Oto jeden rozdział książki, którą właśnie tłumaczę. Książka ta nigdy nie ukazała się w języku polskim a napisana została w (!)1864 roku przez ks. Gaume.
Tak się składa, że pasuje akurat ten rozdział na nasze czasy (cała książka przede wszystkim) a szczególnie ten rozdział, bo tłumaczy dzisiejszą Ewangelię w prawdziwym Kościele.
Tytuł książki: Traktat o Duchu Świętym (2 tomy)
z Panem Bogiem
Piotr Antoniewicz
=====================================================
ROZDZIAŁ XXVIII
HISTORIA POLITYCZNA DWÓCH MIAST.
Dwie religie, dwa społeczeństwa, a co za tym idzie dwie polityki.
— Cel jednej i drugiej. — Konieczność poznania go, aby zrozumieć historię. — Z mocy boskiej Rady Jerozolima jest stolicą Miasta Dobra. — Z mocy szatańskiego soboru Babilon i Rzym są na przemian stolicą Miasta Zła. — Świetlana doktryna słynnego kardynała Polusa na soborze trydenckim. — Dlaczego królestwa świata są pokazane Danielowi w postaci bestii.
— Granica w szczególności, ustanowiona przez Bestię, nosi znamiona Bestii i dokonuje dzieł Bestii: świadectwa historii i Minucjusza Feliksa. — Przez całą starożytność jedynym celem polityki szatana było wywyższenie Rzymu, uczynienie go swoją stolicą i twierdzą nie do zdobycia dla chrześcijaństwa. — Obraz jego polityki i polityki boskiej: fragment św. Augustyna.
— W jakim sensie Szatan mógł powiedzieć, że wszystkie królestwa świata należą do niego. — Doktryna św.Augustyna. — Uwagi.
==========================================================
Równoległość religijna i społeczna, której główne cechy właśnie nakreśliliśmy, przejawia się w porządku politycznym: nie mogło być inaczej.
Polityka jest nauką o rządzeniu. Rządzić oznacza prowadzić narody do określonego celu. Cel ten może być znany tylko dzięki religii, ponieważ tylko religia może powiedzieć człowiekowi, dlaczego jest na Ziemi. Świat dzieli się na dwie przeciwstawne religie: religię Słowa Wcielonego i religię szatana, jego nieprzejednanego wroga.
Istnieją zatem dwie polityki przeciwstawne w swoim punkcie wyjścia i punkcie docelowym: i są tylko dwie. Jezus Chrystus, król; lub Szatan, król. Jezus Chrystus, król królów i narodów; lub Szatan, król królów i narodów. Jezus Chrystus, król zarówno w porządku doczesnym, jak i w porządku duchowym; albo Szatan, król zarówno w porządku doczesnym, jak i w porządku duchowym.
Christo-kracja lub demono-kracja: oto nadrzędny cel dwóch polityk, które rządzą światem i prowadzą go do podwójnej wieczności.
Wynika z tego, że życie rodzaju ludzkiego jest nieustannym oscylowaniem między tymi dwoma przeciwstawnymi biegunami.
Fakt ten nie tylko dominuje w historii, ale jest samą historią, całą historią, przeszłą, teraźniejszą i przyszłą. Taki jest punkt widzenia, z którego należy oceniać wydarzenia, które miały miejsce lub są przygotowywane, równoważyć obawy i nadzieje, charakteryzować rewolucje i zdawać sobie sprawę z upadku lub powstania imperiów.
Bez tego nikt nie jest w stanie, dziś mniej niż kiedykolwiek, wśród zderzenia idei i chaosu wydarzeń, ukierunkować swoich myśli i uniknąć pułapki sceptycyzmu lub otchłani rozpaczy. Jeśli chcemy, aby wielkie wydarzenie, o którym mówimy, stało się latarnią morską wystarczająco jasną, aby oświetlać nas w coraz gęstszej ciemności, w której pogrąża się dzisiejsza Europa, konieczne jest pokazanie go w całości: zamierzamy się tego podjąć.
