Niekiedy zdjęcie jest warte więcej niż tysiąc słów, nawet jeśli potrzeba tysiąca słów, by oddać prawdziwy sens zdjęcia lub filmu. Odłóżmy jednak na chwilę teorię informacji na bok i obejrzyjmy ten bardzo krótki filmik, na którym widać irańskie rakiety uderzające w amerykańskie bazy w Jordanii, podczas gdy żaden z amerykańskich systemów przeciwlotniczych nie wydaje się wkraczać do akcji. Jak mówi znany analityk spraw wojskowych, później Hollywood zadba o poprawienie sytuacji i dodanie do tego jakiejś odpowiedniej mitologii. Ale tak właśnie wygląda rzeczywistość i wszyscy na Bliskim Wschodzie zdają sobie z tego sprawę (VIDEO w oryginale artykułu – link tutaj):
Wiemy, że irańskie rakiety uderzyły z dużą siłą i precyzją w amerykańskie bazy, nie ograniczając się do przypadkowego niszczenia obiektów, ale celując w kluczowe elementy, takie jak centra dowodzenia oraz pasy startowe z myśliwcami i tankowcami powietrznymi. Wszystko to można wyjaśnić wykorzystaniem systemu satelitarnego, którego jednak Iran jeszcze nie posiada. Jak więc jest to możliwe?
– Podczas 12-dniowej wojny w czerwcu 2025 roku irańskie pociski i drony miały trudności z przebiciem się przez zaawansowaną elektronikę wojskową Izraela i Stanów Zjednoczonych. Zakłócenia i fałszowanie sygnału GPS wielokrotnie zakłócały działanie ich systemów naprowadzania, ograniczając ich skuteczność podczas wymiany ognia.
Jednak na początku 2026 roku, kiedy Iran został zaatakowany przez Usrael, od razu stało się jasne, że sytuacja uległa radykalnej zmianie: irańskie ataki precyzyjne zaczęły przebijać się przez obronę powietrzną, trafiając w cele strategiczne w Zatoce Perskiej z zaskakującą dokładnością.
Analitycy wywiadu wskazali kluczowy czynnik tej rewolucji: Iran zrezygnował z systemu GPS na rzecz chińskiego systemu nawigacji satelitarnej Beidou, którego podstawową strukturę przedstawia zdjęcie otwierające artykułwikipedia.org/wiki/BeiDou.
Również w tym przypadku powstanie chińskiego systemu satelitarnego było wynikiem arogancji amerykańskiej: w 1993 roku chiński kontenerowiec płynący do Iranu został zmuszony do zatrzymania się na zewnątrz portów Bliskiego Wschodu pod zarzutem przewożenia sprzętu wojskowego. Zarzut ten został później wycofany, ale w międzyczasie Pekin zdał sobie sprawę, że wszystko to było możliwe za sprawą dezaktywacji systemu GPS na statku. Chiny uznały więc, że nie mogą już ufać systemowi kontrolowanemu przez obce państwo i rozpoczęły prace nad własnym systemem nawigacji satelitarnej, który dziś stanowi sieć o zasięgu globalnym i jest, nawiasem mówiąc, znacznie dokładniejszy od GPS (błąd pomiaru poniżej pięciu metrów), a ponadto odporny na zakłócenia.
Właśnie system Beidou, który docelowo będzie liczył 80 satelitów na orbicie niegeostacjonarnej, stanowi kluczowy punkt konfliktu, a Stany Zjednoczone po raz kolejny dały się zaskoczyć.
Iran uderza w gigantów technologicznych. We wtorek Korpus Strażników Rewolucji (IRGC) poinformował o ostrzelaniu infrastruktury firmy Amazon w Bahrajnie. Według doniesień Teheranu to bezpośredni odwet za wcześniejsze amerykańskie bombardowania.
Irański Korpus Strażników Rewolucji przeprowadził we wtorek atak z użyciem kilku pocisków manewrujących. Celem irańskich sił stała się zlokalizowana w Bahrajnie centralna infrastruktura danych firmy Amazon.
IRGC celował również w inne obiekty na terenie Bahrajnu oraz Jordanii, gdzie stacjonuje amerykański personel wojskowy. Atak stanowi eskalację konfliktu i potwierdza wcześniejsze zapowiedzi Teheranu dotyczące obierania za cel amerykańskich korporacji technologicznych.
Technologiczni giganci na celowniku Iranu
Już w marcu władze w Teheranie zapowiedziały, że będą atakować kluczowe amerykańskie firmy technologiczne, takie jak Microsoft, Google, Apple, Meta, Intel czy Amazon. Wiosenne doniesienia irańskich mediów wskazywały na uderzenia w centra danych w Bahrajnie oraz Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Eksperci wojskowi zwracają uwagę, że armiaUSA intensywnie wykorzystuje sztuczną inteligencję oraz systemy chmurowe do analizy wywiadowczej. Dowództwo w Teheranie uznało cyfrową infrastrukturę wielkich korporacji za „infrastrukturę technologiczną wroga”, która wspiera operacje militarne przeciwko Iranowi. Z kolei analitycy zwracają uwagę, że amerykańskie prawo nakazuje przechowywanie wrażliwych danych rządowych na terenie USA lub w bazach wojskowych, a wykorzystanie regionalnych serwerów wymaga specjalnych zgód.
Debazyfikacja… Wymyślne określenie na wyrzucenie Stanów Zjednoczonych z Bliskiego Wschodu.
Larry C. Johnson
Autorstwa Larry’ego C. Johnsona
Na początku kwietnia Teheran, za pośrednictwem Pakistanu, formalnie zażądał wycofania amerykańskich wojsk bojowych z baz wojskowych w całym regionie. Żądanie to było częścią pakietu, który obejmował również zniesienie wszystkich sankcji i rezolucji ONZ, uwolnienie zamrożonych aktywów irańskich za granicą, wypłatę reparacji oraz prawo Iranu do wzbogacania uranu.
Zamiast czekać na zgodę Stanów Zjednoczonych na to żądanie, Iran w ciągu ostatnich dwóch tygodni przeprowadził ukierunkowane ataki na kluczowe bazy USA w Kuwejcie, Bahrajnie, Arabii Saudyjskiej, Katarze i Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Doprowadziło to do ewakuacji żołnierzy i sprzętu USA z większości tych baz. Kwatera główna Piątej Floty USA w Bahrajnie leży w gruzach; Centrum Operacji Połączonych Powietrznych (CAOC) w Al Udeid w Katarze zostało zamknięte i przeniesione do bazy sił powietrznych Shaw w Karolinie Południowej. Iran kontynuuje ostrzały baz w Bahrajnie, Kuwejcie i Katarze, aby upewnić się, że żaden amerykański samolot ani wyrzutnia rakiet nie pozostanie tam sprawna.
Oprócz baz w państwach Zatoki Perskiej, Iran przeprowadził również intensywne ataki na bazy lotnicze Muwaffaq Salti i Prince Hassan w Jordanii. Rozmazane zdjęcia satelitarne pokazują, że Stany Zjednoczone usunęły wszystkie samoloty z otwartych parkingów bazy lotniczej Muwaffaq al-Salti, obawiając się, że mogą zostać zniszczone przez irańskie pociski.
Stany Zjednoczone również wysłały drona MQ-4C Triton o wartości 250 milionów dolarów. Na początku maja 2026 roku Stany Zjednoczone wysłały drona MQ-4C Triton do Jordanii.
„Drugi dron Marynarki Wojennej USA MQ-4C Triton (numer rejestracyjny 169804) wystartował wczoraj z bazy lotniczej Sigonella i został przeniesiony do bazy lotniczej Al Hussein w Jordanii. To dodatkowo zmniejsza obecność rozpoznawczą Marynarki Wojennej USA na Sycylii. Samolot, o którym mowa, zastąpił drona utraconego w ostatnich tygodniach podczas operacji związanych z kryzysem regionalnym w Zatoce Perskiej.…”
MQ-4C Triton to jeden z najważniejszych systemów rozpoznania, obserwacji i szpiegostwa Marynarki Wojennej USA, przeznaczony do długoterminowego nadzoru morskiego nad dużymi obszarami operacyjnymi. Z Sigonelli regularnie wspierał misje obserwacyjne na Morzu Śródziemnym, Morzu Czarnym, w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie.
Przeniesienie obu pozostałych dronów Triton do Jordanii wskazuje na wyraźną reorganizację operacyjną. Z uwagi na operowanie z bazy lotniczej Al Hussein, czas lotów do obszarów operacyjnych nad Morzem Czerwonym, Półwyspem Arabskim, Irakiem i Iranem ulegnie skróceniu. Pozwoli to dronom pozostać w obszarze operacyjnym dłużej i umożliwi szybszy rozpoznanie w obliczu utrzymującej się niestabilności w regionie.
Po masowych irańskich atakach rakietowych z 11 i 12 lipca na dwie jordańskie bazy lotnicze, w których stacjonują amerykańskie myśliwce – w tym MQ-4C Triton – Stany Zjednoczone wycofały się z rozmieszczenia Tritonów w Jordanii. W poniedziałek, 14 lipca 2026 r., Defense Security Asia donosiło:
Pentagon przenosi drona Triton o wartości 240 milionów dolarów z Jordanii do Włoch po tym, jak niszczycielskie irańskie ataki rakietowe zagroziły strategicznym bazom lotniczym. … Według regionalnych planistów wojskowych, strategiczne przeniesienie wielomilionowej platformy nadzoru morskiego z baz wysuniętych w Jordanii do stałych obiektów we Włoszech odzwierciedla pilną próbę zminimalizowania ryzyka poważnych strat.
Przeniesienie bazy nastąpiło natychmiast po serii zaawansowanych ataków dalekiego zasięgu, które skutecznie przeniknęły do lokalnych sieci obrony powietrznej i zaatakowały cenną infrastrukturę. Analitycy analizujący publicznie dostępne źródła ustalili, że specjalnie zbudowane hangary, zaprojektowane do ochrony cennych systemów bezzałogowych, zostały bezpośrednio trafione podczas intensywnych ataków.
W odpowiedzi na rosnące zagrożenia militarne Marynarka Wojenna USA podjęła decyzję o przeniesieniu głównych systemów rozpoznania, nadzoru i szpiegostwa z powrotem do bezpieczniejszego regionu Europy Południowej.
W ciągu pierwszych 43 dni wojny iracko-irańskiej 2026 (operacja Epic Fury, rozpoczynająca się 28 lutego), Iran systematycznie atakował warstwę sensoryczną i komunikacyjną zintegrowanej architektury obrony powietrznej USA w Zatoce Perskiej. Zamiast po prostu przytłoczyć systemy obronne masowymi falami dronów i pocisków, Iran skupił się na niszczeniu instalacji radarowych i terminali SATCOM, które zapewniają funkcjonowanie całej sieci – strategię tę analitycy określili jako „oślepianie USA na Bliskim Wschodzie”.
Do końca pierwszych 43 dni wojny Iran zaatakował co najmniej 12–19 systemów radarowych i satelitarnych w siedmiu krajach. Całkowite straty szacuje się na kwotę od 3,15 do ponad 5 miliardów dolarów.
Schemat ataku wskazywał na wyrafinowaną koncepcję operacyjną.
Priorytet pierwszego dnia: w ciągu kilku godzin został trafiony radar AN/FPS-132 w Al Udeid – najcenniejszy system radarowy w regionie, który został rozmieszczony specjalnie w celu obrony przed irańskimi rakietami balistycznymi.
Następnie radary THAAD: wszystkie cztery rozmieszczone systemy AN/TPY-2 (w Jordanii, dwukrotnie w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Arabii Saudyjskiej) zostały trafione w ciągu 48–72 godzin, co w dużej mierze wyłączyło górny poziom obrony przeciwrakietowej.
Infrastruktura SATCOM: Zniszczeniu uległy węzły dowodzenia i kontroli w kwaterze głównej Piątej Floty Stanów Zjednoczonych w Bahrajnie oraz w bazie Arifjan w Kuwejcie, co znacznie utrudniło koordynację obrony między rozproszonymi bazami.
Wieloetapowe podejście: Po wyłączeniu systemów wczesnego ostrzegania i wyższej warstwy obrony Iran był w stanie zniszczyć pozostałe baterie Patriot za pomocą potężnych fal dronów – przy stosunku kosztów wyraźnie przemawiającym na korzyść Iranu (Shahed-136 kosztował od ok. 20 000 do 50 000 dolarów w porównaniu do ok. 4 milionów dolarów za pocisk przechwytujący PAC-3-MSE).
Zniszczenie zmusiło pozostałe systemy Patriot do przejęcia wszystkich zadań przechwytywania. To zaostrzyło kryzys, w wyniku którego Stany Zjednoczone i ich sojusznicy z Zatoki Perskiej zużyli 86 procent swojego łącznego arsenału Patriot w ciągu pięciu tygodni.
Teraz, gdy Memorandum of Understanding (MoU) upadło, Iran koncentruje się na uprzykrzaniu życia pozostałym bazom amerykańskim, w których stacjonują amerykańscy żołnierze i samoloty. To nie Stany Zjednoczone decydują już, kiedy opuścić Zatokę Perską – Iran podejmuje tę decyzję za nich.
Co z tą Rosją? Mieli wygrać, nie wygrywają. Dlaczego Rosja nie jest jeszcze w Kijowie? – pyta Piotr Szlachtowicz w 33-minutowym podcaście:
Odpowiada dr Leszek Sykulski: No właśnie, dlaczego Rosja prowadzi tę wojnę na pół gwizdka, dlaczego nie ma wojny pełnoskalowej. Dlaczego nie ma ataków dekapitacyjnych na ukraińskich przywódców, ataków na linie zaopatrzenia, niszczenia mostów na Dnieprze, niszczenia hubów redystrybucji zachodniej broni. Dlaczego nie ma powszechnej mobilizacji. Gdyby przecież Rosjanie chcieli wyeliminować ekipę Zełenskiego, mogliby to zrobić. Dlaczego? – Nie ma trafnej odpowiedzi na to pytanie. Myślę, że jest to tajemnica Kremla.
Konflikt na tym poziomie jest utrzymywany w konsultacji z USA? Z Chinami? – Faktem jest, że jest to wojna zastępcza. Rosja stoi przed dylematem: nawet gdyby poraziła kijowski reżim, to i tak nie zakończyłaby tej wojny, bo główne ośrodki decyzyjne znajdują się w Londynie i Waszyngtonie. Moskwa stoi przed dylematem: czy pójść drogą Iranu, który atakuje państwa udzielające pomocy agresorom? – Oznacza to potencjalną wojnę z NATO. Czy też kontynuować wojnę na wyniszczenie. Rosja jest w stanie przez dwa do trzech lat prowadzić te zmagania, a Ukraina nie wytrzyma tak długo tej intensywności, jaką widzimy ostatnio. Ukraińska obrona powietrzna nie jest już w stanie bronić się skutecznie.
Zapowiadana jest na jesień mobilizacja 500 tysięcy mężczyzn w Rosji. Dlaczego tak późno? – Niektórzy twierdzą, że jest to po prostu wojna na wyniszczenie – nie tylko Ukrainy, ale też zasobów NATO. Widać to choćby w Polsce, gdzie armia została rozbrojona i jest słabsza niż pięć lat temu. Żołnierze rezerwy nie potrafią obsługiwać nowego sprzętu.
Władimir Putin
Pyta P. Szlachtowicz: Czy okrzepnięcie ukraińskiej armii, czy masowe użycie dronów mają znaczenie?
— Tak, mamy do czynienia z rewolucją w sprawach militarnych. Ukraina jest poligonem dla Zachodu. W bieżącym roku Rosjanie wyprodukują 7,3 mln dronów (porównajmy: Polska zamówiła kilka tysięcy dronów). W ostatnich dniach Rosja wystrzeliła 40 rakiet balistycznych, w większości były to celne uderzenia. Na Ukrainie zaś brakuje żołnierzy, zapewne posunie się Kijów do prowokacji, by wciągnąć państwa NATO do wojny.
Panuje chaos w Kijowie, także w zakresie redystrybucji pomocy zachodniej, która to pomoc jest w znacznej części rozkradana. Jest tak, że ukraińskim oligarchom nie marzy się wejście do Unii. Korupcja jest filarem funkcjonowania państwa i w interesie sił wspierających kijowski reżim nie jest członkostwo, lecz uzyskanie nielimitowanego dostępu do wspólnego rynku.
P. Szlachtowicz: W mediach rosyjskich padają ostre słowa krytyki wobec Kremla. Jak to wpływa na pozycję W. Putina?
— Krytycyzm? – Owszem, ale nie zapowiadają się bunty społeczne, nie ma prób usunięcia prezydenta z urzędu. Są głosy niezadowolenia, ale nie jest to poziom, który zagrażałby dziś władzy Putina. Promowany na przyszłego prezydenta Aleksiej Diumin, który w 2014 roku przeprowadził wzorcowo operację krymską [to była akcja! – przypis ZB], jest lojalny wobec Putina. Jest zwolennikiem bardziej zdecydowanych działań wobec Kijowa i jest człowiekiem, który może stworzyć nowe relacje w relacjach z Zachodem.
Aleksiej Diumin
P. Szlachtowicz: A co jest na linii Warszawa – Moskwa? – PiS i PO zrobiły wszystko, by było bardzo źle. Czy jest możliwe, że Polska stanie się ofiarą rosyjskiego ataku?
— Przez ponad 20 lat można było z Rosją rozmawiać, handlować. Od 2022 roku relacje są zawieszone. Aktualnie jest tak, że nowy ambasador Georgij Michno nie złożył listów uwierzytelniających, bo prezydent K. Nawrocki nie zaprosił go do swego urzędu. Ataku wykluczyć nie możemy. Rosja nie musi zresztą atakować Polski, by dokonać odwetu. To może być też atak na konkretne zakłady produkujące broń dla Ukrainy (zakłady w Mielcu i Tarnowie + lotnisko w Jasionce). W sumie to raczej po Kijowie można spodziewać się prowokacji.
W publicystyce rosyjskiej Polska jest często nazywana anglosaskim osłem trojańskim w Unii Europejskiej. Dodajmy, że nie jest to nienawiść do Polaków jako narodu. Polska kultura cieszyła się zawsze znaczną popularnością [a Polacy byli mile widziani w Rosji, co widzieliśmy w trzech recenzowanych na blogu reportażach Marii Wiernikowskiej – przypis ZB].
P. Szlachtowicz: Jak można wytłumaczyć fakt, że brakuje benzyny na rosyjskich stacjach?
— Ten niedobór benzyny służy właściwie Kremlowi. Takie niezadowolenie społeczne można łatwo przekierować w złość i gniew przeciw Zachodowi i w ten sposób stworzyć społeczne przyzwolenie na powszechną mobilizację
Administracja Stanów Zjednoczonych wysyła dodatkowe samoloty bojowe na Bliski Wschód – poinformował przedstawiciel administracji Donalda Trumpa, cytowany przez „The New York Times”. Według źródła Waszyngton przygotowuje się do eskalacji wojny z Iranem, a Izrael rozważa możliwość przyłączenia się do działań.
Jak podaje „The New York Times”, do regionu kierowane są myśliwce F-16 stacjonujące w Niemczech oraz myśliwce F-35 z baz w Wielkiej Brytanii. Wysłane zostaną również dodatkowe samoloty do tankowania w powietrzu.
Publikacja ukazała się po tym, jak amerykańscy żołnierze zginęli w wyniku irańskiego ataku rakietowego na bazę wojskową w Jordanii. Urzędnicy podkreślili jednak, że decyzja o przerzuceniu dodatkowych sił zapadła jeszcze przed tym atakiem, gdy prezydent Donald Trump już sygnalizował zamiar eskalacji konfliktu.
„Stany Zjednoczone przygotowują się do wojny na szerszą skalę” – powiedział „The Washington Post” amerykański urzędnik zaznajomiony z wewnętrznymi dyskusjami w administracji.
Rozmówca przyznał, że USA nie znajdują się obecnie w najlepszej sytuacji do eskalowania działań z powodu wyczerpywania się zapasów systemów obrony przeciwlotniczej oraz innego uzbrojenia.
„Nie mamy wystarczających zasobów, aby bezpiecznie prowadzić długotrwałe działania, i nie sądzę, by Biały Dom zdawał sobie z tego sprawę” – stwierdził.
Wśród rozważanych scenariuszy eskalacji znajdują się kolejne uderzenia na infrastrukturę cywilną, taką jak mosty, elektrownie czy zakłady odsalania wody, a także ewentualna operacja lądowa wymierzona w jedną z irańskich wysp w Zatoce Perskiej. Każda próba przeprowadzenia takiej operacji niemal na pewno doprowadziłaby do znacznych strat wśród amerykańskich żołnierzy.
Również izraelskie media poinformowały w niedzielę, że Donald Trump skłania się ku eskalacji działań, a Siły Obronne Izraela (IDF) zostały postawione w stan „wysokiej gotowości” na wypadek podjęcia uderzeń przeciwko Iranowi. Chociaż Departament Stanu USA oświadczył, że Stany Zjednoczone prowadzą konflikt z Iranem „na prośbę” Izraela, sam Izrael do tej pory nie brał bezpośredniego udziału we wznowionych atakach.
Izraelski dziennik „Haaretz” podał, że choć Izrael nie prowadzi bezpośrednich uderzeń na Iran, wspiera amerykańską kampanię wojskową poprzez dostarczanie danych wywiadowczych oraz w inny sposób. Według gazety mniej widoczna rola Izraela jest „błogosławieństwem dla Izraelczyków”, ponieważ „zmniejsza ryzyko ofiar i pozwala, by codzienne życie toczyło się w dużej mierze normalnie – bez nocnych alarmów, schodzenia do schronów i poważniejszych zakłóceń”.
Izraelscy urzędnicy powiedzieli dziennikowi „Israel Hayom”, że istnieją trzy scenariusze, w których Izrael mógłby przyłączyć się do ataków na Iran:
– bezpośredni irański atak na Izrael,
– oznaki przygotowań Iranu do uderzenia na Izrael,
– formalna prośba Stanów Zjednoczonych o włączenie się IDF do operacji wojskowej.
Niedzielny irański atak wymierzony w Akrabę na południu Jordanii, w pobliżu izraelskiego miasta Ejlat, doprowadził do użycia przez IDF pocisków przechwytujących przeciwko odłamkom irańskich rakiet. Był to pierwszy znany przypadek wykorzystania izraelskiej obrony przeciwlotniczej podczas irańskiego ataku od czasu załamania memorandum o porozumieniu (MoU).
Autorstwo: Dave DeCamp Źródło zagraniczne: News.AntiWar.com Źródło polskie: WolneMedia.net
Jeśli USA jeszcze bardziej zaostrzą wojnę z Iranem, jemeńscy Huti grożą blokadą Morza Czerwonego poprzez ostrzał. Obecnie stacjonują tam dwa niemieckie okręty wojenne, które mogą zostać wciągnięte w konflikt.
– Niemieckie okręty wojenne w Dżibuti, u wejścia do Morza Czerwonego (Bab al-Mandab), są narażone na ryzyko wciągnięcia w potencjalną nową eskalację wojny w Iranie. Iran odpowiedział na niedawne groźby prezydenta USA Donalda Trumpa dotyczące zniszczenia infrastruktury cywilnej kraju – takiej jak elektrownie – zapowiadając, że następnie zaatakuje elektrownie w innych państwach Zatoki Perskiej. Ponadto zwrócił się do Hutich w Jemenie z prośbą o zamknięcie Morza Czerwonego dla żeglugi poprzez ostrzał, tak jak zamknęli Cieśninę Ormuz. Huti zrobili już coś podobnego w przeszłości. Obecnie w Dżibuti, a zatem na Morzu Czerwonym, znajdują się niszczyciel min Fulda i okręt pomocniczy Mosel, które oczekują na ewentualną operację morską mającą na celu oczyszczenie Cieśniny Ormuz z min. Jeśli Huti rzeczywiście ponownie zaatakują statki handlowe, kręgi morskie uważają za możliwe, że europejskie okręty wojenne stacjonujące w Dżibuti mogłyby włączyć się do unijnej operacji EUNAVFOR Aspides, aby powstrzymać ataki Huti. Groźby ze strony USA wynikają z faktu, że najnowsza eskalacja wojny przez Trumpa stawia Waszyngton w bardzo niekorzystnej sytuacji.
Nowe fale ataków
Najnowsza eskalacja wojny iracko-irańskiej wynika ze sporu o kontrolę nad Cieśniną Ormuz. „Porozumienie z Islamabadu”, sfinalizowane 12 czerwca i podpisane kilka dni później, stanowi, że Iran „zagwarantuje bezpieczny przepływ statków handlowych…” przez 60 dni „bez opłat”; po tym okresie Iran ma nawiązać „dialog” z Omanem, państwem graniczącym z południowym wybrzeżem Cieśniny Ormuz.[1] Choć prezydent USA Donald Trump podpisał Porozumienie, wyraźnie nie chce przestrzegać jego postanowień i wielokrotnie zlecał eskortowanie statków handlowych przez cieśninę amerykańskim okrętom wojennym lub zachęcał je do samodzielnego przepłynięcia bez zgody Iranu. Iran odpowiedział kilkukrotnie ostrzałem tych statków, podobnie jak siły amerykańskie ostrzeliwują statki próbujące wpłynąć do irańskich portów pomimo wznowionej blokady USA. Trump wykorzystuje każdy ostrzał jako pretekst do wydania rozkazu przeprowadzenia kolejnych fal ataków na Iran, co skłania Teheran do przeprowadzenia kontrataków na amerykańskie bazy wojskowe w Zatoce Perskiej i Jordanii. Obie strony oświadczyły później, że z ich punktu widzenia Memorandum of Understanding z Islamabadu jest już nieważne.
