pocisków przeciwlotniczych, ale dostarczają drony do ataków na Rosję i rozwijają współpracę w ich produkcji.

W sierpniu 2026 roku „The Sunday Times” doniósł , że ukraińskie siły zbrojne po raz pierwszy zaatakowały Rosję brytyjskimi dronami, w tym dronami Nyan firmy Callen-Lenz z Wiltshire, atakując rafinerie ropy naftowej w Wołgogradzie i Jarosławiu.

Wśród dronów zestrzelonych przez operatorów w Centrum Testowym Zaawansowanych Technologii Bezzałogowych Rubikon należącym do rosyjskiego Ministerstwa Obrony znajdują się amerykańskie Darty i Hornety oraz niemieckie RZR-01 i Vector.

„Zasadniczo, jedyne ukraińskie napisy tutaj to kilka napisów w języku ukraińskim i żółto-niebieskie kółka” – skomentował członek mobilnej jednostki ogniowej o pseudonimie Dawid na zestrzelonym bezzałogowym samolocie rozpoznawczym Shark należącym do ukraińskich sił zbrojnych, zaznaczając, że dron jest wyposażony w moduł komunikacyjny Silvus Technology, wyprodukowany przez USA na potrzeby amerykańskich produktów wojskowych.

„Znak rozpaczy”

„Zełenski zaapelował do europejskich partnerów posiadających znaczne zapasy pocisków przechwytujących Patriot, takich jak Hiszpania i Grecja, o podzielenie się nimi z Ukrainą” – zauważa Financial Times. „Jednak po tym, jak wojna z Iranem uszczupliła zapasy pocisków Patriot USA i ich sojuszników z Zatoki Perskiej, których uzupełnienie może zająć miesiące, a nawet lata, wielu partnerów Kijowa obawia się, że mogą zostać bez wystarczającej liczby pocisków”.

Dziennik „Washington Post”, powołując się na źródła , poinformował , że na początku 2026 roku administracja prezydenta USA Donalda Trumpa próbowała przekonać kilka krajów europejskich do wysłania rakiet dla amerykańskich systemów obrony powietrznej na Ukrainę, ale odmówiły one, obawiając się osłabienia własnej obrony.

Przeczytaj także

Nadchodzi wiosna: dlaczego nadchodząca zima może pogrzebać kijowski reżim

„Te pociski mają chronić polskie niebo” – odpowiedział były minister obrony narodowej Mariusz Błaszczak w wywiadzie dla radia RMF24 na pytanie o możliwość przekazania Ukrainie polskich pocisków Patriot. Co więcej, według portalu Wirtualna Polska, powołującego się na źródła w polskim Ministerstwie Obrony Narodowej, MON jest zirytowany sposobem, w jaki Zełenski prosi Warszawę o pociski – obliczając stan zapasów Patriotów w Polsce i uznając, że Polska „może obsłużyć dużą partię [pocisków]”.

„Prośby Zełenskiego o pomoc są oznaką desperacji. Cały świat zmaga się z poważnym niedoborem pocisków przeciwlotniczych. Ani Europejczycy, ani Stany Zjednoczone nie mają ich wystarczająco dużo” – napisała gazeta Die Welt. W artykule zauważono, że sytuacja Kijowa przed zimą jest tak „niepewna”, że kraj bije na alarm na wszystkich szczeblach.

„Narastające problemy systemowe, rosnąca presja na froncie i paraliż zaplecza – od deficytu budżetowego po rozpadający się aparat administracyjny – nieubłaganie skracają wiosnę” – powiedział Władimir Kostyriew, zastępca szefa redakcji TASS Near Abroad. „Nadchodząca zima może okazać się ostatnią kroplą, która ostatecznie przeleje czarę goryczy w Kijowie”.

Wiktor Bodrow

Ile wojen trzeba przegrać, żeby przestać być nazywanym „największą armią świata”?

Opublikowany przez

Ile wojen trzeba przegrać,

żeby przestać być nazywanym

„największą armią świata”?

Hua Bin

Trump był idiotą, że rozpoczął wojnę, ale to armia amerykańska ją przegrała.

Przechodzą mnie ciarki, gdy słyszę, jak ktoś recytuje mantrę: „USA mają największą armię w historii świata”.

Wiem, że słyszałeś już wcześniej to samo „banalne stwierdzenie”.

Najwyraźniej ci „amerykańscy patrioci” nigdy nie słyszeli o Czyngis-chanie.

Mongołowie podbili większość Eurazji w XIII wieku, tworząc największe zwarte imperium lądowe w historii. Nie przegrali ani jednej bitwy.

Kibice amerykańskiej machiny wojennej najwyraźniej nie zdają sobie sprawy, że niemiecka Wehrmacht w 1940 r. i radziecka Armia Czerwona w 1945 r. były prawdopodobnie najpotężniejszą armią na świecie.

Szczytem amerykańskiej potęgi militarnej była operacja Pustynna Burza przeciwko Saddamowi Husseinowi w 1991 roku.

Ale to było 35 lat temu.

Od tego czasu Stany Zjednoczone przegrały praktycznie każdą większą wojnę.

Nie nazwałbym inwazji na Wenezuelę ani wojną, ani czymś znaczącym. Wojny zazwyczaj polegają na kontrataku wroga.

Przed Pustynną Burzą USA przegrały również swoją ostatnią dużą wojnę w Wietnamie.

„Pustynna Burza” to w gruncie rzeczy same porażki. To wyjątek potwierdzający regułę.

Krótko mówiąc: określanie armii USA mianem „największej” jest przesadą, na której poparcie trudno znaleźć jakiekolwiek dane empiryczne.

Być może jest to trudne do przyjęcia dla tych, którzy mają alergię na prawdę, ale tak właśnie jest.

Statystycznie rzecz biorąc, armia amerykańska jest niewątpliwie najdroższa w historii świata. Ale z mieszanymi – jeśli mam być łagodny – wynikami.

Nie jestem lekarzem, ale oczywiste jest, że każdy, kto twierdzi, że armia amerykańska jest najlepsza w historii (GOAT), odniósłby korzyści medyczne z lobotomii płata czołowego.

Trump musi stawić czoła fali krytyki w związku z wojną z Iranem, najnowszą awanturą USA.

Nie ma sprzeczności w fakcie, że Trump jest ignorantem i złośliwym głupcem, którego Żydzi zwabili w pułapkę i który jest winny rozpoczęcia zbrodniczej wojny.

Ale bądźmy sprawiedliwi – był idiotą, że rozpoczął wojnę, ale to armia amerykańska przyczyniła się do jego straty na polu bitwy.

Wielce chwalona amerykańska machina wojenna po prostu nie odniosła zwycięstwa – i kropka.

W połowie marca, trzy tygodnie po niespodziewanym ataku, napisałem esej i zatytułowałem go „Iran już wygrał”.

W tamtym czasie miałem na myśli zbliżające się strategiczne zwycięstwo Iranu, który może wykorzystać Cieśninę Ormuz jako narzędzie nacisku, by udaremnić cele wojenne USA.

Ale sprawy zaszły dalej, niż przewidywałem.

W tym momencie można – mając dobre argumenty – stwierdzić, że Pentagon przegrał wojnę militarnie.

Zrzuciło wiele bomb i zabiło wiele osób, ale nie odniosło żadnego konkretnego sukcesu na polu bitwy.

Chyba że celem jego wojny było oddanie Teheranowi kontroli nad Cieśniną Ormuz i uczynienie go dominującą potęgą regionalną. (Z przymrużeniem oka.)

Porażka w Iranie pokazała, że ​​armia amerykańska jest rzeczywiście „papierowym tygrysem”, jak stwierdził przewodniczący Mao ponad pół wieku temu.

Definicja zwycięstwa militarnego

Przewodniczący Mao napisał, że „polityka jest wojną bez rozlewu krwi, wojna zaś jest polityką z rozlewem krwi”.

Carl von Clausewitz powiedział, że wojna jest kontynuacją polityki.

Podręczniki definiują „zwycięstwo militarne” jako: przełożenie wyników na polu bitwy na trwałe rezultaty polityczne.

Wymaga to nie tylko pokonania sił zbrojnych wroga, ale także zmuszenia przeciwnika do zaakceptowania trwałej zmiany woli politycznej i ustanowienia korzystnego porządku powojennego.

Według tej normy Stany Zjednoczone poniosły całkowitą i żałosną porażkę – nie pokonały armii irańskiej; zmiana ich woli politycznej zmierza w kierunku jeszcze większej antyamerykańskiej i antyizraelskiej postawy; wojna zaś doprowadziła do powstania powojennego porządku, mniej korzystnego dla Stanów Zjednoczonych, w którym Iran de facto zapewnił sobie kontrolę nad dostawami ropy naftowej w Zatoce Perskiej.

Niektórzy twierdzą, że USA i Izrael odniosły taktyczno-operacyjne zwycięstwo nad Iranem, niszcząc znaczną część irańskiej obrony powietrznej i marynarki wojennej, zabijając przywódców politycznych i wojskowych oraz powodując poważne trudności gospodarcze i humanitarne.

W tym punkcie się mylisz.

Ten tok rozumowania można porównać do boksera, który ogłasza zwycięstwo w środkowych rundach, ponieważ zadał więcej ciosów, ignorując fakt, że jego przeciwnik wciąż stoi i aktywnie kontratakuje.

Na teatrze działań wojennych, tak jak na ringu, trzeba znieść dotkliwe ciosy, ale wyprowadzenie ostatecznego, paraliżującego kontrataku – lub po prostu wytrzymanie dłużej niż przeciwnik, aż ten będzie chciał się poddać – to definicja zwycięstwa.

Iran skutecznie zastosował strategię „rope-a-dope”, przyjmując na siebie pierwsze ciosy ze strony USA i Izraela, a jednocześnie zachowując swój najgroźniejszy atut – możliwość odcięcia światowych dostaw energii przez Cieśninę Ormuz.

[Strategia „rope-a-dope” to defensywna taktyka bokserska polegająca na celowym oparciu się o liny ringu, przyjęciu szczelnej gardy i pozwoleniu przeciwnikowi na wyprowadzanie serii ciosów w celu jego całkowitego zmęczenia. md]

Co więcej, Iran prowadzi wojnę asymetryczną z użyciem dronów i pocisków rakietowych, aby uzyskać dominację eskalacyjną poziomą przeciwko celom USA i Izraela w całym regionie Zatoki Perskiej.

Iran odmówił realizacji swoich celów politycznych wrogowi i zmusił USA do poproszenia o pokój.

Obroniło swoją suwerenność i dyktuje cel końcowy – definicję sukcesu.

Sukces Iranu nie ogranicza się do poziomu strategicznego. Nawet na poziomie taktycznym Iran utrzymał przewagę, niszcząc znacznie więcej cennych amerykańskich instalacji wojskowych, niż sam stracił.

Obejmuje to strategiczne radary wczesnego ostrzegania, myśliwce, samoloty AWACS, samoloty tankujące, drony ISR i niemal wszystkie bazy amerykańskie w regionie.

Iran wyczerpał również znaczną część ofensywnego i defensywnego arsenału USA, co znacznie ograniczyło jego zdolność do kontynuowania walk lub prowadzenia wojen gdzie indziej.

Nawet rząd Trumpa zdaje sobie sprawę, że w przypadku długotrwałego konfliktu niemal na pewno przegrałby wojnę na wyniszczenie.

Przede wszystkim Iran pokazał światu, że armia amerykańska nie jest niezwyciężoną potęgą w starciu z zdeterminowanym przeciwnikiem, który jest gotowy i zdolny do kontrataku.

Wojsko amerykańskie poniosło oczywistą i oczywistą porażkę.

1) Wykorzystało całą swoją siłę, aby wywołać niszczycielską wojnę, lecz po prostu nie udało mu się wygrać.

Zwycięstwo jest wynikiem zarówno intencji, jak i umiejętności.

Nikt nie może twierdzić, że armii USA brakowało „intencji”.

Rzuciło przeciwko Iranowi wszystkie swoje środki, łącznie z nieprzetestowaną technologią sztucznej inteligencji obronnej, taką jak system Palantir Maven, co doprowadziło do masakry 168 niewinnych uczennic już pierwszego dnia wojny.

Stany Zjednoczone nie powstrzymały się od użycia niczego poza bombami atomowymi.

W innym eseju pisałem o tym, jak Stany Zjednoczone porzuciły „kuchenny zlew”, ale bezskutecznie.

Mimo że roczny budżet jest ponad 100 razy większy od budżetu Iranu (1 bilion dolarów w porównaniu do 10 miliardów dolarów), armia USA po prostu nie ma możliwości zadania „W”.

2) Nie jest przystosowany do prowadzenia nowoczesnej wojny asymetrycznej

Stany Zjednoczone oparły się na starym schemacie z czasów pierwszej wojny w Zatoce Perskiej – miażdżąca siła ognia, przewaga powietrzna, regionalna sieć wasali, bazy wojskowe i wojna informacyjna.

Aby jeszcze bardziej poprawić swoją pozycję, zastosowali również atak z zasadzki pod pretekstem negocjacji.

Teoretycznie USA i Izrael mają nad Iranem dużą przewagę.

Ale Iran nie był Irakiem.

Nie załamał się pod naporem bombardowań ze strony USA i Izraela. Zamiast tego przyjął atak i odpowiedział własnym, asymetrycznym arsenałem dronów i pocisków.

Iran kontynuował eskalację konfliktu, atakując państwa Zatoki Perskiej, co umożliwiło agresję USA i Izraelowi.

Od samego początku Iran metodycznie atakował amerykańskie bazy radarowe i satelitarne.

Niszcząc je, Iran pozbawił armię USA zaawansowanych systemów wczesnego ostrzegania i sprawił, że jej siły zbrojne są bezbronne, mając zaledwie kilka minut na ostrzeżenie przed nadchodzącymi atakami.

Iran wykorzystał skoordynowane roje dronów i salwy rakietowe do przeprowadzenia ataków nasyconych na obiekty amerykańskie, do których USA nie były odpowiednio przygotowane.

Istotnym elementem wojny asymetrycznej jest jednostronna wymiana kosztów, w ramach której Stany Zjednoczone zmuszone były użyć pocisków przechwytujących wartych miliony, aby bronić się przed nadlatującymi dronami, oraz pocisków, które kosztowały jedynie ułamek tej kwoty.

Świat wie teraz, że armia amerykańska potrafi zadawać ciosy, lecz nie potrafi ich przyjąć w zamian.

Co ciekawe, jest to ta sama cecha charakterystyczna dla Amerykanów, jeśli chodzi o wojny handlowe i technologiczne z Chinami.

Jeśli Pekin odpowie wzajemnymi cłami i kontrsankcjami, takimi jak zakaz stosowania magnesów ziem rzadkich, Waszyngton szybko straci wpływy i będzie zmuszony się wycofać.

Latem ubiegłego roku napisałem esej zatytułowany „Rewolucja to nie przyjęcie”, w którym skrytykowałem nieśmiałą reakcję Iranu na bombardowanie jego obiektów nuklearnych przez Stany Zjednoczone w czerwcu 2025 r.

Podejście nowego przywódcy Iranu stoi w ostrym kontraście z podejściem starego reżimu pod przywództwem ajatollaha Alego Chameneiego.

Nowy rząd umocnił swoją determinację i odpowiedział zdecydowanym atakiem, co przyniosło mu wielkie korzyści.

Oprócz tego, że Stany Zjednoczone nie były w stanie przeciwstawić się odwetowi, zachowały się jak jęczące przegrane, gdy 17 lipca zostały zaatakowane przez Iran w ramach proaktywnego ataku na bazę lotniczą Muwaffaq Salti w Jordanii.

Nazwała Iran zdradą i oskarżyła go o „nieodpowiedzialną eskalację”, nie zastanawiając się ani chwili nad porównaniem tej „zdrady” do zdradzieckiego ataku dekapitacyjnego przeprowadzonego przez USA i Izrael, w ramach którego zbombardowano również szkołę dla dziewcząt.

Ta klaunowska hipokryzja przypomina mi stary film Stephena Chowa pt. „ Sprawiedliwość, moja stopa ”, w którym drobny łobuz oznajmia swemu wrogowi: „Zasada walki jest taka: mogę cię uderzyć w twarz, ale ty nie możesz”.

Nigdy bym nie pomyślał, że „potężna” armia USA ucieknie się do tej samej bandyckiej logiki.

3) Bazy USA stanowią obciążenie, a nie zaletę – dla nich samych i „krajów przyjmujących”

Jednym z filarów globalnej projekcji siły USA jest sieć około 800 baz wojskowych w „krajach sojuszniczych” – a dokładniej, na wasalach lub terytoriach okupowanych.

Są to wysunięte placówki rozmieszczone blisko granic wyznaczonych wrogów, gdzie USA rozmieszcza broń i personel.

USA mają ponad 300 takich baz w Azji, wokół Chin, i podobną liczbę w Europie, przeciwko Rosji.

Wojna z Iranem pokazała, że ​​takie wysunięte oddziały są w rzeczywistości obciążeniem, a nie zaletą.

Dwie tuziny amerykańskich baz wokół Iranu były nieustannie atakowane przez irańskie drony i rakiety.

Większości z nich najprawdopodobniej nie uda się odbudować, gdyż Stany Zjednoczone nie są w stanie ich ochronić.

Co więcej, takie bazy narażają „kraje-gospodarzy” na ataki odwetowe. Są one w istocie zakładnikami w konfliktach, w które mogą lub nie chcieć się angażować.

Ostatecznie, tak wrażliwe, wysunięte rozmieszczenie nie jest w stanie przezwyciężyć samej geografii. Nie jest w stanie pokonać tyranii odległości, której żaden łańcuch logistyczny nie jest w stanie zrekompensować.

Iran może wykorzystać górzysty teren i bliskość wąwozu Ormuz jako przewagę na własnym terenie, pozwalającą pokonać rozrośniętego wroga spoza regionu.

4) Nierozwiązywalne problemy strukturalne armii USA

Najbardziej druzgocący werdykt dotyczący wojny można przeczytać tutaj.

Wojna z Iranem, choć krótka, obnażyła strukturalne problemy militarne USA, których nie da się rozwiązać w ramach obecnego systemu wojskowo-przemysłowego.

— Niezdolność do prowadzenia wojny o wysokiej intensywności. Należy zauważyć, że rzeczywiste intensywne walki w Iranie trwały krócej niż 8 tygodni (pierwsze 39 dni plus 13 dni drugiej fali ataków po zerwaniu przez USA Memorandum of Understanding).

Niemniej jednak Stany Zjednoczone wyczerpały już znaczną część swojego arsenału, zarówno ofensywnego, jak i defensywnego. Wyobraźmy sobie, jak poradziłyby sobie w prawdziwej wojnie o wysokiej intensywności z równorzędnym supermocarstwem, takim jak Chiny czy Rosja.

Wątpliwe jest, aby Stany Zjednoczone mogły przetrwać dłużej niż kilka miesięcy w wojnie u wybrzeży Chin.

Przedłużający się konflikt na wzór II wojny światowej nie wchodzi w grę.

— Niska głębokość składowania amunicji i niewielka ilość specjalistycznej broni. Amerykański arsenał uzbrojenia składa się z niewielkiej liczby drogich i skomplikowanych broni, takich jak przeciwlotnicze pociski przechwytujące i pociski dalekiego zasięgu.

Obecnie powszechnie wiadomo, że Stany Zjednoczone wyczerpały większość swoich najważniejszych zapasów amunicji, co potwierdzają doniesienia agencji Reuters, CNN i CSIS.

Należy pamiętać, że powyższe dane są już nieaktualne, a obecny poziom zapasów w USA jest jeszcze niższy.

— Brak głębi przemysłowej i zależność od łańcuchów dostaw. To gorsze niż chwilowy niedobór broni.

Szacuje się, że uzupełnienie skromnych zapasów amunicji zużytej podczas wojny zajmie armii USA od 3 do 5 lat.

Powtarzam, że wojna z Iranem nie jest konfliktem o wysokiej intensywności, takim jak na przykład wojna amerykańsko-chińska. Gry wojenne CSIS pokazują, że Stany Zjednoczone zużyłyby cały swój arsenał rakietowy w ciągu dwóch tygodni w konflikcie z Chinami.

Biorąc pod uwagę ogromne zaległości w realizacji zamówień, jakie istniały w kompleksie wojskowo-przemysłowym jeszcze przed wojną, proces ten może potrwać nawet dłużej, niż szacowano.

Chociaż rząd USA może drukować tyle papierowych pieniędzy, ile chce, by kupować broń, nie może drukować bomb ani pocisków.

Rozwój produkcji wymaga fabryk, materiałów i wykwalifikowanych pracowników – a na to gospodarka zdeindustrializowana nie jest przygotowana.

Oprócz wydatków kapitałowych i rozwoju umiejętności, amerykański kompleks militarno-przemysłowy zmaga się z ogromną zależnością łańcucha dostaw od samego wroga, z którym zamierza walczyć – Chin.

Powszechnie wiadomo, że Chiny mają monopol na metale ziem rzadkich, które są niezbędne do produkcji nowoczesnej broni. Chiny produkują ponad 90% światowych zasobów metali ziem rzadkich i mają praktycznie monopol na kluczowe, ciężkie metale ziem rzadkich.

Zależność USA od Chin wykracza poza pierwiastki ziem rzadkich i obejmuje również inne minerały niezbędne do produkcji uzbrojenia, takie jak gal, german, wolfram, grafit i antymon.

Raport Komisji ds. Przeglądu Gospodarczego i Bezpieczeństwa USA-Chiny z 2025 r. wykazał, że 78% komponentów wykorzystywanych w systemach uzbrojenia Pentagonu zawierało krytyczne minerały pochodzące z Chin.

Problem dotyczy 92% systemów uzbrojenia marynarki wojennej USA.

Zależność ta sięga jeszcze dalej i obejmuje części dronów, materiały wybuchowe, a nawet ważne składniki farmaceutyczne, takie jak antybiotyki – materiały, które będą potrzebne w razie wojny.

Istnieją niewielkie szanse, że w ciągu najbliższych dziesięciu lat Stany Zjednoczone będą w stanie osiągnąć niezależność łańcucha dostaw tych kluczowych dóbr pośrednich.

— Niereformowalny, nastawiony na zysk, prywatny system kontraktów wojskowych. Istotą dzisiejszego amerykańskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego jest system grabieży.

MIC współpracuje z politykami i generałami Pentagonu, aby okradać budżet obronny za pomocą nadmiernie rozwiniętych platform uzbrojenia, które oferują niewielką wartość w stosunku do wydanych pieniędzy.

Tanie uzbrojenie, nawet jeżeli jest całkowicie skuteczne, nie jest opłacalne dla oligopolistycznych dostawców sprzętu wojskowego.

Dlatego broń taka jak tanie drony LUCAS nie wzbudza zainteresowania, podczas gdy droga amunicja, np. Patriot i THAAD, jest intensywnie reklamowana.

Standardowym wyborem w oligopolu kontraktów wojskowych opartych na zasadzie „koszt plus” i „bez przetargu” jest skomplikowana broń, której produkcja zajmuje lata, a jej utrzymanie kosztuje miliony.

Ekosystem MIC obejmuje „drzwi obrotowe” między Pentagonem a firmami zbrojeniowymi, członkami Kongresu pobierającymi wynagrodzenie oraz legionami lobbystów i „pracowników ośrodków analitycznych”.

To po prostu zbyt dochodowy biznes, żeby się w niego bawić.

Piękno takiej dochodowej firmy jest uznawane za szczyt „kapitalizmu akcjonariuszy”.

Na szczęście dla wrogów USA taka nadbudowa organizacji gospodarki amerykańskiej nie może zostać zreformowana i nie zostanie zreformowana.

Jeśli szukasz ciekawej lektury o tym systemie, polecam satyryczną książkę Williama Hartunga z 2003 roku: „ Ile zarabiasz na wojnie, tato? Szybki i nieskomplikowany przewodnik po spekulacjach wojennych w administracji Busha” .

Hartung jest skrupulatnym badaczem tematu spekulacji w amerykańskim kompleksie militarno-przemysłowym. Do jego prac należą również „Prophets of War” i „Trillion Dollar War Machine” .

5) Arogancja i poczucie wyższości jako ostatni gwóźdź do trumny

Wojna z Iranem obnażyła nieuniknioną prawdę – armia amerykańska nie ma mentalności pozwalającej jej zwyciężyć nad zdeterminowanymi przeciwnikami.

Został wciągnięty w wojnę poprzez izraelską manipulację. Znacznie niedocenił odporności Iranu, a także jego potencjału przemysłowego i technologicznego. Uwierzył w absurdalną i uporczywą kampanię dezinformacyjną swojego „głównodowodzącego”.

Jest także słaba pod względem psychologicznym – ubolewa nad działaniami odwetowymi Iranu i oskarża Chiny i Rosję o wspieranie Iranu.

Co sprawia, że ​​Stany Zjednoczone uważają, że w trakcie negocjacji dopuszczalne jest przeprowadzenie ataku polegającego na dekapitacji i grożenie militarnym „terrorem”, który zagraża cywilizacji, ale gdy Iran kontratakuje, jest to „nieodpowiedzialna eskalacja”?

Dlaczego Stany Zjednoczone uważają, że mogą sprzedawać broń Tajwanowi i dostarczać broń oraz dane wywiadowcze Ukrainie, a kiedy Chiny dostarczają MANPADS Iranowi lub udostępniają zdjęcia satelitarne Rosji, to mają prawo krzyczeć o zdradzie i żądać, aby USA zaprzestały tych działań?

Taki dziecinny narcyzm i cyniczna hipokryzja nieuchronnie osłabiają umysł, tak jak trucizny osłabiają ciało.

Konfucjusz napisał w swoich Analektach 2500 lat temu: „Nie czyńcie innym tego, czego nie chcielibyście, aby wam czyniono”. („己所不欲,勿施于人”).

W kulturze chińskiej zasada ta znana jest jako Złota Zasada.

Dla kraju lub armii, które nie rozumieją tej uniwersalnej zasady ludzkiej, żadna miara siły militarnej nie będzie wystarczająca, aby zrekompensować brak mądrości.

USA przegrały wojnę – i na to zasłużyły.

Źródło: Ile wojen trzeba przegrać, żeby przestać być nazywanym „największą armią świata”

Ściany mają teraz drzwi: Dlaczego „bezprecedensowe”sankcje Bessenta na Iran – operacja „Economic Fury” – poniosą porażkę

Opublikowany przez

Ściany mają teraz drzwi: dlaczego „bezprecedensowe”
sankcje Bessenta na Iran — operacja „Economic Fury” —
poniosą porażkę


[poprawne tłumaczenie. Poprzednie zrobił Grok. „The Walls” mają teraz drzwi: Dlaczego „bezprecedensowe” sankcje Bessent [USA] na Iran – „Operacja Gospodarcza” – nie powiedzie się I oszukał. md]

W ubiegłym tygodniu sekretarz skarbu Scott Bessent zapowiedział coś spektakularnego.
„Obserwujcie to miejsce” — powiedział telewizyjnemu rozmówcy, zapowiadając „środki,
jakich nie widziano nigdy w historii gospodarczej izolacji państwa”. W połączeniu z
trwającą amerykańską blokadą morską irańskich portów — „ciosem jeden-dwa”, jak ją
określił — nadchodzące sankcje mają zmusić Teheran do kapitulacji po niemal sześciu
miesiącach wojny. Ambasador Mike Waltz nadał tej operacji nazwę: „Operation Economic
Fury”.
Ambicja jest realna. Problem również. Bessent sięga po narzędzie, którego siła zależy od
świata, który już nie istnieje. Izolacja gospodarcza, która niegdyś doprowadziła Iran do
stołu negocjacyjnego, była możliwa, ponieważ mury wokół Iranu były szczelne z każdej
strony — i, co równie ważne, ponieważ pieniądze nadal musiały przepływać rurami
kontrolowanymi przez Stany Zjednoczone. Dziś te mury mają drzwi — do Rosji, Chin i, od
tej wiosny, Pakistanu — a pieniądze znalazły kanał całkowicie omijający waszą
waszyngtońską instalację. Państwa utrzymujące te drzwi otwarte to dokładnie te, których
współpraca niegdyś sprawiała, że stare sankcje były skuteczne. Najlepszym sposobem
zrozumienia, dlaczego „bezprecedensowa” presja może mimo wszystko ponieść porażkę,
jest porównanie planszy, na której gra Bessent, z tą, na której jego poprzednicy grali dekadę
temu.
2015: izolacja, która zadziałała — i dlaczego
Reżim sankcyjny, który doprowadził do zawarcia Wspólnego Kompleksowego Planu
Działania (JCPOA) w 2015 r., działał, ponieważ w istotnym sensie był powszechny. Presja,
która doprowadziła Iran do stołu, nie była wyłącznie amerykańska; egzekwowały ją Stany
Zjednoczone i Europa, a popierały wiążące rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ — co
oznaczało, że Rosja i Chiny, jako stali członkowie, również się pod nimi podpisały. Chińskie
banki ograniczyły kontakty z Teheranem, aby zachować dostęp do systemu dolarowego.
Rosja podporządkowała się wielostronnym ramom. Eksport irańskiej ropy został
zdławiony, banki Iranu odcięto od globalnych finansów, a żadne wielkie mocarstwo nie było
gotowe pełnić funkcji systematycznego kanału obejścia sankcji.
Dwie rzeczy sprawiły, że izolacja zadziałała: żadna wielka gospodarka nie chciała
utrzymywać otwartego kanału, a niemal cały handel międzynarodowy — przede wszystkim
handel ropą — ostatecznie rozliczano w dolarach, za pośrednictwem banków, które musiały
odpowiadać przed Waszyngtonem. Sankcje są grą w hydraulikę. Zamyka się fizyczne rury
(towary, ropa) i, jeszcze skuteczniej, finansowe (rozliczenia dolarowe). Przerwanie jednego
monopolu osłabia strategię; przerwanie obu sprawia, że strategia przestaje działać. W 2015
r. Stany Zjednoczone kontrolowały oba. W 2026 r. nie kontrolują już żadnego.

