Okno najwyższego ryzyka: od 30 września do 3 listopada. Azja Zachodnia stoi na krawędzi pożaru.
Socjopatyczny prezydent Stanów Zjednoczonych całkowicie zignorował chińskie rozwiązanie mające na celu zakończenie dramatu z Iranem, które prezydent Xi Jinping osobiście przedstawił mu w Białym Domu w zeszły czwartek.
W istocie Xi powiedział Trumpowi, że wyjście jest tuż przed nim: powrót do często odrzucanego Memorandum of Understanding (MoU), które Trump podpisał, a następnie odrzucił. Chiny, jak powiedział Xi, są gotowe w pełni poprzeć taki powrót do dyplomacji.
Można było przewidzieć, że socjopata odrzucił nie tylko ofertę Xi, ale również irańską siedmiodniową propozycję stopniowego powrotu do negocjacji, którą minister spraw zagranicznych Araghchi przedstawił w Nowym Jorku.
Całą sprawę należy postrzegać jako chińsko-irańską propozycję: zestaw ostatecznych warunków starannie uzgodnionych przez Araghchiego i Wang Yi na dwóch kolejnych spotkaniach – najpierw w siedzibie BRICS w Nowym Delhi, a następnie w Pekinie.
Trump nie tylko odrzucił ofertę pokojową, ale także chwalił się – ku powszechnemu śmiechowi – że Stany Zjednoczone mają „całkowitą kontrolę” nad „Trump Street”.
Afront Trumpa poważnie rozgniewał zarówno Wang Yi, jak i prezydenta Xi. W kulturze azjatyckiej jest to równoznaczne z najgorszą formą utraty twarzy: odrzuceniem rekomendacji wydanej oficjalnie na najwyższym szczeblu rządowym.
Można się zatem spodziewać, że reakcja Chin będzie równie brutalna, jak kawałek jedwabiu nasączony trucizną. Pekin będzie teraz wspierał Teheran jeszcze bardziej zdecydowanie – i na więcej niż jeden sposób.
IRGC odpowiedziało dalszym zaostrzeniem blokady Cieśniny Ormuz. W ciągu 48 godzin Iran podpalił co najmniej 19 tankowców, które próbowały przepłynąć przez cieśninę bez przestrzegania procedur Marynarki Wojennej IRGC/PGSA – w tym opłat.
To doprowadziło do powstania w całej Azji Zachodniej popularnego żartu: Ktoś powinien powiedzieć Trumpowi, kto jest ojcem w cieśninie.
Teheran rozegrał swoje dyplomatyczne karty w Nowym Jorku z niezwykłą finezją. Nie tylko zmusił neo-Krezusa/neo-Kaligulę/Goldfingera do publicznego odrzucenia oferty pokojowej, ale także doprowadził do ogłoszenia ponownego ataku na Iran po wyborach parlamentarnych. To już zostało ustalone dla całej planety: socjopata jest całkowicie obojętny na lawinę nakładających się na siebie globalnych kryzysów gospodarczych, paliwowych i żywnościowych. W rzeczywistości jest ich przyczyną.
Do tego doszła nienaganna postawa prezydenta Pezeshkiana – nie tylko na podium ONZ, ale także podczas spotkania z czołowymi osobistościami amerykańskiego świata think tanków i redaktorami największych gazet w nowojorskim hotelu. Pezeshkian wygrał wojnę medialną w samym obozie wroga: to osiągnięcie, które przejdzie do historii.
Trump zamyka drzwi otwarte przez Teheran – ale zegar wciąż tyka.
Blokada Ormuz jest pełna dziur. Duża część ropy przepływa tankowcami saudyjskimi i irackimi – z tonami petrodolarów przechodzącymi z rąk do rąk. Nawet w korytarzu omańskim, teoretycznie kontrolowanym przez USA, kwitnie przemyt – irańska ropa trafia zarówno na nielicencjonowane, jak i oficjalne tankowce należące do petroszejków.
Nikt nie jest w stanie pokonać Persów w kwestii przemytu i strategii przetrwania po 47 latach sankcji. Wszystko to sprawia, że odbiorcy energii w Chinach, Azji Południowo-Wschodniej, a nawet Korei Południowej, pozostają na pokładzie.
W tę środę mija 45-dniowy termin wyznaczony przez Teheran 16 sierpnia na zakończenie blokady morskiej Trumpa. W przeciwnym razie poniesiemy konsekwencje. Co ciekawe, 30 września to również termin wyznaczony przez Irakijczyków na ostateczne wycofanie wojsk amerykańskich z Iraku.
Wszystko to zbiega się z niedawnym cztero- lub pięciodniowym terminem, który Mohsen Rezaee, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC) i de facto numer dwa w Iranie, wyznaczył Amerykanom na zakończenie blokady. Termin ten upływa w poniedziałek, czyli dzisiaj.
Krótko mówiąc: Podczas gdy Waszyngton zamknął drzwi otwarte przez Teheran, zegar Teheranu tykał. Nasz kanał, Transition Protocol, potwierdził, że kierownictwo polityczne i dowództwo Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) już zdecydowało, co będzie dalej.
Utrzymają swój kurs do środy. A jeśli nie uda się znaleźć rozwiązania opartego na warunkach, jakie prezydent Xi przedstawił Trumpowi w Gabinecie Owalnym, Teheran jest gotowy podjąć pięć zdecydowanych kroków:
rozszerzyć pole bitwy poza Ormuz na Ocean Indyjski.
Zastrzegać sobie prawo do ataku na każdy amerykański okręt wojenny, który będzie przestrzegał blokady.
Współpracując z Ansarallah, rozszerzyliśmy blokadę Bab al-Mandab.
Podjąć działania zapobiegawcze przeciwko rozbudowie sił militarnych, którą Iran uważa za zagrożenie.
Ograniczyć ruch lotniczy w każdym kraju, który przyłączy się do blokady lotniczej.
Bez żadnych zahamowań. W najprawdziwszym tego słowa znaczeniu.
W tej chwili mamy więc złowieszcze ostrzeżenie dotyczące Oceanu Indyjskiego, potwierdzone zagrożenie dla wszystkich amerykańskich baz w przypadku ataku ze strony Waszyngtonu oraz ogłoszoną doktrynę ataku wyprzedzającego.
Czego jeszcze nie mamy, to rozkazu bezpośredniego ataku na amerykańskie statki.
W kwestii lotnictwa Iran będzie polegał na wzajemności, a nie na pociskach rakietowych.
Stanowisko władz Iranu w sprawie wtórnych sankcji USA wobec praktycznie każdego lotniska na świecie, które obsługuje irańskie loty, jest jasne:
„Jeśli nasze samoloty nie mogą wzbić się w powietrze, to wasze samoloty również nie będą w stanie tego zrobić”.
Oświadczył to Mohammad Mokhber, doradca Najwyższego Przywódcy. W sobotę Mohsen Rezaee powiedział, że Iran nie odpowie militarnie na zakaz, prowadzi negocjacje z zainteresowanymi krajami i ma „kilka opcji pozamilitarnych” dla niektórych lotnisk.
Oprócz głównych mocarstw, Chin i Rosji, inne państwa, m.in. Turcja, Malezja, Wietnam, Uzbekistan, Tadżykistan i Kazachstan, całkowicie ignorują imperialne oblężenie Persji przez siły powietrzne.
Następnie mamy wyjątkowy przypadek Iraku.
Iracki ruch oporu początkowo zadeklarował, że zaatakuje lotniska w państwach Rady Współpracy Zatoki Perskiej. Następnie kilku wysoko postawionych duchownych protestowało jednocześnie w Nadżafie i Karbali, podważając tym samym legitymację marionetkowego rządu w Bagdadzie.
Basra – stolica irackiego bogactwa naftowego – również została ogarnięta masowymi protestami z udziałem silnie uzbrojonych plemion szyickich Beduinów (z rozrzewnieniem wspominam je z początku XXI wieku). Jeden z ich szejków dał Bagdadowi 48 godzin na wycofanie się z amerykańskiej blokady Iranu. W rezultacie może ostatecznie zostać wprowadzony wyjątek dla lotów między Iranem a Nadżafem – głównie w celu transportu pielgrzymów.
Zegar irański i zegar amerykański: okno najwyższego ryzyka
Teraz przejdźmy do frontu Morza Czerwonego.
Ta żałosna „koalicja chętnych” – szefowie sztabów Arabii Saudyjskiej, Turcji i Pakistanu, którzy spotkali się w Rijadzie w zeszły piątek jako członkowie Sojuszu Obronnego Mekki – mogła przejść od pustych słów do próby zawarcia porozumień operacyjnych, nawet jeśli nie zapowiedzieli żadnych wspólnych ataków na Jemen.
Ansarallah nie drży w posadach. Wystrzelili drony w kierunku Rijadu i rakiety w kierunku Chamis Muszajt, opisując swoje działania jako „próbę” przed eskalacją na pełną skalę.
Poczekajcie na nadchodzącą burzę w Jemenie.
Jemen kipi gniewem po tym, jak Saudyjczycy zbombardowali zatłoczony targ w Taiz, zabijając lub raniąc co najmniej 50 osób, w tym kobiety i dzieci, według wstępnych szacunków. Atak musiał być wspierany przez bezpośrednie wsparcie wywiadowcze i nadzór wywiadowczy prowadzony przez CENTCOM i Kult Śmierci.
Według jemeńskich źródeł w Sanie, Ansarallah może być o krok od nałożenia embarga lotniczego na Arabię Saudyjską. Rijad już pogrąża się w czarnej dziurze – wliczając w to przymusową cenzurę Google i zachodnich dostawców satelitarnych, a także dowody zniszczenia infrastruktury i obiektów naftowych w Rijadzie/Dżizanie/Abha/Nadżranie.
Oznacza to, że do końca tygodnia istnieje poważne prawdopodobieństwo poważnych działań Iranu i/lub grupy Ansarallah przeciwko jednostkom marynarki wojennej USA, szerszym szlakom żeglugowym lub saudyjskiej trasie omijającej Janbu.
Jednak najbardziej prawdopodobnym wynikiem pozostaje impas, w którym Teheran wyśle sygnały 30 września, zamiast uderzyć.
Potwierdzony fakt: Okno czasowe między zegarem Iranu a zegarem Waszyngtonu – od 30 września do 3 listopada – jest obecnie oknem najwyższego ryzyka .
Prawdziwe arabskie centra cywilizacji kontra głupi poganiacze wielbłądów
I to prowadzi nas do kluczowego odkrycia od źródła, które było obecne podczas chińsko-pakistańsko-irańskiego spotkania na wysokim szczeblu. Źródło potwierdziło, że Wang Yi i pakistański minister spraw zagranicznych Ishaq Dar odbyli bezpośrednią, ściśle tajną rozmowę po wizycie Xi w USA.
Pekin porzucił Waszyngton i ponownie rozgrywa karty w Islamabadzie, otwarcie zlecając najwyższym szczeblom władzy powstrzymanie kryzysu. Pakistańczycy otrzymali polecenie interwencji zarówno u Trumpa, jak i MbS w imieniu Pekinu i Teheranu, zanim drabina eskalacji osiągnie punkt krytyczny w tym tygodniu.
Oznacza to, że przynajmniej Pakistan (w przypadku Turcji nikt tego nie wie) nie wesprze Arabii Saudyjskiej w rzekomo planowanej masowej ofensywie na Jemen.
Potwierdziło to inne wysoko postawione źródło w Islamabadzie. Rząd pakistański niewątpliwie obliczył, że próba ratowania nieuleczalnej dynastii Saudów pogrzebałaby rolę Pakistanu jako mediatora między Iranem a USA: byłaby ona równie martwa, jak nieistniejące Porozumienie z Islamabadu.
Nie sposób przecenić faktu, że Bagdad, Damaszek, Kair i Sana były przez wieki prawdziwymi centrami cywilizacji dla kosmopolitycznych Arabów sufickich. Nie ma to nic wspólnego z głupimi poganiaczami wielbłądów, którzy tworzą odrażający Dom Saudów.
Prowadzi nas to do dwóch najważniejszych imperatywów kategorycznych syndykatu Epsteina.
Chcą zniszczenia Persji – nuklearnego ludobójstwa, które socjopatyczny prezydent USA ogłosił na mównicy ONZ. Ma temu towarzyszyć zniszczenie arabskiej osi oporu – w Libanie, Iraku i Jemenie. A następnie zniszczenie głupich szejków naftowych z państw Rady Współpracy Zatoki Perskiej, ponieważ nawet po wyeliminowaniu osi oporu nadal byliby zbyt bogaci, wpływowi i potencjalnie nieprzewidywalni.
Przywódca kultu śmierci w Azji Zachodniej pojawił się, potajemnie lecąc w niedzielę prywatnym samolotem do Abu Zabi, aby spotkać się z MbZ. Spędził cały dzień w Emiratach. Żadne informacje o spotkaniu nie zostały ujawnione. Miało to miejsce tuż po tym, jak przywódca kultu śmierci po raz kolejny demonizował Iran w ONZ.
Teraz jest już jasne, że Jemen i Persję należy postrzegać jako całość – dwa preferowane fronty zachodnioazjatyckiego teatru wojny. Zwróćcie uwagę na konsekwencje tego „tajnego” spotkania między Kultem Śmierci a arabskimi syjonistami.
Azja Zachodnia stoi na krawędzi całkowitego spalenia. [Zaraz zapłonie aż do nieba].,
Na mój babski rozum wychodzi, że jesteśmy oszukiwani. Nie daję wiary w to, że rządzący mówią nam prawdę, że chcą naszego dobra. Sposób w jaki jesteśmy straszeni rzekomo nadchodzącą rosyjską agresją, która spowoduje nieuniknione uczestnictwo Polski w wojnie, wywołuje we mnie szereg wątpliwości.
Zapowiedź konieczności ucieczki z miejsca zamieszkania w siną dal, donikąd, z plecakiem ucieczkowym, promowanym przez ministra obrony narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza, budzi negatywne wspomnienia z mojego dzieciństwa.
Wspomnienia z wojny
Przypominają mi opowieść mojej śp. Mamy, Haliny Wójcikiewicz, która po zdaniu matury w 1939 roku, zamiast na studia medyczne, została wysiedlona z Gdyni przez Niemców. Kazano opuścić mieszkanie. Wyznaczono bardzo krótki termin do jego opuszczenia. Zakazano wywiezienia czegokolwiek z opuszczanego zagospodarowanego w pełni mieszkania. Jedynie wolno było wziąć ze sobą bagaż podręczny, mieszczący się w jednej niewielkiej walizce na całą rodzinę! Okupant żądał też pozostawienia klucza w drzwiach opuszczanego mieszkania. Za niezastosowanie się do tego niemieckiego żądania groziły poważne konsekwencje.
Zapasy mirabelek i szczawiu
W tym miejscu chciałabym zapytać pana ministra, czy mamy też zostawić klucz w drzwiach opuszczanego mieszkania? Czy przed jego opuszczeniem mamy zgromadzić w nim zapasy żywności, wody itd.? Śmieszą mnie przechwałki innego ministra, którego śmiech przypomina rżenie kopulującego osła, mówiącego, iż zgromadził już stosowne zapasy ryżu, soli, domowych przetworów sporządzonych z owoców, z posiadanego sadu i przydomowej grządki (zapewne zaprawy z mirabelek i szczawiu). Dopingował w ten sposób Polaków do podobnych przygotowań, gromadzenia żywności.
Inwestorzy nie panikują
Całe moje życie przemieszkałam początkowo w Gdyni, a z początkiem XXI wieku zamieszkałam w Gdańsku. Od wejścia Polski do Unii Europejskiej zauważam w Trójmieście dynamiczny rozwój budownictwa. Budowane są całe osiedla apartamentowców, nowoczesne hotele i biurowce. Tajemnicą poliszynela jest to, że inwestorami są zachodnie firmy posiadające znaczący kapitał. Zadaję sobie pytanie, czy ci inwestorzy też wierzą w nadciągającą wojnę, skoro tu inwestują? Czy oni są jakimiś ryzykantami, których stać na budowanie w strefie potencjalnego konfliktu?
Myślę, że zachodni inwestorzy są ludźmi trzeźwo myślącymi, posiadającymi rozlegle kontakty. W tym kontakty z Mossadem i nie tylko z Mossadem. Inwestują na podstawie pewnych ustaleń z których wynika, że inwestycje w Trójmieście nie są inwestycjami w strefie ryzyka. Więc nie obawiają się, że z obwodu kaliningradzkiego nadlecą rakiety typu Iskander i zmiotą z powierzchni ziemi ich luksusowe hotele, apartamentowce itd., w których część z nich po przylocie z Bliskiego Wschodu zamieszka na stałe w Trójmieście. Do miejsca oddalonego od państwa okładanego irańskimi rakietami.
Troska o wybory
Skoro już jestem w bliskowschodnich klimatach, na babski rozum przekładam troskę o nas, Polaków, wyrażaną w obawach o wynik nadchodzących wyborów parlamentarnych w zbliżającym się 2027 roku. Troskę polegającą na ostrzeganiu nas Polaków przed Grzegorzem Braunem i jego Szerokim Frontem Gaśnicowym. Pierwszą osobą zatroskaną okazał się ambasador USA w Warszawie Thomas A. Rose. Drugą jest naczelny rabin RP, trzecią – Radosław Sikorski, no i oczywiście „Gazeta Wyborcza”! Ponadto komuniści ze Strajku.eu.
Procesy polityczne
Polityka nie jest moją pasją, w TV co dzień oglądam prognozę pogody. Lubię program „Taniec z Gwiazdami”, wszystkie wersje popularnego formatu telewizyjnego „The Voice”, które skupiają się na uczestnikach w różnym wieku: The Voice of Poland, The Voice Senior i The Voice Kids.
Lecz na mój babski rozum, kobiety nie interesującej się przesadnie polityką, wywodzę, że skoro starsi bracia w wierze i komuniści przed kimś, przed czymś ostrzegają Polaków, to akurat należy zrobić odwrotnie, niż by sobie oni tego życzyli…
Tym bardziej, że w sukurs nam „życzliwych” przyszły tak zwane polskie sądy, w których odbywa się pokazowy proces polityczny Grzegorza Brauna, groteskowy kafkowski proces polityczny Mateusza Piskorskiego, a ostatnio „rękę sprawiedliwości” wyciągnięto po wybitnego polskiego intelektualistę Konrada Rękasa, przybyłego z emigracji do Polski, gdyż odważył się dołączyć do Szerokiego Frontu Gaśnicowego Grzegorza Brauna i wspiera go błyskotliwymi, porywającymi przemówieniami.
Koszt wynajmu dużych tankowców do przewozu ropy naftowej z Zatoki Perskiej na rynki azjatyckie osiąga rekordowe wartości. Spadek cen może nastąpić dopiero za 2-3 lata, gdy zostaną zwodowane nowe tankowce – analizuje Javier Blas, publicysta Bloomberga.
Aktualna cena najmu tanków klasy VLCC (ang. Very Large Crude Carrier) sięga około 1,1 mln dolarów dziennie. Jeszcze w styczniu tego roku było to około 100 tys. dolarów dziennie.
Astronomiczny wzrost cen jest oczywiście skutkiem wojny na Bliskim Wschodzie, a także sytuacji w Cieśninie Ormuz. W efekcie grono armatorów gotowych do żeglugi w tym niebezpiecznym rejonie jest wąskie, a wycena ryzyka przekłada się na rekordowe ceny.
Globalna flota VLCC, jak tłumaczy Javier Blas, jest stosunkowo niewielka i składa się z około 925 tankowców, kontrolowanych w przeważającej większości przez kilku potentatów. Wśród nich znajdują się takie grupy Sinokor, Frontline czy MSC.
Istotny wpływ na wielkość floty miała pandemia COVID-19, której skutkiem był spadek zapotrzebowania na ropę, co przełożyło się również na kilkuletni spadek zamówień na nowe statki. W samym 2022 roku zwodowano najmniej supertankowców od 30 lat.
Natomiast aktualnie popyt na rynku jest tak duży, że zakup używanego VLCC, gotowego do żeglugi, jest znacząco droższy niż zamówienie nowej jednostki i dwuletnie oczekiwanie na jej zwodowanie.
Publicysta Bloomberga wskazuje, że w opinii przedstawicieli branży wysokie koszty najmu statków mogą się utrzymać jeszcze przez 2-3 lata – nim nie zakończy się budowa nowych VLCC.
Według Affinity Shipping, brokera okrętowego, przemysł stoczniowy jest „na dobrej drodze do uzyskania największej liczby zamówień na VLCC od ponad 50 lat”. Nowe jednostki powinny wypłynąć ze stoczni w 2028-2029 roku.
Sporo będzie zależało również od tego, ile starych tankowców zostanie do tego czasu wycofanych z eksploatacji. W ostatnich latach część przestarzałych statków była utrzymywana przez Iran i Rosję w ramach tzw. floty cieni, aby omijać sankcje dotyczące handlu ropą.
– Na razie właściciele tankowców płyną ku niesamowitej hossie. Nawet jeśli potrwa ona krótko, to dzienne stawki przekraczające milion dolarów generują nowe fortuny, uzupełniając te, które zgromadzono podczas wcześniejszych kryzysów. Natomiast koszty poniesie światowa gospodarka – konkluduje Javier Blas.
Ściana dronów znika – i staje się czymś o wiele większym.
28 września 2026 roku Rada UE formalnie zatwierdziła pięć wspólnych projektów zbrojeniowych – ale termin „mur dronów”, od którego wszystko się zaczęło, zniknął. W ciągu roku idea linii obrony przed rosyjskimi dronami przekształciła się w architekturę obronną obejmującą pięć obszarów, z ambicjami finansowymi wynoszącymi około 190 miliardów euro do 2036 roku. Przyjrzyjmy się temu, co tak naprawdę kryje się za chwytliwą nazwą – i zastanówmy się nad tym, gdzie przesuwa się odpowiedzialność za obronę Europy.
Co Rada UE faktycznie zdecydowała 28 września 2026 r.
Komentarz Michaela Hollistera .
Termin, który zapoczątkował to wszystko rok temu, jest praktycznie nieobecny w tym kluczowym dokumencie. Kiedy Rada Unii Europejskiej formalnie przyjęła pięć wspólnych projektów zbrojeniowych w Brukseli 28 września 2026 roku, słowo „ mur dronów” nie pojawiło się w oficjalnym ogłoszeniu. To, co narodziło się w państwach bałtyckich jako pomysł na linię obrony przed rosyjskimi dronami, a co Ursula von der Leyen uczyniła z europejskich nagłówków we wrześniu 2025 roku, jest teraz czymś zupełnie innym: rdzeniem architektury obronnej, której wspólne ambicje finansowe Komisja Europejska szacuje na około 190 miliardów euro do 2036 roku. Chwytliwa nazwa pozostała. Podstawowa koncepcja zniknęła. I to właśnie w tej zmianie tkwi prawdziwa nowość dnia – a nie w pytaniu, czy mur ochroni Europę przed dronami.
Co tak naprawdę zostało ustalone
28 września Rada zatwierdziła pięć tzw. Europejskich Projektów Obronnych Wspólnego Zainteresowania, w skrócie EDPCI. Projekty te noszą akronimy DECODER (drony i obrona przed dronami), IMSD (obrona morska i podwodna), SPACE (satelity, wczesne ostrzeganie, rozpoznanie), EU-FIAMD (zintegrowana obrona powietrzna i przeciwrakietowa) oraz Eastern Flank Watch (obrona wschodniej flanki w obszarze lądowym, powietrznym, morskim, cybernetycznym i innych). Dzięki temu projekty te kwalifikują się do finansowania z Europejskiego Programu Przemysłu Obronnego, w skrócie EDIP.
Ważne dla kontekstu: Decyzja nie przyznaje żadnych kontraktów. Wymienia projekty, ich cele, państwa uczestniczące oraz przewidywane ramy inwestycyjne – co kwalifikuje je do ubiegania się o dofinansowanie. Co więcej, sama decyzja nie była zaskoczeniem: ambasadorzy państw członkowskich zatwierdzili listę już 16 września 2026 r., a propozycja Komisji datowana jest na 3 lipca 2026 r. 28 września to formalne zakończenie, a nie sygnał do rozpoczęcia. Dlatego każdy, kto chce zrozumieć skalę projektu, powinien przyjrzeć się nie dzisiejszemu nagłówkowi, ale liczbom i jego strukturze.
Od linii obronnej do ewolucji obrony powietrznej
Nazwa „mur dronów” sugeruje mur – solidną linię systemów obronnych wzdłuż granicy z Rosją. To mylące, a sama UE opisuje teraz coś innego. To, co powstaje, to nie tyle mur, co ewolucja obrony powietrznej.
Podstawowym problemem jest problem kosztów, ujawniony przez wojnę na Ukrainie. Komisarz Obrony Andrius Kubilius otwarcie odniósł się do tej nierównowagi: decyzję o rozmieszczeniu pocisku przechwytującego wartego milion dolarów w celu zestrzelenia drona wartego 10 000 dolarów należy podjąć „na ziemi ”. Tradycyjne systemy obrony powietrznej budowano z myślą o samolotach i dużych pociskach rakietowych. W porównaniu z tanimi, masowo produkowanymi małymi dronami, są one znacznie mniej ekonomiczne. Istniejące systemy nadal nadają się do zwalczania poważnych zagrożeń – w przypadku wszystkich innych zagrożeń potrzebne jest rozwiązanie tańsze, skalowalne i sieciowe.
To właśnie opisują dokumenty UE: wielowarstwowa architektura obejmująca czujniki, wspólny obraz świadomości sytuacyjnej i różne systemy uzbrojenia, połączone warstwą dowodzenia i kontroli ze sztuczną inteligencją, szyfrowaniem i obliczeniami o wysokiej wydajności. Komisja wyraźnie mówi o elastycznym, zwinnym systemie i podejściu 360 stopni. Czy doprowadzi to do powstania stacjonarnego muru, czy mobilnego, rozstawialnego i skalowalnego systemu opartego na logice Żelaznej Kopuły, pozostaje nierozstrzygnięte. Dobór słów sugeruje to drugie. Nie jest to błaha sprawa: stała struktura z trwale zainstalowanymi systemami uzbrojenia stałaby się technicznie przestarzała w ciągu kilku lat i nie mogłaby zostać rozmieszczona w miejscu wystąpienia zagrożenia. Pytanie o to, jak Europa zbuduje ten system, determinuje jego skuteczność i koszt co najmniej w takim samym stopniu, jak pytanie o to, czy w ogóle go zbuduje.
