NCZAS.INFO | Izraelski minister Ben Gwir szydzi, obraża pojmanych członków akcji humanitarnej niosącej pomoc dla Palestyńczyków.
Chciałbym, żeby polskie władze reagowały w taki sposób, jak włoska premier, w obronie naszych obywateli – komentuje Sławomir Mentzen postawę Izraela i zarzuca polskim władzom nieadekwatne działania.
Izraelski minister bezpieczeństwa narodowego Itamar Ben Gwir – ten sam, który w Knesecie otwierał szampana po uchwaleniu kary śmierci wyłącznie dla Palestyńczyków – udostępnił w mediach społecznościowych film, na którym widać kilkadziesiąt osób klęczących twarzami do ziemi ze związanymi z tyłu rękami, otoczonych przez izraelskich funkcjonariuszy.
To członkowie kolejnej już Globalnej Flotylli Sumud, którzy próbowali nieść pomoc prześladowanym Palestyńczykom. Zostali pojmani przez Izrael. Państwo żydowskie twierdzi, że w rzeczywistości wspierają oni Hamas.
Minister Ben Gwir przechadza się pomiędzy zatrzymanymi, szydzi z nich, wymachuje izraelską flagą i krzyczy po hebrajsku: „Witamy w Izraelu, to my tu rządzimy”. W innym ujęciu widać aktywistów na pokładzie statku, gdy z głośników odtwarzany jest izraelski hymn, a minister kłóci się z jednym z mężczyzn i powtarza hasło: „Naród żydowski żyje”.
Wiele państw zareagowało z oburzeniem. Na przykład premier Włoch Georgia Meloni wydała ostre oświadczenie, a szef MSZ Włoch Antonio Tajani od razu wezwał na dywanik ambasadora Izraela.
„Zachowanie ministra izraelskiego Ben Gvira są nie do przyjęcia. To niedopuszczalne, aby ci manifestanci, wśród których jest wielu włoskich obywateli, byli poddawani takiemu traktowaniu naruszającą godność ludzką. Rząd włoski natychmiast podejmuje, na najwyższych szczeblach instytucjonalnych, wszystkie niezbędne kroki w celu natychmiastowego uwolnienia włoskich obywateli. Włochy domagają się również przeprosin za traktowanie protestujących i za całkowite zignorowanie wyraźnych próśb włoskiego rządu” – wydała oświadczenie Meloni.
Kilka godzin później, dopiero pod wieczór, zareagował też Radosław Sikorski. „Nie wolno traktować w ten sposób polskich obywateli, którzy nie popełnili żadnego przestępstwa. W demokratycznym świecie nie znęcamy się i nie szydzimy z osób przetrzymywanych w areszcie. Żądamy sprawiedliwości dla naszych obywateli i konsekwencji dla ciebie” – zwrócił się we wpisie na X do żydowskiego ministra.
Do sprawy odniósł się także Sławomir Mentzen. Współlider Konfederacji Wolność i Niepodległość uznał działania Sikorskiego za niewystarczające, a za wzór postawił reakcję Włoch. Przypomniał też, że Izrael regularnie dokonuje zbrodni wojennych i łamie prawa człowieka.
„Chciałbym, żeby polskie władze reagowały w taki sposób, jak włoska premier, w obronie naszych obywateli. Tusk siedzi cicho, Sikorski pisze wyjątkowo zachowawczego tweeta, realnych działań brak. Izrael regularnie łamie prawa człowieka, dokonuje zbrodni wojennych, a nasz rząd tchórzliwie chowa głowę w piasek i udaje, że nic się nie dzieje!” – napisał Mentzen.
Nowy artykuł w serwisie Naked Capitalism przedstawia ponury obraz obecnej eskalacji wojny na Ukrainie. Analiza zatytułowana „Uzbrojony Dom Wariatów – Zagrożenie Eskalacji Dronów na Ukrainie” opisuje zjawisko, które staje się coraz bardziej niebezpieczne: Zachód zdaje się wierzyć, że może stopniowo atakować Rosję z coraz większą siłą, nie doprowadzając do bezpośredniej konfrontacji między NATO a Moskwą.
