Gwiazda i Krzyż Michael Jones


















Gwiazda i Krzyż Michael Jones


















Alina@Warszawa, 07.08.2026 naszeblogi./dwie-prawdy-niebezpieczne-zwiazki-izraela-w-polsce-o-czym-nie-wolno-mowic-wojciech-sumlinski
Pojawił się na YT wywiad z Wojciechem Sumlińskim, któremu YT zablokował możliwość publikacji swoich filmów.
„Niebezpieczne związki Izraela w Polsce. O czym nie wolno mówić? Wojciech Sumliński”
Okazuje się, że w przypadku zbrodni w Jedwabnem (i wielu innych zbrodniach na POLAKACH) prawda występuje w dwóch przeciwstawnych wersjach. Jest prawda POLSKA, oparta na dowodach materialnych, i jest „prawda” ŻYDOWSKA, która zależy od potrzeb żydowskiej propagandy.
Redaktor Sumliński cytuje oryginalne żydowskie kroniki, zapiski. O gettach, których nie dali im budować Polacy, a dopiero Niemcy się zgodzili i pozwolili, na co Żydzi sami zbierali pieniądze. O tym jak Ewa Kurek znalazła w Izraelu w archiwach zapiski, że goje to takie zwierzęta hodowlane wśród Żydów, żeby im Jahwe wybaczył, że nie wszyscy na ich terenie świętują szabat. O tym jak sami Żydzi wyleczyli dr Ewę Kurek z filosemityzmu.
Film bardzo ciekawy, wręcz obowiązkowy, kolejny raz pokazuje, że słowa Żyda, rabina Schudricha w Jedwabnem są WAŻNIEJSZE NIŻ POLSKIE PRAWO!!!! Że dziennikarze za duże żydowskie pieniądze dali się przewerbować na ich stronę i dziś udają „niezależnych”.
PRAWDA jest taka jak mówi Sumliński i ludzi z nim związani. Kłamstwo o Jedwabnem poszło na cały świat i dlatego cały świat musi poznać prawdę, że jeśli Polacy mordowali Żydów, to tylko dlatego, że zostali zmuszeni pod groźbą karabinów, że Niemcy stoją za zbrodnią w Jedwabnem, jak i wieloma innymi w tamtych okolicach.
Tak jak red. Sumliński, każdy z nas musi znać i propagować PRAWDĘ o Żydach w Polsce, kiedyś i dziś. Do skutku! Teraz okazuje się trzeba odzyskiwać własność pomnika w Jedwabnem i całego muzeum w Auschwitz! Te przypadki powinny doprowadzić do przepisu, że kierownikami polskich państwowych instytucji nie mogą być ludzie o obcym pochodzeniu. Tak jest o ile wiem we wszystkich niepodległych państwach.

Wyd. „WEKTORY”, MOŻNA KUPIĆ OD 21 ZŁ w sieci. md


Wydawnictwo Wektory, 2007
===================================

—————————————-

—————————————-

——————————————

















[Te mioliony Ukraińców w Polsce się nie liczą.. md]
Autorstwa Mike’a Peinovicha
Świat z przerażeniem i grozą obserwował żydowskie bombardowania niewinnych cywilów w Palestynie od 7 października. W chwili pisania tego tekstu co najmniej 35 000 Palestyńczyków zostało zamordowanych, 80 000 rannych, a prawie wszyscy z około 2 milionów mieszkańców Strefy Gazy zostali przesiedleni i zmuszeni do wygnania w wyniku systematycznego niszczenia ich domów przez Żydów. Żydowscy urzędnicy w Izraelu otwarcie domagają się zabicia lub wydalenia całej ludności i wywierają presję na państwa arabskie, Stany Zjednoczone i Europę, aby przyjęły Palestyńczyków, których celowo uczyniły uchodźcami.
To nie pierwszy kryzys uchodźczy wywołany przez Izrael. Od powstania państwa żydowskiego w 1948 roku Bliski Wschód jest nękany niestabilnością, wojną, terroryzmem, przemocą wyznaniową i kryzysami uchodźczymi – wszystko to jest bezpośrednią konsekwencją polityki żydowskiej, często realizowanej przez Stany Zjednoczone jako pełnomocnika Izraela. Zabicie lub wydalenie wszystkich Palestyńczyków jest długoterminowym celem państwa izraelskiego, niezależnie od tego, czy rządzą Partia Pracy czy Likud, liberałowie czy konserwatyści, osoby świeckie czy religijne. W związku z tym przesiedlanie uchodźców niezmiennie odgrywa znaczącą rolę w polityce Izraela, a żydowscy syjoniści na Zachodzie utworzyli lub wspierali rozległą sieć prowadzonych przez Żydów organizacji pozarządowych i agencji zajmujących się przesiedleniami.
Artykuł w izraelskiej gazecie „Haaretz” z 2013 r. ujawnił tajne dokumenty archiwalne, z których wynikało, że Żydzi syjonistyczni od samego początku uważali Europę za preferowany cel dla wypędzanych Arabów.
W pierwszej połowie lat 60. Departament Stanu kontynuował analizę planów wspierania emigracji arabskich uchodźców z Bliskiego Wschodu do Europy, zwłaszcza do Francji i Niemiec. Jedną z rozważanych opcji było zapewnienie im pracy w Niemczech, gdzie w tamtym czasie pilnie potrzebowano pracowników. W 1962 roku izraelscy urzędnicy badali możliwość zatrudnienia palestyńskich uchodźców w Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Wstępne dochodzenia w sprawie tego planu, nazwane „Operacją Robotnik”, oraz związana z nim korespondencja były objęte ścisłą tajemnicą.
Haaretz, 19 grudnia 2013 r.
Plan ten ostatecznie odłożono na półkę, ponieważ ówczesna premier Izraela Golda Meir obawiała się, że może on wywołać gwałtowny sprzeciw ze strony ludności niemieckiej. W latach 60. Izrael był znacznie mniej potężny i bezpieczny niż obecnie, dlatego tak śmiałe plany musiały zostać odłożone na czas nieokreślony. Dowodzi to jednak, że od samego początku Żydzi w Izraelu zamierzali narzucić Arabom Europę w ramach rasistowskiej zemsty.
Rozwój populacji zawsze był centralnym punktem polityki Izraela, a żydowskie wpływy na rządy zachodnie były wykorzystywane do zapewnienia, że Żydzi pozostaną demograficzną większością na podbitych terytoriach. Meier wykorzystał żydowskie wpływy w Waszyngtonie, aby udaremnić plan promowany przez prezydenta Kennedy’ego w 1961 roku, który miał zapewnić przesiedlenie do Izraela 1,1 miliona palestyńskich uchodźców wysiedlonych w wyniku wojny w 1948 roku.
Pod koniec 1961 roku, z inicjatywy prezydenta Kennedy’ego, dr Joseph Johnson został mianowany przez Fundację Carnegie specjalnym wysłannikiem, którego zadaniem było zajęcie się tym problemem i współpraca ze stronami konfliktu w celu znalezienia rozwiązania. Jego plan – rozesłanie kwestionariuszy palestyńskim uchodźcom i, biorąc pod uwagę względy bezpieczeństwa, umożliwienie powrotu do Izraela tym, którzy chcieliby go przyjąć – wywołał głęboki niepokój w Jerozolimie.
Meir, przerażona tym pomysłem, wykorzystała wszelkie swoje wpływy w Waszyngtonie, aby doprowadzić do szybkiego zatuszowania planu.
Haaretz, 19 grudnia 2013 r.
„Czysta przerwa”
Cała historia konfliktu arabsko-izraelskiego przekroczyłaby zakres tego artykułu, ale korzenie obecnego kryzysu uchodźczego sięgają 1996 roku, kiedy to oficjalnie rozpoczął się tzw. ruch „neokonserwatywny” wraz z publikacją niesławnej notatki „Czysty przełom: Nowa strategia zabezpieczenia królestwa” autorstwa kilku żydowskich analityków polityki zagranicznej z Izraelskiego Instytutu Zaawansowanych Studiów Strategicznych i Politycznych w Waszyngtonie. Wśród autorów byli znany żydowski podżegacz wojenny Richard Perle i David Wurmser, który później pełnił funkcję doradcy wiceprezydenta Dicka Cheneya ds. polityki bliskowschodniej za prezydentury George’a W. Busha.
W memorandum „Clean Break” zalecono Izraelowi porzucenie dotychczasowej strategii polegającej wyłącznie na Stanach Zjednoczonych w zakresie obronnej pomocy wojskowej i wsparcia dyplomatycznego, a zamiast tego rozpoczęcie agresywnej wojny przeciwko całemu światu arabskiemu i Iranowi, wykorzystując armię amerykańską jako armię zastępczą. W szczególności zalecono wyeliminowanie Iraku i Syrii.
Izrael może kształtować swoje otoczenie strategiczne we współpracy z Turcją i Jordanią, osłabiając, powstrzymując, a nawet odpychając Syrię. Działania te mogą koncentrować się na odsunięciu Saddama Husajna od władzy w Iraku – co samo w sobie jest ważnym celem strategicznym Izraela – aby pokrzyżować regionalne ambicje Syrii.
„Czysta przerwa”: Nowa strategia zabezpieczenia imperium
Rok później, w 1997 roku, żydowscy syjonistyczni „intelektualiści” William Kristol i Robert Kagan założyli niesławny obecnie „Projekt Nowego Amerykańskiego Stulecia” (PNAC), który rekomendował masową rozbudowę sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych w celu egzekwowania „demokracji” na całym świecie. Spośród 25 sygnatariuszy deklaracji założycielskiej PNAC, 15 było Żydami, a dziesięciu służyło w administracji George’a W. Busha, w tym zastępca sekretarza obrony Paul Wolfowitz. Richard Perle był również przewodniczącym PNAC.
PNAC koncentrował się na „zmianie reżimu” w Iraku, choć przyznał, że trudno byłoby to przekonać Amerykanów bez „katastrofalnego i przełomowego wydarzenia – takiego jak nowy Pearl Harbor”. Wydarzenie to miało miejsce 11 września, a Stany Zjednoczone dokonały inwazji na Afganistan w 2001 roku i na Irak w 2003 roku – na żądanie żydowsko-syjonistycznych podżegaczy wojennych z administracji Busha.
Niekończąca się wojna
Według wywiadu z emerytowanym generałem Wesleyem Clarkiem z 2006 roku, decyzja o inwazji na Irak zapadła dwa tygodnie po 11 września, a istniały jeszcze ambitniejsze plany podboju „siedmiu krajów w ciągu pięciu lat”. Clark podchwycił popularne teorie spiskowe, twierdząc, że strategia ta jest w jakiś sposób powiązana z ropą naftową. Nie wspomniał jednak, że opisany przez niego plan został już przedstawiony w memorandum „Clean Break” oraz dokumentach strategicznych PNAC, autorstwa różnych żydowskich syjonistów z administracji Busha, w których bezpieczeństwo Izraela zostało wyraźnie postawione ponad kwestie ropy naftowej. W rzeczywistości polityka naftowa była postrzegana przede wszystkim jako przeszkoda dla interesów Izraela, ponieważ ropa zapewnia strategiczne wpływy krajom arabskim i Iranowi.
Kwestia ropy naftowej zawsze była wykorzystywana do odwracania uwagi Amerykanów od prawdziwych powodów pozornie szalonej polityki ich administracji wobec Bliskiego Wschodu. Gdyby Stany Zjednoczone chciały jedynie bezpiecznego dostępu do ropy, ostatnią rzeczą, jaką by zrobiły, byłoby wszczynanie wojen, obalanie rządów i powodowanie znaczących zakłóceń na światowych rynkach ropy. Ropa naftowa jest często cytowana jako motyw długotrwałej polityki USA, polegającej na wspieraniu barbarzyńskiego reżimu w Arabii Saudyjskiej, co stanowi kpinę z ich deklarowanego zaangażowania w prawa człowieka i demokrację. Jednak w wojnie w Iraku Stany Zjednoczone zademonstrowały gotowość do wyeliminowania głównych producentów ropy naftowej, jeśli zażąda tego Izrael. Długoletnie przyjazne stosunki między Arabią Saudyjską a Izraelem stanowią znacznie lepsze wytłumaczenie postawy USA wobec tego kraju.
W 2011 roku w Syrii i Libii wybuchły wojny domowe, podsycane przez USA na polecenie Izraela. Odrażające hasło „wspierania demokracji” jest od lat wykorzystywane przez USA jako wyświechtany pretekst do zbrojenia i finansowania milicji terrorystycznych w Syrii, mających na celu obalenie prezydenta Syrii Baszara al-Asada, pod pretekstem walki z organizacją terrorystyczną „Państwo Islamskie w Iraku i Syrii” (ISIS).

