„Wielobiegunowość” czyli globalna franczyza starego systemu kontroli

————————————————————–

Franczyza to model biznesowy, w którym przedsiębiorca (franczyzobiorca) prowadzi własną firmę pod szyldem znanej marki.. md

———————————————–

Autor: Fake Wars & Higher Prices: What a “Multipolar World Order” REALLY Means, Kit Knightly, May 20, 2026

wpisał: AlterCabrio, 21 maja 2026 ekspedyt/wielobiegunowosc-czyli-globalna-franczyza-starego-systemu-kontroli

Dwa duże zespoły, wyznające niemal identyczne ideologie i wykonujące rozkazy tych samych niewybieranych władz, zaciekle walczące o najmniejszy skrawek gruntu.

Spowodują wyborcze bitwy, opierając się na różnicach w ikonografii, frazeologii lub ułamkach punktów procentowych, aby odwrócić uwagę od faktu, że zgadzają się we wszystkim, co naprawdę ważne, nie mają żadnej realnej władzy i są co najwyżej zastępczymi gadżetami w ogromnej machinie wpływów.

Celem tych bitew jest przekonanie ludzi, że demokracja istnieje, że mają wybór i mogą wpływać na zmiany.

To kłamstwo działa i to od dziesięcioleci.

◊

Tłumaczenie: AlterCabrio – ekspedyt.org

◊

Fałszywe wojny i wyższe ceny: co NAPRAWDĘ oznacza „wielobiegunowy porządek świata”

Świat się zmienia. Niegdyś dominująca, imperialna potęga Stanów Zjednoczonych chwieje się, wyniszczona korupcją, nadmiernie rozrośnięta pychą, trawiona rakiem nienawiści, nacjonalizmu i chciwości.

Nawet według jej własnych źródeł propagandowych Ameryka „stała się złoczyńcą”, „oficjalnie jest imperium w upadku” i jesteśmy świadkami jej „ostatecznego aktu”.

A podczas gdy my czekamy na nieuchronny upadek tytana, świat zastanawia się nad przyszłością. Wszyscy mówią o „wielobiegunowym porządku świata” tuż za horyzontem.

Od „Pax Americana do Pax Multipolaris”.

„Świat wielobiegunowy” od dawna jest tematem politycznych dyskusji, ale nabiera rozpędu w ciągu ostatnich kilku lat i zauważalnie przyspieszył od początku drugiej kadencji Donalda Trumpa.

Prezydent Rosji Władimir Putin od lat wzywał do wprowadzenia takiego porządku wielobiegunowego i uczynił to ponownie w zeszłym tygodniu. Chiński przywódca Xi Jinping regularnie czyni to samo, ostatnio podczas swojej podróży do Ameryki Południowej w lutym. Kim Dzong Il z Korei Północnej powtórzył te same opinie w kwietniu.

Xi i Putin podpisali dziś rano wspólną deklarację w sprawie „budowy świata wielobiegunowego”.

Dwa tygodnie temu, podczas wykładu w Kennedy School of Government na Uniwersytecie Harvarda, były kanclerz Niemiec Olaf Scholz wezwał do stworzenia „świata postimperialnego [i] odpornego porządku opartego na zasadach w nowej erze wielobiegunowości”.

W przemówieniu wygłoszonym podczas swojej podróży do Chin w zeszłym miesiącu premier Hiszpanii Pedro Sanchez wezwał do „przyjęcia wielobiegunowego porządku świata”:

„To, co dzieje się dzisiaj, to nie transfer hegemonii, lecz wzrost wielobiegunowości – zarówno władzy, jak i dobrobytu”

Oprócz przemówień polityków, wielobiegunowy porządek świata stał się również głównym przedmiotem zainteresowania międzynarodowego środowiska think tanków.

„Multipolaryzacja” była głównym tematem raportu z Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa w lutym 2025r.

W grudniu Instytut Tony’ego Blaira nawiązał współpracę z JPMorgan Chase International Council w celu opublikowania raportu zatytułowanego „World Rewired: Navigating a Multi-Speed, Multipolar Order”, który kończy się przedmową (napisaną przez samego Blaira i Jamiego Dimona z JPMC):

Świat nadal oferuje ogromny potencjał tym, którzy chcą się konstruktywnie zaangażować — budować koalicje, inwestować w innowacje i pomagać kształtować zasady nowej ery, zamiast po prostu na nie reagować.

A potem w marcu Światowe Forum Ekonomiczne opublikowało (niezwykle nudny) raport zatytułowany „The Future of Materials Systems: Cooperation Opportunities in a Multipolar World”, w którym użyto zdań takich jak to…

W wielobiegunowym świecie sprawna współpraca oparta na interesach będzie miała decydujące znaczenie dla kształtowania odpornych, produktywnych i zrównoważonych systemów materiałowych.

To tradycyjne środowisko, w którym najczęściej dyskutuje się o „wielobiegunowości”. Raporty dla licznych agencji i organizacji non-profit, prognozy rynkowe i oceny ryzyka. Język akademicki, który maskuje znaczenie warstwami zbędnego słownictwa.

Ale wielobiegunowość nie jest wyłącznie ulubionym tematem prezydentów i ośrodków analitycznych, jest to stały temat rozmów w mediach.

Ameryka nie może uciec od porządku wielobiegunowego

…napisano w grudniowym wydaniu Foreign Affairs, opublikowanym przez Radę ds. Stosunków Zagranicznych.

W artykule w „The European Times” zamieszczono tytuł „Od jednobiegunowości do rzeczywistości wielobiegunowej – szybko wyłania się nowy porządek świata”, który jest znacznie bardziej wyważony:

Wielobiegunowość sama w sobie z natury nie jest ani niebezpieczna, ani korzystna. Jej ostateczny wpływ będzie zależał od tego, jak państwa zdecydują się sprawować władzę, przestrzegać prawa międzynarodowego i współpracować w rozwiązywaniu wspólnych wyzwań.

W wywiadzie dla Politico zatytułowanym „Jak wygląda przyszły porządek świata” brytyjska autorka Rana Dasgupta mówi:

Jeśli wkraczamy w świat wielobiegunowy, to nie jest to niczym niezwykłym. To normalny stan świata.

Jak widać, potencjalny upadek współczesnego Rzymu nie przeraża wielu z tych, którzy zawdzięczają swe pieniądze i pozycję temu Imperium, wręcz przeciwnie, jest to czymś energetyzującym lub może nawet „normalnym stanem świata”.

Wojna USA i Izraela z Iranem została obwiniona i/lub uznana za czynnik przyspieszający długo oczekiwany upadek imperium.