Spójrzmy, co zmieniło się po obu stronach Iranu.
Iran należy dziś do klubu, z którego niegdyś był wykluczany sankcjami. Teheran przystąpił
do grupy BRICS w styczniu 2024 r., a w sierpniu 2026 r. zbliżył się do członkostwa w New
Development Bank tego ugrupowania — instytucji atrakcyjnej dla Iranu właśnie dlatego, że
oferuje finansowanie projektów poza zachodnim systemem finansowym, który sankcje
wykorzystują jako broń. Członkostwo w BRICS samo w sobie nie pokonuje sankcji, ale
tworzy alternatywną wspólnotę gospodarczą, która w 2015 r. nie istniała jako realne
schronienie.
Rosja i Chiny nie są już egzekutorami sankcji — są niemal z nazwy współwalczącymi
stronami. To zawias całej historii i chodzi tu o coś znacznie więcej niż odmowę
egzekwowania zachodnich sankcji. Po amerykańsko-izraelskim ataku na Iran, który
rozpoczął wojnę 28 lutego 2026 r. — „Operation Epic Fury” — Moskwa i Pekin przeszły od
biernego niewykonywania sankcji do aktywnego wsparcia materialnego. Amerykańscy
urzędnicy informowali, że Rosja dostarczała Iranowi informacje wywiadowcze w czasie
rzeczywistym o położeniu amerykańskich okrętów wojennych i samolotów, dostarczając
danych do namierzania, które zwiększały precyzję irańskich odwetowych uderzeń. Chiny
dostarczały zdjęcia satelitarne i dostęp do systemu nawigacyjnego BeiDou; sekretarz stanu
Marco Rubio był na tyle zaniepokojony, że 8 maja 2026 r. objął sankcjami trzy chińskie
firmy satelitarne za dostarczanie zdjęć przedstawiających aktywność wojskową USA
podczas kampanii. Oba mocarstwa szybko zapewniły wsparcie obrony powietrznej: Rosja
dostarczyła części do naprawy uszkodzonych irańskich baterii S-300 i przyspieszyła
dostawy nowoczesnych zestawów naramiennych Verba tuż przed rozpoczęciem wojny,
podczas gdy Chiny uzupełniały komponenty do baterii HQ-9B. Ta sieć wsparcia opiera się
na formalnych ramach — 20-letnim partnerstwie strategicznym Iranu i Rosji podpisanym w
styczniu 2025 r., 25-letnim porozumieniu irańsko-chińskim z 2021 r. oraz trójstronnym
pakcie strategicznym Iran–Chiny–Rosja podpisanym 29 stycznia 2026 r., którego
centralnym elementem jest wspólny sprzeciw wobec ponownego nałożenia sankcji.
Mocarstwa, które niegdyś pomagały zamykać Iran w izolacji, dziś pomagają mu prowadzić
wojnę i odbudowywać jego tarczę obronną.
Istnieje lądowy most, który całkowicie omija blokadę. 25 kwietnia 2026 r. pakistańskie
Ministerstwo Handlu wydało „Transit of Goods through Territory of Pakistan Order 2026”,
otwierając sześć lądowych korytarzy tranzytowych łączących porty Karachi, Port Qasim i
Gwadar z irańskimi przejściami granicznymi w Gabd i Taftan. Trasy były bezpośrednią
odpowiedzią na amerykańską blokadę cieśniny Ormuz: gdy ponad 3000 kontenerów
utknęło w Karachi, a składki ubezpieczenia od ryzyka wojennego wzrosły z około 0,12% do
prawie 5%, transport morski do Iranu stał się nieopłacalny. Korytarze — jeden z nich
skraca przejazd do irańskiej granicy do dwóch–trzech godzin — umożliwiają dotarcie do
Iranu drogą lądową towarów z państw trzecich, w tym z Chin, całkowicie poza zasięgiem
blokady morskiej. Blokada nie może zatrzymać ciężarówki w Beludżystanie.
I, co najważniejsze, pieniądze opuściły dolara. To zmiana, która najbardziej bezpośrednio
podcina narzędzia Bessenta i zasługuje na zrozumienie w kategoriach mechanicznych.

Powód, dla którego amerykańskie sankcje finansowe są tak groźne, polega na tym, że
większość światowego handlu — przede wszystkim ropą — tradycyjnie rozliczano w
dolarach, a płatności dolarowe muszą przechodzić przez banki powiązane z USA, które
Waszyngton może kontrolować. Iran i Chiny po prostu przestały korzystać z tej rury. Iran
sprzedaje obecnie ropę Chinom — które kupują ponad 80% irańskiego eksportu morskiego
— rozliczaną w chińskich juanach, za pośrednictwem chińskiego Cross-Border Interbank
Payment System (CIPS), sieci rozliczeń w renminbi, którą Ludowy Bank Chin zbudował w
2015 r. właśnie po to, aby przesyłać pieniądze przez granice bez dotykania zdominowanej
przez USA infrastruktury rozliczeń dolarowych i SWIFT. Transakcja, która nie dotyka dolara
i nie przechodzi przez bank powiązany z USA, jest transakcją, której Waszyngton nie może
łatwo zobaczyć, zamrozić ani zablokować. To nie jest obchodzenie sankcji na marginesie; to
usunięcie samego zacisku.
Skala zmiany jest widoczna w infrastrukturze rozliczeniowej. Wolumen transakcji CIPS
gwałtownie wzrósł wraz z rozpoczęciem wojny, osiągając około 178,5 mld dolarów w
pojedynczym dniu w marcu 2026 r., a Atlantic Council GeoEconomics Center odnotował
wzrost dziennych przepływów CIPS z przedziału 85–105 mld dolarów do ponad 130 mld
dolarów, zbiegający się z konfliktem. Z systemu korzysta obecnie ponad 100 państw.
Chińskie rafinerie kupują irańską ropę za pośrednictwem pośredników i banków
niedolarowych, a uzyskane środki utrzymują na kontrolowanych rachunkach w juanach,
wykorzystywanych do płacenia za chińskie towary i usługi wykonawców — tworząc
zamkniętą, wolną od dolara pętlę, która utrzymuje przepływ dochodów Iranu z ropy i w
dużej mierze pozostaje poza amerykańskim zasięgiem.
Połączmy te zmiany, a obraz strategiczny odwraca się. W 2015 r. Stany Zjednoczone
naciskały na szczelnie zamknięte pudełko, którego jedyne wyjścia prowadziły przez ich
banki. W 2026 r. naciskają na pudełko z otwartą pokrywą i tylnymi drzwiami wyciętymi
prosto w ścianie finansowej.
Łatwo ulec pokusie, by odczytać zbliżenie Iranu, Rosji i Chin jako produkt obecnej wojny —
małżeństwo z rozsądku zawarte pod ostrzałem. Zapis wydarzeń mówi co innego, ponieważ
zmienia to, co owo zbliżenie oznacza dla amerykańskiej strategii.
Pierwsze trójstronne ćwiczenia morskie — „Marine Security Belt” — odbyły się w Zatoce
Omańskiej i na północnym Oceanie Indyjskim w grudniu 2019 r., z inicjatywy Iranu. Od tego
czasu odbywają się niemal co roku, stając się stałym elementem relacji. Jednak data
wykonania zaniża skalę wcześniejszego zbliżenia, ponieważ wielonarodowe ćwiczenia
morskie tej złożoności nie powstają spontanicznie. Zorganizowanie ich wymaga — zgodnie
ze standardami zawodowymi — od dwunastu do osiemnastu miesięcy planowania przed
wypłynięciem pierwszego okrętu. Oznacza to, że prace organizacyjne dotyczące ćwiczeń z
grudnia 2019 r. przypadały na 2018 r., czyli dokładnie na okres amerykańskiego wycofania
się z JCPOA w maju tego roku.
Innymi słowy, partnerstwo wojskowe, które dziś podtrzymuje Iran, nie zostało wymyślone
w odpowiedzi na wojnę 2026 r. Zostało uruchomione, gdy załamało się porozumienie

nuklearne, i dojrzewało przez większą część dekady poprzez wspólne operacje. Wymiana
danych wywiadowczych w 2026 r., przekazywanie zobrazowań satelitarnych i dostawy
części do obrony powietrznej nie są początkiem tej relacji; są plonem zasianym w 2018 r.
To zmienia całe pytanie. Instynkt, który doprowadził Bessenta do jego planu — porzucić
wynegocjowane ramy, sięgnąć po jednostronną maksymalną presję i oczekiwać, że izolacja
wymusi kapitulację — jest tym samym instynktem, który doprowadził do wycofania się w
2018 r. A wycofanie z 2018 r. właśnie przyspieszyło dryf Iranu w stronę dwóch mocarstw,
których współpraca jest niezbędna każdemu skutecznemu reżimowi sankcyjnemu. Strategia
nie tylko przegrywa z osią Rosja–Chiny–Iran. Wcześniejsza wersja tej samej strategii
pomogła tę oś zbudować. Maksymalna presja zastosowana wobec państwa mającego
chętnych partnerów wielkich mocarstw jest częściowo samobójcza: wytwarza właśnie to
zbliżenie, które później neutralizuje jej skuteczność.
Administracja uważa, że jej najmocniejszą kartą jest blokada, twierdząc, że przyniosła ona
realne straty: Departament Skarbu Bessenta szacuje około 4,8 mld dolarów utraconych
dochodów Iranu z ropy. Jednak sama konstrukcja blokady ujawnia pułapkę. Blokada
morska jest narzędziem kontroli morza; cała jej teoria przymusu zakłada, że właśnie
morzem cel prowadzi handel. Gdy tylko partnerzy Iranu otwierają trasy lądowe —
pakistańskie drogi na wschód oraz istniejące od dawna połączenia kolejowe i drogowe na
północ, przez Morze Kaspijskie i Międzynarodowy Korytarz Transportowy Północ–Południe
— blokada staje się murem z odsłoniętym bokiem. Pakistański most lądowy nie pojawił się
mimo blokady; pojawił się właśnie z jej powodu, dokładnie tak, jak dostosowuje się
państwo objęte sankcjami, gdy ma chętnych sąsiadów. Ta sama logika dotyczy pieniędzy:
finansowa blokada obchodzona przez dolara jest blokadą bramy, z której ruch już nie
korzysta.
Jest jeszcze jeden problem, tym razem fizyczny, a nie koncepcyjny: Marynarka Wojenna USA
może nie mieć wystarczającej głębi logistycznej, by bezterminowo utrzymywać
kompleksową blokadę, niezależnie od deklaracji jej dowódców. Blokada jest jedną z
najbardziej zasobochłonnych misji, jakie może prowadzić marynarka — wymaga stałego
utrzymywania okrętów na stanowiskach, co oznacza ich ciągłe zaopatrywanie w żywność,
paliwo i amunicję. Zadanie to należy do sił logistyki bojowej, które zostały osłabione.
Szybkie okręty wsparcia bojowego (T-AOE) — wielozadaniowe jednostki przewożące
jednocześnie paliwo, amunicję i zaopatrzenie, zdolne do działania wewnątrz grupy
lotniskowca — zostały zredukowane z czterech do dwóch od połowy lat 2010., czyli
dokładnie do tego typu okrętów, którego najbardziej potrzebuje odległa, długotrwała
blokada. Pozostała flota zaopatrzeniowa nie zwiększyła liczebności, starzeje się, a jej
odnowienie jest opóźnione o lata.
Infrastruktura brzegowa, która dawniej kompensowała te braki, dziś zniknęła. Przez
dziesięciolecia Naval Support Activity Bahrain skupiała magazyny, nabrzeża, obsługę
techniczną i funkcje zaopatrzeniowe V Floty w niewielkiej odległości od obszarów działań w
Zatoce. W pierwszych dniach wojny irańskie pociski i drony szturmowe zniszczyły znaczną
część tej bazy — a ponieważ Fujairah w ZEA i inne porty regionalne znalazły się w zasięgu

irańskich pocisków i nie nadawały się do bezpiecznego uzupełniania zapasów, Marynarka
została zmuszona do przeniesienia głównego węzła logistycznego na Diego Garcia, wyspę
administrowaną przez Wielką Brytanię, około 2200 mil od miejsca działania grup
lotniskowców. Krótka sieć zaopatrzeniowa w Zatoce w ciągu jednej nocy stała się narażoną
na zagrożenia morską linią zaopatrzenia długości 2200 mil.
Konsekwencje są udokumentowane i — według własnych przyznań Marynarki — poważne.
Wiceadmirał Douglas Verissimo przyznał, że utrata Bahrajnu spowodowała duże zaległości,
które zmusiły flotę do priorytetowego traktowania dostaw żywności, przyznając, że
zaopatrzenie i poczta były „przez jakiś czas ekstremalnie złe” i „nadal nie są dobre”.
Lotniskowiec USS Abraham Lincoln — zbliżający się do dziewięciu miesięcy rozmieszczenia,
z około 5000 marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej, ponad 200 dni bez swobodnego
zejścia na ląd — stał się widocznym symptomem problemu; relacje opisywały niedobory
żywności, środków higienicznych, poczty, a także problemy z działającą instalacją wodno-
kanalizacyjną i pralnią, a w najgorszych doniesieniach również niepokoje i próby
samobójcze na pokładzie. Gdy Marynarka nie potrafi niezawodnie wyżywić załogi swojego
flagowego lotniskowca na 2200-milowej linii zaopatrzeniowej, twierdzenie, że może
„bezterminowo” egzekwować hermetyczną blokadę każdego irańskiego portu, zderza się z
arytmetyką jej własnej floty zaopatrzeniowej. Blokada jest tak trwała, jak logistyka, która ją
podtrzymuje, a ta została rozciągnięta do granic możliwości — aż po problemy z
wyżywieniem załogi.
Nie twierdzę, że Iran nie odczuwa bólu z powodu sankcji. Sankcje z dziurami nadal są
sankcjami; państwo handlujące za pomocą konwojów ciężarowych i obejść w juanach płaci
wysoką „daninę efektywności”, sprzedaje ropę z dużym dyskontem i żyje w chronicznym
tarciu, którego normalna gospodarka nie zna. Zapowiadane przez Bessenta sankcje wtórne
— zmuszające zagraniczne banki i firmy do wyboru między Iranem a dostępem do
amerykańskiego systemu finansowego — mają właśnie podnosić koszt korzystania z tych
drzwi, a narzędzie to zachowuje pewne zęby wszędzie tam, gdzie kontrahent nadal ceni
dostęp do dolara.
Dwa znane zastrzeżenia są jednak słabsze niż jeszcze rok temu. Pierwsze to twierdzenie, że
dominacja dolara czyni obejście przez juana marginalnym. Jest ono prawdziwe jako
stwierdzenie globalne i fałszywe jako stwierdzenie operacyjne: renminbi nadal stanowi
niewielką część światowych rozliczeń, a CIPS pozostaje mniejszy od SWIFT i w dużej mierze
nadal korzysta z SWIFT jako warstwy komunikacyjnej, więc jest to obejście dolara dla
zdeterminowanych użytkowników, a nie zastąpienie dolara. Ale Iran nie musi obalać
dominacji dolara. Potrzebuje jednego niezawodnego kanału, którego Waszyngton nie może
kontrolować, a w rozliczanej przez CIPS sprzedaży ropy za juany do Chin ma właśnie taki
kanał. Punkt systemowy i punkt dotyczący Iranu to dwa różne pytania, a o powodzeniu
planu Bessenta decyduje tylko to drugie.
Drugie zastrzeżenie dotyczy twierdzenia, że Pekin i Moskwa jedynie zabezpieczają swoje
interesy i nie będą rzeczywiście wspierać Iranu. Na początku wojny była to konwencjonalna
opinia w Waszyngtonie; dziś znacznie trudniej jej bronić. Dane wywiadowcze o położeniu

amerykańskich okrętów przekazywane w czasie rzeczywistym, zobrazowania satelitarne na
tyle poważne, że doprowadziły do amerykańskich sankcji wobec chińskich firm, naprawa i
uzupełnianie obrony powietrznej oraz naftowa linia życia w juanach nie są gestami państw
trzymających Iran na dystans. Są działaniami partnerów aktywnie pomagających Iranowi
pozostać w walce. Pozostają ograniczenia — Chiny nadal starają się uniknąć otwartego
zerwania handlowego z Waszyngtonem, a Rosja odmawia wysłania sił bojowych — ale nie
zatrzymało to przepływu konkretnego wsparcia, które osłabia amerykańską presję.
Po rozważeniu obu stron teza artykułu się utrzymuje, a po uzupełnieniu obrazu staje się
jeszcze mocniejsza: plan Bessenta, mający zmusić Iran do kapitulacji poprzez
bezprecedensowe sankcje, został zaprojektowany dla świata, który zakończył się gdzieś
między 2018 a 2026 r. Instrument, który działał w 2015 r., działał dlatego, że izolacja była
całkowita, a pieniądze nadal płynęły amerykańskimi rurami. Dziś żaden z tych warunków
nie jest spełniony i żadnego z nich nie można przywrócić wyłącznie działaniem USA,
ponieważ decydujące zmienne — gotowość Rosji, Chin i Pakistanu do utrzymywania
fizycznych drzwi otwartych oraz migracja irańskich dochodów z ropy do juanów
rozliczanych przez CIPS — znajdują się poza kontrolą Waszyngtonu. „Maksymalna presja”
może powodować maksymalny ból; załamanie waluty tego dowodzi. Nie może jednak
niezawodnie doprowadzić do kapitulacji, ponieważ państwo, które importuje przez
pakistańskie drogi, finansuje się poprzez bank BRICS, sprzedaje ropę za juany poza
zasięgiem dolara i walczy pod osłoną, którą pomagają odbudowywać Moskwa i Pekin, ma
przestrzeń do przetrwania, której Iran z 2015 r. nie miał.
Prawdopodobnym rezultatem nie będzie więc kapitulacja, lecz Iran jeszcze silniej związany
ze Wschodem — osłabiony, ale nie złamany — który wyjdzie z kryzysu związany z
mocarstwami, których współpraca jest właśnie tym, czego Stany Zjednoczone
potrzebowałyby, aby skutecznie go dusić. Najgłębszą ironią operacji „Economic Fury” jest
to, że im mocniej Waszyngton naciska na zamkniętą stronę pudełka, tym szybciej Iran
wychodzi przez otwartą. Bessent może jeszcze ogłosić środki, jakich świat nigdy nie widział.
Nie może jednak ogłosić świata, w którym Iran nie ma już dokąd pójść i nie ma już żadnej
waluty, którą może handlować poza dolarem — ponieważ taki świat już nie istnieje.

Udział Ukraińców w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r.

Opublikowany przez

Udział Ukraińców
Fot. slowopolskie.org

Udział Ukraińców w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r.

2 września 2017

Udział w walkach jednostek ukraińskich sformowanych w Polsce miał wymiar jedynie symboliczny. Obie dywizje ukraińskie nie były przygotowane do walki, a o ich użyciu zdecydowano przede wszystkim ze względów propagandowych.

Kolejna rocznica „Cudu nad Wisłą” , a także wyprawy kijowskiej i wojny polsko-bolszewickiej stały się okazją dla obecnych władz w Kijowie do akcentowania ukraińsko-polskiego braterstwa broni. Realizowana przez nie kampania informacyjna ma przekonać, że tak dobrych i wiernych sojuszników jak Ukraińcy Petlury Polacy nie mieli. Tymczasem prawda jest bardziej złożona. Wyprawa kijowska skończyła się niepowodzeniem, bo właśnie „ukraińscy sojusznicy” całkowicie zawiedli. W szeregach bolszewików było też więcej Ukraińców niż w szeregach armii Petlury, która w znacznej mierze była tworem cokolwiek sztucznym. W wielu przypadkach biła się dzielnie, ale nie odegrała większej roli.

Podjęta przez Piłsudskiego wyprawa kijowska miała na celu wyparcie bolszewików z części Ukrainy wraz z Kijowem i osadzenie w jej stolicy rządu przyjaznego Polsce. Rząd ten miał uznać wschodnią granicę Polski, a także stworzyć państwo będące jej sojusznikiem we wszystkich sferach. Naczelnik państwa liczył, że stanie się ono jednym z buforów oddzielających Polskę od bolszewickiej Rosji. Wyprawa kijowska miała odbyć się pod hasłem „Za naszą i waszą wolność”. Józef Piłsudski liczył, że po błyskotliwych zwycięstwach militarnych, Ukraińcy przejmą inicjatywę z rąk polskich i Polacy będą mogli się wycofać. By plan ten zafunkcjonował, stojący na czele wojsk ukraińskich Symon Petlura musiał zostać poparty przez społeczeństwo ukraińskie. Piłsudski liczył, że tak się stanie. W swojej odezwie z 26 kwietnia 1920 r. skierowanej „Do wszystkich mieszkańców Ukrainy” pisał m.in.: „Wierzę, że naród ukraiński wytęży wszystkie siły, aby z pomocą Rzeczypospolitej Polskiej wywalczyć wolność i zapewnić żyznym ziemiom swej ojczyzny szczęście i dobrobyt, którym cieszyć się będzie po powrocie do pracy i pokoju”.

Rzeczywistość pokazała, że wiara Piłsudskiego w Ukraińców była cokolwiek naiwna, a nadzieje na ich poparcie złudne. Piłsudski, stawiając na Ukraińców, działał jako polityk, jako wódz naczelny wiedział, że przeciwnik czyli bolszewicy gros swoich sił gromadzą na Białorusi i z niej wyprowadzą ofensywę w kierunku Warszawy.

Sformowane w Polsce

Piłsudski musiał też liczyć się z faktem, że wyprawa kijowska zostanie potraktowana przez Ukraińców jako próba osadzenia w Kijowie kolejnego marionetkowego rządu przywiezionego w teczce. Wojska Petlury nie walczyły z bolszewikami na Ukrainie, ale zostały sformowane w Polsce. W lutym 1920 r. z polecenia Piłsudskiego została utworzona Ekspozytura d.s. Ukraińskich zajmująca się tworzeniem wojska ukraińskiego. Jej pracami kierował zaufany współpracownik Piłsudskiego kapitan Juliusz Ulrych. Z ramienia Oddziału II Sztabu Generalnego nad tworzeniem armii ukraińskiej czuwał kapitan Wiktor Czarnocki, który jednak nie wykazywał entuzjazmu do całego przedsięwzięcia. Obowiązki oficera łącznikowego przy Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego pełnił gen. Aleksander Osiecki

Nabór do ukraińskich oddziałów prowadzono w obozie internowanych w Łańcucie, który przemianowano na Ukraińską Stanicę Zbiorczą. Do tworzonej jednostki werbowano głównie jeńców. Niewielki odsetek stanowili ochotnicy z okolic Kamieńca Podolskiego. Ze względu na epidemię tyfusu ośrodek mobilizacyjny przeniesiono do Brześcia.

Dywizja Żelazna

W rejonie Kamieńca Podolskiego, znajdującego się pod polską kontrolą, formowano też 4 Strzelecką Brygadę. W powiatach jampolskim i mohylewskim powstało również kilka jednostek, z których później utworzono Samodzielną Strzelecką Brygadę, która w trakcie polskiej ofensywy została przemianowana na 3 Dywizję Żelazną.

Polacy na wyposażenie sił ukraińskich przekazali od lutego do listopada 1920 r. : 30 tys. karabinów, 298 karabinów maszynowych, 38 dział polowych, 6 ciężkich, 1 tys. pistoletów, 40 tys. mundurów, 29 tys. kompletów bielizny, 2 tys. namiotów i 17 samochodów. Ponadto sporo uzbrojenia przekazała petlurowcom 6 Armia Polska. 

Z ilości przekazanego Ukraińcom sprzętu można by wnosić, że ich siły liczyły kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Tymczasem nic z tych rzeczy. W wyprawie kijowskiej brało udział 60 tys. żołnierzy polskich i około 6 tys. żołnierzy i oficerów ukraińskich. Dane podawane przez historyków są rozbieżne. Z. Karpus pisze o 556 oficerach i 3348 szeregowcach. L. Wyszczelski szacuje siły ukraińskie na 4,5 tys. bagnetów, 2 tys. szabli. K. Grunberk i Bolesław Sprengel szacują zaś siły petlurowców na 795 oficerów i 5234 żołnierzy. Wydaje się, że można przyjąć, że w sumie Ukraińcy stanowili około 10 proc. sił polskich, które ruszyły na wyprawę. Ukraińcy byli podzieleni na dwie dywizje, chociaż dywizjami byli tylko z nazwy. Pod względem potencjału bojowego ukraińskie „dywizje” miały siłę pułków. Były one za słabe do prowadzenia samodzielnych działań i zostały operacyjnie podporządkowane armiom polskim. 6 Dywizja Strzelecka trafiła do 2 Armii. Została wzmocniona batalionem 1 Dywizji Piechoty Legionów.  Wspólnie z poborowymi 1 DP Legionów i 15 DP miała wziąć udział w ataku na Kijów. Na wyznaczonym jej odcinku bolszewicy bardzo szybko się wycofali i dotarła do Kijowa bez walki. 9 maja 1920 r. dywizja wzięła udział w uroczystej defiladzie wojsk polskich na Kreszczatyku.

Ze względów propagandowych

Druga ukraińska jednostka, czyli 2 Dywizja Strzelecka brała udział w operacjach w rejonie Mohylowa Podolskiego. Nie toczyła tam jednak zaciętych bojów, bolszewicy nie stawiali bowiem większego oporu, wycofując się bez walki. Ukształtowanie terenu, jary i liczne koryta dopływów Dniestru utrudniały pościg za bolszewikami.

W sumie trzeba się zgodzić z Sebastianem Szajdakiem, który w swojej pracy twierdził m.in.: „Udział w walkach jednostek ukraińskich sformowanych w Polsce miał wymiar jedynie symboliczny. Obie dywizje ukraińskie nie były przygotowane do walki, a o ich użyciu zdecydowano przede wszystkim ze względów propagandowych. Zadbano przy tym , aby w trakcie wykonywania powierzonych im zadań ich siła nie została zbytnio naruszona. Jednostki ukraińskie otrzymały więc zadania o drugorzędnym znaczeniu, a sąsiadujące z nimi dywizje polskie otrzymały rozkazy udzielenia natychmiastowej pomocy Ukraińcom w razie wplątania się tych ostatnich w poważniejsze walki. Miało to uchronić dywizje ukraińskie przed nadmiernymi stratami. Ich kadrowy charakter przedstawiał dla strony polskiej większą wartość niż siła militarna. W oparciu o nie i uzupełnienie rekrutami z Ukrainy planowano utworzenie nowych pełnoetatowych dywizji ukraińskich. Miały one przejąć kontrolę nad zdobytym terytorium i zastąpić oddziały polskie”.

Nie było rekruta

9 maja Petlura wydał zarządzenie o poborze rekruta do armii ukraińskiej i powołał biura werbunkowe, nie ogłaszając jednocześnie mobilizacji. Liczył na zaciąg ochotniczy. Ten jednak nie przyniósł efektów. Mobilizacja powszechna też pewnie nic by nie dała, bo Petlura nie dysponował aparatem, który byłby w stanie ją przeprowadzić.

Polakom na początku wyprawy kijowskiej poddali się żołnierze z 2 i 3 brygady Strzelców Siczowych, nie chcąc podzielić losu1 brygady, która została rozbita pod Koziatynem. W sumie „siczowcy” , którzy złożyli broń, tworzyli stosunkowo pokaźną grupę liczącą 11500 ludzi. Wśród nich było sporo wyszkolonych żołnierzy, a zwłaszcza doświadczonych oficerów. Piłsudski chciał, by zasilili oni szeregi wojsk Petlury, ale strona ukraińska nieufnie podchodziła do tego pomysłu. Obawiała się przeniesienia do swojej armii ducha i idei bolszewickich. Ostatecznie zgodzono się na indywidualną akcję werbunkową, z której jednak „strzelcy siczowi” nie chcieli korzystać świadomie wybierając internowanie. Spośród 2400 jeńców z I Brygady akces do petlurowców zgłosiło tylko 330.

Wojsko czy banda?

Zaplecze werbunkowe dla armii Petlury mogły stanowić antybolszewickie oddziały partyzanckie. Niektóre z nich, jak grupa gen. Omelianowycza-Pawłenki były dość liczne. Składała się ona z 4 tys. ludzi. Sęk w tym, że w opinii II Oddziału dowództwa 6 Armii ugrupowanie to bardziej przypominało bandę, a nie regularne wojsko. Według oficera polskiego wywiadu, który sporządzał opinię, aby tę grupę przekształcić w regularne wojsko, należałoby większość jej szeregowców zdemobilizować ze względu na ich wysokie zdemoralizowanie. Na koncie tej grupy oprócz około 50 bitew i potyczek, były też liczne pogromy Żydów, rabunki i inne ekscesy

W grupie nie obowiązywały żadne regulaminy. Dowódca przypominał raczej herszta zbójów niż generała. Cała dyscyplina w oddziale opierała się na jego autorytecie i bezwzględnym egzekwowaniu posłuszeństwa. Grupa nie miała sztabu, była niejednolicie umundurowana i uzbrojona. Formalnie składała się z trzech dywizji piechoty i konnej brygady. Jej wartość bojową dodatkowo obniżał brak amunicji i nieufność, a nawet wrogość wobec Polaków i wizji sojuszu z Polską. Według gen. Krajowskiego dowódcy 18 DP tylko kawaleria oddziału nadawała się do natychmiastowego użycia na froncie. Polski generał wystawił jej wysoką ocenę. Polacy zdecydowali się na dostarczenie grupie gen. Omelianowycza-Pawłenki dostaw niezbędnego zaopatrzenia.

Oczekiwania na wyrost

Nie rozwiązywało to jednak sprawy. Strona polska domagała się od Petlury wystawienia w szybkim czasie 6 dywizji odpowiadających etatom polskim. Petlura w czasie od 6 tygodni do 3 miesięcy miał wystawić 60 tys. żołnierzy. Żołnierze ukraińscy mieli zastąpić polskich, którzy mieli zostać przerzuceni na Front Zachodni na Białoruś.