Wymiary, które skrywa nazwa
Liczby pokazują, jak bardzo projekt odbiegł od pierwotnej koncepcji granicy bałtyckiej. DECODER, czyli projekt dronowy, obejmuje 26 państw członkowskich UE, a także Norwegię i Ukrainę – praktycznie całą Unię. Uczestnicy szacują inwestycje na około 3,5–5 mld euro do 2033 roku. Według Komisji Europejskiej, projekt Eastern Flank Watch, w którym uczestniczy 13 państw członkowskich UE, Norwegia i Ukraina, ma kosztować od 60 do 100 mld euro do 2036 roku. Zintegrowany projekt obrony powietrznej EU-FIAMD jest szacowany na 55–80 mld euro do 2040 roku.
Te wymiary ostro kontrastują z bardzo małą kwotą początkową. Z EDIP, którego całkowity budżet przekracza 1,5 mld euro, początkowo dostępne jest 325 mln euro na wszystkie pięć projektów, a pierwsza transza wynosi około 60 mln euro na projekt. Nie jest to finansowanie projektu, lecz raczej finansowanie zalążkowe. Sama Komisja wyraźnie określa kwotę 190 mld euro jako ambicję finansową, a nie ostateczny budżet – większość musiałaby pochodzić z budżetów krajowych i przemysłu. Właśnie dlatego ocena jest zarówno otrzeźwiająca, jak i rzetelna: finansowanie publiczne jest niewielkie, ale przewidywana skala przemysłowa już nie.
Ukraina jako wzór
Jeden aspekt projektu jest rzadko omawiany, mimo że najdobitniej ilustruje charakter transformacji. UE nie chce jedynie nabywać systemów, ale chce przejąć sposób, w jaki Ukraina je rozwija i produkuje. W tym celu Komisja powołała Sojusz na rzecz Dronów UE-Ukraina, którego pierwsze posiedzenie Rady odbyło się 11 września 2026 r. Jego celem jest integracja europejskich i ukraińskich przedsiębiorstw zbrojeniowych, zwiększenie produkcji dronów do poziomu przemysłowego oraz wykorzystanie krótkich cykli rozwoju, sprawdzonych w działaniach wojennych, w europejskich zamówieniach publicznych.
To wskazuje na strukturalny konflikt interesów, który nie wymaga dalszych założeń. Dla rozwijającego się przemysłu zbrojeniowego przedłużający się konflikt służy jednocześnie dwóm celom: zapewnia wiarygodny rynek i poligon doświadczalny. Ci, którzy mogą przetestować system uzbrojenia w warunkach polowych, uzyskują dane rozwojowe, których nie może zapewnić żaden poligon – a produkty są jednocześnie akceptowane. Z perspektywy przemysłu zbrojeniowego jest to zaleta, a nie krytyka. Zmienia to jednak pogląd na retorykę polityczną o rychłym pokoju, gdy własna strategia innowacyjna wyraźnie opiera się na wyciąganiu wniosków z trwającej wojny. Coraz częstsze wykorzystywanie wpływów z zamrożonych aktywów rosyjskich do finansowania zbrojeń Ukrainy to schemat, którego prawna wątpliwość została już zbadana przez niniejszy zespół redakcyjny .
Kto decyduje i gdzie przesuwa się władza.
Kilka poziomów jest ze sobą powiązanych instytucjonalnie. Komisja zapewnia politykę przemysłową, instrumenty finansowania i koordynację, centralnie za pośrednictwem Kubiliusa. Wysoka Przedstawiciel Kaja Kallas koordynuje aspekty polityki bezpieczeństwa, Europejska Agencja Obrony zarządza rozwojem zdolności i wspólnymi zamówieniami, a NATO pozostaje odpowiedzialne za planowanie wojskowe i interoperacyjność. Same siły zbrojne nadal są zapewniane przez państwa członkowskie. Prowadzi to do najbardziej drażliwego politycznie pytania całego projektu: gdzie kończy się europejska koordynacja przemysłowa – a gdzie tak naprawdę zaczyna się europejskie planowanie obronne?
To pytanie nie jest nowe i nie pochodzi z marginesu. W briefingu Parlamentu Europejskiego zauważono, że inicjatywa podzieliła stolice: państwa frontowe, takie jak Polska, kraje bałtyckie i Finlandia, uważają ją za pilnie konieczną, podczas gdy Francja, Niemcy, Włochy i Grecja kwestionują koszty, wykonalność techniczną i ryzyko ingerencji Brukseli w suwerenność obronną kraju. Prezydent Francji Emmanuel Macron publicznie wątpił w możliwość budowy takiego muru wzdłuż około 3000-kilometrowej granicy z Rosją. Przywódcy Włoch i Grecji skrytykowali wschodnie ukierunkowanie projektu. Krytyka ta wykracza zatem poza ramy samego establishmentu – a w swej istocie dotyczy nie samego zagrożenia, ale przerzucania odpowiedzialności.
Równolegle NATO opracowuje własną odpowiedź. W lipcu 2026 roku sojusz ogłosił plany zainwestowania ponad 40 miliardów dolarów w ciągu pięciu lat w zdolności obronne dronów, utworzenia własnego rynku zwalczania dronów oraz pięciokrotnego zwiększenia liczby przeszkolonych operatorów dronów do końca 2027 roku. UE kładzie nacisk na komplementarność w tym przedsięwzięciu; jej plan działania wyraźnie zakłada interoperacyjność ze strukturami dowodzenia i kontroli NATO. Niemniej jednak, obok siebie pojawiają się dwa strumienie zamówień i finansowania, ukierunkowane na te same zdolności – UE poprzez przemysł i subsydia, a NATO poprzez planowanie wojskowe i własne programy. Jednym z otwartych pytań, jakie rodzi to rozszerzenie, jest to, czy stanowi to podział pracy, czy też podwójną strukturę, w której dwie biurokracje konkurują o to samo zadanie.
Cui bono – i rzucający się w oczy horyzont czasowy Pistoriusa
Łatwiej jest wskazać, kto korzysta z tej architektury niż z typowych przesady. Nie ma publicznie udokumentowanych dowodów na konkretny kontrakt od DECODER lub Eastern Flank Watch przyznany prominentnym europejskim firmom zbrojeniowym, takim jak Helsing – wyceniony na 18 miliardów dolarów w lipcu 2026 r. – lub Quantum Systems, wyceniony na około 8 miliardów dolarów. Jak wspomniano, decyzja nie przyznaje kontraktów. Bardziej wiarygodne ustalenie leży na głębszym poziomie i dlatego jest bardziej przekonujące: sama UE stwierdza, że DECODER ma promować wspólne zamówienia, zwiększać zdolności produkcyjne i skalować europejski rynek dronów i obrony dronów. Stworzenie rynku uzbrojenia nie jest krytyką skierowaną do analizy, ale raczej deklarowanym celem projektu. To, że ten rynek przynosi zwycięzców, jest konsekwencją jego projektu, a nie przeczucia. Transformacja cywilnego potencjału przemysłowego w kierunku produkcji wojskowej, którą już przedstawiłem na przykładzie EDIP , jest kontynuowana tutaj.
Drugim uderzającym elementem jest harmonogram. Mapa drogowa gotowości obronnej określa wstępne zdolności do końca 2026 roku, pełną zdolność operacyjną europejskiej inicjatywy obrony dronów do końca 2027 roku oraz zdolność operacyjną Eastern Flank Watch do końca 2028 roku. Jest to zgodne z oświadczeniem ministra obrony Borisa Pistoriusa złożonym w Bundestagu 5 czerwca 2024 roku: „Musimy być gotowi do wojny do 2029 roku”. UE z kolei ustala swój cel gotowości na 2030 rok.
Rodzi to pytanie, które jest nie tylko dopuszczalne, ale wręcz niezbędne z dziennikarskiego punktu widzenia: dlaczego w ogóle rozbudowa obronności ma tak konkretny horyzont czasowy? To, czy system zostanie ukończony w ciągu pięciu, sześciu czy ośmiu lat, nie ma znaczenia dla czystego odstraszania. Sztywny termin wymaga uzasadnienia – a oficjalne dokumenty, z 2029 i 2030 rokiem, przynajmniej podają zadziwiająco spójne ramy czasowe.
Ściana, która nie jest już ścianą
Ostatecznie pytanie nie brzmi, czy Europa ma prawo do obrony przed dronami – nikt tego prawa nie kwestionuje. Rzeczywisty rozwój sytuacji to coś zupełnie innego: w ciągu roku chwytliwy wizerunek polityczny przekształcił się w europejską architekturę obronną obejmującą pięć obszarów, z własną logiką finansowania, strukturą instytucjonalną i harmonogramem sięgającym 2030 roku. Nazwa „Mur Dronów” przesłania ten wymiar, zamiast go ujawniać. Czy europejska polityka obronna stopniowo przechodzi od zamówień publicznych na rzecz wspólnej architektury obronnej koordynowanej przez Brukselę – i czy kiedykolwiek podjęto decyzję w tej sprawie z taką jasnością, jakiej wymagałaby zmiana na tak dużą skalę? Rada dołożyła ostatni element układanki 28 września. Pozostawiła otwartą kwestię, co ostatecznie reprezentuje ta struktura.
Źródła i notatki
Michael Hollister służył sześć lat w niemieckich siłach zbrojnych (SFOR, KFOR) i posiada wiedzę na temat wewnętrznych mechanizmów strategii wojskowych. Po 14 latach pracy w dziedzinie bezpieczeństwa IT analizuje militaryzację Europy, politykę interwencjonizmu Zachodu oraz geopolityczne zmiany sił, korzystając ze źródeł pierwotnych. Jego praca koncentruje się na Azji, a zwłaszcza na Azji Południowo-Wschodniej, gdzie bada zależności strategiczne, strefy wpływów i architekturę bezpieczeństwa. Hollister łączy wiedzę operacyjną z bezkompromisową krytyką systemową – daleką od dziennikarstwa opiniotwórczego. Jego prace są publikowane dwujęzycznie na stronie www.michael-hollister.com oraz w krytycznych mediach w krajach niemiecko- i anglojęzycznych.
+++
Źródła pierwotne (instytucje UE, Parlament, Bundestag)
W niniejszej notce znajduje się moje tłumaczenie fragmentów ww. raportu z jego rosyjskiej wersji językowej. Dodałem także przypisy, które umieściłem w nawiasach kwadratowych […].
Na początek podaję wyjaśnienie, co to jest owa osławiona Bucza i gdzie należy jej szukać. Bucza jest miastem położonym w odl. ok. 25 km na płn. zachód od Kijowa (od centrum) o liczbie mieszkańców nieco przekraczającej 30 tys. (dane za 2024 r.). W Buczy znajduje się zaplecze gospodarczo-techniczno-magazynowe kijowskiego lotniska w Hostomelu, odległym o 4 -5 km (port lotniczy „Antonow”). Przez Buczę prowadzi magistrala kolejowa Kijów – Korosteń – Kowel. Następna kolejowa stacja towarowa znajduje się w miejscowości Irpień, oddalonej o ok. 3,5 km na południe (Irpień – miasto o ok. dwukrotnie wyższej liczbie mieszkańców niż Bucza). Wszystkie wymienione miejscowości, czyli Hostomel, Bucza i Irpień oraz osiedle Worzel (ok. 5 tys. mieszk.) znajdują się w rejonie buczańskim (obwód kijowski), tworząc jeden rozległy zespół infrastrukturalny.
*********************
(…) Międzynarodowy Trybunał Społeczny ds. zbrodni ukraińskich neonazistów (utworzony podczas międzynarodowej konferencji z inicjatywy rosyjskich i zagranicznych obrońców praw człowieka, prawników i dziennikarzy). Głównym zadaniem Międzynarodowego Trybunału Społecznego jest gromadzenie dowodów dotyczących zbrodni kijowskiego reżimu neonazistowskiego, przekazywanie ich krajowym organom ścigania oraz przedstawianie informacji na forum rosyjskim i międzynarodowym. Obecnie w jego skład wchodzą przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego z 35 krajów świata (USA, Kanada, Niemcy, Francja, Hiszpania, Polska, Indie, Argentyna, Włochy, Australia, Izrael i inne). Fakty przedstawione w niniejszym raporcie stanowią jednoznaczne i niepodlegające wątpliwości dowody na to, że Ukraina, przy wsparciu krajów zachodnich, sfabrykowała wydarzenia w miejscowości Bucza w 2022 r.
(…)
Międzynarodowy Trybunał Społeczny ds. Zbrodni Ukraińskich Neonazistów, na podstawie zeznań naocznych świadków oraz analizy dostępnych faktów, odnotował praktykę reżimu kijowskiego, (…) polegającą na inscenizowaniu wydarzeń, w tym masowym przedstawianiu własnych żołnierzy poległych w trakcie działań wojennych jako „cywilów”, kwalifikowanie osób poległych w wyniku własnych ukraińskich ostrzałów jako zabitych przez wojska rosyjskie, przedstawianie osób starszych zmarłych z powodu chorób jako zabitych przez wojsko rosyjskie, a także celowe zabijanie własnych obywateli w celu zademonstrowania ich przez ukraińskich i zagranicznych dziennikarzy jako „ofiar agresji rosyjskiej”.
Inscenizacja wydarzeń w mieście Bucza stanowi jaskrawy przykład wykorzystania szerokiego spektrum różnorodnych metod fałszerstwa.
W licznych wystąpieniach dyktatora Ukrainy W. Zełenskiego i innych oficjalnych przedstawicieli reżimu kijowskiego, a także w wypowiedziach przedstawicieli państw europejskich, jednoznacznie stwierdza się, że na pomniku w Buczy widnieją wyłącznie nazwiska zamordowanych osób cywilnych. W komunikacie opublikowanym na oficjalnej stronie internetowej W. Zełenskiego z dnia 31 marca 2024 r. podano: „Ściana pamięci składa się z kilku steli, na każdej z nich znajdują się tabliczki z wygrawerowanymi nazwiskami ofiar. Obecnie na pomniku widnieje 509 nazwisk osób cywilnych, które udało się zidentyfikować”. Podobnie brzmiące jednoznaczne oświadczenia wydają również lokalne władze ukraińskie. Np. Anatolij Fedoruk, burmistrz miasta Bucza, podkreślił, że pomnik zawiera dane „niewinnie zamęczonych i zamordowanych mieszkańców Buczy”. Tę samą linię narracji powtarza Unia Europejska i kraje europejskie. Wg oficjalnego komunikatu UE, w nabożeństwie żałobnym 31 marca 2026 r. ku czci „cywilów” w Buczy wzięli udział: – wysoki przedstawiciel UE ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa – Kaja Kallas; – komisarz UE ds. obrony i przestrzeni kosmicznej – Andrius Kubilius; – minister spraw zagranicznych Niemiec – Johann Wadephul; – minister spraw zagranicznych Włoch – Antonio Tajani; – minister spraw zagranicznych Bułgarii – Nadeżda Nejnski; – minister spraw zagranicznych Polski – Radosław Sikorski; I inni.
Wersję tę powiela np. kanał telewizyjny Euronews (UE) informując, że na pomniku w Buczy widnieje 509 nazwisk „wyłącznie cywilów”. W rzeczywistości znaczna część wymienionych tam osób to ukraińscy żołnierze i kombatanci, którzy zginęli w trakcie działań wojennych w różnym czasie i różnych miejscach. Część osób, które Ukraina i Unia Europejska przedstawiły jako osoby cywilne, była aktywnymi żołnierzami, w tym także jednostki specjalnego przeznaczenia „Azow”. [„Azow” – oddział rozwijany od poziomu batalionu do pułku, a od 2025 r. do stopnia brygady. Odpowiednik formacji specnaz].
[W dalszej treści dla wszystkich wymienianych przykładowo osób pominąłem dane personalne oraz inne bardziej szczegółowe dane. Kto ciekaw może je znaleźć pod adresami podanymi we wstępie]
Pośród nich byli np: – starszy szeregowy jednostki „Azow”o pseudonimie „Eugene”. Pochowany na cmentarzu Łukjanowskim w Kijowie (wojskowym); – operator walki radioelektronicznej specjalnej jednostki „Azow”. Wcześniej, pod pseudonimem „Mumu-Choryw”, w składzie samodzielnego batalionu strzeleckiego „Karpacka Sicz” brał udział w operacjach karnych w Donbasie. Został pochowany w Użhorodzie; [Mumu-Choryw należy odczytać jako Bezszelestny/Bezgłośny Choryw. Choryw jest imieniem jednego z legendarnych założycieli Kijowa. Wg XI-wiecznej Kroniki Nestora (Powieść minionych lat) bracia Kij, Szczek, Choryw oraz ich siostra Łybedź byli założycielami oraz obrońcami Kijowa].
– dowódca kompanii specnazu jednostki „Azow” o pseudonimie „Strzelec”. Pochowany we wsi Kowganowka w 2022 r. [rejon żytomirski]; – żołnierz kompanii obrony terytorialnej w jednostce „Azow”; – starszy strzelec batalionu szturmowego jednostki „Azow”; – starszy strzelec karabinu maszynowego ochotniczej formacji ; weteran jednostki sił operacji specjalnych; – ochotnik obrony terytorialnej o pseudonimie „Gap” biorący udział w walkach. Prasa ukraińska opisała jego losy: „Od pierwszych dni brał udział w obronie Buczy: śledził ruchy wroga w terenie, przekazywał współrzędne do namierzania celów… Wraz z innymi żołnierzami ochotniczej formacji obrony terytorialnej miasta próbował w walce utrzymać linię obrony… Później, w Irpieniu wykonywał zadania bojowe związane z obroną miasta. Tam został śmiertelnie ranny”;
– pilot wojskowy odznaczony orderem im. Bogdana Chmielnickiego, z-ca dowódcy eskadry lotniczej w brygadzie lotnictwa taktycznego. Jego samolot został zestrzelony w czasie walk w pobliżu wsi Berezowka i analogicznie drugi członek załogi zestrzelonego samolotu; – snajper z oddzielnej brygady desantowo-szturmowej; – kombatant „ochotnik”, były d-ca oddziału sił obrony terytorialnej o pseud. „Mamut”( SZ Ukrainy); – dwóch wojskowych z jednostki obrony terytorialnej (Bucza i Hostomel); – zwiadowca – koordynator; – kombatant; wg słów jego żony, był żołnierzem, który zginął w walkach na ulicy w Buczy; – sierżant z 30. brygady Sił Zbrojnych (SZ) Ukrainy, były uczestnik operacji karnej w Donbasie o pseudonimie „Dziadek”; – ochotnik brygady obrony terytorialnej, pełnił on służbę na posterunku kontrolnym i zginął podczas wykonywania zadań bojowych w okolicy pobliskiej wsi Zabucze. – żołnierz 80. oddzielnej brygady desantowo-szturmowej; – pułkownik Służby Bezpieczeństwa Ukrainy; – major Urzędu Ochrony Państwowej Ukrainy; – d-ca kompanii ochrony urzędu rekrutacyjnego w Buczy.
Kolejnym sposobem fałszowania wydarzeń w Buczy było uznanie żołnierzy ukraińskich, którzy zginęli w innych miejscowościach, za zabitych w mieście cywilów. I tak: – starszy sierżant, p.o. d-cy grupy desantowo-szturmowej z samodzielnej brygady desantowo-szturmowej, który poniósł śmierć w osadzie Worzel; – starszy sierżant samodzielnej brygady zmechanizowanej im. Czarnych Zaporożców, który zginął w wyniku działań wojennych w pobliżu wsi Moszczun [bezpośrednio na płn. od Hostomela], a został pochowany we wsi Łuteż [odl. ok. 25-30 km od m.Bucza]; – żołnierz samodzielnej brygady zmechanizowanej, mieszkaniec obwodu sumskiego, zginął podczas działań bojowych w pobliżu wsi Moszczun; – st. sierżant Głównego Zarządu Wywiadu Ministerstwa Obrony Ukrainy, Jako miejsce jego śmierci podano Kopyłow [ok. 20 km na zachód od m. Bucza]; – st. sierżant o pseudonimie „Budowlaniec”, z baterii moździerzowej batalionu zmechanizowanego zginął w okolicach wsi Zdwiżewki, odległej od Buczy o 20 km, pochowany w m. Zareczje; – starszy żołnierz samodzielnej bryg. Zmech. im. Czarnych Zaporożców .Jako datę i miejsce jego śmierci podano „13 marca 2022 r. w pobliżu wsi Huta-Meżyhorska” [ok. 10 km na płn. od Hostomela]; – ochotnik poległy podczas obrony posterunku kontrolnego w okolicach miasta Irpień, mieszkający i pochowany w tym mieście.
W art. 51 „Ochrona ludności cywilnej” Protokołu dodatkowego do konwencji genewskich z dnia 12 sierpnia 1949 r. dotyczących ochrony ofiar międzynarodowych konfliktów zbrojnych, z dnia 8 czerwca 1977 r. (Protokół I) (z późn. zmianami i uzupełnieniami) stwierdza się: „Osoby cywilne korzystają z ochrony przewidzianej w niniejszym rozdziale, z wyjątkiem przypadków i na okres, w którym biorą bezpośredni udział w działaniach wojennych”.
W oficjalnych materiałach ukraińskich oraz w relacjach mediów można znaleźć wiele przykładów, w których dana osoba jest przedstawiana jako cywil z Buczy, a jednocześnie szczegółowo opisuje się, w jaki sposób brała ona udział w działaniach wojennych. Np. w ukraińskich mediach szczegółowo opisano zamiary i działania (…), który zgodnie z międzynarodowym prawem humanitarnym nie mógł korzystać z ochrony podczas swoich ataków na rosyjskie oddziały: „43-letni mieszkaniec Buczy zginął 27 lutego 2022 r., … przygotował „koktajle Mołotowa” i zaplanował atak na kolumnę wroga… Rankiem 27 lutego wyszedł z domu z „koktajlami”, kierując się w stronę kościoła… według relacji jego matki chrzestnej (…) odniósł rany postrzałowe w serce i brzuch i zginął”.
Z kolei inny był uczestnikiem obrony terytorialnej w Buczy, czyli brał bezpośredni udział w działaniach bojowych, a także przekazywał Siłom Zbrojnym Ukrainy informacje o przemieszczaniu się rosyjskich żołnierzy. W akcie zgonu zaznaczono, że 7 marca odniósł rany odłamkowe głowy”. Wówczas Bucza znajdowała się pod kontrolą rosyjskich sił zbrojnych, a „ostrzał odłamkowy”, w wyniku którego odniósł śmiertelne rany, pochodził ze strony ukraińskiej.
W odniesieniu do takich przypadków w wyjaśnieniach zamieszczonych na stronach Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża jednoznacznie stwierdzono: „Ogólnie rzecz biorąc, immunitet przyznawany osobom cywilnym podlega bardzo surowemu warunkowi: nie mogą one brać bezpośredniego udziału w działaniach wojennych, to znaczy nie mogą stać się kombatantami, pod groźbą utraty swojej ochrony. Zatem „bezpośredni” udział oznacza takie działania wojenne, które ze względu na swój charakter lub cel mogą wyrządzić rzeczywistą szkodę personelowi i sprzętowi sił zbrojnych przeciwnika. Tylko na czas takiego udziału osoba cywilna traci swój immunitet i staje się legalnym celem… Jednak nic nie stoi na przeszkodzie, aby władze, które zatrzymały go na miejscu przestępstwa lub aresztowały w późniejszym terminie, zastosowały wobec niego represyjne lub karne środki bezpieczeństwa”.
Kolejną metodą fałszowania wydarzeń w mieście Bucza jest umieszczenie w wykazie ofiar, jako zabitych przez rosyjskie siły zbrojne, osób starszych, które zmarły z powodu chorób.
Metoda planowego zabijania własnych obywateli przez Siły Zbrojne Ukrainy stosowana w celu dezinformacji przed przybyciem dziennikarzy i ekip filmowych pozwala na uzasadniony wniosek, że tego rodzaju sytuacja miała miejsce również w mieście Bucza.
Liczne zeznania naocznych świadków, zebrane przez Międzynarodowy Trybunał Społeczny ds. Zbrodni Ukraińskich Neonazistów, jednoznacznie pozwalają stwierdzić, że zabójstwa ludności cywilnej w ww. celu posiadają charakter systemowy i celowy.
[W dalszej treści notki są wskazane nazwy miast: Toreck/Dzierżyńsk, Gorłowka, Ugledar, Dymitrow/Mirnograd, Lisyczańsk, Konstantynowka, Awdiejewka, Kurachowo, Jasynuwata. Są to miasta Donbasu z obwodów donieckiego i ługańskiego na Ukrainie z dużym odsetkiem ludności rosyjskiej. Aktualnie znajdują się na terenie separatystycznych republik Donieckiej i Ługańskiej]
1.(…) naoczny świadek inscenizacji (miasto Dzierżyńsk/Toreck): „Pracowałem wtedy w zajezdni przy kopalni Północnej. Tam jest ogromny hałda, najwyższy punkt w mieście. którą jako pierwszą zajęły oddziały ukraińskich SZ. Słyszałem, jak z tej hałdy ostrzeliwali Gorłowkę. (…). Z innych miejsc strzelano w kierunku Dzierżyńska. Ktoś powiedział, że Ukraińcy bardzo szybko nas „przekształcają”, bo pocisk uderzył w Dom Kultury i było oczywiste, że nadleciał ze strony ukraińskiej. (…). Przyjechała policja, SBU, prasa. Zapytali świadka-kobietę: „A skąd leciał pocisk?”. Odpowiedziała szczerze: „Oto z tamtej strony”. „Naprawdę? Jest pani pewna?”. Odpowiedziała: „Tak, jestem pewna”. Zabrali ją, poddali ją sugestii i później powiedziała, że pocisk przyleciał z Gorłowki. Wyjaśniono jej, że lepiej nie mówić prawdy. Znam tę kobietę, którą zabrano na policję. Miejscowi pisali na czacie: „Ostrożnie, w mieście jest prasa”. A to oznacza, że miasto będzie ostrzeliwane. I co charakterystyczne – zaraz po przylocie na miejscu pojawiał się burmistrz miasta, policja, prasa i zagraniczni dziennikarze. Moim zdaniem to morderstwo. Tam giną ludzie. Ukraina zabiła wiele osób dlatego, że potrzebowała takiego obrazu. U nas wszyscy nienawidzili prasy”.