Dwa tygodnie temu The Tehran Times opublikował nagłówek:

Jak konflikt w Iranie katalizuje wielobiegunowy porządek świata

Raport Bliskowschodniej Rady ds. Globalnych przedstawia wojnę w Iranie jako próbę powstrzymania przez USA wyzwolenia się wielobiegunowego świata:

To, co dzieje się w Iranie, to nie tylko wojna o regionalną równowagę sił czy ograniczenie dostępu do broni jądrowej. To próba rozbicia geograficznego jądra rodzącego się porządku wielobiegunowego, którego celem jest ominięcie dominacji Zachodu.

Fundacja Carnegie Endowment for International Peace opublikowała to…

Wojna z Iranem pokazuje ograniczenia potęgi Stanów Zjednoczonych – jeśli Waszyngton nie będzie w stanie dostosować się do zachodzących przemian w świecie wielobiegunowym, jego przewaga stanie się obciążeniem.

W wielu niezależnych mediach panuje niemal gorączkowe oczekiwanie.

Imperium amerykańskie upadnie, a na jego miejscu powstanie nowy, wspaniały, wielobiegunowy porządek świata, który na pewno będzie Dobrą Rzeczą.

Oto cała historia.

Ale to tylko opowieść.

Czym tak naprawdę jest „wielobiegunowy porządek świata”?

Co naprawdę oznacza wielobiegunowość

Kultywowany obraz świata wielobiegunowego – pomijając cudzysłów – to obraz globalnej współpracy wolnych i równych suwerennych państw, z których każde realizuje interesy swoich narodów, nie żyjąc w cieniu imperialnej hegemonii.

„Równa i uporządkowana […] inkluzywna, powszechnie korzystna globalizacja gospodarcza” – jak powiedział Xi Jinping w przemówieniu wygłoszonym w lutym.

Te same poglądy powtórzył, choć w głębszym stopniu, profesor Wang Yiwei, który napisał opracowanie zatytułowane „Chińska filozofia równego i uporządkowanego wielobiegunowego porządku świata”, w którym opisał, jak bardzo inny będzie świat pod chińskim przywództwem – lub raczej bez przywództwa:

Chiny opowiadają się za równoprawnym i uporządkowanym światem wielobiegunowym oraz inkluzywną globalizacją gospodarczą. Sednem równoprawnego i uporządkowanego świata wielobiegunowego jest przestrzeganie równości wszystkich krajów, dużych i małych, przeciwstawianie się hegemonizmowi i polityce siły oraz skuteczne promowanie demokratyzacji stosunków międzynarodowych.

Mniej utopijna wizja przewiduje wielobiegunowy świat podzielony na bloki lub strefy wpływów, ale wciąż bardziej dynamiczny i potencjalnie sprawiedliwy, ponieważ wyzwolony z cienia Imperium. Takie było pierwotne znaczenie tego określenia, gdy pojawiło się ono po raz pierwszy pod koniec lat 90.

Ale żadne z nich nie odzwierciedla zbliżającej się rzeczywistości ani prawdziwych intencji wpływowych ludzi, którzy wmawiają sobie te bzdury.

To może być wielobiegunowość, ale to nie jest „wielobiegunowość”.

Niesamowite, jaką różnicę może zdziałać para cudzysłowów, prawda?

Prawdziwi władcy, i ich bezduszne marionetki ze sfer korporacyjnych, akademickich i politycznych stworzyły całkowicie eufemistyczną frazeologię językową, definiowaną przez konieczność używania cudzysłowów.

Słowa i zwroty, które nie oznaczają tego, co udają, że oznaczają.

„Zmiana klimatu”, „mowa nienawiści”, „zdrowie publiczne”.

„Terroryzm”, „dezinformacja” i „zrównoważony rozwój”.

W naszym krajobrazie politycznym przestały być one słowami mającymi znaczenie, a stały się zarówno kamuflażem, jak i czynnikiem warunkującym.

Nieuczciwa mieszanka programującego języka i sugestii hipnotycznej; z jednej strony frazy zaprojektowane tak, aby zaciemniać rzeczywistość, a z drugiej strony mechanicznie przywoływać zaprogramowane odpowiedzi lub wywoływać silne, warunkowe reakcje emocjonalne.

„Wielobiegunowość” to jedno z takich słów. I zawsze należy je ujmować w cudzysłów.

Prawda kryjąca się za tym słowem jest prosta: globalna franczyza starego systemu kontroli.

Polityka partyjna staje się globalna

Obrońcy narracji o „wielobiegunowym porządku świata” często argumentują w stylu: „czyż świat wielobiegunowy nie jest lepszy niż imperializm USA? Czy nie powinniśmy zaakceptować oporu wobec hegemonii?”

Ten sam argument przytaczają zwolennicy zmian klimatycznych, którzy twierdzą, że „nawet jeśli klimat się nie zmienia, ochrona środowiska i tak jest dobrą rzeczą, prawda?”

Wadą tego argumentu jest brak zakwestionowania podstawowych założeń i oficjalnych definicji tych zwrotów.

To, że coś ma ładnie brzmiącą nazwę, nie oznacza, że ​​ta rzecz jest ładna.

Partia Pracy nie wspiera pracowników. Demokraci nienawidzą demokracji.

Wspierany przez państwo korporacyjny „ekologizm” nie polega na sadzeniu drzew ani ratowaniu zwierząt, a wspierana przez globalistów korporacyjna „wielobiegunowość” nie ma nic wspólnego ze zwiększaniem suwerenności narodowej ani zapewnianiem niezależności od globalnej władzy.

Rzeczywistość „świata wielobiegunowego” będzie systemem przeplatających się instytucji korporacyjnych i państwowych, wdrażających autorytarną, antyludzką politykę i ukrywających ideologicznie monolityczną strukturę władzy za iluzoryczną fasadą „wyboru”.

My, ludzie Zachodu, znamy ten model aż za dobrze – w ten sposób funkcjonują nasze „demokracje”.

Dwa duże zespoły, wyznające niemal identyczne ideologie i wykonujące rozkazy tych samych niewybieranych władz, zaciekle walczące o najmniejszy skrawek gruntu.

Spowodują wyborcze bitwy, opierając się na różnicach w ikonografii, frazeologii lub ułamkach punktów procentowych, aby odwrócić uwagę od faktu, że zgadzają się we wszystkim, co naprawdę ważne, nie mają żadnej realnej władzy i są co najwyżej zastępczymi gadżetami w ogromnej machinie wpływów.

Celem tych bitew jest przekonanie ludzi, że demokracja istnieje, że mają wybór i mogą wpływać na zmiany.

To kłamstwo działa i to od dziesięcioleci.

„Wielobiegunowość” to rozwinięcie tego modelu – mechanizmu kontroli fałszywej, zero-jedynkowej polityki partyjnej na lewicę i prawicę, czerwonych i niebieskich, Coca-Coli i Pepsi, rozwijającej się na całym świecie.

To dokładnie ta sama metoda zastosowana w tym samym celu: plemienność jako droga do dysonansu poznawczego, zakończenia myślenia i śmierci obiektywizmu.

Dlaczego to? Dlaczego teraz?