Przed człowiekiem i przed czasem boska Rada postanawia założyć Miasto Dobra. Duch miłości będzie jego królem, duszą i życiem. Rodzina będzie żyła długo, prowadząc skromne życie patriarchów, w przenośnym namiocie na pustyni. Dzięki posłudze aniołów
i Mojżesza Duch Święty ustanawia ją narodem. Każde imperium potrzebuje stolicy, stolica Miasta Dobra będzie nazywać się Jerozolima lub Wizja Pokoju. Tam bowiem, i tylko tam, zapanuje pokój, ponieważ tam, i tylko tam, będzie świątynia prawdziwego Boga.
Ale Jerozolima należy do Miasta Zła: trzeba ją podbić. Syjon, jej cytadela, w końcu pada pod władzę Dawida; imperium zostaje założone. Od tego momentu Jerozolima staje się świętym miastem, obiektem szczególnej miłości Ducha Świętego. To z niej pochodzi życie, to z niej promieniuje światło. To ku niej wszystkie dzieci Boże , rozsiane po czterech stronach świata, podnoszą swoje ręce i serca. Jerozolima jest dla Miasta Dobra tym, czym serce jest dla ciała, ogniskiem dla promieni, źródłem dla rzeki.
Szatan obserwuje, co robi Bóg, i naradza się.
Zwołując wszystkich swoich poddanych na sobór ekumeniczny, ogłasza materialne podstawy swojego imperium i stolicy. Oto jak pięknym językiem ojciec innego soboru ekumenicznego opisuje sobór szatana: „Słowo rozbrzmiewa na równinach Sennaar; wzywa wszystkich synów ludzkich na zgromadzenie ogólne. Brat powtarza je bratu, sąsiad sąsiadowi. Słowo to brzmiało: Przyjdźcie, zbudujmy miasto i wieżę, której szczyt sięga nieba, zanim rozproszymy się po ziemi. Tak brzmiał dekret wielkiego soboru szatańskiego.
Bóg, co prawda, powstrzymał jego wykonanie, mieszając języki i rozpraszając dzieci ludzkie na cztery strony świata, ale dzieło zostało raczej zatrzymane, niż sobór został rozwiązany.
W rzeczywistości, aż do wylania Ducha Świętego, dekret tego soboru nigdy nie został uchylony w myślach ludzi. To, co w dniu zwołania soboru każdy mówił do swojego bliźniego: „Chodźcie, zbudujmy sobie miasto i stańmy się sławni”, każdy, kto nie stał się synem Ducha Świętego, nadal powtarza sobie i innym.
To jest temat wszystkich ich publicznych lub tajnych zgromadzeń,
a jeśli nadarzy się okazja do wykonania wielkiego dekretu, nigdy jej nie przepuszczają. „To na mocy tego dekretu ekumenicznego soboru Szatana powstały wszystkie królestwa świata: ex quo nata sunt omnia mundi regna. Aby zwycięsko walczyć z tym ogromnym Miastem Zła, Wieczne Słowo założyło Miasto Dobra. W opozycji do ogólnego soboru szatana powstały sobory ogólne Kościoła.
I tak jak Duch zła inspirował pierwsze, tak drugie czerpią całą swoją siłę ze zwołania, przewodnictwa, inspiracji i oświecenia Ducha dobra. Podobnie jak pierwsze miały na celu organizowanie nienawiści, tak celem drugich jest organizowanie miłości”.
Wszystkie królestwa pogan narodziły się z szatańskiego soboru, odbywającego się u stóp wieży Babel ex quo nata sunt omnia mundi regna. Wszystkie zostały założone w opozycji do królestwa Chrystusa, quibus regnum Christi se opposuit eaque delevit.
To słowo oświetla całą historię. Jako wierne echo proroczego objawienia, jest ono niepodważalne.