E -mail z 2012 roku, opublikowany przez WikiLeaks, wysłany przez Jake’a Sullivana, obecnego doradcę ds. bezpieczeństwa narodowego w administracji Bidena, do ówczesnej sekretarz stanu Hillary Clinton, jasno określił stanowisko USA wobec islamistycznych ugrupowań terrorystycznych. Sullivan złożył zdumiewające oświadczenie, że Al-Kaida, którą Stany Zjednoczone oskarżają o odpowiedzialność za ataki z 11 września, w których zginęło 3000 Amerykanów, „jest po naszej stronie w Syrii ”.
„Ostatni punkt”, o którym wspomina Sullivan, odnosi się do raportu Reutersa, w którym stwierdzono:
AL-ZAWAHIRI WZYWA MUZUŁMANÓW DO WSPARCIA OPOZYCJI
W opublikowanym w internecie nagraniu wideo przywódca Al-Kaidy Al-Zawahiri wezwał muzułmanów w Turcji i na Bliskim Wschodzie do wsparcia rebeliantów w walce ze zwolennikami prezydenta Syrii Asada. Al-Zawahiri zaapelował również do narodu syryjskiego, aby nie polegał na pomocy ze strony Al-Kaidy, Turcji ani Stanów Zjednoczonych.
Niejawny e-mail Jake’a Sullivana do Hillary Clinton, 12 lutego 2012 r.
E-mail Sullivana demaskuje jako kłamstwa wszystkie publiczne oświadczenia Waszyngtonu, w których twierdzono, że celem interwencji w Syrii jest walka z radykalnymi sunnickimi ugrupowaniami terrorystycznymi. Fakt, że należące do Żydów amerykańskie media całkowicie zignorowały to przełomowe odkrycie, dowodzi ich stronniczości i korupcji.
Przez lata Stany Zjednoczone przeprowadziły również liczne naloty na Syrię, głównie w momentach, gdy reżim Asada był o krok od wygrania decydującej bitwy i odzyskania części należnego mu terytorium. Ciągła obecność amerykańskich wojsk i najemników w Syrii, a także finansowanie islamistycznych ugrupowań rebelianckich i sporadyczne naloty, mają na celu uniemożliwienie Assadowi odzyskania kraju. Gdyby Stany Zjednoczone naprawdę chciały pokonać ISIS, oczywistą strategią byłoby pozostawienie Asada w spokoju, aby mógł on zmiażdżyć ISIS z pomocą Rosji i Iranu. Taka polityka miałaby również tę zaletę, że cieszyłaby się popularnością wśród obywateli amerykańskich – fakt, który prezydent Trump cynicznie wykorzystał, aby wygrać wybory w 2016 roku.
Izrael ze swojej strony zapewnił pomoc medyczną Państwu Islamskiemu i innym terrorystom walczącym z Assadem, a w 2019 r. izraelski wojskowy Gadi Eisenkot publicznie przyznał, że Izrael posiadał uzbrojonych terrorystów z Państwa Islamskiego i wypłacał im miesięczne pensje.
W 2011 roku prezydent Libii, pułkownik Muammar Kaddafi, został zamordowany przez terrorystów wspieranych przez USA po ośmiomiesięcznej wojnie domowej. Fakt, że Stany Zjednoczone stały za tym zamachem, jest powszechnie znany i niepodważalny. W 2011 roku, pełniąc funkcję sekretarza stanu, Hillary Clinton otwarcie świętowała zabójstwo Kaddafiego podczas wywiadu telewizyjnego, wykrzykując z psychotyczną radością: „Przybyliśmy. Zobaczyliśmy. Umarł”.
Kaddafi zdał sobie sprawę, że Izrael stoi za zachodnią agresją na jego kraj i próbował ratować siebie i swój rząd, omijając Stany Zjednoczone i zwracając się bezpośrednio do Izraela i wpływowych amerykańskich Żydów. Według izraelskich źródeł, w 2011 roku próbował bronić swojej sprawy przed Izraelem i izraelskim lobby, które kontroluje amerykańską politykę zagraniczną.
…gdy reżim libijski stał na skraju upadku – z powodu powstania i konsekwencji sankcji ONZ dotyczących Lockerbie, które weszły w życie w 1992 r. – dodała: „Kaddafi desperacko podejmował nadzwyczajne próby nawiązania kontaktu z lobby żydowskim w USA, a także z Izraelem”.
The Jerusalem Post, 17 kwietnia 2016 r.
Podczas gdy media w USA, zarządzane przez Żydów, koncentrowały się wyłącznie na rzekomych „naruszeniach praw człowieka” przez Kaddafiego jako przyczynie jego odsunięcia od władzy, izraelscy stratedzy okazali się bardziej uczciwi i realistyczni. W artykule z 2016 roku dr Rafael Olek, analityk strategiczny z Centrum Studiów Strategicznych Begina Sadata w Izraelu, potwierdził zaangażowanie Izraela w realizację długoterminowego celu strategicznego, jakim jest eliminacja wszystkich rządów opozycyjnych – niezależnie od kosztów ludzkich.
W kontekście globalnym kwestia Libii budzi szereg obaw. Po pierwsze, pojawiają się wątpliwości co do faktycznej zdolności do egzekwowania reżimów nierozprzestrzeniania broni jądrowej wobec państw zbójeckich. Po drugie, pojawia się pytanie: czy lepiej zaakceptować stabilne reżimy tyranów takich jak Kaddafi i Saddam Husajn, Assad i reżim ajatollahów w Iranie, czy też należy obalić tych tyranów – pomimo wynikającego z tego rozpadu ich państw, któremu towarzyszy poważna przemoc? Choć możemy żałować sytuacji w Syrii i Iraku, druga opcja wydaje się lepsza, przynajmniej z perspektywy Izraela – łatwiej ją opanować, a sytuacja może się ostatecznie ustabilizować.
Obrona Izraela, 3 września 2016 r.
Pomimo cierpienia i śmierci, jakie izraelska strategia „zmiany reżimu” spowodowała na całym Bliskim Wschodzie, Izrael nie widzi powodu, by porzucić tę politykę. I dlaczego miałby to zrobić? Sam Izrael zachował zadziwiająco duże bezpieczeństwo pośród chaosu, a nawet zwiększył swoją władzę i poprawił swoją pozycję dyplomatyczną.
Kryzys uchodźczy
Wojny i interwencje Izraela na Bliskim Wschodzie, prowadzone za pośrednictwem jego pełnomocnika, Stanów Zjednoczonych, były bezpośrednią przyczyną kryzysu uchodźczego w Europie, który zaostrzył się w 2015 roku i doprowadził do przemocy, terroryzmu, gwałtów i opresji politycznej wobec rdzennych Europejczyków. Dwoma głównymi drogami wjazdu uchodźców i migrantów do Europy są Grecja i Włochy.
Zaaranżowane przez USA i Izrael obalenie Kadafiego w 2011 roku otworzyło główny szlak napływu uchodźców z Bliskiego Wschodu i Afryki do Europy. Według „Washington Post”, w latach 2014–2017 400 000 migrantów z Bliskiego Wschodu i Afryki napłynęło z Libii do Włoch w wyniku upadku Kadafiego.
Od upadku reżimu Muammara al-Kaddafiego w Libii liczba migrantów przekraczających Morze Śródziemne gwałtownie wzrosła, ponieważ ludzie wykorzystują próżnię władzy, aby wyruszyć z północnego wybrzeża kraju. Sieć handlarzy ludźmi, ułatwiających ten handel, rozprzestrzeniła się z północnego krańca Afryki Północnej do krajów takich jak Niger i Sudan. Dane kontaktowe handlarzy są rozpowszechniane w głównych miastach Afryki za pośrednictwem Facebooka i WhatsApp. Od 2014 roku ponad 400 000 migrantów i uchodźców przekroczyło Morze Śródziemne z Libii do Włoch.
Washington Post, 31 sierpnia 2017 r.
Stanowiło to odwrócenie dotychczasowej, udanej współpracy między Kaddafim a Europą, której celem było uniemożliwienie migrantom dotarcia do europejskich wybrzeży. W 2004 roku Kaddafi zaczął oferować kontrolę napływu uchodźców jako zachętę do zawierania porozumień normalizacyjnych z państwami europejskimi. W 2010 roku proroczo ogłosił, że bez jego pomocy Europa stanie się „czarna”.
Już w 2004 roku Kaddafi zaczął zawierać porozumienia z poszczególnymi państwami europejskimi w celu powstrzymania napływu migrantów. W sierpniu 2010 roku odwiedził w Rzymie swojego przyjaciela Silvio Berlusconiego, ówczesnego premiera Włoch, i oświadczył, że Europa „pociemnieje” bez jego pomocy.
„Jutro Europa może już nie być europejska, a nawet czarna, bo miliony chcą się tu dostać” – powiedział Kaddafi. „Jak biali i chrześcijańscy Europejczycy zareagują na ten napływ głodujących i niewykształconych Afrykanów… Nie wiemy, czy Europa pozostanie postępowym i zjednoczonym kontynentem, czy też zostanie zniszczona, jak to miało miejsce podczas barbarzyńskich inwazji”.
Christian Science Monitor, 21 kwietnia 2015 r.
Porozumienia te okazały się sukcesem. Dzięki pomocy Kaddafiego napływ migrantów i uchodźców do Włoch został drastycznie ograniczony w 2009 roku.
W czerwcu 2009 roku podpisał z Włochami „umowę o przyjaźni”, która przewidywała wspólne patrole morskie przeciwko migrantom i obejmowała bezwarunkowe przekazanie Libii przez Włochy migrantów przechwyconych w drodze do Europy. Liczba Afrykanów zatrzymanych podczas próby nielegalnego wjazdu do Włoch spadła w tym roku o ponad 75%.
Christian Science Monitor, 21 kwietnia 2015 r.
To korzystne dla obu stron porozumienie między Włochami i Libią zostało udaremnione przez Izrael i USA, co sprawiło, że w 2015 r. spełniła się ponura prognoza Kadafiego.
W ostatnich latach włoski rząd podejmował próby wznowienia porozumień z Libią w celu powstrzymania napływu migrantów. Jednak próby te napotykały na przeszkody prawne. W 2017 roku brytyjska organizacja pozarządowa Global Legal Action Network (GLAN) wniosła pozew przeciwko Włochom do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, zarzucając im naruszenia praw człowieka. Doradcą prawnym GLAN jest Itammar Mann, żydowsko-izraelski profesor prawa, który wykłada prawo dotyczące uchodźców w Hajfie w Izraelu.
Na całym świecie jest około 6,6 miliona uchodźców z powodu wojny domowej w Syrii, z czego milion przebywa w Europie. Szczytowy napływ uchodźców do Europy przypadł na lata 2015–2017, kiedy to około 900 000 Syryjczyków przybyło do kraju, głównie przez Grecję. Przesiedlenia ludności syryjskiej służą strategicznemu celowi Izraela, polegającemu na pozbawieniu reżimu Asada kapitału ludzkiego i potencjalnych rekrutów do armii. Według Pew Research, nieproporcjonalnie dużą liczbę uchodźców w Europie stanowią mężczyźni w wieku poborowym.

Izrael i zachodnie organizacje pozarządowe kierowane przez Żydów odgrywają główną rolę w organizacji migracji i przesiedleń uchodźców syryjskich, irańskich, irackich i afgańskich w Europie. Wszystkie cztery kraje zostały zdestabilizowane przez wojny i sankcje nałożone przez Izrael i Stany Zjednoczone. IsraAID, izraelska organizacja niosąca pomoc uchodźcom, prowadzi ośrodki dla uchodźców na greckiej wyspie Lesbos od 2015 roku.
Greckie ośrodki pomocy uchodźcom prowadzone są głównie przez Izraelczyków; na Lesbos znajduje się izraelska szkoła dla uchodźców z Syrii, Iranu, Iraku i Afganistanu; wszystko to jest częścią wspólnego planu mającego na celu nowe spojrzenie na koncepcję „Tikkun Olam” i żydowskiego wolontariatu na całym świecie.
YNet News, 4 marca 2019 r.
Izraelski reporter Liad Osmo zacytował syryjskiego uchodźcę, „H., 20 lat, z Aleppo”, który przybył na Lesbos w 2019 roku.
„Przez całe moje życie, przez całe dzieciństwo w syryjskich szkołach, uczono mnie, że Izraelczycy są wrogiem. Pierwszą rzeczą, jaką widzę, zbliżając się do greckiego wybrzeża, jest Gwiazda Dawida na koszulkach Izraelczyków, którzy wyciągają do mnie ręce i powalają mnie na ziemię”.
H., 20 lat, z Aleppo
Osmo dodaje, że program przesiedleń dla uchodźców w krajach zachodnich jest realizowany na całym świecie i angażuje kilka innych organizacji żydowskich. Jest to możliwe dzięki inwestycji Państwa Izrael w wysokości 66 milionów dolarów.
Ideę pracy na rzecz lepszego świata podjęła obecnie duża organizacja żydowska we współpracy z Państwem Izrael…
Agencja Żydowska współpracuje obecnie z organizacją Mosaic United nad projektem, który ma znacząco zwiększyć liczbę młodych Żydów zaangażowanych w życie lokalnych społeczności. Dla amerykańskich Żydów jest to znane jako „Tikkun Olam” – uzdrowienie świata. Ta żydowska koncepcja stała się centralnym dogmatem wśród potomków żydowskich imigrantów w Stanach Zjednoczonych w czwartym pokoleniu.
Projekty realizowane są na całym świecie – od Portoryko i Grecji po Nepal, Meksyk, Indie i Etiopię – przez organizacje takie jak IsraAID, Project TEN, Tevel B’Tzedek i inne…
„W większości przypadków jedyną rzeczą, która skłania żydowskich studentów na całym świecie do myślenia o swojej żydowskiej tożsamości, jest demonstracja BDS (antyizraelskiego ruchu na rzecz bojkotu, wycofania inwestycji i sankcji) na kampusie lub incydent antysemicki gdzieś na świecie” – mówi rabin Benji Levy, dyrektor wykonawczy Mosaic United. „Takie incydenty oddalają ich od pragnienia bycia Żydem lub poczucia więzi z Izraelem”.
Levy wyjaśnia, że projekt został przejęty przez rząd Izraela kilka lat temu pod auspicjami Ministerstwa ds. Diaspory. „Rząd zainwestuje 66 milionów dolarów, co stanowi jedną trzecią budżetu” – mówi.
YNet News, 4 marca 2019 r.