Wojna niepopularna, zapasy rakiet wyczerpane
Dla administracji Trumpa kontynuowanie wojny jest dość ryzykowne. Tylko 27 procent Amerykanów uważa, że atak na Iran był słuszną decyzją; zdecydowana większość z nich należy do zatwardziałego trzonu frakcji MAGA[2]. Jest to równie istotne dla wyborów uzupełniających, które odbędą się za niecałe cztery miesiące, jak fakt, że ceny benzyny i oleju napędowego w USA ponownie rosną. Tymczasem 79 procent Amerykanów spodziewa się, że wojna potrwa długo; jest to dokładne przeciwieństwo obietnic Trumpa składanych podczas kampanii wyborczej[3]. Ostrzeżenia napływają również od ekspertów wojskowych, którzy wskazują, że zapasy pocisków ofensywnych i defensywnych zostały zredukowane o jedną trzecią do połowy w ciągu pierwszych 40 dni wojny[4]. Jeśli wojna będzie się toczyć tak, jak w ostatnich dniach, doprowadzi to do wyczerpania zapasów do takiego stopnia, że osiągnięty zostanie „nowy, wyższy poziom ryzyka” w odniesieniu do konfliktów nie tylko z Chinami, ale także z Koreą Północną – ostrzegł w niedzielę były pułkownik piechoty morskiej i obecny ekspert waszyngtońskiego Centrum Studiów Strategicznych i Międzynarodowych (CSIS), Mark Cancian.[5] Od tego czasu Waszyngton jeszcze bardziej zintensyfikował swoje ataki.
Groźba zbrodni wojennych
Wyraźnie pod presją postępu, Trump ponownie zaostrzył swoje groźby wobec Iranu. We wtorek ogłosił, że wkrótce wyda rozkaz zniszczenia infrastruktury cywilnej, w szczególności mostów i „wszystkich elektrowni” w kraju.[6] Celowe niszczenie infrastruktury cywilnej jest zbrodnią wojenną. Rząd Iranu oświadczył w czwartek, że jeśli Stany Zjednoczone spełnią groźbę Trumpa, odwetem zaatakują infrastrukturę innych państw w regionie.[7] Co więcej, Teheran podobno zwrócił się do jemeńskich Huti o wsparcie.
Eskalacja w Jemenie
W Jemenie konflikt między Huti a Arabią Saudyjską, który został przynajmniej częściowo rozwiązany od 2022 roku, ponownie zaostrzył się w ostatnich dniach. Początkowo uwaga skupiła się na lotnisku w stolicy, Sanie. Lotnisko to zostało zniszczone podczas wojny w Jemenie; od 2022 roku było użytkowane sporadycznie, aczkolwiek ze znacznymi ograniczeniami, ponieważ Arabia Saudyjska zezwalała na bardzo niewiele lotów.[8] Po ponownym zniszczeniu lotniska przez izraelskie naloty w maju 2025 roku, ponownie popadło ono w stan nieczynności. Na początku lipca sytuacja uległa zmianie wraz z lądowaniem irańskiego samolotu cywilnego – przynajmniej na kilka dni; następnie, gdy zbliżał się kolejny irański samolot cywilny, saudyjskie bombowce rzekomo zaatakowały lotnisko i ponownie zniszczyły pas startowy. Samoloty cywilne musiały zmienić kurs na lotnisko w jemeńskim mieście portowym Al-Hudajda.[9] Huti odpowiedzieli ostrzałem lotniska w Abha, mieście w południowo-zachodniej Arabii Saudyjskiej.[10] Napięcie utrzymuje się na wysokim poziomie. Huti zagrozili, że jeśli siły saudyjskie ponownie zbombardują cele w Jemenie, zaatakują w odwecie saudyjskie obiekty energetyczne.[11] Zrobili to już w 2019 i 2022 roku.
Zamknięcie Morza Czerwonego
Iran podobno nalega obecnie, aby w przypadku gdyby Stany Zjednoczone faktycznie zaatakowały irańską infrastrukturę energetyczną, Huti skutecznie zablokowali Morze Czerwone, a zwłaszcza cieśninę Bab al-Mandab („Brama Łez”), dla żeglugi handlowej poprzez jej ostrzał.[12] Według doniesień, Huti są teraz na to przygotowani; mogą zacząć w każdej chwili.
Byłoby to również niezwykle szkodliwe dla Arabii Saudyjskiej; Rijad obecnie transportuje znaczne ilości ropy naftowej rurociągami do portu przeładunkowego nad Morzem Czerwonym i stamtąd wysyła ją na rynek światowy, dopóki Cieśnina Ormuz nie może być bezpiecznie przebyta. De facto zamknięcie Bab al-Mandab wyeliminowałoby tę opcję. Przede wszystkim jednak gospodarka europejska poniosłaby poważne szkody, ponieważ handel morski z Europą byłby wtedy możliwy tylko poprzez długą okrężną trasę wokół Republiki Południowej Afryki. Koszty byłyby ogromne.
Zakotwiczone w Dżibuti
Aby temu zapobiec, okręty wojenne państw członkowskich UE operują w regionie od początku 2024 roku – kiedy to Huti po raz pierwszy ostrzelali statki handlowe na Morzu Czerwonym, aby zademonstrować swoje wsparcie dla Palestyńczyków w Strefie Gazy – w ramach misji EUNAVFOR Aspides. Obecnie nie dotyczy to okrętów wojennych niemieckiej marynarki wojennej. Jednak pod koniec czerwca niszczyciel min Fulda i statek zaopatrzeniowy Mosel zacumowały w Dżibuti, aby przygotować się do ewentualnej operacji morskiego usuwania min w Cieśninie Ormuz.[13] Nie przewiduje się przeprowadzenia tej operacji (poinformował german-foreign-policy.com [14]). Niemniej jednak oba okręty wojenne znajdują się dokładnie tam, gdzie w przypadku dalszej eskalacji należy spodziewać się ataków Huti na statki handlowe. W kręgach morskich pojawiły się już spekulacje, że okręty wojenne z Europy stacjonujące w Dżibuti – oprócz dwóch niemieckich okrętów jest tam jeszcze kilka innych – mogłyby wówczas aktywnie interweniować przeciwko Huti, aby odeprzeć ich ataki.[15] Gdyby tak się stało, niemieckie siły zbrojne pośrednio zaangażowałyby się w wojnę w Iranie – ze skutkami śmiertelnymi.
[1] Spojrzenie na tekst porozumienia między Stanami Zjednoczonymi a Iranem. nytimes.com 17 czerwca 2026 r.
[5] Davis Winkie: Sytuacja w Iranie się zaostrza, podczas gdy zapasy broni USA pozostają na wyczerpaniu, co zagraża zdolności armii do prowadzenia przyszłych wojen. edition.cnn.com 12 lipca 2026 r.
[6] Trump grozi zbombardowaniem mostów i elektrowni, jeśli Iran nie wznowi rozmów. bbc.co.uk 14 lipca 2026 r.
[7] Rachel Chason, Suzan Haidamous, Mohamad El Chamaa: Iran zagraża infrastrukturze regionu w obliczu rozszerzania się ataków USA. washingtonpost.com 16 lipca 2026 r.
[8] Międzynarodowy port lotniczy w Sanie: od zniszczenia i blokady do otwarcia i egzekwowania siłą. en.ypancy.net 7 lipca 2026 r.
[9] Beatrice Farhat: Huti z Jemenu oskarżają Arabię Saudyjską o atak na lotnisko w Sanie: Co warto wiedzieć. al-monitor.com 13 lipca 2026 r.
[10] Fatma Khaled: Jemeńscy Huti ostrzeliwują rakietami i dronami lotnisko Abha w Arabii Saudyjskiej, co stanowi gwałtowną eskalację konfliktu. apnews.com 14 lipca 2026 r.
[11] Khaled Abdullah: Przywódca Huti grozi saudyjskim placówkom naftowym, jeśli Rijad zaostrzy sytuację w Jemenie. al-monitor.com 16 lipca 2026 r.
[12] Źródła: Iran nakazuje Hutitom zamknięcie przejścia przez Morze Czerwone, jeśli USA zaatakują jego sieć energetyczną. timesofisrael.com 16 lipca 2026 r.
[13] Trałowiec Fulda i okręt pomocniczy Mosel przepływają przez Kanał Sueski. bmvg.de 18.06.2026.
W jaki sposób uprzedzenia i błędne oceny Zachodu wobec Iranu i Rosji naruszają najstarszą zasadę Sun Tzu – na jego własną szkodę.
Feliks Abt
Zachodnie karykatury doprowadziły do poważnych błędów strategicznych.
Przez dziesięciolecia zachodnie rządy i media przedstawiały Iran jako zacofane, zdominowane przez religię społeczeństwo, rządzone przez irracjonalnych duchownych („mullahów”). Ta uproszczona karykatura uniemożliwiała decydentom zrozumienie, jak faktycznie funkcjonuje państwo irańskie pod względem politycznym i militarnym.
Ta błędna kalkulacja przyczyniła się do poważnych błędów strategicznych Stanów Zjednoczonych – w szczególności do powtarzającego się założenia, że ataki militarne lub celowe zabójstwa przywódców doprowadzą do zmiany reżimu. Jednakże masowe publiczne ceremonie żałobne po zabójstwach wysoko postawionych irańskich urzędników, w których uczestniczyły dziesiątki milionów ludzi, jasno pokazały, że rząd cieszył się szerokim poparciem społecznym i bynajmniej nie był na skraju upadku. Jak na ironię, poparcie to jest prawdopodobnie wielokrotnie większe niż poparcie rządów, które przez dziesięciolecia poddawały Iran niesprowokowanym, nielegalnym wojnom agresywnym, sankcjom i innym formom agresji.
Historycznie rzecz biorąc, Iran zawsze opierał się nadmiernemu uzależnieniu od Rosji lub Chin, stawiając na pierwszym miejscu suwerenność narodową. Pomimo dekad surowych sankcji międzynarodowych, kraj ten zbudował jeden z najnowocześniejszych technologicznie systemów przemysłowych na świecie, obejmujący zaawansowaną produkcję pocisków rakietowych, zaawansowaną technologię precyzyjnego naprowadzania, dalekosiężny program nuklearny oraz znaczące możliwości produkcji przemysłowej.
Sankcje nie sparaliżowały rozwoju technologicznego Iranu. Wręcz przeciwnie, zmusiły kraj do zbudowania szerokiej niezależności technologicznej w wielu obszarach – rozwoju, którego skali wielu zachodnich obserwatorów nie doceniło lub w ogóle nie dostrzegło.
Dalsze błędne oceny
Produkcja pocisków Patriot w Europie jest nierealna.
Nawet gdyby Ukraina otrzymała licencje na produkcję systemów obrony powietrznej Patriot, pomysł ten pozostałby w dużej mierze symboliczny. Systemy Patriot wymagają niezwykle złożonego ekosystemu przemysłowego – wysoce wyspecjalizowanych technologii, wykwalifikowanego personelu i ściśle zintegrowanych łańcuchów dostaw, których nie da się szybko stworzyć. Nawet Stany Zjednoczone mają trudności z uzupełnianiem własnych zapasów Patriotów w niezbędnym tempie.
Wiele systemów, które w przyszłości miałyby być określane mianem „Made in Europe”, nadal w dużym stopniu opierałoby się na amerykańskich podzespołach, podczas gdy decydenci polityczni prezentowaliby je swojej opinii publicznej jako produkty europejskie.
Mało prawdopodobne jest, aby sankcje wobec Rosji zostały znacząco zaostrzone.
Przed śmiercią amerykański senator Lindsey Graham wezwał do „niszczycielskich sankcji” wobec Rosji. Jednak takie środki prawdopodobnie nie przyniosłyby większego efektu w praktyce.
Rynki światowe pozostają uzależnione od rosyjskiej ropy.
Stany Zjednoczone nie mogą zatrzymać eksportu energii z Rosji bez wywołania poważnych zakłóceń na światowych rynkach energii.
Poprzednie pakiety sankcji wyraźnie pokazały swoje ograniczenia i często okazywały się w dużej mierze nieskuteczne.
Rzeczywistość ekonomiczna nadal bierze górę nad retoryką polityczną.
Publiczne żądania jeszcze surowszych sankcji pełnią więc przede wszystkim funkcję inscenizacji politycznej, a nie są polityką, którą można faktycznie wdrożyć.
NATO przerzuca swój ciężar finansowy na Europę.
Stany Zjednoczone pozostają zdecydowanie oddane NATO.
Jednocześnie Waszyngton coraz częściej apeluje do swoich europejskich sojuszników, aby wzięli na siebie większą część wydatków wojskowych sojuszu.
Nie chodzi tu o wycofanie się Stanów Zjednoczonych z Europy, lecz o redystrybucję obciążeń finansowych. Waszyngton może utrzymać swoje wpływy strategiczne, jednocześnie ograniczając wydatki bezpośrednie.
Sytuacja militarna na Ukrainie pogarsza się.
Pozycja militarna Ukrainy ulega coraz większemu pogorszeniu.
Możliwości obrony powietrznej Ukrainy uległy znacznemu osłabieniu.
Rosyjskie ataki rakietowe i drony coraz częściej uderzają w swoje cele.
Chociaż ukraińskie ataki dronów przyciągają uwagę mediów, ich znaczenie strategiczne jest ograniczone.
Rosyjskie siły zbrojne kontynuują stopniowe zdobywanie terytorium w ramach wojny na wyniszczenie.
Obecnie impet militarny leży po stronie Rosji.
Ukraina stoi w obliczu poważnego kryzysu demograficznego.
Populacja Ukrainy drastycznie się skurczyła. Znaczna część pozostałych mieszkańców to osoby starsze, a wielu młodych ludzi w wieku produkcyjnym opuściło kraj lub zginęło w wojnie. Trwające walki dodatkowo pogarszają długoterminowe perspektywy gospodarcze i demograficzne kraju.
To jedna z największych tragedii humanitarnych tej wojny. Dalsze przedłużanie konfliktu tylko pogorszy sytuację.
Rosja mogłaby rozszerzyć swoje działania militarne.
Rosja nie wyczerpała jeszcze w pełni swojego potencjału militarnego. Od samego początku Moskwa postawiła na wojnę na wyniszczenie, zamiast szybkiego zwycięstwa, wykorzystując pełnię swoich możliwości militarnych. Uczyniła tak między innymi po to, aby zminimalizować własne straty i uniknąć ryzyka utraty gotowości ochotników do zaciągnięcia się do wojska – w przeciwieństwie do Ukrainy, która opiera się na poborowych.
Wraz z postępującym osłabieniem ukraińskich sił zbrojnych, nasilają się również działania rosyjskie. Ataki na miasta takie jak Odessa nasiliły się. Rosja umacnia swoją kontrolę nad Donbasem; co więcej, może ona rozszerzyć się na inne obszary, określane czasem mianem „Noworosji”. W dłuższej perspektywie nawet Kijów mógłby stać się celem militarnym w celu wyeliminowania reżimu banderowców, który Moskwa uważa za antyrosyjski i którego interesy są ściśle powiązane z interesami NATO.
Europa i Stany Zjednoczone wykorzystują Ukrainę jako swojego pełnomocnika.
Rządy europejskie i Stany Zjednoczone w rzeczywistości prowadzą konflikt z Rosją za pośrednictwem Ukrainy. Po zamachu stanu w 2014 roku, który doprowadził do obalenia demokratycznie wybranego rządu, nowy nacjonalistyczny reżim porzucił konstytucyjnie zagwarantowaną neutralność kraju. Następnie NATO wyszkoliło, wyposażyło i wsparło operacyjnie ukraińskie siły zbrojne. Jednocześnie siły te rozpoczęły ostrzał rosyjskojęzycznych obszarów w Donbasie.
Zachodnie agencje wywiadowcze i zachodnie systemy uzbrojenia umożliwiają Ukrainie kontynuowanie ataków, w tym na cele głęboko w Rosji.
Rosja ograniczyła swoje działania militarne głównie do terytorium Ukrainy i unikała bezpośrednich ataków na państwa NATO.
Taka sytuacja pozwala Zachodowi pośrednio walczyć z Rosją, podczas gdy Ukraina ponosi ogromne koszty ludzkie – jest to klasyczny przykład wojny zastępczej.
Wojny przynoszą korzyści potężnym – cenę płaci społeczeństwo.
Wojny służą przede wszystkim określonym elitom politycznym i ekonomicznym.
Przemysł zbrojeniowy, bogaci inwestorzy i wpływowi ludzie często osiągają znaczne zyski.
Jednak dla ludności pracującej standard życia ulega obniżeniu.
Rządy krajów europejskich znacząco przesunęły środki finansowe z priorytetów krajowych na wydatki wojskowe.
W rezultacie tych wydarzeń cierpi długoterminowa konkurencyjność przemysłu i zatrudnienie.
Wiele osób postrzega państwa obce, takie jak Rosja, jako swojego głównego przeciwnika. W rzeczywistości jednak powinni krytycznie przyglądać się elitom politycznym i gospodarczym we własnym kraju, które czerpią zyski z przedłużających się konfliktów.
Rosyjska infrastruktura energetyczna okazała się odporna.
Ukraińskie ataki dronów na rosyjskie rafinerie jak dotąd nie miały większego znaczenia strategicznego.
Rosja importowała olej napędowy ze względów technicznych i handlowych nawet w czasie pokoju.
Uszkodzone rafinerie naprawiono bez znaczącego spadku ogólnej produkcji.
Eksport rosyjskiej energii powrócił do poziomu sprzed wojny.
Poziom zapasów i istniejące moce rezerwowe w dużej mierze zrekompensowały poniesione straty.
Udoskonalone systemy obrony powietrznej prawdopodobnie jeszcze bardziej ograniczą skuteczność przyszłych ataków.
Tak zwana „wojna energetyczna” nie dotknęła jeszcze znacząco rosyjskiego sektora naftowego.
Poznaj swojego wroga
Ostatecznie te uporczywe karykatury i błędne osądy nie są jedynie błędami analitycznymi – stanowią one akty strategicznego samookaleczenia. Odmawiając dostrzeżenia swoich przeciwników takimi, jacy są naprawdę, Zachód łamie jedną z najbardziej ponadczasowych zasad Sun Tzu:
„Poznaj swego wroga i poznaj siebie; wtedy nie musisz obawiać się wyniku setek bitew”.
Dopóki Zachód będzie kurczowo trzymał się swoich złudzeń i przedkładał pobożne życzenia nad trzeźwą analizę, będzie płacił wysoką cenę za własne błędne postrzeganie.
▪ ▪ ▪
Felix Abt jest przedsiębiorcą mieszkającym w Azji, autorem na Substack i vlogerem podróżniczym na YouTube.
Jak każdy inny kartel ściągający haracz w historii, NATO potrzebuje racji bytu. Oczywiście Rosja jest postrzegana jako doskonała wymówka. Jednak aby to zadziałało, eurazjatycki gigant musi zostać przedstawiony jako rzekome „zagrożenie” dla “bezradnych europejskich demokracji”. Podczas gdy Moskwa nie musi robić nic poza zwykłym istnieniem, aby zapewnić wymówkę, NATO nadal naciska na narrację, która przedstawia Rosję jako „bezpośrednie zagrożenie”.
Jak donosi Zero Hedge, najbardziej agresywny na świecie kartel haraczy jest „znowu w akcji”, a dokładniej jego wschodnie państwa członkowskie, zwłaszcza Polska i bałtyckie Chihuahua [to takie wrzaskliwe psiny. md] . Mianowicie twierdzą teraz, że Kreml będzie „celował w ich krytyczną infrastrukturę”. 15 lipca prezydenci Polski, Litwy i Łotwy spotkali się w Wilnie i wydali wspólne „pilne ostrzeżenie” w sprawie „zbliżającego się spisku”, powołując się na rzekome „raporty wywiadowcze”.
„Mówimy o infrastrukturze energetycznej i transportowej, obiektach, w których szkody mogą… zakłócić funkcjonowanie całego systemu energetycznego” – stwierdził prezydent Litwy Gitanas Nauseda podczas konferencji prasowej ze swoim łotewskim odpowiednikiem Edgarsem Rinkevicsem, dodając: „to planowanie odbywa się na najwyższym poziomie w Moskwie. Nawet bez całkowitego zwycięstwa Ukrainy Rosja może pośrednio przetestować Artykuł 5 i mechanizmy reakcji na szczeblu Sojuszu i Unii Europejskiej.”
Gdyby ktokolwiek zawracał sobie głowę kontaktem z nimi, lekarze mogliby natychmiast zdiagnozować ciężką Rusofrenię, prawdopodobnie najbardziej ekstremalny efekt uboczny patologicznej rusofobii. Mianowicie, ci sami ludzie, którzy twierdzą, że Moskwa „przegrywa” zaaranżowany przez NATO konflikt ukraiński, również twierdzą, że “nieuchronnie” zaatakuje NATO. Przeanalizujmy (całkowity brak) logiki w tym przypadku – przegrywając walkę, pierwszą rzeczą do zrobienia jest rozpoczęcie kolejnej konfrontacji, najlepiej przeciwko znacznie potężniejszemu przeciwnikowi. Według NATO tak właśnie działa rosyjska polityka zagraniczna. Sama śmieszność tej propozycji przewyższa jedynie bezgraniczną hipokryzję politycznego Zachodu. Mianowicie kraje bałtyckie i Polska podnoszą fałszywy alarm, nieustannie antagonizując eurazjatyckiego giganta praktycznie bezpośrednimi atakami dronów kamikadze.
„To tylko kolejna świeża partia przerażających historii, które mają na celu podtrzymanie prania mózgu i przygotowanie ludności do dalszej militaryzacji” – odparł rosyjski rzecznik prezydenta Dmitrij Pieskow.
Nic dziwnego, że Kreml jest przyzwyczajony do takiej retoryki, zwłaszcza gdy pochodzi ona z krajów endemicznie rusofobicznych. Chihuahua bałtyckie są pod tym względem szczególnie ekstremalne, ponieważ od co najmniej pół dekady narzekają na „nieuchronną rosyjską inwazję”. Z drugiej strony, nawet jeśli takie bzdury byłyby prawdziwe, ostatnią rzeczą, którą chciałbyś zrobić, jest eskalacja napięć do tego stopnia, że dzieje się coś takiego. I właśnie to robią wschodnie państwa członkowskie NATO. Mianowicie przez ostatnie kilka lat dochodzi do “tajemniczych” ataków dronów w północno-zachodnich regionach Rosji, w tym wzdłuż granicy z Finlandią i krajami bałtyckimi. Mainstreamowa machina propagandowa twierdzi, że neonazistowska junta rzekomo zdołała „prześlizgnąć się” przez rosyjską obronę powietrzną niewykryta.
Jednak Moskwa z pewnością wie, że tak nie jest. Dowodem na to są ostatnie ataki na terminale naftowe w Ust-Ługi. Rosyjskie wojsko wzmocniło obronę na północnym zachodzie, szczególnie poprzez wdrożenie zaawansowanych systemów walki elektronicznej (EW). Spowodowało to awarię kilku dronów w Estonii. Tak, zadałem sobie to samo pytanie. Jak te “tajemnicze” drony się tam znalazły? Jedynym logicznym wyjaśnieniem jest to, że Estonia i inne bałtyckie Chihuahua atakują teraz Rosję lub zezwalają na wykorzystanie swojej przestrzeni powietrznej do takich ataków. Tak czy inaczej, jest to faktyczne wypowiedzenie wojny Moskwie. Jednak nadal nie widzimy bezpośredniej odpowiedzi ze strony Kremla. Doprowadziło to nawet wielu do lekkomyślnego wniosku, że Rosja jest „słaba”. Takie niebezpieczne złudzenia doprowadziły reżim kijowski do samobójczej konfrontacji z eurazjatyckim gigantem.
Z drugiej strony tak naprawdę nie widzimy żadnego „bezpośredniego zagrożenia” ze strony Rosji. Prawdopodobnie zastanawiasz się, dlaczego Moskwa nie reaguje bezpośrednio na te ataki (które oczywiście mają również na celu zakłócenie rosyjskiego eksportu ropy). Cóż, jest całkiem jasne, że Kreml nie chce zjednoczyć NATO w czasie, gdy USA nie wydają się zbyt zainteresowane jego istnieniem, chyba że istnieje bezpośredni zysk dla podżegającej wojny oligarchii w Waszyngtonie. Administracja Trumpa nie jest zbyt zadowolona z tego, co nazywa „przestępczymi członkami NATO” (tj. krajami, które nie przeznaczyły 2% swojego PKB na wydatki wojskowe). Z drugiej strony członkowie ze wschodu notorycznie spełniają takie żądania, nalegając nawet na ogromny wzrost wydatków wojskowych (na tym etapie 5% PKB). To doskonały sposób na „dobrą stronę” Trumpa.