2.(…), naoczny świadek inscenizacji (miasto Wugledar/Ugledar): „W 2022 r. mieszkaliśmy w szkolnej piwnicy. Jednego razu, gdy wracałem do mieszkania, przed szkołą stała zagraniczna dziennikarka, (…) a z nią ukraiński żołnierz. Zbliżyłem się na odległość gdzieś 10 metrów, gdy ona odwraca się z kamerą i kręci . A na ulicy panowała cisza, całkowita cisza, żadnego strzału, nic się nie działo. Ukraiński żołnierz powiedział przez krótkofalówkę: „Jakoś tu cicho, naróbcie tu trochę hałasu”. I zaczęło się: zaraz niedaleko rozerwał się pocisk, po nim kolejny. Dziennikarka wrzasnęła: „O, Mein Gott! O, Mein Gott”. I uciekła, jakby ją gonili”.
3.(…), naoczny świadek inscenizacji (miasto Dymitrow/Mirnograd): „Przy kościele Betel kiedy ludzie czerpali wodę ze studni, przyleciał ukraiński dron od strony cmentarza Ozierki. Siedem osób zostało rannych, a później dwie z nich zmarły. Miało to miejsce w 2024 r., w połowie jesieni. Bardzo szybko przybyła ukraińska prasa. A gdy tylko przybyła, natychmiast wydano sygnał SZ Ukrainy, by zaprzestały wysyłania dronów. Dziennikarze zaczęli filmować i mówić, że to rosyjska artyleria ostrzeliwuje cywilów, a kiedy ci krzyczeli do nich, że „nie”, wtedy wyłączyli kamery. Ludzie krzyczeli do dziennikarzy: „Zabierzcie rannych!”, a oni gdy tylko nakręcili swój materiał, od razu odjechali. A potem w radio usłyszałem, że rosyjska artyleria ostrzelała ten kościół w Dymitrowie, (…)w pobliżu cmentarza. Kościół spłonął, bo został ostrzelany z systemów „Grad”, gdy żołnierze polecili pastorowi, by „opróżnił kościół”, a ten odmówił, z powodu że było tam wielu wiernych, którzy przychodzili po prostu pomodlić się, posiedzieć, posłuchać muzyki, pośpiewać, albo po prostu oderwać się od tej wojny. Zagrozili pastorowi, że spalą zarówno jego dom, jak i kościół. W rezultacie, po tym jak odmówił, spadły trzy ukraińskie rakiety wleciał tam uzbrojony dron od strony cmentarza. Ukraińcy zorganizowali prowokację”. [Betel w Dymitrowie to był Dom modlitwy baptystów; hebr. Beit-El – Dom Boga] 4.(…) , naoczny świadek ukraińskich inscenizacji (miasto Lisyczańsk): „Władze ukraińskie ogłosiły, że będzie dostawa wody pitnej. Ludzie przyszli, ustawiła się kolejka. Podjechała cysterna, za niecałe pięć minut uderzył w to miejsce dron. Na miejscu trzy trupy. Potem zaczęli umierać ranni.. Ogłosili, że zginęło 12 osób. Ale niedługo przedtem byli tam ukraińscy żołnierze, i gdy ludzie zaczęli się zbierać, czerpać wodę, oni odjechali. Po kilku minutach po wybuchu przyjechała prasa i karetka. Ludzie zaczęli do nich krzyczeć: „Odjeżdżajcie, widzicie, co robicie. To wszystko jest ustawione”. Ukraińcy zabijają, żeby pokazać to w Europie. Propaganda. To wszystko jest celowe. A zachodni dziennikarze uczestniczą w uwiarygodnianiu tej fałszywki”.
5. (…) naoczny świadek inscenizacji (miasto Dzierżyńsk): „Pewnego razu do naszego domu kultury przyjechali ukraińscy dziennikarze. Oddalili się specjalnie, a w tym czasie SZ Ukrainy zaczęły ostrzał. Było wielu rannych. Wkrótce dziennikarze znów przybiegli, zaczęli filmować i mówić: „widzicie, to Rosjanie ostrzeliwują was”. Chociaż doskonale wiedzieliśmy, że to nie Rosjanie nas ostrzeliwują, ale robią to Ukraińcy ze strony Konstantynówki. Pamiętam, że latem 2021 r. SZ Ukrainy ostrzelały dom. A wcześniej byli tam ukraińscy dziennikarze. A gdy ostrzelano dom, przybiegli żołnierze, otoczyli teren i zaczęli szybko usuwać odłamki, zacierać ślady. (…). Z sowchozu „Nikitowski” ukraińscy i polscy żołnierze ostrzelali podstację, aby pozbawić ludzi w mieście prądu. Robotnica z tego gospodarstwa, która w Dzierżyńsku handlowała na targu, przyjechała pewnego razu nie swoim samochodem. Opowiedziała, że na jej samochód zrzucił granat ukraiński dron. Ukraińcy polowali na ludzi i na samochody”.
6. (…), świadek inscenizacji (miasto Awdiejewka): „Gdy tylko zaczęły się ostrzały miasta, pomyślałam: jakiś ukraiński lub zachodni dziennikarz znowu przyjechał do naszego miasta, żeby pokazać, że rzekomo separatyści do nas strzelają. Kiedyś nawet przyjechali dziennikarze i mówili do ukraińskich żołnierzy: „No, postrzelcie gdzieś tutaj, a my sfotografujemy, jak Rosjanie was tu ostrzeliwują”. Mój mąż miał wracać z pracy i tylko cudem ocalał . Autobus jadący tuz za nim za nim został trafiony. To właśnie Zełenski miał przyjechać z dziennikarzami. W przeddzień przyjazdu Zełenskiego Ukraińcy, jak to się mówi, systematycznie ostrzeliwali miasto. W tym autobusie zginęła kobieta. Mamy mieszkanie narożne, z okna wszystko widać. Wychodziłam z dzieckiem na klatkę schodową, żeby nie oberwać jakims odłamkiem, który wpadnie przez okno. I świetnie wiem, że nie można zadzwonić do męża, kiedy pracuje jako kierowca”.
7. (…), świadek inscenizacji (miasto Ugledar) „W każdym domu mieszkały dwie lub trzy osoby; ludzie nie chcieli wyjeżdżać, chcieli zostać. A żołnierze ukraińscy ciągle nam powtarzali: „Wyjeżdżajcie, przeszkadzacie nam, wyjeżdżajcie”. A w jaki sposób wam przeszkadzamy? Jesteśmy na własnej ziemi To wy do nas przyszliście, zniszczyliście wszystko, okradliście, zbombardowaliście, spaliliście domy, zrobiliście z nas bezdomnych. Władze ukraińskie powiedziały nam: „Idźcie po wodę do remizy strażackiej”. Wszyscy, którzy potrzebowali wody, pojechali tam: były tam babcie, wszyscy emeryci i młodzież. Zgromadziła się bardzo duża liczba ludzi. Wtedy SZ Ukrainy zaczęły strzelać. Ludziom odrywało ręce i nogi. Wielu było rannych. I od razu przyjechali reporterzy. Pewnego razu kapelan przywiózł chleb. Przywoził go właśnie tutaj, na plac przed szkołą na który piwnicy czekało prawie 30 osób. A kiedy przelatywał ukraiński dron, to widząc skupisko ludzi zaczynał bombardować. Dlatego kiedy przyjeżdżają ci dziennikarze wraz z kapelanem, mówimy: „Szybko, dajcie nam chleb, wodę, weźmiemy to i uciekniemy”. Oni zaś chcą żebyśmy opowiedzieli przed kamerą, że to Rosja strzelała do wszystkich. Mówimy: „Nie”. Ale też nie możemy powiedzieć, że to Ukraina, bo nas rozstrzelają. Tym nam zagrozili. (…)”.
8. (…), naoczny świadek inscenizacji (miasto Awdiejewka)”: „Regularne ostrzały ze strony Ukrainy rozpoczęły się w 2022 r. Pewnego razu wystrzelili z „Gradów” ok. czterdziestu pocisków na miasto. Byli zarówno zabici, jak i ranni. Płonęły domy. Wybiegliśmy, żeby się rozejrzeć. Powiedziałem: „Chłopaki, zaraz Ukraińcy to powtórzą, chowajcie się”. I dosłownie po 15 minutach ich „Grad” ponownie ostrzelał miasto. Potem poszedłem to sprawdzić –ślady od pocisków pochodziły właśnie ze strony Ukrainy. Najpierw z jednej strony – tam jeszcze stali Ukraińcy – wystrzelili pod skosem, potem z drugiej strony. Zabici i ranni, pożary. Dziennikarze z ukraińskiej stacji mówią: „No właśnie, tak nas nie lubią”. Na moich oczach odjeżdża czołg w stronę ulicy (…), ja mieszkam tak, że widzę tę drogę. Ukraińcy ostrzeliwują miasto, wystrzeliwują 8–9 pocisków, a potem odjeżdżają – dla wszystkich jest jasne, że to koniec, nie będzie już ostrzałów. Za niedługo przyjeżdżały na zmianę po trzy ukraińskie czołgi i ostrzeliwały nas. Zazwyczaj wystrzeliwali dziewięć pocisków, dlaczego dziewięć, tego nie zrozumiałem. Potem zawracali. Ukraińscy dziennikarze od razu krzyczeli: „To separatyści. Ale przecież wszystko widzieliśmy”.
9. (…), naoczny świadek ukraińskich inscenizacji (miasto Awdiejewka): „Kiedy jeszcze nie było rosyjskich wojsk, miały miejsce takie ukraińskie prowokacje: gdzieś w okolicy Semafora czołg SZ Ukrainy zatrzymywał się i strzelał w naszą stronę. Tylko jeden strzał, a zaraz potem wybuch. A wszystko to było nagrywane na wideo.. I od razu, w ciągu 3 minut, pojawiali się ukraińscy dziennikarze. To przecież niemożliwe, żeby przyjechali z takiego miasta jak Dymitrow czy Krasnoarmiejsk tak szybko. Nie da się dojechać do Awdiejewki w trzy minuty”. [Semafor – potoczna nazwa handlowej dzielnicy przylegającej do dworca kolejowego w mieście Awdiejewka]
10.(…), naoczny świadek inscenizacji (miasto Ugledar): „Wszyscy w mieście uważali, że ukraińscy dziennikarze już wcześniej wiedzieli, gdzie mają podjechać. W 2022 r. szłam po wodę przez podwórka. Nagle rozległ się ogłuszający huk. Wyszłam prosto na centrum „Wektor”. Widzę tam jakieś „kawałki”. Myślę sobie: może karmią psy. Patrzę, a tam są szczątki ludzi – bez rąk, bez nóg, gdzieś czyjaś głowa. Straszne. A ukraińscy reporterzy pojawili się szybko, nie minęło nawet pięć minut. Widziałam jeszcze ich samochód, taki biały, duży. Zdziwiło mnie, że wysiadają, kręcą i mają uśmiech od ucha do ucha. Pomyślałam sobie: „Boże, dlaczego się uśmiechacie? Ludzie zginęli, takie rzeczy dzieją się tylko w horrorach. To bardzo makabryczne. Bardzo przerażające”.
11. (…), świadek inscenizacji (miasto Ugledar): „To Ukraina do nas strzelała. Potem przyjeżdżają zagraniczni dziennikarze i mówią: „To przecież Rosja strzelała?”. My odpowiadamy: „Spójrzcie, z której strony strzelają. Strzelają z tamtej strony”. „Naprawdę? Ale tam przecież jest Ukraina”. Cóż, wyciągnijcie wnioski. Nie, nie interesuje ich to. „I tak nie piszecie prawdy.. Wmawiacie to, co wygodne dla was… Opowiedzcie jak było, żeby ludzie poznali prawdę. Dlaczego kłamiecie? I po co zajmujecie się kłamstwami?”
12. (…) naoczny świadek inscenizacji (miasto Kurachowo): „To było 3 marca 2024 r. Siedziałyśmy z córką w pracy, w sklepie „Mandaryn”. I nagle wszystko sie zawaliło, na nas się posypało. Nic nie rozumiałyśmy, nie wiadomo było, skąd wziął się wybuch. Oto dziura w mojej twarzy, a tutaj blizna. Noga też została przebita. Zostałam ranna, źle się czułam, córka wyprowadziła mnie na ulicę. Rozumiecie, ludzie jeszcze nie doszli do siebie, a tam już byli korespondenci, prasa, mieli tabliczki z napisem „Presse”. Skąd oni się tu pojawili ledwo po dwóch minutach? Zabrano mnie do karetki, w szpitalu opatrzyli rany. A pewnego razu, kiedy pracowałyśmy w sklepie, przebiegł obok ukraiński żołnierz: „Dziewczyny, schowajcie się”. Mówi: „Schowajcie się, proszę, będzie ostrzał”. On o tym wcześniej wiedział. Ostrzegł nas, żebyśmy się schowały. Jak tylko nasi zobaczyli, że burmistrz wyszedł i wsiadł do samochodu, powiedzieli: „Dziewczyny, możecie już wyjść. Już po wszystkim, już nie ma ostrzału. Skoro w mieście jest prasa, to znaczy, że czekamy na ostrzał. Wszystko było jasne dla wszystkich mieszkańców, wszystko to było oczywiste”.
13. (…) świadek inscenizacji (miasto Awdiejewka): „Oddziały SZ Ukrainy stacjonowały na obrzeżach dzielnicy Chemik, w pobliżu Domu Kultury, i ostrzeliwały tę dzielnice oraz starą część miasta. A przy lesie jest ulica, stamtąd również strzelano. Wyszła nasza sąsiadka, zapytała „Co wy robicie?” Odpowiedzieli jej: „Chcesz żyć, babciu, to stąd znikaj”. I obrzucili ją przekleństwami. Gdy tylko przyjeżdżali dziennikarze – jakikolwiek – ukraińscy, zagraniczni, wszyscy, już wiedzieliśmy na sto procent, że dzielnica zostanie ostrzelana,. Na pewno pociski spadną na dzielnicę Chemik albo na starą część miasta. Dziennikarze od początku to filmowali. A kiedy ich nie było panowała cisza, wtedy nikt nie strzelał,. Strzelano, gdy tylko przyjeżdżali dziennikarze i mieli to sfilmować. Na pewno na zlecenie Ukrainy ostrzeliwano nas”.
14. (…), świadek inscenizacji (miasto Kurachowo) „Ukraińcy ostrzeliwali z dronów. Od 2022 r. zasypywali miasto pociskami z moździerzy. Wtedy słychać odgłos wystrzału, świst i od razu wybuch. Nawet głupiec rozumie, skąd strzelają. Siedzieliśmy w sklepie, kiedy zaczęła się kolejna strzelanina. Ostrzeliwali miasto. Weszliśmy do środka i schroniliśmy się między ścianami. Potem do nas zadzwonili: „To wszystko, przyjechała prasa, można wychodzić”. Najwyraźniej dla efektu wizualnego Siły Zbrojne Ukrainy ostrzeliwały miasto, a potem prasa filmowała wszystkie te zniszczenia”.
15. (…), świadek inscenizacji (miasto Ugledar): „Ciągle nam powtarzano, że Rosjanie do nas strzelają. Pewnego razu przyjechali dziennikarze z Estonii. Rozmawiali w czystym języku rosyjskim. Mówili do nas: „Opowiedzcie o okrucieństwie Rosjan”. Co miałam im powiedzieć? Co mogłam powiedzieć? Że Ukraińcom nie można wybaczyć wszystkiego tego, co zrobili, a przecież nie można o tym powiedzieć. Nie można było nawet spojrzeć na nich krzywo, nie mówiąc już o tym, żeby coś powiedzieć. A ci dziennikarze zadawali różne podchwytliwe pytania. Gdy tylko zaczynało się odpowiadać coś, co im się nie podobało, od razu wyłączali nagrywanie. Nie tego chcieli. Czasami zdarzało się, że oglądaliśmy nagrania różnych dziennikarzy, którzy filmowali nas już w Internecie. Oto rozmawiam z nimi, a oni mnie filmują. Pytanie jest takie samo, ale w Internecie odpowiedź zupełnie inna. Przecież wiem, że nie tak mówiłam. Jak oni to zmanipulowali?”
16. (…)naoczny świadek inscenizowanego pożaru (miasto Awdiejewka): „Z mojej daczy widziałem, jak podjechał ukraiński czołg, ostrzelał fabrykę, zawrócił, ostrzelał Jasynuwatą – a raczej najpierw ostrzelał Jasynuwatą, potem fabrykę, i potem elektrociepłownię. Widziałem nawet, jak trafił. Zawrócił i odjechał. Ukraińskie SZ otwarcie powiedziały nam: „Jeśli odejdziemy, zmieciemy Awdiejewkę z powierzchni ziemi”. Pamiętam, też wiosną 2022 r. Gasiliśmy pożary na wszystkich ulicach, pomagaliśmy. Spójrzcie na te bomby fosforowe. Nadlatywały z zachodu. Eksplodowały nad głowami – jak deszcz. Zapaliły się, spadły, rozproszyły się. Wiem, że fosforu nie da się ugasić wodą. A potem dziennikarze przejechali przez miasto. Zaczął się ostrzał i natychmiast, dosłownie w ciągu pięciu minut, pojawili się reporterzy i zaczęli filmować ostrzał; rosyjscy bojownicy znowu ostrzelali osiedle Chemik. Kiedy pojawili się ukraińscy reporterzy, był ostrzał. Kiedy ukraińscy dziennikarze przyjeżdżali do miasta, wkrótce zaczynał się ostrzał. Jeśli mówili, że przyjechali dziennikarze z Kijowa, to koniec; ludzie zaczynali się przygotowywać na silny ostrzał. Gdy tylko ostrzał się skończył, pojawili się ukraińscy dziennikarze. Każdy ostrzał, oni wszystko dokumentują. Ale my widzimy wszystko; wiemy, skąd i z jakiego kierunku nadchodzi ostrzał. Każda starsza kobieta tutaj już wiedziała, że ostrzał idzie z zachodu, z Ukrainy.”
Przykłady faktów przedstawione w niniejszym raporcie stanowią jedynie niewielką część obszernego zbioru danych zebranych przez Międzynarodowy Trybunał Publiczny ds. Zbrodni Ukraińskich Neo-Nazistów, które jednoznacznie wskazują na sfałszowania wydarzeń w Buczy przez reżim w Kijowie przy propagandowym współdziałaniu państw zachodnich, a także systematycznej, krwawej praktyki Ukrainy polegającej na zabijaniu własnych obywateli w celu zrzucenia winy na Rosję.
Od marca 2026 roku seria pożarów i eksplozji wymierzona jest w europejskie firmy zaopatrujące Ukrainę w broń. Niektóre relacje, w tym szeroko rozpowszechniony film Borzzikmana, wyolbrzymiają to zdarzenie, przeobrażając je w serię bombardowań, które rzekomo zniszczyły fabryki amunicji na całym kontynencie, w tym w Rumunii, Francji i Wielkiej Brytanii. Udokumentowane straty są mniejsze, ale mimo to znaczące: osiem incydentów w siedmiu firmach w pięciu krajach w ciągu sześciu miesięcy. Trzy z nich władze uznały za celowe. W kontekście działań wojennych pytanie nie brzmi, czy każdy pożar był sabotażem, ale jaki wpływ utrata tych zakładów może mieć na zdolność Europy do zaopatrywania Ukrainy.
Co się właściwie wydarzyło
Udokumentowane incydenty można podzielić na trzy grupy.
Amunicja artyleryjska. 13 sierpnia wybuchł pożar w hali pras prochowych fabryki KNDS Ammo Italy w Colleferro, na południowy wschód od Rzymu, po którym nastąpiła potężna eksplozja. Wszyscy 24 pracownicy zostali uwięzieni; nikt nie został ranny. Zakład produkuje amunicję średniego i dużego kalibru, w tym pociski kalibru 155 mm, a Włochy nie oskarżyły Rosji.
W Bułgarii producent broni EMCO stracił 10 sierpnia skład amunicji niedaleko Belicy, a drugi skład niedaleko Carowej Liwadii padł ofiarą pożaru i eksplozji 11-12 września. Bułgarski minister początkowo zasugerował wewnętrzną przyczynę pierwszego incydentu. EMCO określiło drugi jako sabotaż, a władze nie wykluczyły ingerencji z zewnątrz. Właściciel EMCO Emilian Gebrev padł ofiarą zatrucia związanego z GRU w 2015 roku, a Bułgaria wydała za nim rosyjskie nakazy aresztowania w związku z poprzednimi eksplozjami w składach w latach 2011-2020.
16 września wybuchł pożar na dachu budynku produkcyjnego w zakładzie ZVS Holding w Sninie na Słowacji, produkującym łuski do granatów kalibru 155 mm. Część zakładu została zamknięta. Nie ujawniono żadnych dowodów łączących incydent z sabotażem.
Drony, robotyka i elektronika: to właśnie w tych sektorach odnotowano najpoważniejsze przypadki potwierdzonych podpaleń. 20 marca podpalacze zaatakowali LPP Holding w Pardubicach w Czechach, firmę dostarczającą Ukrainie sprzęt optyczny, drony i technologię termowizyjną. Podejrzani zostali aresztowani, a możliwe zaangażowanie Rosji jest badane.
W dniach 14-15 sierpnia spłonął budynek należący do Milrem Robotics w Tallinie. Milrem produkuje bezzałogowy pojazd naziemny THeMIS, który jest używany na Ukrainie. Estońska prokuratura określiła pożar jako podpalenie, a trzech podejrzanych zostało aresztowanych na Łotwie.
W dniach 30-31 sierpnia w fabryce komponentów do dronów WB Electronics w Skarżysku-Kamiennej wybuchł pożar. WB jest wiodącym polskim producentem dronów, produkującym drony Warmate kamikaze i FlyEye. Premier Tusk określił incydent jako celowy sabotaż i stwierdził, że oczywistym wnioskiem jest powiązanie z Rosją.
Lotnictwo. 30 sierpnia pożar zniszczył zakład materiałów kompozytowych o powierzchni 2000 metrów kwadratowych należący do JFG Composites w Lublinie, który produkuje części dla producenta śmigłowców PZL-Świdnik. Straty oszacowano na około 21 milionów złotych. Przyczyna nie została ustalona.
Dlaczego te obiekty są ważne
Rozpatrując je pojedynczo, żaden z tych incydentów nie sparaliżował znacznej części europejskiej produkcji. Nie było ofiar śmiertelnych, szkody ograniczyły się głównie do pojedynczych budynków, a firmy takie jak KNDS i WB prowadzą wiele lokalizacji. Uderzające jest jednak to, które części łańcucha dostaw zostały dotknięte.
Materiały energetyczne i korpusy pocisków. Produkcja pocisków artyleryjskich w Europie była ograniczona nie tyle przez linie montażowe, co przez materiały miotające, materiały wybuchowe i kute korpusy pocisków. Prasa prochowa w Colleferro i zakład produkcji korpusów pocisków w Sninie znajdują się właśnie w tych wąskich gardłach.
Odbudowa uszkodzonej linii prochowej lub kuźniczej może zająć miesiące, ponieważ sprzęt jest specjalistyczny i wymaga ponownej certyfikacji. Każdy miesiąc przestoju w produkcji przypada dokładnie na okres, w którym Europa dąży do osiągnięcia celu dwóch milionów pocisków rocznie i nadrobienia zaległości w stosunku do rosyjskiej produkcji.
Drony. Incydenty z udziałem dronów i robotyki mają poważniejsze konsekwencje, niż sugeruje ich skala. Drony są obecnie przyczyną większości ofiar na polu bitwy – według rosyjskich badań medycznych wojskowych, około trzech czwartych rannych Rosjan – mimo że artyleria i bomby szybujące na pozycje ufortyfikowane pozostają kluczowe.
Przewaga Ukrainy w dziedzinie dronów zależy od ciągłego rozwoju projektów we współpracy z zachodnimi dostawcami komponentów. Uszkodzenia firm takich jak WB, Milrem czy LPP nie tylko zakłócają dostawy, ale także paraliżują zespoły inżynieryjne i ośrodki testowe, które zapewniają, że ukraińskie projekty wyprzedzają rosyjskie możliwości w zakresie walki elektronicznej. Są one trudniejsze do zastąpienia niż magazyn.
Zapasy w tranzycie. Bułgaria była jednym z głównych źródeł amunicji kalibru radzieckiego na Ukrainie, której znaczną część transportują firmy takie jak EMCO. Utrata dwóch magazynów w ciągu pięciu tygodni doprowadziła do zniszczenia gotowych zapasów, które były już gotowe do wysyłki – najszybciej rotującego elementu łańcucha dostaw.
Dalekosiężne konsekwencje
Mniej widoczne skutki mogą mieć większe znaczenie niż bezpośrednie straty.
Koszty i opóźnienia. Każda fabryka broni w Europie musi teraz wdrożyć dodatkowe środki bezpieczeństwa obwodowego, zapobiegania pożarom i weryfikacji pracowników. Wzrosną składki ubezpieczeniowe dla produkcji broni. Firmy rozważające budowę nowych zakładów na Ukrainie muszą uwzględnić ryzyko, że dany zakład stanie się celem ataku. Koszty te będą pokrywane z tych samych budżetów, które pierwotnie przeznaczono na rozszerzenie produkcji.