Niemcy przyjęły znacznie więcej uchodźców z konfliktów żydowskich niż jakikolwiek inny kraj europejski. Wbrew woli narodu niemieckiego, Angela Merkel obiecała w 2015 roku, że będzie przyjmować 500 000 uchodźców rocznie. Wpływ Izraela jest również zauważalny w Niemczech, gdzie izraelskie organizacje pozarządowe oferują kursy języka arabskiego i możliwości pracy osobom mówiącym po arabsku.
W 2018 roku Merkel przyznała IsraAID nagrodę za działania na rzecz integracji osób arabskojęzycznych w Niemczech. Na swojej stronie internetowej IsraAID chwali się rozbudowanymi programami, które wdrożyła w Niemczech, aby ułatwić integrację uchodźców, całkowicie pomijając jednak kwestię odpowiedzialności państwa żydowskiego za sam kryzys.
IsraAID działa w Niemczech od 2015 roku, kiedy to do kraju przybył milion osób ubiegających się o azyl i uchodźców, z których większość uciekała przed koszmarem wojny domowej w Syrii i zagrożeniem ze strony ISIS w Iraku i Syrii. Programy IsraAID w Niemczech obejmują grupy wsparcia dla młodych uchodźców, psychospołeczne wsparcie w zakresie traumy dla dzieci z wykorzystaniem terapii ekspresyjnych oraz specjalistyczny program wsparcia dla ocalałych z ludobójstwa jazydów. Zespół IsraAID w Niemczech to wielokulturowa mozaika psychologów, pracowników socjalnych, arteterapeutów i pedagogów mówiących po arabsku, hebrajsku, niemiecku i angielsku. Wykorzystują oni swoje międzynarodowe doświadczenie i podejście międzykulturowe, aby promować zrównoważony dobrostan i integrację uchodźców w Niemczech.
…Globalne działania IsraAID obejmują zrównoważone programy mające na celu budowanie odporności, zapewnienie edukacji, zwalczanie przemocy ze względu na płeć, promowanie ochrony dzieci, poprawę warunków sanitarnych i tworzenie źródeł utrzymania. Od szczytu kryzysu uchodźczego w Syrii w 2015 roku IsraAID zapewnił wsparcie medyczne, psychospołeczne i edukacyjne ponad 100 000 uchodźców w samej Grecji i Niemczech.
Wielu uchodźców uciekających przed wojną i prześladowaniami w Afganistanie, Iranie, Iraku i Syrii, szukających schronienia w krajach takich jak Niemcy, dociera do Europy przez Grecję. Na Lesbos, greckiej wyspie, gdzie wielu uchodźców przybywa po wyczerpującej podróży morskiej z Turcji, IsraAID zapewnia opiekę medyczną nowoprzybyłym na wybrzeżu i prowadzi „Szkołę Pokoju” – jedyną instytucję oferującą naukę w językach ojczystych uczniów: arabskim, francuskim (kongijskim), perskim i kurdyjskim, z której korzysta ponad 200 uczniów tygodniowo.
Dzięki naszej współpracy z IsraAID dostrzegliśmy siłę i potencjał uchodźców, z którymi pracujemy, piszących nową historię dla siebie i swoich społeczności. To historia nauki nowych języków i adaptacji do nowego środowiska. Oto 500 osób – muzułmanów i chrześcijan mówiących po arabsku, kurdyjsku, persku i francusku – świętujących Eid al-Fitr w greckiej szkole prowadzonej przez izraelską organizację humanitarną.
IsraAID, 2018
Izrael zasypuje nas humanitarną retoryką o zorganizowaniu w Europie obchodów Eid al-Fitr dla muzułmanów uciekających przed wojnami syjonistycznymi, jednak takie obchody są w Izraelu zupełnie nie do pomyślenia. W 2021 roku Siły Obronne Izraela (IDF) spędziły Eid al-Fitr bombardując palestyńskich cywilów w Strefie Gazy. Dzień wcześniej sfilmowano fanatycznych Żydów w Jerozolimie, tańczących, przekonanych, że jeden z najświętszych meczetów islamu płonie.
Wszelkie obawy wyrażane przez Żydów dotyczące napływu cudzoziemców do Europy koncentrują się wyłącznie na potencjalnym negatywnym wpływie na Żydów europejskich. Z perspektywy żydowskiej negatywny wpływ na rdzennych Europejczyków jest rozpatrywany wyłącznie w kontekście ryzyka wzniecenia oporu nacjonalistycznego.
W artykule z 2015 r. dla liberalnego Brookings Institution Daniel Byman, profesor cywilizacji żydowskiej na Uniwersytecie Georgetown w Waszyngtonie, stwierdził, że rozwiązaniem tego problemu jest długoterminowa integracja populacji uchodźców w Europie.
Jeśli uchodźcy będą postrzegani bardziej jako krótkotrwały problem humanitarny niż długoterminowe wyzwanie integracyjne, problem ten prawdopodobnie się pogłębi. Radykałowie będą wśród tych, którzy zaoferują uchodźcom wsparcie religijne, edukacyjne i socjalne – tworząc w ten sposób problem, którego wcześniej nie było. W rzeczywistości uchodźcy potrzebują kompleksowego i długoterminowego pakietu środków, obejmującego nie tylko natychmiastową pomoc humanitarną, ale także prawa polityczne, dostęp do edukacji i wsparcie ekonomiczne, zwłaszcza gdy są przyjmowani w dużych ilościach. Jeśli nie uda się ich zintegrować z lokalnymi społecznościami, istnieje ryzyko, że napięcia między społecznościami muzułmańskimi i niemuzułmańskimi w Europie będą się utrzymywać, a nawet nasilać.
Daniel Byman, 2015
Napływ uchodźców i migrantów do Europy spowolnił po 2018 roku, a kilka krajów europejskich uparcie twierdziło, że nie może już przyjmować kolejnych osób. Priorytetem stało się przesunięcie akcentów z ułatwiania wjazdu nowo przybyłym na zapewnienie stałego pobytu tym, którzy już przybyli do Europy. W 2020 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że mężczyźni uchylający się od służby wojskowej w Syrii muszą otrzymać azyl i nie mogą być deportowani z powrotem do Syrii. Orzeczenie to przynosi korzyści jedynie Izraelowi, a szkodzi Europejczykom, którzy chcą pozbyć się młodych uchodźców i związanych z nimi problemów, takich jak przemoc, gwałty i niepokoje społeczne. W latach 2022 i 2023 liczba przybyszów ponownie wzrosła.
Po 7 października: Otwarta polityka ludobójstwa i czystek etnicznych
Od ataku Hamasu na Izrael 7 października 2023 roku żydowscy urzędnicy wielokrotnie i otwarcie wzywali do zabicia lub wydalenia całej ludności Strefy Gazy – około 2 milionów ludzi. Jednocześnie nasilili presję na państwa zachodnie i arabskie, aby dobrowolnie zgodziły się na przyjęcie wszystkich Palestyńczyków – posunięcie mające na celu ostateczne zakończenie życia Palestyńczyków w Strefie Gazy.
Strategia Żydów jest oczywista dla każdego, kto zechce się temu przyjrzeć. Masowe ataki terrorystyczne na ludność cywilną, systematyczne niszczenie domów i celowe ataki na całą infrastrukturę humanitarną, taką jak szpitale, mają na celu uniemożliwienie życia w Strefie Gazy. Izrael nie walczy z Hamasem. Próbuje wymordować lub wypędzić całą ludność arabską.
W chwili pisania tego tekstu 1,8 miliona Palestyńczyków uciekających przed żydowskimi zamachami bombowymi zgromadziło się w południowym mieście Rafah, na granicy z Egiptem. Izrael planuje zakrojoną na szeroką skalę inwazję na to miasto, aby zmusić ich do ucieczki do Egiptu. Jak dotąd Żydzi zostali powstrzymani w tej próbie przez zaciekły opór bojowników Hamasu, protesty na całym świecie, presję polityczną i odmowę Egiptu na przyjęcie dużej liczby Palestyńczyków, ale nie porzucili tego planu.
Rządy Stanów Zjednoczonych i Europy chętnie wspierały Żydów w ich kampanii czystek etnicznych pod przykrywką humanitaryzmu. 30 kwietnia stacja CBS News poinformowała o uzyskaniu wewnętrznych dokumentów administracji Bidena, szczegółowo opisujących rozmowy między kilkoma agencjami federalnymi na temat stałego przesiedlenia uchodźców ze Strefy Gazy do Stanów Zjednoczonych.
Jak wynika z dokumentów, wysocy rangą urzędnicy kilku amerykańskich agencji federalnych omawiali w ostatnich tygodniach wykonalność różnych opcji relokacji Palestyńczyków ze Strefy Gazy, których najbliżsi członkowie rodziny są obywatelami USA lub stałymi rezydentami.
Zgodnie z dokumentami planistycznymi między-agencyjnymi, jedna z propozycji przewiduje wykorzystanie istniejącego od dziesięcioleci amerykańskiego programu przesiedleń uchodźców do przyjmowania Palestyńczyków mających powiązania z USA, którym udało się uciec ze Strefy Gazy do sąsiedniego Egiptu.
Z dokumentów wynika również, że wysocy rangą urzędnicy amerykańscy rozważali ewakuację większej liczby Palestyńczyków ze Strefy Gazy i uznanie ich za uchodźców, pod warunkiem, że mają amerykańskich krewnych. Plany te wymagałyby koordynacji z Egiptem, który jak dotąd odmawia przyjęcia dużej liczby osób z Gazy.
CBS News, 30 kwietnia 2024 r.
Żydowscy syjoniści stanowią większość członków gabinetu administracji Bidena odpowiedzialnych za politykę zagraniczną i bezpieczeństwo narodowe, na czele z żydowskim sekretarzem stanu Anthonym Blinkenem. Ustalono, że wśród „wysokich rangą urzędników amerykańskich” wymienionych przez CBS News znajdują się Żydzi motywowani lojalnością etniczną wobec Izraela. Blinken otwarcie potwierdził swoją lojalność wobec Izraela w przemówieniu wygłoszonym w Izraelu 12 października 2023 roku.
Jestem w Izraelu w tym niezwykle trudnym czasie dla tego narodu i dla całego świata. Jako minister spraw zagranicznych, Żyd, mąż i ojciec, z własnego doświadczenia rozumiem niszczycielskie skutki masakr dokonanych przez Hamas.
Anthony Blinken, 12 października 2023 r
Według doniesień „The Guardian” Wielka Brytania zaczęła opracowywać plany przyjęcia osób ze Strefy Gazy już 22 października 2023 r.
Koalicja organizacji i grup pomocowych opracowała plan przedstawiający, w jaki sposób Wielka Brytania mogłaby zapewnić schronienie tysiącom Palestyńczyków ze Strefy Gazy.
Organizacje takie jak Refugee Council, Safe Passage International, Doctors of the World, Helen Bamber Foundation i City of Sanctuary wyraziły obawy, że konflikt może zaostrzyć kryzys uchodźców palestyńskich.
The Guardian, 22 października 2023 r.
Plany przesiedleń zostały przedstawione przez Radę ds. Uchodźców w dokumencie stanowiska, który poparły inne organizacje. Dyrektorem wykonawczym Rady ds. Uchodźców jest Żyd o nazwisku Enver Solomon, który pilnie zaapelował do Wielkiej Brytanii o przyjęcie osób ze Strefy Gazy, nie krytykując przy tym izraelskich bombardowań terrorystycznych ani wsparcia udzielanego im przez Wielką Brytanię.
„Im bardziej eskaluje konflikt, tym więcej palestyńskich mężczyzn, kobiet i dzieci zostaje przesiedlonych i narażonych na poważne niebezpieczeństwo… Ludzie, którzy nie są bezpieczni w swoich domach, potrzebują dostępu do bezpieczeństwa, a Wielka Brytania musi być gotowa odegrać w tym rolę, wdrażając pakiet natychmiastowych środków w krótkim terminie”.
Enver Solomon
Jeden z planów opracowanych przez Radę ds. Uchodźców został ponownie promowany kilka miesięcy później przez posła Partii Pracy Sama Tarry’ego, który umieścił o nim wpis na portalu X, znanym również jako Twitter.
Today in Parliament I called for the creation of a Palestinian family visa scheme. This should bring Palestinian refugees to safety in the UK through a new safe and legal route, and reunite families desperate for their loved ones to reach safety.
===================
To tylko niewielki wybór spośród różnych planów przesiedleń, promowanych przez rządy zachodnie i organizacje zajmujące się uchodźcami od samego początku konfliktu. Podczas gdy rządy zachodnie i organizacje pozarządowe kryły się za retoryką humanitarną, izraelscy urzędnicy państwowi jasno dali do zrozumienia, że ich strategicznym celem wojennym jest całkowite wydalenie Arabów ze Strefy Gazy i zakończenie palestyńskiego istnienia w Strefie Gazy. Rządy te i organizacje nie kierują się humanitarną chęcią pomocy ofiarom wojny. Kieruje nimi polityka wspierania państwa żydowskiego w jego ludobójczej kampanii, czyniąc się tym samym współwinnymi tej zbrodni. Zamiast pochopnie pomagać Izraelowi w wydalaniu Arabów, rządy zachodnie powinny zerwać wszelkie powiązania finansowe, wojskowe i inne z państwem żydowskim.
Wniosek
Kryzys uchodźczy w Europie obejmuje znacznie szerszy zakres, niż można tu omówić, ale gdziekolwiek spojrzeć, widać ślady Izraela, organizacji żydowskich i aktywistów żydowskich. Jest to widoczne zarówno na poziomie polityki zagranicznej, poprzez nakłanianie Stanów Zjednoczonych do dalszych działań militarnych, jak i na poziomie „humanitarnym”, poprzez wykorzystywanie organizacji pozarządowych do ułatwiania migracji uchodźców i trwałego osiedlania Arabów, Afrykanów i Irańczyków w Europie.
Nacjonaliści w Ameryce i Europie muszą bezpośrednio zmierzyć się z tą rzeczywistością. Musimy przeciwstawić się apelom popleczników i prawicowych organizacji żydowskich, które dążą do wykorzystania anty-islamu, podsycanego kryzysem migracyjnym, aby zmobilizować poparcie dla syjonistycznej agresji wobec narodu syryjskiego, irańskiego i palestyńskiego. Takie konflikty doprowadzą jedynie do pogłębienia nieszczęścia i jeszcze większego napływu uchodźców do Europy, gdzie izraelskie i żydowskie organizacje pozarządowe są gotowe ich przyjąć – posługując się językiem humanitaryzmu, aby przekształcić Zachód w wysypisko dla osób wysiedlonych w wyniku wojen żydowskich.
Milczenie w sprawie konfliktu na Bliskim Wschodzie nie wchodzi w grę. To nie jest po prostu konflikt zagraniczny, który nie ma na nas żadnego wpływu. Konflikt na Bliskim Wschodzie jest bezpośrednio związany z przyszłością Europy i Ameryki. Milczenie jest równoznaczne z popieraniem status quo, które przynosi korzyści tylko Izraelowi.
Zarówno prawa, jak i lewa głowa syjonistycznego węża muszą zostać odcięte. Arabscy i muzułmańscy migranci w Europie i Ameryce muszą powrócić do swoich ojczyzn, gdzie będą mogli żyć w pokoju i bezpieczeństwie, wolni od syjonistycznej agresji. Europejscy i amerykańscy nacjonaliści muszą współpracować, aby zdemontować syjonistyczne struktury władzy w naszych ojczyznach i zbudować sprawiedliwy i pokojowy świat, wolny od wojen żydowskich i przesiedleń ludności.