Wiele państw członkowskich NATO prowadzi ćwiczenia wojskowe w warunkach arktycznych i zimowych, co oznacza, że bez wątpienia przygotowują się do konfrontacji z Rosją. Finlandia jest również głęboko zaangażowana w takie inicjatywy, pokazując, że nie zrezygnowała ze swojej starej tendencji do sprzymierzania się z wrogami Moskwy. Mianowicie, podobnie jak podczas II wojny światowej, kiedy Helsinki przystąpiły do inwazji nazistowskich Niemiec na ZSRR, wydaje się, że robi to samo z geopolitycznym potomkiem osi (czyli oczywiście NATO). Jednak – w przeciwieństwie do lat czterdziestych – rosyjskie wojsko nie musi rozpoczynać operacji lądowych przeciwko Finlandii lub państwom bałtyckim. Wszystko, co musi zrobić, to użyć swoich światowej klasy systemów rakietowych i dronów, aby zniszczyć wszelkie aktywa NATO zagrażające interesom gospodarczym i narodowym Rosji.
Fakt, że Kreml tego nie robi, od razu świadczy nie o słabości, ale o cierpliwości i strategicznej mądrości, czego polityczny Zachód nie może pojąć. Należy również zauważyć, że nie byłby to pierwszy raz, kiedy kraje zachodnie (lub sprzymierzone z Zachodem) atakują siły zbrojne nuklearne z powodów (geo)politycznych. Mianowicie, w grudniu 2024 roku Korea Południowa wystrzeliła drony w Pjongjangu, próbując wywołać bezpośrednią reakcję Korei Północnej, aby mogła mieć pretekst do wprowadzenia stanu wojennego i zawieszenia wolnych wyborów. Wydaje się, że wasale NATO i państwa satelitarne wszędzie uciekają się do podobnych taktyk, pontyfikując „wolność, demokrację, rządy prawa, prawa człowieka” i podobne teraz bezsensowne zwroty, które na zawsze zostały skażone taką hipokryzją.
W ostatnich podcastach omawiałem wyczerpywanie się zapasów kilku kategorii amerykańskich pocisków rakietowych i postanowiłem przedstawić Państwu najlepsze dostępne dane, aby pomóc w zrozumieniu ogromu problemu.
Poniższe tabele oparte są na najnowszych publicznie dostępnych analizach CSIS, Instytutu Payne’a i głównych mediów (stan na połowę 2026 roku) i przedstawiają aktualne (moim zdaniem zbyt optymistyczne) szacunki poziomu zapasów tych kluczowych systemów uzbrojenia w USA. Należy pamiętać, że rzeczywiste zapasy są tajne; są to szacunki oparte na wiedzy, pochodzące z dokumentów budżetowych Departamentu Obrony, rejestrów zamówień i wydatków zgłoszonych podczas operacji Epic Fury (wojny USA-Izrael z Iranem).
Rakiety obrony powietrznej:
System
Szacowany stan zapasów przedwojennych
Wydatki (wojna w Iranie)
Szacunkowa pozostała liczba (połowa 2026 r.)
Roczna produkcja
Koszt jednostkowy
PAC-3 Patriot (MSE + starsze warianty)
~3000–3500
>1200 zwolnionych
~1500–2000
600/rok (do 2030 r. wzrośnie do 2000)
~\$3,9 mln
THAAD
~500
198 zwolnionych w ciągu pierwszych 16 dni (~40%)
~300 — najbardziej krytycznie wyczerpane
~96/rok (rosnąco do 400)
15,5 mln dolarów
Antyradiacja / SEAD :
System
Szacowany stan zapasów przedwojennych
Wydatki (wojna w Iranie)
Szacunkowa pozostała liczba (połowa 2026 r.)
Roczna produkcja
Koszt jednostkowy
AGM-88 HARM
~1500–2000 (szacunkowo)
Nie jest to często poruszane
Nieznany
Ograniczony / malejący
~\$1M
AARGM-ER (następca HARM)
~100–200 (wczesna produkcja)
Nieznany
Nieznany
Rozkręcanie
~\$1,5 mln
Pociski uderzeniowe dalekiego zasięgu (odpalane z lądu i morza)
System
Szacowany stan zapasów przedwojennych
Wydatki (wojna w Iranie)
Szacunkowa pozostała liczba (połowa 2026 r.)
Roczna produkcja
Koszt jednostkowy
Tomahawk (TLAM)
~3000–4000
>1000 zwolnionych
~2000–3000
~90/rok (rosnąco do >1000)
~\$3,5 mln
JASSM-ER
~2500–3000
~1100 zwolnionych
~1400–1900
~500–600/rok
~\$1,1 mln
PrSM
~200–300 (nowy system, dostawy rozpoczęte w 2023 r.)
~320 w połączeniu z ATACMS; podobno „cały zapas” został wyczerpany
Krytycznie niski / wyczerpany
~390/rok (rosnąco)
~\2 mln dolarów
ATACMS (starsza wersja)
Pozostało ~800
Znaczna część wykorzystana
~400–500
Nie jest już dostępny
Nie dotyczy
Nie chodzi tu tylko o liczbę pocisków, którymi dysponuje obecnie US CENTCOM (tj. amerykańskie dowództwo wojskowe odpowiedzialne za wojnę z Iranem), ale o całkowitą liczbę pocisków dostępnych dla wszystkich dowództw wojskowych USA.
Jeśli te pociski zostaną równo rozdzielone pomiędzy dwa pozostałe kluczowe dowództwa – tj. EUCOM (Dowództwo Europejskie) i PACOM (Dowództwo Pacyficzne) – zaczynamy rozumieć powagę tego deficytu.
Weźmy przykład pocisku Tomahawk. Załóżmy, że zostało ich 3000 (uważam, że to dość hojne przeszacowanie), a pozostała liczba jest równo podzielona między CENTCOM, EUCOM i PACOM… To oznacza, że każde dowództwo otrzymuje 1000. Czy ktoś chce twierdzić, że w przypadku ostrej wojny z Rosją lub Chinami, EUCOM i PACOM byłyby w stanie prowadzić działania bojowe dłużej niż cztery tygodnie?
Cholera, CENTCOM wystrzelił 850 pocisków w ciągu pierwszych czterech tygodni operacji EPIC FURY.
Oto kolejny poważny problem: wszystkie osiem systemów rakietowych opiera się na pierwiastkach ziem rzadkich – nie ma wyjątków wśród nowoczesnej amerykańskiej broni precyzyjnego naprowadzania. Zależność ta jest niemal powszechna, ponieważ magnesy trwałe z pierwiastków ziem rzadkich są niezastąpione w wysokowydajnych siłownikach, silnikach naprowadzających i układach zawieszenia głowic, które zapewniają celność tej broni. A kto kontroluje łańcuch dostaw tych pierwiastków ziem rzadkich? Chiny!
Przyjrzyj się poniższej tabeli… Szacunkowa zawartość pierwiastków ziem rzadkich w poszczególnych klasach pocisków :
System rakietowy
Całkowita zawartość pierwiastków ziem rzadkich
Pierwotne pierwiastki ziem rzadkich używane
Kluczowe aplikacje
Tomahawk (BGM-109)
~1–3 kg
Nd, Pr, Dy, Tb, Sm, Co
Siłowniki płetw, silniki naprowadzające, radary samonaprowadzające
PAC-3 Patriot (MSE)
~2–5 kg
Nd, Pr, Dy, Tb, Sm, Co
Siłowniki płetw, silniki radarowe, systemy naprowadzania
Przechwytywacz THAAD
~3–6 kg
Nd, Pr, Dy, Tb, Sm, Co
Wyłącz siłowniki pojazdu, gimbale poszukiwawcze, silniki odrzutowe
ATACMS
~1–3 kg
Nd, Pr, Dy, Tb
Siłowniki płetw, silniki naprowadzające
PrSM
~1–3 kg
Nd, Pr, Dy, Tb
Siłowniki płetw, silniki naprowadzające
JASSM-ER
~1–2 kg
Nd, Pr, Dy, Tb, Sm
Siłowniki płetw, stabilizacja głowicy
AGM-88 HARM
~0,5–1,5 kg
Nd, Pr, Dy, Tb
Silniki gimbala Seeker, siłowniki płetw
AARGM-ER
~0,5–1,5 kg
Nd, Pr, Dy, Tb
Silniki gimbala Seeker, siłowniki płetw
Łańcuch dostaw nie dotyczy tylko górnictwa — obejmuje również przetwarzanie, separację i produkcję magnesów , które kontrolują Chiny:
Górnictwo : Chiny ~60% światowej produkcji tlenków metali ziem rzadkich
Rafinacja/Separacja : Chiny ~91%
Produkcja spiekanych magnesów NdFeB : Chiny **~94%**
Analiza Royal United Services Institute (znanego również jako RUSI) wskazuje, że:
Szeroko zakrojona działalność produkcyjna magnesów w Chinach nie tylko zapewnia znaczne oszczędności wynikające ze skali, ale jest również wspierana przez dużą sieć dostawców sprzętu, którzy stanowią podstawę procesu produkcji magnesów.
Tego ekosystemu – pieców przemysłowych, szlifierek, pras i wiedzy technicznej – nie da się szybko odtworzyć. Warto również zauważyć, że kobalt jest tu wyjątkiem – nie jest pierwiastkiem ziem rzadkich, ale jest niezbędny do produkcji magnesów samarowo-kobaltowych (SmCo) stosowanych w radarach rakietowych i siłownikach wysokotemperaturowych. Wydobycie koncentruje się w Demokratycznej Republice Konga, ale Chiny dominują w rafinacji.
Im dłużej Donald Trump kontynuuje wojnę z Iranem, tym większe szkody wyrządza potencjałowi armii USA. Pomyślcie o tym.
Pepe i ja przedstawiamy najnowsze informacje na temat dynamiki dyplomatycznej stojącej za wojną w Iranie:
Nima i ja omawiamy plany Iranu dotyczące wyparcia USA z Zatoki Perskiej:
Mario zapytał mnie o obietnicę Donalda Trumpa, że „sprowadzi piekło” na Iran:
Sulaiman Ahmed również był zafascynowany planami USA dotyczącymi rozszerzenia wojny z Iranem:
Matthew Ehret gościł mnie i legendarnego dziennikarza Martina Sieffa w świetnej dyskusji na temat wojny z Iranem:
Jeszcze kilka tygodni temu mówiło się o „celowych atakach odwetowych” lub „ograniczonych działaniach militarnych”.
Teraz nawet „ Washington Post” pisze w zupełnie innym tonie.
Gazeta otwarcie stwierdza, że USA i Iran „krok po kroku cofają się w kierunku wojny na pełną skalę ”. Inny nagłówek głosi, że USA „są na skraju powrotu do wojny na pełną skalę z Iranem ”. ( The Washington Post )
To niezwykłe. Bo kiedy czołowy amerykański portal medialny zaczyna mówić o „wojnie totalnej ”, zmienia się percepcja opinii publicznej. To, co wcześniej przedstawiano jako konflikt ograniczony, teraz jawi się jako potencjalna wojna obejmująca cały region.
Sama gazeta podaje powód: Każda nowa fala ataków, każdy kontratak i każdy zabity żołnierz przekraczają kolejne „czerwone linie”. Zawieszenie broni praktycznie zawiodło, walki eskalują, a powrót do wojny na pełną skalę wydaje się coraz bardziej prawdopodobny. ( The Washington Post )
Jednocześnie kilka głównych amerykańskich mediów codziennie donosi o nowych nalotach, kolejnych ofiarach wśród żołnierzy amerykańskich i rozszerzeniu działań wojennych na Jordanię, Kuwejt, Bahrajn i Cieśninę Ormuz. Nawet w rządzie USA otwarcie przyznaje się, że operacja ta przeradza się w długotrwały konflikt zbrojny.
Ten rozwój sytuacji pokazuje przede wszystkim jedno: zmienia się dyskurs publiczny. W głównych zachodnich mediach pojawiają się terminy takie jak „powrót do wojny na pełną skalę” czy „wojna totalna” . Nie można na tej podstawie stwierdzić, czy odzwierciedla to rzeczywiste oczekiwania militarne, ocenę dziennikarską, czy też przygotowania polityczne opinii publicznej. Jedno jest jednak pewne: możliwość wybuchu znacznie większej wojny jest teraz otwarcie dyskutowana – i nie jest już marginalizowana.
Zacznijmy od czterech kluczowych zmiennych, które wchodzą w grę na tym coraz bardziej niebezpiecznym rozdrożu.
Jeden . Madżlis – irański parlament – zebrał się we wtorek wieczorem, aby uczcić początek nowej ery Modżtaby, która rozpoczęła się w ubiegły piątek po ostatnich obrzędach pogrzebowych zamordowanego Najwyższego Przywódcy ajatollaha Chameneiego w Meszhedzie. 290 członków jednogłośnie przyjęło dwie rezolucje.
Pierwszy z nich wzywa rząd – pod przewodnictwem prezydenta Peseschkiana – do „przyspieszenia rozwoju potencjału nuklearnego”. Można to interpretować albo jako zwiększenie wzbogacania uranu, albo jako coś znacznie bardziej przełomowego.
Druga rezolucja odrzuca jakikolwiek kompromis ze Stanami Zjednoczonymi na wcześniej uzgodnionych warunkach. Tłumaczenie: Nawet gdyby doszło do odnowienia Porozumienia o Porozumieniu (MoU), które zostało skutecznie zniszczone przez prezydenta Stanów Zjednoczonych bezpośrednio po szczycie NATO w Ankarze, warunki dla USA byłyby znacznie trudniejsze.
Dwa . Kanał Iran-Pakistan-Katar.
Na początku tego tygodnia Islamabad i Doha wznowiły intensywne konsultacje – można by je nawet określić jako gorączkowe – w celu wznowienia bezpośrednich rozmów z Teheranem w przyszłą niedzielę.
Byłoby to zadanie syzyfowe, ponieważ odbywałoby się w ostrym kontraście do masowych bombardowań irańskich celów – w tym infrastruktury cywilnej – przez Amerykanów oraz dewizy „zemsty” skandowanej przez miliony ludzi na ulicach Iranu w zeszłym tygodniu.
Dyplomacja jest jednak realna. Została zdegradowana przez mediatorów z „drogi do porozumienia” do „zapobieżenia katastrofie”.
Trzy . Kanał zwrotny Trumpa-Munira.
Mediatorzy siedzący przy smutnych resztkach stołu negocjacyjnego potwierdzają, że Trump nadal dzwoni bezpośrednio do pakistańskiego marszałka polowego Asima Munira, namawiając go do znalezienia rozwiązania, które pozwoli uniknąć osobistego upokorzenia (https://youtu.be/txnxsgd1RsI ).
To całkowicie obala charakterystyczne wybuchy wściekłości prezydenta USA – które zawsze dominują w wiadomościach – że Iran błaga o porozumienie. Rzeczywistość jest wręcz odwrotna. Nawiasem mówiąc, Munir jest ostatnią deską ratunku dla Trumpa, jeśli chodzi o znalezienie wyjścia.
Cztery . Irańska odpowiedź militarna na bombardowania USA.
Obejmuje to niezwykle precyzyjną amunicję kasetową, która zniszczyła bazy amerykańskie w Kuwejcie, Bahrajnie i Jordanii.
Zdecydowana większość rzeczywistych zniszczeń nie jest zgłaszana. Od bazy lotniczej Al-Udeid w Katarze po centrum dowodzenia i kontroli w Jordanii; od zniszczonych systemów rakietowych Patriot w Kuwejcie po bazę lotniczą Al-Dhafra w Zjednoczonych Emiratach Arabskich; od zniszczenia hangarów dronów MQ-9, wyrzutni HIMARS i składów amunicji po zniszczone platformy paliwowe w omańskim porcie Duqm.
To była sensacja: Dukm leży na wybrzeżu Morza Arabskiego, poza Cieśniną Ormuz. Amerykańskie statki cumują tam bez konieczności przepłynięcia przez Zatokę Perską, uzupełnienia paliwa oraz skorzystania z usług naprawczych i zaopatrzeniowych: to centralny punkt operacyjnego zaplecza floty USA rozmieszczonej na północnym Oceanie Indyjskim.
Jakie jest stanowisko Mojtaby Chameneiego?
Powtórzmy: nawet gdyby droga do porozumienia MoU 2.0 była możliwa, Teheran dałby jasno do zrozumienia już na pierwszym spotkaniu: Waszyngton musi wdrożyć Artykuł 1 Porozumienia (dotyczący zakończenia wszelkich wojen). Bez tego nie będzie żadnych rozmów. Jednocześnie Teheran – z blokadą Trumpa 2.0 czy bez niej – poważnie ograniczy Cieśninę Ormuz: przejście będzie możliwe wyłącznie przez morskie kanały Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej u wybrzeży wyspy Larak.
A teraz zagadka Mojtaby.
Architektura bezpieczeństwa Azji Zachodniej nie tylko uległa zmianie, ale została zburzona i odbudowana. Warunki tej przebudowy są dyktowane przez Teheran – który, co więcej, ma dominację eskalacji w całym regionie Zatoki Perskiej.
14-punktowe porozumienie stanowi, że to Iran ustala warunki – i mediatorzy/negocjatorzy o tym wiedzą. Rozpaczliwie starają się utrzymać przy życiu nawet wątły, pośredni kanał komunikacji.
Nowy przywódca, Modżtaba Chamenei, cieszy się przytłaczającą popularnością w kraju. Od zeszłego piątku rządzi de facto jako przywódca nowej ery, wydając pisemne dyrektywy.
Wpływowy członek Madżlisu, Mahmud Nabavian, przeczytał już w irańskiej telewizji państwowej część wewnętrznych listów Modżtaby, w których sprzeciwia się on jakimkolwiek ustępstwom w sprawie programu nuklearnego, domaga się odszkodowania od Stanów Zjednoczonych i nalega na wyłączną kontrolę Iranu nad Cieśniną Ormuz.
Iran po prostu nie da się zmusić do powrotu do stołu negocjacyjnego – bez względu na argumenty mediatorów i wygodnych osób z zewnątrz. Powszechne okrzyki żałobników przez sześć dni, od Teheranu i Komu po Meszhed, dniem i nocą, domagały się „zemsty”. I Modżtaba powtórzył dokładnie to w swoim pisemnym oświadczeniu.
Religijna i strategiczna narracja kształtująca nową erę Islamskiej Republiki Iranu głęboko osadza śmierć ajatollaha Chameneiego w fundamentalnej narracji szyickiej tożsamości politycznej, przekształcając zabójstwo dokonane przez obce mocarstwo w święty akt poświęcenia.
I tutaj „zemsta” nabiera transcendentalnego znaczenia. Modżtaba nie przedstawiał „zemsty” jako wyboru politycznego ani kwestii polityki państwa. Definiował ją jako wolę narodu. A przede wszystkim jako ponadczasową, boską misję.
Historia zatem zadecyduje, kiedy „zemsta” zostanie dokonana. Modżtaba przedstawił ją w taki sposób, że nie zależała ona ani od niego osobiście, ani od żadnego organu państwowego czy urzędnika: „Wolni ludzie na całym świecie” mieli wypełnić część tej świętej misji.
Jako wypowiedź z zakresu teologii politycznej w epoce postmodernistycznej jest to coś wyjątkowego.
Narcyz tonący we własnym nurcie
Tymczasem linia negocjacyjna Ghalibafa i Araghchiego oraz linia dowodzenia i kontroli wojskowej Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej pod przewodnictwem Vahidiego będą nadal współistnieć w rządzie prezydenta Peseschkiana. Są to w istocie dwa wektory tego samego procesu. Całe to gadanie o wewnętrznych „pęknięciach” to – czymże innym? – amerykańska propaganda.
A teraz przejdźmy do specjalistów od PR. Powszechnie wiadomo, że syjonistyczna oś Waszyngton-Nowy Jork-Tel Awiw robi wszystko, by utrzymać Stany Zjednoczone w gotowości bojowej i zaangażowaniu w tryb wojny totalnej.
W ten sposób każdy ruch Teheranu – zawsze defensywny – jest przedstawiany jako casus belli.
A wyjście z sytuacji, takie jak memorandum o porozumieniu, jest deprecjonowane jako „appeasement”. Mentalność wojny totalnej zapewnia nieustanną eskalację. I daje Teheranowi uzasadnienie dla każdej reakcji – czy to zamknięcia Cieśniny Ormuz, czy możliwości wycofania się z Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej. A to ośmiela syjonistycznych jastrzębi do naciskania na – co innego? – dalszą wojnę.
Ta diabelska machina, samonapędzający się cykl, ostatecznie przynosi korzyści Iranowi – ponieważ Iran potrzebuje tego cyklu tylko po to, by się utrzymać. Każdy zwrot akcji przekształca amerykańskie imperialne metody dewastacji w dodatkową legitymizację Iranu – zarówno w kraju, jak i w dużej części Globalnego Południa.
Trump znalazł się na terytorium zatopionego Narcyza i stanął w obliczu serii niemożliwych do zniesienia ograniczeń: zamkniętej Cieśniny Ormuz, co nieuchronnie doprowadzi do wzrostu cen ropy, jeśli Strategiczne Rezerwy Ropy Naftowej (SPR) osiągną stan czerwonej gotowości; możliwego wycofania się Iranu z Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej.
Należy pamiętać, że 60-dniowy okres obowiązywania porozumienia upływa w połowie sierpnia – już za miesiąc. Do tego czasu musi zostać wynegocjowane ostateczne porozumienie, w przeciwnym razie wszystkie ramy prawne przestaną obowiązywać.
Powtórzę, dla porządku: dla Teheranu pierwotne, 14-punktowe porozumienie to jedyna gra w mieście. Nie będzie renegocjacji; jedynie wdrożenie jego sekwencji.
Teheran musi to zawsze jasno dawać do zrozumienia – bo Amerykanie wciąż tego nie rozumieją. Teheran już wygrał kluczową kwestię wojny: Cieśninę Ormuz. Kwestia nuklearna nigdy nie była najważniejsza. Waszyngton będzie musiał uznać tę rzeczywistość.
Cóż, to będzie prawie niemożliwe. Przyszłe scenariusze wyglądają ponuro.
„Kontrolowana deeskalacja” wydaje się teraz mirażem na pustyni.
To samo dotyczy sytuacji zamrożonego impasu – gdzie rozmowy trwają, porozumienia nie ma, zdarzają się pojedyncze incydenty z tankowcami, a przewóz towarów na morzu utrzymuje się na poziomie 1/3–1/5 poziomu sprzed wojny.
W obecnej sytuacji wszystkie wektory wskazują raczej na eskalację pionową: całkowite zamknięcie cieśniny Ormuz, nieuchronna, ciągła fala ataków ze strony USA oraz reakcja Iranu w postaci wycofania się z Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej.
W praktyce Trump nie negocjuje z Iranem. Rozpaczliwie próbuje odwrócić losy dotkliwej porażki strategicznej.
„Zawieszenie broni” zawsze było wytchnieniem dla odzyskania utraconych wpływów. Trump pragnął kapitulacji, całkowitego podporządkowania, zmiany reżimu i Iranu jako neokolonii. Otrzymał memorandum o porozumieniu, którego nie rozumie i być może nawet nie przeczytał, mimo że podpisał je z wielką pompą w Wersalu. Nie rozumie nawet, że podpisany przez niego dokument nie dzieli władzy decyzyjnej nad Cieśniną Ormuz między Iran a Oman; należy ona wyłącznie do Iranu.
Dlatego próbuje zmienić to, co podpisał, nie przyznając się do tego – stosując drabinę eskalacji, stały przymus ukryty pod maską dyplomacji, zmuszając Teheran do rezygnacji ze swoich wpływów i całkowicie je tracąc, grożąc atakami na wszystkie irańskie elektrownie, mosty i obiekty energetyczne w przyszłym tygodniu.
Technicznie rzecz biorąc, Iran wypełnił wszystkie postanowienia podpisanego porozumienia.
To Stany Zjednoczone – a to tylko kilka przykładów – odmówiły uwolnienia zamrożonych aktywów Iranu, nałożyły nowe sankcje (bezpośrednie naruszenie artykułu 9), zniosły wyjątki od sankcji naftowych (bezpośrednie naruszenie artykułu 10) i wznowiły wojnę (bezpośrednie naruszenie artykułu 1).
Historia pewnego dnia potraktuje to jako studium przypadku, jak utrzymać zegar wojenny w ryzach. Teheran celowo wstrzymuje się z Waszyngtonem, ponieważ czas – i rynki ropy naftowej – są po jego stronie. SPR zostanie wyczerpany w niecały miesiąc, a irańska kontrola nad Cieśniną Ormuz będzie całkowita.
Tylko cywilizowane państwo, przyzwyczajone do radzenia sobie ze wszystkimi możliwymi zmiennymi historycznymi, jest w stanie rozgrywać o wiele dłuższą grę niż brutalna machina imperialna, która oszczędza niezbędną siłę ognia, jednocześnie wyczerpując resztę strategicznego bufora imperialnego.