Polityka. Incydenty mają miejsce w krajach, w których poparcie dla Ukrainy jest już kontrowersyjne. Rząd słowacki otwarcie sceptycznie odnosi się do pomocy wojskowej, a bułgarska polityka jest głęboko podzielona w kwestii rosyjskiej. Pożar w słowackiej lub bułgarskiej fabryce zaopatrującej Ukrainę dostarcza przeciwnikom pomocy argument: wojna wraca do domu. Ta presja może być najskuteczniejszym elementem potencjalnej kampanii sabotażowej.
Kalibracja. Uderzający jest fakt, że w żadnym z przypadków nie było ofiar śmiertelnych. Jeśli jest to skoordynowana kampania, wydaje się, że jej celem jest generowanie kosztów i niepewności, a jednocześnie utrzymanie się poniżej progu, który wywołałby jednolitą reakcję NATO. Odpowiada to schematowi opisanemu przez europejskie służby wywiadowcze od 2024 roku: ładunki zapalające w paczkach, podpalacze rekrutowani za pośrednictwem Telegramu oraz rekonesans zakładów produkujących broń, jak w przypadku sprawy, która trafiła do sądu w Swindon we wrześniu tego roku.
Granice
Autorstwo zostało udowodnione jedynie w kilku przypadkach. Większość fabryk zbrojeniowych pracuje z materiałami wybuchowymi i łatwopalnymi, a pożary przemysłowe zdarzają się. W przypadku Colleferro i Sniny nie ma żadnych publicznie znanych dowodów sabotażu, a nawet tam, gdzie stwierdzono podpalenie, powiązanie z rosyjskimi służbami wywiadowczymi nie zostało jeszcze udowodnione w sądzie. Żaden z wymienionych incydentów nie stanowi ataku strategicznego.
Produkcja broni w Europie nadal rośnie, choć wolniej niż wynikałoby to z zamówień – i jednocześnie bazuje na kurczącej się bazie przemysłowej. Europejskie zdolności produkcyjne amunicji artyleryjskiej wzrosły z około 300 000 sztuk rocznie w 2022 roku do około dwóch milionów, a przychody Rheinmetall wzrosły o prawie 70% w drugim kwartale 2026 roku.
Jednak certyfikacja nowej linii produkcyjnej trwa od czterech do pięciu lat, brakuje wykwalifikowanych pracowników, a Rheinmetall już obniżył prognozę sprzedaży na 2026 rok. Jednocześnie niemiecki przemysł się kurczy: Volkswagen zamyka zakłady, BASF przenosi produkcję do Chin, a te same wysokie koszty energii, które napędzają ten spadek, wpływają również na energochłonną produkcję materiałów pędnych i wybuchowych. Dlatego pożary w tych wąskich gardłach są poważniejsze, niż sugerowałaby ich skala.
W porównaniu z Rosją różnica jest rażąca. Jeśli chodzi o artylerię, będącą sednem wojny na wyniszczenie, estoński wywiad szacuje, że rosyjskie fabryki będą produkować około siedmiu milionów pocisków artyleryjskich, moździerzowych, czołgowych i rakietowych do 2025 roku, podczas gdy europejskie moce produkcyjne wynoszą około dwóch milionów pocisków kal. 155 mm rocznie.
Nawet uwzględniając produkcję amerykańską, która do 2026 r. ma osiągnąć 100 tys. nabojów miesięcznie, Zachód nie osiągnie poziomu produkcji rosyjskiej.
Według CSIS, w marcu 2026 roku Rosja produkowała miesięcznie około 5500 dronów dalekiego zasięgu, a według ukraińskiego wywiadu, sama fabryka w Ałabudze produkuje obecnie około 3000 dronów Geran-4 i Geran-5 z napędem odrzutowym. Europa nie produkuje niczego porównywalnego w takich ilościach; jej odpowiedzią na drona kosztującego dziesiątki tysięcy euro jest system przechwytujący kosztujący od dwóch do pięciu milionów euro.
Według ukraińskiego wywiadu Rosja produkuje również ponad 200 pocisków manewrujących i balistycznych miesięcznie. Jeśli chodzi o pojazdy opancerzone, Bruegel oszacował, że Rosja zwiększyła produkcję czołgów z 40 sztuk miesięcznie pod koniec 2022 roku do ponad 130 do połowy 2024 roku, przy czym znaczna część pochodziła ze zmodernizowanych zapasów radzieckich. Bruegel zatytułował swoje porównanie z Niemcami: „Powolne niemieckie zbrojenia kontra szybko rosnąca rosyjska produkcja uzbrojenia”.
Siła Europy tkwi w jej lotnictwie i siłach morskich, a nie w amunicji i dronach, które pochłania ta wojna. Każdy atak na europejskie wąskie gardło poszerza lukę, którą Europa już teraz z trudem załata.
Te incydenty nie rozstrzygną wojny. Mogą jednak spowolnić wzrost produkcji w Europie w jej najsłabszych punktach: materiałach pędnych, amunicji, dronach i zapasach gotowych do wysyłki. Co więcej, zwiększają koszty i ryzyko polityczne każdej nowej fabryki.
W wojnie na wyniszczenie, w której Rosja już wyprzedza Europę w produkcji amunicji artyleryjskiej, wszystko, co spowalnia proces nadrabiania zaległości przez Europę, przynosi korzyści Moskwie. Jak dotąd szkody były ograniczone. Jeśli jednak tempo incydentów z sierpnia i września się utrzyma, skumulowany wpływ na zaopatrzenie Ukrainy przez Europę może być znaczący.
Wspominałem już, że bardzo cenię portal Forum Geopolitica. Artykuły są na przyzwoitym poziomie intelektualnym, co dzisiaj jest niestety rzadkością. Akurat znów ukazał się bardzo ciekawy artykuł, który doskonale podsumowuje sytuację na świecie. Jedyne, co mnie w nim denerwuje, to niezrozumienie przez autora terminu entropia. Najwyraźniej słyszał, że gdzieś dzwonią, ale nie wie w jakim kościele. Prawidłowo pisze, że entropia jest terminem wziętym z termodynamiki, który przeniesiono do życia codziennego jako miarę bałaganu. Krótko mówiąc: im większy bajzel, tym wyższa entropia. Nie mogłem się powstrzymać i naniosłem poprawki w odpowiednich miejscach.
Ze względu na długość artykułu, zdecydowałem się na komentarze wewnątrz tekstu. Zaznaczone są inną trzcionką i kolorem.
====================================
Globalne punkty zwrotne prowadzą świat w stan[wzrostu]entropii.
Doświadczamy nie jednego, ale wielu punktów zwrotnych w historii świata jednocześnie. Świat znajduje się w stanie [wzrostu] entropii. Analiza sytuacji, w której przewidywania nie są już możliwe.
Peter HänselerSobota 26 września 2026
Punkty zwrotne w historii
Historia miała wiele punktów zwrotnych. Aby wymienić tylko kilka przykładów:
Pokój westfalski z 1648 r.
Rewolucja francuska 1789 roku
Kongres Wiedeński 1815
I wojna światowa 1918
II wojna światowa 1945
Wiele z tych punktów zwrotnych doprowadziło do zmian władzy w Europie. Były to po prostu zmiany przywództwa w świecie, który dziś nazywamy „zbiorowym” Zachodem. Przykładami są upadek Cesarstwa Niemieckiego, Austro-Węgier, Imperium Osmańskiego i Imperium Rosyjskiego pod koniec I wojny światowej.
Te zmiany władzy były znaczące; niemniej jednak to, co dzieje się obecnie, jest nieporównywalne z poprzednimi punktami zwrotnymi, ponieważ obejmuje cały glob. Ster władzy nie jest przekazywany w obrębie Zachodu, lecz raczej nastąpi przesunięcie władzy na wschód, w stronę „globalnego Południa”.
Od punktów zwrotnych do[wzrostu]entropii
Skala, liczba zaangażowanych państw, zasięg geograficzny i szybkość, z jaką rozwijają się obecne kryzysy geopolityczne, są zdumiewające.
Ukraina jako platforma wojenna dla USA, NATO, UE i Rosji
Rosja odniesie zwycięstwo militarne.
Patrząc na raporty wojskowe z frontu, dla każdego obserwatora staje się jasne, że Rosja osiągnie swoje cele militarne. O ile pomyślne zawarcie porozumienia pokojowego wiosną 2022 roku mogłoby oznaczać zrzeczenie się przez Rosję kontroli nad Donbasem, Chersoniem i Zaporożem, o tyle w obecnych okolicznościach takie porozumienie jest nierealne, ponieważ Donieck, Ługańsk, Zaporoże i Cherson są częścią Federacji Rosyjskiej od września 2022 roku. Obecnie nie da się przewidzieć skali rosyjskich postępów militarnych. Poruszyłem ten temat w artykule „Letni pokój umarł”, do którego odsyłam. Aby uzyskać informacje o sytuacji na froncie, ponownie odsyłam do Military Summary; śledzę ten kanał od prawie pięciu lat i relacjonuje on wydarzenia obiektywnie.
Katastrofalna sytuacja mobilizacyjna na Ukrainie
Tysiące filmów pokazują, jak młodzi mężczyźni są ścigani jak zwierzęta na ulicach całej Ukrainy, przymusowo rekrutowani. Ostatnio jednak pojawiły się również filmy pokazujące, jak tych poborowych transportowano na linię frontu, czasami bez mundurów, a nawet w kajdankach, niczym przestępców – aby uniemożliwić im ucieczkę. Pozostawiam czytelnikom refleksję nad skutecznością bojową tych mężczyzn w starciu z zaprawionymi w boju i zmotywowanymi żołnierzami rosyjskimi.
Najnowszym posunięciem ukraińskiego dowództwa wojskowego jest przymusowa rekrutacja kobiet. Biorąc pod uwagę tę sytuację, nic dziwnego, że Scott Ritter twierdzi, że Ukraińcy tracą 30 razy więcej żołnierzy niż Rosja. To nieludzkie traktowanie własnych żołnierzy na Ukrainie nie zostało odnotowane na Zachodzie.
Ukraińscy ochotnicy, którzy później zniknęli bez śladu, podobno użyli dronów i sztucznej inteligencji do zliczenia grobów żołnierzy na Ukrainie. Naliczyli 2 000 054 groby. Dodając do tego zmarłych pochowanych przez własnych obywateli w mogiłach zbiorowych i rannych – straty ukraińskie wydają się naprawdę astronomiczne. A jednak Zełenski twierdzi, że zginęło tylko 50 000 ukraińskich żołnierzy. Kilka tygodni temu byłem na pogrzebie w Rosji. Groby żołnierzy łatwo rozpoznać po fladze rosyjskiej i fladze poległego oddziału. Były groby żołnierzy, ale nie było morza flag jak na Ukrainie.
Zwycięstwo militarne nie rozwiąże geopolitycznego problemu Rosji.
Niezależnie od tego, jakie działania militarne będą konieczne, Rosja osiągnie je, ale nie rozwiąże to geopolitycznego problemu Rosji na jej zachodniej granicy, ponieważ celem nie są nowe terytoria, lecz pokój na Zachodzie. To cel, do którego Rosja dążyła od wieków i nigdy nie udało jej się go zrealizować. Rosja wielokrotnie była atakowana z Zachodu i regularnie płaciła wysoką cenę krwią, pieniędzmi i mocami przemysłowymi, które są wykorzystywane na zbrojenia zamiast na cele cywilne. To wielokrotnie hamowało rozwój społeczny Rosji.
Jeśli Rosja chce utrzymać konkurencyjność w gospodarce cywilnej w porównaniu z głównymi państwami, niezawodne zabezpieczenie jej zachodniej granicy jest warunkiem koniecznym. Chociaż Rosja jest jedynym krajem uprzemysłowionym na świecie, który jest samowystarczalny, a zatem zdolny do prowadzenia wojny trwającej dziesięciolecia, taka konfrontacja poważnie utrudniłaby jej osiągnięcie rzeczywistych celów rozwojowych.
[Mój komentarz: autor ma rację! Dlatego Rosja mówi, że w razie wojny nie będzie walczyć z Europą, tylko ją zniszczy i raz na zawsze rozwiąże problem zagrożenia z jej strony. Musimy wreszcie uświadomić sobie w co jesteśmy pakowani!!!]
Brak wiarygodności USA w negocjacjach z Rosją
Brak wiarygodności USA wobec Rosji ma wiele aspektów. 15 września minister spraw zagranicznych Ławrow powiedział dosłownie:
„Gdyby Amerykanie nie wycofali się z Porozumień z Anchorage, gdyby Europa nie wycofała ich z tych porozumień, żylibyśmy już od roku bez wojny”.
Rosja poszłaby na poważne kompromisy w ramach tego porozumienia. Rosja zachowałaby Donbas, zamroziłaby konflikt w Zaporożu i Chersoniu oraz zrzekła się dalszych roszczeń terytorialnych. Obiektywnie rzecz biorąc, byłby to niekorzystny układ dla Rosji, ale świadczący o bardzo wysokiej gotowości Rosjan do kompromisu. Rosjanie uznali, że to ustne porozumienie ma moc dżentelmeńską. Jednakże dżentelmeńskie porozumienia powinny być zawierane tylko z dżentelmenami. Amerykanie dali Rosjanom nauczkę. Rosjanie są nie tylko zirytowani tym incydentem i musieli przyznać, że żadne porozumienie z rządem amerykańskim nie jest możliwe. Jestem osobiście zaskoczony tym spostrzeżeniem, biorąc pod uwagę, jak późno ono nastąpiło. Nawet pisemne porozumienia z rządem amerykańskim są bezwartościowe. Świadczy o tym złamanie Memorandum of Understanding, które Amerykanie zawarli z Iranem w czerwcu. Należy zatem stwierdzić, że ten konflikt, podobnie jak każdy inny konflikt, w którym USA są bezpośrednio lub pośrednio zaangażowane, musi być prowadzony do końca. Gorzka lekcja dla każdego partnera USA w traktatach.
Ryzyko eskalacji jest znaczne.
Ukraina desperacko próbuje oficjalnie wciągnąć NATO w ten konflikt zbrojny. Zdumiewające jest, że kraje europejskie – przede wszystkim Niemcy i Wielka Brytania – nie tylko sygnalizują gotowość, ale wręcz robią wszystko, co w ich mocy, aby przygotować swoje społeczeństwa do wojny z Rosją.
Jako przykład podajemy tu sir Jacoba Reesa-Mogga, byłego ministra i członka parlamentu z północno-wschodniego Somerset, który w tym fragmencie porównuje sytuację w Rosji – nie wymieniając jej z nazwy – do sytuacji z czasów I i II wojny światowej.
„Możliwe, że w ciągu najbliższych kilku lat staniemy w obliczu wojny i jeśli do niej dojdzie, będziemy potrzebować ludzi, którzy wstąpią do sił zbrojnych i wyruszą, by wypełnić swój obowiązek. Może się nawet zdarzyć, że ludzie będą musieli zginąć, by ratować swój kraj, jak to miało miejsce podczas I i II wojny światowej oraz wielu innych wojen przed i po niej. To właśnie podtrzymuje kraj przy życiu.
Jeśli ludzie nie będą chcieli wypełnić swojego obowiązku, kraj zostanie przejęty przez inne państwo. Ostatecznie, w taki czy inny sposób, jest to jeden z powodów upadku starożytnego Rzymu. Ludzie nie chcieli już walczyć o to, w co wierzyli, o system, który mieli. Płacili innym, żeby to zrobili. Mieli najemników, którzy walczyli za nich, i ostatecznie najemnicy postanowili, że sami mogą przejąć stery”.
Sir Jacob Rees-Mogg, 21 września 2026 r.
Młodzi ludzie są więc wzywani do wojska, aby przygotować się do wojny z Rosją. W Niemczech takie próby zakończyły się żałosną porażką. Z ponad 300 000 ankietowanych młodych Niemców, tylko 0,17% zgłosiło się na ochotnika do służby w Bundeswehrze (niemieckich siłach zbrojnych). Co więcej, kilka dni temu wyszło na jaw, że sama Bundeswehra nie była w stanie znaleźć nawet 5000 ochotników do jednego batalionu na Łotwie.
Niezrozumiałe jest, co te europejskie kraje robią poza propagandą. Wspólnie nie dysponują siłami zbrojnymi, które dałyby im choćby najmniejszą szansę w starciu z rosyjskimi siłami zbrojnymi. Rosjanie nie są w żaden sposób pod wrażeniem tego marionetkowego przedstawienia w Europie; wręcz przeciwnie, są nim zniesmaczeni. Zakładam, że ta wojenna propaganda w Europie służy jedynie utrwalaniu antyrosyjskiej narracji.
Zarówno prezydent Putin, jak i minister spraw zagranicznych Ławrow wielokrotnie podkreślali, że nie mają żadnego interesu w atakowaniu celów NATO poza Ukrainą. Jeśli jednak państwa europejskie okażą się na tyle nierozsądne, by wysłać na Ukrainę nawet niewielkie kontyngenty wojsk europejskich, sytuacja może się diametralnie zmienić.
Największe obecne ryzyko eskalacji leży w możliwości, że Europejczycy, wspólnie z Amerykanami, planują tzw. atak pod fałszywą flagą w Europie, aby w jakiś sposób powołać się na artykuł 5 Karty NATO. Według analityka geopolitycznego Warrena Thorntona, przygotowania do ataków pod fałszywą flagą idą pełną parą.
Pisze on na X:
„Oto cele: lotnisko na Majorce w Hiszpanii. Hotel Sorrento Continental we Włoszech. Promenada Anglików w Nicei. Obszar na zachód od Sardynii, z którego ma zostać przeprowadzony atak. W atak zaangażowane są CIA, francuski wywiad marynarki wojennej i ukraińska Służba Bezpieczeństwa (SBU). Zastosowana metoda to trzy drony „Gerbera” odzyskane po rosyjskich atakach. Celem jest zabicie cywilów i doprowadzenie do przystąpienia Europy do wojny. Więcej szczegółów podamy w naszym serwisie informacyjnym. Mamy pięć niezależnych źródeł: dwóch pracowników francuskiego wywiadu marynarki wojennej, dwóch pracowników ambasady hiszpańskiej i jednego funkcjonariusza ukraińskiej SBU. Podtrzymujemy nasze doniesienia w 100%.”
Nie mogę ocenić, czy teoria ta jest słuszna, ale pomysł, że Europejczycy podejmą się czegoś tak perwersyjnego, nie jest wcale nieprawdopodobny.
[Mój komentarz: europejscy podżegacze wojenni są już tak zdesperowani, że wszystko jest możliwe. Gdy klęska Ukrainy stanie się wyraźnie widoczna, to sytuacja może wymknąć się z pod kontroli]
Amerykańskie kampanie wojskowe na Bliskim Wschodzie od 2001 r.
Patrząc wstecz na ostatnie 25 lat, Stany Zjednoczone, począwszy od 2001 roku, próbowały przekształcić Bliski Wschód zgodnie z doktryną Wolfowitza. Żadna z wojen wszczętych przez USA w tym okresie (w Afganistanie, Iraku, Libii, Syrii, Jemenie, Somalii itd.) nie zakończyła się sukcesem. Stało się wręcz jasne, że hegemonowi brakowało zasobów, strategii militarnej, siły i wiarygodności, by działać skutecznie. Jeśli jednak wierzyć, że prawdziwym celem była destabilizacja i chaos, to wojny te były niezwykle skuteczne. Niemniej jednak Stany Zjednoczone powróciły na scenę, wraz z Izraelem, najwyraźniej po tym, jak Izraelowi udało się całkowicie przejąć kontrolę nad amerykańską polityką.
Izrael: Ludobójstwo i Wielki Izrael
Bezpośrednim punktem wyjścia dla ludobójstwa i projektów Wielkiego Izraela był 7 października 2023 roku, kiedy to akcja militarna Hamasu została zorganizowana jako atak pod fałszywą flagą, aby usprawiedliwić ludobójstwo kobiet, dzieci i innych cywilów w Strefie Gazy, a później na Zachodnim Brzegu i w Libanie. To z kolei zapoczątkowało kontynuację projektu Wielkiego Izraela; początkowo zaatakowano Syrię i Liban. Chociaż prasa zachodnia nie tylko bagatelizuje ludobójcze i imperialistyczne działania Izraela, ale wręcz je popiera i podsyca – w tym media „neutralnej” Szwajcarii – Izrael jest postrzegany z coraz większym sceptycyzmem przez społeczeństwa świata zachodniego. Według Pew Research , 60% Amerykanów ma negatywny pogląd na Izrael. Zachodnie media przekazują zatem obraz, który nie znajduje poparcia wśród ogółu społeczeństwa.
Gdy w czwartek premier Izraela Benjamin Netanjahu stanął na podium, aby przemówić na sesji plenarnej, delegaci Zgromadzenia Ogólnego ONZ masowo opuścili salę obrad.
Netanjahu nazwał te delegacje „moralnymi tchórzami” – innymi słowy, ludobójstwo wymaga odwagi – brak mi słów.
[Mój komentarz: delegacja Polin pozostała na Sali i biła brawo! Nic dziwnego, że nasz (czy faktycznie jeszcze nasz?) kraj jest znów celem imigracji narodu wybranego. Zachodnie media informują o tym
Dla mnie ważne jest ciągłe przypominanie moim zachodnim czytelnikom, co naprawdę dzieje się w Strefie Gazy na naszych oczach – których wielu woli nie dostrzegać.
Duża eskalacja na Bliskim Wschodzie – utrata kontroli
Świat doświadczył dalszego przyspieszenia wydarzeń, począwszy od lutego 2026 roku. Od tego czasu na Bliskim Wschodzie wszystko poszło nie tak zarówno dla Zachodu, jak i Izraela. Globalne Południe już odebrało inicjatywę Zachodowi. Podczas gdy Iran początkowo ograniczył się do reagowania na agresję amerykańsko-izraelską, to teraz tempo nadają Irańczycy i jemeński ruch Ansar Allah.
Ansar Allah zdołał w bardzo krótkim czasie przejąć kontrolę nad całym zachodnim wybrzeżem Jemenu, kontrolując nie tylko cieśninę Bab al-Mandab, ale także wyspę Perim Mayyun, położoną tuż przy wybrzeżu. Zachodnie media nie informują o postępach, a Aden wkrótce zostanie zdobyty.
Co więcej, rurociąg saudyjski Wschód-Zachód został sparaliżowany, a cele w pobliżu Rijadu zostały zaatakowane. Jak dotąd Saudyjczycy wydają się niezdolni do przeprowadzenia poważnego kontrataku militarnego przeciwko tej poważnej ofensywie, ponieważ sami wydają się niezdolni do tego, a wielokrotne apele o pomoc kierowane do Trumpa i innych okazały się bezowocne. Sojusz Mekka, jednoczący Pakistan, Arabię Saudyjską i Turcję w koalicji wojskowej, również wydaje się być nieistniejący, ponieważ ci „przyjaciele” również odmówili pomocy.
Wielkie oświadczenie prezydenta Macrona o wysłaniu wojsk do Arabii Saudyjskiej niczego nie zmieni. Arabia nazywana jest Arabią Saudyjską, ponieważ krajem tym rządzi jedna rodzina – jedno plemię – Saudowie. Plemię chronione przez Amerykanów. Jednak na terytorium Arabii Saudyjskiej żyje około 100 innych plemion. Jest całkiem możliwe, że połączą one siły z Ansar Allah i obalą dynastię Saudów. Rodzina Saudów nie ma już żadnych dochodów i wydaje się, że nie jest w stanie dalej uciszać tych, którzy mogą stanowić zagrożenie, płacąc im pensje, tak jak robili to w przeszłości. Możliwe, że domek z kart Saudów zawali się, a wtedy nie przejmowałbym się losem pozostałych państw Zatoki Perskiej.
Alastair Crooke wielokrotnie podkreślał, że ta dynamika może rozprzestrzenić się na Irak, inną starożytną cywilizację obok Iranu. Jeśli tak się stanie, Kuwejt prawdopodobnie również upadnie. Kolejny tlący się konflikt jest również widoczny w Jordanii. Jest zatem całkiem możliwe, że cała architektura wzniesiona przez Brytyjczyków na Bliskim Wschodzie ponad 100 lat temu może się zawalić w ciągu kilku miesięcy, bez możliwości powstrzymania tego tsunami przez Amerykanów. Arabia dla Arabów, Persja dla Persów, a Amerykanie won. Jeśli tak się stanie, Izrael ze sprawcy stanie się celem; z pewnością nie można mówić w tym kontekście o ofiarach. To, jak rodzące się mocarstwa Bliskiego Wschodu poradzą sobie z ludobójczymi syjonistami, powinno zostać pozostawione tym, którzy ponieśli największe ofiary, ponieważ Palestyńczycy są Arabami.
[Mój komentarz: pytałem kilku Palestyńczyków, czy są Arabami, odpowiedzieli, że są wśród nich różne opinie na ten temat]
Europa
Europa pogrążona jest w odmętach ponownego chaosu. Niemcy są pierwszym krajem – niegdyś największym eksporterem na świecie i największą potęgą UE – któremu grozi utrata politycznej rządzenia. Alternatywa dla Niemiec (AfD), którą dotychczas dominujące partie określały mianem skrajnie prawicowej i nazistowskiej oraz wykluczały z udziału w rządzie tzw. ścianą ogniową, nie tylko odniosła miażdżące zwycięstwo w dwóch wyborach do landów Niemiec Wschodnich, ale także wyraźnie prowadzi w sondażach krajowych z CDU (30% do 20%). Wskaźnik poparcia dla kanclerza Merza wynosi 10%, co świadczy o niezadowoleniu opinii publicznej i skłoniłoby każdego prawdziwie demokratycznego kanclerza do rezygnacji. Nie jest pewne, czy niemieckie społeczeństwo, jak to już miało miejsce w przeszłości, pozostanie bierne w obliczu tej sytuacji politycznej. Upadek kanclerza byłby korzystny dla Niemiec. AfD jest jedyną dużą partią dążącą do dialogu i pokoju z Rosją, co jest nie tylko rozpaczliwie potrzebne temu niegdyś prosperującemu krajowi uprzemysłowionemu, ale także warunkiem jego przetrwania gospodarczego. Alternatywą dla rzeczywistych i fundamentalnych zmian politycznych w Niemczech jest wojna z Rosją, prowadzona przez kanclerza Merza i rządzące elity polityczne. Ostatnim razem, gdy w 1941 roku Niemcy wypowiedziały wojnę Rosji, Adolf Hitler wysłał 3,7 miliona żołnierzy na wschód i poniósł porażkę pomimo ludobójczych działań Niemców, które pochłonęły życie około 17 milionów cywilów. Jak wspomniano powyżej, Republika Federalna Niemiec nie jest obecnie w stanie zmobilizować 5000 ochotników do służby w krajach bałtyckich. Wydaje się, że kanclerzowi to nie przeszkadza, co jest wyraźnym dowodem na szaleństwo, które go ogarnęło. To mocny dowód na to, że działa w interesie mocarstwa spoza Niemiec. Cynik mógłby pomyśleć, że ma to coś wspólnego z jego przeszłością w BlackRock. Ci, którym udało się go mianować kanclerzem, mogą poklepać się po plecach, że zgarnęli marionetkę za symboliczną kwotę kilku milionów.