Zwołującym i przewodniczącym soboru w Babel był ten, którego Pismo Święte nazywa Bestią, bestią par excellence. Tysiąc lat później Daniel zostaje uniesiony w duchu. W czterech wielkich monarchiach Asyryjczyków, Persów, Greków i Rzymian, Bóg pokazuje mu wszystkie królestwa świata. W jakich postaciach? Ludzi? Nie. Aniołów? Nie. W postaciach zwierząt. A jakich zwierząt? Nieczystych i złowrogich. Dlaczego właśnie tych, a nie innych? Ponieważ wszystkie te imperia są dziełem Bestii; mają jej cechy, dokonują jej dzieł. Zobaczcie ostatnią, w której uosabiają się wszystkie pozostałe: „Czwarta bestia, mówi Prorok, jest czwartym królestwem, które będzie na ziemi; będzie większe od wszystkich królestw; pożre całą ziemię, zmiażdży ją, zredukuje do prochu”.
Widzieliśmy, że Rzym został założony przez samego Szatana, pogański Rzym nieustannie wykonywał dzieło Szatana. Dosłownie pożarł, zdeptał, zniszczył całą ziemię; pozbawił ludzi wszystkich dóbr miasta, rodziny, własności, religii; nie, jak wielu zdobywców, przez przypadek i w chwili gniewu, ale z premedytacją, poprzez nieprzerwaną serię grabieży i podbojów, trwających tysiąc dwieście lat. Jej instytucje nosiły piętno jej pochodzenia, a jej prawo było jedynie ustawodawstwem jej zbrodni. Od czasów renesansu pogański Rzym był postrzegany wyłącznie przez pryzmat fikcji poetów, historyków i prawników pogaństwa. Kiedy wielka Bestia jeszcze żyła, a cywilizacja, której była duszą, była rzeczywistością, a nie wspomnieniem, obie zostały osądzone przez sędziów, nieprzekupnych świadków prawdy.
Posłuchajmy tego wyroku, który pochodzi z III wieku: „Rzymianie, jak twierdzicie, zdobyli mniej chwały dzięki swojej waleczności, niż dzięki swojej religii i pobożności. Ach! Oczywiście, pozostawili nam wielkie ślady swojej religii i pobożności od początku swojego imperium. Czy to nie zbrodnia zjednoczyła ich, uczyniła strasznymi dla okolicznych ludów i posłużyła im jako bastion do ustanowienia swojej dominacji? Był to bowiem początkowo azyl dla złodziei, zdrajców, morderców i świętokradców, a aby ten, który był największy, był również najbardziej zbrodniczy, zabił swojego brata: oto pierwsze oznaki tego świętego miasta.
Natychmiast, wbrew prawu ludzkiemu, porywają dziewczęta już obiecane, narzeczone, a niektóre nawet już zamężne; hańbią je, a następnie prowadzą wojnę z ich ojcami, z tymi, których córki poślubili, i przelewają krew swoich sojuszników.
Cóż za bezbożność! Cóż za zuchwałość! W końcu wypędzanie sąsiadów, plądrowanie ich świątyń i ołtarzy, niszczenie ich miast, zabieranie ich do niewoli, powiększanie się poprzez rabunki i ruinę ludzi, to doktryna Romulusa i jego następców; tak więc wszystko, co posiadają, wszystko, co mają, jest tylko rabunkiem.
„Ich świątynie zbudowane są wyłącznie z łupów zdobytych na ludach, z grabieży miast, z ruin ołtarzy, z plądrowania bogów, z mordowania kapłanów.
Cóż za bezbożność i świętokradztwo, klękać przed bogami, których triumfalnie ciągną w niewoli! Czyż czczenie tego, co się zabrało, nie jest poświęceniem swojej kradzieży? Tyle zwycięstw, tyle zbrodni; tyle trofeów, tyle świętokradztw!