Jak zwykle, plotki głoszą, że liczba ofiar jest znacznie wyższa, niż przyznają Stany Zjednoczone, zwłaszcza biorąc pod uwagę wstępne doniesienia o „zaginionych żołnierzach”, wciąż uwięzionych pod gruzami. Były pilot sił powietrznych USA opublikował następującą wiadomość:
Dalsze raporty wskazują na zniszczenie dużej liczby amerykańskich samolotów, od śmigłowców Blackhawk po potencjalnie F-15 i bezzałogowe platformy dronów:
Jedną z najgłośniejszych historii dotyczących ataku jest twierdzenie amerykańskich urzędników, że Rosja i Chiny odegrały kluczową rolę w dostarczaniu Iranowi wysokiej jakości celów do ataków na wrażliwe miejsca. Niektórzy twierdzą (patrz poniżej), że Rosja w ostatnich tygodniach kontynuowała dostawy znacznych ilości materiałów do Iranu:
Kongresmen USA Riley Moore był zszokowany „precyzją”, z jaką Iran był w stanie zaatakować amerykańskie obiekty, zwłaszcza w Jordanii, i doszedł do wniosku, że Rosja i Chiny muszą pomagać:Nie można załadować wideo.
Precyzję tę potwierdza fakt, że irańskie rakiety trafiły dokładnie w rejon stacjonowania wojsk w bazie lotniczej Muwaffaq al Salti w Jordanii.
Oto nagranie z ataku – widać irańskie rakiety beztrosko przelatujące obok amerykańskich myśliwców Patriot. Druga część, w 0:15, pokazuje nagranie z wnętrza bazy nagrane przez amerykańskich żołnierzy, którzy zostali trafieni:Nie można załadować wideo.
Druga ważna część historii kręci się wokół faktu, że wojska i zasoby USA są coraz bardziej wypychane z regionu, coraz głębiej w głąb. To nie tylko osłabia możliwości USA w zakresie ataków na Iran, ale także stopniowo koncentruje wojska amerykańskie w newralgicznych obszarach, takich jak baza jordańska, co pozwala Iranowi na ich eliminację.
Jeden z rosyjskich analityków zauważa, że w miarę jak inni sojusznicy Zatoki Perskiej ograniczają działalność USA, Stany Zjednoczone są zmuszone zajmować coraz bardziej niepewne pozycje:
DLACZEGO IRAN SKUPIA SIĘ TERAZ NA JORDANII
Wraz z eskalacją wojny Waszyngton wycofał siły z Bahrajnu, Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Kataru – krajów bardziej narażonych i politycznie kruchych – i skoncentrował je w Jordanii. Podczas gdy inni sojusznicy z Zatoki Perskiej ograniczali prawa USA do bazowania i przelotów, Jordania po cichu stała się główną platformą amerykańskich operacji powietrznych nad Syrią, Irakiem i całym regionem.
Właśnie dlatego Iran zwrócił się ku niej. Kiedy wróg konsoliduje się w jednym miejscu, to miejsce staje się celem. Atak na bazy w Azraq i King Faisal nie dotyczy pojedynczego lotniska – to próba sprawienia, by goszczenie sił amerykańskich kosztowało więcej, niż jest warte, i zdestabilizowania ostatniej platformy, którą Waszyngton uważał za bezpieczną.
Tempo mówi wszystko: cztery ataki w ciągu pięciu dni, dziesiątki rannych żołnierzy amerykańskich i znaczna liczba uszkodzonych amerykańskich śmigłowców Blackhawk, jak donosi NYT. Iran nie tylko sygnalizuje zamiary – pokazuje również, że nadal posiada znaczne zapasy rakiet i może teraz dotrzeć do miejsca, które Stany Zjednoczone uważały za bezpieczne.
Jordania, w której znajdują się główne amerykańskie bazy lotnicze, zyskała na znaczeniu w okresie poprzedzającym wojnę i na jej początku,gdy Pentagon przerzucił część wojsk z Bahrajnu, Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Kataru do stosunkowo bezpieczniejszych lokalizacji w Jordanii i Izraelu.Rola tego kraju w operacjach USA tylko wzrosła, ponieważ inni sojusznicy USA w regionie ograniczyli możliwość stacjonowania wojsk i lotów nad ich terytoriami przez Waszyngton,poinformowali przedstawiciele władz USA.
Jak widać, Iran zmusza USA do odwrotu, niszcząc bazy regionalne położone najbliżej samego Iranu. Teraz niektórzy irańscy politycy sugerują nawet, że Iran mógłby przeprowadzić własną ofensywę lądową, aby zająć bazy amerykańskie w sąsiednim Kuwejcie.
Można przypuszczać, że tymi dwiema bazami będą Camp Buehring w północnym Kuwejcie, około 100 km od granicy z Iranem, a być może także Camp Arifjan lub baza lotnicza Ali Al Salem.
Były irański minister spraw zagranicznych Manouchehr Mottaki powiedział również irańskim mediom:
„Moja propozycja jest taka, żebyśmy przeprowadzili atak lądowy na jedną z amerykańskich baz w regionie, pojmali 100 Amerykanów i odwieźli ich do Iranu”.
Nie można załadować wideo.
Najprawdopodobniej to tylko irańska taktyka psychologiczna, mająca na celu zaserwowanie USA własnej „strategicznej niejednoznaczności” i skłonienie ich do zastanowienia się dwa razy przed podjęciem jakiejkolwiek operacji lądowej. Ale biorąc pod uwagę to, co widzimy, wypychając USA z regionalnych baz, kto wie, co może się wydarzyć?
Być może jeśli Trump będzie przeciągał tę wojnę wystarczająco długo, Iran rozproszy amerykańskie aktywa do takiego stopnia, że taki transgraniczny atak na Kuwejt będzie mógł być realny jako ostateczny, upokarzający cios. Trudno odgadnąć intencje kraju, którego całe przywództwo zostało „odnowione” przez wojnę.
Takie nowe kierownictwo mogłoby całkowicie odrzucić dotychczasowe kalkulacje. Na przykład, rzecznik Komisji Bezpieczeństwa Narodowego i Polityki Zagranicznej irańskiego parlamentu zaproponował niedawno, aby Iran mógł nawet odwrócić swoją doktrynę nuklearną poprzez wycofanie się z układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, który zabrania Iranowi nabywania broni jądrowej:
Ebrahim Rezaei, rzecznik Komisji Bezpieczeństwa Narodowego i Polityki Zagranicznej irańskiego parlamentu,powiedział, że Iran może rozważyć wycofanie się z Traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT), zmianę doktryny nuklearneji zamknięcie cieśniny Bab al-Mandab, a także cieśniny Ormuz, jeśli Stany Zjednoczone przeprowadzą kolejny atak na ten kraj.
Teraz Iran z dumą demonstruje swoją zdolność do odbudowy po amerykańskich atakach. W sieciach pojawiło się mnóstwo filmów pokazujących Iran odbudowujący mosty i tunele, które zostały uszkodzone w wyniku amerykańskich ataków w ciągu ostatniego tygodnia.
Za pośrednictwem tłumaczenia dubbingowego AI: Nie można załadować wideo.
Tunel, o którym mowa w pierwszym powyższym nagraniu wideo, znajduje się podobno na współrzędnych geograficznych 27.5829, 56.2498 , co umiejscowiłoby go tutaj w odniesieniu do Bandar Abbas:
Ostatnio rozmawialiśmy o planie USA, mającym na celu potencjalne odcięcie Bandar Abbas od sąsiednich regionów. Teraz widzimy, że Irańczycy odblokowali już wiele tuneli i naprawiają również mosty.
Należy również zauważyć, że prawdopodobnym wektorem potencjalnego planu „operacji lądowej” dla USA nie byłoby zajęcie samego Bandar Abbas, lecz raczej odcięcie Bandar Abbas w celu odizolowania pobliskiej wyspy Keshm. Keshm jest prawdopodobnie w całości zaopatrywane przez region Bandar Abbas, a zatem odcięcie tego regionu od dostaw z zewnątrz odizolowałoby Keshm, czyniąc go podatnym na ataki.
Wiemy, że Keszm, podobnie jak Charg, jest rozważany przez USA pod kątem jakiejś operacji desantowej. Wyspa Keszm byłaby kluczowa ze względu na swoje strategiczne położenie w samym sercu Cieśniny Ormuz, co teoretycznie pozwoliłoby USA kontrolować cieśninę:
Trump pozostaje niezrażony stratami własnych żołnierzy, określając to wydarzenie po prostu jako „smutne”. Stany Zjednoczone rozpoczynają nową rundę ataków, które eskalowały, uderzając w bardziej krytyczną infrastrukturę Iranu: zeszłej nocy Stany Zjednoczone zaatakowały irańską elektrownię jądrową w Darkhovin , która według MAEA nie zawiera jeszcze żadnych materiałów jądrowych.
Iran ponownie odpowiedział w podobny sposób, niszcząc kluczowy kuwejcki zakład naftowy i „zakład destylacji wody”:
W tym momencie Trump ma mniej planu niż kiedykolwiek wcześniej. Jest teraz uwięziony w klasycznym zugzwangu, który sam stworzył, i musi kontynuować bezcelowe bombardowania, aby zachować swój narcystyczny wizerunek, ponieważ porażka z Iranem zmiażdżyłaby jego ego. Jesteśmy świadkami, jak Irańczycy w krótkim czasie odbudowują wszystko, co zostało zniszczone, jednocześnie nadal uszczuplając amerykańskie aktywa i potencjał w regionie – podobno dziś rano zestrzelono czwarty w ciągu ostatnich kilku dni bezzałogowy samolot bojowy MQ-9 Reaper.
Konflikt przerodził się nie tylko w globalną farsę, ale wręcz w oczywistą osobistą zemstę dla chwiejnego Trumpa, który przelewa resztki świętej krwi i skarbów swojego kraju w szaleńczym pościgu za wiatrakami, który skazał cały jego naród na zagładę. Możemy tylko siedzieć i patrzeć, jak daleko posunie się w tej fanatycznej wyprawie, mając nadzieję, że Sancho sprowadzi go z powrotem na ziemię.
Linie frontu tego tygodnia nie są już jedynie wytyczone na mapach, ale przebiegają przez krwiobieg całych narodów: wodę, energię elektryczną, ropę naftową, zaopatrzenie i lojalność polityczną.
Podczas gdy Waszyngton grozi lądowaniem na wyspie Charg, Iran grozi kolejnym etapem eskalacji, a Ukraina atakuje rosyjski system paliwowy, jednocześnie rozpada się podstawowy porządek leżący u podstaw wojen – od rosnącej odległości między Waszyngtonem a Tel Awiwem po rekonstrukcję rządu w Kijowie.
„Radar geopolityczny” Hollistera ujawnia powtarzający się schemat: ten, kto kontroluje linie frontu, decyduje o kolejnym etapie.
Radar geopolityczny z okresu 13–19 lipca 2026 r.
Artykuł opiniotwórczy autorstwa Michaela Hollistera.
serce
WASZYNGTON ROZWAŻA OPERACJĘ LĄDOWĄ PRZECIWKO WYSPIE KHARG – „BOOTS NA ZIEMI” POWRACAJĄ DO OTWARTEJ DEBATY (14–18 lipca 2026 r.)
Prezydent USA Trump nie wykluczał już operacji lądowej przeciwko Iranowi i publicznie oświadczył, że Iran mógłby zająć wyspę Kharg, przez którą przechodzi około 90 procent eksportu ropy naftowej. „Wall Street Journal” donosi, że Kharg, a także wyspy wzdłuż Cieśniny Ormuz, są omawiane jako opcje w Sali Sytuacyjnej; według CNN Iran rozmieszcza na wyspie dodatkowe systemy obrony powietrznej i zaminowuje potencjalne miejsca lądowania. Były dowódca CENTCOM, Frank McKenzie, argumentował w CBS za zajęciem Kharg, ponieważ posiadanie terytorium Iranu byłoby czynnikiem w przyszłych negocjacjach. Nie potwierdzono jednak żadnego rozkazu dotyczącego takiej operacji. Artykuł „Wojska lądowe i podwójna blokada” wyjaśnia, dlaczego zajęcie jest uważane za wykonalne, ale prawdziwym problemem jest jego utrzymanie – i jak podwójna blokada obu cieśnin odcięłaby tę kluczową arterię energetyczną od końca do końca .
PIERWSZE POTWIERDZENIE NASZEGO UPADKU – SIÓDMA NIEPRZERWANA NOC ATAKÓW, NAJGŁĘBSZY ZASIĘG W GŁĄB LĄDU (12–18 lipca 2026 r.)
CENTCOM poinformował 18 lipca, że poprzedniego dnia w Jordanii zginęło dwóch żołnierzy amerykańskich, a kolejny zaginął – to pierwsze potwierdzone ofiary śmiertelne po stronie USA od wznowienia walk 25 czerwca. Między 12 a 18 lipca wojsko amerykańskie przeprowadziło siedem kolejnych nalotów; siódmy, wymierzony w Jask, Sirik, Buszehr , Bandar Abbas, Qeshm, Ahwaz, Jazd i Lar, osiągnął najgłębszą jak dotąd penetrację kraju. Trafiono kilka mostów w pobliżu Bandar-e Khamir, tunel drogowy i wieżę kontroli morskiej w Czabahar. Według źródeł irańskich, osiem osób zginęło w Hormozgan; w całym kraju ponad 400 osób zostało rannych w tym tygodniu. Aktualne informacje z Iranu przedstawiają kontekst wydarzeń z tego tygodnia .
ZDERZENIE OBIE STRON, INFRASTRUKTURA CYWILNA – 10 000 IRAŃCZYKÓW BEZ WODY PITNEJ, TRAFIENIE W KUWEJSKĄ ROLNICĘ (17–18 lipca 2026 r.)
W nocy 18 lipca amerykański atak zniszczył ujęcie wody surowej w zakładzie odsalania wody Bonji na zachód od Jask; według Irańskiego Urzędu Wodnego około 10 000 osób w 20 wioskach zostało pozbawionych wody pitnej. Iran zaatakował również 18 lipca rafinerię w Mangaf w Kuwejcie, a dzień wcześniej elektrownię wodno-kanalizacyjną; lotnisko w Kuwejcie tymczasowo zawiesiło działalność. Państwa Zatoki Perskiej pozyskują znaczną część wody pitnej poprzez odsalanie. Sekretarz Generalny ONZ Guterres nazwał ataki na infrastrukturę cywilną „niedopuszczalnymi” i oświadczył, że nie ma militarnego rozwiązania. Waszyngton twierdzi, że osłabia potencjał militarny Iranu; Teheran oskarża USA o celowe atakowanie infrastruktury cywilnej.
CHAMENEI OGŁOSIŁ MEMORANDUM O ZMARŁYCH, REZAEI GROZI „PEŁNĄ OFENSYWĄ” (17-18 lipca 2026 r.)
Najwyższy Przywódca Modżtaba Chamenei oświadczył pisemnie 18 lipca, że podpis Trumpa jest „bezwartościowy i nieważny”; wiceminister spraw zagranicznych Gharibabadi oświadczył, że Iran zawiesił swoje zobowiązania wynikające z Memorandum z Islamabadu. Mohsen Rezaei, doradca wojskowy Najwyższego Przywódcy, ostrzegł 17 lipca, że jeśli ataki będą kontynuowane, Iran przejdzie do fazy pełnoskalowych operacji ofensywnych w ciągu kilku dni. 60-dniowy okres obowiązywania memorandum upływa w połowie sierpnia. Tymczasem rozmowy trwają – Trump oświadczył, że niedawno rozmawiał z irańskimi negocjatorami. Negocjacje i walki toczą się równolegle.
IRAN WYDAJE HOUTHIM INSTRUKCJĘ , ABY ZASILALI BAB AL-MANDAB – PAŃSTWA ARABSKIE POTĘPIAJĄ ATAKI (16–18 lipca 2026 r.)
Trzy źródła poinformowały agencję Reuters 16 lipca, że Iran nakazał Hutitom zamknięcie Morza Czerwonego dla żeglugi, jeśli USA zaatakują irańską sieć energetyczną; źródło bliskie Hutitom poinformowało, że drony i pociski zostały rozmieszczone w cieśninie Bab al-Mandab. UE podobno wzmocniła swoją misję na Morzu Czerwonym. Jednocześnie Katar, Kuwejt i Bahrajn potępiły irańskie ataki na Jordanię, Bahrajn i Kuwejt, uznając je za naruszenie ich suwerenności; Bahrajn powołał się na artykuł 51 Karty Narodów Zjednoczonych. Oznaczało to, że po raz pierwszy oba główne szlaki eksportowe Bliskiego Wschodu znalazły się pod jednoczesną presją. Ten dokument ujawnia, kto może zrozumieć Hutitów poza etykietą.
BRENT PONAD 88 DOLARÓW, OGROMNY RUCH NA OSIEM STATKACH DZIENNIE (16-17 lipca 2026 r.)
Ropa Brent zamknęła się 17 lipca na poziomie 88,10 USD – dzienny wzrost o około 4,6% i najwyższy poziom od czasu wznowienia konfliktu; w ciągu tygodnia cena wzrosła o około 14%. Ruch na Hormuzie spadł do ośmiu statków 16 lipca, osiągając najniższy poziom od trzech tygodni i stanowiąc około jedną piętnastą przedwojennego poziomu 120-140 statków dziennie. Amerykańska Agencja Informacji Energetycznej (EIA) prognozowała średnią cenę ropy Brent w czerwcu na poziomie 85 USD, po tym jak memorandum na krótko otworzyło cieśninę. Irański atak na kuwejcką rafinerię 18 lipca prawdopodobnie zwiększy presję wzrostową.
UKRAINA: REWOLUCJA RZĄDOWA W CZASIE WOJNY – OBALENIE SWYRYDENKI, DYMISJA FEDOROWA WYWOŁUJE PROTESTY (12–17 lipca 2026 r.)
Parlament przyjął rezygnację premier Julii Swyrydenko 14 lipca, dwa dni po tym, jak prezydent Zełenski ogłosił „reset” rządu; prezes Naftogazu Serhij Korecki jest uważany za prawdopodobnego następcę. Zełenski zapowiedział również zmiany na najwyższych stanowiskach w organach ścigania. Według źródeł w Kijowie, dymisja ministra obrony Mychajły Fiodorowa i powołanie tymczasowego następcy wywołały pierwsze od początku wojny protesty przeciwko decyzji personalnej w sprawie przywództwa. Aktualne informacje z Ukrainy przedstawiają kontekst , w jaki sposób ta restrukturyzacja przebiega właśnie w okresie wzmożonej aktywności operacyjnej.
UKRAINA SPOTYKA SIĘ Z ROSJĄ W SPRAWIE DOSTAWY PALIWA – CZARNOMORSKI TANKOWNIK, RAFINERIE, NOWA RAKIETA (15-16 lipca 2026 r.)
Siły ukraińskie kontynuowały dalekosiężną kampanię przeciwko rosyjskim celom energetycznym i wojskowym; w nocy 16 lipca, według ukraińskich źródeł, około dwudziestu tankowców z ropą należących do rosyjskiej floty cieni zostało zaatakowanych na Morzu Czarnym, a także rafinerie i złoża ropy naftowej w głębi lądu. Instytut Badań nad Wojną uważa, że Rosja zwraca się do Indii o dodatkowe dostawy benzyny, ponieważ ataki zmniejszają moce przerobowe rafinerii. Minister cyfryzacji Fiodorow poinformował 16 lipca o przeprowadzeniu testu rakiety balistycznej, której nazwy nie podano. Obie strony atakują się obecnie głęboko w głębi lądu.
Rosja nasila ofensywę na Słowiańsk – Polska ostrzega przed rozpoznaniem Morza Bałtyckiego (15-16 lipca 2026 r.)
Ukraiński oficer poinformował 16 lipca, że siły rosyjskie zwiększyły liczbę ataków na kierunku Słowiańsk z pięciu do siedmiu, a następnie z 22 do 26 dziennie; zyski terytorialne netto pozostają niewielkie, w zależności od źródła. Polskie władze ostrzegły, że Rosja monitoruje ćwiczenia obrony powietrznej NATO w pobliżu Morza Bałtyckiego. Według Instytutu Polityki Bezpieczeństwa (ISW), rosyjskie elity jednocześnie przenoszą aktywa za granicę, aby chronić się przed ryzykiem gospodarczym i groźbą nacjonalizacji. Wojna wyraźnie przesuwa się z linii frontu na energetykę, zaopatrzenie i gospodarkę.
GAZA: IZRAELSKIE STRAJKI POMIMO „ZAWIESZENIA BRONI”, RADA POKOJU I NCAG W STANIE (14 lipca 2026 r.)
Izraelski atak w północnej Dżabalii 14 lipca doprowadził do śmierci dyrektora komisariatu policji i kilku funkcjonariuszy. 20-punktowy plan z października utknął w martwym punkcie: Rada Pokoju pod przewodnictwem Trumpa odrzuca rozwiązanie administracji rządowej przez Hamas 6 lipca jako bezsensowne, dopóki Hamas zachowa broń – co Hamas z kolei wiąże z wycofaniem sił przez Izrael i wdrożeniem pierwszego etapu. Technokratycznemu organowi NCAG jak dotąd odmówiono dostępu do Strefy Gazy. Izrael nadal kontroluje znaczną część terytorium.
WASZYNGTON NACISKA IZRAEL NA WYCOFANIE SIĘ – LIBAN I IZRAEL ZAKOŃCZĄ RUNDĘ RZYMSKĄ (14–16 lipca 2026 r.)
Według portalu Axios, Trump wezwał Netanjahu 14 lipca do wycofania wojsk izraelskich z południowej Syrii i kontynuowania wycofywania wojsk z południowego Libanu: „Oni cię tam nie chcą”. Liban i Izrael zakończyły szóstą rundę negocjacji w Rzymie 16 lipca, którą określono jako „produktywną”, porozumieniem w sprawie wytycznych dotyczących wycofania wojsk izraelskich z dwóch stref pilotażowych; prezydent Aoun ma po raz pierwszy pojawić się w Białym Domu 21 lipca. Hezbollah odrzuca porozumienie ramowe. Ten rozwój sytuacji ujawnia narastający konflikt między Waszyngtonem a Tel Awiwem. Niniejszy dokument analizuje rolę, jaką Hezbollah odgrywa w tej sytuacji.
WIELKA BRYTANIA: BURNHAM MIANOWANY NA SZEFA PRACY, PREMIERA W PONIEDZIAŁEK (17 lipca 2026)
Andy Burnham, były burmistrz Wielkiego Manchesteru, został oficjalnie ogłoszony liderem rządzącej Partii Pracy 17 lipca i w poniedziałek zostanie zaprzysiężony na premiera. Był jedynym kandydatem, który zastąpił ustępującego Keira Starmera i zapewnił sobie nominację 379 z 403 posłów Partii Pracy. Będzie siódmym brytyjskim szefem rządu w ciągu dekady. W swoim pierwszym przemówieniu zapowiedział „największą redystrybucję” władzy od rządu centralnego w nowożytnej historii Wielkiej Brytanii. Wyborcy spoza Manchesteru wciąż go w dużej mierze nie znają.
Odrzucone trzykrotnie – a jednak prawnie wiążące: Większość Parlamentu Europejskiego zagłosowała przeciwko monitorowaniu czatów. Jego przyjęcie było możliwe dzięki przyspieszonej procedurze, w której przeciwnicy, a nie zwolennicy, potrzebowali większości 361 głosów. Jak ustawa o inwigilacji, która wielokrotnie zawodziła, weszła w życie dzięki taktyce proceduralnej, presji czasu i interesom dużych firm technologicznych, zostało pokazane w dokumencie „ Monitorowanie czatów a rozumienie demokracji przez UE ”.
Rząd obcego państwa wykorzystuje chatboty oparte na sztucznej inteligencji do kontaktowania się z obywatelami amerykańskimi, prowadzi rzekomo niezależne strony internetowe do weryfikacji faktów i próbuje wpływać na reakcje generatywnych systemów sztucznej inteligencji – wszystko to finansowane jest z budżetu dyplomacji publicznej w wysokości 730 milionów dolarów, a centrum kontraktowe znajduje się we Frankfurcie. Działanie tej cyfrowej maszyny wpływu zostało udokumentowane w dokumencie „ The Frankfurt Hub – Part 2” oraz w briefingu „ The Digital Front ”.
TEMATY centralne
Próg
W ciągu tygodnia granice, które wcześniej były niewzruszone, upadły po obu stronach. Pierwsze potwierdzone ofiary w USA – dwie osoby zabite, jedna zaginiona w Jordanii – zmieniają krajowy krajobraz polityczny w Waszyngtonie, ponieważ trumny wracają po raz pierwszy, a operacja nie ma jeszcze ustalonej daty zakończenia. Jednocześnie obie strony uderzyły w infrastrukturę cywilną: Stany Zjednoczone w zakład odsalania Bonji, który odciął od wody pitnej 10 000 Irańczyków; Iran w kuwejcką elektrownię i wodociągi, a także w rafinerię.
Kwestia wojsk lądowych przeszła ze spekulacji do otwartej dyskusji: Trump nie wyklucza zajęcia Kharg, „Wall Street Journal” donosi o dyskusjach w Sali Sytuacyjnej, a CNN donosi o irańskim zbrojeniu na wyspie. Kharg leży około 25 kilometrów od wybrzeża i około 400 kilometrów na północny zachód od Ormuz – jego zdobycie wpłynęłoby na irański eksport ropy, ale nie otworzyłoby cieśniny; jego zdobycie jest uważane za wykonalne, a utrzymanie go stanowi prawdziwy problem. Rezaei grozi rozpoczęciem „pełnej ofensywy” w ciągu kilku dni. Aktualne informacje dotyczące Iranu ukazują, kto pierwszy przekroczy który próg – i jakie korzyści strategiczne przyniosłoby lądowanie na terytorium Iranu – podczas gdy logika operacyjna podwójnej blokady jest wyjaśniana przez wojska lądowe i podwójną blokadę .