Sformowanie 6 dywizji było w krótkim czasie nierealne. I to nie tylko z braku ochotników do walki z bolszewikami, ale także braku broni, czego Piłsudski w ogóle nie wziął pod uwagę. Liczył on zapewne, że broń dla Ukraińców zdobędzie się na wrogu, przejmując jego magazyny. Tym można tłumaczyć jego rozkazy nakazujące, by wojsko poruszało się z „szybkością nadzwyczajną, bez względu na zmęczenie koni i ludzi”. Piechota przebywała dziennie do czterdziestu kilometrów, a jazda nawet do osiemdziesięciu. Wykorzystano też kolumny pancerno-samochodowe. Bolszewicy zrobili jednak Piłsudskiemu niespodziankę i odstępowali bez walki, nie dając się okrążyć i zniszczyć, zachowując zdolność bojowa. Piłsudski miał trudności z rozszyfrowaniem planów i rozmieszczeniem sił przeciwnika.

Realizując jego rozkazy, żołnierze polscy często atakowali próżnię. Założenia operacji opierające się na tezie, że Ukraina zawsze była dla Rosji zapleczem żywnościowym, dlatego bolszewicy bez walki jej nie oddadzą i będą jej bronić do upadłego, okazały się fałszywe. Piłsudski się pomylił. O ówczesnym nastroju Piłsudskiego świadczy najlepiej jego list do Sosnkowskiego, w którym pisał: „Te bestie zamiast bronić Kijowa, uciekają stamtąd; również uciekają i cofają się z południa ściągają ku Czerkasom i Kremieńczugowi”. List ten Piłsudski wysłał swojemu przyjacielowi 6 maja 1920 r. nie wiedząc, że w tym samym dniu na północ od Jekaterynosławia Dniepr przekraczały już oddziały 1 Armii Konnej – czerwona, kozacka formacja, na czele której stał kozacki watażka, typu sienkiewiczowskiego Bohuna, cieszący się dużym autorytetem wśród kozackiej braci. Miał on stopień starszego wachmistrza i nie był nawet oficerem, ale miał do dyspozycji „mózg”, kierujący działaniem formacji w postaci sztabu., Kierowali nimi  były carski pułkownik Nikołaj Szczołkow i były podpułkownik Sztabu Generalnego Leonid Klujew.

„Konarmia” wchodzi do gry

Formacja ta byłą zaprawiona w bojach. To ona rozbiła m.in. wojska Wrangla nad Donem i Denikina pod Woroneżem. Siła „Konarmii” polegała nie tylko na tym, że jej żołnierze byli kozakami, walczącymi bezwzględnie i zdolnymi, co doskonale opisał Izaak Babel, do największych okrucieństw. Była to formacja na wskroś, jak na owe czasy, nowoczesna. Liczyła 30 tys. ludzi, z których konnica stanowiła tylko połowę. Dysponowała dużą ilością karabinów maszynowych i artylerii. W jej skład wchodziły też dywizjony samochodów pancernych, dywizjon czołgów, 4 pociągi pancerne i 3 eskadry lotnicze. „Konarmia” miała 30 radiostacji, więcej niż cała armia polska. Umożliwiało to jej sztabowi stałe utrzymywanie łączności z jednostkami i dowodzenie nimi w ruchu, który był jej największym atutem.

Nadzieje na dozbrojenie armii ukraińskiej przy pomocy broni zdobytej na bolszewikach niestety się nie sprawdziły. Najwięcej broni, co jest swoistym paradoksem, zdobyto na ukraińskich strzelcach siczowych. Po ich rozbrojeniu Polacy przekazali petlurowcom 7 tys. karabinów, 171 karabinów maszynowych i 43 armaty. Okazało się jednak, że większość sprzętu była  niesprawna, bo chytrzy siczowcy przed złożeniem  broni ją uszkadzali.

Mimo poważnych trudności, kosztem własnych zapasów, Polacy, wykonując dyrektywę Piłsudskiego, starali się przekazywać jednostkom Petlury broń i wszelkie zaopatrzenie. Uderzenie „Konarmii” i kontrofensywa bolszewicka przekreśliła wszystkie plany związane z wyprawę kijowską. Polacy i armia Petlury zaczęły odwrót. Do momentu odwrotu ta ostatnia zwiększyła swoje szeregi do około 20 tys. Tylko 10 tys. z nich służyło jednak w linii. Reszta znajdowała się taborach nadmiernie zdaniem historyków rozbudowanych, a także w jednostkach zapasowych. Choć zwiększyła ona znacząco swoje szeregi w porównaniu z okresem, gdy razem z Polakami wkraczała na Ukrainę, to jednak jej siły były znacząco mniejsze od samej tylko kozackiej „Konarmii”, w której służyli bracia petlurowców znad Donu. Nie byli to zaś jedyni Ukraińcy walczący w szeregach bolszewików. Ci na całej zadnieprzańskiej Ukrainie mieli sporo zwolenników, których pozyskiwali w czasie kampanii propagandowych, w trakcie której wzywali Ukraińców do walki z „bandami Piłsudskiego i polską soldateską”.

A więc, do broni!

Propaganda bolszewicka znajdowała niestety też posłuch po drugiej stronie Dniepru na terenach, na których miał panować Petlura. Zwrócił się on z dramatycznym apelem do swoich rodaków, kończącym się sowami: ”Jeśli nie chcecie pozostać niewolnikami, musicie i wy zabrać głos i czynami dowieść, żeście dojrzeli do wolności i życia samodzielnego. A wiec do broni!”. Jego wezwanie zostało zignorowane przez Ukraińców. Uaktywnili się też ukraińscy komuniści, kierowani przez Komitet Centralny Komunistycznej Partii (bolszewików) Ukrainy. 1700 żołnierzy z 5 Chersońskiej Dywizji tworzonej przez Petlurę i złożonej przede wszystkim ze strzelców siczowych do niej przyjętych, zdezerterowało i przeszło na Pokucie, gdzie wybuchło antypolskie powstanie. 

Generalnie jednak większość sił należących do armii Petlury biła się z bolszewikami, wspomagając siły polskie w walkach odwrotowych. 6 DS. dowodzona przez płk Marka Bezruczkę cofała się razem z oddziałami polskimi, tocząc ciężkie walki. Kilkakrotnie bolszewicy usiłowali ją rozbić, ale mimo dużych strat udawało jej się utrzymać wyznaczone pozycje. Kryzys w jej szeregach nastąpił w nocy z 19 na 20 lipca, kiedy bolszewicy wdarli się między dywizję ukraińską i polską 7 DP. Groźba otoczenia zmusiła Bezruczkę do wydania rozkazu opuszczania zajmowanych pozycji. W trakcie jego wykonywania jedną z brygad dywizji ogarnęła panika i znad Styru wycofała się na linię Stochodu. Dywizja została wycofana do obwodu, by zregenerowała siły. Na dzień 1 sierpnia 1920 r. liczyła 2 tys. żołnierzy, ale w linii walczyło tylko około 500 z nich. Czterystu było piechurami, 100 kawalerzystami. Na ich wyposażeniu były 4 działa i 24 karabiny maszynowe. Realnie dywizja przedstawiała wartość bojową batalionu. Po przejściu na drugą stronę Bugu, dywizja brała udział w walkach z nacierającymi bolszewikami, ponosząc duże straty. Na dzień 14 sierpnia posiadała 300 bagnetów, wliczając w to sztab i 70 spieszonych kawalerzystów, dla których zabrakło już koni. Cztery armaty z braku koni ciągnęły woły.

Macanie wypadami

Następnie dywizja brała udział w obronie Zamościa, co było jej ostatnim zadaniem. Wchodziła ona w skład kombinowanych sił, które w ostatnim momencie wzmocniły dwa pociągi pancerne i 31 pp z 10 DP pod dowództwem kpt. Mikołaja Bołtucia, liczący 2300 żołnierzy. To im, a nie żołnierzom Bezruczki przypadło główne zadanie w trzydniowej obronie miasta. Dowódca „Konarmii” zrezygnował z jego frontalnego ataku. Macał je nagłymi wypadami, szukając słabych punktów obrony.

Na odcinku południowym wojskami ukraińskimi dowodził gen. Omelianowycz- Pawłenko. Starał się on cofać z nimi tak, by nie dopuścić do ich rozbicia przez bolszewików. Po osiągnięciu linii Zbrucza wojska Omelianowycza-Pawłenki obsadziły ją od Husiatyna aż do ujścia tej rzeki do Dniestru.

Na linii Strypy

W następnych dniach oddziały ukraińskie cofnęły się na linię Strypy, którą z powodzeniem bronili, przeprowadzając liczne kontrataki. Gdy północne skrzydło wojsk musiało się cofnąć, by bronić Lwowa, Ukraińcy zaczęli cofać się w stronę Dniestru, bo groziło im okrążenie. Otrzymała ona rozkaz obsadzenia linii Dniestru od Zaleszczyk do Żurawna. Następnie po bitwie warszawskiej zaczęły się one szykować do generalnej kontrofensywy.

W połowie września cała armia po uzupełnieniu strat  liczyła 17 500 żołnierzy, ale w linii tylko 6400. Na ich wyposażeniu było 49 armat i 300 karabinów maszynowych. Z różnym powodzeniem brała udział w walkach aż do października 1920 r. , kiedy to Polska i bolszewicka Rosja podpisały zawieszenie broni.

Udział wojsk ukraińskich w wyprawie kijowskiej i wojnie z bolszewikami można oceniać różnie. Liczby same mówią za siebie. Jednostki ukraińskie były nieliczne i wielkiego strategicznego znaczenia nie miały. Walczyły dzielnie, ale było ich zbyt mało, by mogły zmienić bieg wojny.

Marek A. Koprowski

Netanjahu wznawia „mistyfikację dotyczącą broni masowego rażenia w Iraku” – wznawia ją, by promować wojnę z Iranem

Opublikowany przez

Netanjahu wznawia „mistyfikację dotyczącą broni masowego rażenia w Iraku” – wznawia ją, by promować wojnę z Iranem

Netanjahu wznawia „mistyfikację dotyczącą broni masowego rażenia w Iraku” – wznawia ją, by promować wojnę z Iranem

Alastair Crooke

Zmiana stanowiska Trumpa, który uznał, że kluczem do kapitulacji Iranu będzie presja ekonomiczna, nie jest wiarygodną strategią.

Prezydent Trump wziął za dobrą monetę wojskowe przemówienia sekretarza obrony Hegsetha („Siła ognia armii USA jest ogromna”), tylko po to, by poniewczasie uświadomić sobie, że USA wyczerpały zapasy pocisków przechwytujących w wojnie, w której podstawą jest obrona powietrzna. „Rachunek uzupełnień zapasów jest równie otrzeźwiający. Cztery lata na uzupełnienie zapasów – a nie cztery miesiące – ponieważ komponenty zawierają pierwiastki ziem rzadkich, kontrolowane przez Chiny”.

Hegseth wydaje się być w niełasce, podczas gdy gwiazda ministra finansów Bessenta rośnie.

Doniesienia wskazują, że Bessent wielokrotnie zapewniał Trumpa, że ​​niedobór ropy spowodowany zamknięciem Cieśniny Ormuz jest „tymczasowy i możliwy do opanowania” (co nie jest prawdą), a ponadto argumentował, że inflacja napędzana ceną energii również ustąpi, gdy tylko opadną globalne napięcia. Postawił na to wszystko. A Trump najwyraźniej wierzy w manipulację kontraktami na ropę i kontrakty terminowe.

Dane dotyczące statków przepływających przez korytarz omański krążące w Waszyngtonie są całkowicie sfabrykowane. Brett Erickson z Obsidian Risk Advisors pisze:

„Po rozmowach z kilkoma moimi absolutnie godnymi zaufania kolegami, nie ma absolutnie żadnych dowodów na to, że 8 milionów baryłek ropy jest transportowanych dziennie szlakiem omańskim, ani żadnych dowodów na to, że 9 milionów baryłek opuszcza Cieśninę Ormuz każdego dnia. Zero. Nie „może”, nie „możliwe”. Żadnych dowodów. A co gorsza: istnieją dowody, które wprost dowodzą czegoś przeciwnego”.

Na pytanie: „Czy planujesz po prostu zniknąć, aż wszystko się rozpadnie? Co wtedy?”, Erickson odpowiada:

„O ile wiem, oni naprawdę wierzą, że część tych informacji jest prawdziwa. Są głupi, niekoniecznie nieuczciwi – co jest jeszcze gorsze”.

Zmiana stanowiska Trumpa w sprawie presji ekonomicznej jako kluczowego czynnika skłaniającego Iran do kapitulacji nie jest wiarygodną strategią. Nawet gdyby nasilone oblężenie faktycznie pogłębiło cierpienia narodu irańskiego, jest mało prawdopodobne, aby jego niedola doprowadziła do korzystnego rezultatu – takiego jak zmiana reżimu na wzór Delcy Rodríguez.

Iran jest zaangażowany w egzystencjalną wojnę z USA i Izraelem i gdyby irańskie władze kiedykolwiek zostały zmuszone do wyboru między kapitulacją a eskalacją konfrontacji, niemal na pewno wybrałyby eskalację. W istocie, decyzja o eskalacji militarnej – wywarciu presji na Trumpa – wydaje się już podjęta, o czym świadczą niedawne oświadczenia Mohsena Resaee, nowo mianowanego sekretarza Najwyższego Komitetu Bezpieczeństwa Narodowego. Iran podejmie proaktywne działania militarne, nawet jeśli Trump powstrzyma się od działań militarnych.

Iran jednak nie wykazuje oznak załamania gospodarczego w obliczu wznowionej blokady USA. Na początku konfliktu Iran miał około 120–140 milionów baryłek ropy naftowej zmagazynowanych na tankowcach na morzu i wyeksportował kolejne 80 milionów baryłek w ograniczonym okresie obowiązywania Porozumienia. Rial faktycznie umocnił się w trakcie jego trwania. Pytanie zatem brzmi: co się stanie, jeśli Iran nie tylko odmówi kapitulacji, ale wręcz zaostrzy swoje stanowisko wobec Trumpa – co najwyraźniej robi?

Danny Citrinowicz, czołowy izraelski analityk wojskowy, zauważa, że ​​utrzymanie obecnego impasu w żaden sposób nie jest kosztowne dla Stanów Zjednoczonych. Ormuz pozostaje pod poważnymi ograniczeniami; Morze Czerwone jest zamknięte dla eksportu z Arabii Saudyjskiej; a siły amerykańskie są zmuszone do utrzymywania kosztownej obecności wojskowej i blokady. Co więcej, amerykańskie zapasy amunicji są pod presją, a Teheran nadal dysponuje licznymi środkami nękania sił amerykańskich i zagrażania regionalnej żegludze. Tymczasem ekonomiczne konsekwencje zakłóceń w przepływach energii z pewnością nie spadają wyłącznie na Iran.

Jak zauważył w tym tygodniu „Wall Street Journal” :

„Producenci energii w Zatoce Perskiej dochodzą do wniosku, że kontrola Iranu nad Cieśniną Ormuz stanie się trwała, co na zawsze zakłóci eksport ropy naftowej i gazu oraz globalne dostawy energii… [nie mają] praktycznie żadnego dobrego sposobu na przeciwstawienie się [bardziej asertywnemu Iranowi]”.

Ropa naftowa to nie jedyny element, który został zakłócony przez konflikt. Zakłóceniu uległo również wiele kluczowych elementów łańcucha dostaw.

Gdyby ostatecznie okazało się, że Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę nie zachowując należytej staranności w odniesieniu do swoich możliwości militarnych (błędnie zakładając, że wojna skończy się w ciągu weekendu, jak twierdził David Barnea, szef Mossadu, podczas briefingu w Sali Sytuacyjnej 11 lipca 2026 r.), a Sekretarz Skarbu skłamał na temat prawdziwej sytuacji energetycznej, niektórzy ludzie będą musieli w końcu odpowiedzieć na poważne pytania.

Izraelski komentator strategiczny Shemuel Meir podnosi najistotniejsze wątpliwości, na które należy znaleźć odpowiedź:

Czy wojna z Iranem była rzeczywiście wojną „prewencyjną”, prowadzoną pod fałszywym pretekstem bezpośredniego zagrożenia?

Czy Netanjahu kłamał na temat realnego zagrożenia nuklearnego ze strony Iranu?

Albo inaczej: czy Netanjahu naśladował oszustwo „Irak i jego broń masowego rażenia”, żeby skłonić Trumpa do wojny?

W artykule napisanym na początku lipca tego roku czołowy izraelski komentator Ben Caspit skrytykował Netanjahu:

„Naprawdę, Bibi? Czy Irańczycy mieli bomby atomowe? Mówisz poważnie? Wiesz, że jesteś premierem. Każde twoje oświadczenie, każde zdanie, każde słowo trafia na pierwsze strony gazet. Kiedy mówisz coś takiego, niesie to za sobą konsekwencje. Czy zdajesz sobie z tego sprawę? Cóż, przykro mi, że cię rozczaruję – ale Iran nie miał bomb atomowych. Wcale nie. Nawet w żartach… Nie możesz powiedzieć, że Iran posiadał bomby atomowe. Bo to nieprawda… Bo to kompletna fikcja.”

(Conflicts Forum zauważyło na początku lipca – patrz tutaj – że oprócz Caspita, szereg byłych czołowych izraelskich urzędników ds. bezpieczeństwa i wywiadu oraz komentatorów twierdziło, że Netanjahu kłamał na temat irańskiego zagrożenia nuklearnego w okresie poprzedzającym wojnę z Iranem – i że nadal kłamie na temat irańskiego zagrożenia nuklearnego.)

Shemuel Meir zauważa, że ​​zgodnie z doktryną Izraela wojna prewencyjna ma na celu wyeliminowanie zagrożenia egzystencjalnego w jak najkrótszym czasie, gdy nie ma wątpliwości co do bezpośredniości tego zagrożenia.

Meir zauważa jednak:

„My [izraelska opinia publiczna] zasadniczo nie wiemy, co się wydarzyło ani jak zapadła decyzja o rozpoczęciu wojny prewencyjnej („Operacja Powstający Lew”) 13 czerwca 2025 r. i jej kontynuacji w drugiej rundzie wojny prewencyjnej 28 lutego 2026 r. („Ryk Lwa”). Sposób podjęcia decyzji o rozpoczęciu tej wojny pozostaje, jak to ujął Aluf Benn, „czarną skrzynką” decyzyjną Netanjahu”.

Kontynuuje:

„Spróbujmy więc zbadać fakty tak dokładnie, jak to możliwe. Aby ustalić, jak uzasadnione było uzasadnienie wojny, która zmieniła oblicze Bliskiego Wschodu i… choć była to wojna konwencjonalna, była to pierwsza w historii wojna nuklearna z prewencją. I to taka, która została toczona za zgodą prezydenta USA”.

„Nasuwa się pytanie: jak to możliwe, że nie widzieliśmy żadnej krytycznej analizy ani szczegółowego śledztwa dotyczącego decyzji leżących u podstaw wojny prewencyjnej z czerwca 2025 roku? Jest to szczególnie uderzające w świetle dwóch raportów śledczych, które, co dość zaskakujące, opublikowano w Izraelu w ciągu ostatnich dwóch tygodni…”

„Oba dalsze śledztwa… opierają się na wiarygodnych źródłach wywiadowczych i dobrym dostępie do kierownictwa Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela. Z obu raportów dowiedzieliśmy się czegoś, o czym nie słyszeliśmy nigdzie indziej: faktów i szczegółów dotyczących zastrzeżeń szefa Sztabu Generalnego do drugiej wojny prewencyjnej z 28 lutego, której celem było rozwiązanie problemu nuklearnego poprzez obalenie reżimu”.

Meir dodaje:

„Według raportów ze śledztwa, szef wywiadu wojskowego AMAN (krajowego ewaluatora wywiadu w systemie izraelskim) oraz szef departamentu badań wywiadowczych w raportach wywiadowczych przekazanych premierowi i członkom gabinetu ocenili, że prawdopodobieństwo sukcesu w drugiej wojnie z Iranem jest niskie. Dla każdego, kto zna historię izraelskiego wywiadu, była to odważna ocena”.

Rozpoczynając obie rundy tej samej wojny prewencyjnej, Netanjahu oświadczył, że uzasadnieniem wojny są „nowe informacje wywiadowcze” ostrzegające o bezpośrednim, egzystencjalnym zagrożeniu nuklearnym dla Izraela i jego zagłady. Według niego Izrael nie mógł stać bezczynnie; istniała natychmiastowa konieczność wojny. Aby zilustrować bezpośredniość zagrożenia, Netanjahu nasycił debatę publiczną – zarówno w okresie poprzedzającym pierwszą wojnę, jak i w ciągu roku między obiema „wojnami” – metaforami egzystencjalnymi, takimi jak „miecz przy gardle”, i porównał irańskie obiekty nuklearne do obozów zagłady europejskich Żydów.

„W nocy 13 czerwca 2025 roku, w związku z bezpośrednim zagrożeniem egzystencjalnym ze strony irańskiej broni jądrowej, Netanjahu oświadczył, że »jesteśmy w ostatniej chwili«. Iran osiągnął punkt, z którego nie ma odwrotu. W ostatnich miesiącach Iran »podjął jednoznaczne, nigdy wcześniej niepodejmowane kroki w kierunku uzbrojenia się, to znaczy stworzenia broni jądrowej, a nie jedynie gromadzenia materiałów rozszczepialnych«”.

Czy 13 czerwca 2025 r. rzeczywiście istniało zagrożenie egzystencjalne? – pyta Shemuel Meir.

„Argumenty Netanjahu i szefów Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela, pozornie poparte danymi wywiadowczymi, dotyczące „nowych danych wywiadowczych”, dotyczące przyspieszenia irańskiego programu zbrojeń nuklearnych w najbliższym czasie (broń była kluczowym słowem w ich argumentacji), przeczyły wiarygodnym, aktualnym ocenom wywiadowczym. Obejmowały one raporty wywiadu USA, które przeczyły twierdzeniom o bezpośrednim zagrożeniu nuklearnym i były najwyraźniej znane wywiadowi izraelskiemu”.

„Według raportu śledczego Ronena Bergmana ( Yedioth Ahronoth , 26 czerwca 2026 r.), opartego na wysoko postawionych izraelskich źródłach wywiadowczych, izraelski wywiad nie posiadał żadnych konkretnych informacji wskazujących na faktyczne uruchomienie programu zbrojeniowego. Były jedynie „niepokojące informacje o myślach i rozmowach”, ale brak było niezbitych dowodów na to, że laboratoria zbrojeniowe zostały uruchomione”.

Nasuwa się pytanie: „Czy wszyscy wysocy rangą oficerowie Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela i wywiadu wojskowego zgodzili się i w pełni poparli argument premiera, że ​​był to konieczny atak wyprzedzający, aby zapobiec bezpośredniemu zagrożeniu nuklearnemu? Czy była to wojna mająca na celu wyeliminowanie bezpośredniego zagrożenia egzystencjalnego, czy też wojna oparta na „wykorzystaniu okazji”?”

(Według innych doniesień, żaden z obecnych na spotkaniu wyższych rangą oficerów nie wskazał na możliwość, że Iran nie ulegnie załamaniu, ani że wyjdzie z konfliktu silniejszy.)

Meir pyta, czy wysocy rangą oficerowie Sił Obronnych Izraela zaangażowani w podjęcie decyzji postępowali zgodnie z procedurami, „czy też byli tak pochłonięci euforycznym nastrojem Netanjahu, że nie rozpoznali metafizycznej misji, której podjął się w roli „obrońcy Izraela” – zaatakowania Iranu i zniszczenia jakiejkolwiek możliwości dyplomatycznego porozumienia nuklearnego?” (Meir przeanalizował we wcześniejszym artykule „Requiem dla porozumienia nuklearnego”, że jedna trzecia autobiografii Netanjahu „My Story” poświęcona jest właśnie tej metafizycznej misji – że wojna z irańskimi obiektami nuklearnymi była marzeniem Netanjahu od urodzenia).

Jest to oczywiście pytanie egzystencjalne dla Izraelczyków, ponieważ wojna w żaden sposób nie osiągnęła zakładanych celów.

Ale ma to również absolutnie istotne znaczenie dla Amerykanów. Podczas briefingu sytuacyjnego w Sali Sytuacyjnej Białego Domu 11 lutego 2026 roku Netanjahu wygłosił wobec prezydenta Trumpa intensywną przemowę, sugerując, że Iran jest gotowy na zmianę reżimu i wyrażając przekonanie, że wspólna misja USA i Izraela mogłaby ostatecznie położyć kres Islamskiej Republice.

Czy obecni urzędnicy amerykańscy, którzy wyrazili wątpliwości co do izraelskich twierdzeń, byli świadomi, że szef izraelskiej agencji wywiadu wojskowego AMAN (krajowej agencji wywiadowczej w systemie izraelskim) oraz szef izraelskiego departamentu badań wywiadowczych ocenili i ustalili w raportach wywiadowczych przekazanych Netanjahu i członkom gabinetu, że prawdopodobieństwo implozji Republiki Irańskiej jest niskie? Szef Mossadu natomiast upierał się, że wojna z Iranem będzie szybka i łatwa.

Jednakże ocena AMAN była w pełni zgodna z wiarygodnymi przeciekami od funkcjonariuszy wywiadu USA i analityków, ujawnionymi podczas wojny dwunastodniowej w czerwcu 2025 r.

Gazety „New York Times” , „Wall Street Journal” i „CBS” podały, że amerykańskie źródła wywiadowcze nie mają żadnych nowych informacji wskazujących na to, że Iran zamierza zbudować bombę atomową; że nie zaszła żadna zmiana w ocenie służb wywiadowczych; że Iran nie zmierza w kierunku posiadania broni jądrowej; oraz że nie wydano żadnego rozkazu uzbrojenia się.

Mimo to Trump popchnął wojnę naprzód – wojnę, która trwa do dziś. Dlaczego?

Źródło: Netanjahu powtórzył „oszustwo dotyczące broni masowego rażenia w Iraku” – wznowione w celu promowania wojny z Iranem

Arcybiskup JÓZEF TEODOROWICZ: Niechaj wodze spierają się i swarzą. To jest Cud nad Wisłą.

Opublikowany przez

[przypominam, bo ważne TERAZ ]

Niechaj wodze spierają się i swarzą. To jest Cud nad Wisłą.

…Dziś pomóc mogą więcej wasze modlitwy, niżeli nasza sztuka wojenna…

[Wstęp do książki płk. Franciszka Arciszewskiego „CUD NAD WISŁĄ, rozważania żołnierza”, Veritas, Londyn, 1957]

[ Ze zbioru kazań pt. NA PRZEŁOMIE, stronica  251. Nakład Księgarni Świętego Wojciecha. Poznań  – Warszawa – Wilno ‹- Lublin, rok 1923. ]   

[Jesteśmy dumni, że wiek temu mieliśmy TAKICH arcybiskupów i TAKICH żołnierzy. By się TERAZ przydali.. MD]

Wyciąg z kazania ks. arcybiskupa JÓZEFA TEODOROWICZA wypowiedzianego w katedrze warszawskiej w 1920 r., podczas nabożeństwa dziękczynnego za oswobodzenie stolicy i kraju od najazdu bolszewickiego.

===============

Ciężkie były zmagania się Izraela z Amalekitaini; bitwa rozgorzała wielka. Po jednej i drugiej stronie równy zapał ożywiał żołnierzy i wodzów. Nikt nie mógł rozróżnić, nikt rozpatrzyć, na która stronę przechyli się szala zwycięstwa. A wtedy Mojżesz odszedł, ażeby z dala od wrzawy i zgiełku bitwy do Pana się modlić. I wznosił obie dłonie w błagalnej modlitwie i jął zaklinać Boga, ażeby błogosławił orężowi Izraela. W tej samej chwili szyki wroga zachwiały się i cofać poczęły, a Izrael następował na nie. Lecz wysoko wyciągnione w górę ręce Mojżesza w zemdleniu poczęły opadać. Jak gdyby na dany znak, gdy osłabła modlitwa, wróg w lot poprawił trudne swoje położenie i odwrócił się, ścigany, jak gdyby czując słabość w Izraelu. I znowu losy bitwy poczęły być dla ludu wybranego wątpliwe. Jak fala zawrócona w biegu, odbita od twardej skały, tak duch Izraela cofał się i słabnął. A wtedy Mojżesz wznosił znów dłonie ku Panu i, o dziwo, Izrael na nowo poczynał brać górę. Az się spostrzegli i opatrzyli Mojżesza towarzysze, i wzięli jego ręce w swoje dłonie, i trz mali je wyciągnięte ku niebu. i juz szczęście wojenne trwale było przy Izraelu. I trzymali dłonie Mojżeszowe tak długo, aż ostatecznie zatryumƒował lud wybrany i w surmę zwycięstwa uderzył. (Ks. Wyjścia XVII,  8-16) 

Patrzcie, jak w tym wizerunku sprzęgają się i wzajem wspomagają: duch męstwa żołnierza i duch modlitwy. Bitwa ta rozgrywała się niezawodnie podług wszelkich praw znanej ówczesnej strategii. Losy przegranej, czy zwycięstwa ważyć się zdawały tylko podług rachunku ludzkiego, tj. gorszych czy lepszych planów strategicznych, większej czy mniejszej liczby żołnierzy, większej czy mniejszej sprawności wodzów.

I każdy historyk wojenny mógł śmiało uczniom wykładać, gdzie i w której chwili i dlaczego losy bitwy przechyliły się na tę, czy na tamta stronę.  A jednak i plany wojenne, i męstwo żołnierza, i zdolności dowódców nie rozegrały tej walki. Wszystko to, co bitwie stanowi, było narzędziem tylko w ręku niewidzialnego Wodza, który podług miary i wagi układa sam swój plan bitwy.

Nie miesza się On cudownie w zastępy walczących, nie zsyła Aniołów swych z nieba, by hufce mdlejące zasilały, bierze jednak w swe ręce to, co się wymyka z wszelkich i najlepszych obliczeń rycerskich dowódców i czego nie dosięgnie ni zapał, ni bohaterstwo żołnierzy; bierze On w swe ręce to, co się wydaje czystym przypadkiem albo jakimś niedopatrzeniem czy nie-doliczeniem, i wciąga to w swój rachunek, w swój plan, i albo daje przegrana albo też darzy zwycięstwem. 

Ten obraz żywo mi staje przed oczyma, kiedy dziś wespół z wami wspominam przed Bogiem ciężkie dni oblężenia Warszawy. Wasze wielkie wysiłki i ofiary, złożone w obronie stolicy przed straszliwym wrogiem, ale tez i wasze gorące po świątyniach modlitwy, wasze nowenny, wasze spowiedzi i wasze Komunie św., na intencję wybawienia Polski przyjmowane.