Warto pamiętać, że ta fałszywie antagonistyczna wersja „wielobiegunowości” nie była częścią długoterminowego planu.

Prawie od samego początku było oczywiste, że „pandemia” covid miała być wielkim globalnym momentem jednoczącym.

Mieliśmy wszyscy zdać sobie sprawę z absurdalności tych różnic etnicznych, narodowościowych czy religijnych i zjednoczyć się, by odeprzeć wspólnego wroga. Zagrożenie dla świata, które zjednoczyło świat, jak w Dniu Niepodległości.

Powinniśmy już korzystać z waluty cyfrowej w ramach globalnie wdrożonego systemu kredytu społecznego. Nie posiadać niczego i być szczęśliwym.

Ale to nie zadziałało.

W chwili, gdy próbowali znieść poziome podziały stworzone w celu kontrolowania społeczeństwa, zwrócili uwagę jedynie na znacznie większe podziały pionowe. Ludzie nagle stali się bardziej świadomi scentralizowanej, zunifikowanej natury globalnych struktur władzy.

Wspaniały plan wprowadzenia Globalnego Rządu do świata za pomocą konia trojańskiego o nazwie Covid nie tylko zakończył się fiaskiem, ale także przyniósł spektakularny efekt odwrotny do zamierzonego.

Potrzebna była ponowna korekta. Nowe podejście.

Jedność międzynarodowa się nie sprawdziła i się nie sprzedaje, ale zero-jedynkowość międzynarodowa mogłaby zadziałać.

To jest właśnie „wielobiegunowy porządek świata”.

Impet prawdziwego podziału

Nie ma to na celu zaprzeczenia istnieniu rzeczywistych podziałów ani zatuszowania historycznych zbrodni. Oczywiście, w krajach rozwijających się, a także w kręgach dysydenckich w krajach rozwiniętych, istnieją głęboko odczuwalne i w pełni uzasadnione nastroje antyimperialne.

Stany Zjednoczone były mocarstwem imperialnym przez prawie dwa stulecia, a globalnym hegemonem przez prawie czterdzieści lat. W tym czasie dopuściły się potwornych aktów agresji kolonialnej i zniszczyły miliony istnień ludzkich. Omówiliśmy wiele z nich.

W pogoni za ropą i złotem przetoczyli krwawą ścieżkę przez Bliski Wschód i raz po raz wpędzali Amerykę Południową i Środkową w polityczny chaos.

Podobnie Izrael – niezależnie od tego, czy uznamy go za siłę stojącą za tronem USA, czy za marionetkę Waszyngtonu na Bliskim Wschodzie – jest brutalnym państwem apartheidu, które tysiąckrotnie łamało i opluwało prawo międzynarodowe.

Wszystko to są prawdziwe fakty i narracja wielobiegunowa znajduje w nich zastosowanie.

Tak jak krajowa polityka partyjna przekształca bardzo realne problemy ekonomiczne w płytką niechęć klasową, a zrozumiałe obawy dotyczące niekontrolowanej imigracji w reakcyjną ksenofobię, tak samo narracja o „świecie wielobiegunowym” żeruje na historycznych traumach i pragnieniu zemsty, aby zakorzenić partyjne myślenie, które osłabia myślenie krytyczne.

Narracja wykorzystuje impet historycznej nienawiści, aby popchnąć siebie naprzód.

Rzeczywiście, jak już wspominałem w wywiadach, entuzjazm dla tego nowego modelu ze strony klasy politycznej w Rosji, Chinach i innych krajach jest całkowicie zrozumiały. Z ich punktu widzenia o wiele lepiej jest zasiąść przy stole globalistów niż mieszkać z bronią atomową Wujka Sama przy skroni.

Możliwe, że wiele osób zaangażowanych w ten proces naprawdę wierzy, że fałszywy „wielobiegunowy porządek świata” rzeczywiście zapobiega wojnie nuklearnej i jest najlepszym rozwiązaniem.

Ironią jest, że w ich mniemaniu „wojna” tak naprawdę oznacza pokój.

Rola wojny

Wojna odgrywa kluczową rolę w rozwoju tego wielobiegunowego modelu na dwa główne sposoby:

1. Maskuje, dyskredytuje i/lub odwraca uwagę od ujawnienia współpracy globalistów, która została uwypuklona przez pandemię.
2. Wspiera także realizację programu „wielkiego resetu” za pomocą innych środków.

Posiada również inne funkcje uzupełniające.

Jeśli „wielobiegunowość” jest globalną franczyzą fałszywej demokracji, to wojnę można postrzegać jako substytut urn wyborczych. Nie mamy jeszcze wyborów globalnych, więc ich rolę w systemie przejmują zmagania geopolityczne, umowy handlowe lub inscenizowane/ograniczone „wojny”.

Globalny rząd jedności był i jest bardzo niepopularną ideą, dlatego jego stopniowe wdrażanie musi być maskowane. Nic tak dobrze nie maskuje jedności celu jak konflikt zbrojny.

Ogromna liczba osób powtarzających jakąś wersję argumentu „jak oni mogą być po tej samej stronie, przecież strzelają do siebie!” świadczy o skuteczności tej strategii.

Nic tak nie jednoczy społeczeństw, jak wyczuwalne zagrożenie zewnętrzne. Historia zna wielu władców, którzy w obliczu niezadowolenia w kraju, wszczynali wojnę, by zyskać poparcie. Stan wojny zazwyczaj jednoczy ludzi wokół rządu.

To naturalna konsekwencja tej znanej taktyki, że dwa rządy zgadzają się na wojnę, aby wzajemnie skorzystać z dynamiki grupowego myślenia.

To międzynarodowa teoria gier geopolitycznych, jak wyjaśniono w Pięknym Umyśle. Obie strony wygrywają, jeśli zgodzą się nie rywalizować w realny sposób.

Po obu stronach są skorumpowani politycy, po obu stronach są producenci broni chętni do czerpania zysków z chaosu, po obu stronach pożądane są „nadzwyczajne uprawnienia wojenne” umożliwiające tłumienie wewnętrznych protestów.

Widzimy więc, jak „wojna” przynosi korzyści władcom każdej ze stron w krótkiej perspektywie. Co jednak ważniejsze, mocarstwa ponadnarodowe mają szerszy, długoterminowy plan (patrz poniżej), któremu wojna również służy.

Wojna powoduje wzrost cen, zużycie zasobów, obniżenie standardu życia, uzasadnia niedobory i brak producentów.

Czynniki te łączą się, sprawiając, że bycie – lub pozorowanie bycia – w stanie wojny ma kluczowe znaczenie dla zaplanowanego rozpadu i odbudowy społeczeństwa.

Nie jest to nowy pomysł. Państwo od wieków wykorzystuje wizję wojny lub przynajmniej groźbę wojny, aby wzmocnić jedność narodu i zwiększyć władzę.