Pytania
Czy pierwsze ofiary śmiertelne działań wojennych w USA bez podjęcia zdecydowanych działań zmienią sytuację polityczną w Waszyngtonie?
Jakie korzyści przyniosłoby zdobycie wyspy położonej 25 kilometrów od wybrzeży wciąż funkcjonującego Iranu – i kto miałby ją utrzymać i jak długo?
Jeśli obie strony mają problemy z zaopatrzeniem cywilnym: Gdzie leży granica, na której można oprzeć negocjacje?
Co się stanie, jeśli termin Rezaei’a upłynie, a w irańskim ostrzale nie nastąpi żadna jakościowa zmiana?
Ukraina: Odbudowa w momencie siły
Ukraina coraz bardziej uderza w rosyjską gospodarkę wojenną tam, gdzie jest ona najbardziej narażona: na morzu, w portach i w dostawach paliw. Dwadzieścia tankowców z floty cieni w ciągu jednej nocy, rafinerie sięgające głębi lądu, rosyjskie przejęcie indyjskiej benzyny – oto stan siły operacyjnej. Właśnie w tym momencie Zełenski rozwiązuje swój rząd: premier Swyrydenko została odsunięta od władzy, prezes Naftogazu Korecki jest uważany za jej następcę, a dymisja ministra obrony Fiodorowa, według źródeł w Kijowie, wywołała pierwsze od początku wojny protesty przeciwko decyzji kadrowej kierownictwa. Zełenski nazywa to zmianą strategii politycznej; krytycy widzą niepokoje w krytycznym momencie wojny. Aktualny „Ukraina Update” analizuje, co ta restrukturyzacja ujawnia na temat priorytetów kierownictwa – produkcji broni, dyplomacji partnerskiej, przygotowań do zimy – i dlaczego utrata popularnego ministra mobilizuje ulice.
Pytania
Dlaczego przywódca miałby restrukturyzować rząd, podczas gdy jego siły zbrojne są w ofensywie?
Co to znaczy, że po raz pierwszy decyzja personalna – a nie sama wojna – sprowadza ludzi na ulice?
Czy wynik tej wojny ostatecznie przesunie się z linii frontu na energię, zaopatrzenie i uzbrojenie?
Energia jako broń
Dwie wojny zbiegają się w tym samym punkcie zagrożenia. Na Bliskim Wschodzie ruch na cieśninike Ormuz spadł do ośmiu statków dziennie, ceny ropy Brent wzrosły o 14 procent w ciągu jednego tygodnia, zaatakowano kuwejcką odsalarkę, a cieśnina Bab al-Mandab, druga cieśnina, została zamknięta. W Rosji zamknięto około jedną dziesiątą mocy przerobowych rafinerii, a paliwo jest racjonowane w kilku regionach.
Oba konflikty pokazują tę samą zasadę: o wyniku decyduje nie linia frontu, ale raczej linia życia – ropa naftowa, prąd, woda, zaopatrzenie. Ta logika rozciąga się aż do Niemiec: część dronów atakujących rosyjskie zaplecze jest produkowana na niemieckiej ziemi. Niniejsza, dwuczęściowa analiza bada, co to oznacza dla niemieckich założeń bezpieczeństwa – i jaki rodzaj bezpiecznej przystani Niemcy mogą porzucać: Bezpieczna przystań, którą Niemcy porzucają – część 1: Wnioski i część 2: Konsekwencje .
Pytania
Jaki pożytek z siły militarnej, jeśli obie wojny rozstrzygane są w wąskich gardłach, których praktycznie nie da się obronić?
Kto podejmuje decyzję o eskalacji, jeśli Niemcy produkują broń na potrzeby aktywnej wojny – a co jeśli Rosja potraktuje tę produkcję jako cel?
Co by się stało pod względem ekonomicznym, gdyby Ormuz i Bab al-Mandab zostały zablokowane jednocześnie?
Rosnąca przepaść
Między Waszyngtonem a Tel Awiwem narasta rozdźwięk. Trump wezwał Netanjahu do wycofania wojsk izraelskich z południowej Syrii i kontynuowania wycofywania wojsk z południowego Libanu – „oni was tam nie chcą” – podczas gdy Liban i Izrael zakończyły rundę rozmów w Rzymie na temat wytycznych dotyczących tego właśnie wycofania, a prezydent Aoun ma po raz pierwszy pojawić się w Białym Domu 21 lipca.
To wydarzenie nie jest odosobnionym przypadkiem: w zeszłym tygodniu Waszyngton zniósł sankcje CAATSA wobec Turcji i zaoferował dostawę myśliwców F-35, podczas gdy Netanjahu publicznie określił Erdogana mianem dalekiego od wzorowego sojusznika. Kształtuje się regionalna reorganizacja, w której Waszyngton jednocześnie nagradza i kontroluje – i w której Izrael nie jest już automatycznie centrum amerykańskiej polityki bliskowschodniej. „The Encirclement” pokazuje, jak pogłębia się linia podziału między NATO a Izraelem; „Turcja 2026” analizuje rolę Turcji między dwoma blokami ; a „Cicha Oś” bada ruch kształtujący się między stolicami .
Pytania
Co oznacza sytuacja, gdy prezydent USA otwarcie wzywa Izrael do wycofania się, a jednocześnie popiera Turcję?
Czy Izrael traci swój szczególny status w amerykańskiej strategii regionalnej, czy też jest to manewr taktyczny?
Jaki porządek powinien zapanować po wojnie z Iranem i kto skorzysta na włączeniu Ankary zamiast jej wykluczeniu?
+++
Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – daleką od dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.
W ciągu ostatnich 24 godzin charakter wojny wyraźnie się zmienił. Nie jest to już przede wszystkim wojna przeciwko pozycjom wojskowym, ale coraz bardziej wojna przeciwko infrastrukturze, od której zależą zwykli ludzie. Każdy, kto chce zrozumieć, dokąd zmierza ten konflikt, powinien zacząć właśnie od tego szczegółu.
Mosty, tunele, zakłady odsalania wody
Potwierdzono uszkodzenie co najmniej czterech mostów, w tym kluczowego połączenia między Bandar Abbas a Szyrazem, którego zniszczenia mówią same za siebie na dostępnych nagraniach. Jednocześnie Amerykanie zaatakowali oba wyjścia z głównego tunelu w pobliżu Bandar Abbas – najwyraźniej w celu odizolowania miasta jako bazy morskiej w południowym Iranie. Według nagrania strona irańska rozpoczęła już naprawę tunelu.
Inne cele obejmowały bazę rakietową Imam Ali na zachodzie kraju, wieżę kontroli żeglugi w porcie Czabahar (Szahid Kalantari Port) nad Zatoką Omańską, której zniszczone pozostałości zostały publicznie wystawione przez amerykańskiego Sekretarza Obrony, zakład odsalania wody morskiej w południowym Iranie oraz eksplozje w Buszehr, Darabie i okolicach Bandar Abbas. (Wyspa Larak, wspomniana w niektórych raportach w tym miejscu, pojawia się w innych dostępnych raportach agencji – jako punkt ostrzegawczy w transmisji radiowej Marynarki Wojennej USA do okrętów, a nie jako lokalizacja tej wieży).
W tym miejscu kryje się rozbieżność, którą należy wyjaśnić, ponieważ wiele mówi ona o naturze tej fazy wojny: Zdecydowana większość wspomnianych celów to infrastruktura cywilna – mosty i tunele użytkowane przez zwykłych ludzi, a nie instalacje wojskowe. Według jednej z relacji, w pojazdach uderzonych w mosty znajdowały się zwykłe rodziny, w tym kierowca ciężarówki i rodzice jadący do szpitala w sąsiednim mieście. Wyraźnie przedstawiam tę relację jako twierdzenie jednej ze stron konfliktu – nie zostało ono niezależnie zweryfikowane. Niezależne potwierdzenie dotyczy jednak samego faktu, że ataki dotyczą mostów i tuneli.
Kto mógłby wywierać wpływ na Waszyngton?
Odpowiedź jest wąsko zdefiniowana: mediatorami nie są państwa trzecie, ale właśnie te reżimy, w których znajdują się amerykańskie bazy. Gdyby wspólnie zadeklarowały swoją ciągłą niechęć do udziału, kontynuacja obecnej kampanii byłaby dla Waszyngtonu praktycznie niemożliwa. Takiej zbiorowej odmowy jeszcze nie zaobserwowano; pakistańskie wysiłki mediacyjne ograniczają się zasadniczo do przekazywania informacji.
W odpowiedzi Iran zaczął atakować zakłady odsalania wody i elektrownie w Kuwejcie. Według Ministerstwa Energii Kuwejtu, uszkodzeniu uległy zarówno zakład odsalania wody, jak i elektrownia. Logika tego jest dwojaka: po pierwsze, Kuwejt, według dostępnych szacunków, zapewnia największe wsparcie dla kampanii amerykańskiej i utrzymuje siły powiązane z potencjalną inwazją lądową. Po drugie, jest to lustrzane odbicie ataków na porównywalne cele cywilne w Iranie – szpitale, w tym szpitale dziecięce, zakłady odsalania wody, mosty i tunele.
Według dostępnych informacji w ciągu najbliższych dwóch, trzech dni spodziewane są poważniejsze ciosy zarówno dla sił amerykańskich, jak i reżimów, które je goszczą.
Dokładność wzrasta – i jest na to techniczne wytłumaczenie.
Iran naprowadzał swoje pociski w poprzedniej dwunastodniowej wojnie za pomocą GPS – systemu kontrolowanego przez Amerykanów, który technicznie jest zdolny do fałszowania współrzędnych. W rezultacie niektóre ataki chybiły celu. Istnieje historyczna analogia: w 1993 roku Stany Zjednoczone zignorowały sygnał GPS chińskiego statku, który podejrzewano – jak się później okazało, niesłusznie – o transport broni chemicznej. Następnie Chiny opracowały własny system nawigacji satelitarnej, który według dostępnych szacunków jest obecnie w trzeciej generacji i przewyższa GPS pod względem możliwości. Iran najwyraźniej przeszedł na ten system 28 lutego – może to tłumaczyć znaczny wzrost dokładności ostatnich ataków.
Geografia jako siła sama w sobie
Stare powiedzenie głosi, że wojna to sposób, w jaki los uczy Amerykanów geografii. Ta lekcja dotyczy nie tylko mapy, ale także inwentaryzacji obozów.
Wzdłuż irańskiego wybrzeża, rozciągającego się na odcinku około 320 kilometrów od Kisz do Sirik, znajduje się około 1000 wyrzutni rakietowych – strona amerykańska po prostu nie jest w stanie ich wszystkich unieszkodliwić.
Iran natomiast zadowala się znacznie mniej inwazyjnym zadaniem metodycznego unieszkodliwienia około dziewięciu celów wojskowych: baz w Kuwejcie, Bahrajnie, Katarze, Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz obu baz lotniczych w Jordanii, poprzez selektywne niszczenie magazynów, hangarów i składów sprzętu. Wymowny przykład: dron rozpoznawczy stacjonujący w Jordanii, wart około ćwierć miliarda dolarów, musiał zostać pospiesznie przeniesiony na Cypr lub do Włoch, ponieważ pozostanie w pierwotnej lokalizacji stało się zbyt ryzykowne.
Jeśli Iran ukończy te prace, amerykańska obecność wojskowa w Zatoce Perskiej przestanie istnieć w obecnej formie – a Waszyngton nie będzie miał innego wyjścia, jak tylko uciec się do baz w samym Izraelu, co z kolei uczyniłoby terytorium Izraela kolejnym prawdopodobnym celem. Jeśli Stany Zjednoczone będą kontynuować ataki, cały świat odczuje konsekwencje gospodarcze – nie tylko region, ponieważ dotyczy to globalnego, a nie lokalnego rynku energii – zgodnie z ostrzeżeniem wydanym jeszcze przed obecną eskalacją.
Ekspansja do irackiego Kurdystanu, Jordanii, Kuwejtu i Omanu
W nocy Iran przypuścił zmasowany atak na cele w irackim Kurdystanie; góry dosłownie stanęły w płomieniach, a wtórne detonacje wskazują na trafienie w składy amunicji. Doradca wojskowy Najwyższego Przywódcy oświadczył w wywiadzie dla telewizji państwowej, że kraj wkracza w nową fazę i rozpocznie znacznie intensywniejsze ataki; spodziewano się eskalacji na Morzu Czerwonym, a także wzmożonej aktywności irackich sił oporu, które – według tej oceny – miały lepszy dostęp do zasobów niż Hezbollah, którego linie zaopatrzeniowe były blokowane przez proamerykańskie struktury w Syrii.
Nad Jordanią wykryto co najmniej osiem lub dziewięć pocisków, a także zgłoszono pożary; pojawiły się również doniesienia o płonących obiektach w bazach wojskowych w Kuwejcie. Oman, który wcześniej starał się zachować neutralność, również znalazł się na liście celów, ponieważ pod presją zgodził się na żądania Amerykanów – Iran nie chce robić wyjątków, nawet jeśli decyzja została podjęta pod przymusem. Według lokalnych źródeł, baza w Bahrajnie jest uważana za wyjątkowo dużą; znaczna część ataków wydaje się być wymierzona w technologie i sprzęt, które byłyby potrzebne do potencjalnej operacji lądowej.
Oświadczenie, najwyraźniej pochodzące od sił irańskich, oskarża Waszyngton o ucieczkę z pola bitwy zamiast przyznania się do porażki i ukrywanie tego poprzez ataki na szpitale, mosty, linie kolejowe, lotniska, porty i węzły komunikacyjne. Ponieważ żadna instytucja międzynarodowa nie jest w stanie powstrzymać takich działań, oświadczenie powołuje się na koraniczną normę proporcjonalnego odwetu. Nawiązuje to do poprzedniej 40-dniowej wojny: wówczas katarskie złoże gazu Północ/Południe Pars było jednym z pierwszych celów infrastrukturalnych, a irański kontratak na Katar, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Kuwejt był tak druzgocący, że Trump publicznie oświadczył, że nie będzie się powtarzał. Iran wydaje się teraz powielać właśnie tę strategię odstraszania.
Dlaczego nie bezpośrednio Izrael?
Krążą dwa wyjaśnienia. Po pierwsze, obecny konflikt to przede wszystkim walka o kontrolę nad Cieśniną Ormuz, a cała koalicja przeciwko Iranowi jest zbudowana wokół Izraela – zwycięstwo Iranu w cieśninie byłoby już strategiczną porażką samego Izraela. Po drugie, lepiej byłoby, gdyby sam Netanjahu wykonał pierwszy krok, ponieważ byłoby to dla niego kosztowne przed nadchodzącymi wyborami, podczas gdy atak ze strony Iranu mógłby, przeciwnie, zapewnić mu poparcie polityczne w kraju.
Jednocześnie pojawiły się doniesienia, że Izrael tworzy nową bazę wojskową w południowym Libanie, w wiosce zniszczonej specjalnie w tym celu – kalkulacja ta sztucznie rozkłada ciężar na dwa fronty, podczas gdy USA prowadzą wojnę bezpośrednio z Iranem. Jednak takie manewry taktyczne nie negują kluczowego faktu strategicznego: kontrola nad cieśniną i postępy programu nuklearnego pozostają w rękach Iranu, niezależnie od tego, co dzieje się na peryferiach.
Stan amerykańskich arsenałów
Na szczególną uwagę zasługuje jeden szczegół. Platforma HIMARS może wykorzystywać trzy rodzaje amunicji: kierowane rakiety wieloprowadnicowe o zasięgu około 20 mil – bezużyteczne przeciwko celom w Iranie; pociski ATACMS o zasięgu około 180 mil – również niewystarczające; oraz niezwykle celny pocisk rakietowy PrSM o zasięgu około 300 mil, który w rzeczywistości byłby wystarczający. Według dostępnych informacji wyprodukowano zaledwie 56 sztuk. Przy zużyciu ośmiu jednostek dziennie, ten zapas teoretycznie wystarczyłby na tydzień.
Rozmieszczone są również pociski Tomahawk, pociski manewrujące JASSM i pociski przeciwradarowe HARM, ale ich zapasy również maleją – globalny arsenał pocisków Tomahawk szacuje się na około 2500 jednostek, przy czym dowództwa regionu Indo-Pacyfiku i Europy korzystają z tej samej puli. Ponieważ magnesy w systemach naprowadzania tych pocisków wykonane są z metali ziem rzadkich kontrolowanych przez Chiny, strat nie da się szybko uzupełnić. Co istotne, słowo „miny” nie pada w żadnym z publicznych oświadczeń – mimo to Iran może w każdej chwili znacznie zmniejszyć rozmiar cieśniny i wstrzymać żeglugę do czasu spełnienia swoich żądań.
Dane o ruchu mówią same za siebie: wczoraj przepłynęło osiem statków, a dzień wcześniej piętnaście – wyłącznie szlakiem północno-irańskim, podczas gdy w południowej części cieśniny nic się nie dzieje. Armatorzy i ubezpieczyciele dawno już zdecydowali, czyja kontrola jest bardziej niezawodna. Pouczające jest tutaj doświadczenie bombardowania Jugosławii: wówczas również dla każdej kampanii infrastrukturalnej znajdowano objazdy – samo zniszczenie mostów raczej nie przezwycięży realiów geograficznych.
Projekt Wolność
Oficjalne stanowisko USA nosi nazwę „Projekt Wolność” – ten sam plan, który próbowano wprowadzić 4 maja, początkowo planowany na dwa tygodnie, ale wstrzymany po 36 godzinach, gdy Arabia Saudyjska odmówiła udostępnienia przestrzeni powietrznej i baz. Cel: unieszkodliwienie wszystkiego, co pozwala Iranowi blokować żeglugę – pocisków rakietowych, dronów, motorówek, systemów dowodzenia, czujników, radarów, logistyki – a jednocześnie osłabienie zdolności Iranu do odwetu na państwach Zatoki Perskiej, bazach USA i Izraelu. Logika: ponieważ Iran nie posiada broni jądrowej, cieśnina jest jego najważniejszym strategicznym atutem i musi zostać mu trwale odebrana.
Zastrzeżenie jest oczywiste: jedyną prawdziwie zwycięską wojną prowadzoną przez Stany Zjednoczone od 1945 roku była pierwsza wojna w Zatoce Perskiej. Rzeczywistość geograficzną można było zasadniczo zmienić tylko na dwa sposoby – wysyłając dwa do trzech milionów żołnierzy, co spowodowałoby straty od 200 000 do 300 000 istnień ludzkich i kosztowałoby od dwóch do trzech bilionów dolarów w ciągu dekady, albo mianując gubernatora takiego jak szach. Obie opcje są dziś równie nieosiągalne. Właśnie o to chodzi w stwierdzeniu, że geografia ma swoją własną moc – a w tym przypadku ta moc jest po stronie Iranu.
Wewnętrzne rozłamy polityczne w USA
Kilka dużych stacji telewizyjnych podobno odmówiło emisji jednego z ostatnich przemówień Trumpa, podczas gdy inne potraktowały je z jawnym sceptycyzmem. Około 100 głosów w Kongresie – większość nie została osiągnięta, ale sam fakt jest wymowny – padło przeciwko kolejnemu pakietowi pomocy wojskowej dla Izraela. Na horyzoncie pojawia się również bardzo realny problem: niedobór oleju napędowego, który według szacunków stanie się krytyczny w ciągu 30 do 45 dni – właśnie wśród kierowców ciężarówek dalekobieżnych i innych konsumentów oleju napędowego, z których znaczna część głosowała na obecną administrację.
Nawet gdyby cieśnina została otwarta dzisiaj, przywrócenie normalnego przepływu ropy i paliwa zajęłoby od dwóch do trzech miesięcy, co uniemożliwia realny powrót do normalnych dostaw przed listopadem.
Arabia Saudyjska, Turcja, Azerbejdżan
Arabia Saudyjska jest jedynym państwem Zatoki Perskiej, którego Iran jeszcze nie zaatakował. Decyzja o ataku na Hutich wydaje się być błędem strategicznym: Rijad sprowokował w ten sposób kontratak na co najmniej jedno, a może dwa lotniska, a także zagroził portowi w Janbu. Szef pakistańskiego Sztabu Generalnego podobno skontaktował się bezpośrednio z saudyjskimi władzami i wezwał do wycofania wojsk, które następnie nastąpiło. W tym kontekście Rada Współpracy Zatoki Perskiej wydaje się dość ironiczna – niewiele wskazuje na jedność między Arabią Saudyjską, Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi i Katarem. Pakistan najwyraźniej próbuje zbudować szerszy panislamski sojusz z Egiptem, Turcją, Arabią Saudyjską, a nawet samym Iranem przeciwko polityce Izraela w regionie – jak dotąd to raczej plan niż rzeczywistość.
Zaleca się ostrożne podejście do Azerbejdżanu i Turcji, ponieważ są to oceny z jednej strony konfliktu: nastroje społeczne w Azerbejdżanie są uważane za proirańskie, podczas gdy Baku kontynuuje relacje biznesowe z Izraelem i dostawy ropy naftowej. Przypisuje się tureckim władzom, że wyświadczyły Izraelowi prawdopodobnie największą przysługę, destabilizując Syrię. Żadne z państw nie jest obecnie oskarżane o bezpośrednie wsparcie militarne ataków na terytorium Iranu.
Wniosek
Ataki na mosty, tunele i zakłady odsalania wody po obu stronach oznaczają przejście do fazy, w której coraz częściej atakowana jest infrastruktura cywilna, a nie wojskowa – jakościowo inny etap niż zaledwie tydzień temu.
Obraz strukturalny pozostaje ten sam: po stronie amerykańskiej zapasy amunicji precyzyjnej, których nie da się uzupełnić w krótkim czasie, maleją, a w regionie tracone są kolejne przyczółki. Po stronie irańskiej stawką jest kontrola nad geografią cieśniny – kontrola, której nie da się podważyć samymi bombardowaniami bez pełnej obecności lądowej, na którą strona amerykańska nie ma ani sił, ani gotowości. To, czy któraś ze stron jest gotowa zaoferować coś więcej niż kolejny cykl ataków i deklaracji, okaże się w nadchodzących tygodniach.
Jak dotąd nie ma na to żadnych oznak z żadnej strony.
Podczas gdy zachodnie media wciąż wychwalają ukraińskie ataki dronów na Rosję jako niesamowite osiągnięcia militarne, które osłabiają wolę walki Rosji, rzeczywistość jest taka, że Rosja kontynuuje nieustanną kampanię bombardowań i ostrzału rakietowego, niszcząc kluczowe ukraińskie aktywa i infrastrukturę od Kijowa po Odessę.
W dniach 18–19 lipca 2026 roku (głównie w nocy z 18 na 19 lipca) Rosja przeprowadziła duży, połączony atak rakietowo-dronowy, którego głównym celem był Kijów. Został on opisany jako jeden z największych ataków rakietowych na stolicę od początku wojny w lutym 2022 roku. Doniesienia wskazują, że ponad 40 pocisków balistycznych (w tym Iskander-M, S-400 i prawdopodobnie hipersoniczne Cyrkon), a także kierowane pociski rakietowe (Ch-59/69) i inne, zniszczyło cele w całym Kijowie. Kilka fal pocisków kierowanych przelatywało nad Kijowem przez około 30–60 minut. Ponadto Rosja wystrzeliła ponad 90–125 dronów typu Szahed, Gerbera, Italmas oraz dronów-wabików z różnych kierunków (z Rosji i okupowanego Krymu).
Poprzedniego dnia, 17-18 lipca, Rosja wystrzeliła siedem pocisków rakietowych i 90 dronów w kierunku obwodu odeskiego. Zestaw pocisków składał się z dwóch pocisków balistycznych Iskander-M, dwóch pocisków przeciwokrętowych Onyks i trzech pocisków powietrze-ziemia Ch-59/69, a także 90 dronów różnych typów.
Atak ten skutecznie zamknął porty w Odessie i Nikołajewie i oznacza całkowite zerwanie Rosji z Inicjatywą Zbożową Morza Czarnego (BSGI), która została wynegocjowana przez Sekretarza Generalnego ONZ António Guterresa i prezydenta Turcji Erdoğana latem 2022 roku.
Po inwazji w lutym 2022 roku rosyjska marynarka wojenna zablokowała ukraińskie porty nad Morzem Czarnym, a Ukraina zaminowała własne dojścia do morza, aby zapobiec desantowi. Łącznie ponad 20 milionów ton zboża utknęło w silosach, uniemożliwiając jego transport – Ukraina jest jednym z największych eksporterów pszenicy, kukurydzy, jęczmienia i oleju słonecznikowego na świecie. Globalne ceny pszenicy gwałtownie wzrosły, a najbardziej narażone na to były uzależnione od importu żywności państwa Afryki Północnej, Bliskiego Wschodu i Rogu Afryki (m.in. Egipt, Liban, Somalia i Jemen). ONZ określiła to jednoznacznie jako interwencję w związku z kryzysem głodowym, a nie jako przysługę dla ukraińskiej gospodarki.