[Mój komentarz: nie przeceniałbym AfD! Moim zdaniem po dojściu do władzy nie będzie się wiele różnić od obecnych partii. No, może za wyjątkiem poniższego przykładu!]
Poniższy klip przedstawia prezentację nowego kierownictwa w Berlinie – Partia Lewicy przejęła władzę. Komentarz zbędny:
Sytuacja w pozostałej części Europy nie napawa optymizmem. Wybory prezydenckie we Francji odbędą się w kwietniu 2027 roku. Macron nie ma już prawa kandydować, a Marine Le Pen ma znaczną przewagę nad pozostałymi kandydatami. Sytuacja jest zatem podobna do tej w Niemczech: partii, którą obecnie rządzące partie określają mianem skrajnie prawicowej, a która cieszy się największą popularnością wśród obywateli. Stanowisko Le Pen w sprawie pokoju z Rosją jest niejasne – zdaje się mówić dwuznacznym językiem: z jednej strony chce pokoju w drodze negocjacji, ale jednocześnie popiera szkolenie ukraińskich żołnierzy. Jako polityk wytrawny, pozycjonuje się, by zdobyć jak najwięcej głosów. Sytuacja finansowa Francji jest fatalna, ale daleka od przyjemnej. Wzrost oprocentowania 10-letnich obligacji francuskich w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy był jeszcze większy niż w jakimkolwiek innym kraju europejskim.
Trump
Polityka prezydenta Trumpa tylko na pierwszy rzut oka wydaje się trudna do zrozumienia. Jego ciągłe wahania dotyczące Ukrainy, Iranu i Izraela są kontraproduktywne i szkodzą reputacji USA na arenie międzynarodowej. Powodem obecnych działań Trumpa są listopadowe wybory parlamentarne. Trump walczy z wysokimi cenami ropy, które sam stworzył, a które może jednak uchronić przed całkowitym załamaniem, manipulując rynkami kontraktów terminowych. Rzeczywiste ceny rynkowe są jednak od 30% do 50% wyższe niż zmanipulowane, fikcyjne ceny kontraktów terminowych. O tym, że ceny kontraktów terminowych są rzeczywiście manipulowane, świadczą na przykład ceny oleju napędowego na stacjach benzynowych, które podążają tylko w jednym kierunku i na całym świecie osiągnęły bezprecedensowy poziom. Olej napędowy jest siłą napędową amerykańskiej gospodarki, a wysokie ceny są jednym z głównych czynników napędzających inflację, ponieważ praktycznie wszystkie towary są transportowane ciężarówkami, rolnictwo jest od niego uzależnione, a znaczna część przemysłu opiera się na oleju napędowym. Najnowszy slapstick Trumpa: obwinia Zełenskiego za wysokie ceny oleju napędowego, ponieważ Ukraina atakuje rosyjskie rafinerie. Robi to wyłącznie po to, by odwrócić uwagę od największych czynników wpływających na ceny, czyli blokady wybrzeży Ormuz i Bab-al-Mandab.
Trump wciąż próbuje odwrócić sytuację, ale wygląda na to, że przegra wybory uzupełniające za około sześć tygodni. Według Polymarket, amerykańskiego internetowego rynku prognoz, gdzie użytkownicy obstawiają wyniki przyszłych wydarzeń, a ceny rynkowe odzwierciedlają zbiorcze szacunki prawdopodobieństwa, istnieje 66% prawdopodobieństwo, że Republikanie stracą większość zarówno w Izbie Reprezentantów, jak i w Senacie . Jeśli tak się stanie, Trump prawdopodobnie stanie przed procedurą impeachmentu. Ryzykuje wtedy, że z „kulawej kaczki” stanie się „ dead duck” i zostanie zastąpiony przez swojego oportunistycznego wiceprezydenta, Vance’a – co nie jest dobrą perspektywą dla Stanów Zjednoczonych.
Ostatnie wystąpienie Trumpa w tym tygodniu przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ było dowodem jego psychopatycznego charakteru: ogłosił – notabene po wyborach – że albo uczyni Iran bogatym krajem, albo całkowicie go zniszczy.
Trump niczym nie różni się od Adolfa Hitlera. W swoim przemówieniu w berlińskim Sportpalast 4 września 1940 roku, Hitler powiedział: „Zniszczymy ich miasta”. Trump chce unicestwić 5000-letnią cywilizację, oczywiście bez żadnych podstaw prawnych, zachowując się jak bóg. W ten sposób Trump publicznie wzywa do ludobójstwa całej cywilizacji. Można się zastanawiać, czy jego miejsce jest w więzieniu, czy w szpitalu psychiatrycznym, ale fakt, że może bezkarnie wygłaszać takie oświadczenia światu, pokazuje, jak nisko upadła zachodnia cywilizacja. Mam na myśli przemówienie, które wygłosiłem w Szwajcarii 3 września.
Rynki finansowe
Wielokrotnie pisałem o niestabilności rynków finansowych. Teraz moje pesymistyczne przewidywania zdają się spełniać. Oprócz przewartościowań na rynkach akcji, wielokrotnie wskazywałem na niezrównoważoną sytuację na rynkach obligacji. Wśród bardziej spostrzegawczych uczestników rynku zaczyna pojawiać się strach. Pan Bessent stracił kontrolę nad stopami procentowymi. 28 sierpnia 2026 roku sprawdziłem średnie oprocentowanie długu, jakie Stany Zjednoczone muszą płacić; wówczas wynosiło ono 3,35% (maj), co skutkowało obciążeniem odsetkowym w wysokości 1,34 biliona dolarów rocznie. Obecnie to średnie oprocentowanie wynosi 3,49% (sierpień); góra długu wynosi obecnie 40,07 biliona dolarów, a wzrosła już o 70 miliardów dolarów. Roczne płatności odsetkowe wzrosły zatem o 56 miliardów dolarów w tym krótkim okresie, osiągając 1,396 biliona dolarów rocznie.
W ciągu ostatnich 28 dni rentowność 10-letnich amerykańskich obligacji skarbowych wzrosła z 4,722% do 5,185%, co stanowi wzrost o 0,46%. Ten trend nie wykazuje oznak wyhamowania. Jeśli to tempo się utrzyma, nie tylko rynek obligacji rządowych ulegnie załamaniu, ale także góry długu zgromadzone w sektorze sztucznej inteligencji. Ten sam obraz wyłania się w Europie i Japonii. Pytanie nie brzmi, czy załamanie nastąpi, ale kiedy i komu Stany Zjednoczone dadzą pierwszeństwo – Japończykom czy Europejczykom. To moja osobista opinia. Regularnie mylę się co do czasu, co nauczyło mnie trzymać się z dala od tych rynków. Mam wielki zaszczyt regularnie spotykać się z jednym z najbardziej utytułowanych inwestorów na świecie. Na naszym ostatnim spotkaniu zasadniczo się ze mną zgodził, ale stwierdził, że nie wyobrażam sobie, jakimi sztuczkami i środkami dysponują jeszcze Amerykanie, aby odwlec nieuniknione.
Skala tego kryzysu przyćmi wszystko, co ludzkość kiedykolwiek widziała. W porównaniu z dzisiejszym kryzysem, kryzys z 2008 roku był niczym spacer po słonecznym parku z pysznym piknikiem. Takie załamanie na Zachodzie wpłynie również na geopolityczną swobodę działania zaangażowanych krajów; nagle będą one bardzo zajęte sobą. Czy doprowadzi to do eskalacji na arenie geopolitycznej, nikt nie wie. Jednak „eksperci”, którzy wciąż napędzają rynki swoimi okrzykami radości, z pewnością wyjaśnią z powagą, że tego po prostu nie dało się przewidzieć – jak zawsze.
Entropia
Wszystkie te pojedyncze ruchy tektoniczne prowadzą do prawdziwej entropii [prawdziwego wzrostu entropii], terminu z termodynamiki. Przekładając to na geopolitykę, opisuję tę sytuację jako ogromny, nieodwracalny chaos i niepewność w obrębie różnych systemów międzynarodowych. Istniejące struktury władzy, zasady, instytucje i hierarchie tracą swoją moc wiążącą, a nowego porządku, który obiecywałby stabilność, nie da się przewidzieć.
Ponieważ Zachód, który do niedawna mocno trzymał stery w swoich rękach, nie jest skłonny do pójścia na kompromis, aby nie narazić swojej pozycji hegemona.
Zaskoczone szybkością wydarzeń, Globalne Południe wciąż nie wypracowało spójnej, wspólnej i skutecznej polityki, która pozwoliłaby odebrać kontrolę Zachodowi.
Wygląda na to, że Globalne Południe, pod militarną dominacją Rosji, Chin i – obecnie czwartej potęgi militarnej – Iranu, jest w trakcie dostosowywania się i koordynowania nowej sytuacji, co ostatecznie doprowadzi do jego zwycięstwa.
Jak długo to potrwa i czy Zachód użyje broni jądrowej, aby utrzymać swoją hegemonię, pozostaje kwestią otwartą, a ja mam co do tego wątpliwości. Do tej pory tylko Adolf Hitler wierzył, że Niemcy powinny zginąć razem z nim. Miejmy nadzieję, że teraz bardziej rozsądni ludzie będą podejmować apokaliptyczne decyzje.
Były szef sztabu Departamentu Stanu USA, pułkownik Lawrence Wilkerson, niedawno stwierdził w publicznej dyskusji, że amerykańscy producenci broni bezpośrednio finansują kampanie społeczeństwa obywatelskiego w kilku krajach postsowieckich i północnoeuropejskich – od Norwegii, Gruzji i Mołdawii po Armenię i Azerbejdżan – w celu promowania orientacji pronatowskiej. Tego konkretnego twierdzenia nie można potwierdzić w publicznie dostępnej literaturze.
Można jednak łatwo wykazać ściśle powiązany, udokumentowany mechanizm, który wzmacnia to samo podejrzenie za pośrednictwem innego, weryfikowalnego kanału – nie poprzez bezpośrednie wpłaty na rzecz lokalnych inicjatyw obywatelskich, ale poprzez finansowanie tych instytucji w Waszyngtonie, które przedstawiają rekomendacje polityczne ostatecznie prowadzące do takich powiązań.
Kiedy Atlantic Council w Waszyngtonie w 2015 roku przedstawiła swoją propozycję wyposażenia Ukrainy w przeciwpancerne pociski rakietowe Javelin, początkowo brzmiała ona jak trzeźwa rekomendacja polityki bezpieczeństwa jednego z najbardziej szanowanych amerykańskich think tanków zajmujących się polityką zagraniczną. Należy pamiętać, że think tank nie jest agencją rządową, lecz prywatnie finansowaną organizacją badawczą, która opracowuje badania i rekomendacje polityczne, a następnie przekazuje je członkom Kongresu, departamentom rządowym i dziennikarzom – jego rekomendacje są często postrzegane w Waszyngtonie jako pozornie neutralne ekspertyzy, ponieważ nie pochodzą bezpośrednio od rządu ani firmy.
Właśnie to czyni poniższe odkrycie tak odkrywczym. W ówczesnych doniesieniach na temat propozycji Javelin ledwie wspomniano, że ten przeciwpancerny pocisk rakietowy jest produkowany przez dokładnie dwie firmy, Raytheon i Lockheed Martin, a obie należą do firm, które same zapewniają Atlantic Council znaczne finansowanie.
Według badań przeprowadzonych przez specjalistyczną agencję Responsible Statecraft, Rada otrzymuje co najmniej 2,69 miliona dolarów rocznie od samych 22 wykonawców sektora obronnego, w tym Raytheon, Lockheed Martin, Boeing i General Dynamics. Rada nie jest zatem neutralnym obserwatorem, który przypadkiem formułuje rekomendację korzystną dla swoich fundatorów. To miejsce, w którym rekomendacja i korzyść nie mogą być już wyraźnie oddzielone, ponieważ oba są finansowane przez te same podmioty.
To coś więcej niż typowy konflikt interesów, taki jak ten, z którym spotyka się ekspert pracujący dla ocenianej firmy. Warto dokładnie przeanalizować ten mechanizm, ponieważ całkowicie odwraca on ogólnie przyjętą sekwencję. Zwykle zakłada się, że najpierw pojawia się zagrożenie – na przykład zbrojenie sąsiedniego kraju – następnie następuje debata publiczna, w której eksperci niezależnie dokonują ocen, a dopiero na końcu, jako logiczna konsekwencja tej debaty, zostaje przyznany kontrakt przemysłowi. Zagrożenie, debata, kontrakt – w tej kolejności.
Atlantic Council pokazuje jednak odwróconą, zamkniętą pętlę: przemysł finansuje instytucję, która następnie dostarcza analizę zagrożenia, ta analiza z kolei wpływa na decyzję polityczną, a ta decyzja ostatecznie prowadzi do przyznania kontraktu właśnie temu przemysłowi, który współfinansował cały proces od samego początku. Legalność i zysk nie są już tutaj dwoma oddzielnymi poziomami, z których jeden retrospektywnie uzasadnia drugi, co jest częste w klasycznej krytyce lobby zbrojeniowego. To jeden i ten sam proces, rozpatrywany tylko w różnych punktach jego przebiegu.
Jak sprawnie ten cykl może funkcjonować nawet bez pomocy think tanku, pokazuje drugi, jeszcze bardziej bezpośredni przykład: Norwegia. Kraj ten niedawno zamówił całą flotę 52 myśliwców F-35, wyprodukowanych przez tę samą korporację, Lockheed Martin, która również posiada udziały w Atlantic Council. Przez lata norweski rząd uzasadniał to wielomiliardowe zamówienie powtarzającą się formułką: rosnącą rosyjską aktywnością militarną w Arktyce, zwiększoną potrzebą odstraszania na tzw. Dalekiej Północy, tym północnym regionie strategicznie ważnym dla NATO ze względu na bliskość rosyjskiej Floty Północnej. Norweski budżet obronny był kilkakrotnie zwiększany właśnie w związku z tym programem zamówień, ostatnio z prognozą z 7,6 miliarda dolarów do 9,2 miliarda dolarów do 2028 roku. W tym przypadku nie ma nawet instytucji pośredniczącej, takiej jak think tank, stojącej między narracją o zagrożeniu a listą zamówień. Narracja o rosyjskim zagrożeniu Arktyki i lista dostaw producenta stały się praktycznie identyczne – można by wręcz powiedzieć, że jedna jest jedynie politycznym odpowiednikiem drugiej.
Mechanizm ten staje się jeszcze bardziej wymowny, gdy nie dotyczy członka NATO, takiego jak Norwegia, istniejącego od dziesięcioleci, lecz kraju dopiero wyłaniającego się z innej strefy wpływów, co pozwala nam obserwować, niemal w czasie rzeczywistym, kształtowanie się nowych relacji. Po militarnej porażce z Azerbejdżanem w 2023 roku Armenia zerwała ze swoim tradycyjnym patronem, Rosją, ponieważ gwarancje bezpieczeństwa udzielone przez Moskwę nie zmaterializowały się w kluczowym momencie – nadużycie zaufania, które pozostawiło kraj praktycznie w politycznym dryfie.
Już w styczniu 2025 roku, a więc stosunkowo niedługo potem, USA i Armenia podpisały tzw. Komisję Partnerstwa Strategicznego, wspólną komisję ds. pogłębiania współpracy gospodarczej i wojskowej. Umowa ta przewidywała konkretną kwotę: około 18 milionów dolarów z amerykańskiego programu finansowania zagranicznych sił zbrojnych, przeznaczonych między innymi na opancerzone karetki pogotowia i nowe centrum cyberobrony. Moment, w którym kraj wyrywa się ze starej strefy wpływów, nie jest zatem momentem, w którym jest pozostawiony sam sobie i może swobodnie decydować o dalszych losach. Raczej jest to właśnie moment, w którym otwierana jest nowa linia finansowania, która następnie zabezpiecza, pogłębia i ukierunkowuje to wyrwanie się w określonym kierunku.
Ostatecznie najbardziej odkrywcze pytanie nie brzmi nawet, kto kogo finansuje, jakkolwiek ważne by ono samo w sobie nie było. Bardziej odkrywcze jest to, co dzieje się z samą narracją, gdy ujrzała światło dzienne i została oderwana od pierwotnego kontekstu.
W Gruzji toczy się obecnie proces ośmiu polityków opozycji, w tym byłego prezydenta Micheila Saakaszwilego, oskarżonych o przekazywanie informacji istotnych dla bezpieczeństwa rządom innych państw, a tym samym szkodzenie gruzińskim interesom narodowym. W lipcu 2026 roku świadkowie bliscy rządowi zeznali przed sądem, że protesty przeciwko gruzińskiemu rządowi w listopadzie i grudniu 2024 roku były finansowane przez amerykańską agencję wywiadu zagranicznego CIA i amerykańską agencję rozwoju USAID i stanowiły próbę zamachu stanu. Oskarżeni stanowczo temu zaprzeczają, podobnie jak międzynarodowi obserwatorzy, tacy jak Transparency International, która krytykuje proces jako motywowane politycznie ściganie i obecnie mówi o dziewięćdziesięciu więźniach politycznych w Gruzji.
To, co się tu dzieje, zasługuje na szczególną uwagę właśnie dlatego, że wywraca do góry nogami prostą wersję tej tezy. To nie Zachód rozpowszechnia narrację o złowrogim finansowaniu CIA, aby odwrócić uwagę od własnej ingerencji lub ją usprawiedliwić – jak można by się spodziewać po poprzednich przykładach. Wręcz przeciwnie, to rząd, uważany za sympatyzującego z Rosją i tradycyjnie opisywany jako przeciwnik Zachodu, wykorzystuje tę narrację o amerykańskiej ingerencji do ścigania i uciszania własnej opozycji w kraju.
To zamyka krąg, który wykracza daleko poza przykłady z poszczególnych krajów. Twierdzenie, że amerykańskie instytucje finansują protesty i przewroty polityczne za granicą, samo w sobie stało się powszechnie dostępną walutą legitymizacji – rodzajem uniwersalnej waluty, którą może posługiwać się praktycznie każda strona potrzebująca uzasadnienia dla swoich działań. Służy zachodnim think tankom, które opowiadają się za zbrojeniami, a także promoskiewskiemu rządowi prowadzącemu kampanię prawną przeciwko własnej opozycji.
To, co zaczyna się w Waszyngtonie jako pętla finansowania między producentami broni a konsultantami politycznymi, kończy się w Tbilisi jako sprawa sądowa, w której ta sama formuła zostaje wywrócona do góry nogami. Materialne pytanie o to, kto faktycznie czerpie zyski z zbrojeń, można jasno i weryfikowalnie prześledzić w każdym z czterech przedstawionych tu przypadków – propozycji Javelina, norweskiej floty F-35, reorganizacji Armenii i gruzińskiej sprawy sądowej. Narracja moralna służąca uzasadnieniu tej rozbudowy zbrojeń stała się jednak tak oderwana od jej materialnych źródeł, że stała się bronią dla praktycznie każdego, kto się na nią zdecyduje – niezależnie od tego, po której stronie się opowiada.
+++
Źródło obrazu: Atlantic Council
+++
Źródła
Danny Haiphong (transmisja na żywo, 26 września 2026 r.), rozmowa z pułkownikiem Lawrence’em Wilkersonem i Patrickiem Henningsonem – Geneza niepotwierdzonego twierdzenia o bezpośrednim finansowaniu kampanii społeczeństwa obywatelskiego przez firmy zbrojeniowe w Norwegii, Gruzji, Mołdawii, Armenii i Azerbejdżanie
Odpowiedzialne zarządzanie państwem, „Pracownik think tanku zaskoczony pytaniem o finansowanie przemysłu zbrojeniowego” – Atlantic Council otrzymuje co najmniej 2,69 mln dolarów rocznie od 22 firm zbrojeniowych, w tym RTX, General Atomics i SAAB
World Beyond War / MintPress News (Alan Macleod), „Selling War: How Raytheon and Boeing Fund the Push for NATO’s Nuclear Expansion” – Ranking think tanków otrzymujących największe dofinansowanie od przemysłu zbrojeniowego; dowody na poparcie propozycji Javelin Rady Atlantyckiej z 2015 r.
Conservapedia, wpis „RTX Corporation” – potwierdzenie, że propozycja Javelina z 2015 r. obejmowała systemy uzbrojenia wyprodukowane przez Raytheon i Lockheed Martin
Gamereactor / Army Technology, Raporty o norweskiej flocie F-35 – Zakończenie budowy 52 samolotów F-35 (Lockheed Martin), Uzasadnienie rosyjskiej aktywności w Arktyce
Rząd Norwegii (regjeringen.no) i Army Technology, „Rynek obronny Norwegii 2023–2028” – wielokrotne zwiększenie norweskiego budżetu obronnego w związku z programem F-35, prognozowane z 7,6 mld USD do 9,2 mld USD do 2028 r.
Kyiv Post, „USA i Armenia podpisują umowę o strategicznym partnerstwie” – Podpisanie przez Komisję ds. Partnerstwa Strategicznego w styczniu 2025 r. około 18 mln dolarów zagranicznego finansowania wojskowego dla Armenii
Jam-News, „Proces w sprawie «sabotażu» w Gruzji: USA, USAID i CIA uznane za «wrogie siły»” – zeznania świadków w gruzińskim procesie przeciwko ośmiu politykom opozycji, w tym Micheilowi Saakaszwilemu; Transparency International klasyfikuje postępowanie jako motywowane politycznie
Rosyjski sztab generalny ponownie w interesujący sposób zmodyfikował swoją taktykę w zeszłym tygodniu. Wydaje się, że w ostatnich miesiącach Rosja cyklicznie przechodziła przez szereg różnych typów celów, co stanowiło swoisty „motyw miesiąca”. Najpierw była to ukraińska infrastruktura energetyczna, następnie mosty i magazyny, w tym poczta Nowa Poczta, a ostatnio lokomotywy. Teraz jednak celem dnia stały się ukraińska telekomunikacja, centra danych i infrastruktura internetowa.
W otwartym kodzie źródłowym krążącym na X podano następujące liczby dla miasta Kijowa i obwodu kijowskiego:
Wszystko zaczęło się w zeszłym tygodniu, kiedy Rosja zaatakowała największego ukraińskiego operatora telefonii komórkowej i internetu, KyivStar, którego, nawiasem mówiąc, zaatakowała ponownie wczoraj wieczorem.
Przypomnijmy, że były szef CIA Mike Pompeo otrzymał stanowisko dyrektora w KyivStar z nieznanych powodów, prawdopodobnie dlatego, że daje to CIA bezpośrednią kontrolę nad ukraińskim internetem i danymi mobilnymi, umożliwiając kontrolę, szantaż i inwigilację każdego w kraju.
KyivStar ma też kanał, którym chwali się firma, na którym przez całą dobę transmitowany jest na żywo obraz „płonącego Kremla”. Transmisja ta ma być swego rodzaju kojącym ukraińskim ASMR:
Wygląda na to, że w końcu zaznali smaku własnej „medytacyjnej” praktyki.
Media głównego nurtu zaczęły dostrzegać tę nową zmianę w Rosji, zauważając, że ponad sto tysięcy użytkowników internetu doświadczyło już przerw w dostawie prądu:
Rosja otworzyła nowy front w swojej kampanii przeciwko Ukrainie, atakując w tym tygodniu kilka centrów danych i dostawców usług internetowych w Kijowie. Jest to wyraźna próba osłabienia cyfrowego kręgosłupa gospodarki.
Według ukraińskiego Ministerstwa Transformacji Cyfrowej około 100 000 gospodarstw domowych w Kijowie i okolicach zostało odciętych od dostępu do Internetu na skutek strajków, które miały miejsce w środę i czwartek.
W piątek w centrum Kijowa doszło do kolejnego ataku dronów na biura Datagroup, jednej z największych ukraińskich firm telekomunikacyjnych. W wyniku ataku zginęły cztery osoby.
„Rosja wzięła na celownik duże ukraińskie centra danych, próbując zakłócić przepływ informacji” – napisał na portalu X minister spraw zagranicznych Ukrainy Andrij Sybiha.
W ostatniej rundzie Rosja wzięła na celownik nawet ukraińskie ośrodki naukowo-techniczne, co wywołało natychmiastowe oburzenie ze strony czepiających się perły euro-faryzeuszy:
Jednym z prawdopodobnie przypadkowych celów był podobno legendarny ukraiński naukowiec, odpowiedzialny za znaczną część ukraińskiego przemysłu zbrojeniowego:
Były sekretarz Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy, Gorbulin, został ranny. Jego asystent zginął w wyniku uderzenia w budynek Narodowej Akademii Nauk.
Biuro Gorbulina znajdowało się piętro poniżej epicentrum uderzenia.
Wystąpienie prezydenta RP podczas debaty generalnej 81. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ odebrałem jak kazanie wsiowego wikarego niosące nowatorski, odkrywczy przekaz historyczny. Oratora, który przypadkowo znalazł się na mównicy ONZ w Nowym Jorku.
Motywem przewodnim tego wystąpienia był banał mówiący o tym, że moglibyśmy w tym pięknym domu żyć tak, jak Pan Bóg przykazał. W tym jednak przeszkadza, odwieczny wróg i ciemiężyciel Polski – imperialna Rosja.