Nowością jest to, że te „wojny” nie są prawdziwe, lecz – w mniejszym lub większym stopniu – są inscenizowane.

Wszystkie wojny to scena

Żyjemy w epoce nierealności – perfidnej nierealności nowej normalności – jak już mówiliśmy, używając wszystkich tych cudzysłowów.

Regularnie doświadczamy „terroryzmu”, który wcale nim nie jest, organizujemy „wybory”, w których głosowanie nie ma znaczenia, a niedawno przeżyliśmy światową „pandemię” bez żadnej choroby.

Zupełnie naturalne jest, że wojna jest wpleciona w system kontroli propagandy, który coraz częściej polega na prostym zmyślaniu.

Tak jak zachodnie „demokracje” potrzebują „wyborów”, aby podtrzymywać iluzję systemu, tak samo „świat wielobiegunowy” potrzebuje „wojen”, aby stworzyć pozory konfliktu.

Te wojny nie są realne.

A może „realne” to nie najlepsze słowo – jeśli chcesz, możemy powiedzieć, że te wojny nie są uczciwe, nie są prawdziwe, nie są szczere.

Ale co oznacza wojna inscenizowana?

Czy to oznacza, że ​​nie zrzucano żadnych bomb i nie ginęli żadni ludzie?

Nie, jak już wielokrotnie mówiliśmy: czy to na Ukrainie, w Strefie Gazy czy w Iranie, prawdopodobnie dochodzi tam do śmierci i zniszczenia – ale to niekoniecznie oznacza wojnę.

Jak pisze Catte w swoim artykule z 2024r.:

Śmierć nie jest definicją wojny. To konflikt jest definicją wojny.

Czy kilka nalotów lub tysiąc ofiar wśród cywilów oznacza, że ​​USA i Iran są tak naprawdę wrogami uwikłanymi w ideologiczną walkę o przetrwanie? Nie. Oczywiście, że nie.

Wiemy, że te rządy i agencje nie dbają o swoich obywateli, a co dopiero o siebie nawzajem.

Ludzi traktowano jednorazowo, gdy usadzano ich w domach, wydawano im nielegalne nakazy DNR [nie reanimować] lub wstrzykiwano toksyczną breję firmy Pfizer, i są tak samo jednorazowi, gdy wysadza się ich w powietrze.

To jak psychopatyczny, morderczy sport. Zawodnicy są prawdziwi – może grają, żeby wygrać, a może płacą im, żeby przegrać – ale to nie ma znaczenia, bo walkę kontroluje liga, która ustala warunki.

Liczby, czasy, miejsca, zasady i ograniczenia są ustalane wcześniej.

Podobnie jak w sporcie, kibice nienawidzą się nawzajem bardziej niż sami zawodnicy, wszyscy dostają pieniądze, niezależnie od tego, kto wygra, a wszystkim zarządza garstka miliarderów, którzy chodzą na te same imprezy.

Jak wyglądałaby zainscenizowana wojna?

Cóż, to jest bardziej skomplikowane pytanie.

Prosta odpowiedź brzmi: „koordynacja”. Każda koordynacja – zwłaszcza co do skali czy zakresu – oznacza, że ​​możemy wnioskować o pewnym stopniu fałszu. W końcu, jeśli obie strony mogą się zgodzić na prowadzenie ograniczonej wojny, mogą się również zgodzić, że w ogóle jej nie będą toczyć.

Istnieje kilka bardziej szczegółowych oznak, na które należy zwrócić uwagę.

Na przykład obie strony mogą wcześniej zadzwonić do siebie i poinformować się, gdzie planują przeprowadzić bombardowanie (lub gdzie nie), aby umożliwić ewakuację ludzi.

Albo jedna z armii dociera do stolicy wroga w ciągu miesiąca, a następnie zawraca i odchodzi z nieznanych powodów.

Albo wstrzymuje się działania wojenne w celu przeprowadzenia akcji szczepień przeciwko polio.

Albo może podaje się niejasne i ciągle zmieniające się warunki zwycięstwa.

Lub widać schemat nalotów na puste lub przeznaczone do rozbiórki budynki w sposób zgodny z wcześniejszymi planami renowacji.

Albo powtarzające się zachowania autodestrukcyjne lub akty autosabotażu, które zdają się sztucznie wstrzymywać postęp lub przedłużać konflikt.

Albo nagłe, sprzeczne wydarzenia w narracji, które nie są logicznie powiązane.

Lub widoczna współpraca stron walczących w zakresie strategii służących realizacji globalistycznych planów.

…tego typu rzeczy.

To logiczne rozwinięcie już istniejącego modus operandi. Nieuniknione skrzyżowanie wielowiekowego modelu wojny dla zysku z epoką symulakrów, opisaną przez Baudrillarda w latach 80. XX wieku.

Jakie są korzyści z inscenizowanej wojny?

Korzyść płynąca z inscenizowanej wojny w porównaniu z prawdziwą wojną jest taka sama jak w przypadku fałszywej pandemii w porównaniu z prawdziwą pandemią – kontrola.

Skoordynowana „wojna” może trwać tak długo, jak potrzeba, być wstrzymywana lub wznawiana na rozkaz, zabijać dowolną liczbę osób i nigdy nie może przypadkowo doprowadzić do zagłady nuklearnej.

George Orwell opisał to niemal idealnie osiemdziesiąt lat temu. Superkontynenty uwikłane w wieczny, a może nawet fikcyjny konflikt. Wojna staje się „sprawą czysto wewnętrzną”, nie do wygrania, lecz do nieustannego trwania.

Ich sposobem na zwycięstwo jest niekończąca się gra i ciągły chaos.

Tak wygląda nasza sytuacja: ciągłe wojny z niejasnymi warunkami zwycięstwa, w których żadna armia nigdy nie przegrywa, ale obie strony stale twierdzą, że wygrywają.

Tymczasem ceny energii wciąż rosną, jesteśmy ostrzegani przed kryzysami nawozowymi, niedoborami żywności i wyższymi podatkami.

Różne ścieżki, ten sam cel

Podobnie jak w krajowej polityce partyjnej, głośne i gwałtowne różnice zdań między partiami są przykrywką dla wspólnych celów, forsowanych przez władzę kontrolującą obie strony każdego widocznego podziału.

Nawet gdy trwają korzystne dla obu stron „wojny”, raporty i ośrodki analityczne mówią o potrzebie „ograniczonej współpracy” lub „regionalnych projektów wielostronnych”.

Walcząc razem po jednej stronie globu, wymieniają się technologiami, współpracują przy rozwiązywaniu problemów związanych z ochroną środowiska lub kupują od siebie gaz i ropę.

I uzgadniają najważniejsze dokumenty polityczne.