Równocześnie z BSGI, ONZ podpisała z Rosją odrębne, trzyletnie Memorandum of Understanding, zobowiązując się do pomocy w ułatwieniu eksportu rosyjskiej żywności i nawozów na rynki światowe. To często zapominany fragment… Rosyjska żywność i nawozy nigdy formalnie nie były objęte zachodnimi sankcjami, ale Moskwa argumentowała, że skutki uboczne – sankcje wobec banków (w tym odcięcie SWIFT), ubezpieczenia żeglugowe i dostęp do portów – hamowały jej własny eksport rolny. To Memorandum of Understanding było ceną, jaką Rosja zapłaciła za zezwolenie na eksport ukraińskiego zboża i pomimo uporczywych narzekań Moskwy na brak realizacji jego postanowień, Rosja do tej pory nie wprowadziła blokady.
Chociaż Rosja ostatecznie wycofała się z BGSI 17 lipca 2023 r., uznając inicjatywę za nieważną, a jej gwarancje dotyczące Morza Czarnego za nieważne, nie podjęła działań zmierzających do nałożenia całkowitej blokady Odessy ani nie atakowała regularnie statków ze zbożem wpływających i wypływających z Odessy. Porty w Odessie i Nikołajewie mogły prowadzić normalną działalność handlową, pomimo sporadycznych ataków Rosji na port i infrastrukturę zbożową w Odessie.
Teraz sytuacja jest zupełnie inna. Rzecznik prasowy Putina, Dmitrij Pieskow, ogłosił dwa tygodnie temu, że Rosja jest w stanie wojny z Ukrainą i jej sojusznikami z NATO. Było to wyraźne odejście od określania walki z Ukrainą mianem Specjalnej Operacji Wojskowej. Intensywne i zróżnicowane ataki Rosji od 6 lipca na Kijów i inne kluczowe miasta, wciąż kontrolowane przez Ukrainę, oznaczają zdecydowaną zmianę w sposobie, w jaki Rosja będzie zarządzać wojną z Ukrainą w nadchodzących tygodniach i miesiącach.
Nima i ja rozmawialiśmy o wydarzeniach, które miały miejsce tego dnia w Zatoce Perskiej, i zastanawialiśmy się, czy Rosja może wkrótce przeprowadzić jakieś nowe ataki militarne:
Pomimo obietnicy Trumpa, że „otworzy bramy piekieł” na Iran, amerykańskie ataki na Iran miały ograniczony zakres i skalę. Co najciekawsze, Iran nie odpowiedział w żaden znaczący sposób. Pepe Escobar i ja dowiedzieliśmy się, że za kulisami trwają poważne inicjatywy dyplomatyczne, w których Chiny odgrywają znaczącą rolę. Więcej dowiemy się jutro, kiedy znów porozmawiam z Mario:
Europa nie ukrywa już faktu, że prowadzi wojnę z Rosją
W Rosji coraz wyraźniej stwierdza się, że Europa de facto jest już w stanie wojny z Rosją i że Rosja będzie musiała w końcu zareagować.
Anti-Spiegel 18 lipiec 2026
Od dawna ostrzegałem, że otwarty udział Europejczyków w wojnie z Rosją nieuchronnie doprowadzi do odpowiedniej reakcji ze strony Rosji. Nie chodzi tylko o to, że Polska, państwa bałtyckie i Finlandia nie uniemożliwiają Ukrainie wykorzystania swojej przestrzeni powietrznej do atakowania celów w Rosji; jest również oczywiste, że z państw bałtyckich wystrzeliwane są drony do ataku na Rosję.
A jakby tego było mało, drony i pociski, które atakują Rosję, są oficjalnie produkowane i opłacane w Europie. A ponieważ Ukraina nie posiada własnych satelitarnych systemów rozpoznania, nie trzeba być jasnowidzem, aby zrozumieć, kto dostarcza Ukrainie danych dotyczących namierzania i rozpoznania, zwłaszcza że państwa zachodnie nawet nie próbują tego ukrywać.
Rosyjski ekspert Karaganow od dawna domagał się, aby Rosja od początku ostro zareagowała na drobne etapy eskalacji, które zaczęły się od dostarczenia kamizelek ochronnych w marcu 2022 r. do dostawy czołgów, rakiet dalekiego zasięgu i myśliwców. W razie konieczności – nawet użycie broni nuklearnej, aby pokazać Europejczykom, że Rosja nie żartuje.
Tymczasem coraz więcej rosyjskich ekspertów zgadza się z Karaganowem i przyznaje, że gdyby rosyjski rząd posłuchał go w 2022 roku, wojna prawdopodobnie szybko by się skończyła, bo Zachód nie odważyłby się tak otwarcie brać w niej udziału. Jednak Europejczycy interpretują rosyjską cierpliwość jako słabość i czują się zmuszeni do bardziej otwartego udziału w wojnie z Rosją.
Teraz Fiodor Łukjanow, przewodniczący słynnej Konferencji Wałdajskiej i jeden z czołowych rosyjskich geostrategów, dołączył do tego chóru w wywiadzie, co jest niezwykłe, ponieważ Łukjanow jest tak naprawdę znany ze swojego deeskalacyjnego stanowiska.
Fiodor Łukjanow: Połowiczne środki nie wystarczą, bo Europa nie ukrywa już, że prowadzi wojnę z Rosją
Podczas gdy Europejczycy odpoczywają, pijąc kawę, a ich głowy państw „bawią się w wojnę”, USA postanowiły utrwalić pamięć o swoim najważniejszym jastrzębie Lindsey Graham, przyjmując swoje najsurowsze prawo sankcyjne przeciwko Rosji. Zachód nie boi się już czerwonych linii, co oznacza, że nadszedł czas, aby Rosja zaatakowała cele poza Ukrainą.
Fiodor Łukjanow, przewodniczący Biura Rady Spraw Zagranicznych i Polityki Obronnej, skomentował to w wywiadzie dla Ukraine.ru.
UE nie będzie już przyjmować poborowych z Ukrainy jako uchodźców od marca 2027 r., podobnie jak służba prasowa Rady UE 15 marca. Ogłoszono lipiec.
Już na 14. Podczas oficjalnego spotkania z premierem Iraku Alim al-Zaidim w Białym Domu Donald Trump skomentował projekt ustawy o sankcjach wobec Rosji złożony przez zmarłą Lindsey Graham: „Istnieje duża szansa, że tak się stanie”.
Pytanie: Nowa wersja ustawy Grahama wydaje się być osłabiona pod względem sankcji wtórnych wobec Chin i Indii. Czy można powiedzieć, że próby izolacji Rosji nie powiodły się i USA są zmuszone do wycofania się?
Łukjanow: O tych sankcjach mówi się od dawna. Zmarły senator Graham wielokrotnie deklarował w zeszłym roku, że wszystko jest gotowe i że prezydent ma zamiar podpisać dokument, ale że wszystko poszło „w piaski”. Teraz jego niespodziewana śmierć może dziwnie służyć jako katalizator: Trump już stwierdził, że pamięć o tak wybitnej osobowości musi zostać zachowana. Zakładam zatem, że prawo zostanie uchwalone.
Osobliwością amerykańskiego planowania jest to, że Graham był mistrzem inscenizacji. Celem jest wykazanie się „niezachwianą determinacją”. Jednocześnie jednak Amerykanie zachowują się bardzo ostrożnie, aby nie narażać własnych interesów. W przeciwieństwie do Europejczyków, którzy są bardziej skłonni do kierowania się hasłami politycznymi, USA [w przepisach dotyczących sankcji] ostrożnie unikają kwestii, od których zależą od Rosji.
Pytanie: Dlaczego Trump nie wyegzekwował jeszcze tego pakietu, skoro jest tak ważny?
Łukjanow: Myślę, że sam nie chce wiązać rąk. Nakładanie sankcji to poważna sprawa: można je niemal nie stać na odwrócenie. Pamiętamy historię poprawki Jacksona-Vanika, która przez dziesięciolecia służyła jako poligon przetargowy między Kongresem a rządami różnych prezydentów USA i już dawno straciła swoje znaczenie.
W obecnym, raczej „odchudzonym” pakiecie sankcji, nawet wysokość taryf nie jest najważniejsza. Powtarzam to, Biały Dom jest najważniejszy, aby pozostać elastycznym i móc sam decydować, kiedy sankcje zostaną nałożone, a kiedy nie.
Pytanie: A co z Indiami i Chinami? W końcu to nasi najważniejsi partnerzy…
Łukjanow: Dla nas to jest najważniejsza kwestia. Trump próbował już naciskać na Indie pod pretekstem handlu z Rosją i wykorzystał to jako dźwignię w poważnym sporze handlowym. Nie można powiedzieć, że to w ogóle by nie zadziałało, ale Hindusi są pomysłowi, nie mogą po prostu ignorować ryzyka. Ale handel z Rosją trwa pomimo sankcji wobec naszych producentów ropy.
Z Chinami jest to jeszcze trudniejsze. Z USA i Chinami rozmawiają ze sobą dwa supermocarstwa gospodarcze, które są w różnych sferach. Jeśli Amerykanie wywrą presję na Pekin w sprawie Rosji, na przykład oskarżenie „zachowujesz się źle”, to bardzo zdenerwuje to Chińczyków. Moim zdaniem nic nie osiągają z bezczelnością. Dlatego prawo, o którym mówimy, najprawdopodobniej będzie zawierało elastyczne mechanizmy: „Jeśli chodzi o Indie i Chiny, patrzymy później”.
Pytanie: Włączyliście sankcje przeciwko Iranowi i Hezbollahowi w tym samym pakiecie. Dlaczego ten smorgasbord?
Łukjanow: To osobliwość amerykańskiego ustawodawstwa. Uchwalenie ustawy w Kongresie jest trudnym procesem negocjacyjnym między grupami lobbystycznymi. Aby uzyskać poparcie, do dokumentu należy uwzględnić zainteresowania różnych stron. Iran i Hezbollah są popularnymi tematami, są dodawane do tego pakietu, że tak powiem, aby uczynić go bardziej atrakcyjnym.
Ostatecznie nie jest to dla nas dobre: nowe obciążenia nie są śmiertelne, ale są ciężarem. Ci sami Indianie mówią teraz: „Już znajdujemy sposoby na obejście ryzyka, ale chcemy za to dodatkowej zniżki”.
Pytanie: Mam wrażenie, że USA robią to, co chcą, i zostawiam luki prawne otwarte, takie jak loty na ISS, i nie możemy reagować symetrycznie. Czy jesteśmy bezsilni wobec hegemona?
Łukjanow: Twoje wrażenie jako laika nie jest zbyt dalekie od rzeczywistości. USA przeszły szczyt swoich wpływów, a ich wpływy maleją, ale zgromadzona przewaga jest tak duża, że będzie trwać przez długie lata. Dlatego globalna hegemoniczna moc jest hegemonem, nawet jeśli traci wpływy, trzyma cały system w swoich rękach.
Jest jednak przykład Iranu. Tłumili go przez dziesięciolecia, potem postanowili użyć siły. I okazało się, że środki asymetryczne mogą być niezwykle skuteczne. Teraz jesteśmy świadkami nowej fali eskalacji, ale jestem pewien, że nie rozwiąże to niczego fundamentalnego. Nic nie zostało rozwiązane wiosną 2026 roku i teraz też nic się nie zmieni.
Pytanie: Dlaczego Trump kontynuuje presję, gdy kończy w impasie i szkodzi amerykańskiej gospodarce?
Lukjanow:Łukjanow: Bo skończył w ślepym zaułku z Iranem. Trump musiał szybko wyegzekwować irańskie memorandum, zakładając, że może później zdobyć przewagę. Ale Teheran jest niewłaściwym partnerem. Teraz Trump po raz kolejny grozi, że „odwdzięczy się Irańczykom z mapy”, ale każde powtórzenie osłabia efekt jego gróźb.
Trump jest niezwykłą osobowością, jest mistrzem w uwalnianiu się od każdej sytuacji. Każdy pochowałby jego reputację, ale nie chciał. Dziś niszczy elektrownie w Iranie, a jutro będzie twierdził, że Irańczycy są wspaniałymi ludźmi i jest gotów się z nimi zgodzić.
Pytanie: Czy cała ta działalność jest związana z sankcjami związanymi z kampanią wyborczą w USA?
Łukjanow: Myślę, że nie ma bezpośredniego związku z wyborami. Polityka zagraniczna USA nie jest tak ważna dla przeciętnego amerykańskiego wyborcy. Ale śmierć Grahama jest ważna dla polityków, ponieważ zwalnia on wolne miejsce w Senacie, gdzie republikanie mają bardzo wąską większość.
Trump ostatecznie obiecał wyborcom odłożenie polityki zagranicznej, ale w rzeczywistości stało się odwrotnie: zajmuje się tylko polityką zagraniczną. Będziemy świadkami tych ciągłych ataków i prób zawieszenia broni – aż jesienią do wyborów w USA i Izraelu.
Pytanie: Do Europy. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz twierdzi, że Rosja nie będzie miała nic do powiedzenia w kwestii bezpieczeństwa ukraińskiego, podczas gdy Macron i Starmer po raz kolejny będą rozmawiać o rozmieszczeniu sił okupacyjnych na Ukrainie. Jednocześnie od czasu do czasu słychać głosy pokoju. Czy naprawdę coś się zmienia w europejskiej agendzie, czy to wszystko jest tylko hałasem?
Łukjanow: Jeśli coś się w ogóle zmienia, to na pewno nie jest w kierunku „głosów pokoju”. Słowa Merza są nadal retoryką bez bezpośredniego odniesienia do rzeczywistości, ponieważ wszystko zależy od dynamiki działań bojowych na froncie. Ale jedna rzecz jest ważna do powiedzenia: jeśli słyszałeś ostrzeżenia w Europie rok lub pół roku temu, sytuacja jest dziś inna.
W przeszłości zwykli ciągle patrzeć na „czerwone linie”: przekazanie Kijowowi rakiet dalekiego zasięgu, wysłanie wojsk na Ukrainę, jaki status ma Ukraina po konflikcie. Myślę, że Europa pozostawiła tę fazę w tyle. Europejczycy czują się wolni i wierzą, że mogą zrobić to, co uważają za konieczne. Dzisiejsze ograniczenie wsparcia dla Ukrainy nie wynika z obawy przed działaniami Rosji, ale wyłącznie z braku środków w obozach.
Jest to oczywiście niekorzystny rozwój dla Rosji. Można to nazwać „głupotą i odwagą”, ale faktem pozostaje, że Ukraina stała się centralnym punktem szybko powstającego europejskiego konglomeratu wojskowo-przemysłowego. Europa również stara się działać niezależnie. Rozumie się, że USA pozostaną strategiczną zapleczem dla Europy, gotową do sprzedaży broni, ale nie bezpośrednio interweniować. Dlatego Europejczycy starają się zbudować własną strukturę wojskowo-techniczną.
Pytanie: Ale czy sami Europejczycy są gotowi na wielką wojnę?
Lukjanow:Łukjanow: Europejscy przywódcy doskonale wiedzą, że mieszkańcy Niemiec, Francji czy Polski nie myślą o pójściu na front, to zupełnie nie wchodzi w grę. Ale teraz odkryli lukę: oddali się iluzji, że przetrwają bez bezpośredniego udziału swoich obywateli w operacjach bojowych przeciwko Rosji. Jeśli maksymalnie podkręcą przemysł zbrojeniowy i wykorzystają Ukrainę jako żołnierzy, mogą wygrać nowoczesną wojnę technologiczną, po prostu produkując potrzebny materiał.
Ten psychologiczny element jest poważnym niebezpieczeństwem nie tylko dla nas, ponieważ podważa umysł i stwarza niebezpieczne złudzenia.
Pytanie: Mówiąc o żołnierzach: Plotkuje się, że UE odmówi tymczasowej ochrony Ukraińcom, którzy od 2027 roku podlegają służbie wojskowej. Dlaczego ten termin został wybrany? A co o tym myślisz?
Łukjanow: Właśnie o tym rozmawialiśmy: Europa potrzebuje Ukraińców na pierwszej linii frontu, by fizycznie walczyć z Rosjanami. Logika jest prosta: kto jest zobowiązany do obrony, powinien iść i bronić „demokracji i Europy”.
Jeśli chodzi o rok 2027, to chyba tylko kwestia biurokracji. Europejska maszyna jest ospała, nie może podejmować decyzji „z dnia na dzień”, potrzebuje porozumienia. Ale 2027 nie jest daleko.
Pytanie: Nawiasem mówiąc, pomoc dla ukraińskich uchodźców jest już obcinana…
Łukjanow: Tak, to jest naturalne. Zostali przygarnięci, pomogli ci się przyzwyczaić, a teraz powinni szukać pracy. Ale z poborowymi dodaje się aspekt polityczny: „Jeśli już włożyliśmy tyle pieniędzy w twoją ochronę, powinniście się również zaangażować, a nie tylko siedzieć w Europie”.
Pytanie: Czy może pozwoliliśmy Europie „prześlizgnąć się”, ponieważ nie odpowiedzieliśmy wystarczająco mocno w początkowej fazie?
Łukjanow: Masz rację. Zaangażowanie Zachodu w konflikt z Rosją na Ukrainie odbywało się powoli. Patrząc wstecz, rozumiemy, że przegapiliśmy moment, w którym mieliśmy Zachód „Stop!” Muszę powiedzieć. Przypomnijmy, jak to się wszystko zaczęło, dyskusje o dostawach z Javelins. Wtedy wydawało się, że jest to coś znaczącego, dziś stało się to rutyną, a Europejczycy i Amerykanie mówią o dostawach sprzętu, który może wystrzelić głęboko na terytorium Rosji.
Niestety, od dawna ostrzegamy i groziliśmy, ale nie reagujemy w taki sposób, że naprawdę przyniosłoby to efekt. W rezultacie znajdujemy się w sytuacji, w której sygnał ostrzegawczy musiał być bardzo silny, a zatem niezwykle ryzykowny. Myślę, że jeśli tak dalej pójdzie, ataki na cele poza Ukrainą, które dostarczają siły ukraińskie, nieuchronnie. W przeciwnym razie będą nadal postrzegać nasze słowa jako puste zagrożenia.
W obszernej rozmowie z komentatorem politycznym Dannym Haiphongiem, brazylijski dziennikarz i ekspert geopolityki Pepe Escobar analizuje niedawną eskalację wojny z Iranem. Koncentruje się na atakach na most króla Fahda między Bahrajnem a Arabią Saudyjską, irańskich atakach na infrastrukturę energetyczną i portową w Zatoce Perskiej, tajemniczym zdarzeniu awaryjnym z udziałem myśliwca F-35 oraz rosnącym zagrożeniu, że Jemen i cieśnina Bab al-Mandab zostaną w pełni wciągnięte w konflikt.
Escobar postrzega wojnę jako coś więcej niż konflikt regionalny: dla niego atak jest również skierowany przeciwko integracji gospodarczej Eurazji, Chinom, Rosji i krajom BRICS, a także przeciwko stopniowemu upadkowi systemu petrodolara.
„Most po moście”: Iran odpowiada na ataki na swoją infrastrukturę
Na początku wywiadu Haiphong opisuje nowy poziom irańskich działań odwetowych. Według niego, po tym, jak Stany Zjednoczone zbombardowały kilka mostów w Iranie, Teheran odpowiedział atakiem na strategicznie wrażliwy węzeł komunikacyjny: most im. Króla Fahda, łączący Bahrajn z Arabią Saudyjską.
W tym samym czasie zaatakowano amerykańskie bazy wojskowe w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Mniej więcej w tym samym czasie doszło do awarii myśliwca F-35. Chociaż bezpośredni związek z atakiem irańskim nie został potwierdzony, należy zauważyć, że Centralne Dowództwo USA (CENTCOM) konsekwentnie bardzo powściągliwie informuje o własnych stratach lub problemach technicznych.
Bahrajn również został mocno dotknięty w nocy. Według doniesień wspomnianych w wywiadzie, rafineria BAPCO i inne kluczowe obiekty infrastruktury energetycznej regionu Zatoki Perskiej zostały zaatakowane przez irańskie rakiety. Jednocześnie CENTCOM poinformował o zaatakowaniu dziesiątek celów wzdłuż południowego wybrzeża Iranu.
Escobar jasno daje do zrozumienia, że jego zdaniem irańskie ataki nie są bezładne. Stanowią część kontrolowanej i stopniowo eskalującej reakcji. Teheran próbuje wyrządzić szkody, nie wyczerpując natychmiast wszystkich możliwości eskalacji.
Przesłanie jest takie, że Iran jest w stanie dotrzeć do strategicznych szlaków transportowych, portów, rafinerii, baz lotniczych i centrów energetycznych sojuszników USA w Zatoce Perskiej. Jak dotąd jednak ograniczył się do wyważonych ostrzeżeń.
Most Króla Fahda jako strategiczny sygnał ostrzegawczy
Most Króla Fahda, o długości około 25 kilometrów, to coś więcej niż zwykłe połączenie drogowe. Łączy on bezpośrednio wyspę Bahrajn z kontynentalną Arabią Saudyjską, a zatem ma ogromne znaczenie gospodarcze, militarne i polityczne.
Escobar wyjaśnił, że sam przejechał przez ten most. Pod względem regionalnego znaczenia można go porównać – z pewnymi ograniczeniami – do Mostu Krymskiego. Nie dlatego, że obie konstrukcje są identyczne, ale dlatego, że pełnią funkcję technicznie zaawansowanych i wysoce symbolicznych łączników politycznych między dwoma strategicznie ważnymi regionami.
W momencie wywiadu prawdziwy rozmiar zniszczeń wciąż nie był jasny. Możliwe, że irański atak początkowo miał być jedynie ostrzeżeniem. Escobar ostrzegał jednak:
„Od tej chwili nie będzie już żadnych strzałów ostrzegawczych”.
Dla niego atak ma zatem mniejsze znaczenie ze względu na natychmiastowe szkody, a większe ze względu na przesłanie, jakie ze sobą niesie. Iran pokazał, że potrafi dotrzeć do kluczowego punktu dla Bahrajnu i Arabii Saudyjskiej. Jeśli eskalacja będzie się utrzymywać, przyszły atak może być o wiele bardziej destrukcyjny.
Iran mógłby podjąć próbę całkowitego zablokowania mostu, odcinając tym samym Bahrajn, przynajmniej tymczasowo, od bezpośredniego szlaku lądowego do Arabii Saudyjskiej. Byłoby to szczególnie drażliwe, ponieważ Bahrajn jest nie tylko bliskim sojusznikiem Waszyngtonu, ale także siedzibą dowództwa Piątej Floty USA.
Atak na Czabar: Waszyngton nie bombarduje tylko Iranu
Escobar zareagował ze szczególną wściekłością na bombardowanie infrastruktury portowej w Czabaharze w południowo-wschodnim Iranie. Podkreślił, że wieża kontroli lotów, w którą uderzono, nie była pierwotnie instalacją wojskową. Kontrolowała ona cywilny ruch towarowy i funkcjonowanie portu.
Escobar zna ten port z pierwszej ręki. Odwiedził Czabahar na potrzeby filmu dokumentalnego „Złoty Korytarz” i zbadał znaczenie tego miejsca dla przyszłego powiązania gospodarczego Eurazji.
Czabahar znajduje się w prowincji Sistan i Beludżystan nad Zatoką Omańską, niedaleko granicy z Pakistanem. Port jest kluczowym elementem Międzynarodowego Korytarza Transportowego Północ-Południe, który ma połączyć Indie, przez Iran, z Rosją, Azją Środkową i innymi krajami.
Korytarz ten umożliwia przekierowanie części handlu z pominięciem tradycyjnych, zdominowanych przez Zachód szlaków handlowych, w szczególności szlaku przez Kanał Sueski. Jednocześnie tworzy nowe możliwości transportu, które nie są całkowicie uzależnione od systemu handlowego opartego na dolarze.
Główna teza Escobara brzmi zatem następująco: Atakując Czabahar, Stany Zjednoczone nie tylko bombardują irański port. Atakują jeden z najważniejszych przyszłych korytarzy transportowych między Rosją, Iranem i Indiami.
Czabahar jest cywilnym centrum nowej euroazjatyckiej architektury handlowej. Atak jest zatem pośrednio skierowany przeciwko kilku państwom jednocześnie.
Escobar ujmuje to drastycznie: ktokolwiek bombarduje Czabar, bombarduje część nowego Jedwabnego Szlaku, a tym samym także Iran, Rosję, Indie i Chiny.
Czabar i Gwadar: dwa porty, jedna strategiczna sieć
Port Gwadar leży zaledwie około 80 kilometrów od Czabaharu po stronie pakistańskiej. Stanowi centralny element chińsko-pakistańskiego korytarza gospodarczego, jednego z najważniejszych projektów w ramach chińskiej Inicjatywy Pasa i Szlaku.
Według Escobara, Czabahar i Gwadar stają się coraz bardziej siostrzanymi portami. Gdyby Czabahar był tymczasowo niedostępny z powodu amerykańskich ataków, irańskie towary mogłyby być transportowane drogą lądową do Pakistanu i wysyłane z Gwadaru.
To pokazuje, jak trudno jest faktycznie odciąć Iran od gospodarki. Stany Zjednoczone mogłyby zbombardować poszczególne porty, drogi, mosty czy linie kolejowe. Jednak powstającej sieci alternatywnych szlaków handlowych nie da się łatwo zniszczyć.