I to nie dzięki swojej religii, ale dzięki swojej bezbożności wspięli się na ten szczyt wielkości; nie dzięki pobożności, ale dzięki bezkarnej niegodziwości”.
Oto ostatnie słowo w historii politycznej ludzi i jasne objawienie groźnego antagonizmu, którego Bossuet nie dostrzegł w stopniu wystarczającym. Ludzie, cudownie ocaleni z wód potopu, powracają do swoich niegodziwych skłonności. Bóg wybiera sobie lud, aby strzegł Jego prawdy, a demonowi pozwala wybrać sobie inny lud, który będzie wrogiem prawdy, niszczycielem świętych, propagatorem panteizmu i bałwochwalstwa. Był to lud rzymski, zgromadzony w azylu Romulusa, który był co najmniej tak wierny swojej misji, jak lud żydowski swojej. Wzniesienie Rzymu było przez całą starożytność myślą Szatana i niezmiennym celem jego polityki. Jednak Rzym i Jerozolima stały się powoli, po wielu walkach, stolicami dwóch przeciwstawnych miast. Walki te podsumowują historię. Pokazują nam one królestwa Wschodu upadające jedno po drugim pod panowaniem demona.
Aby połączyć je w jedno ciało, powstaje wielka, rozkoszna i straszna Babilonia. Dzięki swoim prawom, luksusowi, bogactwom, okrucieństwu i potwornej bałwochwalczości, Jerozolima Szatana staje się nieubłaganym rywalem i krwawą parodią Jerozolimy prawdziwego Boga. Świat porusza się po dwóch równoległych liniach.
„Założycielom Miasta Bożego”, mówi św. Augustyn, „Abrahamowi, Izaakowi, Jakubowi, Józefowi, Mojżeszowi, Samsonowi, Dawidowi, Salomonowi odpowiadają Ninus, Semiramis, Faraon, Kekrops, Romulus, Nabuchodonozor i inni książęta Asyryjczyków, Persów, Greków i Rzymian. Założyciele Miasta Dobra ogłaszają prawa Jahwe, ceremonie, które on nakazuje, ofiary, których wymaga, zakaz bałwochwalstwa.
Zachowanie i rozszerzanie Miasta Dobra, oto jak wykorzystują swoją władzę. Równolegle założyciele Miasta Zła ogłaszają wyrocznie Szatana, nakazują składanie mu ofiar, popularyzują jego bajki, parodiują boskie prawdy i w ten sposób wykorzystują swoją władzę do rozwoju Miasta Zła. Z biegiem wieków rozszerza ono swoje granice aż po najodleglejsze zakątki Zachodu.
Ogromne imperium wymagało nowej stolicy: Rzym zastąpił Babilon. Rzym, pan świata, stał się metropolią bałwochwalstwa i twierdzą szatana. „W ten sposób – kontynuuje św. Augustyn – dwa królestwa pochłonęły wszystkie inne królestwa: królestwo Asyryjczyków i królestwo Rzymian. Wszystkie pozostałe były jedynie prowincjami lub przybudówkami tych gigantycznych imperiów. Kiedy jedno się kończyło, drugie zaczynało. Babilon był Rzymem Wschodu, a Rzym stał się Babilonem Zachodu i świata”.
Jerozolima, Babilon i Rzym – te trzy nazwy podsumowują całą historię dwóch miast w starożytnym świecie i stanowią nieodzowny wstęp do ich historii w świecie współczesnym. Zwycięski nad wszystkimi narodami Rzym osiąga szczyt potęgi. Szatan podnosi swoją pychę aż do nieba. Wtedy spotyka, nie znając go, Wcielone Słowo, które zstąpiło z nieba, aby obalić jego imperium.
Dzięki jednej ze swoich sztuczek, których sekret jest mu dobrze znany, przenosi Go na szczyt góry. Stamtąd pokazuje Mu wszystkie królestwa ziemi i składa mu dziwną propozycję, o której mowa w Ewangelii: „Daję ci – mówi – tę powszechną władzę i chwałę wszystkich tych imperiów; bo wszystko to zostało mi przekazane i daję je, komu chcę. Jeśli więc pokłonisz mi się, wszystko to będzie twoje”.