Ale to założenie może okazać się fatalnym błędem.
To, co dzieje się teraz, to coś znacznie więcej niż wojna regionalna. Pojawia się zupełnie nowa forma permanentnej eskalacji – tania, zdecentralizowana, technologicznie połączona i praktycznie niekontrolowana.
Ukraina masowo rozmieszcza drony dalekiego zasięgu przeciwko celom położonym głęboko w Rosji. Rafinerie, instalacje wojskowe, infrastruktura energetyczna i obiekty strategiczne są coraz częściej atakowane. Od dawna wiadomo, że wiele z tych operacji byłoby praktycznie niemożliwych bez zachodnich danych satelitarnych, rozpoznania celów, oprogramowania, technologii komunikacyjnych i wsparcia NATO.
W ten sposób granica między pomocą pośrednią a bezpośrednim udziałem w wojnie staje się coraz bardziej zatarta.
I to właśnie sprawia, że sytuacja staje się wybuchowa.
NATO zdaje się zakładać, że ataki dronów stanowią rodzaj „kontrolowanej eskalacji” – drobne ukłucia mające na celu osłabienie Rosji bez wywoływania masowej reakcji. Jednak z perspektywy Moskwy wyłania się inny obraz: pełzająca wojna toczona przez cały zachodni sojusz przeciwko Rosji.
Iluzja dystansu technologicznego jest szczególnie niebezpieczna. Drony drastycznie obniżają polityczny próg ataków. Politycy mogą działać coraz bardziej agresywnie, nie tracąc własnych żołnierzy. Właśnie to nagle ułatwia eskalację polityczną.
Rzeczywistość jest jednak brutalniejsza: dla Rosji ostatecznie nie ma większego znaczenia, czy zostanie użyta rakieta, dron czy system satelitarny — liczy się to, kto umożliwi przeprowadzenie ataku.
Im częściej atakowane jest główne terytorium Rosji, tym większe prawdopodobieństwo asymetrycznej lub bezpośredniej odpowiedzi.
Niedawne ostrzeżenia rosyjskiego wywiadu SWR skierowane do państw NATO, takich jak Łotwa, pokazują, jak poważnie Moskwa traktuje tę sytuację. Rosja coraz częściej sygnalizuje, że terytorium NATO nie pozostanie automatycznie niedostępne, jeśli będą tam przygotowywane lub wspierane ataki na Rosję.
To niebezpiecznie zbliża Europę do historycznego punktu krytycznego.
Ponieważ współczesna wojna dronów zmienia całą logikę globalnego odstraszania.
W przeszłości bezpośrednie ataki na główne mocarstwa były rzadkie, kosztowne i wysoce ryzykowne. Dziś stosunkowo niedrogie drony mogą:
Sparaliżować lotniska
rafinerie ropy naftowej są uszkodzone
Destabilizacja sieci energetycznych
Centra komunikacyjne spotykają się
Zakłócanie infrastruktury cywilnej
Obrona natomiast kosztuje miliardy.
Wygląda na to, że Zachód nadal dąży do eskalacji:
coraz większe zasięgi
coraz bardziej agresywne operacje
coraz głębsze ataki
coraz bliższa integracja z NATO
Jednocześnie wmawia się społeczeństwu, że nad tym wszystkim można zapanować.
Ale tu właśnie kryje się być może największe niebezpieczeństwo naszych czasów.
Światu nie zagraża zaplanowana wojna światowa, ale ciąg pozornie drobnych kroków eskalacyjnych, w wyniku których każda ze stron uważa, że nadal panuje nad sytuacją.
Tymczasem bezpośrednia konfrontacja między mocarstwami nuklearnymi jest coraz bliższa.
Prawdziwe pytanie nie brzmi już, czy sytuacja będzie się nasilać.
Pytanie jednak brzmi, czy ktokolwiek w Waszyngtonie, Brukseli i Moskwie jest w stanie na czas powstrzymać spiralę eskalacji.