Pakistan otworzył kilka korytarzy lądowych dla handlu z Iranem. Dzięki temu Iran może kontynuować eksport, nawet jeśli jego porty w Zatoce Perskiej zostaną zablokowane lub uszkodzone.
Chiny popierają ten rozwój, ponieważ Pekin utrzymuje strategiczne partnerstwa zarówno z Pakistanem, jak i Iranem. Oba kraje są ważnymi elementami Inicjatywy Pasa i Szlaku.
Escobar uważa, że to jest głębszy powód ataków: Waszyngton próbuje nie tylko uderzyć w dochody Iranu i szlaki transportowe, ale także zakłócić całą sieć euroazjatycką.
Bandar Abbas ma zostać odcięty od reszty Iranu
Oprócz Czabaharu, zaatakowano również mosty i połączenia transportowe w pobliżu Bandar-Abbas. Bandar-Abbas jest najważniejszym portem Iranu w Zatoce Perskiej i ma kluczowe znaczenie dla eksportu energii z tego kraju.
Escobar twierdzi, że osobiście odwiedził również ten port. Opisuje go jako ogromny kompleks i kluczowe centrum irańskiej gospodarki.
Według niego, wśród celów bombardowań znalazł się kluczowy most łączący południe kraju z portem. Ataki te mogą być częścią strategii odcięcia Bandar-Abbas i całego wybrzeża Zatoki Perskiej od wnętrza kraju.
W Iranie pojawiły się nawet głosy, że zniszczenie mostów i szlaków transportowych może być przygotowaniem do późniejszej operacji lądowej. Chociaż Escobar nie wyklucza takiej inwazji, wątpi, by wojska zagraniczne mogły na stałe utrzymać obszar wokół Bandar Abbas.
Region jest silnie zabezpieczony systemami rakietowymi i dronami. Każda próba lądowania lub okupacji na dużą skalę wiązałaby się zatem z niezwykle wysokim ryzykiem.
Według Escobara bardziej bezpośrednim celem amerykańskich ataków jest sparaliżowanie irańskiego handlu, wywołanie niepokojów wśród ludności oraz spowodowanie jak największych zniszczeń w infrastrukturze cywilnej.
Strategia przeciwko populacji
Waszyngton twierdzi, że ataki mają na celu osłabienie irańskich sił zbrojnych. Z wywiadu wynika jednak, że USA coraz częściej celują w cele cywilne i gospodarcze, ponieważ nie są w stanie zdecydowanie zneutralizować irańskiej armii.
Zamiast tego celem jest odizolowanie południa kraju, zakłócenie łańcuchów dostaw i zdławienie irańskiej gospodarki od zewnątrz. Ta strategia nie jest bynajmniej nowa. Od ponad czterech dekad Stany Zjednoczone próbują odciąć Iran od reszty świata poprzez sankcje, embarga, blokady finansowe i izolację polityczną.
Nowością jest to, że ta wojna ekonomiczna przekształca się teraz w otwarte ataki na porty, drogi, mosty i obiekty energetyczne.
Escobar uważa to za celową strategię mającą na celu wyrządzenie jak największych szkód w codziennym życiu cywilów. Celem jest zakłócenie szlaków transportowych, osłabienie łańcuchów dostaw, zniszczenie miejsc pracy i coraz większe utrudnienie życia ludności.
Iran „kontroluje zegar”
Pomimo amerykańskich nalotów, Escobar dostrzega strategiczną przewagę Teheranu. Iran kontroluje tempo konfliktu.
Jego odpowiedź jest codziennie dostosowywana, rozszerzana i udoskonalana. Teheran próbuje wyrządzić znaczne szkody Stanom Zjednoczonym i ich sojusznikom, nie angażując przedwcześnie wszystkich dostępnych środków.
Według Escobara irańskie władze wiedzą, że czas działa na ich korzyść. Stany Zjednoczone ponoszą ogromne koszty logistyczne, finansowe i polityczne związane z obecnością wojskową. Im dłużej trwa wojna, tym większe będą te obciążenia.
Iran z kolei mógłby reagować stopniowo, wybierać cele i w kontrolowany sposób wspinać się po szczeblach eskalacji.
Escobar uważa, że ta właśnie cierpliwość coraz bardziej doprowadza Donalda Trumpa do rozpaczy. Bombardowanie infrastruktury cywilnej jest wyrazem tej frustracji.
Ale takie ataki nie zastraszyłyby Iranu ani nie skłoniłyby go automatycznie do powrotu do negocjacji. Wręcz przeciwnie, mogłyby przynieść odwrotny skutek: znacznie ostrzejszą reakcję Iranu.
Escobar podkreśla, że Teheran jasno określił „czerwone linie”. Jedną z nich jest systematyczne niszczenie infrastruktury cywilnej. Skoro ten próg został już osiągnięty, należy spodziewać się znacznej eskalacji odwetu.
Ataki na amerykańskie siły specjalne i centra energetyczne
W wywiadzie poruszono również kwestię domniemanego irańskiego ataku na amerykańskie siły specjalne w Syrii, w wyniku którego mieli zginąć wysoko postawieni amerykańscy oficerowie i zniszczony został system radarowy.
CENTCOM szybko zdementował te doniesienia. Jednak Haiphong określił je jako nieprzekonujące.
Niezależnie od tego, jasne jest, że Iran coraz bardziej koncentruje swoje ataki na infrastrukturze wojskowej i gospodarczej sojuszników Ameryki w Zatoce Perskiej.
Atak na BAPCO w Bahrajnie jest szczególnie dotkliwy. Firma zarządza kluczową rafinerią i ważnymi obiektami dla regionalnego zaopatrzenia w energię.
Iran pokazuje, że może atakować nie tylko bazy wojskowe. Może również atakować centra gospodarcze, od których zależą monarchie Zatoki Perskiej i cały zachodni rynek energetyczny.
Awaryjny projekt F-35 jako symbol kruchego imperium
Awaria F-35, o której mowa w tytule wywiadu, pozostaje nierozwiązana. Podczas gdy donoszono o irańskich atakach na amerykańskie obiekty w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, w tym samym czasie myśliwiec F-35 najwyraźniej napotkał awarię.
Zaangażowanie Iranu nie zostało potwierdzone. Escobar zwraca również uwagę, że flota F-35 od lat boryka się z problemami technicznymi, brakami w konserwacji i wysokimi kosztami operacyjnymi.
Zatem równie prawdopodobne jest, że przyczyną awarii była wada techniczna. Kryje się w tym jednak pewna symbolika: podczas gdy Waszyngton przedstawia swoją najnowocześniejszą broń jako dowód absolutnej przewagi militarnej, systemy te wielokrotnie wykazują istotne słabości w praktycznym użyciu.
F-35 jest zatem przykładem zachodniego przemysłu zbrojeniowego, produkującego niezwykle drogie systemy uzbrojenia, których rzeczywista wydajność często nie spełnia obietnic politycznych.
Zagadkowe zachowanie Arabii Saudyjskiej
Centralną częścią rozmowy jest pytanie o rolę, jaką Arabia Saudyjska odgrywa w tej nowej fazie eskalacji.
Escobar i jego rozmówca tłumaczą, że nawet pakistańscy mediatorzy najwyraźniej nie mają jasnej odpowiedzi na pytanie, dlaczego Rijad podejmuje kroki, które mogą jeszcze bardziej zaostrzyć konflikt.
Atak Arabii Saudyjskiej na pas startowy międzynarodowego lotniska w Sanie w Jemenie jest szczególnie poważny.
Wcześniej irański samolot przebił się przez blokadę lotniska, aby przetransportować jemeńską delegację. W trakcie lotu powrotnego pas startowy w Sanie został zbombardowany. Pilot musiał w ostatniej chwili zmienić kurs na Al-Hudajdę i wylądował tam w trudnych warunkach.
Escobar nazwał pilota bohaterem. Awaryjne lądowanie było możliwe tylko dlatego, że pas startowy w Hodeidzie został naprawiony kilka dni wcześniej.
Zastanawia się, dlaczego Arabia Saudyjska podejmuje działania przeciwko Jemenowi właśnie teraz, skoro między obiema stronami trwa proces porozumienia, a Rijad powinien być zainteresowany uniknięciem kolejnego frontu.
Jemen może wstrząsnąć światowym handlem.
Escobar uważa, że saudyjski atak na Sanę może skłonić Ansarallah i jemeńskie siły zbrojne do aktywnego wzięcia udziału w wojnie.
Jeśli Jemen zablokuje cieśninę Bab al-Mandab, konsekwencje tego będą trudne do przecenienia.
Bab al-Mandab to jeden z najważniejszych szlaków żeglugowych świata. Łączy Morze Czerwone z Zatoką Adeńską, a tym samym Kanał Sueski z Oceanem Indyjskim.
Blokada miałaby wpływ nie tylko na transport ropy naftowej i gazu, ale i na znaczną część światowego handlu kontenerowego.
Escobar opisuje trójkąt strategiczny:
Cieśnina Ormuz na wschodzie,
Bab al-Mandab na południu,
Sana, a raczej Jemen, znajduje się w centrum regionalnej eskalacji.
Gdyby cieśniny Ormuz i Bab al-Mandab zostały zamknięte lub stały się niemal nieprzejezdne jednocześnie, najważniejsze szlaki eksportowe energii w Azji Zachodniej mogłyby się załamać.
Arabia Saudyjska miałaby wówczas niewiele alternatyw. Eksport przez Zatokę Perską zostałby zablokowany. Jednocześnie port Janbu nad Morzem Czerwonym mógłby być zagrożony. Rurociąg Wschód-Zachód, którym transportowana jest saudyjska ropa naftowa na wybrzeże Morza Czerwonego, również mógłby stać się celem ataku.
Taki scenariusz byłby dla królestwa katastrofalny pod względem gospodarczym.
Escobar ostrzega, że Arabia Saudyjska działa wbrew własnym interesom, ponownie angażując się w konflikt z Jemenem.
Cena ropy naftowej na poziomie 200 dolarów – a nawet znacznie powyżej
Wywiad nawiązuje do wcześniejszych obliczeń Goldman Sachs. Według tych obliczeń, przedłużająca się blokada Cieśniny Ormuz mogłaby początkowo podnieść cenę ropy do 150 dolarów, później do 200 dolarów, a w skrajnym przypadku nawet znacznie wyżej.
Escobar zakłada, że jednoczesna blokada cieśnin Ormuz i Bab al-Mandab jeszcze bardziej przyspieszyłaby wzrost cen.
W takim przypadku cena ropy mogłaby potencjalnie wzrosnąć do 200 dolarów w ciągu tygodnia.
Decydującym czynnikiem nie jest sama cena ropy naftowej. Gdyby obie cieśniny zostały zablokowane, znaczna część eksportu energii z Azji Zachodniej uległaby zahamowaniu. Jednocześnie koszty transportu, składki ubezpieczeniowe i czas dostaw drastycznie wzrosłyby.
Gospodarka światowa nie jest przygotowana na taki szok.
Dżabal Ali i Fudżajra w centrum uwagi
Iran już dał jasno do zrozumienia, że inne porty w państwach Zatoki Perskiej mogą stać się potencjalnymi celami.
Dotyczy to w szczególności Dżabal Ali w Dubaju, jednego z największych portów kontenerowych na świecie.
Fudżajra również odgrywa kluczową rolę. Port leży poza Cieśniną Ormuz w Zatoce Omańskiej i jest uważany za najważniejszą alternatywną trasę dla Zjednoczonych Emiratów Arabskich, gdyby Ormuz został zablokowany.
Po atakach wspomnianych w wywiadzie, operacje w Fudżajrze najwyraźniej częściowo lub całkowicie ustały. Nawet ograniczony atak wystarczył, aby tymczasowo sparaliżować port.
Dla Escobara jest to kolejne ostrzeżenie: jeśli niewielki atak może dotknąć tak ważne miejsce, trudno przewidzieć konsekwencje masowego ataku na Dżabal Ali i inne duże porty.
Atak na most króla Fahda, uderzenie na Fudżajrę i ataki na BAPCO należy zatem rozumieć jako elementy tej samej strategii. Iran pokazuje, że może uderzyć w ekonomiczne filary swoich przeciwników, nie angażując przy tym pełnego potencjału militarnego.
Zaplanowane zniszczenie światowej gospodarki?
W prawdopodobnie najbardziej wybuchowej części wywiadu Escobar przedstawia dalekosiężną teorię. Zapytany, dlaczego Waszyngton jednocześnie eskaluje działania przeciwko Iranowi, atakuje Chiny, rozważa nowe operacje przeciwko Kubie i otwiera kolejne fronty globalne, odpowiada, że istnieje prawdopodobnie tylko jedno logiczne wytłumaczenie:
„Zaplanowana implozja światowej gospodarki”.
Escobar wyraźnie przedstawia to założenie jako własną ocenę, a nie jako udowodniony fakt. Twierdzi jednak, że słyszał podobne rozważania od dobrze poinformowanych osób.
Jego teza jest taka, że część amerykańskich elit władzy mogła dojść do wniosku, iż nie da się już powstrzymać gospodarczego i geopolitycznego upadku USA.
Z tej perspektywy kontrolowany lub celowo wywołany kryzys globalny mógłby zostać wykorzystany do dewaluacji niezrównoważonych długów, reorganizacji struktur finansowych, a następnie zbudowania nowego systemu.
W tym kontekście Escobar mówi o nowym znaczeniu „Wielkiego Resetu”: nie chodzi o uporządkowaną restrukturyzację systemu, lecz przede wszystkim o jego celowe zniszczenie.
Formułuje on możliwą logikę w następujący sposób: jeśli istniejącego porządku nie da się w żaden sposób uratować, można go całkowicie zburzyć, ograniczyć część zysków, wyeliminować długi, a następnie spróbować zacząć wszystko od nowa.
Ta teoria pozostaje spekulatywna. Pokazuje jednak, jak Escobar interpretuje pozornie sprzeczną amerykańską politykę zagraniczną.
Trump jako posłaniec, a nie decydent
Escobar nie uważa Donalda Trumpa za faktycznego twórcę tej strategii.
Twierdził, że Trump był jedynie posłańcem i narzędziem publicznym w rękach potężniejszych interesów. Jego zdaniem, faktyczne decyzje zapadały w sieci agencji wywiadowczych, elit finansowych, kompleksu wojskowo-przemysłowego i zakorzenionych struktur władzy państwowej.
Nadrzędnym celem jest neutralizacja trzech stanów, które w Waszyngtonie uważane są za zagrożenie egzystencjalne:
Rosja,
Chiny,
Iran.
Te trzy państwa łączą coraz silniejsze więzi poprzez strategiczne partnerstwa.
Rosja reprezentuje potęgę militarną i nuklearną. Chiny stanowią największe wyzwanie geoekonomiczne. Iran kontroluje kluczowe położenie geostrategiczne w Azji Zachodniej oraz wzdłuż kluczowych szlaków energetycznych i handlowych.
Bezpośrednia wojna z wszystkimi trzema państwami byłaby niekontrolowana. Dlatego Waszyngton stara się je osłabić poprzez wojny zastępcze, sankcje, destabilizację polityczną, kampanie informacyjne i ukierunkowane ataki militarne.
Wojna z Iranem jako wojna z BRICS
Escobar ostro krytykuje kraje BRICS. Chociaż Iran jest pełnoprawnym członkiem grupy, nie było zdecydowanej wspólnej odpowiedzi na ataki.
Bombardowanie Czabaharu uderza nie tylko w irańską infrastrukturę. Ponieważ port jest częścią Korytarza Północ-Południe, atak jest również skierowany przeciwko Rosji i Indiom. Ze względu na powiązania z Inicjatywą Pasa i Szlaku, dotknięte są również Chiny.
Oznaczałoby to w praktyce, że kilka państw BRICS zostałoby zaatakowanych jednocześnie.
Escobar określił dotychczasową reakcję grupy jako słabą i rozczarowującą. BRICS powinien stworzyć system, który chroniłby swoich członków ekonomicznie i politycznie przed presją Zachodu.
Obejmowało to alternatywne systemy płatności, handel w walutach krajowych i szlaki transportowe pozostające poza kontrolą Zachodu.
Prace nad tym trwają, ale zdecydowanie za wolno.
Koniec petrodolara
Escobar uważa, że wojna jest konfliktem o fundamentalnym znaczeniu dla globalnego porządku finansowego.
Coraz więcej krajów próbuje prowadzić handel poza dolarem. Chiny internacjonalizują juana. Rosja, Iran i inne kraje coraz częściej używają walut narodowych. W krajach BRICS trwają dyskusje na temat wielostronnych systemów płatności, cyfrowych jednostek rozliczeniowych i nowych mechanizmów handlowych.
Petrodolar był przez dekady centralnym filarem amerykańskiej potęgi. Dopóki ropa naftowa będzie handlowana głównie w dolarach na całym świecie, popyt na amerykańską walutę będzie ogromny.
Jeśli główni eksporterzy energii i kraje importujące zaczną rozliczać transakcje dotyczące ropy naftowej i gazu w innych walutach, Waszyngton straci istotną przewagę ekonomiczną.
Escobar uważa więc, że ataki na Iran stanowią próbę obrony systemu petrodolara.
Iran jest nie tylko znaczącym producentem energii. Kraj ten leży również na kluczowych szlakach handlowych między Azją, Europą, Rosją, Oceanem Indyjskim i Zatoką Perską.
Z tej perspektywy suwerenny Iran, który ściśle współpracuje z Rosją i Chinami, stanowi bezpośrednie zagrożenie dla zdominowanego przez Zachód porządku finansowego i handlowego.
Integracji euroazjatyckiej nie da się już zatrzymać.
Escobar opisuje integrację gospodarczą Eurazji jako pociąg, który już odjechał ze stacji.
Chiny, Rosja, Iran, Pakistan i wiele państw Azji Środkowej są ze sobą coraz bardziej połączone poprzez linie kolejowe, porty, rurociągi, drogi i systemy płatnicze.
Stany Zjednoczone mogły opóźniać realizację poszczególnych projektów, wywierać presję na stany i niszczyć infrastrukturę. Nie mogły jednak całkowicie zatrzymać całego procesu.
Obecność amerykańska w Eurazji maleje w dłuższej perspektywie. Podczas gdy Stany Zjednoczone utrzymują silną obecność wojskową w Japonii, Korei Południowej i kilku innych krajach, wpływy Rosji i Chin rosną w Azji Środkowej, Azji Zachodniej i dużej części Azji Południowej.
Wiele państw Globalnego Południa nie postrzega zatem wojny z Iranem jako konfliktu odosobnionego. Postrzegają ją jako wojnę przeciwko gospodarczej emancypacji Globalnego Południa i przeciwko BRICS.
Chiny jako niewidzialny mediator
Kolejnym tematem wywiadu jest rola Chin za kulisami.
Pekin jest żywotnie zainteresowany stabilnymi relacjami między Iranem, Arabią Saudyjską i Pakistanem. Chiny importują duże ilości ropy naftowej z Arabii Saudyjskiej oraz gazu i innych produktów energetycznych z Iranu.
Jednocześnie Pakistan jest ściśle zintegrowany z Inicjatywą Pasa i Szlaku poprzez Chińsko-Pakistański Korytarz Gospodarczy.
Według Escobara, zbliżenie między Arabią Saudyjską a Iranem początkowo rozpoczęło się od mediacji rosyjskiej. Moskwa prowadziła oddzielne rozmowy z obiema stronami, a następnie przekazała piłkę dyplomatyczną Chinom.
Pekin ostatecznie zakończył proces publicznie i pośredniczył we wznowieniu stosunków dyplomatycznych między Rijadem i Teheranem.
Chiny przede wszystkim chcą stabilności, wolnego handlu i bezpiecznych szlaków transportowych w Azji Zachodniej.
Wojna z Iranem i niejasne stanowisko Arabii Saudyjskiej zagrażają wieloletniej pracy dyplomatycznej.
Pakistan między Iranem a Arabią Saudyjską
Pakistan znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji.
Kraj utrzymuje bliskie stosunki z Iranem i korzysta z handlu transgranicznego. Jednocześnie ma sojusz wojskowy z Arabią Saudyjską.
Dowódca pakistańskiej armii Asim Munir odwiedził Rijad na krótko przed nową eskalacją konfliktu i rozmawiał z następcą tronu, księciem Mohammedem bin Salmanem, o zacieśnieniu współpracy wojskowej.
Z wywiadu wynika, że sojusz ten zawiera gwarancje bezpieczeństwa, które mogą uznać atak na Arabię Saudyjską za atak na Pakistan.
Iran z kolei, według oceny Escobara, nie zamierza obecnie atakować Arabii Saudyjskiej. Teheran domaga się jednak wyjaśnienia, czy Rijad działa jedynie przeciwko Jemenowi, czy też może prowadzi podwójną grę i ponownie uczestniczy w amerykańskich atakach na Iran.
Pakistan musi zatem zapewnić obie strony, że konflikt nie wymknie się spod kontroli.
Escobar podaje niepotwierdzone informacje, według których Islamabad już zaapelował do Saudyjczyków o ustąpienie, gdyż dalsza eskalacja może „wszystko wysadzić w powietrze”.
Walka o władzę w Arabii Saudyjskiej?
Escobar uważa, że działania Arabii Saudyjskiej nie były w pełni kontrolowane przez następcę tronu Mohammeda bin Salmana.
Według pakistańskich mediatorów, MbS wspierał wysiłki na rzecz osiągnięcia porozumienia z Iranem. Atak na Sanę mógł zatem być również wyrazem wewnętrznych walk o władzę w saudyjskim reżimie.
Zarówno w kręgu władzy królewskiej, jak i poza nim istnieją osoby wrogo nastawione do następcy tronu.
Działania militarne sabotujące zbliżenie dyplomatyczne z Iranem mogły zatem być również atakiem na politykę MbS.
Escobar podkreśla jednak, że ta możliwość nie została potwierdzona. Zachowanie Arabii Saudyjskiej pozostaje w momencie wywiadu w dużej mierze niewytłumaczalne.
Ansarallah decyduje sam
Escobar krytykuje zachodnie media za częste przedstawianie Ansarallah w Jemenie jedynie jako irańskiego sojusznika.
Doniesienia, że siły jemeńskie czekały jedynie na rozkaz z Teheranu nakazujący zamknięcie Bab al-Mandab, są fałszywe.
Dodał, że osobiście rozmawiał z członkami rady politycznej Ansarallah. Decyzje zapadły w jemeńskim kierownictwie, a nie były jedynie dyktowane przez Iran.
Iran i Ansarallah są sojusznikami, ale Jemeńczycy działają niezależnie.
Zamknięcie Bab al-Mandab jest w Sanie postrzegane jako ostateczny środek wywierania nacisku – porównywalny ze strategiczną „opcją nuklearną”.
Dlatego natychmiastowa i całkowita blokada nie jest absolutnie konieczna. Niemniej jednak należy spodziewać się reakcji po ataku na lotnisko w Sanie.
Wszystko wisi na włosku
Pod koniec wywiadu Escobar ostrzega przed niezwykle niebezpiecznym momentem.
Cała regionalna sieć mediacji między Iranem, Arabią Saudyjską, Pakistanem, Chinami, Omanem, Katarem i Turcją wisi na włosku.
Jedna zła decyzja może całkowicie zniweczyć wysiłki dyplomatyczne.
Atak na Sanę miał właśnie taki potencjał. Gdyby Arabia Saudyjska zaostrzyła sytuację, Ansarallah mogłaby zamknąć Bab al-Mandab. Iran mógłby znacząco rozszerzyć ataki na porty, centra energetyczne i strategiczne szlaki transportowe państw Zatoki Perskiej.
Stany Zjednoczone mogłyby w odpowiedzi odpowiedzieć wznowieniem bombardowań.
Wojna z Iranem stałaby się regionalnym konfliktem, który bezpośrednio zagroziłby globalnym dostawom energii i handlowi światowemu.
Wniosek: Waszyngton bombarduje stary porządek i przyspiesza nowy
Analiza Pepe Escobara przedstawia obraz wojny, której znaczenie wykracza daleko poza Iran, Izrael i Stany Zjednoczone.
Atak na Czabahar jest zatem skierowany przeciwko nowym euroazjatyckim szlakom handlowym. Bombardowanie irańskich mostów i portów ma na celu izolację gospodarczą kraju.
Jednak irańskie ataki na Bahrajn, Fudżajrę i most króla Fahda pokazują, że przeciwnicy Teheranu również posiadają wysoce wrażliwą infrastrukturę.
Reakcja Iranu była jak dotąd kontrolowana, ale coraz bardziej ostra. Iran dowodzi swojej zdolności dotarcia do kluczowych centrów energetycznych i handlowych Zatoki Perskiej.
Gdyby cieśniny Ormuz i Bab al-Mandab zostały zablokowane jednocześnie, konflikt mógłby wywołać globalny szok gospodarczy.
Główne przesłanie Escobara brzmi następująco: Stany Zjednoczone próbują militarnie powstrzymać rozwój nowego porządku euroazjatyckiego. Jednak z każdym atakiem na porty, linie kolejowe, mosty i szlaki handlowe mogą przyspieszać właśnie ten proces, któremu chcą zapobiec.
Chiny, Rosja, Iran i Pakistan zacieśniają swoje powiązania pod wpływem presji zewnętrznej. Alternatywne szlaki transportowe zyskują na znaczeniu. Handel walutami narodowymi rośnie. Petrodolar stopniowo traci na znaczeniu.