Aby uwierzyć w taką moc, gdybyśmy mieli tylko zapewnienie Księcia kłamstwa, wątpliwości z pewnością byłyby uzasadnione,
a nawet więcej niż uzasadnione. Przestają one być uzasadnione, przynajmniej całkowicie, gdy widzimy, że sama Ewangelia nazywa Szatana Bogiem i Księciem tego świata. Ze swojej strony historia, badana nie tylko powierzchownie, pokazała nam w pysznych słowach kusiciela sedno prawdy znacznie bardziej znaczące, niż się wydaje. Pod dwoma ważnymi względami, religijnym i społecznym, ludzkość przedstawiła się naszej analizie.
Widzieliśmy, że w pogańskiej starożytności Szatan był naprawdę Bogiem świata: Omnes Dii gentium dœmonia. Wszystkie kulty, z jednym wyjątkiem, pochodziły od niego i do niego powracały. Jego królestwo było nie mniej realne niż jego boskość. Jako stały inspirator wyroczni, poprzez nie dominował nad działaniami życia społecznego. Wszystkie królestwa starożytnego świata, z ich kolosalną potęgą i bajecznymi bogactwami, republiki Grecji i Włoch, które fałszywa edukacja każe podziwiać młodym chrześcijanom, jak powiedział nam ojciec soboru trydenckiego,
to sam szatan postanowił założyć: Decretum ex quo nata sunt omnia mundi regna; a ich istnienie było zbrojnym sprzeciwem wobec Miasta Dobra, quibus regnum Christi se opposuit eaque delevit.
Ależ co! Czyżby Bóg zrzekł się tronu? Czyż to nie On, i tylko On, jest założycielem imperiów, tak jak jest stwórcą człowieka i świata? Święty Augustyn odpowiada: „Z pewnością to prawdziwy Bóg, i tylko On, ma władzę nadawania królestw i imperiów. To więc jedyny prawdziwy Bóg dał, kiedy chciał i tyle, ile chciał, imperium Rzymianom, tak jak dał je Asyryjczykom i Persom”.
Aby to udowodnić, dodaje: „Abyśmy wiedzieli, że wszystkie dobra doczesne, o które ludzie tak zazdrośnie walczą, są darem prawdziwego Boga, a nie dziełem demonów, wystarczy spojrzeć na lud hebrajski. Nie wzywając bogini Luciny, żydowskie kobiety szczęśliwie rodziły liczne dzieci. Dzieci te były karmione piersią bez bogini Ruminy; spały w swoich łóżeczkach bez bogini Cuniny; piły i jadły bez bogini Eduki i Patiny; rosły, nie czcząc żadnego
z bogów dzieci. Gospodarstwa domowe były płodne bez kultu Priapa. Bez wzywania Neptuna morze otworzyło się przed nimi i pochłonęło ich wrogów. Kiedy manna spadła im z nieba, nie poświęcili posągu bogini Mannii; a kiedy skała ugasiła ich pragnienie, nie czcili ani nimf, ani limf.
„Bez okrutnych ofiar dla Marsa i Bellony prowadzili wojny.
Z pewnością nie odnieśli zwycięstwa bez zwycięstwa, ale nie traktowali zwycięstwa jak bogini, ale jak dobrodziejstwo Boga.
Bez Segety mieli żniwa, bez Bubony mieli woły; bez Mellona mieli miód; bez Pomona mieli owoce. Tak więc wszystkie rzeczy, które poganie przypisywali swoim bóstwom, Żydzi otrzymali szczęśliwiej od prawdziwego Boga. Gdyby, kierowani grzeszną ciekawością, nie obrazili Go oddając się kultowi bożków i skazując na śmierć Chrystusa, pozostaliby w królestwie swoich ojców, mniej rozległym, ale szczęśliwszym od innych.