Wspólną deklaracją z 20 maja 2026 roku Rosja i Chiny opublikowały znacznie więcej niż zwykły komunikat dyplomatyczny. Dokument ten brzmi jak geopolityczny manifest dla świata post-zachodniego – i stanowi kolejny krok w kierunku otwartej globalnej zmiany układu sił.
Pod hasłem „wielobiegunowego porządku świata” Moskwa i Pekin coraz częściej prezentują się jako skoordynowana przeciwwaga dla porządku kierowanego przez USA. Podczas gdy zachodni politycy od lat ostrzegają przed zacieśnianiem sojuszu między tymi dwoma państwami, najnowsze deklaracje potwierdzają to z niezwykłą jasnością: Rosja i Chiny postrzegają siebie jako wspólne strategiczne centrum nowego porządku międzynarodowego.
Dobór słów jest szczególnie uderzający. Deklaracja mówi o „demokratyzacji stosunków międzynarodowych”, o „suwerennym prawie” do wyboru własnych systemów społecznych i o odrzuceniu „konfrontacji blokowych”. Za tym dyplomatycznym językiem kryje się bezpośrednia krytyka geopolitycznej dominacji Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników.
Jednocześnie oba państwa stanowczo podkreślają, że ich partnerstwo „nie jest skierowane przeciwko państwom trzecim”. Jednak samo to oświadczenie pokazuje, jak bardzo Moskwa i Pekin stały się wrażliwe na postrzeganie ich jako tworzących alternatywny blok sił.
W rzeczywistości współpraca ta już dawno wykroczyła daleko poza symboliczną przyjaźń. Deklaracja zapowiada dalsze pogłębianie współpracy wojskowej – obejmujące wspólne ćwiczenia, patrole powietrzne i morskie oraz skoordynowane mechanizmy bezpieczeństwa. Rosja i Chiny stopniowo budują w ten sposób nieformalny sojusz bezpieczeństwa, choć oficjalnie nie używają tego terminu.
Wspólne stanowisko wobec obecnych konfliktów globalnych jest szczególnie napięte.
W konflikcie na Ukrainie oba państwa wzywają do „eliminacji pierwotnych przyczyn kryzysu” – sformułowanie, które bezpośrednio nawiązuje do rosyjskiej narracji o rozszerzeniu NATO i zachodnich strukturach bezpieczeństwa. Jednocześnie obie strony sprzeciwiają się dalszej eskalacji i domagają się negocjacji.
Ton wobec USA i Izraela jest jeszcze ostrzejszy. Rosja i Chiny wspólnie deklarują, że ataki militarne na Iran naruszają prawo międzynarodowe i poważnie zagrażają stabilności Bliskiego Wschodu. Tak otwarte, wspólne potępienie Waszyngtonu byłoby niemal niewyobrażalne jeszcze kilka lat temu.
W kwestii palestyńskiej oba mocarstwa demonstracyjnie sprzeciwiają się linii Zachodu, podkreślając poparcie dla „sprawiedliwego i trwałego” rozwiązania opartego na koncepcji dwóch państw.
Jednak prawdziwe przesłanie tej deklaracji leży głębiej: Rosja i Chiny coraz częściej próbują kreować się na politycznych obrońców tzw. Globalnego Południa – jako alternatywę dla dominacji, sankcji, interwencji i kontroli gospodarczej Zachodu.
Dla wielu państw Azji, Afryki, Ameryki Łacińskiej i Bliskiego Wschodu oś ta staje się coraz bardziej atrakcyjna. Niekoniecznie ze względu na ideologiczną bliskość z Moskwą czy Pekinem, ale dlatego, że wiele krajów ma dość presji Zachodu, uzależnienia od dolara i ingerencji geopolitycznej.
Oświadczenie Pekinu dowodzi zatem przede wszystkim jednego: globalna zmiana układu sił nie jest już teoretyczną debatą. Już się dzieje – widocznie, w sposób zorganizowany i coraz bardziej otwarcie omawiana.