Waszyngton może zniszczyć infrastrukturę. Ale nie może trwale zbombardować geograficznej, gospodarczej i politycznej reorganizacji Eurazji.
Każdy, kto polega wyłącznie na oświadczeniach zachodnich rządów i ich medialnym nagłośnieniu, może uwierzyć, że wojna z Iranem praktycznie się skończyła. Przesłanie z Waszyngtonu brzmi niezmiennie od tygodni: amerykańska siła ognia rośnie, irańska maleje, a kapitulacja Teheranu to tylko kwestia czasu. Admirał Cooper niedawno z dumą ogłosił ponad 5500 trafień i zatopienie ponad 60 statków. Wiceprezydent Vance, rozmawiając z Joe Roganem, przedstawił obraz podzielonego reżimu między „fanatykami” a „pragmatykami”, czekającymi tylko na odpowiedni sygnał, by się poddać. Zastępca szefa sztabu Stephen Miller wyraził to wprost: czy to poprzez bombardowania, blokady, czy też dławienie gospodarcze, ostatecznie „ten reżim” zmieni swoje postępowanie.
Zestawienie tej retoryki z faktami materialnymi wyłania inny obraz. I właśnie w tej rozbieżności – między narracją polityczną a możliwościami fizycznymi – tkwi fundamentalny błąd kategorialny zachodniej polityki wobec Iranu.
Rachunek, którego nikt nie upublicznia
Ograniczenia techniczne amerykańskiej wojny w Zatoce Perskiej można obiektywnie zweryfikować. Pociski ATACMS, podobnie jak te wystrzeliwane przez HIMARS, mają zasięg od 160 do 240 kilometrów – sama Cieśnina Ormuz ma około 300 kilometrów szerokości. Po prostu nie są w stanie przekroczyć cieśniny. Spośród precyzyjnie kierowanych pocisków PRSM, które faktycznie docierają do irańskich wód przybrzeżnych, wyprodukowano zaledwie 56. Przy zużyciu około siedmiu jednostek dziennie, zapas ten ledwo starczy na tydzień.
Arsenał Tomahawków, szacowany na około 2400 jednostek i malejący do 1800, musi być również podzielony między dowództwa europejskie i indo-pacyficzne – a produkcja jednego Tomahawka wymaga 18 metali ziem rzadkich, których Chiny nie dostarczają. Straty nie mogą być zatem szybko uzupełniane. W tym kontekście jakiekolwiek rozmowy o operacji lądowej – takie jak często powtarzane twierdzenia o zdobyciu wyspy Kisz – wydają się całkowicie nierealne. Sam transport lotniczy 2000 żołnierzy wymagałby około dwudziestu lotów samolotami C-17, nie wspominając o braku infrastruktury odbiorczej: baza logistyczna, która umożliwiła rozmieszczenie wojsk w regionie w latach 1991 i 2003, jest obecnie uważana za w dużej mierze zniszczoną. Porównywalna struktura umożliwiająca rozmieszczenie większych sił lądowych po prostu już nie istnieje w regionie.
Państwa Zatoki Perskiej jako prawdziwi przegrani
Podczas gdy Waszyngton mówi o zwycięstwie, mapa maluje inny obraz. Jordańska baza lotnicza w Al-Azraq została trafiona, a port Fudżajra w Emiratach Arabskich został sparaliżowany atakiem rakietowym po tym, jak dwa supertankowce zostały już uszkodzone. Dron Shahed-136 bez przeszkód zaatakował największy magazyn zaopatrzeniowy amerykańskiej obecności wojskowej w Kuwejcie. Cały pas wybrzeża na południe od Basry do Maskatu został w ten sposób skutecznie zneutralizowany jako baza operacyjna – a Kuwejt, który przekształcił się z partnera w wysunięty przyczółek, stał się głównym celem.
To nie jest dygresja, ale sedno sprawy: monarchie Zatoki Perskiej ponoszą koszty konfliktu, którego strategiczną logikę dyktują Waszyngton i Tel Awiw. Niedawny atak Arabii Saudyjskiej na pozycje Huti w Jemenie – posunięcie, które zagroziło jedynej alternatywnej trasie eksportu saudyjskiej ropy przez porty Morza Czerwonego, takie jak Janbu – pokazuje, jak bardzo zdezorientowane są mocarstwa regionalne. Huti natychmiast odpowiedzieli atakami na saudyjskie lotniska, po czym Rijad gwałtownie się wycofał.
Metafora współzależności trafnie opisuje sytuację: Katar jest najbliżej wycofania się z jednostronnego sojuszu z Waszyngtonem, Arabia Saudyjska wydaje się gotowa pójść w jego ślady, a Bahrajn i Kuwejt ryzykują wciągnięcie w orbitę wpływów odpowiednio Iranu i Iraku.
Jedno memorandum, dwie narracje
Kluczowym elementem dla zrozumienia eskalacji jest spór dotyczący podpisanego w czerwcu Porozumienia o Porozumieniu – a konkretnie Artykułu 5, który regulował bezpieczne przejście przez cieśninę. Oficjalna wersja, przedstawiona przez Vance’a w podcaście, głosi, że irańscy radykałowie wpadli w panikę, gdy cena ropy spadła po otwarciu cieśniny i otworzyli ogień do statków – Stany Zjednoczone jedynie zareagowały.
Fakty przedstawiają inną historię. Memorandum wyraźnie przekazało kontrolę nad protokołem tranzytowym Iranowi za pośrednictwem Gwardii Rewolucyjnej. Zobowiązywało Teheran jedynie do podpisania klauzuli o wzajemnej nieagresji. Jednak zaledwie kilka dni po jego podpisaniu Stany Zjednoczone utworzyły własny „korytarz południowy” – co stanowiło jawne naruszenie uzgodnionej struktury, bez żadnego uzasadnienia w samym dokumencie. Ostrzelano jedynie statki, które sprzeciwiły się irańskiemu protokołowi; dopiero wtedy Stany Zjednoczone odpowiedziały odwetem. To właśnie tam, a nie wcześniej, rozpoczął się obecny cykl wzajemnych ataków.
Znamienna jest również niespójność w ich własnej komunikacji: w ciągu kilku godzin Centralne Dowództwo USA poinformowało z jednej strony o ataku na statek handlowy pod banderą obcą na wodach międzynarodowych – poza jakąkolwiek strefą blokady – a z drugiej o ataku na cele irańskie, powołując się na Teheran jako zagrożenie dla żeglugi cywilnej. Oskarżają wroga o dokładnie to, co sami właśnie zrobili.
Wewnętrzna walka o władzę w Białym Domu
Fakt, że Vance przyznał się w tak głośnym gronie – że stoi w obliczu tajnej, dobrze finansowanej kampanii przeciwko jego wysiłkom negocjacyjnym, wspieranej częściowo przez struktury powiązane z byłym sztabem wyborczym Trumpa i izraelskimi kręgami finansowymi – sugeruje poważną walkę o władzę.
Po jednej stronie jest Vance, który dąży do rozwiązania w drodze negocjacji; po drugiej Stephen Miller, uważany za przedstawiciela bezkompromisowej linii pro-izraelskiej i, według dostępnych szacunków, mający znaczący wpływ na rzeczywisty program. Fakt, że kontrolowany przez Demokratów Senat w tym tygodniu zablokował ustawę o pomocy w obronie narodowej (NDAA) – pod przewodnictwem Berniego Sandersa i Chrisa Van Hollena – pokazuje, że jednomyślny konsensus w sprawie kontynuowania wojny już nie istnieje, nawet w Waszyngtonie.
Co słychać z Teheranu
Każdy, kto zada sobie trud spojrzenia poza medialną fasadę, napotka niezwykle jasne stanowisko. Na konferencji w Meszhedzie, której przewodniczył przewodniczący irańskiej Komisji Bezpieczeństwa Narodowego i Polityki Zagranicznej, stwierdzono jednoznacznie: Iran nie oczekuje od Stanów Zjednoczonych przestrzegania jakiegokolwiek porozumienia pod żadnym pozorem. Stanowisko to wynika nie z uporu, lecz z trzeźwej obserwacji 47 lat sankcji, zabójstw na zlecenie i aktów sabotażu – oraz z religijnego i politycznego przekonania, że poddanie się nie wchodzi w grę, nawet kosztem znacznych strat.
To kluczowy punkt, którego systematycznie brakuje w retoryce zwycięstwa Waszyngtonu: społeczeństwa, które postrzega siebie jako ofiarę niesprawiedliwego ataku, trudno zmusić do kapitulacji siłą. Presja z większym prawdopodobieństwem wzmocni determinację do oporu niż gotowość do ustępstw – schemat, który wielokrotnie potwierdzał się od czasów Pearl Harbor i często przywoływanego „śpiącego tygrysa”.
Kto skorzysta na sequelu?
Ostatecznie, kluczowe pytanie materialistyczne pozostaje: Kto tak naprawdę korzysta na tej wojnie? Nie gospodarka amerykańska, która jest już znacząco obciążona przez strategiczne rezerwy ropy naftowej na najniższym poziomie od 1983 roku i rosnącą różnicę między cenami oleju napędowego a benzyny. Nie państwa Zatoki Perskiej, których infrastruktura staje się polem bitwy konfliktu, którego nie sprecyzowały. I nie widać nawet spójnej doktryny wojskowej – uzasadnienia są zbyt arbitralne, oscylując między „dobrobytem dla naszych wnuków”, swobodnym przepływem ropy naftowej a zagrożeniem nuklearnym, a żadne z tych uzasadnień nie jest spójne z rzeczywistymi działaniami rządu USA.
Pozostaje znana sytuacja: gospodarka wojenna, która pozostaje opłacalna dla poszczególnych podmiotów – czy to poprzez opcje put i call na kontrakty terminowe na ropę naftową, czy poprzez przemysł zbrojeniowy – podczas gdy koszty są uspołeczniane.
Wojna karmi jedną klasę, podczas gdy rzeczywiste zmiany strategiczne dawno już obróciły się przeciwko ogłoszonemu zwycięzcy. Stany Zjednoczone nie działają już jako hegemon w Zatoce Perskiej, lecz jako chwiejne supermocarstwo, którego retoryka staje się coraz bardziej oderwana od jego fizycznych możliwości. Każda nowa obietnica eskalacji ze strony Waszyngtonu zasługuje zatem przede wszystkim na analizę: czy jest poparta realnymi możliwościami, czy też stanowi jedynie kolejną próbę retorycznego zamaskowania strategicznego impasu.
NCZAS.INFO | Kijów w ogniu po największym do rozpoczęcia wojny ataku Rosji rakietami balistycznymi. Foto: X
Jedna osoba zginęła, a 15 zostało rannych w wyniku rosyjskiego ataku rakietami balistycznymi na Kijów, do którego doszło w nocy z soboty na niedzielę – poinformowały służby ratunkowe. W ocenie mediów był to najbardziej intensywny ostrzał stolicy Ukrainy od 2022 r., czyli początku inwazji Rosji na pełną skalę.
Pożary wybuchły w pięciu dzielnicach miasta. Trwa gaszenie ognia w miejscach, gdzie doszło do uderzeń. Pracują jednostki ratunkowe i wszystkie właściwe służby – przekazały w komunikatach w sieciach społecznościowych władze miasta i Państwowa Służba ds. Sytuacji Nadzwyczajnych (DSNS). Jak poinformowano, najciężej ranni zostali przewiezieni do szpitali.
W całym mieście wybuchły pożary wskutek serii potężnych eksplozji. Płonęły m.in. akademik, blok mieszkalny i supermarket – powiadomił w aplikacji Telegram mer Kijowa Witalij Kliczko. Uszkodzonych zostało też kilka budynków niemieszkalnych i magazynów, a także obiekty biurowe i samochody – przekazał szef władz stolicy.
Według danych z ukraińskich kanałów monitorujących przebieg konfliktu w czasie rzeczywistym, w ciągu około 40 minut rosyjskie wojska wystrzeliły na Kijów około 40 rakiet balistycznych typu Iskander-M i Cyrkon, a także pocisków wykorzystywanych w wyrzutniach S-400. Była to największa liczba rakiet balistycznych użytych przeciwko stolicy w czasie całej wojny na pełną skalę – zauważył portal zn.ua.
Pociski uderzyły w dzielnice dnieprowską, desniańską, sołomianską, szewczenkiwską i swiatoszynską. Władze przekazały, że w wyniku ostrzału uszkodzone zostały centrum handlowe oraz stacja metra Łukjaniwska, która pozostanie nieczynna do odwołania.
[Obrazki- w oryginale. Nie warto mi tego chłamu propagandowego kopiować. MD]
Skoro był to największy atak rakietami balistycznymi od początku wojny, a zginęła w nich jedna osoba, to znaczy, że atak był precyzyjny. Ukraińcy mówią o „biurowcach, magazynach cywilnych, budynkach niemieszkalnych”, ale to samo mówią Rosjanie, kiedy ukraińskie drony spadają na ich terytorium. Nikt się nie przyzna, że zostały zniszczone cele wojskowe.
W niedzielę przed godz. 7 rano czasu polskiego w Kijowie ogłoszono kolejny alarm przeciwlotniczy, ostrzegający o zagrożeniu rakietowym z kierunku północno-wschodniego.
Trump kontynuuje swoją neokonserwatywną „wieczną wojnę” z Iranem, nie mając żadnego planu ani widocznego końca. Najnowsze doniesienia wskazują na jego zamiar eskalacji ataków na irańską infrastrukturę cywilną, taką jak elektrownie i inne obiekty, w nadchodzących tygodniach.
Bardziej niepokojące doniesienia twierdzą, że Trump nadal planuje jakiś rodzaj ataku lądowego. Zastrzeżenie jest takie, że prawdopodobnie będzie on dotyczył wysp, a nie wojsk amerykańskich – a przynajmniej nie z amerykańskimi żołnierzami na czele ataku.
Sam Trump to zasugerował, sugerując, że inne kraje Zatoki Perskiej powinny dostarczyć wojska lądowe.
„Mamy innych ludzi, którzy przeprowadziliby dla nas kampanię naziemną”.
W rzeczywistości w zamieszczonym powyżej fragmencie wywiadu Trump ujawnia kilka bardzo wymownych rzeczy.
Po pierwsze, zwróćcie uwagę na to, co mówi o nieuderzaniu w terminale naftowe na wyspie Kharg. Twierdzi, że stanowią one znaczną część światowej gospodarki, co potwierdza to, o czym mówimy od miesięcy – że Trump jest w pewnym sensie w pułapce, ponieważ pomimo całego swojego rozgłosu, strzeliłby sobie w stopę, niszcząc irańską infrastrukturę naftową, ponieważ zrujnowałoby to jego własną gospodarkę, a także światową.
Ale bardziej znacząca strategicznie była jego wypowiedź: „Jeśli cofniemy ich wystarczająco daleko i głęboko, to [zajmę wyspę Kharg]”.
Tutaj wyraźnie przyznaje się do dwóch rzeczy:
Stany Zjednoczone nie mają obecnie możliwości zajęcia wyspy Kharg, ponieważ jest ona zbyt niebezpieczna . Irańskie siły zbrojne są nadal obecne, co spowodowałoby spustoszenie i ofiary wśród żołnierzy amerykańskich.
Wygląda na to, że plan Trumpa zakłada długotrwałe bombardowanie regionu przybrzeżnego w celu osłabienia irańskiej zdolności uderzeniowej i odrzucenia jej „na tyle głęboko”, by zapewnić wystarczająco bezpieczny korytarz, którym wojska mogłyby wylądować na wyspie Kharg.
„Idealnym” świętym Graalem Trumpa jest oczywiście przejęcie irańskich instalacji naftowych na wyspie Kharg i tym samym kradzież ropy – co byłoby dla niego prawdziwym ciosem łaski. Jednak prawdopodobieństwo, że się to powiedzie, jest bardzo małe.
WSJ potwierdza, że podobne plany wciąż pojawiają się w umysłach oszukanych przywódców USA:
Próba zajęcia wyspy Kharg, głównego irańskiego centrum eksportu ropy naftowej, zaszkodziłaby krajowemu przemysłowi naftowemu, ale jednocześnie naraziłaby siły amerykańskie na bezpośrednie niebezpieczeństwo. Amerykańscy urzędnicy i analitycy twierdzą, że wojska byłyby łatwym celem dla irańskich pocisków rakietowych i dronów.
Emerytowany generał piechoty morskiej Frank McKenzie powiedział, że Stany Zjednoczone nadal powinny rozważyć operację na wyspie Kharg. „Powinniśmy o tym pomyśleć, ponieważ posiadanie irańskich ziem będzie istotnym czynnikiem w przyszłych negocjacjach z Iranem” – powiedział w niedzielę w programie „Face the Nation” w CBS News.
W skrajnym przypadku Trump ma możliwość przeprowadzenia dużej i kosztownej operacji lądowej, mającej na celu przejęcie terytorium wokół szlaku wodnego, którego skaliste brzegi stwarzają wyjątkowe wyzwania. Wymagałoby to zaangażowania tysięcy żołnierzy w operację, która prawdopodobnie trwałaby miesiące.
Iran przygotowywał się na ewentualną inwazję już przed wojną. Paramilitarny Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej liczy 190 000 żołnierzy, wraz z regularną armią kraju, i specjalizuje się w walkach z lepiej uzbrojonymi przeciwnikami.
Operacja lądowa na irańskim wybrzeżu naraziłaby wojska amerykańskie na ogromne ryzyko ataków z tyłu kraju, powiedział David Des Roches, były urzędnik ds. obronności USA zajmujący się Zatoką Perską.
Niektórzy zaś uważają, że Stany Zjednoczone przygotowują teraz grunt i „kształtują pole bitwy” na taką właśnie możliwość:
Jak wspomniano powyżej, wczoraj Stany Zjednoczone faktycznie uderzyły w kilka kluczowych mostów łączących nadmorski region Bandar-Abbas z sąsiednimi zachodnimi regionami Larestan i Szyraz:
Przypomnijmy, że izraelski plan zakładał wysłanie wojsk kurdyjskich przez granicę iracką do Iranu, a niedawno Stany Zjednoczone wszczęły w Iraku swoisty antyirański zamach stanu. Spekuluje się, że miały one na celu przygotowanie gruntu pod atak lądowy na Iran, poprzez osłabienie irańskich sojuszników w Iraku.
Trump może naiwnie liczyć, że inne kraje Zatoki Perskiej staną na wysokości zadania i zaoferują podobne wsparcie, co jest raczej mało prawdopodobne.
Trump jest karmiony dezinformacją na temat Iranu przez swoje skorumpowane przez Mossad rury. Na przykład, spójrzcie na poniższą wymianę zdań, w której Trump demonstruje całkowity brak wiedzy – a nawet troski – o to, ile siły bojowej pozostało Irańczykom:
Zatem: „Nikt nie wie”, ile rakiet ma Iran, nawet Trump czy Stany Zjednoczone. Ale bez obaw, Iran „wkrótce zostanie pokonany”, zauważa nonszalancko chełpliwy prezydent USA:
Could not load video.
Jeśli chodzi o Hormuz, CENTCOM nadal udaje, że jest w pełni „otwarty”, podczas gdy nawet neutralni przewoźnicy morscy śmieją się USA w twarz:
Przeczytaj poniższą wymianę zdań, o której donosi WSJ, a będziesz się śmiać do rozpuku:
Z drugiej strony Trump wydaje się uważać, że „ropa płynie jak nigdy dotąd”, co potwierdza kolejny szalony wywód:
Niektórzy eksperci sugerują obecnie, że Iran może „przesadzać” ze swoją pozycją w Hormuzie, ponieważ kraje Zatoki Perskiej powoli przekierowują ropę naftową rurociągami śródlądowymi, do tego stopnia, że teoretycznie Hormuz nie miałby już dla Iranu żadnych wpływów.
Problem z tą tezą polega na tym, że nie rozumie ona istoty całej wojny. Hormuz stał się dogodnym punktem odniesienia dla administracji USA, po części dlatego, że po przegranej wojnie z Iranem, Trump uważa, że wyzwolenie Hormuz może posłużyć jako szybki sposób na ucieczkę i kontrolę szkód, aby uratować twarz.
W rzeczywistości Ormuz nie ma nic wspólnego z niezdolnością USA do pokonania Iranu, obalenia jego przywódców i przekształcenia kraju w podzielone państwo klienckie i republikę bananową w jednym.
Ormuz nie miał nic wspólnego z niezdolnością USA do obrony swoich baz przed atakami irańskimi, które uszkodziły lub zniszczyły znaczną część najważniejszych amerykańskich aktywów regionalnych. Usunięcie Ormuz z równania nie zmieniłoby faktu, że bezcelowa kampania bombardowań USA nie jest w stanie sparaliżować państwa irańskiego do punktu, z którego nie ma już odwrotu.
Krótko mówiąc: Iran skutecznie obronił się przed zmasowanym atakiem ze strony Izraela i USA, wykorzystując własne środki militarne, które mają niewiele wspólnego z Ormuz i niewiele się od niego zależą.
Oczywiście, cieśnina nakłada na USA pewien rodzaj presji, ponieważ ożywienie gospodarcze powoli się wyczerpuje, a ceny ropy rosną. Ale nawet gdyby to odjąć, wciąż pozostają inne ważne „czynniki”, takie jak kurczące się zapasy broni w USA, słabnący krajowy kapitał polityczny itp.
Nie wspominając już o tym, że Iran mógłby zaatakować nowo proponowane rurociągi i infrastrukturę, co w zasadzie całkowicie przekreśliłoby cały projekt.
Najnowsze zdjęcia satelitarne pokazują, że najnowsze ataki Iranu ponownie zniszczyły większą część baz USA i ich sojuszników.
Nadal nie odnotowano żadnych ofiar, a po irańskich atakach ponownie zauważono dużą liczbę samolotów C-17 przystosowanych do ewakuacji medycznej opuszczających region.
Iran przeprowadza zmasowane ataki na kluczowe obiekty USA i sojuszników
▪️Zdjęcia satelitarne pokazują rezultaty ataków Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej na amerykańską stację radarową nadzoru morskiego na skałach Salam, a także na radar obrony powietrznej w rejonie Ghanam w Omanie. ▪️Iran ogłosił również ataki na trzy budynki w kompleksie wojskowym Zaid w stolicy Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz na bazę króla Faisala w Jordanii.
Flota samolotów MQ-9 Reaper również była dalej masakrowana, kolejny samolot został zestrzelony przez siły irańskie:
Could not load video.
Kolejny amerykański bezzałogowy samolot rozpoznawczo-szturmowy MQ-9A Reaper zestrzelony przez irańską obronę przeciwlotniczą został odnaleziony w górach okręgu Dehloran, w południowej części prowincji Ilam, graniczącej z Irakiem.
Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) informował wcześniej, że jeden z jego systemów obrony przeciwlotniczej zestrzelił MQ-9A gdzieś w pobliżu Andimeshk, na północy prowincji Chuzestan. Musi to być ten sam dron, ponieważ okręgi Andimeshk i Dehloran graniczą bezpośrednio ze sobą.
Stany Zjednoczone ponownie rozpoczęły masowy transport lotniczy z Europy na Bliski Wschód, w tym wysyłanie większej liczby myśliwców, co może oznaczać kolejne rundy ataków:
Biorąc pod uwagę ostatnią aktywność amerykańskiej floty transportowej w regionie, wydaje się, że Amerykanie ponownie gromadzą zasoby na potrzeby ataków na Iran. Most powietrzny działa z niemal taką samą intensywnością, jak przed rozpoczęciem operacji „Epic Fury”.
Wybitny irański naukowiec Seyed Marandi twierdzi, że Trump z całą pewnością planuje pewnego rodzaju inwazję lądową, we współpracy z sojusznikami z Zatoki Perskiej:
Wszystko zależy od tego, czy Trump uważa, że irański odstraszacz został „dostatecznie cofnięty” w głąb lądu, jak zasugerował na samym początku. Gdyby jego doradcy poinformowali go, że obszar jest bezpieczny, mógłby podjąć jakąś próbę, ale wszystko wskazuje na to, że potrzeba by było dużo czasu na dalsze bombardowanie i degradację irańskich aktywów, aby w ogóle zbliżyć się do takiego punktu.
Iran z drugiej strony nadal grozi zamknięciem Bab Al-Mandab, traktując to jako ostateczną dźwignię eskalacji, gdyby USA przystąpiły do bombardowania irańskich elektrowni i innych kluczowych obiektów infrastruktury cywilnej.
Na pożegnanie, w materiale filmowym, ukazującym bezsilność USA w walce z Iranem w Ormuz, można usłyszeć łamiący się głos Rubia, który histerycznie zachowuje się jak „Karen”, grożąc jednocześnie kontaktem z departamentem „HR” ONZ w sprawie Iranu:
Could not load video.
Jaki jest cel ONZ? – pyta – skoro organizacja ta odmawia podjęcia działań w sprawie dominacji Iranu nad Ormuzem.
No cóż, zobaczmy, Marco: Hormuz był całkowicie otwarty, zanim rozpocząłeś niesprowokowaną wojnę agresywną z Iranem. Teraz twój urzędujący prezydent nie tylko wysadza statki w cieśninie – tak jak robi to Iran – ale, niczym w lustrzanym odbiciu, planuje nawet zacząć pobierać opłaty od krajów tranzytowych.