Jednakże znamienity Doktor nazywa Kaina pierwszym założycielem Miasta Zła, a Romulusa pierwszym założycielem Rzymu, jego przyszłej stolicy. Czym jest ta tajemnica?
I jak pogodzić fakty historyczne z pozornie sprzecznymi słowami doktorów Kościoła, demona i Ewangelii?
Oto jak. Bóg stworzył wszystkich założycieli Miasta Szatana, ale nie stworzył ich w tym celu; dał Nabuchodonozorowi Asyrię, Romulusowi Imperium Rzymskie, a Imperium Rzymskiemu panowanie nad ziemią, ale nie dał im prawa do uczynienia tych imperiów złymi. Co się więc stało? Podobnie jak ojciec rodzaju ludzkiego, ludzie ci dali się zdominować szatanowi, który uczynił ich założycielami swojego imperium i swoich stolic.
Świadomi tego lub nie, wszyscy pracowali dla niego. W tym sensie kusiciel mógł powiedzieć: Wszystkie królestwa ziemi zostały mi oddane i mam prawo nimi dysponować, jak robotnik swoim dziełem, pan swoimi niewolnikami. Oto jest prawda w słowach szatana i w imieniu Boga i Księcia tego świata, które Ewangelia nie waha się mu nadać. Jednak Bóg nie zrzekł się władzy. Wbrew sobie Miasto Zła wraz z wielkimi monarchiami Asyryjczyków, Persów, Greków i Rzymian stało się narzędziem Opatrzności, służącym realizacji Jej zbawczych planów.
W ten sposób Król Miasta Dobra posłużył się Asyryjczykami, aby utrzymać swój lud w posłuszeństwie; Persami, aby sprowadzić go z powrotem do Judei i zachować niezbędne rozróżnienie plemion; Grekami, aby przygotować drogę dla Ewangelii; Rzymian, aby w sposób spektakularny wypełnić proroctwa dotyczące narodzin Odkupiciela.
Ale wszystko to działo się wbrew intencjom założyciela, præter intentionem fundatoris, i dzięki wszechmocnej mądrości, która zmienia przeszkodę w środek, nie zmieniając natury rzeczy. Nie zmienia to faktu, że szatan, dzięki współudziałowi człowieka, swojego oszukanego i zniewolonego, osiągnął cel swojej polityki.
Od czasu soboru, na którym ogłoszono jego powstanie, widzimy, jak Miasto Zła rozwija się. W momencie przyjścia Mesjasza osiąga swój szczyt, wszystkie imperia są jego poddanymi. Widzimy również, że ostatnim słowem szatana było uczynienie Rzymu swoją stolicą. Kolejne wchłanianie królestw Wschodu i Zachodu jedno przez drugie, a następnie ostateczne wchłonięcie wszystkich tych królestw przez sam Rzym, świadczą o tym zamierzeniu i potwierdzają to ostateczne zwycięstwo. Nie jest więc tak, jak powiedziano, że po to, aby zmieszać narody i przygotować je do szerzenia Ewangelii, Szatan gromadzi je pod władzą Rzymu. Tworząc swoje gigantyczne imperium, chciał sam rządzić światem, zniszczyć Miasto Dobra lub przynajmniej postawić na drodze jego rozwoju nie do pokonania przeszkodę. Bóg pozwolił mu stworzyć Imperium Rzymskie, aby uniemożliwić ludziom ustanowienie Kościoła. Aby podbić wiarę rodzaju ludzkiego, młode Miasto, zmagające się od samego początku ze wszystkimi siłami piekła, wzniesionymi do najwyższej potęgi, musiało wzrastać wbrew wszelkiemu prawdopodobieństwu i stać się w oczach całego świata żywym cudem mądrości, która wyśmiewała się z silnego i triumfowała dzięki temu, co miało doprowadzić do jej upadku, śmierci i tortur.
**********