Podczas gdy Waszyngton i Bruksela wciąż próbują bronić swej roli międzynarodowego lidera, Rosja i Chiny od dawna pracują nad architekturą nowej rzeczywistości geopolitycznej.
*
Wspólna deklaracja ( /kremlin.ru/supplement/6487 ) Federacji Rosyjskiej i Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie dalszego wzmacniania wszechstronnego partnerstwa i strategicznej współpracy oraz pogłębiania stosunków dobrego sąsiedztwa, przyjaźni i współpracy (Pekin, 20 maja 2026 r.)
• Traktat o dobrym sąsiedztwie, przyjaźni i współpracy między Rosją a Chinami ( https://www.mfa.gov.cn/eng/zy/gb/202405/t20240531_11367098.html ) nie tylko w pełni odzwierciedla głębokie historyczne tradycje dobrego sąsiedztwa i przyjaźni między narodami rosyjskim i chińskim oraz ich chęć przekazywania ich z pokolenia na pokolenie, ale także ucieleśnia uniwersalne ludzkie wartości pokoju, rozwoju, równości, sprawiedliwości, demokracji i wolności.
• Strony rozwijają swoje stosunki zgodnie z zasadami wzajemnego poszanowania suwerenności i integralności terytorialnej, wzajemnej nieagresji, nieingerencji w sprawy wewnętrzne drugiej strony, równości i wzajemnych korzyści, pokojowego współistnienia, suwerennego prawa do wyboru własnego ustroju społecznego i drogi rozwoju oraz zachowania tożsamości kulturowej i historycznej oraz tradycyjnych wartości moralnych.
• Stosunki między Rosją a Chinami nie mają charakteru blokowego ani konfrontacyjnego i nie są skierowane przeciwko państwom trzecim.
• Stabilny i kompleksowy charakter stosunków między Rosją a Chinami w pełni odpowiada podstawowym interesom obu krajów i ich narodów, wpisuje się w cele wszechstronnego rozwoju narodowego obu państw i stanowi istotny wkład w promowanie sprawiedliwego świata wielobiegunowego i demokratyzację stosunków międzynarodowych.
• Pod kierownictwem dyplomacji swoich przywódców strony będą konsekwentnie i w pełni angażować się w realizację porozumień osiągniętych przez głowy państw, utrzymywać bliskie kontakty na najwyższym szczeblu oraz zapewniać skuteczne i nieprzerwane funkcjonowanie mechanizmów współpracy między rządami, organami ustawodawczymi i partiami politycznymi.
• Strony będą nadal umacniać tradycyjną przyjaźń między siłami zbrojnymi obu krajów, pogłębiać wzajemne zaufanie na polu militarnym, udoskonalać mechanizmy współpracy, rozszerzać praktykę wspólnych ćwiczeń oraz patroli powietrznych i morskich, wzmacniać koordynację i współpracę w formatach dwustronnych i wielostronnych, wspólnie reagować na różne wyzwania i zagrożenia oraz wspierać globalne i regionalne bezpieczeństwo i stabilność.
• Strony będą nadal rozwijać kontakty i wymianę w dziedzinie polityki handlowej, zacieśniać współpracę w kluczowych obszarach, identyfikować nowe punkty wzrostu, przyczyniać się do zwiększenia handlu towarami i usługami oraz zdecydowanie bronić prawa do niezależnego rozwoju dwustronnego partnerstwa handlowego i gospodarczego.
Strony są przekonane o konieczności całkowitego wyeliminowania pierwotnych przyczyn kryzysu na Ukrainie – w oparciu o pełne, kompleksowe i spójne przestrzeganie zasad Karty Narodów Zjednoczonych ( un.org/en/about-us/un-charter/full-text ) – w celu zagwarantowania wzajemnego bezpieczeństwa i stworzenia podstaw trwałego pokoju. Strony popierają wszelkie działania przyczyniające się do budowania długotrwałego i trwałego pokoju oraz opowiadają się za kontynuowaniem poszukiwań rozwiązania poprzez dialog i negocjacje.