Cały świat (obecnie poza USA) podpisał Traktat Pandemiczny, czyli przystąpił do „Paktu na rzecz Przyszłości” Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Wszystkie kraje BRICS mają powiązania globalistyczne – przypomnijmy, że termin BRICS został ukuty w raporcie Goldman Sachs z 2001 roku – i wszystkie podpisały Deklarację Kazańską w 2024 roku. Wspierają między innymi MFW, WHO, Agendę 2030 i „cele zrównoważonego rozwoju”. (Przeczytaj świetną analizę Rileya Waggamana tutaj)

Protokoły z Kioto, Porozumienia Paryskie w sprawie klimatu, Cele Zrównoważonego Rozwoju ONZ – wszystkie te elementy są popierane przez każdy z naszych biegunów.

Wszyscy po obu stronach konfliktu wierzą w te same rzeczy i rozpowszechniają te same fundamentalne globalistyczne kłamstwa, takie jak zmiany klimatyczne i covid.

A pomijając dziwactwa implementacji i nomenklatury, wszyscy chcą tego samego i forsują tę samą, znaną listę działań politycznych:

• Programowalna waluta cyfrowa
• biometryczny identyfikator cyfrowy
• zakończenie anonimowości w sieci
• Społeczeństwo bezgotówkowe
• Cenzura
• „Cele zrównoważonego rozwoju”

Niewypowiedziany finał tego zbiorowego horroru można łatwo podsumować: techno-autorytaryzm.

Hrvoje Moric pisał o tym, że wielobiegunowość, jako model, jest formą globalnego rządu.

Dystopijne społeczeństwo, w którym państwo i megakorporacje łączą się w swojego rodzaju monstrum, które ma stały dostęp w czasie rzeczywistym do wszelkich danych praktycznie każdego mieszkańca planety. Ma ono możliwość i narzędzia monitorowania – lub kontrolowania – każdej transakcji, każdej podróży, każdej wiadomości czy rozmowy telefonicznej.

„Wielobiegunowość” maskuje tę prawdę i posługuje się partyjnym myśleniem i ideologią, aby tworzyć fałszywe lub powierzchowne rozróżnienia.

BRICS kontra NATO, USA kontra Chiny, Izrael kontra Iran, Europa kontra Rosja, Inicjatywa Pasa i Szlaku kontra Korytarz Handlowy Indie-Bliski Wschód-Europa.

Wybierz flagę i pomachaj nią. Fałszywe wojny i wyższe ceny, wszystko w służbie Wielkiego Resetu.

To jest właśnie cel i to właśnie oznacza „wielobiegunowość”.

_______________

Fake Wars & Higher Prices: What a “Multipolar World Order” REALLY Means, Kit Knightly, May 20, 2026

Rosyjsko-chińska sonda kosmiczna

zmierza w kierunku

planety Multipolarity.

• Pepe Escobar 22 maja 2026 r. uncutnews-ch/das-russland-china-raumschiff-rast-auf-den-planeten-multipolaritaet-zu

Pepe Escobar

Nowy Jedwabny Szlak/BRI i jego odnogi, takie jak Północnomorski Szlak Morski/Arktyczny Jedwabny Szlak, to tętniące życiem i dynamiczne szlaki.

SZANGHAJ – I to już wszystko. Strategiczne partnerstwo między Rosją a Chinami, wiodącymi siłami w procesie integracji euroazjatyckiej oraz organizacjami wielobiegunowymi BRICS i SCO, oficjalnie potwierdziło i znacząco przyspieszyło proces zmierzania w kierunku wielobiegunowości i nowego systemu międzynarodowego poprzez wspólną deklarację strategiczną – podpisaną, opieczętowaną i ogłoszoną podczas wizyty prezydenta Putina w Chinach w tę środę.

To moment, który z wielu powodów przejdzie do historii. Miałem zaszczyt spędzić cały dzień w Pekinie, w Aurora College – prestiżowej prywatnej szkole i uniwersytecie w Szanghaju – w otoczeniu imponującej społeczności nauczycieli i uczniów.

Dało nam to wystarczająco dużo czasu na omówienie implikacji tego, jak dwa największe mocarstwa Eurazji – i globalni potentaci – kształtują zarys nowej geopolitycznej przyszłości dla większości ludzkości. Wyjątkiem będą rebelianci i wasale z obsesją na punkcie wyjątkowości, mający skłonność do popełniania seryjnych politycznych samobójstw.

Wszyscy pamiętamy wizytę prezydenta Xi w Rosji w 2023 roku. Opuszczając Kreml, stojąc obok Putina, wypowiedział zdanie, które przygotował na długo przedtem: „Obecnie doświadczamy zmian, jakich nie widzieliśmy od 100 lat”. Później Xi i Putin zgodzili się, że „to my wspólnie napędzamy te zmiany”.

Praktycznym rezultatem jest precyzyjnie sformułowana wspólna deklaracja Pekinu – napisana przez niewątpliwe „cywilizacje o starożytnej historii”.

Przyjrzyjmy się kilku kluczowym punktom. Deklaracja nie szczędzi słów ani koncepcji, jeśli chodzi o oferowanie poważnej alternatywy dla obecnego – przemijającego – jednostronnego momentu historycznego.

Policentryzm : „Próby niektórych państw, by jednostronnie kontrolować sprawy globalne, narzucać swoje interesy całemu światu i ograniczać suwerenny rozwój innych krajów w duchu epoki kolonialnej, zakończyły się niepowodzeniem”. Rosja i Chiny chcą skupić się na stworzeniu „długoterminowego państwa policentryzmu”.

„Prawo silniejszego” : „Podstawowe, powszechnie uznawane normy prawa międzynarodowego i stosunków międzynarodowych są regularnie naruszane (…). Istnieje ryzyko rozbicia społeczności międzynarodowej i powrotu do „prawa dżungli”.”

Nowa architektura bezpieczeństwa : „Należy zwrócić należytą uwagę na uzasadnione interesy bezpieczeństwa wszystkich krajów, wzmocnić współpracę w dziedzinie bezpieczeństwa, odrzucić konfrontacje blokowe i strategie gry o sumie zerowej, zwalczać ekspansję sojuszy wojskowych, wojny hybrydowe i wojny zastępcze oraz promować budowę odnowionej, zrównoważonej, skutecznej i trwałej globalnej i regionalnej architektury bezpieczeństwa (…). Niedopuszczalne jest zmuszanie suwerennych państw do porzucenia neutralności”.

Właśnie to Moskwa zaproponowała Waszyngtonowi i NATO w grudniu 2021 roku: niepodzielność bezpieczeństwa. Brak odpowiedzi doprowadził dwa miesiące później do specjalnej operacji wojskowej na Ukrainie, ponieważ Moskwa była przekonana, że ​​NATO planuje błyskawiczną wojnę w Donbasie.

Hegemonia : „Hegemonia na świecie jest niedopuszczalna i powinna być zakazana. Żadne państwo ani grupa państw nie powinna kontrolować spraw międzynarodowych, decydować o losie innych krajów ani monopolizować możliwości rozwoju”.