Zaprzeczenie dyplomacji
Dowiedziałem się, że nie kto inny jak Rosja ponosi odpowiedzialność za sztuczne wywołanie kryzysu migracyjnego (od 8 minuty 39 sekundy)! Dowiedziałem się też, że imperialna pycha Rosji w przeszłości prowadziła do niewyobrażalnych cierpień oraz tragedii dwóch wojen światowych (od 4 minuty 55 sekundy)! Karol Nawrocki posiada doktorat z nauk humanistycznych w zakresie historii. Jest człowiekiem bystrym i inteligentnym. Pełnym władz umysłowych. Skoro trywialnie wygłasza poglądy sprzeczne ze stanem faktycznym, mimo posiadanej wiedzy i inteligencji, to te jego wypowiedzi dowodzą stanu jego emocji: absurdalnej, skrajnej nienawiści do Rosji!
Ubolewam nad tym, że prezydent mojego kraju i mojej ojczyzny, Polski, nie potrafi zapanować nad emocjami. Albowiem kiedy nienawiść przejmuje kontrolę, systemy emocjonalne dominują nad systemami analitycznymi, co prowadzi do zachowań, które z boku wyglądają na całkowicie pozbawione sensu. Ponadto mówienie „z obfitości serca” na forum międzynarodowym, jest zaprzeczeniem podstawowych zasad dyplomacji (sic!).
Szkoła dyplomacji
Twórca nowoczesnej dyplomacji Charles-Maurice de Talleyrand słynął z przekonania, że mowa służy człowiekowi do ukrywania, a nie do wyrażania myśli. „Człowiek obdarowany został mową po to, aby ukryć swoje myśli” (fr. „Le langage a été donné à l’homme pour dissimuler sa pensée lub La parole a été donnée à l’homme pour déguiser sa pensée”) – mawiał. Jako wybitny i przebiegły dyplomata, Talleyrand traktował język i słowa nie jako narzędzie szczerej komunikacji, lecz jako zasłonę dymną. W polityce międzynarodowej otwartość bywa błędem, a kontrolowane, zawoalowane słowa pozwalają chronić prawdziwe intencje i manewrować między wrogimi siłami. W przeszłości de Talleyrand stwierdził: „Bardzo trudno zrobić coś dla Polski, gdyż jest ona stale owładnięta manią samobójczą”.
Przestrogi Studnickiego aktualne
Władysław Studnicki (autor książki Wobec nadchodzącej drugiej wojny światowej) przytaczał ten cytat jako komentarz do fatalnych błędów, jakie polskie władze popełniły podczas II wojny światowej:
1) wpakowanie się w 1939 roku w konflikt na dwa fronty z Niemcami i Sowietami;
2) sabotażowe akcje podziemia, które prowokowały krwawe niemieckie masakry odwetowe na polskiej ludności cywilnej;
3) pomaganie bolszewikom w ramach akcji „Burza”;
4) krwawa łaźnia Powstania Warszawskiego.
Studnicki przeciwko temu protestował, ale – nikt go nie słuchał
Skutki nienawiści dla rozumu
Ad rem: silne emocje, takie jak nienawiść, mogą dosłownie „odebrać rozum”, drastycznie upośledzając zdolność logicznego myślenia i podejmowania racjonalnych decyzji. Z perspektywy neurologii i psychologii zjawisko to wiąże się z konkretnymi mechanizmami w ludzkim mózgu, takimi jak:
porwanie emocjonalne (tzw. amygdala hijack): gdy odczuwasz intensywną nienawiść, do głosu dochodzi ciało migdałowate – pierwotna struktura odpowiedzialna za emocje i przetrwanie. Potrafi ona „odciąć” sygnały idące do kory przedczołowej, czyli ewolucyjnie najmłodszej części mózgu odpowiedzialnej za logikę, planowanie i hamowanie impulsów;
tunelowe widzenie: silna nienawiść zawęża pole widzenia rzeczywistości. Człowiek przestaje dostrzegać niuanse, ignoruje fakty przeczące jego teorii i dzieli świat wyłącznie na czarno-biały;
zniekształcenie oceny ryzyka: pod wpływem nienawiści ludzie często podejmują działania autodestrukcyjne – są w stanie zaszkodzić samemu sobie, byle tylko uderzyć w obiekt swojej niechęci.
«To jest druga Srebrenica» – głosi nagłówek głupiej, włoskiej gazety w odniesieniu do domniemanej masakry dokonanej przez Rosjan w Buczy na Ukrainie. Wśród wielu medialnych wrzasków masowej dezinformacji – embedded w NATO – prawdopodobnie właśnie ten jest najbardziej wierny rzeczywistości: otóż faktycznie, masakra w Srebrenicy jest historycznym fałszerstwem, które USA wykorzystały, aby zniszczyć Jugosławię, zbombardować Serbię, oskarżyć Miloszevicia i zagrabić Bałkany.
Po rozpowszechnieniu pogłosek, że na zdjęciach satelitarnych – oczywiście amerykańskich – widać masowe groby, pojawił się raport Czerwonego Krzyża (kolejnej gałęzi Sojuszu Atlantyckiego), według którego, w roku 1995 Serbowie bośniaccy zabili w Srebrenicy 8 000 ludzi: liczba ta wywodziła się z faktu, że Serbowie bośniaccy wzięli 3 000 jeńców, a 5 000 osób pozostawało poza ewidencją.
Potem okazało się, że kilka tysięcy osób wyjechało i znalazło schronienie zarówno w środkowej Bośni, jak i w samej Serbii, ale Czerwony Krzyż odpowiedział bezczelnie, że nie jest w stanie wykreślić nazwisk osób odnalezionych przy życiu z listy pięciu tysięcy zaginionych, ponieważ (sic!) “nie otrzymał ich nazwisk”.
Ostatecznie 8 000 osób znajdujących się w masowych grobach zredukowało się do 1 883, w tym tylko jednej kobiety, co było wynikiem trzyletnich walk, toteż prawie połowę zabitych stanowili Serbowie bośniaccy.
Aby usprawiedliwić ów sfabrykowany fałsz historyczny, stwierdzono, że tysiące ludzi wywieziono ciężarówkami-chłodniami i zakopano w miejscach utajnionych. Oczywiście nie ma najmniejszego dowodu na potwierdzenie tej tezy, ani w zeznaniach, ani w informacjach pochodzących z amerykańskich satelitów, które wykonywały osiem przelotów dziennie nad terenem działań wojennych.
Majstersztykiem hipokryzji i oszustwa jest to, że w trybie późniejszym, sam trybunał haski musiał wycofać się z owego oskarżenia z powodu braku dowodów, ale nie mogąc zamknąć sprawy w stosunku do tego, co stało się niepodważalnym dogmatem, wysunął tezę, która jest prawdziwą herezją prawniczą:Serbowie mieli nie dopuścić się pewnych zbrodni jedynie z obawy przed tym, że zostaną zdemaskowani.
Sąd posunął się do tego, że wymierzył karę za przestępstwo – w sposób oczywisty nie popełnione – jedynie ze względu na przyczyny, dla których nie-sprawca nie dopuścił się go.
Właściwie, jedynie zagadkowa śmierć, w odstępie sześciu dni, Miloszevicia i Babicia, dwóch głównych oskarżonych, uratowała twarz sądu i USA. Jak widać, barbarzyństwo prawne uprawiane przez opłaconych i stronniczych sędziów zaczęło się już kilka ładnych lat temu. Jeszcze ciekawsze jest jednak to, że według Philipa Corwina, wysokiego rangą urzędnika ONZ, który prowadził dochodzenie w sprawie tamtych wydarzeń, prezydent Clinton wyraźnie zażądał od swojego bośniackiego odpowiednika Izetbegovicia “co najmniej pięciu tysięcy ofiar śmiertelnych”, aby móc rozpętać odwet na Serbach. Szkoda, że słów nie można przechowywać w lodówce, podobnie jak innych prezydenckich produktów ubocznych.https://edition.cnn.com/ALLPOLITICS/1998/02/09/time/cohen.html
Na przekór wszystkiemu, o masakrze w Srebrenicy wciąż mówi się tak, jakby wydarzyła się naprawdę, ponieważ każdy, kto interesuje się prawdą, nie spotyka się z zaprzeczeniem, lecz ze zgnieceniem: faktycznie, zbyt wiele by kosztowało odkrycie, że NATO wykorzystuje fałszywe masakry innych, by przeprowadzać prawdziwe na własną rękę. Ale jest to stara historia, wystarczy spojrzeć na to, co stało się w Syrii, gdzie winą za gaz użyty przez “umiarkowanych” terrorystów, przyjaciół USA, obarczono Asada. A teraz mamy do czynienia z martwymi mieszkańcami Buczy, rzekomo ofiarami Rosjan – których istnienie zostało sfilmowane dopiero cztery dni po opuszczeniu miasta przez Rosjan. Fakt, że zwłoki porzucone na ulicy wydają się mieć wiele dni, a nawet tygodni, nasuwa podejrzenie, że zostały wykopane.
Ponadto, fakt, że Ukraińcy po opuszczeniu miejscowości przez Rosjan przeprowadzili ostrzał armatni, sugeruje makabryczną inscenizację, taką jak ta w szpitalu w Mariupolu, gdzie naziści zabarykadowali się, aby osłonić się chorymi i kobietami w trakcie porodu. [Por.: Jak się produkuje przejmujące reportaże – kłamstwa. „Łowi momient!” Mariupol. md]
Teraz okazuje się, że zdjęcia, na których widać, jak świeżo upieczona matka jest przenoszona na noszach do karetki, to czysta kinematografia: na różnych kadrach widać, że nosze – które miały do pokonania zaledwie około dwudziestu metrów – były za każdym razem niesione przez inne osoby. Wybierzcie sobie lepszego reżysera. Nawet Jim Jatras, politolog i były doradca ds. polityki zagranicznej w Senacie USA, zauważył, że informacjom napływającym z Kijowa nie można ufać. Dodał, że dla Ukrainy bardziej opłacalne jest kontynuowanie działań propagandowych.
Faktem jest, że wojska rosyjskie wycofały się z Buczy 30 marca – na znak dobrej woli w związku z rundą rozmów pokojowych toczących się w Turcji, ale oczywiście są tacy, którzy absolutnie nie chcą słyszeć o pokoju. Rzecznik Ministerstwa Obrony Rosji Igor Konaszenkow powiedział, że nie jest zaskoczeniem, iż wszystkie tak zwane “dowody zbrodni” w Buczy pojawiły się dopiero po 4 dniach, kiedy do miasta przybyli funkcjonariusze SBU i przedstawiciele ukraińskiej telewizji.
Szczególnie znamienne jest to, że wszystkie ciała osób, których zdjęcia opublikował kijowski reżim, po co najmniej czterech dniach nie zesztywniały, nie mają charakterystycznych dla zwłok plam, a w ranach nie ma skrzepów krwi. Wszystko to niezbicie potwierdza, że zdjęcia i nagrania video z Buczy są kolejną produkcją kijowskiego reżimu dla zachodnich mass mediów, podobnie jak to miało miejsce w Mariupolu ze szpitalem położniczym, a także w innych miastach. https://ilsimplicissimus2.com/2022/04/04/e-come-sebrenica-30-anni-di-cinema-nato/
W ostatnich dniach europejska klasa polityczna podniosła ton na najwyższy poziom, wygłaszając wyraźnie skoordynowane – i jednolite – przemówienia: „Wojna z Rosją jest nieuchronna; Rosja zamierza zaatakować NATO; musimy się przygotować; zróbcie zapasy wody butelkowanej i żywności w puszkach i bądźcie gotowi oddać wasze dzieci do służby wojskowej” – „Wielu zginie, ale ich obowiązkiem jest bronić swojego kraju”.
Co za kompletna bzdura! Aby to podkreślić, czołowi europejscy politycy, w tym Wysoki Przedstawiciel UE Kallas i kanclerz Niemiec Merz, celowo nosili stroje kamuflujące podczas Europejskiego Szczytu Arktycznego 14 września, aby zasygnalizować „gotowość obronną”. (Tych europejskich polityków można zobaczyć tutaj w mundurach wojskowych – zrzut ekranu poniżej):
Wyglądają absurdalnie. Ale to nie powinno odwracać uwagi od pytania: Czym właściwie jest ta histeria, która ogarnęła europejskich technokratów?
Na pierwszy rzut oka jednolity przekaz, że Rosja zamierza zaatakować Europę i że wojna jest nieuchronna, wydaje się kompletnie bezsensowny. Europa nie ma ani żołnierzy, ani amunicji, ani zasobów finansowych, ani potencjału przemysłowego, by prowadzić wojnę z krajem, który jest obecnie uważany za wiodącą potęgę militarną i posiada największy arsenał broni jądrowej.
„ Do najgłośniejszych zwolenników tej bezpodstawnej narracji [o zbliżającym się ataku Rosji] należą głowy państw i rządów państw bałtyckich. Prezydent Łotwy Edgars Rinkevics posunął się w tym tygodniu nawet do stwierdzenia, że rosyjskie „ataki” na UE i NATO już się rozpoczęły. Państwa bałtyckie wydają nawet plany awaryjne dla swoich obywateli, malując obraz scenariusza „Czerwonego Świtu”.
„Nie mówimy tu o wojnie konwencjonalnej. Mówimy o wszelkiego rodzaju prowokacjach, aktach sabotażu, testach, a to z pewnością dzieje się już w tej chwili” – powiedział szef łotewskiego państwa.
Polski premier Donald Tusk stwierdził w tym tygodniu, że Rosja mogłaby przeprowadzać sporadyczne ataki, które przedstawia jako „losowe”, aby „sparaliżować lub przynajmniej osłabić motywację państw NATO”, jak cytuje Associated Press . „Istnieje realne niebezpieczeństwo, że drony lub inne rodzaje pocisków mogłyby przeniknąć na terytorium jednego lub więcej państw na wschodniej flance, a nawet spowodować zniszczenia” – dodał Tusk, ostrzegając: „Moskwa mogłaby posunąć się nawet do przeprowadzenia jakiegoś rodzaju ataku powietrznego na terytorium NATO w nadchodzących miesiącach, aby pokazać, że zobowiązanie sojuszu wojskowego do wspólnej obrony zapisane w Artykule 5 to niewiele więcej niż kilka słów na kartce papieru”.
Jednak pomimo wszystkich zebranych dowodów, europejscy przywódcy państw i rządów wciąż się mobilizują, aby przygotować się psychologicznie do uruchomienia mechanizmu zabezpieczającego Artykułu 5 przeciwko jednemu z głównych mocarstw nuklearnych.
W obliczu tego podekscytowania minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow wyraźnie ostrzegł :
„Chcę podkreślić, że nie mamy żadnego interesu w tym [ataku na Europę], ale jeśli Europa, która codziennie mówi o przygotowaniach do wojny z Rosją, zaatakuje Rosję, będzie to zupełnie inna wojna – i będzie bardzo krótka”.
Co kryje się za tym pozornym absurdem? Z jednej strony widać wyraźnie, że kręgi rządzące w Brukseli zdają sobie sprawę, jak ich strategiczne błędy (bezwarunkowe wsparcie dla Ukrainy, poświęcenie europejskiego modelu gospodarczego na ołtarzu presji na Rosję, poparcie dla wojny z Iranem i obojętność wobec cierpienia w Azji Zachodniej) teraz zbierają swoje żniwo.
Ich straszenie Rosją jest raczej wyrazem desperacji niż starannego rozważenia i należytej staranności w odniesieniu do realnych zagrożeń związanych z taką wojną. Establishment niewątpliwie dostrzega, że kryzys energetyczny wynikający z wojny USA i Izraela z Iranem nie jest już „nieuchronny”, lecz już nastąpił.
Widzą gwałtowny wzrost kosztów utrzymania, znikające miejsca pracy i zbliżający się krach na rynkach – zwłaszcza na rynku obligacji (którego stopy procentowe determinują wartość wszystkich innych ryzykownych aktywów). W obliczu tego ci udręczeni politycy mogli dojść do wniosku, że podsycanie strachu to jedyny sposób na odwrócenie uwagi od własnych porażek i być może na danie im promyka nadziei na przetrwanie cyklu wyborczego.
Przetrwanie jest centralną motywacją, ale psychikę elit prawdopodobnie wspierają także dwie tezy, które, choć fałszywe, wydają się prawdopodobne klasie politycznej.
Pierwsze błędne przekonanie jest takie, że Rosja rozpoczęła wojnę prewencyjną w lutym 2022 r., aby podbić Kijów i około 60 procent Ukrainy.
Minione wydarzenia w Syrii wyjaśniają tę rzeczywistość: Rosja oficjalnie interweniowała w syryjskiej wojnie domowej we wrześniu 2015 roku na prośbę prezydenta Asada. Interwencja rosyjska okazała się ograniczona – bardzo ograniczone siły powietrzne (28–34 samoloty) i minimalna liczba bojowych sił specjalnych (rosyjski wkład składał się głównie z doradców wojskowych, analityków i żandarmerii wojskowej).
Obecność Rosji w Syrii miała charakter celowo symboliczny – była raczej deklaracją poważnych zamiarów niż chęcią zaangażowania się w wojnę lądową. W istocie celem Moskwy było uniknięcie bezpośredniej walki lądowej . Niemniej jednak rosyjskie naloty – wspierane przez irańskie wojska lądowe – pomogły armii syryjskiej wyprzeć siły dżihadystów z Aleppo. Doprowadziło to do zawieszenia broni, wynegocjowanego przez Rosję i Turcję pod koniec 2016 roku, a wkrótce potem do rozpoczęcia procesu pokojowego w Astanie.
Działania Putina w Aleppo jednoznacznie ustanowiły model jego pierwotnej taktyki wobec Ukrainy. Podczas pierwszej ofensywy na początku 2022 roku Rosja rozmieściła około 15 000 do 30 000 żołnierzy poza Kijowem i wokół niego. Europejskie twierdzenia, że siły te miały na celu zdobycie Kijowa na początku 2022 roku, są absurdalne – 40 000 żołnierzy może obsadzić plac miejski, ale czy uda im się zdobyć miasto liczące ponad trzy miliony mieszkańców? Absurdalne.
Niemniej jednak europejscy i amerykańscy komentatorzy — w tym amerykański Robert Pape — twierdzą, że nieudana próba zdobycia Kijowa, w połączeniu z wnioskiem , że Putin oczekiwał, że jego symboliczna demonstracja „poważnych intencji” skłoni NATO do wycofania się, sugeruje — według Pape — że Putin jest uwięziony w pułapce eskalacji . Pape argumentuje, że Putin dążył do szybkiego zwycięstwa w 2022 roku, ale po porażce jest teraz „uwięziony”, ponieważ musi wspinać się po drabinie eskalacji z coraz mniejszymi szansami na sukces — dlatego Putin poniesie porażkę. „To tylko kwestia czasu”.
Daleki od porażki, pokaz siły Moskwy w Syrii, choćby niewielki, zadziałał – Astana była syryjskim modelem. Do końca marca 2022 roku Proces Stambulski doprowadził do podpisania Komunikatu Stambulskiego , stanowiącego ramy porozumienia z Ukrainą. Inicjatywa ta upadła tylko z jednego powodu – Boris Johnson ją storpedował – a Rosja została zmuszona do przegrupowania sił, co uczyniła, aczkolwiek kosztem długiej wojny na wyniszczenie i niepotrzebnych strat w ludziach, które poniosły setki tysięcy Ukraińców.
Nie, to Boris Johnson wpędził Europę w pułapkę eskalacji.
Europejczycy najwyraźniej oparli swoją „historię sukcesu” w wojnie z Rosją, po pierwsze, na założeniu o rzekomej porażce przed Kijowem, a po drugie, na przesadnym poleganiu na sankcjach finansowych. Były francuski minister finansów Le Maire, w chwili euforii, ogłosił „kompleksową wojnę gospodarczą i finansową przeciwko Rosji ”. Twierdził, że sankcje zduszą rosyjską gospodarkę i doprowadzą do jej załamania – w praktyce jednak Rosja od 2007 roku przeszła na narodowy (samowystarczalny) model gospodarczy i nadal prosperuje.
Kto więc kogo wciągnął w pułapkę? Główne założenie, wyobrażone przez Zachód, że Rosja została zepchnięta do eskalacji od momentu, gdy nieistniejący plan zdobycia Kijowa zawiódł, odwróciło sytuację do góry nogami.
To właśnie błędna analiza Zachodu wpędziła go w spiralę eskalacji działań, które mogłyby nieumyślnie wciągnąć Europę w wojnę z Rosją – wojnę, której żaden Europejczyk nie chce.
=====================================
Tekst ukazał się w języku angielskim na stronie Conflicts Forum .
Linki do poprzednich artykułów TKP na ten temat znajdziesz poniżej 👇
Alastair Crooke jest byłym brytyjskim dyplomatą, pracownikiem MI6 oraz założycielem i dyrektorem Conflicts Forum w Bejrucie.
W połowie września Kreml zasygnalizował, że negocjacje mogą zostać wznowione. Putin oświadczył, że rozmowy trójstronne ze Stanami Zjednoczonymi i Ukrainą są mało prawdopodobne przed wyborami do Dumy Państwowej, ale Rosja będzie gotowa do wznowienia kontaktów po wyborach. Wybory zakończyły się 20 września. W ciągu tygodnia zarówno Putin, jak i Ławrow zmienili swoje stanowisko z warunkowej otwartości na zestaw stanowisk, które sprawiają, że negocjowane zakończenie wojny jest trudniejsze do osiągnięcia niż kiedykolwiek w tym roku.
Wyzwalacz: 20 września
Punktem zwrotnym była ukraińska kampania dronów w dniu wyborów. Putin oświadczył, że tej nocy ponad 1600 dronów wtargnęło na teren obwodu moskiewskiego, atakując lokale wyborcze, w tym jeden w szkole, którą opisał jako niemal całkowicie zniszczoną. Przewodnicząca obwodowej komisji wyborczej zginęła w ataku na jej dom. Mer Moskwy Siergiej Sobianin nazwał atak bezprecedensowym. Według RT, na przedmieściach zginęło dwóch cywilów, a rafineria ropy naftowej została uszkodzona. Niezależnie od oceny rosyjskich doniesień o zniszczeniach, polityczny wpływ na Moskwę był ewidentny.
Putin: od „gotowi po wyborach” do „zastanowimy się dwa razy”
Na konferencji prasowej w Petersburgu 25 września Putin zredefiniował całą linię negocjacyjną. Wymienił serię ukraińskich eskalacji: atak na port w Petersburgu podczas forum ekonomicznego w czerwcu, kampanię przeciwko rosyjskim rafineriom, próbę morskiej blokady rosyjskiego wybrzeża Morza Czarnego, która – jak oszacował – doprowadziła do uszkodzenia ponad 100 statków, oraz ataki na magazyny handlowe. Oświadczył, że Rosja odpowiedziała na każdą z tych sytuacji – tak skutecznie, że Kijów dąży obecnie do częściowego zawieszenia broni w sektorze energetycznym i lotniczym.
Putin nie potraktował tych próśb jako otwarcia na rozmowy. Potraktował je jako dowód na skuteczność rosyjskiej presji. Jego przesłanie do Kijowa brzmiało, że żadna prowokacja ani eskalacja nie przyniesie mu tego, czego chce, a jedynie pogorszy jego własną pozycję. Potem nastąpił kluczowy fragment. Propozycje wciąż są aktualne, powiedział, ale po tym wszystkim, co zrobiła Ukraina, Rosja „dwa razy się zastanowi”, jak zareagować. Każda decyzja – w tym o wznowieniu negocjacji – będzie podejmowana w oparciu o rosyjskie interesy.
To zauważalna zmiana w porównaniu z sytuacją sprzed dziesięciu dni. Putin nie zamknął drzwi do rozmów, ale wycofał dorozumianą obietnicę ich wznowienia po wyborach i uzależnił ewentualne wznowienie od oceny korzyści, jakie może osiągnąć Rosja.
Ławrow w Radzie Bezpieczeństwa: nie ma pauzy „w żadnym formacie”
Ławrow jasno wyraził to stanowisko 23 września w Nowym Jorku. Na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Ukrainy oświadczył: „Wyciągnęliśmy wnioski z gorzkiego doświadczenia i nie zawiesimy specjalnej operacji wojskowej na czas negocjacji w żadnej formie”. Powiedział, że państwa europejskie chcą przerwy, aby zyskać na czasie i uzupełnić uszczuplone arsenały Ukrainy. Odrzucił zawieszenie broni przed zawarciem porozumienia jako nie do przyjęcia i podkreślił, że celem jest długoterminowe rozwiązanie.
Moment ogłoszenia zawieszenia broni był jednoznaczny. Tego samego dnia Ukraina i 51 jej zwolenników wydało oświadczenie wzywające Rosję do zaakceptowania natychmiastowego i bezwarunkowego zawieszenia broni, aby umożliwić rozpoczęcie rozmów. Wśród sygnatariuszy znalazły się UE i jej państwa członkowskie, Wielka Brytania, Kanada i Australia. Minister spraw zagranicznych Ukrainy Andrij Sybiha zauważył, że 14 z 15 członków Rady Bezpieczeństwa poparło propozycje zawieszenia broni w takiej czy innej formie – Rosja stanęła w tej sprawie osamotniona.
Ławrow poszedł dalej niż tylko mechanizm zawieszenia broni. Stwierdził, że Ukraina zachowałaby granice z 1991 roku, gdyby Europejczycy nie „urządzili im gry”. To klasyfikuje utratę terytorium Ukrainy jako trwałą i obarcza winą Europę. To nie jest język rządu przygotowującego się do negocjacji w sprawie linii kontroli.
Ławrow w Zgromadzeniu Ogólnym: Europa jako wróg
W swoim przemówieniu do Zgromadzenia Ogólnego 26 września Ławrow wskazał Europę jako główne zagrożenie. Oświadczył, że UE przygotowuje się do wojny z Rosją i że taka koncentracja może ostatecznie doprowadzić do konfliktu. Zasugerował, że dążenie Niemiec do hegemonii militarnej można postrzegać jako próbę ustanowienia „Czwartej Rzeszy”. Na swojej kolejnej konferencji prasowej argumentował, że europejska koncentracja jest ostatecznie konieczna, „ponieważ nie planujemy” ataku. Nazwał europejskie przygotowania do wojny potencjalną „samospełniającą się przepowiednią”.