• Strony zgadzają się, że ataki wojskowe Stanów Zjednoczonych i Izraela na Iran ( https://t.me/MFARussia/28511 ) naruszają prawo międzynarodowe i podstawowe normy stosunków międzynarodowych oraz poważnie podważają stabilność na Bliskim Wschodzie. Rosja i Chiny podkreślają potrzebę jak najszybszego powrotu stron konfliktu do dialogu i negocjacji, aby zapobiec eskalacji konfliktu.
• Rosja i Chiny potwierdzają swoje zaangażowanie na rzecz kompleksowego, sprawiedliwego i zrównoważonego rozwiązania kwestii palestyńskiej w oparciu o powszechnie uznawaną podstawę prawa międzynarodowego (un.org/unispal ), którego podstawą będzie rozwiązanie dwupaństwowe.
Spirala eskalacji na Bliskim Wschodzie wciąż się nakręca – i tym razem NATO może być bezpośrednio zaangażowane w konflikt. Według raportu Bloomberga, zachodnie kręgi wojskowe i rządowe otwarcie dyskutują o możliwości rozmieszczenia sił NATO w Cieśninie Ormuz, jeśli najważniejszy strategicznie szlak naftowy świata nie zostanie ponownie otwarty do lipca. To przybliża scenariusz, który jeszcze kilka miesięcy temu uważano za nie do pomyślenia: bezpośrednią interwencję wojskową sojuszu zachodniego przeciwko Iranowi w imię ‚ochrony globalnego handlu’.
Oficjalnie celem jest ochrona statków handlowych. W rzeczywistości jednak debata pokazuje, jak daleko Zachód jest obecnie gotów się posunąć, aby zabezpieczyć globalne dostawy energii i swoją dominację gospodarczą. Cieśnina Ormuz to nie byle jaki szlak wodny – przepływa przez nią około jedna piąta światowego handlu ropą naftową. Jeśli Iran nadal będzie blokował lub poważnie ograniczał przepływ, nieuchronnie nastąpi gwałtowny wzrost cen energii, brak ciągłości dostaw i globalny wstrząs gospodarczy.
Bloomberg donosi, że NATO poważnie rozważa obecnie opcje militarne, w tym misje ochrony morza i potencjalne operacje eskortowe dla tankowców. Za zamkniętymi drzwiami trwają przygotowania do scenariusza, w którym zachodnie okręty wojenne ponownie będą operować bezpośrednio u wybrzeży Iranu. Ta sytuacja pokazuje przede wszystkim jedno: Zachód prze coraz głębiej do globalnej konfrontacji, której konsekwencje wydają się niemal niemożliwe do opanowania. Podczas gdy opinia publiczna oficjalnie wciąż słyszy o ‚deeskalacji’, przygotowania do kolejnego kroku militarnego trwają już za kulisami.
Wymiar geopolityczny jest szczególnie wybuchowy. Interwencja NATO przeciwko Iranowi dotknęłaby nie tylko Teheran. Rosja i Chiny od dawna uważają Iran za partnera strategicznego. Każda bezpośrednia konfrontacja w Cieśninie Ormuz może rozpalić cały Bliski Wschód i jeszcze bardziej zdestabilizować i tak już kruchy porządek światowy. Do tego dochodzi rzeczywistość gospodarcza: Europa już pogrążona jest w kryzysie energetycznym, łańcuchy dostaw na całym świecie są pod presją, a wiele zachodnich gospodarek zmaga się z ogromnymi długami i inflacją. Eskalacja działań militarnych w Ormuz może wywołać dokładnie tę globalną katastrofę energetyczną i handlową, przed którą analitycy ostrzegają od miesięcy.
Krytycy postrzegają to jako kolejny przykład starego schematu zachodniej polityki zagranicznej: pod pretekstem ‚bezpieczeństwa, ochrony handlu i stabilności’ przygotowywane są interwencje wojskowe, które ostatecznie niszczą całe regiony i jeszcze bardziej eskalują konflikty. Kluczowym pytaniem nie jest już to, czy Zachód może interweniować militarnie, ale raczej to, jak blisko świat jest bezpośredniej konfrontacji między NATO a Iranem.