Globalne zarządzanie : Jest to preferowana koncepcja prezydenta Xi, która została już szczegółowo przedstawiona na szczycie Szanghajskiej Organizacji Współpracy w Tianjinie w zeszłym roku: „Globalne zarządzanie, ważne narzędzie porządkowania systemu międzynarodowego, musi być zgodne z zasadami suwerennej równości, prawa międzynarodowego, multilateralizmu, skupienia na ludziach i zorientowania na wyniki”.

Organizacja Narodów Zjednoczonych stwierdziła, że ​​konieczne jest „wzmocnienie roli multilateralizmu jako centralnego instrumentu rozwiązywania złożonych globalnych wyzwań i zapobieżenie osłabieniu Organizacji Narodów Zjednoczonych”. Powinno to ostatecznie doprowadzić do „reformy Organizacji Narodów Zjednoczonych”. Wszyscy jednak wiedzą, że nie uda się to za obecnej kadencji Białego Domu.

Punkt 4 Deklaracji dotyczy globalnej różnorodności cywilizacji i wartości. To jest być może sedno sprawy – i ostateczny pogrzeb każdej ideologii opartej na wyjątkowości: „System duchowy i moralny żadnej cywilizacji nie może być postrzegany jako wyjątkowy ani lepszy od innych. Wszystkie kraje powinny promować zrozumienie cywilizacji oparte na równości, wzajemnej wymianie doświadczeń i dialogu oraz wzmacniać wzajemny szacunek, zrozumienie, zaufanie i wymianę między różnymi narodami i cywilizacjami”.

Nowy „niezbędny naród”

Oświadczenie Rosji i Chin przedstawia – tak zwięźle, jak to tylko możliwe – bardzo potrzebną ludzkości nadzieję: powrót do matrycy cywilizacyjnej przeszłości jako podstawy bardziej sprzyjającej i sprawiedliwej przyszłości.

Jest to w istocie humanistyczny mini-manifest, który wykracza daleko poza stworzenie nowej architektury bezpieczeństwa i zmiany w systemie międzynarodowym. Jego wiarygodność opiera się na wsparciu dwóch mocarstw, które są jednocześnie w pełni cywilizowanymi, suwerennymi i całkowicie niezależnymi państwami.

Od dawna nazywam ten proces „Wiekiem Eurazji”. To właśnie to święto obchodzono w Pekinie 20 maja 2026 roku, podczas oficjalnej wizyty prezydenta Putina.

Zakres, głębia i ambicje wspólnego oświadczenia przyćmiewają nawet inne istotne aspekty wizyty Putina w Pekinie.

Obejmuje to w szczególności narodziny nowego „niezbędnego narodu”. Era mocarstw o ​​wyjątkowej pozycji dobiega końca – na scenę wkraczają Chiny. Stary porządek ulega natychmiastowemu przesunięciu. I tak, to najistotniejsza zmiana w sojuszach mocarstw od zakończenia zimnej wojny. „Imperium Chaosu”, które dążyło do izolacji i gospodarczego zniszczenia Rosji poprzez sankcje, zostało zniwelowane przez strategiczne partnerstwo między Rosją a Chinami.

Obowiązujący od 25 lat traktat o dobrosąsiedzkich stosunkach między Rosją a Chinami został znacząco rozszerzony – obejmuje strategiczne korytarze energetyczne, takie jak rurociąg Siła Syberii 2, ścisłą koordynację wojskową i wspólne ramy cywilizacyjno-ideologiczne.

Oczywiście, nic istotnego nie wycieknie z dwugodzinnej, nieformalnej ceremonii parzenia herbaty między Xi a Putinem. Z pewnością jednak omawiano wojnę zastępczą na Ukrainie i nielegalną wojnę z Iranem. Putin mógł również poinformować Xi o kolejnych krokach Rosji w coraz bardziej toksycznej konfrontacji z NATO, a także o wsparciu technicznym udzielanym Iranowi przez Rosję i Chiny.

Krótko mówiąc: Inicjatywa Pasa i Szlaku (BRI) i jej odnogi, takie jak Północna Droga Morska i Arktyczny Jedwabny Szlak, wciąż są żywe – podobnie jak de-dolaryzacja światowej gospodarki. Handel między Rosją a Chinami odbywa się obecnie niemal wyłącznie w juanach i rublach.

Jeśli chodzi o BRICS – wewnętrznie destabilizowane przez USA, szczególnie przez Indie i Zjednoczone Emiraty Arabskie – sojusz mógłby w końcu obudzić się ze śpiączki. Proces ten musiałby jednak być prowadzony przez Ławrowa i Wang Yi. Punkt ciężkości musi się zmienić: BRICS potrzebuje strategicznej spójności w ramach Globalnej Większości, aby transformacja wielobiegunowa rzeczywiście się powiodła.

Następnie pojawia się kwestia przyszłości Power of Siberia 2. Chiny mogłyby w końcu przezwyciężyć obsesję na punkcie „ucieczki z Malakki”, która trwa od początku XXI wieku – zwłaszcza teraz, gdy USA de facto blokują Cieśninę Ormuz i irańskie porty.

Władze w Pekinie zawsze wiedziały, że kontrola nad Cieśniną Malakka jest kluczowym elementem amerykańskiej strategii powstrzymywania Chin. Program „Potęga Syberii 2” oferuje rozwiązanie całkowicie wykraczające poza talasokratyczne „imperium piractwa”: transport gazu bezpośrednio z Półwyspu Jamalskiego do Chin przez góry Ałtaj i mongolskie stepy.

Pośród całego geopolitycznego dramatu, w Wielkiej Hali Ludowej miał miejsce również moment niezwykłego ludzkiego zaangażowania: wspólna wystawa agencji TASS i Xinhua zatytułowana „Nierozerwalna przyjaźń wielkich narodów, strategiczne partnerstwo wielkich mocarstw”. Dwadzieścia sześć fotografii udokumentowało przyjaźń między Putinem a Xi na przestrzeni lat – podczas szczytów G20, BRICS i SCO, Forum Pasa i Szlaku, Dnia Zwycięstwa w Moskwie i Igrzysk Olimpijskich w Pekinie.

Putin i Xi zwiedzili wystawę w towarzystwie dwóch specjalnych przewodników: dyrektora generalnego TASS Andrieja Kondraszowa i dyrektora generalnego Xinhua Fu Hua.

Ceremonia parzenia herbaty ukazała głęboko ludzką więź – osobisty kontakt – który jest niezbędny, aby wyruszyć długą i krętą drogą ku geopolitycznej przyszłości pełnej równowagi i wzajemnego szacunku.

Źródło: Statek kosmiczny Rosja-Chiny zmierza w kierunku planety wielobiegunowej

Obserwacje ze szczytu Xi-Trump

• Hua Bin 21 maja 2026 r. uncutnews-ch/beobachtungen-vom-xi-trump-gipfel

Wiele hałasu o nic

Kiedy Szekspir pisał komedię o wielkim hałasie wokół czegoś nieistotnego i trywialnego, około 420 lat temu, zapewne nie miał pojęcia, że ​​tytuł sztuki będzie trafnym opisem szczytu Chiny-USA, który odbył się w zeszłym tygodniu.