——————————–

——————————————————

—————————————

————————————-

——————————————

————————————

——————————————–

————————————-

———————————–

Kategoria: Archiwum Autor: stan orda, 2 sierpnia 2026
W internecie jest sporo tekstów i filmików o tym, jak międzynarodowe środowiska żydowskie niemalże utworzyły na Krymie osobną republikę dla współwyznawców. Wątek ten obecny jest także poza internetem, czy to w publikacjach prasowych, czy książkach. Spory rezonans wywołała publikacja autorstwa Wiktor Nikołajewicza Jeromina “Kalifornia na Krymie i mądrość Józefa Stalina” (The Crimean California Project and the Wisdom of Joseph Stalin”; 2016 r.), choć Google Books asekuracyjnie dodaje sygnaturę: fiction. Cóż takiego zatem napisał autor powyższego dzieła, bo ponad 1200-tu stronicowa publikacja to już chyba nie książka, że aż Google zdecydowała określić swój dystans wobec zawartych tam treści.
W latach 20-tych ub. wieku, w trakcie oraz po podboju Rosji przez bolszewików, realia wewnętrzne w Rosji Sowieckiej w postaci dewastacji dotychczasowej struktury społeczno-gospodarczej wywołały plagę katastrofalnych skutków dla ludności. Różne jej grupy etniczne stanęły na krawędzi zagłady biologicznej, a niektóre z nich granicę tę przekraczały. Również znaczna część populacji ludności żydowskiej znalazła się w podobnie krytycznej sytuacji. Z tego względu międzynarodowe organizacje żydowskie, ze swoimi centralami ulokowanymi głównie w USA, postanowiły uruchomić akcję dla ratowania „braci przymierza”. Wyciągnięta zza oceanu pomocna dłoń zawierała wszelako pewien warunek.
W listopadzie 1923 r. Abram Bragin, szef Sekcji żydowskiej Rosyjskiej Partii Komunistycznej i jednocześnie szef Wszechrosyjskiej Wystawy Rolniczej, opracował plan utworzenia do 1927 r. autonomicznego regionu żydowskiego na północnym Krymie, południowej Ukrainie i czarnomorskim wybrzeżu Kaukazu aż po Abchazję, w celu przesiedlenia pół miliona Żydów. Miesiąc później, wraz z zastępcą komisarza ds. narodowości Grigorijem Brojdo, przedłożył w Biurze Politycznym memoriał, w którym uzasadniał tę propozycję rzekomym “bezprecedensowym zainteresowaniem” organizacji żydowskich w Europie i Ameryce, deklarujących gotowość sfinansowania realizacji planu. Niezwłocznie została powołana specjalna komisja pod przewodnictwem zastępcy przewodniczącego rządu sowieckiego Aleksandra Ciurupy, która miała rozpatrzyć ideę autonomii żydowskiej.
https://encyclopedia.yivo.org/article/814
https://pl.wikipedia.org/wiki/Grigorij_Brojdo
https://pl.wikipedia.org/wiki/Aleksandr_Ciurupa
Autorstwo pierwszego planu żydowskiej kolonizacji w dużej skali na terenach północnego Krymu i południowej Ukrainy przypisywane jest Józefowi Rosenowi, dyrektorowi rosyjskiego wydziału organizacji opiekuńczej “Joint“. Od 1921 r. przebywał on w Rosji Sowieckiej i nakłaniał władze Krymu do przeznaczenia wolnych terenów na półwyspie na przesiedlenie Żydów, w zamian za pomoc materialną i techniczną ze strony USA. Ale nie jest znany, o ile takowy istniał, polityczny komponent tego planu
https://en.wikipedia.org/wiki/Joseph_A._Rosen
W dniu 8 lutego 1924 r. komisja kierowana przez A. Ciurupę postanowiła powołać Komitet Organizacji Ziemskiej Robotników Żydowskich (KomZET), który miał zająć się rozprowadzaniem ziemi dla przyszłych osadników żydowskich. Aktywnymi zwolennikami tego projektu byli Lew Trocki i wielu innych przywódców sowieckich, głównie pochodzenia żydowskiego, a początkowo także ówczesny ludowy komisarz ds. narodowości Józef Stalin, który był przychylnie nastawiony do autonomii żydowskiej. Natomiast krytyczne stanowisko zajął Aleksander Smirnow, ludowy komisarz rolnictwa. 13 lutego oświadczył że (trzy poniższe cytaty pochodzą z książki Giennadija Wasilija Kostyrczenko “Stalin’s Secret Politics: Power and Anti-Semitism“; edycja w 2003 r.) :
“Siłowe wypychanie mas żydowskich stanowiłoby jawną dyskryminacje w porównaniu do innych narodowości, a politycznie dawałoby ideowy oręż antysemitom.Tworzenie na obcym terytorium autonomicznej jednostki żydowskiej, złożonej z wygnańców, byłoby całkowicie sztuczne i pod tym względem ostro zaprzeczałoby ustalonej procedurze tworzenia regionów autonomicznych w ZSRR, która opiera się na zasadach samostanowienia narodów.”
https://krotov.info/libr_min/11_k/os/tyrchenko_1.html
Poparł go Nikołaj Skrypnik, komisarz sprawiedliwości Ukraińskiej SRR, a Emmanuel Quiring, sekretarz Komitetu Centralnego CP(b)U, powiedział w maju 1924 r.:
“Nie mamy nic przeciwko tworzeniu tych czy innych republik mniejszości narodowych, ale specjalnie gromadzenie Żydów w jednym miejscu nie jest logiczne, pachnie syjonizmem“.
Jednak na razie zwyciężali zwolennicy projektu. Chociaż KomZET został oficjalnie założony 29 sierpnia 1924 r., to jego członkowie, z Piotrem Śmidowiczem na czele, już 2 czerwca tegoż roku, postanowili:
“wyznaczyć jako tereny dla osiedlenia żydowskich robotników przede wszystkim wolne tereny
w rejonie istniejących kolonii żydowskich na południu Ukrainy, a także północny Krym“.
https://panrus.com/books/details.php?bookID=11547&langID=2
https://berkovich-zametki.com/Nomer22/Lyass1.htm
https://imobook.ru/kostyrchenko-gv-kostyrchenko-g-2
“Krym został zastawiony poprzez wyemitowanie akcji, a ich pokryciem były weksle z gwarancją państwową. Weksle te zostały wykupione przez 200 akcjonariuszy amerykańskich, w tym rodzinę Rockefellerów i innych żydowskich oligarchów oraz szefostwo Jointu z milionerem Louisem Marshallem na czele. Pożyczka miała być przekazywana przez Joint rządowi sowieckiemu przez10 kolejnych lat w transzach po 900.000 dolarów przy oprocentowaniu 5% rocznie. Zobowiązanie miało zostać spłacone do 1954 r. W przypadku niespłacenia Krym stałby się własnością właścicieli weksli. W USA projekt otrzymał nazwę “Krymska Kalifornia“.
[Joint – American Jewish Joint Distribution Committee (JDC) – Wspólny Komitet Dystrybucyjny. Organizacja założona w 1914 r. w Nowym Jorku przez Jacoba Schiffa określana skrótem: Joint. Statutowo pomaga w potrzebie lub niebezpieczeństwie Żydom we wszystkich krajach, poza USA]
21 lipca 1924 r. w USA powołano do życia korporację AgroJoint, na czele której stanął wcześniej wspomniany
J. Rosen, by zajmowała się sprawami ziem żydowskich. Pod koniec roku korporacja podjęła negocjacje z rządem sowieckim, reprezentowanym przez Piotra Smidowicza (herbu Suchekomnaty; ur. 1874 r. w Rogaczewie, zm. 1935, Moskwa), oferując 15 mln dolarów na zagospodarowanie ziemi na potrzeby Żydów, w zamian za zaprzestanie prześladowań judaizmu oraz pomoc w emigracji syjonistów do Palestyny. Natomiast autonomia Krymu nie była przedmiotem negocjacji, które rozpoczęły się 4 września 1924 r. I co ważne – wg badacza Dmitrija Karaiczewa, który pracował w Archiwum Państwowym Federacji Rosyjskiej z protokołami założycielskimi KomZET, – w zbadanych dokumentach:
„nie ma mowy o żadnej republice czy autonomii na Krymie. Chodziło o zagospodarowanie dziewiczych terenów przez bezrolnych Żydów. Podkreślano, że członkowie tego narodu od kilku tysięcy lat nie mieli prawa do posiadania i uprawiania ziemi, a dopiero władza sowiecka dała im taką możliwość. Jakie terytoria były przeznaczone dla osadników? Głównie Ukraina i Białoruś. O Krymie wspomniano tylko kilka razy.”
17 stycznia 1925 r. w Moskwie powstało Wszechzwiązkowe Towarzystwo Zagospodarowania Przestrzennego Robotników Żydowskich (OZET) – organizacja publiczna zajmująca się promocją KomZET-u i Agro-Zespołu. OZET zbierał i rozdzielał fundusze na pomoc osadnikom, mobilizował opinię publiczną, prowadził propagandę, organizował szkolnictwo ogólne i zawodowe, życie kulturalne, medycynę dla osadników, współdziałał z międzynarodowymi organizacjami żydowskimi. Jeden z jej regionalnych oddziałów, KrymOzet, znajdował się w Simferopolu. Na czele organizacji stanął stary bolszewik i aktywny propagator autonomii żydowskiej Jurij Michajłowicz Łarin (urodz. jako Michaił Zalmanowicz Lurie)
18 stycznia 1926 r. członkowie KOMZET-u zwrócili się do Biura Politycznego z prośbą (poniższe cytaty pochodzą z cyt. książki G. Kostyrczenko):
“podjąć zasadniczą decyzję o przyznaniu wystarczająco solidnego terytorium do zasiedlenia przez Żydów, z przewidywaniem jego ostatecznego przekształcenia w region autonomiczny“.
11 lutego 1926 r. powołano komisję rządową pod przewodnictwem Michaiła Kalinina – formalnego premiera Związku Sowieckiego – która miała rozpatrzyć propozycję. W dniu 18 marca 1926 r. Biuro Polityczne przyjęło rezolucję, której pierwszy punkt brzmiał:
“Dążyć do możliwości zorganizowania autonomicznej jednostki żydowskiej z korzystnymi wynikami przesiedleń“.
15 czerwca 1926 r. zatwierdzono dziesięcioletni plan przeniesienia 100 tysięcy Żydów na Krym, a 16 listopada 1926 r., na Wszechzwiązkowym Zjeździe OZET, J. Łarin wezwał do:
“poprzez organizowanie masowych osiedli żydowskich … aby ostatecznie stworzyć narodową republikę żydowską na Północnym Krymie“.
(Prezydent F. Roosevelt otwarcie przyznał, że Stany Zjednoczone były zmuszone do wstrzymania akcji dostaw dla ZSRR (lend-lease) podczas II wojny i nie mogły otworzyć drugiego frontu w Europie, ponieważ wszechpotężne lobby żydowskie w jego kraju domagało się od bolszewików wypełnienia zobowiązań wekslowych, tj. rozwiązania kwestii „Kalifornia na Krymie”. Czyli albo Sowieci ustanowią republikę żydowską na Krymie, albo zaczną spłacać swoje długi. W trakcie wojny Stalin nie mógł przeznaczyć środków na wykupienie weksli i został zagnany do narożnika, a w konsekwencji musiał zgodzić się na rozpoczęcie prac przygotowawczych do utworzenia republiki żydowskiej. Z tego powodu zainicjował deportację Tatarów krymskich, których obecność przedstawiciele strony żydowskiej wskazywali jako główną przeszkodę w przesiedleniu Żydów na ten półwysep).
[Pozostały tam już tylko resztki uprzednio licznej ludności tatarskiej, gdyż ich większość opuściła Krym jeszcze w końcu XIX w., jako skutek wojen rosyjsko-tureckich, bowiem wówczas krymscy mahometanie byli prześladowani i traktowani jako „piąta kolumna” turecka]
W 1949 r. Związek Sowiecki stał się mocarstwem atomowym i już dłużej nie dało się go szantażować. Stworzyło to przekonanie, że problem Krymu nie musi być rozwiązany pod dyktando właścicieli weksli. Ale weksle te posiadały gwarancję rządu sowieckiego, dlatego Stalin musiał brać to pod uwagę swoich poczynaniach. Po śmierci Stalina, jego następca Nikita Chruszczow wykonał słynny manewr: 19 lutego 1954 r., w przeddzień wygaśnięcia terminu weksli, Krym został przekazany Ukraińskiej Socjalistycznej Republice Sowieckiej, uznawanej przez społeczność światową za odrębne państwo (w ramach Związku Sowieckiego). Ukraina zaś formalnie nie figurowała jako strona zawartych zobowiązań. W ten sposób weksle mogły zostać anulowane bez odszkodowania, zaś projekt „Kalifornia na Krymie” zakończył się na niczym.
Istnieją spore różnice w ocenie, jakie były faktyczne aspekty tej sprawy. Cytowany wcześniej Wiktor Jeromin utrzymuje, że Averell Harriman, ambasador USA w Związku Sowieckim, działając w imieniu prezydenta Harry’ego Trumana, zażądał od Sowietów wycofania Floty Czarnomorskiej z Sewastopola i utworzenia żydowskiego niepodległego państwa obejmującego Półwysep Krymski, sowieckie wybrzeże M. Czarnego, w tym Soczi, a także obwody chersoński
i odessyński. W przeciwnym razie zagroził zrzuceniem bomb atomowych na kilkudziesiąt miast w centralnej Rosji. Natomiast w tekście “depeszy” do Harrimana od szefa Jointu George’a Marshalla, w której zawarte jest żądanie dotyczące Floty Czarnomorskiej, ale nie dotyczące Chersonia, ani tym bardziej szantażu nuklearnego, czytamy:
“W najściślejszej tajemnicy. Do Sekretarza Handlu USA A. Harrimana. Drogi Averell! Prezydent aprobuje twoje plany. Dodał do nich, co następuje. Współistnienie na terytorium Krymu bazy sowieckiej Floty Czarnomorskiej i republiki żydowskiej otwartej na swobodny napływ Żydów z całego świata wydawało się nieporozumieniem o nieprzewidywalnych konsekwencjach. To od początku budziło jego wątpliwości co do realności “projektu krymskiego”. Krym powinien stać się strefą zdemilitaryzowaną. Niech Stalin wie, że musi być przygotowany do przeniesienia floty z Sewastopola do Odessy i na czarnomorskie wybrzeże Kaukazu. Wtedy uwierzymy, że Żydowska Republika Krymu jest rzeczywistością, a nie mitem propagandowym. J. Marshall“.
Ale nie ma też zgody co do innych szczegółów, np. jaka sumę Związek Sowiecki był winien zwrócić, jak i to, czy Amerykanie domagali się niepodległości Krymu, lub czy zgodzili się na status republiki związkowej. A także czy Wiaczesław Mołotow prowadził przekręt “krymsko-kalifornijski” bez wiedzy Stalina, czy też może “Ojciec narodów” od początku w tym maczał palce. Wszystko to podniesiono jako argument przez kwestionujących fakt istnienia umowy związanej z projektem „Kalifornia na Krymie”, czyli na wiarygodność wersji przedstawionej przez W. Jeromina. Krytycy umieszczają ten projekt na tej samej półce, gdzie ulokowane zostały „Protokóły Mędrców Syjonu”. Ale oprócz kwestionujących, są jeszcze tacy, którzy w spójny logiczny łańcuch łączą daty, zdarzenia i dokumenty, a także publiczne oświadczenia.
Oto bowiem jawne stały się dokumenty władz sowieckich dotyczące trzech filarów projektu, czyli próby rozwiązania kwestii ziemi żydowskiej przez osadnictwo na Krymie, deportacji z półwyspu Tatarów krymskich oraz przekazania go Ukrainie.
Nie sposób zaprzeczyć prawdziwości wymienionych zdarzeń. Czy jednak należy to połączyć w spójną całość? Można np. powołać się na wywiady i komentarze byłego ministra prasy i informacji oraz wicepremiera rządu rosyjskiego Michaiła Połtoranina (1990-1992), który powołuje się na wywiadMilovana Dilasa, przyszłego wiceprezydenta Jugosławii i przez długie lata najbardziej zaufanego doradcy Josipa Broz-Tito, dla gazety Argumenty i Fakty, w którym podał, że Stalin ponoć osobiście wyznał przywódcy Jugosławii, że wypędził Tatarów krymskich, ponieważ obiecał F. Rooseveltowi utworzenie państwa żydowskiego na Krymie.