To wyklucza Europę jako partnera negocjacyjnego. Ławrow powiedział Europejczykom, że przygotowują się do wojny, że ich wezwania do zawieszenia broni są sposobem na zbrojenie Ukrainy i że zniweczyli szansę na porozumienie w sprawie granic Ukrainy z 1991 roku. Moskwa uważa obecnie jedynie Stany Zjednoczone za prawowitego partnera negocjacyjnego.
Nawet kanał amerykański nic nie pokazał.
Po spotkaniu z Ławrowem w Nowym Jorku minister spraw zagranicznych Marco Rubio oświadczył, że zarówno Rosja, jak i Ukraina wyraziły zainteresowanie ograniczonym zawieszeniem broni w sprawie infrastruktury energetycznej i dostaw zboża, ale przyznał, że osiągnięcie porozumienia nie będzie łatwe. Rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie potwierdziło żadnego porozumienia, a rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow stwierdził, że obecnie nie ma warunków do przejścia na drogę pokojową, choć Rosja pozostaje otwarta na dialog.
Putin ocenił stosunki z USA chłodno. Z zadowoleniem przyjął rozmowy Trumpa z Xi w Waszyngtonie, ale stwierdził, że stosunki Rosji ze Stanami Zjednoczonymi spadły niemal do zera – w porównaniu z rocznym wolumenem handlu z Chinami wynoszącym 240 miliardów dolarów.
Ciśnienie na morzu, w powietrzu i na lądzie
Zaostrzeniu polityki dyplomatycznej towarzyszy rosnąca presja militarna na trzech frontach jednocześnie. Moskwa nie czeka na rozmowy. Wykorzystuje przerwę, aby zwiększyć koszty, jakie Ukraina poniesie w związku z odrzuceniem rosyjskich warunków.
Na morzu Rosja przywróciła de facto blokadę ukraińskich portów nad Morzem Czarnym. Zamiast zwrócić swoje okręty wojenne na ukraińskie wybrzeże, jak to miało miejsce w 2022 roku, użyła pocisków i dronów przeciwko portom i statkom handlowym. Po atakach w połowie lipca, w tym zatopieniu masowca Złoty Lew, armatorzy i ubezpieczyciele wycofali się, a ruch w Odessie, Czarnomorsku i Piwdennym załamał się. 12 września Rosja zaatakowała obwód odeski pociskami manewrującymi, pociskami balistycznymi i 129 dronami, twierdząc, że trafiły w dwa statki towarowe w Czarnomorsku, które według Rosji przewoziły broń. Pełniący obowiązki ministra spraw zagranicznych Ukrainy oskarżył Moskwę o próbę przekształcenia Morza Czarnego w „drugą Cieśninę Ormuz”. W Petersburgu Putin wymienił zniesienie blokady jako jedną z ustępstw, o które zabiega Kijów, i jasno dał do zrozumienia, że nie spieszy się z ich udzieleniem.
W powietrzu Rosja zintensyfikowała ataki na Kijów i inne duże miasta, atakując transport, przemysł, energię elektryczną, wodę i komunikację. 23 września, w dniu wystąpienia Ławrowa przed Radą Bezpieczeństwa, wielogodzinne ataki dronów uderzyły w infrastrukturę kolejową, magazyny i stacje benzynowe w Kijowie, zabijając co najmniej dwie osoby i raniąc ponad 30. Zełenski oświadczył, że Rosja rozmieściła dużą liczbę dronów, w tym szybsze modele odrzutowe. Ataki wymierzone były również w sieci energetyczne, wodociągowe i internetowe, częściowo zakłócając dostawy wody na lewym brzegu Kijowa. Już na początku września Rosja atakowała Kijów, a także południową i wschodnią Ukrainę przez sześć kolejnych nocy. Wraz ze zbliżającą się zimą sieć energetyczna staje się osobnym frontem. Zełenski poruszył kwestię zawieszenia broni w sprawie infrastruktury energetycznej w rozmowie z Trumpem w ONZ; Moskwa nie zaakceptowała tego rozwiązania.
Na lądzie siły rosyjskie atakują wzdłuż całej linii frontu, a Rosja posuwa się naprzód, podczas gdy Ukraina ustępuje. Ukraiński Sztab Generalny poinformował o 277 starciach 24 września – od odcinków Słowiańskiego i Kramatorskiego w północnym Doniecku po Hulajpole na południu, z najcięższymi atakami w okolicach Kostyantynówki i Pokrowska. 14 września siły rosyjskie zdobyły Szyroke i Szewczenkowe w obwodzie charkowskim oraz Nowoandriejewkę w obwodzie zaporoskim, a następnego dnia okrążoną Olchowatkę w obwodzie charkowskim. Każdy dzień impasu dyplomatycznego to kolejny dzień tej presji.
Co to wszystko oznacza?
Łącznie oświadczenia z ostatnich dziesięciu dni świadczą o twardszym stanowisku Rosji:
Rozmowy zostaną wznowione wyłącznie zgodnie z harmonogramem Moskwy i jej oceną własnych interesów, a nie zgodnie z obietnicą kontynuacji po wyborach.
W trakcie negocjacji nie doszło do żadnego zawieszenia broni – nawet bezwarunkowego zawieszenia broni, popartego przez ponad 50 krajów.
Prośby Ukrainy o częściowe zawieszenie broni traktowane są jako dowód, że naciski ze strony Rosji przynoszą skutek, a nie jako okazja do rozmów.
Europa jest przedstawiana jako agresor, wykluczona jako partner i obwiniana za utratę terytorium Ukrainy.
Wzrasta presja militarna na wszystkich osiach: faktyczna blokada portów ukraińskich, nasilone ataki na infrastrukturę Kijowa i ataki na całym froncie.
Kierunek jest jasny. W połowie września Moskwa mówiła o tym, kiedy negocjacje zostaną wznowione. 26 września wyraziła wątpliwość, czy w ogóle chce je kontynuować – i na jakich warunkach.
Wadephul [niemiecki min. spraw zagr. ] tuszuje wybuchowy raport Butschy – jego treść jest tu ledwie wspomniana: Pełny dokument jest dostępny do przeczytania na końcu
To niezwykła scena z pierwszego bezpośredniego spotkania ministrów spraw zagranicznych Niemiec i Rosji od początku wojny na Ukrainie: Johann Wadephul siedzi naprzeciwko Siergieja Ławrowa w Nowym Jorku, 26 września. Rozmowa trwa dobre 20 minut i odbywa się w sali konferencyjnej rosyjskiej delegacji przy Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Jednak tuż przed niemieckim ministrem spraw zagranicznych leży dokument, którego tytułu nie sposób nie zauważyć:
„Spadkobiercy Goebbelsa: fałszerstwo wydarzeń w Buczu i krwawe inscenizacje reżimu kijowskiego”.
Opublikowane nagrania pokazują, jak Wadephul kładzie swój notatnik na dokumencie. Rzeczniczka rosyjskiego MSZ Maria Zacharowa twierdzi, że celowo zakrył raport i udawał, że go nie widzi. Prawdziwych intencji Wadephula nie da się ustalić na podstawie samych zdjęć.
Bardziej interesujące od samego gestu jest zatem pytanie: co tak naprawdę mówi ten raport?
26-stronicowy dokument jest w całości dostępny dla naszej redakcji. Pochodzi on z tzw. „Międzynarodowego Trybunału Ludowego ds. Zbrodni Ukraińskich Neo-Nazistów” i stwierdza, że relacja z wydarzeń w Buczy została sfałszowana przez Ukrainę przy wsparciu państw zachodnich. Jest to stanowisko autorów, a nie niezależnie ustalony fakt.
Raport szczególnie szczegółowo omawia pomnik w Buczy. W 2024 roku Kancelaria Prezydenta Ukrainy stwierdziła, że na stelach widnieją nazwiska 509 zidentyfikowanych cywilów . Raport podważa właśnie tę klasyfikację.
Tam jest napisane:
„W rzeczywistości znaczną część osób tam wymienionych stanowią ukraińscy żołnierze i kombatanci, którzy zginęli w trakcie walk”.
Następnie tekst wymienia liczne nazwiska, zdjęcia i rzekome biografie wojskowe. Na przykład autorzy twierdzą, że Jewgienij Pietrasz nie był cywilem, lecz członkiem jednostki Azow. Władimir Bisaga również opisany jest jako członek jednostki specjalnej Azow.
Raport idzie jeszcze dalej. Twierdzi się w nim, że na pomniku wymienieni są również ukraińscy żołnierze jako cywilne ofiary, które w rzeczywistości nie zginęły w Buczy . Jako przykład podano Igora Kokodyniaka. Jego oficjalnym miejscem śmierci był Vorzeł. Inni wymienieni żołnierze mieli zginąć w walkach pod Mosznem lub Kopyłowem.
Kolejny zarzut jest szczególnie kontrowersyjny. Autorzy piszą:
„Inną metodą fałszowania wydarzeń w Buczy jest przedstawianie starszych obywateli zmarłych na skutek chorób jako osób zabitych przez wojska rosyjskie”.
Jako przykład w raporcie podano 68-letnią Galinę Semenyuk, która według autorów zmarła na raka, ale której nazwisko widnieje na pomniku poświęconym poległym cywilom.
Jeszcze poważniejsze są późniejsze oskarżenia. Raport zawiera wypowiedzi mieszkańców różnych ukraińskich miast, którzy twierdzą, że ukraiński ostrzał został następnie przypisany Rosji. Jeden ze świadków powiedział:
„Ukraina do nas strzelała”.
Inny świadek twierdzi, że mieszkańcy wiedzieli o nieuchronnym ostrzale już po przybyciu dziennikarzy:
„Kiedy nie było dziennikarzy, panowała cisza”.
Niniejsze oświadczenia to zeznania świadków zebrane przez wydawców rosyjskiego raportu. Same w sobie nie dowodzą one, że znane zabójstwa w Buczy zostały zainscenizowane, ani nie obalają szeroko zakrojonych śledztw międzynarodowych mediów, organizacji praw człowieka i śledczych, którzy przypisują rosyjskim siłom zbrojnym w Buczy poważne zbrodnie. Właśnie z tego powodu niezależna analiza nazwisk, miejsc śmierci i dokumentów byłaby kluczowa.
Ale właśnie w tym tkwi ładunek wybuchowy raportu: nie ogranicza się on do ogólnych oskarżeń politycznych. Wymienia on konkretne osoby, jednostki wojskowe, miejsca śmierci, doniesienia ukraińskich mediów, zdjęcia i zeznania świadków , którymi autorzy uzasadniają swoją relację.
Dowody te można zbadać, obalić lub potwierdzić. Wnioski autorów można odrzucić. Aby to jednak zrobić, należy najpierw zbadać, co dokument faktycznie mówi.
Na spotkaniu w Nowym Jorku raport ten został umieszczony w widocznym miejscu, bezpośrednio przed Johannem Wadephulem. Zacharowa twierdzi, że niemiecki minister spraw zagranicznych zakrył go swoim notatnikiem. Sam Wadephul stwierdził po spotkaniu, że było ono „intensywne” i że nadal istnieją rozbieżności zdań w kluczowych kwestiach.
Mimo wszystko obraz pozostaje symboliczny: pomiędzy ministrami spraw zagranicznych Niemiec i Rosji leży raport na temat Buczy – a chwilę później na nim leży notatnik Wadephula.
Prawdziwość zarzutów nie powinna być oceniana na podstawie przynależności politycznej, lecz na podstawie sprawdzalnych dowodów.
Dlatego udostępniamy naszym czytelnikom poniżej pełny, 26-stronicowy raport. Każdy może sam zapoznać się z przedstawionymi dowodami i twierdzeniami – i wyrobić sobie własną opinię.
Raport przetłumaczono za pomocą serwisu DeepL.com.
Ujawniono: Niemiecki „ekspert ds. antysemityzmu” Guy Katz rzekomo wcześniej pracował dla izraelskiego wywiadu Mossadu, a obecnie ma wpływ na sposób radzenia sobie z protestami propalestyńskimi.
MintPress ujawnia, że monachijski „ekspert ds. antysemityzmu”, który organizuje działania polityczne mające na celu stłumienie propalestyńskich protestów w całych Niemczech, jest byłym izraelskim szpiegiem.
Od 7 października 2023 roku Guy Katz, profesor zarządzania międzynarodowego na Uniwersytecie Nauk Stosowanych w Monachium, stał się jedną z czołowych postaci niemieckiej polityki w kontekście Izraela i antysemityzmu. Katz założył liczne organizacje rzekomo zwalczające antysemityzm, przemawiał w Bundestagu i współpracował z policją, pomagając jej w tłumieniu antyizraelskiej retoryki. Podobno jest jednak byłym szpiegiem izraelskiej agencji wywiadowczej Mossad – fakt ten nigdy nie został wspomniany w obszernym materiale informacyjnym i licznych negatywnych komentarzach, z jakimi spotyka się w niemieckich i międzynarodowych mediach.
MintPress News prowadzi dochodzenie w tej sprawie.
„Cesarz antysemityzmu”
Od października 2023 roku Guy Katz ugruntował swoją pozycję jako jedna z najbardziej wpływowych postaci politycznych w Niemczech w kwestii izraelsko-palestyńskiej. Założył liczne grupy interesu i współpracował z władzami w celu tłumienia oporu wobec ludobójstwa – wszystko pod pretekstem walki z antysemityzmem.
Na początku tego roku założył „Antysemityzm? Nie w moim imieniu!” – bezpartyjną organizację, której celem jest wykorzenienie nienawiści do Żydów w całych Niemczech. Katzowi udało się przekonać do tej inicjatywy wszystkie główne partie w bawarskim parlamencie, z wyjątkiem faszystowskiej Alternatywy dla Niemiec (AfD), której odmówiono członkostwa. (Pomimo silnego poparcia AfD dla Izraela). Grupa chce uwidocznić filosemityzm i wysłać przesłanie do całego kraju. „Wielu sprzeciwia się antysemityzmowi, ale zbyt niewielu otwarcie wyraża swoje stanowisko. Ta kampania sprawia, że zajmowanie stanowiska staje się częścią codziennego życia” – wyjaśnił Katz.
„Antysemityzm beze mnie” opiera się na pracy „Roof Against Hate” (Niemcy, Austria i Szwajcaria przeciwko nienawiści), sojuszu ponad 200 organizacji, a także na monachijskim oddziale „Run For Their Lives”, grupy organizującej demonstracje, których celem jest domaganie się uwolnienia izraelskich więźniów ze Strefy Gazy – obie organizacje zostały założone lub współzałożone przez Katza.
6 października 2024 r. zaplanował i poprowadził w Monachium duży wiec solidarności z Izraelem, w którym wzięło udział 30 000 osób potępiających Hamas i przemoc antysemicką.
Aktywizm Katza zaowocował zaproszeniami do najwyższych szczebli władzy w Niemczech. W zeszłym roku wygłosił przemówienie przed parlamentem Bawarii, odnosząc się do antysemityzmu i wyraźnie mówiąc posłom: „Nigdy więcej, teraz”. Obecnie współpracuje z policją i uniwersytetami w Niemczech, opracowując programy szkoleniowe, które uczą ich, jak najlepiej zwalczać to, co nazywa nienawiścią do Żydów.
W październiku 2025 roku zorganizował w Monachium uroczystość upamiętniającą drugą rocznicę ataków z 7 października. Przeprowadził tam wywiad z Naftalim Bennettem, byłym premierem Izraela, który zdecydowanie popierał działania Sił Obronnych Izraela (IDF) w Strefie Gazy i był zamieszany w liczne zbrodnie wojenne. Katz stwierdził jednak, że jest „pod wrażeniem” działań polityka.
Katz jest stale cytowany w mediach, zarówno w prasie niemieckiej i izraelskiej, jak i międzynarodowej, które jednomyślnie akceptują jego samozwańczą rolę eksperta w dziedzinie antysemityzmu.
Krótko mówiąc: nie można dość podkreślić jego wpływu na debatę na temat Izraela i rzekomego wzrostu antysemityzmu w Niemczech.
W swoim niestrudzonym aktywizmie jego przesłanie jest jasne: największe zagrożenie nie pochodzi ze strony faszystowskiej prawicy (która niecałe sto lat temu przeprowadziła ludobójczą kampanię eksterminacji narodu żydowskiego w całej Europie), ale ze strony lewicy. „Uważam, że ekstremizm lewicowy i ekstremizm islamistyczny są dla nas, Żydów, o wiele bardziej niebezpieczne” – powiedział lokalnej gazecie „Jüdische Allgemeine”, twierdząc, że sytuacja niemieckich Żydów jest dziś „bardzo podobna” do tej w okresie poprzedzającym II wojnę światową – ze względu na zagrożenie ze strony lewicy.
Potępił decyzję niemieckiego sądu, aby nie zakazać propalestyńskiej demonstracji na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, twierdząc, że jest ona „oczywiście antysemicka”, ponieważ „podżega do nienawiści wobec Izraela” poprzez wykorzystanie „pierwotnej formy antysemityzmu”: twierdzenia, że Izrael zabija palestyńskie dzieci i pobiera organy od swoich ofiar.
W tym przypadku jednak nie chodzi o oszczerstwo krwi, lecz o udowodniony fakt. Izrael ma długą i dobrze udokumentowaną historię pobierania organów i w ciągu ostatnich trzech lat zabił ponad 20 000 palestyńskich dzieci, w tym ponad 1000 niemowląt poniżej pierwszego roku życia.
Jedną z postaci ze spektrum lewicowego, którą Katz wyróżnił, jest szwedzka aktywistka klimatyczna Greta Thunberg, porwana przez izraelskie siły specjalne w 2025 roku podczas próby dostarczenia pomocy humanitarnej do Strefy Gazy.
Chociaż Katz odmawia zaklasyfikowania działań Izraela w Strefie Gazy jako ludobójstwa, twierdzi, że Hamas dopuścił się ludobójstwa na chrześcijanach i zamierza dokonać kolejnego, „aż wszyscy Żydzi zostaną zniszczeni”. W publicznym nagraniu wideo twierdzi, że izraelskie ataki na szkoły i szpitale są uzasadnione, ponieważ Hamas ma tam ukrytą broń, i nazywa mieszkańców Strefy Gazy (w tym dzieci) „tak zwanymi niewiniątkami” i „tak zwanymi cywilami”.
Z drugiej strony Katz szczególnie chwalił prezydenta Donalda Trumpa, nazywając go „architektem pokoju” na Bliskim Wschodzie.
Gry szpiegowskie:
Guy Katz przeprowadził się do Niemiec w 2004 roku i zbudował udaną karierę; obecnie wykłada rozwiązywanie konfliktów, zarządzanie, negocjacje i strategię na Uniwersytecie Nauk Stosowanych w Monachium. W swojej działalności politycznej i wywiadach dla mediów nie ujawnia wystarczająco szczegółowo szczegółów swojej przeszłości przed przyjazdem do Niemiec. Guy Katz jest byłym [?? md] szpiegiem Mossadu.
W wykładzie, który wygłosił na Uniwersytecie w Nairobi w 2023 roku, zanim stał się znany w całym kraju jako jeden z czołowych aktywistów pro-izraelskich w Niemczech, ujawnił, że jest byłym tajnym agentem tej niesławnej agencji wywiadowczej.
Podczas wykładu rozwinął powiedzenie, że „byli” szpiedzy nigdy tak naprawdę nie porzucają szpiegostwa. Katz wyjaśnił publiczności, jak napisał uniwersytet na swojej oficjalnej stronie internetowej, że Mosad „nauczył się sztuki zwalniania agentów”. „Wyjaśnił, że w wojsku i służbach wywiadowczych istnieje departament, który opiekuje się emerytowanymi funkcjonariuszami służb bezpieczeństwa”, co rodzi pytania o to, w jakim stopniu byli pracownicy Mossadu nadal utrzymują kontakt z tą organizacją.
To twierdzenie wydaje się potwierdzać profil Katza na Expert Marketplace, cyfrowej platformie rezerwacji prelegentów. Katz zwraca uwagę, że jednym z tematów jego wystąpienia jest „Komunikowanie się jak agent Mossadu” – prezentacja „oparta na prawdziwych wydarzeniach i pokazująca, czego liderzy mogą się z nich nauczyć”.
Inne profile wymieniają go jako byłego oficera wywiadu Sił Obronnych Izraela, co sugeruje jego możliwe powiązania z kontrowersyjną Jednostką 8200.
Powodem, dla którego przeszłość jest problematyczna, jest długa historia prowadzenia przez te organizacje szpiegostwa, operacji psychologicznych, ataków terrorystycznych i zabójstw na zlecenie na całym świecie, nawet w krajach sojuszniczych.
Mosad przeprowadził serię zamachów na irańskich naukowców zaangażowanych w irański program nuklearny. Jednocześnie zarówno Mosad, jak i Jednostka 8200 zostały uznane za mózgi ataku na libański pager w 2024 r. – incydentu, który niemal jednogłośnie potępiono jako akt terroryzmu i w wyniku którego ucierpiały tysiące cywilów.
Jednostka 8200 stanowi serce izraelskich operacji zaawansowanego technologicznie nadzoru i wojny cyfrowej. Ta elitarna jednostka odpowiada za izraelską cyberwojnę, hakowanie i operacje wywierania wpływu. Jej „byli” agenci, na przykład, stali za opracowaniem i dystrybucją niesławnej aplikacji Pegasus. Pegasus to oprogramowanie służące do włamywania się i szpiegowania urządzeń ponad 50 000 prominentnych osobistości na całym świecie, w tym dziennikarzy, działaczy na rzecz praw człowieka, aktywistów i polityków (w tym europejskich głów państw). Pegasus zapewnił izraelskim służbom wywiadowczym dostęp do urządzeń wszystkich osób objętych atakiem, umożliwiając im jednoczesne szpiegowanie kilkudziesięciu krajów.
Z pewnością wymowny jest fakt, że członek takiej organizacji prowadzi kampanię nacisków mającą na celu zakazanie propalestyńskich wypowiedzi w Niemczech.
Niszczenie demokracji w obronie ludobójstwa:
Niemiecki establishment, w tym wszystkie główne partie, udzielił praktycznie bezwarunkowego poparcia Izraelowi i jego działaniom w Strefie Gazy. Wsparcie to obejmowało podpisanie umowy o współpracy wojskowej i sprzedaż broni o wartości prawie 1 miliarda dolarów w ciągu samych pierwszych pięciu miesięcy 2026 roku. Najważniejszą transakcją była dostawa niemieckiego okrętu podwodnego klasy Dolphin II, który trafił do Tel Awiwu w lipcu.
Ta niezachwiana solidarność elit stoi w jaskrawym kontraście z postawą ogółu społeczeństwa. Sondaż YouGov z 2025 roku ujawnił powszechną antypatię wobec Izraela: osiem razy więcej Niemców miało skrajnie negatywną opinię o tym kraju niż skrajnie pozytywną. Ogólnie rzecz biorąc, tylko 21% społeczeństwa postrzega Izrael pozytywnie (z czego tylko 4% jest skrajnie pozytywnie), podczas gdy 65% wyraża otwartą dezaprobatę (z czego 32% zdecydowanie).
Z innego niedawnego sondażu wynika, że 62% wszystkich wyborców uważa, że Izrael dopuszcza się ludobójstwa w Strefie Gazy. Jeśli pominąć tych, którzy stwierdzili, że nie wiedzą lub nie odpowiedzieli na to pytanie, prawie czterech na pięciu Niemców uznało działania Izraela za porównywalne z ludobójstwem.
W całych Niemczech odbyły się liczne demonstracje pro-palestyńskie, które spotkały się z przemocą ze strony władz. Tysiące osób zostało aresztowanych, a zdjęcia zamaskowanych policjantów brutalnie atakujących pokojowych demonstrantów w całym kraju regularnie krążą w sieci.
Państwo niemieckie podjęło kroki w celu faktycznej kryminalizacji propalestyńskich wypowiedzi i protestów pod pretekstem „racji stanu” – doktryny, która głosi, że zaangażowanie na rzecz bezpieczeństwa Izraela jest niepodważalnym i niepodważalnym filarem państwa niemieckiego. W 2024 roku, w odpowiedzi na narastającą falę niepokojów, rząd uchwalił ustawę zobowiązującą osoby ubiegające się o obywatelstwo niemieckie do złożenia przysięgi wierności Izraelowi i syjonizmowi, uznając tym samym „prawo państwa do istnienia”.
Tylko w Berlinie w ciągu pierwszych 18 miesięcy po atakach z 7 października wniesiono ponad 9000 oskarżeń karnych w związku z protestami propalestyńskimi. Zakazano działalności wielu grup palestyńskich lub propalestyńskich, a także popularnych haseł, takich jak „Od rzeki do morza Palestyna będzie wolna”.
Reakcja władz, uważana przez wielu za najostrzejszą w Europie, spotkała się z ostrą krytyką ze strony Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz organizacji takich jak Amnesty International i Human Rights Watch. Zwrócono uwagę na takie problemy, jak dyskryminacja muzułmanów sankcjonowana przez państwo i de facto zakaz symboli oporu, np. kefiji.
Sam Izrael określił Niemcy jako kluczowe pole bitwy w tym, co premier Benjamin Netanjahu nazywa „ósmym frontem” kraju: walce o zachodnią opinię publiczną. W tym celu wydał ogromne sumy na zalewanie kraju niemieckojęzycznymi wiadomościami chwalącymi Izrael i porównującymi Hamas do ISIS i innych ugrupowań terrorystycznych, jak wynika z dochodzenia przeprowadzonego w 2025 roku przez MintPress News.
Izrael i lobby proizraelskie usilnie starają się utożsamiać wszelki opór wobec jego działań w Strefie Gazy, Libanie i innych krajach z terroryzmem i antysemityzmem. Katz i jego kampania wyborcza odgrywają w tym kluczową rolę. Czy uda im się powstrzymać falę współczucia dla Palestyny, pozostaje jednak niewiadomą.