Poza pompą i przepychem wielkiego przyjęcia, bankietem państwowym i możliwością zrobienia sobie zdjęć w Świątyni Nieba, wydaje się, że ze spotkania niewiele wynika.

Kiedy pisałem swój ostatni esej „  Czego można oczekiwać po spotkaniu Xi i Trumpa?”  , miałem bardzo niskie oczekiwania, a przerosło je to, że dostarczono jeszcze mniej.

Krótko mówiąc, spotkanie było „rozczarowujące” – słowo, którego ostatnio często używam.

Celem Pekinu była stabilizacja relacji z prezydentem USA, którego stabilność psychiczna może być chwiejna. Pod tym względem szczyt okazał się sukcesem.

Ogólnie rzecz biorąc, jest oczywiste, że obie strony tak bardzo różnią się w kluczowych kwestiach, że nie można oczekiwać, że rozwiążą swoje różnice, a tym bardziej wspólnie rozwiążą problemy świata.

Chciałbym jednak podzielić się kilkoma spostrzeżeniami na temat tego, co działo się poza salami zgromadzeń i jakie wnioski można z tego wyciągnąć.

Relacje na chińskich mediach społecznościowych były stonowane.

W porównaniu do kompleksowych i dogłębnych analiz wojen na Ukrainie i w Iranie, publikowanych w chińskich mediach społecznościowych, szczyt spotkał się z niewielkim entuzjazmem i podekscytowaniem.

Wygląda na to, że chińscy internauci poświęcają szczytowi tyle samo obojętnej uwagi, co wizycie Starmera, Merza i Carneya na początku tego roku, czy wizycie Macrona w grudniu ubiegłego roku.

Zainteresowanie wydaje się nieco wzrosnąć z powodu wizyty prezydenta Putina pod koniec tego tygodnia. Zobaczymy, co z tego wyniknie.

Wiadomości pozostawione w ostatnich tygodniach przez chińskich internautów na koncie WeChat ambasady USA w Pekinie są wymowne.

Większość komentarzy zamieszczanych pod zdjęciami z wizyty państwowej Trumpa lub jego serdecznymi wyrazami „przyjaźni” to krótkie teksty w stylu „hehe, miło” lub „tak, to prawda” (oznaka niedowierzania i cynicznej nieszczerości) lub memy przedstawiające ziewanie i chichotanie.

Wiadomości te wykazują zadziwiające podobieństwo do wiadomości pozostawionych na koncie ambasady USA w serwisie WeChat w pierwszym miesiącu wojny z Iranem, kiedy to zamieszczano tam relacje o zwycięstwie USA w Iranie i uzasadnieniach zdradzieckiego ataku.

Z drugiej strony chińscy internauci zalali konta irańskiej ambasady na WeChat wyrazami wsparcia, prośbami o możliwość przekazania darowizn na rzecz Iranu, a nawet nieproszonymi sugestiami, w jaki sposób zniszczyć F-35.

Poradnik opublikowany na chińskim koncie w mediach społecznościowych („Old Hu Talks the World”) stał się viralem. Poradnik został opublikowany w połowie marca przez inżyniera lotnictwa i kosmonautyki, absolwenta Northwestern Polytechnic University, wiodącej instytucji badawczej w dziedzinie obronności w Xi’an, objętej sankcjami USA.

W filmie, opatrzonym perskimi napisami, szczegółowo wyjaśniono, w jaki sposób Iran mógłby wykorzystać swoje tanie systemy do namierzenia i zniszczenia wysoce zaawansowanego myśliwca stealth.

Strategia starożytnego Hu skupiała się na wykorzystaniu znanych ograniczeń fizycznych technologii stealth przy użyciu różnych metod:

• Pasywna detekcja podczerwieni: W samouczku zalecono stosowanie systemów czujników elektrooptycznych/podczerwonych (EO/IR). W przeciwieństwie do konwencjonalnych systemów radarowych, systemy te działają pasywnie i nie emitują sygnałów, które mogłyby aktywować odbiorniki ostrzegawcze samolotu F-35.
• Atak na „wrażliwy ogon”: Hu zauważył, że chociaż F-35 został zaprojektowany do stealth z przodu, jego sygnatura cieplna była łatwiejsza do rozpoznania z tyłu. W samouczku zalecano odczekanie z aktywacją ognia przeciwlotniczego do momentu, aż przeleci samolot stealth, aby zaatakować go od tyłu.
• Sieci „tripwire”: Dzięki wykorzystaniu sieci pasywnych czujników starsze, szybkie pociski – takie jak radzieckie R-27T/ET Wympieł – mogły być naprowadzane na sygnaturę cieplną samolotu bez aktywnego naprowadzania radarowego.
• Ekonomiczne manewry dezinformacyjne: Strategia polegała na wykorzystaniu fałszywych systemów radarowych w celu przekierowania izraelskich lub amerykańskich ataków na fałszywe cele, chroniąc w ten sposób rzeczywiste systemy obronne do momentu, aż będą gotowe do ataku.

Pięć dni po opublikowaniu poradnika Iran ogłosił, że udało mu się zestrzelić F-35 przy użyciu krajowej obrony powietrznej, jednak Stany Zjednoczone przyznały jedynie, że F-35 „lądował awaryjnie” i że „zarówno pilot, jak i samolot są bezpieczni”.

O tym niewielkim wydarzeniu poinformował dziennik South China Morning Post; artykuł można znaleźć tutaj:  scmp.com/news/china/science/how-take-down-us-f-35-over-iran-chinese-engineers-prophetic-tutorial-goes-viral

Niezależnie od tego, czy samouczek okazał się pomocny w zestrzeliwaniu myśliwców F-35, Iran zastosował tę samą taktykę, aby zniszczyć liczne drony MQ-9 Reaper za pomocą pocisku rakietowego Typ 358. Szczegóły można znaleźć w moim wcześniejszym poście tutaj:  huabinoliver/the-us-war-machine-underwhelms-part-abd

Pekin rozczarowuje swoją przewidywalnością i samozadowoleniem.

Chociaż celem Pekinu było utrzymanie stosunków na zrównoważonym poziomie, o co dbał prezydent Xi, przewidywalne podejście Pekinu do Trumpa jest rozczarowujące, przynajmniej dla mnie i wielu obserwatorów w mediach społecznościowych.

Pekin słynie ze ścisłego przestrzegania norm dyplomatycznych. Z zasady nie poucza ani nie prawi kazań innym państwom. I oczywiście nie ma sensu drażnić znanego egocentrycznego narcyza, takiego jak Trump.