Skoro nie udało się zakwestionować prawdziwości tego świadectwa, wówczas reszta szczegółów składa się niczym puzzle. Dlatego Wiktor Jeromin w swojej publikacji stwierdza:
“Ponieważ, jak twierdzi Połtoranin, materiały projektu krymsko-kalifornijskiego są nadal tajne, nasze śledztwo będzie się opierać pośrednio na publicznie dostępnych danych… W jaki skuteczny sposób można nalegać na publiczne przedstawienie dokumentów utajnionych przez władze? Ostrzegając przed tajemnicą, narrator z góry wyjaśniał: “Wierzcie lub nie! Moim zadaniem jest mówić to, co wiem. A Połtoranin nie jest winien temu, że nie wolno udowodnić prawdziwości jego słów. Przynajmniej uświadomił nas o istnieniu takiego zakazu. Fakt istnienia dokumentacji na temat „Kalifornii na Krymie” kompromituje ich właścicieli w znacznie większym stopniu i pod znacznie większą liczbą aspektów niż przymusowych sprzedawców. Tak więc tylko dyletant w polityce może spekulować na temat ewentualnego pojawienia się akcji krymskich w domenie publicznej, a tym bardziej w USA lub jakimkolwiek sądzie międzynarodowym. Geopolityczne spory o tej skali nigdy nie są rozstrzygane publicznie“.
Mocne. Ale, może znowu to cygan zawinił, a kowala wieszają. Czyli może to tylko czyjaś konfabulacja, która niczym kula śnieżna przybrała monstrualne rozmiary.
Być może prymat w kwestii stworzenia obrazu ” Kalifornii na Krymie” należy do pisarza Wiktora Lewaszowa. Na podstawie wspomnień jednego z najsłynniejszych sowieckich szpiegów, Pawła Sudopłatowa, Lewaszow napisał quasidokumentalną powieść “Zabójstwo Michoelsa“, wydaną w 1998 r. Najpierw powołał się na decyzję Harry’ego Trumana, który miał zażądać od Józefa Stalina demilitaryzacji Krymu jako dowodu na prawdziwość jego zamiarów utworzenia na półwyspie republiki żydowskiej. Kolejny kamień w tej układance dołożył Siergiej Gorbaczow, emerytowany kapitan 1-szej rangi z portu Floty Czarnomorskiej – Sewastopola. W 1999 r. w almanachu “Wyspa Krym” ukazał się jego artykuł “Krymska Kalifornia“, w którym zawarta była informacja o stricte naukowej pracy Aleksandra Jefimowa “Żydowska Socjalistyczna Republika na Krymie. O historii jednego projektu“, poświęconej żydowskiemu zarządzaniu ziemią na północy półwyspu w latach 20-30 XX wieku. Do tej informacji dołączone zostały cytaty z publikacji S. Lewaszowa i własnej beletrystyki autora. W ten sposób dwa nie powiązane ze sobą epizody (pierwszy dotyczy zdarzeń prawdziwych, drugi zaś odnosi się do projektu, który pozostał „na papierze”) zostały połączone w jedną całość.
W latach 2004-2005, jeden po drugim pojawiały się artykuły, które rozwijały idee S. Gorbaczowa, jak np. Borysa Gusiaczkina “Sprzedany półwysep“, Borysa Nikolina “Krym: od ukrainizacji do turkizacji” czy Borysa Sibirskiego “Półwysep zatrzymanego działania“. Ich autorzy dołożyli kolejny, ale kluczowy element – sprzedaż udziałów w ziemi na Krymie politykom amerykańskim i przekazanie półwyspu Ukrainie w celu uniknięcia spłaty długów.
Uzasadnienie tego brzmiało następująco:
“Postanowienie S. Chruszczowa o przekazaniu Krymu Ukrainie z okazji 300-lecia zjednoczenia Rosji i Ukrainy w Święta Zmartwychwstania było szczęśliwą okolicznością, która pozwoliła Związkowi Sowieckiemu na rozwiązanie trudnego problemu, z którym sowieckie władze borykały się od początku lat 20-ych. Chruszczow wykorzystał fakt, że przy sporządzaniu traktatu między Związkiem Sowieckim a JDC nie było zapisu o przekazaniu Krymu z RSFRS pod jurysdykcję ukraińską. Co więcej, decyzję o przesiedleniu Żydów na Krym podjął Wszechrosyjski Centralny Komitet Wykonawczy RSFSR, ale w takim przypadku jego decyzja nie była dla Ukrainy wiążąca. Tym samym, przekazując Krym Ukrainie, rząd sowiecki uzyskał formalne prawo do definitywnego zamknięcia kwestii swoich zobowiązań wobec organizacji żydowskich w USA odnośnie ustanowienia państwowości żydowskiej na Krymie. Problem w tym, że poza wnioskowaniem opartym na przesłankach prawdopodobieństwa nie przedstawiono na to dowodów z dokumentów.
W 2006 r. ukazała się książka kolejnego tropiciela sensacji, Aleksandra Szirokorada pt.: „Cztery tragedie Krymu“, w której wszystkie wątki – Jointu, Michoelsa i przekazania półwyspu – zostały połączone w jednolitą spójną narrację. A wraz z pojawieniem się w 2008 r. rewelacji Michaiła Połtoranina o “związku” między republiką żydowską a deportacją Tatarów krymskich, układanka uzyskała swój ostateczny kształt. Tylko ile jest w tym wszystkim prawdy?
*******
Należy mieć na uwadze, że nigdy nie powstała autonomiczna republika dla Żydów na północy Krymu, ponieważ ich ogólna liczba nie osiągnęła nawet połowy planowanej liczby. W 1926 r. na 40 tysięcy krymskich Żydów mieszkających w osadach wiejskich, gminach żydowskich i gospodarstwach kolektywnych, było ich zaledwie 4 tysiące, w 1930 roku – 10 tysięcy, a w 1941 roku – 17 tysięcy.
28 marca 1928 r., kiedy został wydany dekret “O przydzieleniu KomZETowi wolnych ziem w pasie amurskim Kraju Dalekowschodniego dla potrzeb masowego osiedlania pracujących Żydów“, idea krymskiej autonomii żydowskiej została zablokowana przez powstanie Żydowskiego Obwodu Autonomicznego w Birobidżanie.
W dniu 13 października 1930 r. na Krymie utworzony został Żydowski Okręg Narodowy Freidorf o pow. 240 tys. ha. Powiat liczył ok. 30 tys. mieszkańców, z czego ok. 35% stanowili Żydzi. W 1935 r. utworzono kolejny żydowski okręg narodowy – okręg Larindorf. Obejmował on północną i wschodnią część departamentu Freidorf, w którym mieszkało 63,5% ludności żydowskiej. Od 1936 r. dzielnica Freidorf określana jest w prasie sowieckiej jako dzielnica “wielonarodowościowa”. W 1941 r., podczas okupacji hitlerowskiej ww. powiaty przestały istnieć, zaś swoje nazwy zmieniły w 1944 r.
A zatem pomysł utworzenia żydowskiej autonomii na Krymie, mimo szumnych zapowiedzi, pozostał tylko pomysłem.
I tu pojawia się zasadniczy aspekt – domniemana “sprzedaż” półwyspu Amerykanom w zamian za pomoc dla Żydów.
Konstrukcja tegoż jest następująca:
Związek Sowiecki pożycza pieniądze na przesiedlenie Żydów i stworzenie dla nich republiki na Krymie, a teren półwyspu staje się zastawem w tej transakcji. Pożyczka musi zostać spłacona do 19 lutego 1954 r., w przeciwnym razie Krym trafi do posiadaczy akcji, ale półwysep wcześniej formalnie wczedłby w skład terytorium Ukrainy, po to aby Rosja nie ponosiła odpowiedzialności za umowę.
Na podstawie kopii umów z Agro-Joint przeanalizowane zostały ich najważniejsze zapisy.
W pierwszej umowie między Agro-Jointem a Sowietem Komisarzy Ludowych zawartej 29 listopada 1924 r. i ratyfikowanej 16 grudnia tegoż, brakuje słowa “Krym”.
W dniu 31 stycznia 1927 r. została zawarta druga trzyletnia umowa między Rosją Sowiecką
a Agro-Joint, a 15 stycznia 1929 r. trzecia (zatwierdzona 15 lutego 1929 r.).
I to właśnie wokół tej ostatniej umowy powstało wiele teorii spiskowych dotyczących losów Krymu, jako że ze względu na wybitnie specyficzny charakter rosyjskiego systemu archiwalnego, sowiecka kopia traktatu z 1929 r. nie została jeszcze opublikowana, co daje pole do najbardziej karkołomnych spekulacji.
Z dokumentów, które zostały udostępnione, wiemy, co następuje:
(art. 1).
Związek Sowiecki pożycza 9 milionów dolarów na okres 17 lat na 5% rocznie na pokrycie kosztów pracy KomZET-u w akcji osiedlania Żydów.
(art. 2).
Związek Sowiecki drukuje obligacje na okaziciela o nominale 1000 dolarów i całą ich kwotę i deponuje w Chase National Bank w Nowym Jorku.
Krym jest wymieniony w tekście trzykrotnie – w preambule i w art. 14 – ale za każdym razem jako część wyrażenia “Krym i Ukraina”, oznaczającego miejsca żydowskiej kolonizacji rolniczej. Tym samym wymóg ustanowienia strefy osadnictwa żydowskiego nie odnosił się wyłącznie do Krymu. Obligacje państwowe również nie przewidują żadnych udziałów w ziemi na półwyspie, wbrew narracji zwolenników projektu “Krymskiej Kalifornii”.
Umowa z 15 stycznia 1929 r. została zawarta przez Agro-Joint nie z rządem Rosji Sowieckiej, lecz z Komitetem Prezydium Rady Narodowościowej Centralnego Komitetu Wykonawczego. Natomiast 5 lutego 1929 r., sekretariat rządu sowieckiego, podpisał uchwałę o wejściu w życie ww. układu. A zatem przekazanie Krymu Ukrainie nie mogłoby pomóc Związkowi Sowieckiemu uniknąć odpowiedzialności finansowej, gdyby było to zapisane w umowie (a co nie miało miejsca).
W dniach 22 marca – 14 kwietnia 1933 r. zawarto dodatkowe porozumienie, które przewidywało radykalne zmniejszenie pomocy amerykańskiej do wys. 2 994 751 dolarów. Powodem tego były skutki Wielkiego Kryzysu.
W dniu 21 sierpnia 1938 r. Związek Sowiecki i Agro-Joint podpisały formalną umowę, na mocy której ulegały rozwiązaniu wszystkie poprzednie traktaty i ich uzupełnienia z 1927 r.
W latach 1930-1933, a więc jeszcze przed zmniejszeniem kwoty pożyczki amerykańskiej, rząd sowiecki wyemitował 24 serie obligacji rządowych na łączną kwotę 5 mln 352 tys. dolarów należących do Agro-Joint. Termin wykupu ostatniej serii przypadał na dzień 1 stycznia 1953 r. Data ta najpewniej wywołała podejrzenie, że po jej upływie Krym musiałby być oddany Amerykanom jako zabezpieczenie spłaty, mimo iż w żadnej z umów półwysep ten nie występował jako zabezpieczenie pożyczek, zaś procedura rozliczeń została określona w tym samym 1938 r. “Agro-Joint” przekazał Chase National Bank wszystkie posiadane obligacje i zrzekł się wszelkich roszczeń wobec Sowietów. Z kolei w latach 1939-1940 Związek Sowiecki zapłacił 2 mln 852 tys. dolarów z tytułu wcześniej wyemitowanych obligacji. W dokumencie tym nie ma wzmianki o Krymie. W maju 1938 r. zlikwidowano KomZET i OZET, a wielu ich członków poddano represjom.
W związku z tym nie ma dowodów na to, że w którejkolwiek z umów między ZSRR a Agro-Joint Krym został wyznaczony jako zabezpieczenie spłaty pożyczek USA. Wersja, że Kreml deportował Tatarów krymskich, aby stworzyć na półwyspie republikę żydowską, a następnie przekazał Krym Ukrainie, aby uniknąć spłaty długu, jest pozbawiona nie tylko dowodów w postaci dokumentów, ale także jest alogiczna w kontekście dat zawarcia poszczególnych umów o pożyczki jak i ich treści.
ANEKS
Do 1924 r. sowiecka komisja rządowa, której zadaniem było znalezienie autonomicznego terytorium żydowskiego, była pełna sprzecznych pomysłów. Propozycje obejmowały Białoruś, Ałtaj, Baszkirię (Baszkorstan), a nawet pas ziemi od Dniestru do Abchazji, ze stolicą w Odessie. Ta ostatnia nawiązywała do sugestii Chaima Zytłowskiego z 1917 r., czołowego orędownika niesyjonistycznego budowania narodu żydowskiego, aby utworzyć republikę żydowskią ze stolicą w Odessie. Program budowy żydowskich osiedli rolniczych na Krymie cieszył się szczególnym zainteresowaniem zagranicznych sponsorów. Od 1924 r. Amerykańsko-Żydowski Połączony Komitet Dystrybucji (JDC) stał się głównym zagranicznym sponsorem sowieckich projektów kolonizacji żydowskiej. Już w 1926 r. na mapie sowieckiego Krymu pojawiła się żydowska wioska nosząca nazwisko jednego z jej najaktywniejszych sponsorów, czyli Juliusa Rosenwalda, amerykańskiego biznesmena i filantropa.
https://en.wikipedia.org/wiki/Julius_Rosenwald
Nietrafne byłoby jednak postrzeganie różnych społeczności i organizacji żydowskich zainteresowanych Krymem jako monolitycznej całości. Na przykład, JDC nie uważał, że Karaimi krymscy zasługują na poparcie. Boris Boden, reprezentujący JDC w Rosji, pisał w marcu 1923 r. o „pewnych społecznościach karaimskich Krymu”, które jego zdaniem „nie stanowiły problemu specyficznie żydowskiego”. Jego wyjaśnienie ujawnia chęć wyrównania rachunków:
„Do niedawna Karaimi, choć wyznający judaizm, nie uważali się za część rosyjskiej społeczności żydowskiej i mieli opinię jako najbardziej reakcyjny element antysemicki”. Ponadto, pisze, „mieli wiele przywilejów, których nie mieli inne społeczności żydowskie”.
Sowiecki projekt kolonizacji żydowskiej oraz zaangażowanie JDC i innych zagranicznych organizacji pomocowych odegrały główną rolę w zmianie żydowskiego wizerunku Krymu, tj. z krajobrazu orientalizowanego na wschodnio- europejski, postsztetlowy i pasterski. Komunistyczni ideolodzy podkreślali, że Żydzi, stając się rolnikami, zbliżali się do sowieckiego – co w praktyce oznaczało słowiańskiego – głównego nurtu, porzucając swój status outsiderów. Niemniej, żydowski rolnik, który osiedlił się na Krymie, był przedstawiany w literaturze czy publicystyce najczęściej jako postać egzotyczna.
W 1928 r. na Dalekim Wschodzie Rosji wyznaczona została lokalizacja dla sowieckiej republiki żydowskiej, która w 1934 r. otrzymała status Żydowskiego Obwodu Autonomicznego, a którego centrum administracyjnym była osada miejska (później przekształcona w miasto) Birobidżan.
Krymskie społeczności żydowskie jednak nadal istniały, a nawet przyciągały nowych migrantów z dawnej strefy osiedlenia żydowskiego. Społeczności te, czy też kolonie, jak je nazywano, były rozproszone po całym półwyspie, w tym dwa okręgi żydowskie, Frajdorf i Larindorf, które odgrywały istotną rolę w strukturze Republiki Krymskiej do 1938 r., kiedy to okręgi utraciły status żydowskich jednostek terytorialnych.
Według sowieckiego spisu powszechnego z 1939 r., żyło na półwyspie 65 452 Żydów, w tym ponad 7 000 Krymczaków, co stanowiło 5,8% ludności Krymu. Większość z nich (47 387) mieszkała w miastach, natomiast 18 065 mieszkało na wsi, głównie w kołchozach. Z kolei wg danych statystycznych z 1936 r. ponad jedna trzecia (35%) z 1370 nowożeńców krymskich Żydów r., zawarło związek małżeński z osobą innej narodowości, przeważnie rosyjską.
********************
lecturi te salutamus