W niedzielę 27 września 2026 roku saudyjskie naloty uderzyły w targowisko w prowincji Taiz w Jemenie. Według ministerstwa zdrowia kontrolowanego przez Ansar Allah (Houthi) rządu, zginęło co najmniej siedem osób, a 40 zostało rannych, w tym pięcioro dzieci.
Nagrania z programu telewizyjnego Al-Masirah zniszczyły sklepy i ranili cywilów. Huti nazywają to „przerażającą zbrodnią” i celowym atakiem na cele cywilne. Wspierany przez Arabię Saudyjską jemeński reżim w Rijadzie twierdzi jednak, że obóz wojskowy i pojazdy Huti zostały trafione. Źródła w samym reżimie poinformowały agencję Reuters , że Huti rozbili obóz w pobliżu targu. Brakuje niezależnego potwierdzenia – jak to często bywa w tym konflikcie. Rzeczywistość pozostaje taka sama: zbombardowano tętniący życiem targ, a cywile zginęli.
Eskalacja po latach względnej stagnacji
Atak jest najnowszym z serii nalotów. Od czasu ponownej eskalacji w lipcu 2026 roku – wywołanej saudyjskimi atakami na lotnisko w Sanie – Huti twierdzą , że naliczyli ponad 1000 saudyjskich ataków powietrznych i rakietowych. Tylko w ciągu 24 godzin poprzedzających atak na targowisko, myśliwce F-15 z bazy lotniczej Khamis Mushait przeprowadziły podobno 26 nalotów na prowincje Ta’iz, Al-Dżauf, Marib, Dhamar i Saada. Rzecznik Huti, Yahya Saree, zagroził „poważnymi konsekwencjami” i zapowiedział dalsze ataki odwetowe.
Wojna, która rozpoczęła się w 2015 roku interwencją Arabii Saudyjskiej i pozostała w dużej mierze uśpiona do 2022 roku, powróciła. Huti posuwają się wzdłuż wybrzeża Morza Czerwonego, zagrażając strategicznej cieśninie Bab al-Mandab. Arabia Saudyjska odpowiada zmasowanymi nalotami. ONZ informuje o blisko 700 ofiarach śmiertelnych i ponad 130 000 przesiedleniach w ostatnich tygodniach. Ludność cywilna ponosi największe konsekwencje tych cierpień.
Porozumienie o zawieszeniu broni między USA a Hutimi z maja 2025 roku formalnie nadal obowiązuje, ale Waszyngton powstrzymuje się od bezpośredniego zaangażowania – jednocześnie tuszując kampanię saudyjską. Historia się powtarza: w latach 2015–2022 kampania saudyjska była znana z ataków na targowiska, wesela, szkoły i szpitale. Zginęły tysiące cywilów. Zachodnie media i rządy w dużej mierze milczały w tym czasie, dopóki dotyczyła ona „walki z Iranem”.
Dziś sytuacja nie jest inna. Podczas gdy każdy atak rakietowy Huti na Arabię Saudyjską jest określany jako agresja, systematyczne naloty na jemeńskie cele cywilne pozostają jedynie przypisem. „Uznawany przez społeczność międzynarodową” rząd w Rijadzie w rzeczywistości nie posiada własnych sił powietrznych – jest zależny od logistyki Arabii Saudyjskiej i Zachodu. Twierdzenie, że atakowane są tylko cele wojskowe, przypomina standardowe wymówki z minionych wojen.
Wojna bez końca – i bez odpowiedzialności
Jemen od lat zmaga się z jedną z najgorszych katastrof humanitarnych na świecie. Blokada, zniszczenie infrastruktury i powtarzające się naloty drastycznie zaostrzyły głód i choroby. Ponowna eskalacja konfliktu pokazuje, że „wysiłki pokojowe” ostatnich lat okazały się jedynie chwilowym wytchnieniem. Arabia Saudyjska i jej zachodni sojusznicy nadal dążą do dominacji militarnej, a cenę za to płaci ludność cywilna.
Zmarli na targu w Taiz nie są stratami ubocznymi. Są logiczną konsekwencją polityki, która przedkłada interesy geostrategiczne nad ludzkie życie. Dopóki Stany Zjednoczone i Europa będą dostarczać broń, technologię i zapewniać ochronę dyplomatyczną, odpowiedzialność pozostanie wspólna. Pytanie nie brzmi po prostu, kto zbombardował targ. Pytanie brzmi, dlaczego Zachód nadal toleruje tę wojnę – i dlaczego media tak powściągliwie o niej donoszą.
Za morderstwami, wojnami i niepokojami w regionie stoi kolonialna potęga Brytyjczyków. W 1933 roku Wielka Brytania uczyniła rodzinę Saudów władcami Arabii Saudyjskiej, wraz z trzema anektowanymi prowincjami Jemenu, a w latach 1947/48 poparła powstanie Izraela, którego powstanie minister spraw zagranicznych Balfour obiecał już Rothschildowi w niesławnej Deklaracji Balfoura z 1917 roku. Dziś ponownie wspierają Arabię Saudyjską swoimi siłami powietrznymi.
Cieśnina Ormuz mogła być dopiero początkiem. Analityk geopolityczny Pepe Escobar ostrzega przed kluczowym tygodniem w wojnie z Iranem: Po fiasku inicjatywy dyplomatycznej w Nowym Jorku, nadchodzące dni mogą zapoczątkować nowy etap eskalacji.
Według jego informacji, Teheran rozważa rozszerzenie presji militarnej poza Zatokę Perską na Ocean Indyjski. Jednocześnie zbliżają się dwa irańskie terminy – 28 i 30 września.
Pepe Escobar na początku swojej analizy jasno zaznacza, że nie zamierza formułować prognoz. Mówi raczej o trendach i „sygnałach ostrzegawczych”, które wywnioskował z własnych rozmów i kontaktów. Zaledwie kilka dni wcześniej był w Rosji; wspomina również o rozmowach z irańskimi, jemeńskimi i amerykańskimi kontaktami.
A na podstawie tych informacji uważa, że sytuacja jest wyjątkowo niebezpieczna.
Dwa terminy – a 30 września jako data kluczowa.
Escobar początkowo wspomina o dwóch irańskich datach: 28 września i 30 września .
30 września jest szczególnie ważny. Według niego, irański termin rozpoczął się 16 sierpnia. Jeśli środek, który Teheran określa jako amerykańską blokadę morską, nie zostanie zniesiony do tego czasu, Iran może „przejść do ofensywy”.
Escobar odwołuje się również do oświadczenia Mohsena Rezaei, z którego wywodzi kolejny termin, upływający 28 września.
Ten tydzień może okazać się punktem zwrotnym.
Escobar ujmuje to drastycznie:
„To jest próba generalna. To jest to. Coś wielkiego się wydarzy”.(„To jest kluczowa faza. Teraz się zaczyna. Coś wielkiego się wydarzy”).
Jego zdaniem Iran może najpóźniej do 30 września wysłać jasny sygnał Waszyngtonowi, że obecna strategia amerykańska w Zatoce Perskiej nie może być kontynuowana bez natychmiastowych kosztów.
Iran zaproponował wyjście z sytuacji – Waszyngton je odrzucił.
Jednak analiza Escobara początkowo skupia się na dyplomacji.
Według Escobara, podczas Tygodnia ONZ w Nowym Jorku minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi zaproponował możliwość otwarcia Cieśniny Ormuz w ciągu siedmiu dni.
Warunek: Waszyngton musiał powrócić do kluczowych punktów wcześniej wynegocjowanego Memorandum of Understanding. Według Escobara obejmowały one w szczególności ustępstwa finansowe i częściowe złagodzenie sankcji.
W tych warunkach Cieśninę Ormuz można by w pełni otworzyć w ciągu tygodnia.
Jednak Waszyngton odrzucił tę ofertę.
Dla Escobara było to właśnie dyplomatyczne zwycięstwo Teheranu: Iran mógł teraz przekonywać kraje Globalnego Południa, że zaproponował kompromis, podczas gdy Waszyngton odrzucił proponowaną drogę wyjścia z eskalacji.
Jego podsumowanie brzmi:
„Iran otworzył drzwi, a Waszyngton je zamknął”.
Iran otworzył drzwi – Waszyngton je zamknął.
Mówi się, że Chiny osobiście naciskały na Trumpa, żeby ustąpił.
Jeszcze bardziej wybuchowy jest sposób, w jaki Escobar przedstawił rolę Chińczyka.
Według jego informacji, prezydent Chin Xi Jinping osobiście wskazał Donaldowi Trumpowi, że możliwe rozwiązanie zostało już omówione w ramach Memorandum of Understanding.
Xi zasadniczo powiedział Trumpowi: Wróć do memorandum, a Chiny poprą tę drogę.
Escobar interpretuje to jako wspólne chińsko-irańskie stanowisko. Kwestia ta była wcześniej kilkakrotnie omawiana między Pekinem a Teheranem – zarówno przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ, jak i w bezpośrednich rozmowach między Araghchim a Wang Yi.
Trump jednak odrzucił tę propozycję.
Według Escobara, dla Pekinu było to coś więcej niż tylko spór dyplomatyczny. Mówi on o „utracie twarzy” przez Azję i dlatego oczekuje, że wsparcie Chin dla Iranu stanie się jeszcze bardziej wyraźne i znaczące.
Tę ocenę podziela drugi uczestnik rozmowy. Powołując się na własne kontakty w Pakistanie i Iranie, twierdzi on również, że Pekin był skrajnie zirytowany przebiegiem spotkania i w przyszłości udzieli Iranowi silniejszego wsparcia. Są to jednak wyraźne oświadczenia pochodzące z prywatnych sieci uczestników, a nie publicznie udokumentowane stanowiska chińskiego rządu.
Cieśnina Ormuz: Escobar mówi o ataku na 19 tankowców.
Mówi się, że równolegle z nieudaną dyplomacją pogorszyła się sytuacja na morzu.
Escobar twierdzi, że Irańska Straż Rewolucyjna zaatakowała lub podpaliła 19 tankowców w ciągu zaledwie 48 godzin , które próbowały przepłynąć przez Cieśninę Ormuz, nie stosując się do procedur i nie uiszczając opłat wymaganych przez Iran.
Powołuje się na kanały monitoringu, które obserwował i mówi o wyjątkowej intensywności użytych materiałów wybuchowych.
Jednakże ta konkretna liczba to jedynie twierdzenie Escobara w obecnej rozmowie i nie jest poparta żadnymi weryfikowalnymi źródłami.
Jednakże jego główny przekaz jest jasny: irańskie władze chcą pokazać, że Waszyngton nie jest w stanie dowolnie kontrolować Cieśniny Ormuz.
Prawdziwa niespodzianka: Ocean Indyjski
Następnie Escobar przechodzi do prawdopodobnie najważniejszej części swojej analizy.
W jego ocenie kolejnym miejscem konfliktu nie będzie Zatoka Perska .
Mówi:
„Następną granicą pola bitwy nie będzie Zatoka Perska. Będzie nią Ocean Indyjski”.
Już w tym tygodniu istnieje poważne prawdopodobieństwo, że Iran „zaostrzy grę” i przeniesie uwagę z Zatoki Perskiej na Ocean Indyjski .
Oznaczałoby to znaczące rozszerzenie geograficzne konfliktu.
Warto zauważyć, że drugi uczestnik rozmowy wyraźnie potwierdza tę ocenę. Twierdzi, że rozmawiał z co najmniej trzema osobami w Iranie zaangażowanymi w procesy decyzyjne. Według nich, jeśli napięte stosunki nie poprawią się do końca tygodnia, Iran jest w pełni gotowy do rozszerzenia konfliktu poza cieśninę Ormuz na Ocean Indyjski.
Opisuje nastrój panujący w Teheranie jednym określeniem:
Chociaż oświadczenia te nadal pochodzą od anonimowych kontaktów i nie zostały niezależnie zweryfikowane, w ramach rozmowy są przedstawiane przez dwie różne sieci kontaktów jako kluczowy rozwój sytuacji.
Konflikt o Iran nabiera więc coraz bardziej globalnego charakteru.
Przeniesienie konfliktu na Ocean Indyjski miałoby zupełnie inny wymiar niż obecny konflikt o Ormuz.
Cieśnina Ormuz to wąskie, ograniczone geograficznie przejście. Z kolei Ocean Indyjski łączy Zatokę Perską z najważniejszymi szlakami morskimi do Indii, Azji Południowo-Wschodniej i dalej.
Teza Escobara w zasadzie sprowadza się do tego: Iran mógłby spróbować zmusić Waszyngton do wyboru między renegocjacjami a stawieniem czoła znacznie większej strefie konfliktu morskiego.
Jego analiza nie opisuje zatem wycofania się Teheranu po odrzuceniu oferty, ale wręcz przeciwnie: najpierw dyplomacja, a potem eskalacja.
W tym samym czasie w Jemenie grozi otwarcie kolejnego frontu.
Ale Hormus i Ocean Indyjski to tylko część obrazu.
Escobar opisuje sytuację w Jemenie jako kolejną „gorącą” strefę kryzysową. Według niego niedawne ataki na cele cywilne jeszcze bardziej zaostrzyły sytuację.
W związku z tym spodziewa się dalszych kontrataków ze strony Ansarallah i jemeńskich sił zbrojnych, wyraźnie wspominając o możliwych atakach na strategiczną infrastrukturę Arabii Saudyjskiej, a także o dłuższych operacjach wojskowych w południowych regionach przygranicznych Arabii Saudyjskiej.
Później wspomina nawet o możliwej ofensywie mającej na celu odzyskanie trzech południowych prowincji, które określa jako historycznie jemeńskie terytorium. To również ocena Escobara, a nie oficjalne ogłoszenie operacyjne udokumentowane w transkrypcji.
Może to postawić Waszyngton w obliczu kilku powiązanych ze sobą kryzysów jednocześnie: Ormuz, Ocean Indyjski, Jemen i Arabia Saudyjska.
Pakistan najwyraźniej nie chce iść na wojnę z Ansarallah.
Kolejna ważna część rozmowy dotyczy Pakistanu.
Escobar pyta konkretnie, czy Pakistan i Turcja mogłyby podjąć działania militarne przeciwko Ansarallah w ramach sojuszu pod przywództwem Arabii Saudyjskiej.
Odpowiedź jego rozmówcy była niezwykle jasna jak na Pakistan.
Po rozmowach z osobami, które według niego są zaangażowane w podejmowanie decyzji w Islamabadzie, Pakistan nie poprze ofensywnej akcji militarnej przeciwko Ansarallah .
Może okazać solidarność polityczną z Rijadem, lecz według jego szacunków nie zaatakuje ani Ansarallah, ani sił sojuszniczych.
Jako kluczowe powody podaje dużą populację szyitów w Pakistanie i wcześniejszą rolę Islamabadu jako mediatora w stosunkach z Iranem. Przystąpienie Arabii Saudyjskiej do wojny zniweczyłoby tę pozycję.
Sytuacja mogłaby być jednak inna, gdyby doszło do bezpośredniej inwazji lądowej na terytorium Arabii Saudyjskiej, uznane przez społeczność międzynarodową. W takim przypadku pakistańscy decydenci jedynie oświadczyli, że ponownie ocenią swoje stanowisko – a nie, że automatycznie podejmą interwencję militarną.
Drugi teatr wojny: sankcje i dolar
Escobar przewiduje również konflikt ekonomiczny, którego długoterminowe konsekwencje mogą okazać się jeszcze poważniejsze.
Wskazuje na kraje, które jego zdaniem coraz częściej ignorują amerykańskie sankcje wtórne wobec irańskich linii lotniczych. Wymienia między innymi Turcję, Malezję, Wietnam, Uzbekistan, Tadżykistan, Kazachstan, a zwłaszcza Chiny.
Jako przykład podaje lot linii Mahan Air do Kantonu, który sam zaobserwował podczas pobytu w Chinach.
Dla Escobara chodzi o coś więcej niż tylko o połączenia lotnicze.
Jeśli kraje Globalnego Południa zaczną coraz bardziej ignorować amerykańskie sankcje wtórne, uznają to za możliwy początek długotrwałego osłabienia dominacji dolara w handlu międzynarodowym.
Z jego punktu widzenia Chiny dysponują również znaczną siłą ekonomiczną: gdyby Stany Zjednoczone nałożyły sankcje na chińskie lotniska lub dostawców usług z powodu irańskich połączeń lotniczych, Pekin mógłby zareagować np. w kwestii strategicznych surowców.
Według analizy Escobara oznacza to, że równolegle toczą się dwa konflikty: militarny spór o szlaki morskie i ekonomiczny o egzekwowanie amerykańskich sankcji.
Tydzień, który może zadecydować o kolejnym etapie eskalacji
Głównym przesłaniem Escobara nie jest zatem to, że podjęto już decyzję o konkretnym ataku.
Wyraźnie stwierdza, że nie posiada szklanej kuli i nie zamierza formułować żadnych klasycznych przewidywań. Zamiast tego identyfikuje trendy, terminy i sygnały ostrzegawcze.
Jednak jego wniosek jest jednoznaczny:
Po fiasku inicjatywy dyplomatycznej w Nowym Jorku, uważa on sytuację za bardziej niebezpieczną niż zaledwie kilka dni wcześniej. Nie widać żadnej nowej struktury mediacyjnej. Jego zdaniem Pakistan jest osłabiony jako mediator, Katar nie jest wystarczająco silny, a Turcja nie nadaje się do mediacji ze względu na członkostwo w NATO.
W tym samym czasie terminy obowiązujące w Iranie dobiegają końca.
28 września.
30 września.
A za tym kryje się kluczowe pytanie: Czy konflikt będzie koncentrował się w Cieśninie Ormuz, czy też Iran faktycznie zacznie rozszerzać presję militarną na Ocean Indyjski?
Jeśli informacje Escobara okażą się prawdziwe, nie będzie to po prostu kontynuacja trwającej konfrontacji.
Oznaczałoby to przejście do nowej, morskiej fazy wojny – ze znacznie większym obszarem operacyjnym i odpowiednio większym ryzykiem dla międzynarodowej żeglugi, dostaw energii i całej architektury bezpieczeństwa między Bliskim Wschodem a Azją.
Escobar podsumowuje zatem swoje oczekiwania na nadchodzące dni drastyczną formułą:
„To jest tygiel. To jest to.” Rozpoczęła się decydująca faza.
„Każdy przywódca, który w konfliktach międzynarodowych sugeruje legalizację wyprzedzającego uderzenia atomowego, powinien natychmiast być zwolniony z urzędu” – tak radykalny wniosek odważył się opublikować Tucker Carlson jako własny, wynikający z doświadczenia i przebiegu rozmów z dwiema osobami. Pierwszą z nich był Mike Huckabee, drugą, dla weryfikacji stanowiska, był Donald Trump.
Należy zaznaczyć przy tematyce broni jądrowej, że młodzi Amerykanie uczeni są w ramach historii II wojny światowej, iż zasługą armii amerykańskiej było zakończenie tamtej wojny światowej przez użycie broni atomowej przeciwko Japonii jako państwu sojuszniczemu z Niemcami. Dociekliwi dziennikarze, badacze historii, podważyli tę ocenę faktów, czyniąc zarzuty z dotychczas wątpliwej zasługi Amerykanów w rozwiązywaniu konfliktów.
Prezydent Trump wielokrotnie powtórzył zapowiedź gotowości zniszczenia choćby całej ludzkości, o ile Iran nie zrezygnuje z prac nad uranem, co wywołało każdorazowo reakcję oburzenia.
Dziennikarz publicznej stacji NBP zapytał Tuckera Carlsona, czy istotnie popiera pozbawienie prezydentury Donalda Trumpa drogą impeachmentu. Odpowiedź zaskoczyła prowadzącego rozmowę, gdy Carlson powiedział wprost: „Pozbawienie Trumpa władzy powinno nastąpić jeszcze dziś”. Opinia publiczna rozgorzała. Wcześniej Tucker Carlson udzielał szczerego poparcia kandydatowi na prezydenta, takim, jaki w kampanii był Trump. Co wpłynęło na zmianę oceny, zostało przez niego skrupulatnie zweryfikowane.
Znając doskonale ramy funkcjonowania dyplomacji z życia rodzinnego (ojciec Carlsona był ambasadorem), Tucker postanowił złożyć wizytę amerykańskiemu ambasadorowi w Izraelu. Od dłuższego czasu opinia publiczna USA nie mogła pogodzić się z jawnie głoszonym syjonizmem pastora Mike’a Huckabee, promującego niszczycielską politykę Izraela na Bliskim Wschodzie. Jego stwierdzenie, że w Jerozolimie czuje się bezpieczniej niż na ulicach „wariackiego” Waszyngtonu czy Nowego Jorku, zabolało. Carlson poprosił ambasadora o wyjaśnienie celu przyświecającego Izraelowi w prowadzeniu nieustannej wojny. Nawiązanie w rozmowie przez pastora do biblijnego przekazu o ziemi obiecanej wyznawcom judaizmu ma uzasadniać, że dopóki Izrael nie podbije siedmiu państw Półwyspu Arabskiego i Egiptu, o pokoju nie może być mowy, bo tego chce ich wyznanie, co ma potwierdzenie w ich Biblii. Miałoby to usprawiedliwiać dopuszczalność wszelkich metod prowadzenia wojny w imię wyznaniowego narzędzia. Kolejnym krokiem podboju byłaby likwidacja baz amerykańskich jako zbędnych dla suwerennego Izraela.
Nie zniósł tej argumentacji dziennikarz Carlson i udał się do prezydenta Trumpa, wszak Huckabee to jego nominat. Co usłyszał, przekazał w rozmowie publicznego nadawcy: „Obie partie grają razem. Prezydent zapytany o możliwość użycia broni atomowej przeciwko Iranowi potwierdził tę możliwość, a kiedy mu powiedziałem, że to zagraża nam, naszym dzieciom, wnukom, bo nie zostanie bez odpowiedzi, usłyszałem jedynie lekceważące parsknięcie w rodzaju: »No i co z tego?«, z dodatkiem: »Przecież każdy kiedyś umrze«”.
Prezydent Trump przekonuje o walorach wojny swoich zwolenników jako handlowiec: „Kiedy Europejczycy będą wojować z Rosją, a my będziemy im sprzedawać uzbrojenie, to my odczujemy korzyści”. Kto przy tak formułowanej mentalności chciałby podtrzymywać relacje? Profesor Glenn Diesen, analityk norweski, przytacza tę wypowiedź, wyjaśniając bezwzględnie wyrachowane podejście Amerykanów, liczących znów na uzyskanie osłabienia Rosji przez zachwyconych i bezwolnych Europejczyków. Odstąpienie wojny, która znajdzie gorliwych wykonawców miary polskich polityków w osobach ministra Sikorskiego, Kosiniaka, Tuska, ma stworzyć wrażenie trwającej przyjaźni Ameryki z Rosją. Te machinacje stały się już tak widoczne jak powtarzane oficjalnie, zanegowane uczestnictwo Ukrainy w NATO. Sam Zełenski, gdy ludność kraju znajduje się dzień w dzień pod intensywnym ostrzałem pocisków rosyjskich, on – przywódca – jest obecny na forum obrad ONZ, w gabinetach politycznych państw europejskich, obściskuje się z Markiem Rutte – sekretarzem generalnym NATO.
https://youtube.com/watch?v=OCRwrQFvigg%3Frel%3D0
Brytyjscy protestanci (gdzie głową państwa i Kościoła jest król) zastanawiają się głośno, czemu ma służyć antyrosyjska kampania, skoro ich odchudzona armia, bez sprawnych okrętów i czołgów, generalnie z poważnymi deficytami wyposażenia, zaczęła właśnie nabór do wojska. Nie widzą najmniejszego sensu w wojnie z Rosją zapowiadanej przez nowego premiera. Mają dylemat, pod jaką flagą pójdą 16–18-latkowie na wojnę, skoro brytyjski „Union Jack” jest zabroniony jako symbol nazistowski. Z czego będą strzelać, gdy nie mają broni? Czyżby mieli najpierw zdobyć kałacha na dronowym polu bitwy, by wykazać się męstwem?
Dążenie do celu, jakim jest wojna dla samej wojny, po milionach trupów (tylko taki los sądzony młodym rekrutom bez broni i wyszkolenia), jest wysoce sprzeczne z założeniami religii katolika, prawosławnego i muzułmanina – jedynie wojna w obronie własnej wymaga sięgnięcia po oręż. Zgodnie z tekstem Koranu: „Muzułmanin nie może zabijać niewinnych ludzi”, co potwierdzili oficjalnymi wypowiedziami i taktyką przywódcy Iranu.
Kultywowany latami syjonizm wykreował wśród swoich zwolenników głoszoną postawę wiecznej ofiary. Zrzuca więc z sympatyka nowej wiary, zwanej też nową ewangelizacją, podejrzenie o własną agresję, by kamuflować własne wojenne cele wdrażane pod szyldem świętej (w pełni uzasadnionej) wojny. Siejąc bezwzględny terror, jego sprawstwo przerzucane jest na faktyczne ofiary, które nazywa państwami, grupami albo jednostkami terrorystycznymi.
W Polsce wyznawcami syjonistycznego zapętlenia są przedstawiciele grup sprawujących rządy, uległe im w większości samorządy i hierarchia kościelna. Poznać ich łatwo – po ustawicznej kłótliwości i zawsze złagodzonej ocenie najgroźniejszych przestępstw cudzoziemców przeciwko życiu Polaka, których liczba narasta. Amerykański mechanizm podporządkowania i zniszczenia Europy przybrał formę narzuconego sztucznie tworu Unii Europejskiej, gdzie bezwzględną władzę pełnią komisarze z Komisji Europejskiej – ludzie niepodlegający procedurze wyborczej obywateli 27 państw członkowskich. Wprawdzie mieszkańcy tych państw są przeciw wojnie, to decyzje podejmuje polityczny miał sympatyków zespawanych interesem Ukrainy, Izraela i USA.
Opracowanie: Jola Na podstawie: YouTube.com [1][2] Źródło: WolneMedia.net