Niechaj wodze spierają się i swarzą, niech długo i uczenie rozprawiają, jaki to plan strategiczny do zwycięstwa dopomógł. Będziemy im wierzyli na słowo i słuszność im przyznamy. Ale cokolwiek wypowiedzą, nigdy nas o jednym nie przekonają, by plan, choćby najmędrszy, sam przez się dokonał zwycięstwa.

Jeżeli w każdej bitwie, nawet najlepiej przygotowanej, przy doborze wodzów i żołnierza, przy planach genialnych, jeszcze zwycięstwo -waha się niepewne, jeszcze zależnym jest od gry przypadków, a raczej od woli Bożej, to cóż dopiero mówić tutaj? – Tu, pod Warszawą, taka była pewność przegranej, że wróg telegramami światu oznajmił na dzień naprzód jej zajęcie. Sam zas wódz francuski, który tyle zasług niespożytych położył około obrony naszej stolicy, gdy go nuncjusz zapytał w przededniu bitwy. czy liczy na zwycięstwo – odpowiedział znacząco: „Dziś pomóc mogą więcej wasze modlitwy, niżeli nasza sztuka wojenna“. Istotnie modlitwy pomogły. Nie ujęły zasługi wodzom, ni chwały męstwu żołnierzy; nie ujęły tez wartości ofiarom i wysiłkom całego społeczeństwa; ale modły bitwę rozegrały, modły cud nad Wisłą sprowadziły.

Dlatego cokolwiek mówić czy pisać się będzie o bitwie pod Warszawą, wiara powszechna nazwie ją cudem nad Wisła, i jako cud przejdzie ona do historii.

Zupełnie podobny to cud do cudu pod Częstochową. Dzieje pisać o nim będą i takimiż złotymi upamiętnią, go w sercu narodu głoskami, jak pisały i wspominały obronę Częstochowy. Tu i tam czerń zalała Polskę, tu i tam od zdobycia jednego grodu losy Polski zawisły; tu i tam boje i zwycięstwo uwieńczone zostały cudem Pańskim. W niczym cud pod Częstochową nie obniży wartości męstwa broniących grodu żołnierzy; ni jednego nie uszczknie lauru ze skroni Kordeckiego. Bóg, czyniąc cuda, nie przytłacza i nie niszczy chlubnych wysiłków swojego stworzenia;  owszem, tam, gdzie i największe ofiary przed przemagającą siłą ustąpić musza, cudem je wspiera  zi cudami bohaterstwo wieńczy. Pycha to tylko, bałwochwaląca siebie, zdolna jest tak wysoko się wynieść, iż Bogu samemu urąga, dumnie w przechwałkach wołając: O cudach nam mówicie, cuda nam głosicie?  Zali to nie ramię nasze ocaliło Warszawę? zali to nie  geniusz wodzów ja zbawił? 

Tylko tym, co się mienia bogami na ziemi, wydaje się Bóg i Jego moc i Jego łaska jakąś konkurencją niepożądaną, która z zasług ich odziera. Nie za sługi Pańskie, ale za wcielone bóstwa uważają się ci, którzy ze śmiesznej i zuchwalej nadętości tak mówią.

„Veni, vidi, Deus vicit” – Przyszedłem, zobaczyłem, Bóg zwyciężył – powiedział Sobieski pod Wiedniem.  Pytam się was, czy te słowa pokory i wiary umniejszyły w czymkolwiek lub obniżyły bohaterstwo króla i wodza? czy uszczknęły co z wawrzynów, jakie potomność i historia włożyły na skroń jego?

Nic,  zaiste, raczej mu ich przymnożyły: bo przepoiły jego  bohaterstwo wdziękiem niezwykłym, ze tak kornie o sobie trzymał, a nie nadymał się pysznie i nie  wynosił. Rzuciły te słowa na czoło królewskie aureolę, utkaną z promieni wiary, które Jana III pasują na chrześcijańskiego rycerza.

Można więc śmiało powiedzieć, ze te piękne i korne słowa wieńczą i zdobią jego skronie jeszcze wdzięczniej, niż samo męstwo. W słowach jego tkwi prawdziwa filozofia ducha wojen, w których Bóg, rozrządzający losem narodów, przegraną lub zwycięstwem dla swoich posługuje się  celów. Tkwi w nich obraz i symbol takich zwycięstw, które, jak zwycięstwo pod Warszawą, tylko w sposób nadprzyrodzony wyjaśnić i wytłumaczyć można.  Deus vicit! – powtarzamy za naszym zwycięskim królem, kiedy dzisiaj wspominamy o naszych przejściach strasznych i wielkim zmiłowaniu Bożym.  Deus vicit – Bóg zwyciężył! – zawołamy tym wszystkim, którzy by ludzkiej mocy czy zręczności wyłącznie przypisywać chcieli zwycięstwo i wiązać je nie z nadziemska pomocą Bożą, ale tylko z wojennymi planami. 

Cóż tu mówić dużo o planach, skoro przejścia do Warszawy dla wroga, jak się pokazało później, podobne były do nici pajęczej, którą trochę silniejszy napór albo trochę słabsza obrona każdej chwili mogły przerwać? Nie plan strategiczny rozstrzygał o ocaleniu Warszawy, skoro pozostawiał punktu obrony niezabezpieczone. Plan to inny ocalenie przyniósł. Plan ten skreślony był ręką Bożą a tworzył go i wykonywał  Duch Pański. Czego nie zdołał ni zabezpieczyć ni przewidzieć plan ludzki, to zabezpieczył i przewidział plan Boży. Gdy za słaba była obrona na przedmościu warszawskim i wróg już począł zwycięsko napierać, wtedy, jak spod ziemi dobywa Duch Boży serca bohaterskie… Kiedy szeregi wojsk poczynają się łamać, coƒać i pierzchać, wtedy Wódz Niebieski odkomenderowywa poruszeniem wewnętrznym kapelana Skorupkę i ten pierzchających zawraca, a śmiercią męczeńską zwycięstwo zabezpiecza. Bóg  to jeden do warunków, do potrzeb, do chwili odnajdywał i wydobywał serca, poddawał im szczęśliwe  natchnienia, uzbrajał męstwem bohaterskim i przez  nie swoje przeprowadzał plany.

To, co jest najsłabszą stroną w planie strategicznym człowieka, to właśnie stanie się najsilniejszym w planie nadprzyrodzonym, Bożym… Bóg, który bohaterów wzbudził, który ich przewidział i wybrał, na właściwym miejscu- postawił  i w chwili stosownej użył, czyż nie wsławia w nich  imienia swojego? czyż przez nich chwały swej nie rozgłasza?  A jak jedni papierowe plany, Bożej przeciwstawiają mocy, tak znowu inni twierdza, że zwycięstwo pod Warszawa było łatwe, bo wróg był wyczerpany.  Wyczerpany? On przecież gonił, duchem zwycięskim  ożywiony, naszego żołnierza aż pod Warszawę. Taka gonitwa wyczerpywała wojsko nasze, ale nie jego siły.  Poczucie tryumƒu i zwycięstwa jest i w najsłabszej armii zadatkiem potęgi, podobnie jak poczucie przegranej jest i w najpotężniejszej zadatkiem jej słabości i rozgromu. I gdyby naprawdę wróg czuł się słabym, toć właśnie tutaj skupiłby wszystkie swe siły, ażeby ostatecznym uderzeniem zwycięstwo sobie zapewnić.  Czy jednak czuł on naprawdę niemoc swoja? Czyżby rozgłaszał światu swoje zwycięstwo jako dokonane, i narażał tak siebie na ośmieszenie i poniżenie, gdyby zwycięstwa tego nie był sam pewien? A czyżby rozdzielał armie swoje najniepotrzebniej i jedne oddziały wysyłał ku Niemcom, a drugie ku Warszawie, gdyby co do obliczeń swoich nie był upewniony? Zapewne w takim rozdzieleniu sił był olbrzymi błąd strategiczny, który tylko oczywistemu zaślepieniu przypisać można.

Był to błąd podobny do tego jaki popełnił Absalon, ścigając wojsko Dawida. Zamiast uderzyć na oddziały jerozolimskie cała siłą, jak mu radził Ahitophel, poszedł on raczej za złą radą Chuzy i ociągał się, pewien, iż stanie się to, co ma Chuza zapowiadał:  „Przypadniemy nań a okryjemy go, jako zwykła rosa  padać na ziemię, a nie zostawimy z mężów, którzy  z nim są, ani jednego” (Por. II Król. XVII, 12)

Tak samo myślał wróg o grodzie naszym; sądził on, że może swobodnie dzielić wojska, bo i tak stolica Polski, jak dojrzały owoc z drzewa, na pewno mu się dostanie. Bóg dopuścił, że nieprzyjaciel upoił się pycha i pewnością siebie i zaślepił się.

Mówił mi jeden z generałów: ,,Pod Warszawa Bog zdziałał cud”.

Pomijam już wszystko inne, ale podobnie szalony plan, jak rozdzielenie sił wojennych przez bolszewików w pochodzie na Warszawę, tylko jakiemuś szczególniejszemu zaślepieniu przez Boga przypisać się musi.  Myśmy zaś wówczas, patrząc na to, mogli powtarzać za Prorokiem: Wypuścicie z piersi waszych okrzyk wojenny, a mimo to zniszczeni będziecie. Wnijdźcie w narady, a one będą rozerwane i unicestwione. Dawajcie jakie chcecie rozporządzenia, a one się staną bez skutku, albowiem Bóg jest z nami. (por. Iz. VIII,  9-10). Prawdziwie, kiedy się rozejrzymy w całym planie i dziele, wołamy z Prorokiem: „Oto Bóg Zbawiciel  mój… moc moja i chwała moja Pan, bo stał się wybawieniem“ (Iz. XII, 2).

Nie z nas to, o Panie, nagle wystrzelił promień nadziei. Z nas było tylko przygnębienie, z nas mówiło zrozpaczenie, kiedyśmy hordy dzikie pod Warszawa ujrzeli. Z nas szły tylko cienie, które chmura czarnej nocy przysłaniały oczy nasze. Ty to pośród ciemności rozpaliłeś światło, Ty w zwątpieniu wskrzesiłeś nadzieję, Ty w omdlałej naszej duszy rozpaliłeś płomień  życia, miłości i bohaterstwa. Bohaterstwo zatętniło w skroniach naszego polskiego żołnierza, a ono dziełem było rak Twoich. Ty je spuściłeś z niebios na jego rozmodloną przed ołtarzami Twymi duszę. Bo żołnierz w rozsypce, który od tygodni całych miał tylko jedno na myśli – ucieczkę, żołnierz wyczerpany na ciele i na  duchu, żołnierz zwątpiały, który wierzył święcie  w przegrana, a zrozpaczył o zwycięstwie, taki żołnierz  tylko od Ciebie, tylko z serca Twojego mógł zaczerpnąć  nowej wiary, nowej ufności i nowego zapału. Czym on był wówczas sam przez się, 0 tym świadczył ten oddział, który w chwili poczynającej się bitwy, wbrew zakazom, cofnął się z pola, oddając na pastwę wroga losy ostatecznej rozegranej. Oto czym był wówczas żołnierz sam z siebie, lecz w lwa się przemienił, gdyś Ty, o Panie, tchnął weń moc Twoją. «  A kiedyś nas tak przemądrze wspierał i wspomagał, nie spuszczałeś jednocześnie i wroga. z oczu.  – Nas oświecałeś, o Panie, a wroga naszego zaślepiałeś; w nas wskrzeszałeś ufność i wiarę, a jemu zatwardnieć dałeś w wyniosłości i pysze; z nas dobywałeś płomień bohaterstwa i wysiłki najszczytniejsze,  kiedy tymczasem u wroga pewność zwycięstwa wywoływała lekceważenie i nieopatrzność.

Teraz już rozumiemy, teraz już wiemy, teraz już czytamy plany Twoje, o Panie. Dziełami Twymi przemawiasz do nas tak, jak przemawiałeś do Izraela przez Izajasza Proroka, który o Tobie i w Twoim imieniu powiedział: Znam Ja me plany, którem powziął względem was – to plany na pokój, a nie na nieszczęście; aby wam przyszłość tworzyć i dać nadzieję (Jer. XXIX, 1,1).

 -Jak zaś sama obrona Warszawy, tak i moralne jej skutki świadczą o zmiłowaniu Bożym i o dziele Bożym. Bóg przez swój cud pod Warszawa dał nam odpowiedź wymowną na nasze trwożne pytania, które rozpacz ciskała na usta. Patrząc na zwycięskie hordy, następujące na stolicę, pytaliśmy: Dlaczego dopuściłeś to wszystko na nas, Panie? Bóg odpowiada: Jam was  na to nawiedził, ażeby mój lud poznał Imię moje;  dlatego pozna on w ten dzień, iż to Ja jestem, który  mu mówię.: otom tu jest (por. Iz. LII, 6).

Poznaliśmy Imię Pańskie w dzień wskrzeszenia Polski, ale dusze nasze wkrótce odbieżały od Jego świętego imienia, i pilno nam było imię własne wywyższać i wynosić. I Bóg dopuszcza na nas straszne nawiedzenie i ratuje nas z niego cudem swoim, ażebyśmy przez nowe przeżycie poznali, iż to On  prawdziwie jest pośród nas. W odpowiedzi zaś swojej cudzie swoim Bóg nam ukazał przyszłość naszą.

Pod Warszawą zrozumieliśmy: albo ogarnąć się damy hordom i nawale od Wschodu, a wtedy utracimy i byt nasz i duszę naszą, lub tez staniemy przeciw niej, ażeby wybawić siebie, a murem ochronnym stać się dla świata.

Przez cud swój pod Warszawą Bóg powiązał przyszłość naszą z przeszłością. Powiązał i sprzągł myśl swoją względem nas z dnia wczorajszego dniem dzisiejszym i jutrzejszym. I odzywa się do nas Bóg, jak się odzywał do Izraela przez Izajasza Proroka:  Narodzie, oczy twoje patrzą na Mistrza twego, i usłyszą  uszy twoje słowa napominającego: Ta jest droga,  chodźcie po niej, a nie ustępujcie ani na prawo, ani  na lewo (por. Iz. XXX, 20-21).

Cud pod Warszawą był też pochodnią, rozpaloną przez Boga, w której blasku ujrzały narody przeznaczenie Polski. Na co to – pytały – i dla jakich to celów Polska powstała i pośród nas stanęła? Na to odpowiada Bóg przez cud pod Warszawa – by murem ochronnym wam była, tarczą waszą i puklerzem waszym.

Bo ani wiedziały, ani się domyśliwały nawet narody, jak wielkie ma Polska dla nich znaczenie i przeznaczenie.  Oprócz wiernej sojuszniczki Francji, wszystkie inne państwa zostawiły nas w chwili oblężenia pod Warszawą własnemu losowi. Były pośród nich i takie nawet, które utrudniały dowóz broni i amunicji do stolicy. Inne z uśmiechem sceptycznym na ustach wołały, wzruszając ramionami: Już przepadli, już zginęli! Ze szpalt zaś prasy narodów, nawet z nami  sprzymierzonych, dolatywały nas nieraz docinki: Dobrze im tak, zasłużyli na ten los.

Gdyśmy walczyli o byt nasz, ludy i narody patrzyły na nasze zmagania tak, jak się wpatruje widz z galerii w jakieś cyrkowe widowisko.

Nigdy nie uwidocznił się żywiej brak wszelkiej myśli politycznej w Europie, jak w tej pamiętnej chwili.  Bo ci, którzy nam płacili obojętnością lekkomyślną, nie byli zdolni zadrżeć chociażby o swoje własne bezpieczeństwo. Jakżeż to więc chcemy, ażeby ludy te, państwa i narody wniknąć miały, pojąć i zrozumieć naszą misję dziejową -względem nich?

Dopiero gdy się rozległ po Europie i świecie okrzyk, iż Warszawa jest wolna, dreszcz przeszedł po wszystkich. Dopiero wtedy jęły się pytać narody: A cóż by to z nami się stało, gdyby Warszawa była padła, a dziki huragan przewalił się po niej i biegł, ażeby potem nam nieść zniszczenie?  Dopiero wtedy z piersi narodów dobył się okrzyk:  W zwycięstwie Warszawy jest zwycięstwo nasze, a wolność Polski poręcza i nam wolność.

Cud pod Warszawą był dopełnieniem cudu wskrzeszenia Polski. Powstanie narodu związał Bóg z wytrwałością jego w znoszeniu cierpień niewoli; ale cud nad Wisła wywołały nasze nowe przeniewierstwa.

Wskrzeszenie Polski było nowym tworem Bożym; ochrona zaś jej była dziełem zbawienia. Kiedy Polska stanęła pośród narodów, Bóg jeszcze nie wypisał na jej czole jej przeznaczeń. Ani ona sama nie wiedziała, czy ma powrócić do dawnych tradycji przeszłości, ani świat jej dawnego posłannictwa ku obronie świata od  Wschodu nie pamiętał.

Cudem pod Warszawą Bóg głoskami krwawymi, ale chwalebnymi, posłannictwo Polski na drogach jej nowych zapisał.  W dziele wskrzeszenia Polski Bóg posługuje się narodami, ażeby wespół z Nim, w myśl Jego, współdziałały ku jej powstaniu. Lecz w cudzie nad Wisłą, Bóg chce szczególniej stwierdzić, ze jednak On sam przede wszystkim dzierży naród nasz w ręce i kiedy chce, dopuszcza nań karę, a kiedy zechce, wybawia go.

Bóg łaskę zwycięstwa i cud pod Warszawą dał nam przez ręce Tej, która Polski jest Królowa. Mówił mi kapłan, pracujący w szpitalu wojskowym, iż żołnierze rosyjscy zapewniali go i opisywali, jak pod Warszawa widzieli Najświętsza Pannę, okrywającą swym płaszczem Polski stolicę. I z różnych innych stron szły podobne świadectwa; zupełnie jak pod Częstochową. I właśnie dzień 15 sierpnia dzień poświęcony czci Matki Boskiej, a dzień ostatni wielkiej nowenny narodowej, był dniem pamiętnym zwycięstwa. Na ten dzień wróg zapowiadał był swój tryumf; w tym dniu miał odbyć swój wjazd do stolicy sam naznaczył tę właśnie datę na upokorzenie i na rozgromienie nasze.

I to właśnie w tym dniu stało się coś zgoła nieprzewidzianego, niespodziewanego. Dzień 15 sierpnia, obwołany w biuletynach całego świata – jeszcze przed czasem jako dzień zajęcia Warszawy, obraca się dla pysznego wroga w klęskę, a dla nas w chwałę i zwycięstwo. „Haec dies, quam fecit Dominus, Alleluja.  (Ps. CXVII, 24)

To jest prawdziwy dzień Najświętszej  Panny – dzień Jej zmiłowania i dzień Jej opieki –  dzień cudu nad Polska. Chce Ona w nim przed narodem całym zaświadczyć, że będzie tym Polsce, czym  była w całej przeszłości: Panią jej i Obronicielką. Jak ongi nad murami Częstochowy, tak dziś rozbłysnąć zapragnęła nad Warszawą, ażeby przez ten nowy cud wycisnąć w sercu nowej Polski miłość swoją.  Cud pod Częstochowa prowadził króla i naród do ślubów świętych, złożonych przed ołtarzem Maryi w archikatedrze Lwowskiej i do obwołania Jej Królową Polskiej Korony.

Niechajże cud pod Warszawą zdziała to samo. Niechaj zwiąże naród cały w jedno bractwo wdzięcznych czcicieli Maryi. I niechaj bractwo to podejmie się dopełnienia zaciągnionych, a jeszcze nie wykonanych ślubów.

„The Walls” mają teraz drzwi: Dlaczego „bezprecedensowe” sankcje Bessent [USA] na Iran – „Operacja Gospodarcza” – nie powiedzie się

Opublikowany przez

The Walls mają teraz drzwi: dlaczego „bezprecedensowe” sankcje Bessent na Iran – Operacja Gospodarcza – nie powiedzie się

18 sierpnia 2026 Larry C. Johnson sonar/the-walls-have-doors-now-why-bessents-unprecedented-sanctions-on-iran-operation-economic-fury-will-fail

W zeszłym tygodniu sekretarz skarbu USA Scott Bessent obiecał coś spektakularnego. „Obejrzyj tę przestrzeń” – powiedział dziennikarzowi telewizyjnemu, podglądając „środki, jakie nigdy nie widziano w historii ekonomicznej izolacji kraju”. W połączeniu z trwającą blokadą amerykańskich portów irańskich – „jedno-dwa uderzenia” w jego frazie – nadchodzące sankcje mają wymusić kapitulację Teheranu po prawie sześciu miesiącach wojny. Ambasador Mike Waltz nadał temu wysiłkowi nazwę: „Operacja Economic Fury”.

Ambicja jest realna. Tak samo jest z tym problemem. Obecna jest sięganie po narzędzie, którego władza zależy od świata, który już nie istnieje. Izolacja gospodarcza, która kiedyś doprowadziła Iran do stołu negocjacyjnego, była możliwa, ponieważ mury wokół Iranu były zamknięte z każdej strony – i, co równie ważne, ponieważ pieniądze nadal musiały przemieszczać się przez rury kontrolowane przez Stany Zjednoczone.

Dziś te ściany mają drzwi – do Rosji, do Chin, a od wiosny tego roku do Pakistanu – a pieniądze znalazły kanał, który całkowicie omija instalację wodno-kanalizacyjną Waszyngtonu. Kraje trzymające otwarte drzwi są właśnie tymi, których współpraca sprawiła, że dawne sankcje ugryzły. Najbardziej przydatnym sposobem, aby zrozumieć, dlaczego „bezprecedensowa ” presja może jednak nie powieść, jest porównanie tablicy, na której Bessent gra z tą, którą jego poprzednicy grali dziesięć lat temu.

2015: Izolacja, która zadziałała i dlaczego

System sankcji, który opracował wspólny kompleksowy plan działania z 2015 r., działał, ponieważ był on w znaczącym sensie uniwersalny. Presja, która przyciągnęła Iran do stołu, nie była tylko amerykańska; była egzekwowana przez Stany Zjednoczone i Europa i popierana poprzez wiążące rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ – co oznaczało, że Rosja i Chiny, jako stali członkowie, podpisały się pod nim. Chińskie banki ograniczyły kontakty z Teheranem, aby chronić swój dostęp do systemu dolara. Rosja poszła w parze z wielostronnymi ramami. Eksport ropy naftowej w Iranie został zdławiony, jego banki zostały odcięte od globalnych finansów i nie było większej siły, która byłaby skłonna służyć jako systematyczny właz ucieczki.

Dwie rzeczy sprawiły, że izolacja zadziałała: żadna duża gospodarka nie utrzymałaby otwartej rury, a prawie cały handel międzynarodowy – w tym ropa naftowa – ostatecznie został oczyszczony w dolarach amerykańskich, za pośrednictwem banków, które musiały odpowiedzieć przed Waszyngtonem. Sankcje to gra w hydraulikę. Zamykają fizyczne rury (towary, olej) i, co ważniejsze, finansowe (pobieranie dolarów). Złam albo monopol, a strategia osłabnie; złam obu i zawiedzie. W 2015 roku Stany Zjednoczone posiadały jedno i drugie. W 2026 roku nie posiada żadnego.

Zastanów się, co zmieniło się po każdej stronie Iranu.

Iran jest teraz w klubie, z którego kiedyś był sankcjonowany.

Teheran dołączył do ugrupowania BRICS w styczniu 2024 roku, a w sierpniu 2026 r. przeniósł się w kierunku członkostwa w Banku Nowego Rozwoju bloku – instytucji atrakcyjnej dla Iranu właśnie dlatego, że oferuje finansowanie projektów poza zachodnim systemem finansowym, które sankcje nakładają broń. Członkostwo BRICS nie eliminuje sankcji, ale strukturyzuje alternatywną społeczność gospodarczą, która w znaczący sposób nie istniała jako schronienie w 2015 roku.

Rosja i Chiny nie są już egzekutorami – są współ-wojnikami we wszystkich poza nazwą. To jest zawias całej historii i wykracza daleko poza odmowę egzekwowania zachodnich sankcji. Po amerykańsko-izraelskim ataku na Iran, który rozpoczął wojnę 28 lutego 2026 r. – „Operacja Epic Fury” – Moskwa i Pekin przeszły od biernego nieegzekwowania do aktywnego wsparcia materialnego. Amerykańscy urzędnicy poinformowali, że Rosja dostarczyła Iranowi informacje wywiadowcze w czasie rzeczywistym na temat pozycji amerykańskich okrętów wojennych i samolotów, zasilając dane celownicze, które sprawiły, że irańskie uderzenia odwetowe były bardziej precyzyjne. Chiny dostarczyły zdjęcia satelitarne i dostęp do swojego systemu nawigacji BeiDou; Sekretarz Stanu Marco Rubio był wystarczająco zaniepokojony, że 8 maja 2026 r. objął sankcjami trzy chińskie firmy satelitarne za dostarczanie zdjęć amerykańskiej aktywności wojskowej podczas kampanii.

Oba mocarstwa przyspieszyły wsparcie obrony powietrznej: Rosja dostarczyła części do naprawy poobijanych baterii S-300 w Iranie i przyspieszyła dostawę nowoczesnych systemów opalanych ramionami Verba tuż przed rozpoczęciem wojny, podczas gdy Chiny uzupełniły komponenty do swoich akumulatorów HQ-9B. Ta sieć wsparcia opiera się na formalnym rusztowaniu – 20-letnim partnerstwie strategicznym Iran-Rosja podpisanym w styczniu 2025 r., 25-letnim porozumieniu Iran-Chiny z 2021 roku oraz trójstronnym pakcie strategicznym Iran-Chiny-Rosja podpisanym 29 stycznia 2026 r., Którego centralnym punktem jest jednolity sprzeciw wobec ponownie nałożonych sankcji. Mocarstwa, które kiedyś pomogły uszczelnić izolację Iranu, teraz pomagają mu walczyć z wojną i odbudować tarczę.

Jest tam most lądowy, który całkowicie omija blokadę.

25 kwietnia 2026 r. pakistańskie Ministerstwo Handlu wydało „Tranzyt Towarów przez terytorium Pakistanu Order 2026”, otwierając sześć korytarzy tranzytowych lądowych łączących porty Karaczi, Port Qasim i Gwadar z irańskimi przejściami granicznymi w Gabdzie i Taftan. Trasy były bezpośrednią odpowiedzią na amerykańską blokadę Cieśniny Ormuz: z ponad 3000 kontenerów utkniętych w Karaczi i składkami ubezpieczeniowymi na ryzyko wojny, które wzrosły z około 0,12% do prawie 5%, transport morski do Iranu stał się nieopłacalny. Korytarze – z których jeden ogranicza podróż do granicy z Iranem do dwóch lub trzech godzin – pozwalają towarom z krajów trzecich, w tym Chinom, dotrzeć drogą do Iranu, całkowicie poza zasięgiem blokady morskiej. Blokada nie może zatrzymać ciężarówki w Beludżystanie.

A, co najważniejsze, pieniądze opuściły dolara.

Jest to zmiana, która najbardziej bezpośrednio odparza zestaw narzędzi Bessent i zasługuje na zrozumienie w kategoriach mechanicznych. Powodem, dla którego amerykańskie sankcje finansowe są tak przerażające, jest to, że większość światowego handlu – przede wszystkim ropy – została historycznie rozliczona w dolarach, a płatności w dolarach muszą zostać zatwierdzone przez banki powiązane z USA, że Waszyngton może pilnować. Iran i Chiny po prostu przestały używać tej rury. Iran sprzedaje teraz swoją ropę naftową do Chin – która kupuje ponad 80% irańskiego eksportu morskiego – osiedlić się w chińskim juanie, a nie dolarach, pokierowanych przez chiński system płatności międzybankowych (CIPS), sieć rozliczeniową Renminbi, którą Ludowy Bank Chin zbudował w 2015 r., Wyraźnie przenosząc pieniądze przez granice bez dotykania zdominowanej przez USA infrastruktury rozliczeniowej i SWIFT. Transakcja, która nigdy nie dotknie dolara i nigdy nie oczyszcza się przez powiązany z USA bank, jest transakcją, której Waszyngton nie może łatwo zobaczyć, zamrozić lub zablokować. To nie jest uchylanie się od sankcji na marginesie; jest to usunięcie samego dławika.

Skala zmiany jest widoczna w instalacji wodno-kanalizacyjnej. Wolumeny transakcji CIPS wzrosły wraz z rozpoczęciem wojny, osiągając jednodniowy rekord około 178,5 miliarda dolarów w marcu 2026 roku, a Centrum Geoekonomiczne Rady Atlantyckiej śledziło codzienne przepływy CIPS skaczące z 85–105 miliardów dolarów w zakresie do ponad 130 miliardów dolarów, zbiegając się z konfliktem. Obecnie ponad 100 krajów uzyskuje dostęp do systemu. Chińskie rafinerie kupują irańską ropę za pośrednictwem pośredników i banków niedolarowych, utrzymując wpływy na kontrolowanych kontach juanów używanych do płacenia za chińskie towary i kontrahentów – zamknięta, wolna od dolarów pętla, która utrzymuje dochody Iranu z ropy naftowej i w dużej mierze poza amerykańskim zasięgiem.

Połącz te zmiany i obraz strategiczny odwróci się. W 2015 roku Stany Zjednoczone naciskały na zamknięte pudełko, którego jedyne wyjścia przebiegały przez własne banki. W 2026 roku naciska na pudełko z wyłączoną pokrywką i tylnymi drzwiami przeciętymi prosto przez ścianę finansową.

Istnieje pokusa, aby odczytać dostosowanie Iran-Rosja-Chiny jako produkt obecnej wojny, małżeństwa z wygody uderzonego pod ostrzałem. Zapis mówi inaczej, ponieważ zmienia to, co oznacza wyrównanie amerykańskiej strategii.