Date: 14 luglio 2026Author: Uczta Baltazara babylonianempire/zydowskie-zloto
Jest rok 59 p.n.e. Cyceron https://pl.wikipedia.org/wiki/Cyceron broni w sądzie swojego przyjaciela, gubernatora Lucjusza Flakusa https://en.wikipedia.org/wiki/Lucius_Valerius_Flaccus_(consul_86_BC), przed Żydami, którzy oskarżają go o kradzież złota.
………
Sekcja XXVIII mowy „Pro Flacco” Cycerona dotyczy słynnej obrony Lucjusza Waleriusza Flakusa, oskarżonego o nadużycie władzy. W tym konkretnym fragmencie (ustęp 28) Cyceron wygłasza słynną pochwałę trzeźwości i umiaru starożytnych Rzymian, podkreślając, że byli oni oszczędni w życiu prywatnym, ale hojni w dążeniu do chwały i wspaniałości, gdy chodziło o ochronę państwa. Argumentacja ta miała na celu uzasadnienie działań jego podopiecznego związanych z przygotowaniem floty w celu ochrony wybrzeży Azji przed piratami. W standardowej numeracji, rozdział XXVIII wspomnianej mowy znany jest jednak przede wszystkim z tego, że zawiera słynny atak Cycerona na ówczesne praktyki religijne Żydów.
………
Wszystko jest już obecne w obronie Flaccusa przez Cycerona: złoto i Żydzi, ich upodobanie do prawnych oszustw, skłonność do mylenia sprawiedliwości z zemstą, sposób manipulowania władzami, podburzania tłumów, grożenia, zastraszania, oczerniania, zachowywania się jak nienawistna banda i odgrywania ról ofiar, jednocześnie oszukując rzymskie prawo – a także ich bezczelność w odwracaniu oskarżenia przeciwko Flaccusa, który jedynie stał na straży prawa.
Wszystko tam jest, oprócz Chrystusa, który miał przyjść później; tak więc to nie chrześcijaństwo wynalazło antysemityzm w świecie rzymskim.
Na długo przed erą diaspory, w Rzymie powstała zamożna społeczność żydowska, która okresowo przekazywała znaczne kwoty strażnikom Świątyni Jerozolimskiej. Obok miejsca modlitwy i ofiar, kwitł cały świat handlu i intryg związanych z praktykami kultu.
Kupcy Świątyni stacjonowali tam na stałe, chronieni przez milicję pod rozkazami Sanhedrynu. Ta „ucieczka kapitału” zmusiła Senat do uchwalenia ustawy zakazującej przewozu złota poza granice Imperium Romanum – jednak Judea została włączona do Imperium dopiero w 6 r. n.e.
W 62 roku p.n.e. Lucjusz Flakkus, protegowany Cycerona, został mianowany namiestnikiem prowincji Azji Mniejszej, położonej między Rzymem a Jerozolimą. To właśnie w ramach swoich obowiązków egzekwował prawo, konfiskując złoto, które Żydzi z Rzymu zamierzali wysłać do Jerozolimy.
Żydzi zatem byli w błędzie, oskarżając Lucjusza Flaccusa o kradzież i grabież. Zmuszony był bronić się przed tymi zarzutami z pomocą Cycerona. W rezultacie „proces Flaccusa mógł zakończyć się jedynie uniewinnieniem. […] Sąd, złożony z 25 senatorów, 25 rycerzy i 25 trybunów skarbowych, orzekł na jego korzyść” (Pierre Grimal, Cicéron , Fayard, 1986, s. 191).
Profesor Robert Faurisson, który jako negacjonista Holokaustu miał kilka konfrontacji prawnych z Żydami i dogłębnie przestudiował procesy norymberskie, skomentował proces Lucjusza Flaccusa w następujących słowach:
Kilka stron, na których Cyceron opisuje Żydów, ma ogromne znaczenie historyczne. Całkowicie obalają one powszechnie panującą teorię, że antysemityzm jest w istocie wynalazkiem chrześcijańskim. W „Pro Flacco” widzimy najwybitniejszych rzymskich mówców – na długo przed erą chrześcijańską – potępiających żydowskie zachowania w tych samych kategoriach, których później, wiek po wieku, używali wybitni autorzy – czy to chrześcijańscy, agnostycy, czy ateiści; lewicowi, czy prawicowi; i to w każdym kraju, w którym żyła społeczność żydowska. Cyceron – jeśli można tak to ująć – utrwalił wizerunek Żyda w sposób, który później przyjęli najsłynniejsi „antysemici”, czy to Szekspir, Wolter, Dostojewski, Drumont, czy Céline. […]
Dla Cycerona w Pro Flacco słowa „Żyd” i „złoto” natychmiast się łączą: „auri Judaici” – żydowskie złoto. Następnie pojawia się myśl, że Żydzi są mistrzami intryg i zastraszania.
Wiedzą, jak się zjednoczyć, aby wywierać znaczący wpływ na wszystkie zgromadzenia.
Tam dają upust swojej furii. Są mistrzami w podsycaniu nienawiści. Rozsiewają oszczerstwa.
Są agresywni. Dopuszczają się oszustw. Obchodzą prawo kraju. Ich jedynym prawdziwym przywiązaniem jest to, co Cyceron nazywa ich „przesądem” – czyli kult złota. Nawiasem mówiąc, Cyceron zauważa, że na ten proces – w którym mieli czelność twierdzić, że Flakkus zabrał im złoto – Żydzi przybyli licznie, zachowując się na sali sądowej z arogancją motłochu.
Wraz z innymi udało im się doprowadzić do wszczęcia poważnego śledztwa przeciwko Flakkusowi w Azji Mniejszej; jednak, jak zauważa Cyceron, całe złoto rzekomo skradzione Żydom znaleziono w skarbcu publicznym. W rzeczywistości, Flakkus po prostu skonfiskował – dla dobra skarbu publicznego – złoto, które Żydzi zwykli eksportować do Jerozolimy we własnym imieniu. Robili to z Rzymu i całej Italii, a także z prowincji. Wielokrotnie eksport ten uznawano za nielegalny, a mimo to Żydzi łamali prawo. Flakkus jednak podjął inicjatywę, aby je egzekwować.
W rezultacie Żydzi oskarżyli propretora o kradzież i złożyli skargę na propretora , którego głównym obowiązkiem było przecież „egzekwowanie praw Rzymu”.
Dla Cycerona historia ta zakończyła się źle kilka lat później, w 43 r. p.n.e.
W czasie podróży w lektyce, w pobliżu Gaety, Cyceron zginął z ręki centuriona Herenniusza, zabójcy wysłanego przez Marka Antoniusza.
Marek Antoniusz był człowiekiem Żydów. Był głęboko uwikłany w interesy ze spekulantami ze Wschodu i skorumpowanymi postaciami w Rzymie, przez co Cyceron nazwał go nowym Katyliną (w 44 r. p.n.e., w „Filipikach”). Był przekupny i skorumpowany; znaczną część swojej kariery spędził w Azji Mniejszej i sprzymierzył się z rodziną Antypatera, ojca króla Heroda.
Marek Antoniusz zorganizował oficjalną wizytę Heroda w Rzymie, gdzie uknuł intrygę, by Senat ogłosił go „królem Judei”. Herod, krwiożerczy psychopata, kazał skazać na śmierć swoją żonę i dzieci, podejrzewając, że chcą go zabić. Nie wspominając o rzezi niewiniątek, opisanej w Ewangelii św. Mateusza obok ucieczki do Egiptu – będącej rezultatem rytualnego mordu wszystkich dzieci poniżej drugiego roku życia w Betlejem.
Głowę Cycerona wystawiono na Forum: winny był próby obrony ojczyzny, zagrożonej przez frakcję sprzymierzoną z zagranicą. Jego odcięte dłonie uniesiono ku górze, by lud mógł je zobaczyć: winny był wskazywania wrogów Rzymu. Rzym potrzebował trochę czasu, by się otrząsnąć, ale reakcja była druzgocąca dla podżegaczy wojny domowej, gdy miecz wbił się w samo serce spisku, niszcząc Świątynię Jerozolimską i samo miasto – przemianowane później na Aelia Capitolina https://en.wikipedia.org/wiki/Aelia_Capitolina – z którego Żydzi zostali wygnani i mieli zakaz osiedlania się. Kto sieje wiatr, zbiera burzę.
Biorąc to wszystko pod uwagę, łatwiej zrozumieć, dlaczego zakrojona na szeroką skalę kampania mająca na celu zdyskredytowanie historii starożytności grecko-łacińskiej – a także badań nad literaturą klasyczną i językami martwymi – narodziła się w Stanach Zjednoczonych i rozprzestrzenia się lotem błyskawicy w samym sercu Starej Europy. Niektórzy amerykańscy naukowcy są przekonani, że sposób, w jaki badamy starożytność, jest przyczyną rasizmu i dyskryminacji gender. Na przykład: Padilla Peralta https://en.wikipedia.org/wiki/Dan-el_Padilla_Peralta, profesor historii rzymskiej na Uniwersytecie Stanforda, który wyrzekł się samej dziedziny, której ma nauczać, całkowicie uległ przed publicznością już pozyskaną dla swojej sprawy: „Mam nadzieję, że ta dziedzina zniknie, i to jak najszybciej”.
Johanna Haninck https://en.wikipedia.org/wiki/Johanna_Hanink, profesor filologii klasycznej na Uniwersytecie Browna, twierdzi, że postrzega swoją dziedzinę jako „produkt i wspólnika białej supremacji”.
Wreszcie Donna Zuckerberg wikipedia.org/wiki/Donna_Zuckerberg (siostra Marka), specjalistka od starożytnego Rzymu i absolwentka prestiżowego Uniwersytetu Princeton, zdyskredytowała „dyscyplinę, która historycznie była uwikłana w rasizm i kolonializm, a która w dalszym ciągu jest powiązana z supremacją białych i jej mizoginią”.
Pomimo wysiłków zmierzających do przeciwdziałania temu, przemówienie Cycerona można bez problemu znaleźć w Internecie — po łacinie, angielsku i francusku. Trzy wersje zamieszczono w dodatkach 1, 2 i 3.
W Dodatku 4 przedstawiamy kilka wersetów Ariela Toaffa dotyczących innych antysemitów z czasów przedchrześcijańskich: dwóch Greków – Toaff pisze o mało znanym greckim historyku Damokrycie i Apionie (20 p.n.e. – 40 n.e.) – oraz jednego Rzymianina, Diona Kasjusza (163 n.e. – 235 n.e.). W swojej *Historii Rzymu* Dion Kasjusz napisał w szczególności, że: „Żydzi mieli w zwyczaju ucztować na ciałach greckich i rzymskich wrogów poległych w bitwie. Nie zadowalając się zaspokojeniem tej kulinarnej zachcianki, malowali swoje ciała krwią wrogów i używali ich jelit jako pasów”.
Jeśli chodzi o Apiona, był on tak antysemicki, że żydowski pisarz Józef Flawiusz uznał za konieczne napisanie dzieła Przeciw Apionowi, aby obalić jego zarzuty. Nawet gdyby krążące w starożytności opowieści o Żydach były fałszywe (a prawdopodobnie nie były), to i tak dowodziłyby – tym bardziej, jeśli były fałszywe lub przesadzone – że ani Grecy, ani Rzymianie nie lubili Żydów.
Należy również zauważyć, że tylko pogańscy Aryjczycy faktycznie prowadzili wojny z Żydami (w przypadku Greków były to Seleucydzi przeciwko Machabeuszom, w przypadku Rzymian Pompejusz podczas oblężenia Jerozolimy w 63 r. p.n.e. i Tytus w 70 r. n.e.); wręcz przeciwnie, wszyscy papieże bez wyjątku zapobiegali przemocy fizycznej wobec Żydów (prawdą jest jednak, że Inkwizycja była skierowana przeciwko nieszczerym żydowskim konwertytom).
Odniesienia:
René-Louis Berclaz, De Cicéron à Faurisson (reseauinternational.net)
Załącznik 1: Pro Flacco (w języku angielskim)
Stąd odium przywiązane do żydowskiego złota. To jest bez wątpienia powód, dla którego ta sprawa toczy się niedaleko Schodów Aureliana [Schody Aureliana: część placu publicznego z rzędami siedzeń ułożonych jak amfiteatr. To tutaj przede wszystkim zbierały się podburzone tłumy]. Zapewniłeś to miejsce i ten tłum, Laeliuszu, na ten proces. Wiesz, jaki to duży tłum, jak trzymają się razem, jaki wpływ mają na nieformalnych zgromadzeniach. Dlatego przemówię cicho, aby tylko przysięgli mogli usłyszeć; bo nie brakuje takich, którzy by ich podburzyli przeciwko mnie i przeciwko każdemu szanowanemu człowiekowi. Nie będę im w tym pomagał.
Gdy co roku na rozkaz Żydów z Italii i wszystkich naszych prowincji zwyczajowo wysyłano złoto do Jerozolimy, Flakkus edyktem zakazał jego wywozu z Azji. Któż, panowie, nie mógłby szczerze pochwalić tego posunięcia? Senat wielokrotnie wcześniej, a także za mojego konsulatu, najpilniej zabraniał wywozu złota. Lecz sprzeciwianie się temu barbarzyńskiemu przesądowi [kultowi złota] było aktem stanowczości, przeciwstawianiem się tłumowi Żydów, gdy niekiedy na naszych zgromadzeniach płonęli oni namiętnością, gdyż dobro państwa było aktem najwyższej wagi. „Lecz Gnejusz Pompejusz, gdy Jerozolima została zdobyta, nie położył zwycięskiej ręki na niczym w tej świątyni”. W tym był szczególnie mądry – jak w wielu innych sprawach. W państwie tak podejrzliwym i oszczerczym, nie dawał swoim krytykom żadnej okazji do plotek. Nie sądzę jednak, by ów znakomity generał był powstrzymywany przez religijne uczucia Żydów i jego wrogów, lecz przez poczucie honoru. Gdzie zatem jest podstawa oskarżenia przeciwko Flaccusowi, skoro w istocie nigdy nie oskarżasz go o kradzież, zatwierdzasz jego edykt, przyznajesz, że zapadł wyrok za długi, nie zaprzeczasz, że interes został otwarcie zaproponowany i opublikowany, a fakty pokazują, że zarządzali nim znakomici ludzie?
W Apamei nieco mniej niż sto funtów złota zostało otwarcie zajęte i zważone przed siedzibą pretora na forum za pośrednictwem Sekscjusza Cezjusza, rzymskiego rycerza, człowieka prawego i honorowego; w Laodycei nieco ponad dwadzieścia funtów przez Lucjusza Peducaeusa, naszego ławnika. W Adramytcjum… przez Gnejusza Domicjusza, legata, w Pergamonie niewielka ilość. Rachunek złota jest poprawny. Złoto znajduje się w skarbcu, nie zarzuca się żadnej defraudacji, to tylko próba ściągnięcia na niego odium. Apel nie jest skierowany do ławy przysięgłych; Głos adwokata skierowany jest do zgromadzonego tłumu i motłochu. Każde państwo, Laeliuszu, ma swoje skrupuły religijne, my mamy swoje. Nawet gdy Jerozolima stała, a Żydzi żyli z nami w pokoju, praktykowanie ich świętych obrzędów kłóciło się z chwałą naszego imperium, godnością naszego imienia, zwyczajami naszych przodków. Ale teraz jest jeszcze gorzej, gdy naród ten swoim zbrojnym oporem pokazał, co myśli o naszych rządach; jak bardzo był drogi nieśmiertelnym bogom, świadczy fakt, że został podbity, wystawiony na łup płacenia podatków, zniewolony.
Załącznik 2: *Pro Flacco* po łacinie
Cicéron : PLAIDOYER POUR L. FLACCUS. (dwujęzyczny)
XXVIII. Sequitur auri illa inuidia Iudaici. Hoc nimirum est illud quod non longe a gradibus Aureliis haec causa dicitur. Ob hoc Crimen hic locus abs te, Laeli, atque illa turba quaesita est; scis quanta sit manus, quanta concordia, quantum ualeat in contionibus. Sic submissa uoce agam tantum ut iudices audiant; neque enim desunt qui istos in me atque in optymalne quemque incitent; Quos ego, quo id facilius faciant, non adiuuabo.
Cum aurum Iudaeorum nomine quotannis z Włoch i ex omnibus nostris prouinciis Hierosolymam eksportari soleret, Flaccus sanxit edicto ne z Azji eksportari liceret. Quis est, iudices, qui hoc non uere laudare possit? Exportari aurum non oportere cum saepe antea senatus tum me consule grauissime iudicauit. Huic autem barbarae superstitioni stressere seueritatis, multitudinem Iudaeorum flagrantem non numquam in contionibus pro re publica contemnere grauitatis summae fuit. w Cn. Pompeius captis Hierosolymis uictor ex illo fano nihil attigit. In primis hoc, ut multa alia, sapienter; in tam suspiciosa ac maledica ciitate locum sermoni obtrectatorum non reliquit. Non enim credo Religiem et Iudaeorum et hostium impedimento praestantissimo imperatori, sed pudorem fuisse. Vbi igitur Crimen est, quoniam quidem furtum nusquam reprehendis, edictum probas, iudicatum losris, quaesitum et prolatum palam non negas, actum esse per uiros primarios res ipsa declarat? Apameae manifest comprehensum ante pedes praetoris in foro expensum est auri pondo c paulo minus per Sex- Cez, equitem Romanum, castissimum hominem atque integerrimum, Laodiceae xx pondo paulo amplius per hunc L. Peducaeum, iudicem nostrum, Adramytii {c} per Cn. Domitium legatum, Pergami non multum. Stały współczynnik Auri, aurum w powietrzu est; furtum non reprehenditur, inuidia quaeritur; a iudicibus oratio auertitur, uox in coronam turbamque effunditur. Sua cuique ciuitati religio, Laeli, est, nostra nobis. Stantibus Hierosolymis pacatisque Iudaeis tamen istorum religio sacrorum a splendore huius imperi, grauitate nominis nostri, maiorum institutis abhorrebat; nunc uero hoc magis, quod illa gens quid de nostro imperio sentiret ostendit armis; quam cara dis immortalibus esset docuit, quod est uicta, quod elocata, quod serua facta.
Załącznik 3: Pro Flacco po francusku
XXVIII. Vient ensuite l’or des Juifs, et cette imputation si odieuse. Voilà, sans doute, pourquoi cette powodow est plaidée auprès des degrés Auréliens [degrés Auréliens, partie de la place publique où il y avait des degrés en forme d’amphithéâtre. C’est là surtout que s’attroupait le peuple qu’on avait ameuté] ; c’est pour ce szef kuchni d’accusation, Lélius, que vous avez choisi ce Lieu et cette foule de Juifs qui nous entourent. Vous savez quel est leur nombre, leur union, leur pouvoir dans nos assemblées. Je parlerai bas, de manière à n’être entendu que des juges. Comme il ne manque pas de gens qui animent contre moi et contre les meilleurs citoyens ceux que vous protegez, je ne veux pas Fournir ici de nouvelles armes à leur malveillance.
C’était la coutume de transporter tous les ans de l’Italie, et de toutes les prowincje, à Jérusalem, de l’or amassé par les Juifs; un édit de Flaccus défendit cette eksport aux Asiatiques. Qui pourrait, juges, ne pas approuver une telle mesure? Le senat, par les décrets les plus sévères, avant et sous mon consulat, défendit de transporter de l’or. Il y avait de la sagesse à rompre le cours d’une przesąd barbare; de la fermeté à brar, pour le bien de la république, cette wielość de Juifs, qui kłopotliwy quelquefois nos assemblées. Mais, dit-on, Pompée, vainqueur et maître de Jérusalem, n’a touché à rien dans le Temple. C’est de sa part, entre mille autres, un feature de prudence, de n’avoir point donnélieu aux discours de la calomnie dans une ville aussi zupaçonneuse et aussi médisante. Car ce n’est pas, je crois, la Religion des Juifs, d’un peuple ennemi, mais sa propre modération, qui a retenu cet ilustre général. Où donc est ici le délit? Vous ne nous reprochez aucun tom; vous ne pouvez condamner l’ordonnance de Flaccus; vous convenez que le senat a prononcé, qu’un jugement a été rendu, que cet lub été recherché et produit au grand jour; Wyróżnienie les faits mêmes prouvent que ce ministère a été rempli par des hommes de la premiere. Dans la ville d’Apamée, l’or a été saisi aux yeux de tout le monde, et un peu moins de cent livres ont été pesées dans la place publique, aux pieds du préteur, par Sext. Césius, chevalier 682 romain, homme intègre et désintéressé. A Laodicée, L. Péducéus, un de nos juges, en a pesé lui-même un peu plus de vingt livres; w Adramyttium, Cn. Domicjusz, porucznik prowincji, a fait aussi cet Examen; na en saisi fort peu à Pergame. Enfin, na sait le compte de l’or; il a été versé dans le trésor public. Na ne nous reproche pas de vol, na cherche à nous rendre odieux; on se tourne vers le peuple, on déclame avec afektation du côté de la multiple qui environne le tribunal. Chaque ville to syn kultowy, Lélius; nous avons le nôtre. Lorsque les Juifs étaient en paix avec nous, et Jérusalem florissante, nous trouvions cependant les cérémonies de leurs ofiary trop peu dignes de la majesté de notre empire, de la splendeur de notre nom, des instytucje de nos przodkowie: elles le sont encore plus à present que cette nation a fait connaître, en nous faisant la guerre, ses sentyments pour la république; et que les dieux immortels, en permettant qu’elle fût vaincue et tributaire, ont montré leur sollicitude pour elle!
Dodatek 4: Ariel Toaff – KRWAWA Pascha – Żydzi w Europie i mord rytualny
ROZDZIAŁ ÓSMY: DAWNE PRECEDENSY I SAGA PURIM
Od tysięcy lat wobec Żydów wysuwano oskarżenia o mord rytualny. Czasami twierdzono, że morderstwom tym towarzyszył rytualny kanibalizm, ale nie zawsze. W każdym razie jest raczej mało prawdopodobne, aby świadectwa, które dotarły do nas z starożytności, były znane i rozpowszechniane w średniowieczu oraz mogły stanowić istotny punkt odniesienia dla późniejszych oskarżeń o ukrzyżowanie i rytualny kanibalizm. Już w II wieku przed Chrystusem niemal nieznany grecki historyk Damokryt, który prawdopodobnie mieszkał w Aleksandrii, spisał skrajnie stronnicze, antyżydowskie świadectwo, które w tamtych czasach figurowało pod jego nazwiskiem w greckim słowniku Suidy.
Według Damokryta Żydzi mieli zwyczaj oddawać cześć złotej głowie osła; co siedem lat porywali cudzoziemca, aby złożyć go w ofierze, rozrywając ciało na strzępy. Ten straszliwy obrzęd miał podobno odbywać się co siedem lat w Świątyni Jerozolimskiej, sanktuarium religii żydowskiej. Raport Damokryta ma najwyraźniej na celu podkreślenie barbarzyństwa Żydów, „nienawidzących ludzkości”, którzy praktykowali przesądne i okrutne kulty. Należy jednak zauważyć, że grecki historyk nie wspomniał ani o konieczności pobierania krwi ofiary, ani o innych formach rytualnego kanibalizmu. Relacja jedynie częściowo podobna do tej, którą podał Damokryt, znajduje się w polemicznym dziele Józefa Flawiusza „ Contra Apione” , cytującym tendencyjnie antyżydowskiego retora, Apione, który mieszkał w Aleksandrii w I wieku n.e. Według Apione, Antiokch Epifanes, wchodząc do Świątyni Jerozolimskiej, miał być zaskoczony, widząc Greka rozciągniętego na łożu, otoczonego wykwintnymi potrawami i bogatymi daniami. Relacja więźnia była niezwykła i przerażająca. Grek powiedział, że został pojmany przez Żydów i zaprowadzony do Świątyni, gdzie ukrywano go przed wszystkimi, podczas gdy karmiono go siłą wszelkiego rodzaju potrawami. Początkowo niezwykłe okoliczności, w jakich się znalazł, nie zrobiły na nim większego wrażenia, dopóki opiekunowie sanktuarium nie wyjawili mu, jaki los go czeka:
Praktyki ofiarnicze.
„(Żydzi) odprawiają ten (rytuał) co roku, w ustalonym dniu. Łapią greckiego kupca i karmią go przez cały rok. Później zabierają go do lasu, zabijają i składają w ofierze zgodnie ze swoją religią. Następnie delektują się wnętrznościami, a w chwili składania ofiary Grekowi przysięgają nienawiść do wszystkich Greków. Resztki ciała wrzucają do rowu”. Józef Flawiusz donosi, że historia opowiedziana przez Apione nie została przez niego wymyślona, lecz zaczerpnięta z innych greckich pisarzy, co wskazuje, że jej rozpowszechnienie musiało być znacznie szersze, niż możemy sobie wyobrazić na podstawie dwóch jedynych zachowanych relacji, tj. Damokryta i Apiona.
W porównaniu z pierwszą, druga opisuje szereg wariantów, które są niewątpliwie istotne. Ceremonia ofiarna jest obecnie coroczna i odbywa się w ustalonym dniu, nawet jeśli relacja nie określa święta żydowskiego, w które rzekomo miała miejsce. Co więcej, rytualny kanibalizm jest obecnie podkreślany w sposób wyraźny i brutalny, nawet jeśli nadal nie wspomina się o jakiejkolwiek potrzebie ludzkiej krwi, która, jak widzieliśmy, miała stać się dominującym elementem począwszy od średniowiecza.
Z drugiej strony, że zarówno Grecy, jak i Rzymianie mieli stać się ofiarą żarłocznych Żydów, świadczy fakt, że Kasjusz Dio, pisząc o ich buncie w Cyrenie (115 r. n.e.), pospieszył z obrzydzeniem wspomnieć, że Żydzi mieli w zwyczaju ucztować na ciałach greckich i rzymskich wrogów poległych w bitwie. Nie zadowalając się zaspokojeniem tej kulinarnej skłonności, malowali swoje ciała krwią wrogów i używali ich jelit jako pasów.
INFO: theoccidentalobserver.net/cicero-xxviii-pro-flacco-auri-judaici-jewish-gold
WARTO PRZYPOMNIEĆ:web.archive.org/ram.neon24.pl/post/135565,zakazana-ksiazka-czyli-krwawe-paschy-ariela-toaffa