Poza tym, ten człowiek jest całkowicie nieuczciwy i skorumpowany, a podczas niesprowokowanych wojen agresywnych dopuścił się zbrodni przeciwko ludności cywilnej w Iranie i Wenezueli. Groził nawet ludobójstwem, by zniszczyć irańską cywilizację.

Rzekoma „przyjaźń” Trumpa z prezydentem Xi nie jest wystarczająca, aby zasługiwać na wielki szacunek i cześć.

Pekin nie powinien był ignorować swoich zbrodni. Znaczna część chaosu i zawirowań na świecie, do których nawiązał prezydent Xi w swoim przemówieniu otwierającym, była spowodowana przez jego „gościa”.

Marco Rubio podlega chińskim sankcjom i nie powinien zostać wpuszczony do kraju, dopóki sankcje te obowiązują. Pekin powinien był jasno dać do zrozumienia, że ​​sankcje są poważne i że doraźne korzyści nie mogą mieć pierwszeństwa przed zasadami.

Dyplomaci Pekinu działają również zbyt biernie i reaktywnie. Ważne kwestie handlowe i technologiczne są determinowane przez działania USA, a Pekin jedynie na nie reaguje.

Dlaczego Pekin miałby dopuścić się sytuacji, w której wojny handlowe i embarga technologiczne byłyby inicjowane przez USA i Zachód, zamiast kierować się własnymi życzeniami?

Chiny mogłyby z pewnością podjąć proaktywne działania w celu ochrony swoich łańcuchów dostaw i interesów gospodarczych, takich jak import ropy naftowej i gazu z Zatoki Perskiej, zamiast reagować na ofensywne działania drugiej strony.

Pekin mógłby na przykład wysłać własną flotę morską w celu ochrony swoich tankowców przed nielegalną blokadą i przechwytywaniem stosowanym przez Stany Zjednoczone przez Iran.

Dlaczego Pekin upiera się, że to wróg „oddaje pierwszy strzał”?

Ostatecznie to, co dotyczy jednej strony, dotyczy również drugiej. Jeśli inne kraje będą ostro negocjować wprowadzenie zasad eksterytorialnych, Pekin powinien nie tylko zareagować środkami zaradczymi, ale także proaktywnie ustanowić własne zasady.

Istnieje również silna asymetria w relacjach między USA a Chinami. Dlaczego Apple i Tesla są mile widziane na rynku chińskim, a Huawei i BYD są zakazane w USA?

Dlaczego prezesi Huawei, DJI, BYD i SMIC nie mogą podróżować do USA, aby zawierać nowe umowy biznesowe?

Dlaczego Pekin miałby kupować soję, wołowinę i olej ze Stanów Zjednoczonych, skoro te towary są łatwo dostępne gdzie indziej po niższych cenach?

Dlaczego nie podejmuje się żadnych działań mających na celu zachęcenie USA do kupowania chińskich pojazdów elektrycznych, paneli słonecznych i akumulatorów, skoro są one konkurencyjne na skalę światową?

Dlaczego Pekin miałby pozwolić na działalność BlackRock, Citigroup lub Visa, skoro ich chińskie odpowiedniki są wykluczone z rynku amerykańskiego?

Zamiast grzecznie poprosić USA, aby nie sprzedawały broni Tajwanowi, zbuntowanej prowincji, dlaczego nie mielibyśmy pozwolić Pekinowi, według własnego uznania, w ramach stosunków międzypaństwowych i w pełnej zgodności z prawem międzynarodowym, sprzedawać broni Iranowi, Rosji lub komukolwiek innemu?

Podejście Pekinu do Trumpa i amerykańskiego reżimu jest zbyt przewidywalne i bezkonfliktowe; Pekin dąży do stabilności i nie chce nikogo szokować.

Inne podejście mogłoby lepiej służyć interesom Chin poprzez bardziej proaktywne ustalenie planu działania i przejście do ofensywy.

Nadszedł czas na nowy początek w relacjach, ale szczyt nie stworzył nawet warunków do takiego nowego początku.

Nie da się ukryć faktu, że USA są oligarchią.

Jeśli niektórzy Chińczycy wciąż żywią złudzenie, że USA to „demokracja” godna naśladowania, lista pasażerów Air Force One definitywnie rozwiewa tę iluzję.

Chińscy internauci zauważyli, że wśród 17 liderów biznesu towarzyszących Trumpowi w Pekinie znajduje się 5 miliarderów – Elon Musk, Tim Cook, Jensen Huang, Larry Fink (Blackrock) i Steve Schwarzman (Blackstone).

Według magazynu Forbes wśród członków gabinetu i doradców Trumpa jest od 12 do 15 miliarderów, nie licząc samego Trumpa.

Delegacja w Pekinie reprezentuje interesy amerykańskich korporacji na najwyższym szczeblu, od sektora technologicznego (Nvidia, Tesla, Apple, Micron, Qualcomm) po Wall Street (Goldman Sachs, Citigroup, Visa, Blackrock) oraz firmy z branży rolniczej i lotniczej (Cargill, Boeing, GE Aerospace).

Ci prominentni prezesi/miliarderzy to nie zwykli pracownicy w podróży służbowej, którzy chcą sfinalizować kilka transakcji. To  klasa rządząca  USA.

Rząd USA jest obecnie całkowicie przesiąknięty interesami oligarchicznymi. Na jego czele stoi miliarder z branży nieruchomości, który bogaci się na transakcjach kryptowalutowych, handlu informacjami poufnymi i różnych metodach korupcyjnych.

Państwo istnieje po to, aby służyć interesom tych oligarchów.

Pekin zaprosił na oficjalną kolację również kilku wysoko postawionych przedstawicieli świata biznesu, m.in. Lei Jun (Xiaomi), Liang Rubo (ByteDance), Yang Yuanqing (Lenovo) i Cao Hui (Fuyao Glass).

Są to również miliarderzy, którzy dorobili się majątku własnymi siłami, ale żaden z nich nie ma wpływu politycznego na Xi ani chiński rząd.

Brakuje im środków, aby zdobyć władzę, takich jak grupy lobbingowe, ośrodki analityczne, darowizny polityczne i SuperPAC-i.

Był czas, gdy część Chińczyków żyła złudzeniem, że „demokracja” jest lepsza od rządów jednej partii i że w USA panuje demokracja.

Ale „rządy bogatych” to plutokracja, a nie demokracja. Te dwie rzeczy wzajemnie się wykluczają; nie da się być jednocześnie plutokracją i demokracją.

Wesoła banda rabusiów Trumpa na pokładzie Air Force One pokazała nieświadomym Chińczykom, kto tak naprawdę podejmuje decyzje w USA.

Nie sposób nie zadać sobie pytania: kto dzisiaj uważa, że ​​lepiej jest być rządzonym przez Trumpa, Larry’ego Finka i Elona Muska niż przez Xi i Komunistyczną Partię Chin?

Źródło: Obserwacje ze szczytu Xi-Trump