Trzy mocarstwa przeprowadziły swoje pierwsze trójstronne ćwiczenia morskie – „Pas bezpieczeństwa morskiego” – w Zatoce Omańskiej i północnym Oceanie Indyjskim w grudniu 2019 r., Z inicjatywy Iranu. Od tego czasu powtarza się prawie co roku, stając się oprawą związku. Ale data wykonania zaniża, jak wcześnie powstało wyrównanie, ponieważ wielonarodowe ćwiczenie morskie nie jest spontanicznym wydarzeniem. Ćwiczenie tej złożoności – dekonfliktowanie harmonogramów trzech marynarek wojennych, negocjowanie zasad zaangażowania i protokołów komunikacyjnych, organizowanie logistyki i dostępu do portów w trzech rządach – wymaga cyklu planowania, który rozpoczyna się według standardów zawodowych, dwunastu do osiemnastu miesięcy przed pierwszym żaglowaniem statków. To stawia pracę organizacyjną na ćwiczenia z grudnia 2019 r. dokładnie w 2018 r., Równocześnie z wycofaniem się Amerykanów z JCPOA w maju tego roku.

Innymi słowy, partnerstwo wojskowe podtrzymujące teraz Iran nie zostało pomyślane w odpowiedzi na wojnę w 2026 roku. Został wprawiony w ruch, gdy upadło porozumienie nuklearne, i dojrzewa poprzez wspólne operacje przez większą część dekady. Dzielenie się wywiadem w 2026 r., kanały satelitarne i zaopatrzenie w obronę powietrzną nie są początkiem związku; są one żniwem jednego posadzonego w 2018 r.

To przeformułowuje całe pytanie. Instynkt, który stworzył plan Bessenta – porzucić wynegocjowane ramy, sięgnąć po jednostronną maksymalną presję, oczekiwać izolacji, aby zmusić do kapitulacji – jest tym samym instynktem, który spowodował wycofanie się z 2018 roku. A wycofanie się z 2018 roku jest właśnie tym, co przyspieszyło dryf Iranu w ramiona dwóch mocarstwach, których współpracy wymaga jakikolwiek reżim sankcji. Strategia nie tylko zawodzi przeciwko osi Rosja-Chiny-Iran. Wcześniejsza iteracja tej samej strategii pomogła zbudować tę oś. Maksymalny nacisk, stosowany przeciwko państwu z chętnymi partnerami wielkiej władzy, jest częściowo samo-pokonany: wytwarza samo wyrównanie, które go neutralizuje.

Administracja uważa, że jej najsilniejszą kartą jest blokada, twierdząc, że pobrała prawdziwą krew: Skarb Bessent przytacza około 4,8 miliarda dolarów utraconych dochodów z irańskiej ropy. Ale sama konstrukcja blokady ujawnia pułapkę. Blokada morska jest instrumentem kontroli morza; cała jego teoria przymusu zakłada, że morze jest sposobem handlu celu. W momencie, gdy partnerzy Iranu otwierają drogi lądowe – drogi Pakistanu na wschód, a długotrwałe połączenia kolejowe i drogowe na północ do Rosji przez Kaspijski i Międzynarodowy Korytarz Transportowy Północ-Południe – blokada staje się murem ze skręconą flanką. Most lądowy Pakistanu nie pojawił się pomimo blokady; pojawił się z jego powodu, dokładnie tak, jak dostosowuje się cel sankcji z chętnymi sąsiadami. Ta sama logika dotyczy pieniędzy: blokada finansowa poprowadzona wokół dolara jest blokadą bramki, z której ruch już nie korzysta.

Jest jeszcze jeden problem i jest on fizyczny, a nie koncepcyjny: US Navy może nie mieć głębi logistycznej, aby utrzymać kompleksową blokadę w nieskończoność, niezależnie od tego, co twierdzą jej dowódcy. Blokada jest jedną z najbardziej zasobochłonnych misji, jakie może podjąć marynarka wojenna – wymaga ciągłego utrzymywania okrętów wojennych na stacji, co oznacza, że są one stale karmione, napędzane i uzbrojone.

Ta praca należy do Combat Logistics Force i została wyczerpana. Szybkie statki wspomagające walkę (T-AOE) – statki wieloproduktowe, które przenoszą paliwo, amunicję i zapasy i mogą parować wewnątrz grupy nośnej – zostały zmniejszone z czterech do dwóch od połowy lat 2010, dokładnie ten typ statku, który jest odległym, utrzymującym się blokadą, które najbardziej potrzebuje. Reszta floty uzupełniającej pozostała stała, podczas starzenia się, a jej dokapitalizowanie trwa lata.

Infrastruktura brzegowa, która kiedyś zrekompensowała tę szczupłość, zniknęła. Przez dziesięciolecia działalność wsparcia morskiego Bahrajn koncentrowała magazynowanie, pomosty, konserwację i zaopatrzenie piątej floty, działa krótko od obszarów operacyjnych Zatoki Perskiej. W pierwszych dniach wojny irańskie rakiety i drony atakujące zniszczyły znaczną część tej bazy – a dzięki Fudżajrawie z ZEA i innym regionalnym portom siedzącym w irańskim zasięgu rakietowym i nieużytecznym dla bezpiecznego uzupełnienia, marynarka wojenna została zmuszona do przeniesienia swojego głównego centrum logistycznego do Diego Garcia, administrowanej przez Brytyjczyków wyspy około 2,200 mil od miejsca, w którym działają grupy uderzeniowe. Krótka sieć podtrzymania w Zatoce Perskiej stała się w nocy bezbronną linią zaopatrzenia morskiego o długości 2200 mil.

Konsekwencje są udokumentowane i, według własnego przyznania Marynarki Wojennej, poważne. Wiceadm. Douglas Verissimo przyznał, że utrata Bahrajnu stworzyła poważne zaległości, które zmusiły flotę do priorytetowego traktowania dostaw żywności, przyznając, że zaopatrzenie i poczta były „niezwykle złe przez jakiś czas” i „nadal niedobrze”. Przewoźnik USS Abraham Lincoln – zbliżający się do dziewięciu miesięcy po rozmieszczeniu z około 5 tys. marynarzy i marines, ponad 200 dni bez nieograniczonej wolności – stał się widocznym objawem, z raportem opisującym niedobory żywności, materiałów higienicznych, poczty oraz pracujących hydrauliki i prania, a także, w najgorszych relacjach, niepokoje i próby samobójcze na pokładzie. Kiedy Marynarka Wojenna nie może niezawodnie karmić załogę swojego flagowego lotniskowca linią o długości 2,200 mil, twierdzenie, że może egzekwować hermetyczną blokadę każdego irańskiego portu „na czas nieokreślony”, zderza się z arytmetyką własnej floty zaopatrzeniowej. Blokada jest tylko tak trwała, jak logistyka, a ta logistyka jest rozciągnięta do tego stopnia, że zawiodła nawet w kuchni.

Nie sugeruję, że Iran nie cierpi z powodu sankcji. Sankcje z dziurami w nich są nadal sankcjami; kraj handlujący za pośrednictwem konwojów ciężarowych i obejścia juanów płaci wysoki podatek od wydajności, sprzedaje swoją ropę ze stromą zniżką i żyje z chronicznymi tarciami, których normalna gospodarka nie robi. Zagrożone przez Bessent sankcje wtórne – zmuszające zagraniczne banki i firmy do wyboru między Iranem a dostępem do amerykańskiego systemu finansowego – mają na celu właśnie podniesienie ceny korzystania z tych drzwi, a to narzędzie zachowuje pewne zęby, wszędzie tam, gdzie kontrahent nadal ceni dostęp do dolara.

Ale dwa znajome zastrzeżenia są słabsze niż jeszcze rok temu. Pierwszym z nich jest twierdzenie, że dominacja dolara sprawia, że obejście juana jest marginalne. Jest to prawdą jako globalne stwierdzenie i fałszywe jako [operational] operacyjne: renminbi jest nadal niewielkim udziałem w światowym rozliczeniu, a CIPS pozostaje mniejszy niż SWIFT, a nawet opiera się na wiadomościach SWIFT dla dużej części swojego ruchu, więc jest to ominięcie dolara dla zdeterminowanych użytkowników, a nie zamiennik dolara. Ale Iran nie musi detronizować dolara. Potrzebuje jednego niezawodnego kanału, którego Waszyngton nie może kontrolować, a w oczyszczonej przez CIPS sprzedaży ropy juanowej do Chin ma teraz dokładnie to. Punktem systemowym i punktem specyficznym dla Iranu są różne pytania, a tylko drugi decyduje o tym, czy plan Bessenta działa.

Drugim jest twierdzenie, że Pekin i Moskwa jedynie zabezpieczają i nie będą naprawdę popierać Iranu. To była konwencjonalna mądrość w Waszyngtonie na początku wojny; teraz jest znacznie trudniej to utrzymać. Wywiad USA, satelity na pokładzie amerykańskich okrętów wojennych, że są wystarczająco poważne, aby wyciągnąć amerykańskie sankcje na chińskie firmy, naprawy i zaopatrzenie w obronę powietrzną, a zjuzanowana linia ratunkowa ropy nie jest gestami mocarstw trzymających Iran na dystans. Są to działania partnerów aktywnie utrzymujących Iran w walce. Żywotność, która pozostaje – ciągła troska Chin o uniknięcie bezpośredniego zerwania handlu z Waszyngtonem, odmowa Rosji zaangażowania sił bojowych – ogranicza to, jak daleko idzie partnerstwo, ale nie powstrzymało przepływu konkretnego wsparcia, które stępia amerykańską presję.

Ważąc obie strony, teza tego artykułu jest bardziej stanowcza i utrzymuje się bardziej mocno po zakończeniu rekordu: Plan Bessent, aby zmusić Iran do poddania się poprzez bezprecedensowe sankcje, jest zbudowany dla świata, który zakończył się w latach 2018-2026. Instrument, który działał w 2015 roku, działał, ponieważ izolacja była całkowita i ponieważ pieniądze nadal przepływały przez amerykańskie rury. Dziś żaden z warunków nie może zostać przywrócony przez same amerykańskie działania, ponieważ decydujące zmienne – gotowość Rosji, Chin i Pakistanu do utrzymania otwartych drzwi fizycznych i migracja dochodów Iranu z ropy naftowej do juana oczyszczonego przez CIPS – leżą poza kontrolą Waszyngtonu. „Maksymalne ciśnienie” może zadawać maksymalny painból; upadek waluty to dowodzi. To, czego nie może już wiarygodnie produkować, to kapitulacja, ponieważ państwo, które importuje przez pakistańskie drogi, finansuje za pośrednictwem banku BRICS, sprzedaje swoją ropę naftową za juan poza zasięgiem dolara i walczy pod tarczą, którą Moskwa i Pekin pomagają naprawić, mają pole do przetrwania, których Iran z 2015 roku nie zniósł.

Prawdopodobnym rezultatem nie jest zatem kapitulacja, ale dokładniej wyrównany przez Wschód Iran, który boli, ale nie pęka – i to pojawia się ściślej niż kiedykolwiek w stosunku do tych samych mocarstw, których współpraca Stany Zjednoczone musiałyby ją ścisnąć. Najgłębszą ironią operacji Economic Fury jest to, że im twardszy Waszyngton naciska po zapieczętowanej stronie pudełka, tym szybciej Iran wychodzi przez otwarty. Bessent może jeszcze ujawnić środki, których świat nigdy nie widział. Nie może odsłonić świata, w którym Iran nie ma dokąd pójść, i nie ma waluty, w której nie ma do handlu, ale dolar – ponieważ ten świat już nie istnieje.

Moje źródła do tego artykułu (łączę to, ponieważ otrzymałem pewne oskarżenia, że to zmyślam) obejmują Al Jazeera, Eurasianet, Kurdistan24, The National, CNBC, Fortune, The Hill, Rigzone, Atlantic Council, Centre for Strategic and Contemporary Research, Disruption Banking, US-China Economic and Security Review Commission, JINSA, The Insider, Jamestown Foundation, CNN i Wikipedia.

Pakt irańsko-chińsko-rosyjski ze stycznia 2026 r. jest porozumieniem strategicznym i gospodarczym, a nie traktatem o wzajemnej obronie w stylu NATO, ale towarzyszy mu szeroko zakrojone udokumentowane wsparcie wojskowe, wywiadowcze i obrony powietrznej dla Iranu po ataku z 28 lutego. Trójstronne ćwiczenia morskie „Marine Security Belt” zostały po raz pierwszy wykonane w grudniu 2019 r.; datowanie pochodzenia wyrównania w 2018 r. odzwierciedla standardowy 12–18-miesięczny cykl planowania, którego wymagają międzynarodowe ćwiczenia, co stawia pracę organizacyjną równoczesną z wycofaniem JCPOA z maja 2018 r. W walucie: renminbi pozostaje mniejszościowym udziałem w globalnym rozliczeniu, a CIPS jest mniejszy niż SWIFT, więc opisana zmiana jest funkcjonalnym ominięciem dolara dla irańskiego handlu ropą, a nie hurtowym wypieraniem dolara. Ok. Potrzebuję drzemki.

Brytyjska broń przeciwko rosyjskim dostawom energii: Londyn przekracza kolejną czerwoną linię

Opublikowany przez

Za pośrednictwem militarywatchmagazine

Brytyjska broń przeciwko rosyjskim dostawom energii: Londyn przekracza kolejną czerwoną linię

Granica między zachodnią pomocą zbrojeniową dla Ukrainy a coraz bardziej bezpośrednim zaangażowaniem w wojnę z Rosją zaciera się. Według ostatnich doniesień, Ukraina używa obecnie brytyjskich dronów do ataków głęboko na terytorium Rosji – w tym na rafinerie ropy naftowej i inne obiekty o strategicznym znaczeniu.

Według „The Times” , powołującego się na ukraińskie źródła wojskowe, brytyjskie drony są używane do takich operacji od kilku miesięcy. Wśród celów znalazły się podobno obiekty w Wołgogradzie i Jarosławiu, a także w aglomeracji moskiewskiej .

To nadaje brytyjskiemu wsparciu dla Kijowa nowy wymiar.

Do tej pory Londyn mógł przedstawiać swoje dostawy broni przede wszystkim jako wsparcie dla ukraińskiej obrony. Jednak gdy brytyjskie drony szturmowe atakują rafinerie ropy naftowej, centra logistyczne i inne strategiczne cele setki kilometrów w głąb Rosji, to rozróżnienie staje się coraz trudniejsze.

Brytyjska broń przeciwko rosyjskiej infrastrukturze

Według doniesień, wśród wykorzystywanych systemów znajduje się odrzutowy dron Nyan . Został on opracowany przez brytyjską firmę Callen-Lenz, która obecnie jest częścią BAE Systems. System został zaprojektowany specjalnie do operacji dalekiego zasięgu w silnie bronionej przestrzeni powietrznej.

Doniesiono, że dron Nyan został użyty w ataku na Biełgorod i inne miejsca. Brytyjskie drony były również używane w atakach na rafinerie w Wołgogradzie i Jarosławiu, choć konkretny model użyty w każdym z tych przypadków nie jest publicznie znany.

Strategiczny wybór celów jest szczególnie istotny.

Od miesięcy Ukraina systematycznie próbuje wywierać presję na rosyjską infrastrukturę naftową i energetyczną. Rafinerie, magazyny paliw i obiekty logistyczne odgrywają w tym procesie ogromną rolę, ponieważ mogą one wpłynąć zarówno na rosyjską gospodarkę, jak i zaopatrzenie sił zbrojnych.

Po ataku z 31 lipca przerób w rafinerii w Wołgogradzie musiał zostać tymczasowo wstrzymany. 6 sierpnia uszkodzone zostały również zbiorniki magazynowe w rafinerii w Jarosławiu. Oznacza to, że ataki nie są już wymierzone wyłącznie w cele wojskowe znajdujące się bezpośrednio za linią frontu.

Chodzi o strategiczny atak na infrastrukturę ekonomiczną i energetyczną Rosji w głębi kraju .

Londyn nie tylko realizuje swoje cele – rozwija się także współpraca wojskowo-przemysłowa.

Równocześnie Wielka Brytania i Ukraina znacząco rozszerzają współpracę w zakresie rozwoju i produkcji dronów. Londyn i Kijów pogłębiły współpracę w zakresie przemysłu obronnego w 2026 roku. Wielka Brytania wspiera nie tylko dostawy gotowych systemów, ale także wspólne programy rozwoju i produkcji. ( GOV.UK )

To zmienia charakter zachodniego wsparcia. Dostawy broni stają się coraz bardziej wspólną infrastrukturą wojskowo-przemysłową , łączącą ukraińskie doświadczenie bojowe z zachodnią technologią. Oznacza to, że Ukraina wnosi wiedzę zdobytą w rzeczywistych warunkach bojowych, a zachodnie firmy zapewniają moce produkcyjne, technologię i finansowanie. Rezultatem jest broń, która jest następnie używana przeciwko Rosji.

Moskwa mówi teraz o brytyjskim współudziale.

Na reakcję Rosji nie trzeba było więc długo czekać.

Po ujawnieniu ataków, ambasada rosyjska w Londynie oświadczyła, że ​​Wielka Brytania staje się coraz bardziej „wspólnikiem i współodpowiedzialną stroną” w ukraińskich atakach na terytorium Rosji. Moskwa oskarża Londyn o celową eskalację konfliktu i zapowiada możliwe konsekwencje. ( Agencja Anadolu )

Gdzie kończy się wsparcie militarne, a gdzie zaczyna się faktyczny udział w wojnie?

Kiedy państwo NATO dostarcza broń, której ukraińscy żołnierze używają do walki z wojskami rosyjskimi na terytorium Ukrainy, nadal można to jednoznacznie zakwalifikować jako wsparcie ukraińskiej obrony. Jednak gdy broń z tego państwa NATO jest celowo używana przeciwko strategicznej infrastrukturze głęboko w Rosji, próg polityczny i militarny ulega zmianie.

Czerwone linie są przesuwane kawałek po kawałku.

Dokładnie ten schemat towarzyszy wojnie na Ukrainie od lat. To, co początkowo zostało wykluczone, później zostało dozwolone: ​​ciężkie czołgi bojowe, pociski dalekiego zasięgu, zachodnie myśliwce, a w końcu ataki z użyciem zachodniej broni na cele w Rosji. Teraz wydaje się, że rozpoczął się kolejny etap: brytyjskie drony szturmowe latają nad rosyjskimi rafineriami i strategiczną infrastrukturą.

Każdy pojedynczy krok jest przedstawiany jako ograniczony środek. Jednak razem wzięte, prowadzi to do rozwoju sytuacji, w której państwa NATO coraz bardziej integrują się z ukraińskim potencjałem wojskowym. Wielka Brytania należy do państw, które posunęły się w tym względzie szczególnie daleko.

I w tym tkwi prawdziwe znaczenie tej wiadomości: nie pojedynczy brytyjski dron jest decydujący, ale raczej pytanie o to, jak daleko Londyn jest gotów posunąć granicę między dostawcą broni a pośrednim uczestnikiem wojny. Ponieważ z każdym atakiem zachodniej broni głęboko na terytorium Rosji rośnie ryzyko, że Moskwa ostatecznie uzna nie tylko Kijów, ale i państwa stojące za tą bronią za prawowitych uczestników konfliktu.

Brytyjskie drony nad Rosją nie są więc tylko kolejnym epizodem wojny dronów.

Są kolejnym sygnałem, że wojna między Rosją a Ukrainą może stopniowo przerodzić się w coraz bardziej bezpośrednią konfrontację militarną między Rosją a państwami NATO.

Źródło: Ukraina zaczyna używać brytyjskich dronów szturmowych do głębokich ataków na krytyczną infrastrukturę Rosji

Nowa strategia Iranu

Opublikowany przez

Nowa strategia Iranu

17. sierpnia 2026 Marek Wojcik world-scam/nowa-strategia-iranu

Iran najwyraźniej zainicjował w ostatnich dniach zauważalną zmianę w swoim sposobie prowadzenia wojny przeciwko USA i Izraelowi. To, co dotychczas określano głównie jako „strategiczną cierpliwość” i działania odwetowe, może przekształcić się w bardziej ofensywną postawę.

Tak interpretuje zmianę na stanowisku przewodniczącego Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (NSN) Iranu dr Peter Mayer w dzisiejszym artykule na tkp.at: Nowa strategia ofensywna Iranu? Teheran przygotowuje się do ostrzejszych działań odwetowych. Źródło.

Amerykański senator Ruben Gallego twierdzi, że tragiczne warunki, w jakich żyją marynarze i żołnierze piechoty morskiej na pokładzie lotniskowca USS Abraham Lincoln, świadczą o „prawdziwym braku przywództwa” w administracji Trumpa. Źródło.

Zmiana strategii Iranu jest logiczną konsekwencją sytuacji na tej szalonej wojnie w Zatoce Perskiej. Iran jest przygotowany do wojny trwającej dłużej niż kadencja Trumpa w Białym Domu. Przed listopadowymi wyborami Republikanie, jak zabłąkany na pustyni wędrowiec pragnie wody, marzą o jakimkolwiek sukcesie, by przekonać swoich utraconych wyborców do oddania na nich głosu. A tymczasem wszystko się wali i coraz trudniej będzie ukryć skutki konfabulacji pana prezydenta.

Mohsen Rezaei, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego Iranu.

Program Mohsena Rezaia:

🔺 Islamska Republika Iranu nie ustąpi w kwestii praw i interesów swojego narodu w obliczu żadnego zagrożenia, a w związku z tym decyzje w tej dziedzinie muszą być podejmowane z większą niż kiedykolwiek determinacją, przy dokładnym zrozumieniu sytuacji oraz z mądrością i odwagą.

🔺 Dzisiaj Islamska Republika Iranu znajduje się w krytycznym i decydującym momencie swojej współczesnej historii; naród irański podniósł się w wielkim powstaniu i rewolucji, aby przywrócić swoją historyczną chwałę.

🔺 Celem nie jest jedynie przetrwanie tego delikatnego i niebezpiecznego okresu, ale zapewnienie, by Iran wyszedł z tej fazy bezpieczniejszy, bardziej spójny, potężniejszy i lepiej przygotowany do postępu i rozwoju.

Nie wygląda to różowo dla koncepcji „wiecznych sukcesów” Donalda Trumpa.

Intensywne rozmowy pokojowe pod przewodnictwem i z uczestnictwem Donalda Trumpa.

Jak dotąd Iran powstrzymuje się przed bezpośrednimi atakami na Izrael, żeby nie wspierać kandydatury Netanjahu w październikowych wyborach. Jednak skoro pozostali kandydaci głoszą podobny, ludobójczy program więc pewnie i ta powściągliwość ulegnie zmianie.

Wybory do Knesetu odbędą się 27 października 2026 r. Jeden z kandydatów w wyborach na stanowisko premiera Izraela Ben-Gvir w niedawnym wywiadzie podcastowym opowiedział się za przeprowadzaniem nocnych nalotów na Gazę, twierdząc, że izraelskie wojsko mogłoby każdej nocy wyeliminować od 30 do 50 osób, które określił mianem „terrorystów”, jednocześnie określając Gazańczyków jako „nieludzi”. Źródło.

Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com

Ukraina jest najważniejszym pomocnikiem Zachodu w walce z Rosją w Afryce. Walczą w Mali, Libii i Sudanie.

Opublikowany przez

Ukraina jest najważniejszym pomocnikiem Zachodu w walce z Rosją w Afryce.

Obecnie walczą w Mali, Libii i Sudanie.

Andrzej Korybko

Wiceminister spraw zagranicznych Rosji Gieorgij Borisenko, w swoim wystąpieniu pod koniec lipca, ponownie zwrócił uwagę na twierdzenia z ubiegłego lata, że ​​Ukraina jest odpowiedzialna za terroryzm w całej Afryce. Według niego, ukraińscy szkoleniowcy dronów szkolą grupy zbrojne w Mali, Libii i Sudanie. Pierwszy kraj jest jednym z najważniejszych sojuszników Rosji na kontynencie; de ​​facto niezależna wschodnia część drugiego kraju zapewnia most powietrzny do Sudanu przez Niger; a trzeci nadal planuje gościć długo odkładaną rosyjską bazę morską.

„Neo-reaganowska doktryna Trumpa ogranicza rosyjskie wpływy na całym świecie”, a Afryka jest priorytetowym teatrem działań dla USA, ponieważ Rosja odniosła tam swoje najbardziej imponujące sukcesy strategiczne w ostatnich latach. „Nowo odkryta atrakcyjność Rosji dla krajów afrykańskich jest w zasadzie dość łatwa do wytłumaczenia”, ponieważ wspiera ona swoich partnerów w zakresie „bezpieczeństwa demokratycznego”. Odnosi się to do szerokiego wachlarza taktyk i strategii przeciwdziałania wojnie hybrydowej, mających na celu obronę narodowego modelu demokracji danego państwa przed zagrożeniami zewnętrznymi.

Republika Środkowoafrykańska stała się poligonem doświadczalnym dla tej polityki, która następnie została przeniesiona do Mali, de facto niepodległej wschodniej części Libii, oraz do Sudanu – w tym drugim przypadku, po tym jak Rosja, jak donoszą źródła, zmieniła swoje poparcie dla rządu, zamiast wspierać rebeliantów. Znaczenie Mali polega na byciu rdzeniem sojuszu Sahelu, który wyparł wpływy francuskie z regionu, podczas gdy Libia zapewnia Rosji bazę w południowej części Morza Śródziemnego, a Sudanowi – bazę nad Morzem Czerwonym.

Pozycja Rosji we wszystkich trzech krajach znalazła się pod presją: z powodu niedawnego kryzysu w Mali, w którym Ukraina i Francja wskrzeszają model syryjski; z powodu dyplomacji prowadzonej pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych, a obecnie Pakistanu, mającej na celu rozwiązanie wojny domowej w Libii na korzyść Zachodu; oraz z powodu dominującego wpływu „islamskiego NATO” w Sudanie.

Rolą Ukrainy jest pomoc w zmianie reżimu i osłabienie dwóch pozostałych partnerów Rosji do tego stopnia, aby zgodzili się na zasadę quid pro quo: opuścili Moskwę, a w zamian Kijów porzucił rebeliantów.

Niewątpliwie wspierana przez Zachód Ukraina stanowi poważne zagrożenie dla interesów Rosji w Afryce, ale sytuacja nie jest jeszcze krytyczna. Rząd Mali pozostaje nieugięty, generał Chalifa Haftar i jego wpływowy syn oficjalnie nadal są bliskimi partnerami Rosji, podobnie jak generał Abd al-Fattah al-Burhan.

Niemniej jednak nie można wykluczyć eskalacji kryzysu w Mali, a bliscy partnerzy Rosji we wschodniej Libii i Sudanie mogliby teoretycznie przejść na Zachód kosztem Rosji, tak jak kiedyś zrobił to prezydent Egiptu Sadat.

Rozwiązania te polegają na dalszym wzmacnianiu potencjału militarnego malijskich sił zbrojnych w granicach, na jakie Rosja może sobie pozwolić dzięki trwającej operacji specjalnej, a także na znalezieniu sposobów, dzięki którym będzie mogła okazać się niezastąpiona dla dwóch pozostałych partnerów afrykańskich, aby nie opuścili Rosji, czego pragnie Zachód.

Pozostaje pytanie, jaką formę przybierze druga propozycja. Możliwe jest jednak połączenie wsparcia w obszarze „bezpieczeństwa demokratycznego”, modernizacji infrastruktury energetycznej i kompleksowych programów szkoleniowych.

Podsumowując, Borisenko nie przesadzał, twierdząc, że Ukraina otworzyła „drugi front” przeciwko Rosji w Afryce. Jest to jednak wciąż porównywalnie lepsze rozwiązanie niż „drugi front”, który Kijów podobno planował wcześniej otworzyć w Gruzji, Białorusi i/lub Naddniestrzu.

Te fronty wciąż jednak mogą zostać aktywowane. Na razie wszystko wydaje się możliwe do opanowania. Zagrożenia dla interesów Rosji w Afryce są poważniejsze, ale wciąż nie wymknęły się spod kontroli – a niepowodzenia Rosji w tym regionie wciąż można przezwyciężyć.

Źródło: Ukraina jest głównym pośrednikiem Zachodu w walce z Rosją w Afryce

Czy Wielka Brytania zbliża się do wojny nuklearnej…

Opublikowany przez

Politolog Diesen powiedział, że Wielka Brytania zbliża się do wojny nuklearnej.

tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama

Londyn wykonał kolejny krok w tym kierunku, wysyłając swoje bezzałogowe statki powietrzne do Kijowa, zauważył profesor z Uniwersytetu Południowo-Wschodniej Norwegii.

SZTOKHOLM, 17 sierpnia. /TASS/.

Wielka Brytania zbliża się do stanu wojny nuklearnej, pozwalając Ukrainie używać swoich dronów do ataków w głąb Rosji. W ten sposób Glenn Diesen, profesor Uniwersytetu Południowo-Wschodniej Norwegii, zareagował na publikację „The Sunday Times ”  o użyciu brytyjskich dronów przez ukraińskie siły zbrojne.

„Wielka Brytania podejmuje kolejny krok w kierunku wojny nuklearnej: The Sunday Times donosi, że brytyjskie drony są obecnie wykorzystywane do ataków głęboko na terytorium Rosji” – napisał Diesen w X.

Ambasador Rosji w Londynie Andriej Kelin stwierdził wcześniej w wywiadzie dla TASS , że Wielka Brytania jest prawdopodobnie bardziej zaangażowana w konflikt na Ukrainie niż jakikolwiek inny kraj NATO. Zauważył, że oficjalnie potwierdzono obecność sił specjalnych, instruktorów i specjalistów wojskowych biorących udział w testach rakiet manewrujących Storm Shadow na Ukrainie.

„Welt” wyjaśnił, dlaczego ukraińskie siły zbrojne przestały publikować statystyki dotyczące ataków lotniczych

Opublikowany przez

Welt wyjaśnił, dlaczego ukraińskie siły zbrojne przestały publikować statystyki dotyczące ataków lotniczych

tass-ru/mezhdunarodnaya-panorama

Wygląda to „katastrofalnie” – zauważył niemiecki korespondent telewizyjny Ibrahim Nabar.

BERLIN, 17 sierpnia. /TASS/. Ukraińskie Siły Zbrojne zaprzestały publikowania pełnych statystyk dotyczących nalotów, ponieważ wydają się one „katastrofalne” – powiedział Ibrahim Nabar, korespondent niemieckiej stacji telewizyjnej Die Welt.