Date: 9 luglio 2026Author: Uczta Baltazara babylonianempire/od-tybru-do-swiatyni-cien-antysemityzmu-w-czasach-imperium-rzymskiego
Historia często przedstawiała obecność narodu żydowskiego w Europie jako anomalię, jednak ich interakcje ze starożytnym światem ujawniają, że napięcia definiujące ich istnienie nie zrodziły się w próżni. W marmurowych salach i prowincjonalnych placówkach Rzymu zasiane zostały ziarna głębokiego geopolitycznego i kulturowego podziału, ujawniając, że „najstarsza nienawiść” nie zaczęła się od współczesnych uprzedzeń, lecz od sprzecznych priorytetów władzy cesarskiej i narodu zdeterminowanego, by zachować odrębność.
Żydzi mieszkali w Rzymie przez ponad dwa stulecia, zanim nadeszły procesy, które zdefiniowały ich pozycję w mieście. Ich społeczność sięga II wieku p.n.e. , kiedy wysłannicy dyplomatyczni wysłani przez Judę Machabiego ustanowili obecność, która nigdy się nie załamała — zorganizowaną społeczność działającą w nieprzerwanej formie od czasów Republiki Rzymskiej do chwili obecnej, dającą rzymskim Żydom prawo do bycia jedną z najstarszych ciągłych populacji żydowskich na ziemi. Rzymscy pisarze traktowali tych mieszkańców z mieszaniną ciekawości i podejrzliwości. Szanowali czystą starożytność wiary żydowskiej, ale odrzucali jej zwyczaje jako dziwne, uparte i mizantropijne (s. 34): Być może najsłynniejsze pisma antyżydowskie ze świata starożytnego to te Tacyta, który postrzegał judaizm jako „sprzeciwiający się wszystkiemu, co praktykują inni ludzie” (Dzieje, 5.4, 659) i odzwierciedlają żydowskie zachowanie od czasów starożytnych do ludobójstwa w Gazie i czystek etnicznych na Zachodnim Brzegu.
Między sobą są nieugięcie uczciwi i zawsze gotowi okazywać współczucie, choć resztę ludzkości traktują z całą nienawiścią wrogów. Siedzą osobno przy posiłkach, śpią osobno i choć jako naród są wyjątkowo skłonni do pożądania, powstrzymują się od stosunków z obcymi kobietami; między sobą nic nie jest niedozwolone.
Obrzezanie zostało przez nich przyjęte jako znak odróżniający ich od innych mężczyzn. Ci, którzy przechodzą na ich religię, przyjmują ten zwyczaj i najpierw wpaja im się tę lekcję: gardzić wszystkimi bogami, wyrzec się ojczyzny i lekceważyć rodziców, dzieci i braci. ( Historia , 5.5, 659–660)6
Rzymianie zauważyli również żydowską klanowość, czego przykładem jest słynna skarga Cycerona z 59 r. p.n.e. z procesu Flakkusa: „Zobacz, jak jednomyślnie trzymają się razem, jaki wpływ mają w polityce” (Pro Flacco, 66). Juwenalis skarżył się, że Żydzi nie wskażą wędrowcowi drogi ani nie zaprowadzą spragnionego do źródła, jeśli nie będzie on wyznawał ich wiary.
Ta niepewna tolerancja pękła w 19 r. n.e., kiedy Kasjusz Dion zanotował , że cesarz Tyberiusz wygnał większość Żydów ze stolicy, ponieważ „w dużych liczbach przybywali do Rzymu i nawracali wielu tubylców na swoje zwyczaje”.
Wypędzenie miało realne konsekwencje. Władze rzymskie wysłały około 4000 młodych mężczyzn żydowskich na malaryczną wyspę Sardynię pod pretekstem służby wojskowej, a wielu innych całkowicie wygnały z Italii. Starożytne źródła nie są zgodne co do przyczyny tych wydarzeń. Józef Flawiusz obwiniał za to czterech oszustów, którzy wyłudzili od rzymskiej szlachcianki o imieniu Fulwia – żony senatora Saturnina – dary przeznaczone dla Świątyni w Jerozolimie.
Debata naukowa koncentruje się na tym, czego obawiał się Rzym. Niektórzy historycy twierdzą, że prawdziwym niepokojem nie była nienawiść do Żydów jako narodu, lecz obawa, że judaizm rozprzestrzeni się wśród klasy politycznej, choć dowody (rozdz. 4) na znaczący poziom konwersji są kontrowersyjne i skąpe. Zgodnie z tą interpretacją wydarzeń, represje dotknęły przede wszystkim konwertytów, a nie rodowitych Żydów, ponieważ Rzym tolerował wiarę tak długo, jak jego obywatele jej nie przyjmowali. Rzymskie elity reagowały w ten sam sposób zarówno na obrzędy bachanalia, jak i na kult egipski, traktując każdą obcą formę kultu jako zarazę, którą należało powstrzymać. Niektórzy historycy dodają, że wyprawa na Sardynię służyła również jako bezpośrednia akcja rekrutacyjna, ponieważ Rzym, gdy potrzebował żołnierzy, sięgał po mniej chronione grupy społeczne.
Kolejny przełom nastąpił pokolenie później. Swetoniusz podał, że cesarz Klaudiusz wygnał Żydów z Rzymu z powodu „ciągłych zamieszek podżeganych przez Chrestusa” — jest to kontrowersyjny fragment, którego znaczenie od tamtej pory dzieli uczonych. Wielu uznało imię „Chrestus” za zniekształcone odniesienie do Chrystusa i interpretowało te zamieszki jako spory dotyczące nowego chrześcijańskiego przesłania rozprzestrzeniającego się w społeczności żydowskiej, choć H. Dixon Slingerland przekonująco argumentował, że „Chrestus” był raczej wyzwolonym niewolnikiem pełniącym rolę podżegacza i że żadne dowody nie wskazują na chrześcijaństwo.
Kasjusz Dion opisał pokrewny, ale odrębny środek – dekret ograniczający zgromadzenia Żydów zamiast całkowitego wygnania – a tłumaczenia Philipa Harlanda jasno wskazują, że Dion wyraźnie zaprzeczył wypędzeniu przez Klaudiusza, odnosząc się raczej do zakazu zgromadzeń żydowskich. Wydaje się, że Rzym działał z powodu niecierpliwości wobec niepokojów społecznych, a nie z powodu programu teologicznego. Klaudiusz tolerował religię żydowską, jeśli jej wyznawcy zachowali pokój i nie pozyskali nowych zwolenników. Dekret prawdopodobnie objął tylko tych, którzy zostali uwikłani w zamieszki, i wygasł wraz ze śmiercią Klaudiusza w 54 r. n.e.
Tarcia administracyjne wcześniejszych stuleci ustąpiły miejsca czemuś zupełnie innemu. W 66 roku n.e. w Judei wybuchło Wielkie Powstanie, po tym jak rzymscy namiestnicy splądrowali fundusze Świątyni , biernie przyglądali się masakrze żydowskiej ludności cywilnej w Cezarei i podkopali lokalną wrażliwość, aż prowincja eksplodowała. Rebelianci wypędzili rzymski garnizon z Jerozolimy i utworzyli rząd tymczasowy. Moment bez powrotu nadszedł, gdy kapłani Świątyni przerwali codzienną ofiarę składaną za dobro cesarza – sacrificium pro salute imperatoris – gest, który Rzym odebrał jako całkowite odrzucenie swojej suwerenności.
Neron wysłał Wespazjana na północ, aby stłumił powstanie w Galilei i zepchnął rebeliantów w kierunku stolicy. W Jerozolimie opór załamał się, a rywalizujące frakcje walczyły ze sobą równie zaciekle, jak z legionami. Do 70 roku n.e. Wespazjan objął tron, pozostawiając swojemu synowi Tytusowi dokończenie oblężenia z armią liczącą dziesiątki tysięcy ludzi. Tego lata Rzymianie zdobyli Wzgórze Świątynne i doszczętnie spalili Drugą Świątynię.
To, co nastąpiło potem, miało charakter systematyczny: bojowników zabijano na miejscu, schwytanych żołnierzy stracono, osoby powyżej określonego wieku sprzedano w niewolę, a dzieci poddano zniewoleniu. Badacze od dawna zauważają, że skala zniszczeń służyła również celom dynastii Flawiuszy. Nic tak nie legitymizowało nowej dynastii jak spektakularne zwycięstwo i publiczne upokorzenie podbitego ludu. Tytus przewiózł skarby ze Świątyni do Rzymu, a na Łuku Tytusa na Forum Rzymskim do dziś widnieje wyrzeźbiony wizerunek jego żołnierzy niosących triumfalnie menorę.
Upokorzenie przetrwało wojnę. Wespazjan wprowadził Fiscus Judaicus – podatek pogłówny w wysokości dwóch drachm, przeniesiony z daniny zburzonej Świątyni, a teraz płatny świątyni Jowisza Kapitolińskiego, boga, w którego imię upadła Jerozolima. Zakres nowego podatku przekroczył dawny, ponieważ kobiety, dzieci nawet w wieku trzech lat i konwertyci na judaizm stali się jego dłużnikami. Za Domicjana pobieranie podatków stało się brutalne. Swetoniusz pozostawił osobiste wspomnienie, jak obserwował urzędników podatkowych badających 90-letniego starca w zatłoczonym sądzie, aby sprawdzić, czy jest obrzezany. Otworzyły się drzwi do denuncjacji. Donosiciele mogli teraz oskarżyć każdego, kto wydawał się żyć jak Żyd, co było bronią umożliwiającą szantaż w całym Rzymie i Italii. Rzym utrzymywał podatek przy życiu długo po odbudowie i konsekracji Świątyni Kapitolińskiej – dowód na to, że podatek służył celom wykraczającym poza dochody, głównie zniechęcając do nawracania na wiarę, którą państwo było zdeterminowane powstrzymać.
Przemoc represji oznaczała prawdziwy zerwanie. Nie były to już tarcia biurokratyczne z trudną mniejszością religijną, ale państwowa kampania mająca na celu zniszczenie instytucjonalnego rdzenia religii, która umieściła się, w ocenie Rzymu, poza porządkiem cesarskim. Jednak kampania ta miała niezamierzone konsekwencje: tysiące jeńców wysłanych przez Tytusa na Półwysep Apeniński dało początek najstarszym społecznościom żydowskim w historii kraju. W Apulii, w miastach takich jak Otranto i Trani, ci wygnańcy wznieśli synagogi i akademie, a porty regionu przekształcili w bramy prowadzące z powrotem do wschodniej części Morza Śródziemnego. Ich wiedza naukowa stała się na tyle głęboka, że XII-wieczny francuski rabin Rabbenu Tam sparafrazował Izajasza, aby ich uhonorować: „Z Bari wyjdzie Tora, a słowo Boże z Otranto”.
Osada założona za czasów pogańskich cesarzy nie przetrwała nawrócenia cesarstwa. Kiedy Konstantyn Wielki w 313 roku n.e. wyniósł chrześcijaństwo do rangi religii faworyzowanej, pozycja prawna Żydów w całym imperium zaczęła się chwiać, co doprowadziło do lawiny restrykcyjnych przepisów. Julian na krótko zmienił kierunek, zapraszając Żydów do odbudowy Świątyni, ale droga do tego celu została zamknięta z chwilą jego śmierci. Pod rządami Bizancjum, a następnie Longobardów, historia włoskich Żydów toczyła się pomiędzy okresami względnego spokoju a kolejnymi falami ucisku.
Historia narodu żydowskiego charakteryzuje się uporczywym, nieodłącznym konfliktem w stosunku do otaczającego go świata pogańskiego – to powracająca dynamika, której nie udało się złagodzić w epoce rzymskiej. Gdy Imperium przechodziło od kultu Jowisza do kultu krzyża, ramy prawne i społeczne ugruntowały się, rzucając przed siebie długi, mroczny cień. To starożytne zderzenie było jedynie prologiem. Ostatecznie stało się ono złowieszczym rozdziałem, który zapowiadał dwa tysiąclecia narastających napięć na całym kontynencie europejskim.
INFO: https://www.theoccidentalobserver.net/2026/07/09/from-the-tiber-to-the-temple-the-shadow-of-roman-antisemitism/ (wszystkie odnośniki w oryginale tekstu)
9.07.2026 Stanislaw Klopotowski nczas/85-rocznica-zbrodni-w-jedwabnem-klamstwo-jedwabienskie-trwa