„Ukraińskie Siły Powietrzne ogłosiły kilka dni temu, że nie będą już publikować statystyk dotyczących zestrzelonych i niezestrzelonych samolotów, po prostu dlatego, że te statystyki wyglądają teraz katastrofalnie, a to, oczywiście, przeraża ludzi” – powiedział Nabar w stacji telewizyjnej.

Dodał, że wielu Ukraińców jest zmęczonych wojną.

Bloomberg informował wcześniej , że Ukraina zaprzestała publikowania danych o liczbie wykrytych rosyjskich pocisków wystrzelonych w kierunku celów Sił Zbrojnych Ukrainy. Według agencji, decyzja ta zapadła po niedawnym ataku rosyjskim, podczas którego, według doniesień medialnych, ukraińska obrona przeciwlotnicza nie przechwyciła ani jednego pocisku.

Później Jurij Ignat, szef służby prasowej Sił Powietrznych Ukrainy, potwierdził, że ukraińskie wojsko nie będzie regularnie publikować danych o rosyjskich pociskach wystrzelonych w kierunku celów na Ukrainie, ale obiecał udostępnić „dane podsumowujące” w tej sprawie.

В Польщі запускают программу реабилитации ветеранов. MEM-y VII.

Opublikowany przez

———————————————————

———————————————————-

———————————

—————————–

————————————-

————————————

————————————

[a nie mogliby jej sprawić tej psychoterapii więźniowie?

——————————————–

——————————————

————————————————

–

Grzechy arcy-rabina Rysia. MEM-y V.

Opublikowany przez

———————————-

————————————————

————————————–

——————————-

——————————————

————————————————-

—————————————————-

———————————-

————————————

Exclusive: Pepe Escobar ujawnia – ZEA potajemnie przewoziło złoto do Teheranu, Iran ostrzega, wysyłając 2000 łodzi szturmowych

Opublikowany przez

Ekskluzive

Ekskluzywne: Pepe Escobar ujawnia – ZEA potajemnie przewoziło złoto do Teheranu, Iran ostrzega, wysyłając 2000 łodzi szturmowych

W sobotę, 15 sierpnia, program Transition Protocol wyemitował nieplanowany odcinek. Prowadzący „Mr. Z” i dziennikarz śledczy Pepe Escobar przedstawili informacje, które określili jako „spektakularne” i niezwykle ważne. Według Escobara, źródła znajdowały się „w pomieszczeniu” – wśród pakistańskich mediatorów pozostających w bliskim kontakcie z Irańczykami, a także w biurze Modżtaby Chameneiego (określanego w transkrypcji jako „Moshtaba Kam” lub „Moshaba Kime”). Dyskusje i wydarzenia, o których była mowa, miały miejsce głównie między piątkiem a wczesnym rankiem soboty.

https://youtube.com/watch?v=HMSGo6tiY3o%3Ffeature%3Doembed

Granica saudyjska dla Waszyngtonu

Nie był to pierwszy raz, kiedy saudyjski następca tronu, książę Mohammed bin Salman (MBS), osobiście rozmawiał telefonicznie z prezydentem USA Donaldem Trumpem. Wcześniejsza rozmowa przyczyniła się już do decyzji Trumpa o zaniechaniu ofensywy przeciwko Iranowi, którą sam nazwał „Bramą Piekieł”. MBS w prostych słowach wyjaśnił prezydentowi USA, jakie straty poniosłyby wszystkie zaangażowane strony – w tym Stany Zjednoczone – w wyniku takiego ataku.

Potem nastąpił kolejny bezpośredni telefon. Według źródeł Escobara, MBS tym razem jasno określił granice: Arabia Saudyjska nie udostępni żadnego terytorium, przestrzeni powietrznej ani infrastruktury na potrzeby ewentualnej amerykańskiej akcji militarnej przeciwko Iranowi. Bazy nie mogły być wykorzystywane, a przeloty nad Iranem były zabronione. Arabia Saudyjska, według własnego uznania, była w trakcie pojednania z Iranem. Atak z wykorzystaniem zasobów saudyjskich oznaczałby „bramy piekielne dla wszystkich” – w tym dla USA.

Wkrótce potem w Rijadzie wylądował były dowódca Centcomu, generał Michael Kurilla. Kurilla sprawował dowództwo do sierpnia poprzedniego roku, a jego następcą został generał Michael Erik Kurilla (nazywany w transkrypcji „Kane”). Escobar interpretuje fakt, że Waszyngton wysyła byłego szefa Centcomu jako jasny sygnał: pomimo wyraźnej odmowy MBS, armia amerykańska wciąż próbuje pozyskać Saudyjczyków do potencjalnych operacji. Nie ma przecieków dotyczących dokładnej treści rozmowy, ale Kurilla z pewnością nie poruszał tematu „Paktu z Mekki”. Według Escobara rozmowa „nie była zbyt przyjemna”.

Złoty lot Emirates do Teheranu

Równocześnie Zjednoczone Emiraty Arabskie (ZEA), pod wodzą Mohammeda bin Zayeda (MBZ), podejmują spektakularną próbę naprawy poważnie nadszarpniętych relacji z Iranem. Według źródeł Escobara, prywatny odrzutowiec MBZ poleciał z Abu Zabi do Teheranu – załadowany co najmniej trzema miliardami dolarów amerykańskich w gotówce i dwiema tonami złota. Gest ten jest postrzegany jako przejaw dobrej woli: „Zakopmy topór wojenny, otwórzmy ponownie nasze kanały handlowe i zdystansujmy się od wszelkiej potencjalnej eskalacji ze strony Ameryki”.

Trasa wahadłowa Dubaj-Teheran to jedno z najważniejszych połączeń biznesowych regionu; w Emiratach inwestowana jest znaczna część irańskich pieniędzy. Według analizy, MBZ w końcu zdał sobie sprawę, że jego inwestycje w USA, Izrael i Indie „spaliły na panewce”. Korytarz IMEC (często reklamowany jako korytarz Indie-Bliski Wschód-Europa) to w rzeczywistości projekt Izrael-Emiraty Saudyjskie-Emiraty-Europa-Indie, którego centrum stanowi Izrael, i jest „martwy jak kot”. W kręgach arabskich ZEA bywają więc nazywane „arabskimi syjonistami”. Pojednanie z Iranem następuje znacznie wcześniej niż oczekiwano zaledwie dwa miesiące temu – wówczas źródła Escobara mówiły o możliwym końcu roku. Teraz następuje ono w połowie sierpnia i jest uważane za „całkowicie zmieniające zasady gry”.

Czy Teheran uwierzy w ten gest i uzna go za szczerą skruchę, dopiero się okaże. Jednak fakty – lot z walizką złota i gotówki – są niezaprzeczalne i potwierdzone przez źródła. MBZ podobno był „przerażony”.

Pakistan jako nowe centrum negocjacyjne – w tle Chiny

Według Escobara pakistańscy mediatorzy stali się centralną platformą negocjacyjną. Ani Katar, ani Oman nie cieszą się porównywalną wiarygodnością ani wsparciem wojskowym. Co więcej, Pakistan cieszy się pełnym poparciem Chin. Oba kraje od samego początku koordynowały mediacje między Iranem a Stanami Zjednoczonymi – kierując się interesami bezpieczeństwa narodowego i chęcią osiągnięcia jakiegoś porozumienia z niestabilną administracją Trumpa.

Po stronie irańskiej, omańskiej i katarskiej sytuacja jest stosunkowo przejrzysta. Po stronie amerykańskiej panuje jednak „totalny chaos”. Nikt nie potrafi wymienić nazwisk obecnych negocjatorów amerykańskich rozmawiających z Pakistańczykami. Istnieje jedynie niepotwierdzone przypuszczenie, że w sprawę zaangażowane są osoby z otoczenia J.D. Vance’a.

Malutkie okno możliwości dyplomatycznych i stanowisko Iranu

Z perspektywy Iranu – a zwłaszcza Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej – sceptycyzm pozostaje powszechny: druga strona i tak nie będzie przestrzegać porozumień. Niemniej jednak przywódcy wokół Modżtaby Chameneiego i Mohsena Rezaee (w transkrypcji określani odpowiednio jako „Mosen Razai” i „Men Resai” – obecnie drugiego najpotężniejszego człowieka w Iranie po Escobarze i osobistego przedstawiciela przywódcy) wyznaczyli pakistańskim mediatorom bardzo wąskie ramy czasowe: od kilku dni do maksymalnie nieco ponad tygodnia.

W tym okresie wysoko postawiona irańska delegacja pod przewodnictwem „Galibaha i Arashiego” ma udać się do Islamabadu. Irańczycy dołączą wówczas do Pakistańczyków w ocenie, czy Waszyngton jest gotowy „skorygować swoje zachowanie” – określenie używane zarówno przez Chińczyków, jak i Irańczyków, które Escobar nazywa „matką wszystkich eufemizmów”. Imperia, z definicji, nie korygują swojego zachowania. Zegar dyplomatyczny działa równolegle z zegarem wojskowym: każdy „głupi” ruch Ameryki natychmiast resetuje zegar wojskowy. Irańczycy trzymają rękę na spuście.

Pytania otwarte i szerszy kontekst

Escobar wymienił najważniejsze nierozstrzygnięte kwestie:

  • Kiedy i na jakich warunkach Cieśnina Ormuz zostanie ponownie otwarta?
  • Kto gwarantuje jakiekolwiek potencjalne porozumienia? Chiny są jedynym mocarstwem, które mogłoby – ale nie chcą i „zlecają” to Pakistanowi. Pakistan z kolei nie może zagwarantować praktycznie niczego Stanom Zjednoczonym.
  • Kto kontroluje kolejność zobowiązań, skoro wiadomo, że USA łamią porozumienia?
  • Jakie gwarancje bezpieczeństwa faktycznie otrzymuje Iran?
  • Jak daleko Chiny są gotowe pójść w ślady Pakistanu?

Rozmowy techniczne między Iranem a Omanem na temat tymczasowego porozumienia dotyczącego żeglugi w Cieśninie Ormuz zostały w dużej mierze zakończone – jest to jednak umowa tylko techniczna, a nie kompleksowa.

Pakt Mekka nabiera realnych kształtów, a irańska zdolność do „roju” zaczyna się ujawniać.

Pan Z dodał ważne szczegóły: Pakistan, Turcja i Arabia Saudyjska podjęły konkretne kroki w kierunku integracji wojskowej w ramach Paktu Mekkańskiego. Wspólne manewry wszystkich trzech rodzajów sił zbrojnych (wojsk lądowych, sił powietrznych i marynarki wojennej) są nieuchronne we wszystkich trzech krajach. To pierwszy krok w kierunku rzeczywistej wspólnej zdolności obronnej – i jest on wyraźnie skierowany przeciwko potencjalnej agresji ze strony „Kultu Śmierci Izraela”.

Co więcej, Iran dysponuje rojem 2000 szybkich łodzi wyposażonych w torpedy – oprócz standardowego potencjału marynarki wojennej i okrętów podwodnych. Według źródeł, Mohsen Rezaee ma nawet nadzieję, że Stany Zjednoczone podejmą próbę przekroczenia Cieśniny Ormuz: wtedy Iran mógłby zasadnie zatopić jeden lub dwa okręty wojenne i wbić ostatni gwóźdź do trumny „mokrych snów” „złośliwego dziecka” Trumpa.

Większe znaczenie

Zarówno Escobar, jak i pan Z postrzegają nadchodzące dni jako niezwykle krytyczny etap. Jeśli Waszyngton zaakceptuje wycofanie się z regionu, będzie to oznaczać początek końca amerykańskiej hegemonii – i decydujący cios dla petrodolara. Następne pięć do dziesięciu lat będzie się zasadniczo różnić od ostatnich 75.

Relacje będą ściśle powiązane ze źródłami i pozbawione „korporacyjnego lakieru”. Dalsze informacje będą publikowane w regularnych wydaniach Transition Protocol (od poniedziałku do środy) oraz, w razie potrzeby, w dodatkowych, nieplanowanych wydaniach.

Raport opiera się wyłącznie na informacjach i interpretacjach przedstawionych przez Pepe Escobara i pana Z. 15 sierpnia. Źródłami są wysoko postawione pakistańsko-irańskie kanały informacyjne; w momencie emisji nie było dostępnego niezależnego potwierdzenia konkretnych lotów, rozmów i danych liczbowych.

Strategia Iranu potwierdzona, gdy łańcuch logistyczny USA został osłabiony i rozciągnięty przez pierwsze ataki

Opublikowany przez

Strategia Iranu potwierdzona, gdy łańcuch logistyczny USA został osłabiony i rozciągnięty przez pierwsze ataki

Symplicjusz 17 sierpnia 2026 r. simplicius/irans-strategy-vindicated-as-uss

Na froncie irańskim najciekawszym tematem dzisiejszego dnia są nowe doniesienia potwierdzające tezę, którą wielu analityków snuło od początku konfliktu. Mianowicie, problemy z marynarką wojenną USA na tym teatrze działań wojennych wynikały z celowej strategii Iranu polegającej na niszczeniu amerykańskich baz w regionie, co skutkowało skrajnie nieefektywnym wydłużeniem amerykańskiego łańcucha dostaw na potrzeby wojny:

https://www.nytimes.com/2026/08/14/us/politics/uss-abraham-lincoln-trump-supplies-diego-garcia.html

W artykule stwierdzono, że problemy Marynarki Wojennej USA zaczęły się tuż po rozpoczęciu wojny przez Iran, kiedy to główny regionalny węzeł logistyczny Marynarki Wojennej w Bahrajnie poszedł z dymem z powodu irańskich rakiet i dronów:

Problemy z zaopatrzeniem lotniskowca USS Abraham Lincoln zaczęły się wkrótce po rozpoczęciu wojny, gdy irańskie rakiety i drony szturmowe spadły na bazę marynarki wojennej w Bahrajnie.

Irański atak, będący odwetem za amerykańsko-izraelski atak na Teheran, zniszczył znaczną część bazy. Wraz z nią spłonął również ważny węzeł logistyczny, z którego Marynarka Wojenna korzystała przez dekady.

Marynarka wojenna potrzebowała planu B, aby zapewnić wyżywienie marynarzom pracującym bez przerwy, którzy musieli wykonywać misje uderzeniowe, a później utrzymywać blokadę irańskich portów.

Izraelskie media już wcześniej donosiły o fakcie, że Pentagon rzekomo rozpoczął „tajną” operację, której celem było wycofanie strategicznych zasobów znajdujących się w bezpośrednim zasięgu irańskich ataków w kierunku „chronionych tylnych węzłów”, co doprowadziło starzejącą się i skostniałą armię USA do granic wytrzymałości:

Wiadomości C14 Izrael • Nagłówki@ c14israelPentagon potajemnie uruchomił „Łuk Obronny”, przenosząc strategiczne zasoby powietrzne z baz frontowych na Bliskim Wschodzie w pobliżu Iranu do chronionych baz na tyłach. Po odwołaniu ataków Stany Zjednoczone przeszły na strategię „odstraszania za horyzontem”, aby chronić siły przed irańskimi pociskami.

13:43 · 4 sierpnia 2026

W artykule w NYT czytamy dalej:

Utrata węzła komunikacyjnego w Bahrajnie przyczyniła się do szeregu zgłaszanych problemów na lotniskowcach obsługujących operacje przeciwko Iranowi. Senatorowie Partii Demokratycznej wyrażają obawy dotyczące 5000 marynarzy na pokładzie Lincolna i ich prawie dziewięciomiesięcznej misji.

NYT szczegółowo opisuje, w jaki sposób podupadający USS Lincoln zostanie zastąpiony przez USS George Washington, który przybędzie z INDOPACOM, pozostawiając 7. Flotę bez lotniskowców rozmieszczonych na kluczowym „froncie chińskim”.

https://apnews.com/article/aircraft-carriers-trump-china-pacific-iran-war-87cfb838de8c13464fa3cab1840ad87d

Stało się to po doniesieniach, że USS Benfold miał poważne „problemy inżynieryjne”, które spowodowały, że utknął na cztery dni na Morzu Południowochińskim:

https://news.usni.org/2026/08/14/uss-benfold-utknął-na-morzu-południowochińskim-na-cztery-dni-po-ofierze-inżynierskiej

Niszczyciel rakietowy USS Benfold (DDG-65) spędził cztery dni na Morzu Południowochińskim bez zasilania z powodu awarii technicznej, dowiedział się serwis USNI News.

Jak poinformował USNI News rzecznik 7. Floty USA, komandor Matthew Comer, w oświadczeniu powiedział, że w zeszłym miesiącu Benfold doznał awarii technicznej, w wyniku której nastąpiła utrata zasilania.

Awaria zasilania oznaczała, że ​​marynarze zostali pozbawieni dostępu do kambuza, toalet i klimatyzacji. Ucierpiała również woda pitna, powiedział Comer.Nie odpowiedział na pytanie o to, jak marynarze radzą sobie z odpadami.

Niedaleko zauważono inny amerykański niszczyciel Arleigh Burke – niektórzy zidentyfikowali go jako DDG-74, choć nie jest to do końca potwierdzone – który wyglądał na w kiepskim stanie, podobno gdzieś w pobliżu Japonii:Nie można załadować wideo.

Stan Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych zaszokował obserwatorów, którzy nie spodziewali się tak szybkiego upadku organizacyjnego, szczególnie w czasie poważnego konfliktu, w którym Marynarka Wojenna miała odgrywać kluczową rolę podtrzymującą.

Teraz WaPo podaje, że sojusznicy USA w Zatoce Perskiej ponownie rozważają rozmieszczenie baz amerykańskich na swoim terytorium, wyrażając frustrację z powodu nieprzewidywalnego i amatorskiego podejścia Trumpa do konfliktu z Iranem:

https://www.washingtonpost.com/world/2026/08/15/frustration-with-trump-grows-among-us-persian-gulf-allies-officials-say/

Niektórzy zaczęli dyskutować nad zasadnością dalszego utrzymywania na swoim terytorium dużych amerykańskich instalacji wojskowych.

„Trump rozpoczął tę wojnę” – powiedział jeden z urzędników z Zatoki Perskiej – „a my płacimy za to cenę”. Podobnie jak inni autorzy tego artykułu, wypowiadał się pod warunkiem zachowania anonimowości, aby poruszyć drażliwy temat. Gniew wobec Stanów Zjednoczonych, jak powiedział urzędnik, osiągnął najwyższy poziom od czasu ataku USA i Izraela na Iran w lutym.

Państwa Zatoki Perskiej nadal polegają na Waszyngtonie jako bliskim partnerze w dziedzinie bezpieczeństwa i głównym dostawcy broni, a Katar i Bahrajn posiadają duże bazy amerykańskie. Frustracja skłania jednak niektóre państwa do rozważenia nowych rozwiązań. Analitycy twierdzą ,że mało prawdopodobne jest, aby ta dynamika w najbliższej przyszłości znacząco zmieniła porządek w regionie,ale niektóre kraje zaczęły już rozważać swoje opcje.

Możemy stwierdzić, że strategia Iranu zadziałała: pozbawić USA oczu i uszu w regionie, atakując systemy radarowe, nasycić obronę przeciwlotniczą – której zasobów nie da się zregenerować – tanimi dronami i jednorazowymi pociskami balistycznymi pierwszej generacji; a następnie, gdy pole bitwy zostanie odpowiednio ukształtowane, rozpocząć rzucanie najnowocześniejszych i najcelniejszych pocisków balistycznych, aby trafić w węzły logistyczne, bazy C2 itd., zmuszając USA do wycofania całego swojego ogona jak najdalej poza zasięg.

To z kolei nadwyręża zdegradowany łańcuch logistyczny do punktu zerwania, co obserwujemy obecnie, obserwując uderzający spadek morale .

https://www.washingtonpost.com/national-security/2026/08/13/usa-military-has-lost-roughly-25-its-reaper-drones-iran-war-depletes-arsenal/

Jak twierdzą trzej amerykańscy urzędnicy zaznajomieni ze sprawą, armia USA straciła co najmniej 45 dronów MQ-9 Reaper podczas wojny z Iranem, co stanowi około 25 procent jej floty.

Jak wspomniano powyżej, „WaPo” „potwierdza”, że USA straciły 45 Reaperów, co stanowi 25% całej floty dronów. Niektórzy dodają, że Huti zniszczyli już około 10%, co prawdopodobnie zbliżyłoby ich do 35% całkowitej straty w ciągu ostatniego roku lub dwóch.

Co ciekawe, według doniesień WaPo nie wszystkie samoloty zostały zestrzelone, ale wiele z nich padło ofiarą irańskiego (być może rosyjskiego) systemu elektronicznego:

Czwarty urzędnik USA, który podobnie jak pozostali wypowiadał się pod warunkiem zachowania anonimowości w celu omówienia danych Pentagonu, powiedział, że nie wszystkie zaginione Reapery zostały zestrzelone. Nieokreślona liczba rozbiła się po tym, jak operatorzy stracili łączność z dronami, powiedział urzędnik.

W rzeczywistości straty prawdopodobnie stanowią nawet więcej niż 35%, ponieważ całkowita liczba dronów we flocie nie oznacza koniecznie, że wszystkie są zdatne do użytku lub nadają się do lotu, przynajmniej w danym momencie.

W obliczu całkowitego braku opcji militarnych Stany Zjednoczone wciąż grają na zwłokę, udając, że „kontrolują Cieśninę”. Była kongresmenka Marjorie Taylor Greene twierdziła, że ​​ma poufne informacje o tym, jakie desperackie opcje są obecnie rozważane w szalonej sali wojennej Trumpa:

Była kongresmenka Marjorie Taylor Greene🇺🇸@ FmrRepMTGRozmawiają o użyciu broni jądrowej przeciwko Iranowi na spotkaniach strategicznych. Tak, dobrze przeczytałeś. To prawda. Nie spekuluję, wiem. I to czyste zło. Ostatni raz broń jądrowa została użyta 6 i 9 sierpnia 1945 roku w dwóch miastach w Japonii: Hiroszimie i…

21:19 · 16 sierpnia 2026

==========================

Cóż, kiedy kończy się użyteczna amunicja – zarówno do ataku, jak i do obrony – można przypuszczać, że rozważanie opcji nuklearnej jest logiczne – w czystej desperacji. Biorąc pod uwagę, że schyłek Ameryki wyraźnie zmierza ku końcowi, byłoby to niemal poetyckie pożegnanie, w nieco pokrętny sposób: kraj, który zyskał status supermocarstwa dzięki pierwszemu użyciu broni jądrowej w 1945 roku, zatacza koło, by zakończyć swoją schyłkową cywilizacyjną kapitulację kolejnym ostatecznym nuklearnym pożegnaniem.

Bardziej prawdopodobne jest jednak, że nic takiego się nie wydarzy, a jedynym czynnikiem przypominającym opad radioaktywny będzie gospodarka USA, przy kontynuacji ślepej nieustępliwości Trumpa w kwestii irańskiej. Widzieliśmy już, że jest on gotów postawić wszystko na szali dla swojego próżnego projektu na Ormuzie, w tym dobrobyt i środki do życia wszystkich Amerykanów.

Wczoraj zauważył, że gospodarka radzi sobie „niewiarygodnie… z punktu widzenia Wall Street” – dość szokująco oderwany od rzeczywistości przekaz . Wkrótce potem wyjaśnił, że rosnące ceny gazu to niewielka cena za powstrzymanie „złego kraju” przed posiadaniem broni jądrowej – a wszystko to po obietnicy niższych cen gazu w 2024 roku.

Jednak wiele takich „małych cen” może dość szybko złożyć się na jedną dużą cenę .

Smakowite. Zero pocisków z “fabryki-cudu” w Teksasie

Opublikowany przez

Zero pocisków z “fabryki-cudu” w Teksasie

Date: 16 agosto 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/zero-pociskow-z-fabryki-cudu-w-teksasie

 „Futurystyczna” fabryka pocisków kalibru 155 mm w Teksasie nie wyprodukowała ani jednego egzemplarza – ogromna porażka amerykańskiego przemysłu zbrojeniowego
FOTO: Była sekretarz armii Christine Wormuth podczas otwarcia fabryki broni artyleryjskiej firmy General Dynamics.

Organizacja ProPublica opublikowała sensacyjny raport krążący w mediach, a dotyczący szeroko reklamowanej nowej fabryki General Dynamics w Mesquite w Teksasie, która miała znacznie zwiększyć amerykańską produkcję kluczowych pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm przeznaczonych dla Ukrainy i innych krajów. propublica.org/article/general-dynamics-artillery-factory-failed

Jak zapewne pamiętacie, pisaliśmy o tej fabryce już kilkakrotnie, nawet w 2024 roku, powołując się wówczas na artykuł z „New York Timesa”, w którym ogłoszono, że zakład ten podwoi produkcję w USA i pomoże osiągnąć cel 100 tys. pocisków miesięcznie do 2025 roku:

Tutaj, w pierwszym nowym wielkim zakładzie zbrojeniowym Pentagonu wybudowanym po rosyjskiej inwazji na Ukrainę, tureccy pracownicy w pomarańczowych kaskach rozpakowują drewniane skrzynie z nadrukowaną nazwą Repkon – firmy z branży obronnej z siedzibą w Stambule – oraz montują roboty i tokarki sterowane komputerowo.

Wkrótce fabryka będzie produkować około 30 000 stalowych łusek miesięcznie do haubic kalibru 155 milimetrów, które stały się kluczowe dla wysiłków wojennych Kijowa.

Na wstępie ważna informacja: Stany Zjednoczone nigdy nawet w najmniejszym stopniu nie zbliżyły się do swoich celów na rok 2025. Niedawny raport Inspektoratu Generalnego Departamentu Obrony wykazał, że Stany Zjednoczone wciąż mają trudności z wyprodukowaniem zaledwie 36 000 pocisków, co stanowi najwyższą liczbę odnotowaną w ciągu ostatnich dwóch lat.

Przypomnijmy, że kiedy Rosja produkowała – według zachodnich szacunków – od 250 000 do 350 000 pocisków miesięcznie, wspierający Ukrainę obiecywali nam, że niepokonany amerykański kompleks militarno-przemysłowy z łatwością dogoni Rosjan, którzy mieli pozostać w tyle. Wygląda na to, że Stany Zjednoczone są fizycznie niezdolne do odwrócenia trendu swojego oczywistego upadku przemysłowego.

W cytowanym powyżej artykule „Military Times” zwrócono uwagę, że Stany Zjednoczone po prostu nie są w stanie pozyskać wystarczającej ilości metalu na pociski:

Produkcja pocisków wymaga przede wszystkim wykonania łusek w zakładzie obróbki metali, a następnie napełnienia ich materiałem wybuchowym, co odbywa się w innym zakładzie. Oznacza to, że „produkcja metalowych elementów do pocisków stanowi czynnik powstrzymujący osiągnięcie celu 100 000 sztuk miesięcznie w przypadku pocisków artyleryjskich kalibru 155 mm” – zauważono w raporcie.

Wojsko nie było w stanie uzyskać wystarczającej liczby elementów metalowych, aby zwiększyć produkcję pocisków. W szczególności „zakład należący do wykonawcy i przez niego zarządzany w Mesquite w Teksasie nie był w stanie wyprodukować żadnych elementów metalowych do pocisków zgodnych ze specyfikacjami umownymi” – czytamy w raporcie.

Teraz jednak ujawnione przez ProPublica informacje przedstawiają obraz jeszcze bardziej bulwersujący. Tak bardzo chwalony zakład General Dynamics, uważany za najbardziej zaawansowany w swoim rodzaju i wyposażony w najnowocześniejszą, w pełni zautomatyzowaną linię produkcyjną z Turcji, poniósł klęskę.

Jesteście zaskoczeni?

Przeanalizujmy szczegółowo tę porażkę.

Na początek krótkie podsumowanie najważniejszych punktów:

Amerykańska firma General Dynamics zmarnowała pół miliarda dolarów na produkcję pocisków dla Ukrainy, nie dostarczając ani jednego z nich.

Zakład w Teksasie wydał 533 miliony dolarów na niesprawdzone tureckie maszyny zrobotyzowane, mając nadzieję na zautomatyzowanie procesu.

Jednak roboty regularnie się zapalały, uderzały w inne urządzenia i upuszczały obrabiane elementy stalowe. Każdej nocy trzeba było uderzać młotem w gigantyczne prasy, aby je uruchomić.

W 2025 roku armia amerykańska zamknęła dwie linie produkcyjne, ale nigdy nie zmusiła firmy General Dynamics do zwrotu ani jednego centa.

Od momentu zamknięcia odpowiedzialny za to oddział General Dynamics otrzymał nowe kontrakty o wartości 2,5 miliarda dolarów.

Reportaż ProPublica to przezabawny wgląd w absurdalny świat podupadającego amerykańskiego kompleksu militarno-przemysłowego.

Artykuł zaczyna się mocnym akcentem, zwracając uwagę na częste pożary wybuchające na stanowiskach „zaawansowanej robotyki” w tym futurystycznym zakładzie:

Robot w płomieniach. Kolejny raz.

Było to latem 2024 roku i, według czterech byłych pracowników, najnowocześniejsze roboty w rozgrzanej fabryce artylerii General Dynamics niedaleko Dallas zapalały się z niepokojącą częstotliwością. Sytuacja nie była idealna, biorąc pod uwagę, że zakład miał produkować pilnie potrzebne pociski artyleryjskie dla Ukrainy. Roboty – gigantyczne metalowe ramiona z chwytakami zamiast dłoni – pokrywały się olejem, który następnie – co nie było przypadkiem – zapalał się, gdy przenosiły one bloki stali rozgrzane do 1 800 stopni do i z maszyny, z której okresowo buchały słupy ognia. Tamtego lata pożar stopił przewody jednego z robotów, unieruchamiając go na tydzień.

Następnie szczegółowo opisują spektakularne i różnorodne sposoby, w jakie maszyny regularnie ulegały awariom i ulegały samozniszczeniu, zgodnie z relacjami byłych pracowników zakładu, z których 36 udzieliło wywiadów organizacji ProPublica w ramach jej dogłębnego śledztwa:

Zamiast wydajnie i racjonalnie produkować pociski, kosztowne maszyny wciąż ulegały awariom w dziwaczny sposób. Ramiona robotów poruszały się w sposób niekontrolowany, uderzając w precyzyjnie skalibrowane urządzenia, a czasami nieoczekiwanie upuszczały kawałki stali z wysokości półtora metra. Urządzenie będące symbolem fabryki, zaprojektowane do precyzyjnego rozciągania stali na pociski artyleryjskie, często niszczyło ją nieodwracalnie. Były też gigantyczne prasy, które aby działały prawidłowo, wymagały regularnego uderzania młotem, a mimo to psuły kształt niemal wszystkich pocisków.