Czas na prawdę o niemieckim mordzie i sfingowanej ekshumacji. 10 lipca 2026 roku mija 85 lat od tragicznych wydarzeń w Jedwabnem. W oficjalnej narracji – tej narzuconej Polakom przez media, część historyków i polityków po 2000 roku – to „polski pogrom Żydów”, w którym okoliczni mieszkańcy mieli spalić żywcem około 340 osób w stodole.
Prezydent Aleksander Kwaśniewski przeprosił w imieniu Narodu Polskiego, a Instytut Pamięci Narodowej (IPN) w raporcie z 2003 roku potwierdził rzekomą winę Polaków. Jednak dzięki monumentalnej dwutomowej monografii „Jedwabne. Historia prawdziwa” (ponad 2000 stron, Fundacja „Najwyższy Czas!”, pod redakcją dr Tomasza Sommera i prof. Marka Jana Chodakiewicza) oraz filmowi dokumentalnemu o tym samym tytule, prawda wychodzi na jaw. To nie był polski mord. To była niemiecka zbrodnia, a całe „kłamstwo jedwabieńskie” zbudowano na fałszywych świadectwach, przerwanej ekshumacji i politycznych naciskach. Z okazji 85. rocznicy przypominamy fakty, które media establishmentu od lat próbują zatuszować.
Podstawą oskarżenia Polaków stała się książka Jana Tomasza Grossa „Sąsiedzi” (2000) oraz wcześniejszy film Agnieszki Arnold. Gross oparł się przede wszystkim na relacji Szmula Wassersztajna (Wassersteina) z 1945 roku – głównego „świadka”, którego zeznanie stało się fundamentem całej narracji. Wassersztajn opisywał, jak Polacy z Jedwabnego i okolic mieli zagnać Żydów na rynek, kazać im burzyć pomnik Lenina, a potem spalić ich w stodole. Według niego ofiary liczyły się w setkach, a mord był spontaniczną, antysemicką orgią polskich sąsiadów.
Monografia „Jedwabne. Historia prawdziwa” oraz analizy Tomasza Sommera demaskują to jako zbiór nonsensów i literackiej fikcji. Archeologia i dokumenty IPN pokazują, że relacja Wassersztajna jest wewnętrznie sprzeczna i nie zgadza się z faktami terenowymi. Wassersztajn twierdził np., że grób znajdował się poza stodołą, na cmentarzu, a głowa Lenina leżała gdzie indziej.
Tymczasem ekshumacja (nawet ta częściowa) ujawniła, że masowa mogiła była właśnie w stodole, a fragmenty pomnika Lenina znaleziono tam, gdzie powinny być według logiki wydarzeń.
Gross przepisał te absurdalne zeznania bez weryfikacji, a potem media i politycy podchwycili je jako „prawdę historyczną”. Jak podkreśla Sommer w wywiadach i książce, to klasyczne „kłamstwo założycielskie” – mit stworzony po to, by obciążyć Polaków i otworzyć drogę do dalszych roszczeń oraz szantażu moralnego. Relacje innych „świadków” żydowskich, cytowane w tomie II monografii (ponad 260 dokumentów), także okazują się nieścisłe lub sprzeczne. Nie było spontanicznego polskiego linczu. Była niemiecka operacja Einsatzkommando pod dowództwem Hermanna Schapera z Gestapo z Łomży.
Największy skandal to przebieg „ekshumacji” w maju-czerwcu 2001 roku. Oficjalnie kierował nią prof. Andrzej Kola z UMK w Toruniu, a śledztwo prowadził prokurator Radosław Ignatiew. W rzeczywistości – jak ujawnił Tomasz Sommer po analizie wszystkich dokumentów IPN – o wszystkim decydował rabin Michael Schudrich (wówczas rabin Warszawy i Łodzi, później naczelny rabin Polski). Schudrich pojawił się na miejscu i zaczął „przyglądać się każdej łopacie”. Żądał, by prace wstrzymywano, gdy on wyjeżdżał. Nie miał na to żadnego formalnego umocowania prawnego – polskie prawo nie przewiduje takiej roli dla przedstawiciela religii w śledztwie prokuratorskim. Pojawił się też rabin Eckstein, który instruował archeologów, jak mają pracować: najpierw tylko pędzelkami, a gdy to szło za wolno – sam brał łopatę. Używano nawet różdżkarstwa do „wykrywania” zasięgu mogiły.
Gdy w grobie błysnęły niemieckie łuski (łuski po nabojach z karabinów Mauser, z datami z 1939 roku i później), ekshumacja została natychmiast przerwana. Prof. Kola potwierdzał, że łuski leżały na głębokości co najmniej 60 cm, więc musiały się tam znaleźć w momencie tworzenia grobu – 10 lipca 1941. Nie mogły być „wciśnięte później”. Znaleziono też fragment płaszcza pocisku. To dowód na obecność niemieckiej broni palnej – nie widły i siekiery polskich chłopów, jak głosiła narracja Grossa.
Rabin Schudrich i inni przedstawiciele środowisk żydowskich naciskali na przerwanie prac. Minister sprawiedliwości i prokurator generalny Lech Kaczyński (ówczesny) osobiście interweniował i wstrzymał ekshumację po spotkaniu ze Schudrichem. Nie ma dokumentu formalnie desygnującego rabina, ale praktyka pokazała, że to on decydował. Sommer wprost mówi: „O wszystkim decydował rabin Schudrich”. Ekshumacja stała się „dziwna, tajemnicza, różdżkarska” – daleka od standardów naukowych.
Prezydent Aleksander Kwaśniewski wygłosił przeprosiny w Jedwabnem już 10 lipca 2001 roku – w 60. rocznicę zbrodni – „w imieniu narodu polskiego”. Stało się to, gdy ekshumacja była dopiero co przerwana, a śledztwo IPN trwało dalej (umorzono je dopiero w czerwcu 2003). Premier Jerzy Buzek, prezes IPN Leon Kieres, prymas Józef Glemp i Lech Kaczyński „już wszystko wiedzieli” na długo przed zakończeniem prac.
Kieres w lutym 2001 deklarował w „Rzeczpospolitej”, że sprawcami byli Polacy, choć śledztwo ledwo ruszyło. Glemp wspominał później, że „poważny Żyd” uprzedzał go rok wcześniej o sprawie. Przeprosiny padły pod naciskiem zewnętrznym, zanim archeolodzy i prokuratorzy zdążyli zweryfikować dowody. Monografia Sommera pokazuje chronologię: deklaracje polityków wyprzedzały fakty. To nie przypadek – to element szerszej operacji politycznej.
https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fnczas%2Fposts%2Fpfbid0Xr7ZCgLmd1aLJP6YbbivcSKdyCWsX598ekMTukhmZG8emnVb1gTri2rPoYbTtHXSl&show_text=true&width=500
Dokumenty zgromadzone w „Jedwabne. Historia prawdziwa” (w tym wcześniej utajnione akta IPN, odtajnione po decyzji Naczelnego Sądu Administracyjnego) wskazują jasno: zbrodnię zaplanowali i wykonali Niemcy z Einsatzgruppe B lub lokalnego Gestapo Schapera. Polacy mogli być zmuszani do udziału (pod groźbą broni), ale nie byli głównymi sprawcami. Liczba ofiar – szacowana na 300–400 – też budzi wątpliwości po częściowej ekshumacji (znaleziono znacznie mniej szczątków). Nie było rabunku (ofiary nie zostały obrabowane), a łuski niemieckie obalają tezę o „chłopskim narzędziu zbrodni”.
Sommer i Chodakiewicz rekonstruują wydarzenia krok po kroku: Niemcy wkroczyli po ataku na ZSRR, wykorzystywali lokalne napięcia (Żydzi kojarzeni z Sowietami po 1939 roku), ale mord był ich operacją. Oficjalna narracja IPN („Polacy pod niemieckim nadzorem”) jest niekompletna i tendencyjna. Monografia obala ją dokument po dokumencie. Film Sommera „Jedwabne. Historia prawdziwa” (z udziałem Grzegorza Brauna i innych) pokazuje to wizualnie – rekonstrukcje, dokumenty, wywiady.
Dlaczego kłamstwo jedwabieńskie trwa? Bo służy konkretnym celom: osłabieniu Polski moralnie, usprawiedliwieniu roszczeń majątkowych (ustawa 447?), budowaniu narracji „polskiego antysemityzmu”. Przez 25 lat media, część elit i zagranica powtarzały wersję Grossa. Tymczasem książka Sommera (wydana w 2021, ale wciąż aktualna i pogłębiana) oraz film są blokowane, a autorzy oskarżani o „antysemityzm”. Procesy, presja „Nigdy Więcej”, ataki na Sommera – to wszystko dowodzi, że prawda boli.
Z okazji 85. rocznicy składamy hołd ofiarom – ale ofiarom niemieckiej zbrodni. Polacy nie są winni. Winni są Niemcy i ci, którzy przez dekady kłamali, by nas obciążyć. Czas dokończyć ekshumację (pełną, naukową, bez rabina z różdżką), odtajnić wszystkie dokumenty i powiedzieć głośno: Jedwabne to niemiecka zbrodnia. Kłamstwo jedwabieńskie musi upaść.
Monografia „Jedwabne. Historia prawdziwa” to przełom.
Każdy Polak powinien ją przeczytać. Tomasz Sommer, Marek Jan Chodakiewicz i zespół Fundacji „Najwyższy Czas!” wykonali gigantyczną pracę. Prawda wyjdzie na jaw – nawet jeśli niektórzy tego nie chcą. W 85. rocznicę mówimy: dość kłamstw. Polska prawda o Jedwabnem.
Tekst ukazał się w tygodniku „Najwyższy CZAS!” nr 27-28, 29 czerwca – 12 lipca 2026 r. Do nabycia w najlepszych salonach prasowych lub w e-wydaniu na stronie Biblioteki Wolności.