„Nie mieliśmy ustandaryzowanych procedur” – stwierdził Quantel White, były pracownik. „Byliśmy po prostu grupą mężczyzn, którzy każdego wieczoru na zmianę uderzali młotem w maszynę”. Robotnikom wydawało się, że także budynki fabryki są skazane na zawalenie się; gryzący dym unosił się w temperaturze 38 stopni nad fundamentami, które wydawały się zapadać się w ziemię.

Szokujący efekt końcowy: po licznych przerwach w pracy fabryka warta pół miliarda dolarów nie zdołała wyprodukować ani jednego nadającego się do użytku pojemnika.

Sytuacja nigdy się nie poprawiła. Armia amerykańska, która finansowała fabrykę, nakazała w sierpniu 2025 r. wstrzymanie prac na dwóch z trzech linii produkcyjnych. W tym momencie firma General Dynamics nie dotrzymała już ośmiu terminów. Prace na trzeciej linii produkcyjnej były kontynuowane, ale zgodnie z lipcowym raportem inspektora generalnego Departamentu Obrony zakład nigdy nie wyprodukował ani jednej nadającej się do użytku łuski.

Jak to możliwe, że sytuacja tak bardzo się pogorszyła, że doszło do takiego stanu rzeczy? – Jak to możliwe?

Pamiętacie zapewne, że w artykule z 2024 roku wyśmiewałem Stany Zjednoczone za importowanie niesprawdzonych tureckich maszyn i robotników, podczas gdy one same szydziły z Rosji za wykorzystywanie niemieckich, austriackich i japońskich maszyn CNC do obróbki metali i produkcji pocisków. Najwyraźniej moja kpina była w pełni zasłużona, ponieważ tak ambitny projekt był ewidentnie zbyt kosztowny, by mogło go zrealizować skostniałe i podupadające imperium.

Czytając ten tekst, można odnieść wrażenie, że całe to „przedstawienie” było swego rodzaju operacją potemkinowską, mającą na celu zaimponowanie zdesperowanym politykom poszukującym przewagi wyborczej. Podczas „triumfalnej” ceremonii otwarcia zakładu robotnicy byli zszokowani, gdy zamiast prawdziwych pocisków artyleryjskich zobaczyli fałszywe, ułożone tak, by wyglądały, jakby właśnie zeszły z linii produkcyjnej.

Jednak nie wszystko było tak świetne, jak się wydawało. Pociski artyleryjskie pokazane owego dnia w zakładzie zostały tam dostarczone z zewnątrz – poinformowało trzech byłych pracowników w rozmowie z ProPublica. Jeden z pracowników wziął jeden z nich do ręki i ze zdziwieniem odkrył, że była to atrapa, najprawdopodobniej wykonana z tworzywa sztucznego.

Firma General Dynamics nie zdołała przeprowadzić testu pierwszego prototypu, przewidzianego w programie – sprawdzianu, który miał wykazać zdolność zakładu do produkcji pocisków zgodnych ze specyfikacjami wojska. Zakład miał wkrótce rozpocząć produkcję pocisków, ale maszyny ledwo działały.

Zupełnie jak w komediach z lat ’80.

To niewiarygodne: również tureckie urządzenia szybko ulegały deformacji i wkrótce stwierdzono, że zostały wyprodukowane z „chińskiej stali”.

Jak wynika z wywiadów przeprowadzonych z 12 byłymi pracownikami fabryki, wkrótce problemy zaczęły pojawiać się dosłownie z każdej strony. Przede wszystkim przegrzane ramiona robotów nieustannie uderzały o wszystko dookoła. Rozbijały się o maszyny sterowane numerycznie, tłukąc szyby i wyginając drzwi. Przewracały pojemniki. Uderzały o ogrodzenia zabezpieczające. Pracownicy mówili o ramionach „poza kontrolą” i zaczęli nazywać jedno z nich „Johnny 5”, na wzór czującego robota wojskowego z filmu z lat 80.

Nawet najprostszy sprzęt psuł się z niemal komiczną regularnością – opowiadali sześciu pracowników. Przenośniki taśmowe się psuły. Zautomatyzowane wózki się gubiły. Bramki bezpieczeństwa, zaprojektowane tak, by zatrzymywać maszyny w momencie zbliżania się pracowników, nie działały. Pękła rura, rozpryskując wodę aż pod sufit. Niektóre elementy maszyn firmy Repkon uległy odkształceniu, a jeden z pracowników odkrył, że zostały one wykonane z chińskiej stali, co mogło stanowić naruszenie przepisów federalnych. (Wojsko oświadczyło, że nie posiada dowodów na takie naruszenia).

Aby w to uwierzyć, trzeba przeczytać ten niezwykły artykuł w całości: zawiera on nawet zdjęcia łusek zdeformowanych przez nieprzewidywalne tureckie maszyny, które – choć zostały zaprojektowane do ich wygładzania – nadawały im kształty spiralne, podobne do tych, które wychodzą z Mr. Frosty’ego. [Mr. Frosty (lub Mr. Softee) to ogólna nazwa maszyn do produkcji lodów, które wydobywają się z dyszy w kształcie spirali].

Artykuł kończy się wyjaśnieniem, że po tych porażkach, amunicja konwencjonalna schodzi na dalszy plan, ponieważ dla krótkowzrocznego kompleksu militarno-przemysłowego modne są obecnie różne rakiety, takie jak Patriot:

Stany Zjednoczone są wciąż dalekie od spełnienia obietnicy i osiągnięcia produkcji 100 000 pocisków miesięcznie – stwierdził w czerwcu w rozmowie z ProPublica były urzędnik wojskowy, choć inne inwestycje mające na celu zwiększenie produkcji pocisków kalibru 155 mm okazały się skuteczniejsze. Ukraina nadal potrzebuje tych pocisków – stwierdził urzędnik – ale uwaga ponownie się przesunęła. Na Bliskim Wschodzie administracja Trumpa szybko zużyła inne rodzaje amunicji podczas wojny z Iranem. Urzędnicy Trumpa domagają się teraz zwiększenia produkcji w tych sektorach, i to jak najszybciej.

„Amunicja konwencjonalna zeszła na dalszy plan” – stwierdził urzędnik. „Teraz mówi się wyłącznie o pociskach przechwytujących i rakietach”.

Ci, którzy uważają, że artyleria nadal odgrywa ogromną rolę we współczesnych konfliktach, dojdą do wniosku, że ta porażka jest niezwykle niekorzystna dla Ukrainy, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że Rosja i Korea Północna nie mają żadnych problemów z produkcją na skalę przemysłową wszystkiego, co jest potrzebne do działania artylerii.

Najgorsze jest jednak to, że niektóre europejskie fabryki amunicji zaopatrujące Ukrainę niedawno spłonęły w „tajemniczych okolicznościach”. Wczoraj we włoskiej firmie KNDS doszło do potężnej eksplozji w zakładzie położonym niedaleko Rzymu

ansa.it/sito/notizie/cronaca/2026/08/13/incendio-ed-esplosione-in-stabilimento-ex-simmel-difesa-a-colleferro

[filmik w oryginale md]

Wybuch w fabryce amunicji pod Rzymem. W czwartek po południu w zakładzie Knds Ammo Italy (dawniej Simmel Difesa) w Colleferro, na przedmieściach Rzymu, wybuchł pożar, po którym nastąpił potężny wybuch. Wybuch, odczuwalny z odległości wielu kilometrów, dotknął dział zajmujący się prasowaniem prochu strzelniczego. Zakład produkuje amunicję średnio- i wielkokalibrową przeznaczoną do obrony lądowej i morskiej, a także paliwa stałe do pojazdów lotniczych i kosmicznych.

Pisze o tym również artykuł opublikowany przez „Kiev Independent” kyivindependent.com/massive-explosion-rocks-italian-ammunition-plant-that-produces-artillery-for-ukraine/.

Uważa się, że wybuch został spowodowany pożarem w zakładzie „przetwarzania i prasowania prochu strzelniczego” na terenie fabryki.

W tym samym tygodniu doszło do wybuchu w bułgarskiej firmie EMCO, która, jak się twierdzi, od początku wojny dostarcza Ukrainie pociski kalibru 155 mm:

https://twitter.com/bilosta19570645/status/2088562077703004304/video/1

W Bułgarii doszło do wybuchu w magazynie amunicji. Według lokalnych mediów najpierw zapaliła się ciężarówka znajdująca się w magazynie, a następnie płomienie rozprzestrzeniły się, powodując wybuch amunicji. Prawdopodobnie chodzi o magazyn należący do firmy EMCO, specjalizującej się w produkcji i eksporcie broni oraz amunicji. Asortyment produktów EMCO obejmuje pociski artyleryjskie w kalibrach od 120 do 152 mm, pociski przeciwpancerne, broń palną, naboje i miny. Firma dostarcza broń na Ukrainę od 2014 roku, a po rozpoczęciu „operacji specjalnej” stała się jednym z największych dostawców amunicji kalibru radzieckiego dla reżimu w Kijowie.

Jest oczywiste, że wpływ Rosji lub jej sojuszników nie ogranicza się wyłącznie do Ukrainy. Kilka dodatkowych wyjaśnień na temat tego, co produkowały fabryki mamy z rosyjskiego kanału RVoenkor:

Dwie fabryki, które w tym tygodniu zapaliły się i eksplodowały w Europie, są powiązane z dostawami broni na Ukrainę:

▪ Chodzi o KNDS we Włoszech i EMCO w Bułgarii: obie firmy zajmują się bronią i amunicją dostarczaną na Ukrainę.

▪ EMCO produkuje amunicję zgodną ze standardami radzieckimi: pociski artyleryjskie kalibru 122 i 152 mm, rakiety do wieloprowadnicowego systemu rakietowego „Grad”, miny moździerzowe kalibru 60, 82 i 120 mm oraz pociski do granatników.

▪ Ponadto EMCO zajmuje się naprawą i modernizacją lekkich pojazdów opancerzonych.

▪ Włoski oddział KNDS produkuje amunicję, w tym amunicję NATO kalibru 155 mm, dla armii europejskich oraz na potrzeby Ukrainy.

▪ Holding dostarcza również ukraińskim siłom zbrojnym samobieżne haubice CAESAR i PzH 2000, czołgi Leopard 1/2, systemy przeciwlotnicze Gepard oraz pojazdy opancerzone AMX-10 RC.

▪ KNDS Ukraina działa w Kijowie, świadcząc usługi konserwacji i naprawy sprzętu zachodniego, a także lokalizując produkcję amunicji na Ukrainie.

Wygląda na to, że przyszłość Ukrainy powoli idzie z dymem albo jest niszczona przez tureckie roboty niskiej jakości. Wiele osób zadaje sobie pytanie, na ile znaczące są te niepowodzenia w artylerii, biorąc pod uwagę, że wielu uważa, iż Ukraina opiera się obecnie wyłącznie na atakach za pomocą dronów FPV. Prawda jest taka, że wojnę rzadko przegrywa się z powodu jednego czynnika, ale raczej z powodu serii niepowodzeń na wielu frontach, które w sumie tworzą sytuację niemożliwą do zniesienia. Rosja wywiera obecnie presję na każdym możliwym froncie hybrydowym, tworząc w kadłubie ukraińskiego “parowca” tak wiele „szczelin”, że państwo to nie będzie w stanie ich wszystkich uszczelnić.

Jest oczywiste, że Zachód nie jest już w stanie w żaden sposób sprostać wyzwaniom współczesnego konfliktu zbrojnego. Główna broń operacyjna Ukrainy na polu bitwy, drony FPV, pochodzi głównie z Chin, a ich komponenty są montowane w tajnych warsztatach.

Jeśli Rosja nadal będzie znajdować sposoby na przeciwdziałanie dronom FPV, tak jak w przypadku niedawno wprowadzonego systemu „Arena”, niedostatki przemysłowe Zachodu w zakresie dostaw kluczowych systemów uzbrojenia dla Ukrainy staną się znacznie bardziej dotkliwe.

Wykraczając poza temat Ukrainy, niepowodzenie nowej fabryki General Dynamics pokazuje, jak bardzo Stany Zjednoczone stały się podatne na wszelkie przyszłe „zagrożenia ze strony Chin”. W świetle ostatnich doniesień o stratach materialnych poniesionych przez Stany Zjednoczone w Iranie, w tym utraty 25% całej floty dronów MQ-9 Reaper, jasne jest, że o wyniku przyszłych wojen zadecyduje przede wszystkim zdolność przemysłowa do uzupełniania ciągłych strat.

Powinno to być sygnałem alarmowym, ale na tym etapie problemów tego rodzaju było już tak wiele, że jasne jest, iż znacznie przekroczyliśmy granicę tego rodzaju błahostek. Nie możemy nie przypomnieć cytatu dotyczącego upadku Rzymu, przytoczonego w poprzednim artykule. Być może w przyszłości o Stanach Zjednoczonych powie się: nikt nie zauważył upadku, dopóki pewnego dnia fabryki nie były już w stanie produkować nawet najbardziej podstawowych dóbr.

INFO:simplicius76/bombshell-report-touted-futuristic (przekład automatyczny; wszystkie odnośniki w tekście oryginalnym)

Jaki jest najbardziej realistyczny scenariusz końcowy dla obwodu odeskiego?

Opublikowany przez

Jaki jest najbardziej realistyczny scenariusz końcowy dla obwodu odeskiego?


zygmuntbialas/jaki-jest-najbardziej-realistyczny-scenariusz-koncowy-dla-obwodu-odeskiego

Systematyczne ataki Rosji na obwód odeski, które skutecznie przekształciły Ukrainę w państwo śródlądowe, stanowią jak dotąd najistotniejszy przykład konsekwentnych prób Putina, aby deeskalować konflikt poprzez eskalację, w odpowiedzi na narastające, wspierane przez Zachód, ukraińskie ataki w głębi Federacji Rosyjskiej. Ten (choć spóźniony) rozwój sytuacji rozbudził na nowo nadzieje zwolenników Rosji w kraju i za granicą, że końcowym efektem konfliktu na Ukrainie może być powrót obwodu odeskiego do Rosji.

Miasto Odessa, zbudowane przez naród rosyjski, stało się jednym z klejnotów koronnych imperium. Ma zatem dla Rosjan znaczną wartość emocjonalną, a dalsze administrowanie nim przez Ukrainę jest uważane przez rosyjskich patriotów za bezprawne. Niemniej jednak już w grudniu 2023 roku wyjaśniono: „Przypomnienie Putina, że Odessa jest miastem rosyjskim, nie oznacza, że jest ona celem ataku Kremla”. Niezaprzeczalnym faktem jest, że Rosja nie podjęła dotychczas żadnej próby odzyskania obwodu odeskiego podczas operacji specjalnej.

Tej obiektywnej obserwacji nie należy naiwnie błędnie interpretować ani złośliwie przekręcać, sugerując, że zwrot obwodu odeskiego nie służy interesom Rosji. Oznacza to po prostu, że Władimir Putin ewidentnie niczego takiego nie autoryzował. Powodów tego można się jedynie domyślać. Dał jednak do zrozumienia pod koniec ubiegłego miesiąca, grzecznie odrzucając prośbę anonimowego laureata nagrody, aby – jak to ujął – ‚jeszcze odważniej’  przystąpił do operacji specjalnej.

Słowa Putina: „Tutaj, podobnie jak w gospodarce, istnieją ryzyka, które mogą doprowadzić do większych strat na polu bitwy. Dlatego będziemy ostrożnie podchodzić do tych działań, jednocześnie zdecydowanie i konsekwentnie dążąc do osiągnięcia celów, które kraj sobie wyznaczył. Osiągniemy je”.

Z tego można wnioskować, że Putin rozumie ogromne ryzyko, jakie może nieść ze sobą operacja odeska, a także potencjalnie ogromne straty w ludziach po stronie rosyjskiej. Stąd jego niechęć do dania zielonego światła.

Odessa. Co warto zobaczyć w tym portowym mieście? fot. Getty Images

Odessa

Ta ocena jest aktualna, pomimo jego czerwcowego oświadczenia złożonego dziennikarzowi, że głównym celem pozostaje ostateczne wyzwolenie Donbasu i Noworosji. Podczas gdy wielu zwolenników Rosji w kraju i za granicą interpretowało jego wzmiankę o Noworosji jako odnoszącą się do regionu historycznego, w tym Odessy, Putin wielokrotnie używał terminu Noworosja w odniesieniu do obwodów chersońskiego i zaporoskiego. Stało się to obecnie jego ulubionym skrótem myślowym, gdy mówi o tych dwóch regionach. Każda inna interpretacja jest pobożnym życzeniem.

Po wyjaśnieniu, co Putin ma na myśli, mówiąc o Noworosji, i po udowodnieniu, że jego niechęć do autoryzacji działań przeciwko Odessie wynika z obaw o straty po stronie rosyjskiej, nadszedł czas, aby rozważyć najbardziej realistyczny scenariusz dla Odessy.

Ponieważ jest mało prawdopodobne, aby region powrócił do Rosji bez ‚czarnego łabędzia’, w najlepszym scenariuszu po zakończeniu konfliktu stacjonować tam będą zaufane, niezachodnie siły pokojowe, które będą monitorować działalność portów w regionie i egzekwować demilitaryzację morską.

Puste półki w kijowskich supermarketach

Interes Rosji nie leży w utrzymaniu faktycznego statusu Ukrainy bez dostępu do morza na czas nieokreślony i utrzymaniu jej statusu państwa upadłego, lecz w zapobieganiu importowi broni drogą morską i użyciu dronów bazujących na morzu. Powojenna odbudowa gospodarcza Ukrainy, leżąca w interesie Rosji, o ile zagrożenia bezpieczeństwa będą utrzymywane pod kontrolą, wymaga wznowienia działalności portów komercyjnych.

Ponieważ Rosja nie może bezpośrednio zagwarantować dalszej demilitaryzacji samego regionu odeskiego, będzie potrzebowała zaufanych, niezachodnich sił pokojowych. Rosja może wkrótce złożyć stosowną propozycję.

uncutnews.ch/was-ist-das-realistischste-endspiel-fuer-die-ukrainische-region-odessa

Napisał: Andrew Korybko

Opracował: Zygmunt Białas

Radar geopolityczny Hollistera, 10–16 sierpnia 2026 r.

Opublikowany przez

Radar geopolityczny Hollistera, 10–16 sierpnia 2026 r.

Radar geopolityczny Hollistera, 10–16 sierpnia 2026 r.

Linie frontu tego tygodnia nie ograniczają się tylko do miejsc, gdzie padają strzały: Waszyngton eskaluje wojnę gospodarczą z Iranem, wpływając tym samym na chińskie zaopatrzenie energetyczne; porty i szlaki handlowe na Morzu Czarnym stają się drugim frontem; a amerykański plan wobec Strefy Gazy zostaje udaremniony przez opór Izraela.

„Geopolitics Radar” Hollistera ujawnia, jak sankcje, surowce, szlaki morskie i układy polityczne zmieniają równowagę sił – i dlaczego ostatecznie rachunek często płacą ci, którzy nie uczestniczą w negocjacjach.

Radar geopolityczny z okresu 10–16 sierpnia 2026 r.

Artykuł publicystyczny autorstwa  Michaela Hollistera. apolut-net/hollisters-geopolitik-radar-vom-10-16-august

USA nałożą ósmą rundę sankcji na Iran w 2026 r., Waszyngton będzie opierał się na presji gospodarczej (7 sierpnia 2026 r.)

W tym tygodniu zabrakło bezpośrednich ataków między USA a Iranem – Waszyngton przeniósł presję na arenę gospodarczą. Departament Skarbu USA poinformował, że obrał sobie za cel osoby, kantory wymiany walut i firmy w kilku krajach, które rzekomo pomagały irańskiemu Bankowi Shahr w potajemnym transferze setek milionów dolarów; według obliczeń departamentu, była to ósma runda sankcji wobec Iranu w 2026 roku w ramach deklarowanej polityki „maksymalnej presji”. Sekretarz Skarbu Scott Bessent ogłosił izolację gospodarczą, jakiej świat „nigdy nie widział”; prezydent Trump stwierdził, że wyższe ceny benzyny są warte kosztów zapobieżenia irańskiej broni jądrowej. Iran odrzucił wizję zbliżającego się upadku, wskazując na obejścia wypracowane przez lata; niezależne dowody skuteczności najnowszych środków były niedostępne do weekendu. W książce „ Three Levers, Four Counters” omówiono, jak blokady morskie, oznaczenia OFAC i dźwignie taryfowe łączą się w jedną klawiaturę . Szczegółowy tydzień jest oddzielony aktualizacją dotyczącą Iranu z 12 sierpnia i aktualizacją dotyczącą Iranu z 16 sierpnia .

HORMUS: POROZUMIENIE IRAN-OMAN W TOKU, TEHERAN ODMAWIA NACISKÓW (14 SIERPNIA 2026)

Po raz pierwszy od tygodni pojawia się ruch w sprawie Cieśniny Ormuz: Według amerykańskiego urzędnika Iran i Oman pracują nad porozumieniem o przywróceniu wolnego handlu przez cieśninę; Waszyngton zniesie blokadę irańskich portów po przywróceniu swobodnego ruchu. Teheran jednocześnie odrzucił amerykańskie naciski – irański wiceminister spraw zagranicznych oświadczył, że Ormuz nie może zostać zdobyty „za pomocą tweeta” ani przy użyciu lotniskowca. Jednocześnie irański parlament rozważał projekt ustawy, która nakładałaby opłaty i blokowałaby statki z USA i Izraela. Procedura pozostaje odwołalna w dowolnym momencie i wiąże jej wdrożenie z ustępstwami ze strony Iranu; dla państw nadbrzeżnych pozostaje niejasne, kto będzie ustalał zasady, żądał płatności i egzekwował ich przestrzeganie w przyszłości. Film dokumentalny „ Kto korzysta na wojnie w Zatoce Perskiej? ” analizuje kształtujący się porządek w Zatoce Perskiej, który stoi za tymi zmianami, i przedstawia początkową sytuację państw nadbrzeżnych w filmie „ Podążając za ropą, część 3 ”.

USA PRZENOSZĄ STOWARZYSZENIE NASTĘPCY W CELU ZASTĄPIENIA USS ABRAHAM LINCOLN (14 SIERPNIA 2026 R.)

Stany Zjednoczone wysyłają na Bliski Wschód kolejną grupę uderzeniową lotniskowców, która ma zastąpić USS Abraham Lincoln, operujący tam od miesięcy. Ten krok zbiega się z doniesieniami o niepewnych warunkach na pokładzie Lincolna, na które publicznie zwracali uwagę niektórzy członkowie Kongresu. Oznaczałoby to, że dwie grupy lotniskowców znajdowałyby się czasami w zasięgu Zatoki Perskiej – sytuacja ta zwiększa presję na negocjacje dotyczące kwestii Ormuzu. Rolą lotniskowca jest nie tyle prowadzenie bezpośredniej wojny, co tworzenie czynnika odstraszającego w toczących się rozmowach na temat cieśniny i irańskiego eksportu ropy naftowej. Film dokumentalny „ When Osprey and Marines Arrive” wyjaśnia, dlaczego to połączenie ciężkiego lotnictwa i sił desantowych przede wszystkim stwarza możliwości działania, a nie tylko sygnalizuje obecność.

UKRAIŃSKIE DRONY SPOTYKAJĄ SIĘ Z INFRASTRUKTURĄ NAFTOWĄ I LOGISTYKĄ JAGÓD W BASHKORTOSTANIE (12–13 SIERPNIA 2026)

W nocy 13 sierpnia ukraińskie drony zaatakowały cele położone głęboko w głębi Rosji: Według ukraińskich źródeł, zaatakowano infrastrukturę naftową i centra logistyczne należące do internetowego sprzedawcy Wildberries w Baszkirii, ponad 1000 kilometrów od granicy. Rosja poinformowała o zestrzeleniu wielu dronów i odpowiedziała zmasowanym atakiem około 133 dronów. Analiza zdjęć satelitarnych wskazuje, że znaczna część zasobów magazynowych została uszkodzona. W ten sposób Ukraina po raz kolejny przenosi wojnę do regionów, które wcześniej uważały się za bezpieczne – i do codziennego życia dziesiątek tysięcy drobnych sprzedawców detalicznych. Fakt, że europejskie komponenty nadal trafiają do rosyjskich dronów szturmowych, udokumentowano w artykule „Niemieckie chipy dla rosyjskich dronów” ; sytuację z tego tygodnia podsumowano w aktualizacji z Ukrainy z 14 sierpnia .

ATAK NA BAZĘ MORSKĄ W NOWOROSSIJSKU (13-14 SIERPNIA 2026)

Ukraina rozpoczęła zakrojony na szeroką skalę atak na rosyjską bazę nad Morzem Czarnym w Noworosyjsku; prezydent Zełenski mówił o „unikalnej operacji”, w której po raz pierwszy wykorzystano 14 krajowych dronów powietrznych i morskich, rozmieszczonych w skoordynowany sposób. Według Sztabu Generalnego, cztery okręty wojenne – fregaty Admirał Makarow i Admirał Essen, okręt rakietowy Bujan-M oraz okręt patrolowy Wasilij Bykow – zostały uszkodzone przez drony Palianycia, pociski manewrujące Neptun i drony nawodne. Atak przenosi punkt ciężkości działań wojennych na morze, w głąb rosyjskiej infrastruktury bazowej. Artykuł „Wieczny wyścig” wyjaśnia, dlaczego nawet silniejsze systemy obronne wyczerpują się w wyścigu zbrojeń ; sytuację z tego tygodnia podsumowano w aktualizacji „Ukraina” z 14 sierpnia .

TATARSTAN: ATAK DRONA POWODUJE ZGINĘCIE CO NAJMNIEJ DWUNASTU OSÓB (15 SIERPNIA 2026 R.)

W ataku ukraińskiego drona w Rosyjskiej Republice Tatarstanu zginęło podobno co najmniej dwanaście osób – to jeden z najtragiczniejszych pojedynczych ataków od lat. Tatarstan leży daleko poza granicami i przez długi czas był uważany za bezpieczny. Incydent ten pokazuje rosnący zasięg i wpływ ukraińskiej kampanii dronów. Film dokumentalny „Schron, który opuszczają Niemcy” analizuje skalę zaangażowania samych Niemiec w produkcję broni na potrzeby tej wojny.

SELENSKYJ ŻĄDA PIĘCIU PROCENT AKCJI AMERYKAŃSKIEJ FIRMY PATRIOT Z WASZYNGTONU (13–14 SIERPNIA 2026)

Prezydent Zełenski publicznie zwrócił się do Waszyngtonu z prośbą o część amerykańskich rakiet Patriot: pięć procent, aby pomóc Ukrainie przetrwać zimę, i dziesięć procent na kompleksową ochronę. Prośba ta wynika z dotkliwego niedoboru pocisków przechwytujących, który sprawia, że ​​ukraińska obrona powietrzna ledwo jest w stanie bronić się przed atakami balistycznymi; system krajowy jest wciąż w fazie rozwoju. Brak dostaw z Zachodu pogłębiłby tę lukę w okresie zimowym, kiedy Rosja, opierając się na dotychczasowych doświadczeniach, atakuje infrastrukturę energetyczną i mieszkaniową. Artykuł „Wieczny wyścig ” wyjaśnia, dlaczego nawet technicznie zaawansowane systemy rakietowe uwikłane są strukturalnie w wyścig kosztów i ilości; dossier „ISCANDER” i „KINSHAL” opisują podstawowe klasy uzbrojenia .

ZERWANIE UMOWY ZABIJA ROSYJSKIEGO KAPITANA NA MORZU W SEWASTOPOLU (13 SIERPNIA 2026)

W Sewastopolu, na anektowanym przez Rosję Krymie, ładunek wybuchowy zabił kapitana marynarki wojennej, jak podają rosyjskie władze; podejrzany został aresztowany. Władze zaklasyfikowały incydent jako atak ukierunkowany. Półwysep służy Rosji zarówno jako baza wypadowa, jak i zaopatrzeniowa i od miesięcy jest poddawany wzmożonym atakom. Ataki na poszczególnych oficerów na terytorium kontrolowanym przez Rosję stają się coraz częstsze i wiążą siły bezpieczeństwa; incydent ten ma miejsce w tygodniu, w którym obie strony coraz częściej prowadzą wojnę na swoich tyłach. Szczegóły podsumowano w aktualizacji dotyczącej Ukrainy z 14 sierpnia .

Rosja informuje o postępach w pobliżu Kupjańskiego i Słowiańskiego (10–16 sierpnia 2026 r.)

Na froncie wschodnim Rosja odnotowała zdobycze terytorialne w kierunku Kupiańska i Słowiańska. Wiarygodne, niezależne potwierdzenia dokładnej linii frontu nie były dostępne pod koniec okresu sprawozdawczego; obie strony przedstawiają rozbieżne wersje sytuacji. Miasta te od miesięcy uważane są za sporne punkty centralne w Donbasie i obwodzie charkowskim. Chociaż linia frontu praktycznie się nie zmieniła, centrum wojny przesuwa się dalej w głąb lądu – w kierunku rafinerii, portów i węzłów komunikacyjnych. Aktualizacja dotycząca Ukrainy z 14 sierpnia rozróżnia zweryfikowane informacje od jednostronnych narracji.

NETANJAHU ODRZUCA 15-PUNKTOWY PLAN USA, KTÓRY MOŻE ZOSTAĆ ZAAKCEPTOWANY PRZEZ HAMAS (10 SIERPNIA 2026)

Rząd Izraela odrzucił piętnastopunktowy plan USA, na który Hamas wcześniej wyraził zgodę: premier Netanjahu uzależnił wycofanie się od całkowitego rozbrojenia Hamasu. Plan, oparty na „Radzie Pokoju” Donalda Trumpa, przewiduje stopniowe przejście Strefy Gazy. Hamas ze swojej strony oświadczył, że podtrzymuje swoje porozumienie, ale powiąże rozbrojenie z gwarancjami politycznymi. Zatem impas leży po stronie, która nie podpisała planu – a kwestia jego wykonalności pozostaje otwarta. Seria „ Rada Pokoju”, część 1 , część 2 i część 3 , analizuje strukturę tego organu i to, kto sprawuje władzę ; dossier „Hamas” kontekstualizuje wewnętrzną strukturę strony przeciwnej .

PORT BAŁTYCKI UST-ŁUGA UDERZONY, REAKCJA FLANKI NATO (14 SIERPNIA 2026)

Ataki dronów uszkodziły obszar wokół rosyjskiego portu bałtyckiego Ust-Ługa, kluczowego węzła eksportu ropy naftowej, poinformował gubernator regionu. W rezultacie łotewskie wojsko ogłosiło alarm powietrzny, a Finlandia ustanowiła strefę wykluczenia. Te ukraińskie ataki dalekiego zasięgu na rosyjski eksport energetyczny coraz bardziej dotykają sąsiadów NATO. Powody, dla których dostęp do ropy naftowej i zasobów energetycznych od lat ma strategiczne znaczenie, opisano w artykule „Follow the Oil, Part 1 ”.

POŁUDNIOWY LIBAN: ATAKI IZRAELA, HISBOLLAH PRZECHODZI DO ATRYBUCJI (10–16 SIERPNIA 2026)

W południowym Libanie Izrael przeprowadził kolejne naloty, uzasadniając je rzekomymi naruszeniami zawieszenia broni przez Hezbollah. Według analizy przeprowadzonej przez grupę monitorującą konflikt ACLED, ruch ten coraz bardziej skłania się ku strategii wyniszczania, co zapewnia Iranowi trwałą przewagę nad Izraelem i Stanami Zjednoczonymi. Sytuację wzdłuż granicy nadal charakteryzują ofiary cywilne i zniszczenia miast. Armia libańska znajduje się w niepewnej sytuacji między presją ze strony Izraela a obecnością Hezbollahu. Raport „Hezbollah” opisuje genezę ruchu, jego bazę społeczną i strukturę władzy.

TRUMP I IRAN ŻĄDAJĄ WZAJEMNEGO ODSZKODOWANIA, POSTĘPUJĄ NIESPRAWIEDLIWIE (10–11 SIERPNIA 2026)

Podczas gdy Teheran domaga się od Waszyngtonu odszkodowania za szkody wojenne, uwolnienia aktywów i zakończenia wojny, prezydent Trump z kolei domaga się odszkodowania od Iranu – dla ofiar improwizowanych ładunków wybuchowych (IED) i demonstrantów zabitych przez dekady. Spór o warunki wstępne zagraża Porozumieniu z Ormuzu, zanim jeszcze zostało podpisane. W dokumencie „ Three Levers, Four Countermeasures ” analizuje się, jak blokada, nominacje OFAC i cła łączą się w grę ekonomiczną; walka o władzę w Zatoce Perskiej jest tematem aktualizacji z Iranu z 16 sierpnia .

Rosja informuje o odparciu 635 dronów, co stanowi rekord w prowadzeniu wojny dronów (14 sierpnia 2026 r.)

Rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło, że w ciągu nocy przechwyciło 635 ukraińskich dronów – co wskazuje na rekordową liczbę, jaką Kijów obecnie rozmieścił na terytorium Rosji. Obserwatorzy interpretują masową reakcję Rosji z użyciem rakiet i dronów jako reakcję na kampanię Ukrainy przeciwko jej sieciom energetycznym i logistycznym. Wojna powietrzna osiągnęła zatem nowy poziom skali. Raport KINSHAL opisuje rodzaj broni wykorzystywanej w rosyjskich kontratakach .

WENEZUELA: USA sprzedadzą dwa zajęte tankowce objęte sankcjami na złom (11 sierpnia 2026 r.)

Rząd USA sprzedał dwa objęte sankcjami tankowce zajęte po operacji wojskowej przeciwko Wenezueli – „Era” (dawniej Marinera/Bella 1) i „Lileo” (dawniej Galileo/Veronica) – dubajskiej firmie recyklingowej Global Marketing Systems; statki mają zostać zezłomowane w Indiach. Sprzedaż odbyła się na mocy nakazu sądowego, choć według prezesa GMS nie zawsze można było jednoznacznie zidentyfikować poprzednich właścicieli. Oba tankowce zostały zajęte w styczniu 2026 roku; łącznie Stany Zjednoczone zajęły do ​​dziesięciu tankowców. Iran potępił to działanie, nazywając je „piractwem”. Precedens ustanowiony przez działania przeciwko Caracas został przeanalizowany w książce „Wenezuela: Breaking Democracy ”; powiązanie decyzji w polityce zagranicznej z akumulacją majątku prywatnego zostało ukazane w książce „Insider Trading off Caracas” .

W NASZYM WŁASNYM IMIENIU

Cztery aktualne analizy z dala od pola bitwy – dwie o pieniądzach i władzy, dwie o nadzorze, który zanika w tym procesie.

Przed wyborami uzupełniającymi do Kongresu w USA w 2026 roku cyfrowa infrastruktura pozyskiwania funduszy obu głównych partii jest pod presją: ActBlue zmaga się z niedostatecznie kontrolowanymi darowiznami zagranicznymi i załamanym działem ds. zgodności, podczas gdy WinRed zmaga się z manipulacyjnymi mechanizmami pozyskiwania darowizn, które skłoniły głównie osoby starsze do dokonywania niechcianych wpłat – a wszystko to w czasie, gdy odpowiedzialna za nadzór nad wyborami Komisja Wyborcza (FEC) jest sparaliżowana. Chodzi tu nie tyle o odosobniony incydent, co o to, kto kontroluje infrastrukturę wyborczą, gdy sędzia jest niezdolny do jej przeprowadzenia. „The Fundraising Machine” analizuje powody, dla których obie strony prowadzą śledztwa wyłącznie przeciwko sobie .

Największa w Europie rafineria tlenku glinu znajduje się u ujścia rzeki Shannon w Irlandii i dostarcza połowę swojej produkcji rosyjskiemu koncernowi, na który UE nałożyła 21 pakietów sankcji. Podczas gdy Bruksela gromadzi tlenek glinu jako kluczowy surowiec obronny, ta sama substancja przepływa bez przeszkód do objętego sankcjami przeciwnika. Ten przypadek pokazuje, jak architektura sankcji może zawieść w swoim własnym łańcuchu dostaw; film dokumentalny „Pułapka tlenku glinu” rekonstruuje, dlaczego Europa nie zajmuje się tym problemem .

W 2026 roku zbiegły się trzy wydarzenia: sąd odebrał najwyższemu organowi ochrony danych środki umożliwiające egzekwowanie jego praw nadzorczych wobec BND (Federalnej Służby Wywiadowczej), rząd niemiecki starał się przyznać tej służbie nowe uprawnienia, a podstawa prawna samej ustawy o BND była przedmiotem przeglądu w Strasburgu. Więcej uprawnień dla służby, mniej dostępu dla organu nadzoru – stopniowa erozja kontroli nad zagranicznymi służbami wywiadowczymi została udokumentowana w dokumencie „ Przestrzenie wolne od kontroli ”.

Federalny Urząd Ochrony Konstytucji i Federalna Służba Wywiadowcza (BND) mają otrzymać uprawnienia do hakowania , analizowania danych biometrycznych w czasie rzeczywistym, wkraczania do domów i tworzenia zautomatyzowanych profili osobowości – podczas gdy organy nadzoru i rozliczania publicznego są likwidowane. Projekt ustawy obiecuje większą kontrolę, ale w rzeczywistości ogranicza ją właśnie tam, gdzie rozszerzane są uprawnienia. Trzecia część analizy, zatytułowana „Luka w kontroli”, ujawnia prawdziwy wpływ tej restrukturyzacji .

TEMATY FOKUSOWE

Od pola bitwy do broni ekonomicznej

W tym tygodniu między USA a Iranem nie padł prawie ani jeden strzał – a jednak konflikt eskalował. Przeniósł się z areny militarnej na ekonomiczną: ósma runda sankcji wobec irańskich banków cieni, zapowiedź bezprecedensowej izolacji gospodarczej, zagrożenie ze strony grupy przewoźników i spór o każdą opłatę, która w przyszłości przepłynie przez rzekę Ormuz. To, co wydaje się chwilowym wyciszeniem, jest w rzeczywistości kontynuacją wojny innymi środkami: handel, energia i infrastruktura finansowa stają się bronią. Ta zmiana nie jest deeskalacją konfliktu, lecz raczej wyborem terenu, na którym sukcesy trudniej zmierzyć, a porażki wolniej się materializują. Kto tu przegrywa, nie przegrywa bitwy, ale dostęp – do kapitału, klientów, kanałów płatności. Dla Teheranu pole bitwy przesuwa się zatem w stronę bilansów: inflacja, kursy walut i dochody z eksportu stają się liniami frontu, gdzie decyduje się o odporności, tak jak w przypadku każdego poligonu rakietowego. Sankcje rzadko mają natychmiastowy skutek; ich siła tkwi w czasie – a czasu jest niewiele w roku wyborczym.

Ujawnia to logikę wykraczającą daleko poza Iran i mającą jeden główny cel: każdy, kto kupuje irańską ropę, staje się celem – a największym nabywcą są Chiny. Właśnie tu leży decyzja: czy Waszyngton może uderzyć gospodarczo w rywala, nie szkodząc własnej gospodarce? Jednocześnie Teheran wskazuje na sieci obejścia sankcji, które przez lata budowały się i amortyzowały poprzednie fale sankcji; otwarte pytanie, czy ósma runda sankcji rzeczywiście wpłynie na te sieci, czy jedynie zwiększy ich koszty, pozostaje eskalacją. Dlaczego dostęp do chińskich zasobów energetycznych był strategicznie planowany od lat, opisano w artykule „ Follow the Oil, Part 1 ”; kto wygrywa, a kto traci w nowym porządku naftowym w Zatoce Perskiej, przeanalizowano w artykule „ Who Benefits from the War in the Gulf?” ; a dlaczego zależność Ameryki od surowców krytycznych ogranicza jej wpływy, pokazano w artykule „The US Materials Paradox ”. Szczegóły tygodnia podsumowano w Iran Update z 16 sierpnia .

Pytania

  • Kiedy presja ekonomiczna przestaje być narzędziem odstraszania i staje się niezależnym środkiem prowadzenia wojny?
  • Czy Waszyngton może ograniczyć import ropy naftowej do Chin, nie wpływając przy tym na własne łańcuchy dostaw i ceny dla konsumentów?
  • Co pozostaje z wojny, w której nikt już nie strzela, a wszystkie strony nadal przegrywają?

Drugi front: Morze Czarne

W tym tygodniu wojna na Ukrainie wyraźnie przenosi się na morze. Ukraińskie drony atakują porty i infrastrukturę naftową głęboko w głębi Rosji, Rosja odpowiada odwetem na porcie w Czarnomorsku, a eksport zboża przez Morze Czarne słabnie. Jednocześnie Kijów, za pośrednictwem państwa trzeciego, oferuje wzajemne porozumienie o powstrzymaniu się od ataków na Morze Czarne – propozycję, którą Moskwa początkowo ignoruje. Morze nie jest już zatem drugorzędnym teatrem działań, lecz samodzielnym frontem. Oba działania – ukraińska ofensywa w głębi lądu i rosyjska odpowiedź na porty – opierają się na tym samym założeniu: uderzyć wroga nie na linii styku, ale na jego liniach zaopatrzeniowych. Tam, gdzie kiedyś liczyły się zdobycze terytorialne, teraz liczy się to, czyje rafinerie działają, czyje porty pozostają otwarte i czyje dostawy docierają na front. Im dłużej front lądowy pozostaje statyczny, tym bardziej wojna będzie rozstrzygać się właśnie na tych obrzeżach.

Podczas gdy Ukraina staje się coraz bardziej ofensywna, jednocześnie staje się coraz bardziej podatna na ataki powietrzne: Zełenski prosi Waszyngton o część zapasów pocisków Patriot, ponieważ jego pociski przechwytujące się wyczerpują. To właśnie jest prawdziwe pytanie tygodnia – czy system obrony powietrznej może być skuteczny bez uzupełnień. Artykuł „Wieczny wyścig” wyjaśnia, dlaczego tarcza bez wystarczającej liczby pocisków przechwytujących jest strukturalnie uwikłana w wyścig ilościowy i kosztowy; aktualizacja z 14 sierpnia dotycząca Ukrainy podsumowuje, jak wojna rozprzestrzenia się poprzez energię, porty i produkcję . Fakt, że nie tylko ukraińska gospodarka wojenna, ale także zaopatrzenie całych regionów świata zależy od tej drogi, sprawia, że ​​Morze Czarne staje się strategicznym punktem zwrotnym tygodnia, w którym linia frontu jest statyczna, a jej peryferie są w stanie niestabilności.

Pytania

  • Czy przyszłe wojny będą rozstrzygane na froncie lądowym, czy na morzu i szlakach handlowych?
  • Cóż jest warta oferta wzajemnego niestosowania przemocy, jeśli druga strona milczy?
  • Jak długo system obrony powietrznej może pozostać skuteczny bez dostaw rakiet przechwytujących?

Plan, którego nikt nie realizuje.

Po raz pierwszy od miesięcy na stole leżał w pełni opracowany plan dla Gazy – i zawiódł nie z powodu Hamasu, a z powodu Izraela. Ruch ten zgodził się na piętnastopunktowy plan USA; premier Netanjahu go odrzucił i uzależnił wycofanie od całkowitego rozbrojenia Hamasu. To odwróciło dotychczasowy schemat: blokadę ponosi strona uważana za najbliższego partnera Waszyngtonu. Dla ludności cywilnej w Gazie oznacza to przede wszystkim, że obiecana transformacja wciąż trwa, podczas gdy ataki trwają, a sytuacja zaopatrzeniowa pozostaje niepewna. Plan, który istnieje na papierze, ale nikogo nie wiąże, przedłuża dokładnie sytuację, którą miał zakończyć. Mediatorzy z Kataru i Egiptu podobno kontynuowali wysiłki na rzecz ożywienia procesu, ale tym razem zdecydowany opór wyszedł z Jerozolimy.

Rodzi to pytanie wykraczające poza Gazę: Jaka jest wartość planu, który jedna strona może bezkarnie odrzucić, mimo że druga się na niego zgodziła – a którego architektura została zaprojektowana przez tych, którzy i tak czerpią zyski z odbudowy? Seria „ Rada Pokoju”, część 1 , część 2 i część 3 , analizuje strukturę organu stanowiącego podstawę, „Rady Pokoju” Trumpa, oraz to, kto sprawuje w niej kontrolę. „Niezbędna Trzecia Strona” analizuje, dlaczego Berlin broni się przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości nie w kwestiach merytorycznych, lecz w kwestiach jurysdykcyjnych; dossier „Hamas” kontekstualizuje wewnętrzną strukturę i interesy Hamasu .

Pytania

  • Jaką wartość ma plan, na który zgadza się jedna strona, a druga sprzeciwia się bez żadnych konsekwencji?
  • Kto przeprowadzi transformację, jeśli najbardziej asertywna strona będzie ją blokować?
  • Czy pokój mogą zapewnić ci, którzy czerpią zyski z odbudowy?

Rok po Alasce: dwa plany Trumpa

Rok temu, 15 sierpnia 2025 roku, Donald Trump i Władimir Putin spotkali się w Anchorage. Rok później międzynarodowa prasa dokonuje podsumowania – a ocena jest otrzeźwiająca: wojna trwa, linie frontu prawie się nie zmieniają, a kluczowe rozmowy o Ukrainie toczą się bez udziału Europy. Jednak rocznica zwraca uwagę na metodę, która nie ogranicza się do Ukrainy. To metoda, która opiera się mniej na traktatach i instytucjach, a bardziej na osobistych układach, groźbach i gotowości do uwzględnienia sojuszników w tym równaniu. Anchorage było nie tyle szczytem, ​​co modelem: dwóch mężczyzn, uścisk dłoni i porządek, który zmienia się w głowach zaangażowanych. Ci, którzy nieobecni przy stole, zazwyczaj pojawiają się ponownie na rachunku.

Ponieważ Trump gra na dwóch planszach jednocześnie. Na jednej chodzi o ziemię, linie frontu i zamrożone miliardy — grę w pokera, której logika obejmuje Trumpa, Rosję, Anchorage i 197 miliardów dolarów , a której europejska pustka zostaje obnażona przez Genewę 2026: umowę bez Europy . Na drugiej leży Arktyka: w ciągu dwudziestu minut w Davos Waszyngton zapewnił sobie strategiczną kontrolę nad Grenlandią, bez traktatu, bez ceny zakupu — a rachunek płaci Europa. Jak działają te ramy, zbadano w Greenland—The Arctic Business, Part 1 and Part 2 ; kto naprawdę korzysta na „interesie bezpieczeństwa narodowego”, ujawniono w Greenland’s Gold Rush . Tym, co łączy obie plansze, jest schemat, który podważa starszą logikę sojuszu: nie przeciwnik, ale partner ponosi koszty — czy to w Kijowie, Brukseli, czy Nuuk. Wspólnym mianownikiem jest typ negocjatora sportretowany przez Steve’a Witkoffa w książce The Dealmaker : transakcyjny, nastawiony na wyniki i pozbawiony obaw dyplomatycznych.

Pytania

  • Czy dyplomacja szczytowa bez udziału poszkodowanych sąsiadów to coś więcej niż tylko zdjęcie?
  • Kto chroni sojusz, gdy presja pochodzi z jego własnych szeregów?
  • Jaką logiką kieruje się Waszyngton przy wyborze kolejnej rady nadzorczej i kto płaci rachunek w każdym przypadku?

+++

Michael Hollister  służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – daleką od dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com  oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych. 

+++

Źródło obrazu: Michael Hollister

+++

Lista źródeł

A) Źródła pierwotne (źródła zewnętrzne)

Iran / Sankcje / Ormuz / Zatoka Perska

Gaza / Izrael / Liban

Ukraina / Rosja

Kaukaz Południowy (Komentarz/Kontekst)

  • news.am, „Specjalny wysłannik USA Witkoff: Trump przekształcił konflikt azerbejdżano-armeński w wzorcowy model pokoju” (~11.08.) – Komentarz do umowy z 8 sierpnia 2025 r.: https://news.am/en/news/1054720

Agregatory (dopasowywanie wtórne)

B) Analizy własne

Ogon, który nie nadążył: Jak amerykańska marynarka wojenna sama pozbawiła swoich marynarzy żywności i mydła

Opublikowany przez

Ogon, który nie nadążył: Jak amerykańska marynarka wojenna sama pozbawiła swoich marynarzy żywności i mydła

16 sierpnia 2026; Larry C. Johnson

sonar21/the-tail-that-couldnt-keep-up-how-the-us-navy-ran-its-own-sailors-short-on-food-and-soap

T-AOE 6 Dostawa: Szybki statek wspomagający walkę

———————————————-

Zdjęcia były banalne w sposób, który uderzał mocniej niż jakiekolwiek materiały z pola walki: półpuste tacki z posiłkami, szara płyta przetworzonego mięsa, marynarze racjonujący między sobą jedzenie, żeby nikt nie dostał więcej niż inni.

Wiosną i latem 2026 roku załogi lotniskowca USS Abraham Lincoln oraz okrętu desantowego USS Tripoli zmagały się z brakami żywności, długimi kolejkami do stołówki, zepsutymi toaletami, pleśnią w prysznicach, niesprawnymi pralkami i niedoborami podstawowych rzeczy, takich jak mydło i pasta do zębów — na okrętach wojennych działających na Morzu Arabskim i na szerszym Oceanie Indyjskim po ponad 250 dniach w morzu. Napięcie dawało się we znaki morale, a w najgorszych przypadkach – bezpieczeństwu załogi. Gdy warunki wyszły na jaw, instynktowną reakcją władz marynarki było zaprzeczenie.

Nikczemny sekretarz wojny Pete Hegseth odrzucił wczesne doniesienia jako „fake news”, a rzecznik 5. Floty zapewniał, że załoga „pozostaje odporna i gotowa”, a okręt „w pełni zdolny do wykonywania wszystkich zadań misyjnych”. Tę odpowiedź warto zapamiętać, bo jest częścią porażki, a nie jej zaprzeczeniem – łańcuchem dowodzenia bardziej przygotowanym do obrony narracji o gotowości niż do rozliczenia się z tym, dlaczego marynarze byli pozbawieni podstaw. Warunki były prawdziwe.

Ważniejsze pytanie brzmi: dlaczego okręty wojenne najlepiej finansowanej marynarki świata w ogóle zaczęły odczuwać brak żywności i środków higieny?

Odpowiedź nie dotyczy przede wszystkim jednego lotniskowca ani jednego oficera zaopatrzenia. Jest strukturalna, budowała się przez piętnaście lat i tkwi w części floty, której opinia publiczna nigdy nie widzi — w okrętach, które karmią i zaopatrują w paliwo okręty bojowe.

Flota stojąca za flotą

Okręty wojenne nie przewożą wystarczająco dużo zaopatrzenia, , by samodzielnie pozostawać w morzu w nieskończoność. To, co pozwala grupie uderzeniowej lotniskowca pozostać nakarmioną, zaopatrzoną w paliwo i uzbrojoną bez powrotu do portu, to dedykowana flota okrętów zaopatrzeniowych zwana Combat Logistics Force (CLF) — okręty do uzupełniania zapasów w trakcie rejsu, obsługiwane przez Military Sealift Command, w większości z cywilnymi załogami. Płyną one obok okrętów wojennych i przekazują paliwo, amunicję, żywność oraz inne zapasy za pomocą lin i węży, gdy obie jednostki są w ruchu.

CLF występuje w trzech odmianach. Tankowce floty (T-AO) przewożą paliwo. Okręty do ładunków suchych i amunicji (T-AKE) — amunicję, części zamienne i żywność. A szybkie okręty wsparcia bojowego (T-AOE) to jednostka premium — „sklep z wszystkim”, który zabiera paliwo, amunicję i prowiant naraz i jest na tyle szybki, by pływać wewnątrz grupy uderzeniowej lotniskowca, zamiast kursować do niej tam i z powrotem. To właśnie ten ostatni typ okrętu jest potrzebny, gdy pojedynczy lotniskowiec utrzymuje pozycję na odległym morzu przez miesiące. I właśnie tę kategorię marynarka systematycznie zredukowała.Stałe liczby, wydrążone możliwości.

Oto sedno problemu.

Combat Logistics Force liczy dziś około 34 okrętów – liczba, która od ponad dekady pozostaje zasadniczo niezmienna. Na papierze stabilność. W praktyce powolne wydrążanie, bo wymagania wobec tej siły rosły, podczas gdy jej najbardziej zdolne jednostki znikały. Około 2010 roku marynarka eksploatowała wszystkie cztery szybkie okręty wsparcia bojowego klasy Supply. Dziś pozostały tylko dwa. W połowie lat 2010. marynarka wycofała dwa z nich do rezerwy, by zaoszczędzić około 30 milionów dolarów rocznie na kosztach eksploatacji każdego — decyzja, która wyglądała rozsądnie w arkuszu kalkulacyjnym, a z pokładu głodnego okrętu wygląda na nie do obrony.

Powód, dla którego to boli, jest arytmetyczny: zastąpienie łącznej zdolności jednego szybkiego okrętu wsparcia zazwyczaj wymaga tankowca plus okrętu do ładunków suchych – dwóch kadłubów, dwóch załóg, dwóch harmonogramów – by przenieść paliwo, amunicję i żywność, które wcześniej jedna jednostka zabierała w jednym pakiecie. Zmniejsz flotę szybkich okrętów wsparcia o połowę, a każda długotrwała misja pojedynczego lotniskowca staje się trudniejsza do zaopatrzenia.Reszta siły starzeje się pod płaskim nagłówkiem.

Tankowce klasy Henry J. Kaiser, stanowiące trzon, pochodzą z lat 80. i są wycofywane szybciej, niż pojawiają się ich następcy. Nowy program tankowców klasy John Lewis ma odnowić flotę około dwudziestoma jednostkami, ale pierwszy okręt dostarczono dopiero w 2022 roku, a do połowy 2025 roku w pełni operacyjny był tylko jeden. Nowsza odpowiedź marynarki — mniejszy, liczniejszy „lekki tankowiec uzupełniający” T-AOL — zacznie być budowany dopiero w roku budżetowym 2027 i w znaczących liczbach pojawi się dopiero w latach 30. Analityczny konsensus wśród badaczy obronności jest bezceremonialny: siła logistyczna nie jest wystarczająca i nie jest wystarczająco szybka wobec wymagań, jakie się na nią nakłada.

Dlaczego Morze Arabskie to najgorsze miejsce na braki

Geografia zamieniła flotową cienkość w braki na pokładzie, a wody u wybrzeży Arabii i na Oceanie Indyjskim są bliskie najgorszego scenariusza. Lotniskowiec utrzymujący pozycję na północnym Morzu Arabskim działa na samym końcu bardzo długiego łańcucha dostaw, często bez łatwego, przyjaznego i wysoko-przepustowego dostępu do portów, jakim cieszy się np. rozmieszczenie na Morzu Śródziemnym. Wszystko, co załoga je i zużywa, albo zostało zabrane przed wyjściem w morze, albo musi zostać dowiezione przez tę samą flotę uzupełniającą, która jest już przeciążona.

Gdy misja się przedłużyła – a w przypadku Lincolna tak było, ponad 250 dni, wciągnięta i przedłużona przez wojnę z Iranem w 2026 roku – okręt zużywał materiały eksploatacyjne szybciej i dłużej, niż planowano, dokładnie wtedy, gdy ogon logistyczny był najmniej zdolny do dodatkowych rejsów na odległe morze. Długie misje i cienka flota zaopatrzeniowa to zła kombinacja wszędzie. Na Oceanie Indyjskim łączą się w puste półki.

Dlatego właśnie szybki okręt wsparcia bojowego ma tak duże znaczenie właśnie na tym teatrze. Cały jego projektowy cel to utrzymanie grupy lotniskowca daleko do przodu bez ciągłego kursowania osobnych tankowców i okrętów cargo. Operacje na Morzu Czerwonym z ostatnich dwóch lat wbiły tę lekcję marynarce do głowy – że wielozadaniowy okręt, na którego oszczędzaniu trwoniono lata 2010, jest dziś tym, którego najbardziej potrzebuje do długotrwałej, odległej, o wysokim tempie obecności. Brak tego typu jednostek był odczuwalny najostrzej w misji, do której zostały stworzone, a marynarze z Lincolna zapłacili rachunek za decyzję zakupową podjętą dekadę wcześniej, zanim wielu z nich wstąpiło do służby.

Od liczby tankowców do pustych tacek

Linia od przerzedzonej siły logistycznej do konkretnej pustej tacki przebiega przez system, w którym prawie nie zostało już luzu. Marynarka prowadząca długie misje na odległych wodach z flotą zaopatrzeniową, która pozostała stała liczebnie, a jednocześnie pozbyła się najbardziej zdolnych jednostek i starzeje swoje tankowce, działa z zanikającym marginesem. Gdy margines jest cienki, awarie pojawiają się najpierw w najmniej efektownych miejscach — nie w rakiecie, która nie odpali, lecz w pralni, która nie działa, i w kuchni, w której zaczyna brakować. Żywność, mydło i czysta woda to wskaźniki wyprzedzające systemu utrzymania działającego na granicy, a u wybrzeży Arabii w 2026 roku te wskaźniki zapaliły się na czerwono.

Koszt ludzki potęgował materialny. Załoga wyczerpana ponad ośmioma miesiącami w morzu, pozbawiona podstaw, które czynią życie na okręcie znośnym, to załoga pod napięciem głębszym niż niedogodność — napięciem, które objawiało się załamującym się morale, a w najgorszych przypadkach obawami o samobójstwa marynarzy. Byłoby zbyt proste i niesprawiedliwe wobec zaangażowanych ludzi sprowadzać ten ludzki koszt do jednej przyczyny; morale i zdrowie psychiczne na okręcie wojennym zależą od wielu rzeczy. Ale uczciwie można powiedzieć, że flota nie może wymagać od swoich marynarzy coraz dłuższych misji, jednocześnie tnąc margines, który pozwala im być najedzonymi i czystymi, i oczekiwać, że nie odbije się to na samopoczuciu ludzi wewnątrz kadłuba. Zaopatrzenie to nie komfort. To warunek wytrzymałości załogi.

Konkluzja

Kuszące jest czytać to, co wydarzyło się na Lincolnie, jako historię o jednym okręcie czy jednej misji. Bardziej użyteczne jest uznanie, że był to symptom wychodzący na koniec łańcucha dostaw. Przez piętnaście lat Stany Zjednoczone utrzymywały Combat Logistics Force w mniej więcej stałej liczebności, jednocześnie tnąc najbardziej zdolne okręty uzupełniające, starzejąc tankowce i opóźniając ich następców — a jednocześnie wymagając od floty dłuższych misji na coraz odleglejszych i bardziej spornych wodach.

Siła tak rozciągnięta nie zawodzi głośno od razu. Zawodzi po cichu — w kuchni, pod prysznicem i w pralni — na okrętach działających na samym końcu najdłuższych linii zaopatrzeniowych, jakie marynarka ma. Braki u wybrzeży Arabii nie były przypadkiem, plotką ani złym tygodniem oficera zaopatrzenia. Były przewidywalnym skutkiem półtorej dekady decyzji, które pozwoliły erodować margines, który im zapobiegał — a potem, gdy konsekwencje dotarły do pokładu stołówki, instynktem na szczycie, by twierdzić, że wszystko jest w porządku. Flota, której nie da się niezawodnie zaopatrzyć, nie może być niezawodnie utrzymywana. Głód i braki na Lincolnie były dźwiękiem ostatecznego wyczerpania tego marginesu, a marynarze, którzy to przeżyli, zasługiwali na coś lepszego niż zarówno na braki, jak i na zaprzeczanie.

Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, jest żołnierzem, weteranem lub członkiem rodziny wojskowej w kryzysie, Veterans/Military Crisis Line działa 24/7: zadzwoń 988, a następnie naciśnij 1, wyślij SMS na 838255 lub odwiedź VeteransCrisisLine.net.

=========================