ZB: Już od kilku lat żyjemy w atmosferze wojennej podsycanej przez totalną propagandę płynącą z zachodnich ośrodków. Wygląda na to, że nie obejdzie się bez wojny. I nie tylko idzie o kontrolę nad Cieśniną Ormuz, lecz są także inne punkty zapalne: Ukraina, jak i terrorystyczne akcje kijowskiego reżimu w państwach bałtyckich skierowane przeciw Federacji Rosyjskiej. Biuro Prasowe Służby Wywiadu Zagranicznego Rosji informuje opinię światową i ostrzega równocześnie:
Według uzyskanych danych Kijów nie zamierza ograniczać się do korzystania z korytarzy powietrznych udostępnionych Siłom Zbrojnym Ukrainy przez państwa bałtyckie. Planowane jest również wystrzeliwanie dronów z terytorium tych państw. Taka taktyka ma na celu znaczne skrócenie czasu dotarcia do celów i zwiększenie skuteczności ataków terrorystycznych.
Blok mieszkalny w Moskwie po ataku ukraińskich dronów
Pomimo obaw strony łotewskiej przed atakiem odwetowym Moskwy, władze w Kijowie przekonały Rygę do zgody na operację. Ukraińcy podkreślali, że ustalenie dokładnego miejsca startu drona będzie niemożliwe. W rezultacie skrajna rusofobia obecnych przywódców Łotwy okazała się silniejsza niż ich zdolność krytycznego myślenia i priorytetowego traktowania własnego bezpieczeństwa. Ukraińskie Siły Zbrojne wysłały już wojska na Łotwę. Stacjonują one w łotewskich bazach wojskowych: Adazi, Celia, Lielvarde, Dyneburg i Jēkabpils.
Można tylko współczuć naiwności łotewskich przywódców. Nowoczesne narzędzia wywiadowcze pozwalają na wiarygodne ustalenie współrzędnych miejsca startu bezzałogowego statku powietrznego. Wiarygodne dane można również uzyskać badając wraki dronów, jak to miało miejsce w przypadku próby ataku dronów na rezydencję prezydenta Rosji przez Ukrainę w grudniu ubiegłego roku. Warto zauważyć, że współrzędne ośrodków decyzyjnych na terytorium Łotwy są powszechnie znane, a członkostwo tego kraju w NATO nie uchroni wspólników terrorystów przed sprawiedliwym odwetem.
W okresie kilku dni świat był świadkiem dwóch głęboko, moim zdaniem, powiązanych spotkań na szczycie: najpierw Donalda Trumpa z Xi Jinpingiem, a dzisiaj Władimira Putina z chińskim przywódcą. Dla części obserwatorów były to jedynie dwa kolejne epizody dyplomatyczne. W rzeczywistości stanowią one wyraźny sygnał fundamentalnej transformacji globalnego porządku.
Przez ponad trzy dekady geopolityka opierała się na milczącym założeniu, że Stany Zjednoczone pozostają jedynym centrum organizującym światowy ład, a inne mocarstwa działają w ramach wyznaczonych przez amerykańską hegemonię.
Dziś coraz wyraźniej widać, że ten model odchodzi do historii.
Nie jest to upadek Stanów Zjednoczonych, lecz przejście od świata jednobiegunowego do wielobiegunowego systemu, w którym wielkie centra cywilizacyjne negocjują nowe reguły współistnienia.
W tym kontekście szczególnie wymowna była reakcja części indyjskich komentatorów na spotkanie Putin–Xi. Jeden z nich zauważył z goryczą, że Indie przez trzydzieści lat konsekwentnie wspierały Rosję jako strategiczną przeciwwagę dla Chin, podczas gdy dziś Moskwa i Pekin formalizują coraz głębsze partnerstwo. „Autonomia strategiczna – napisał – brzmi pięknie w deklaracjach, lecz staje się niezwykle skomplikowana, gdy twój główny dostawca broni, ropy i technologii jądrowych otwarcie zbliża się do twojego największego rywala.”
Ten komentarz doskonale ilustruje pułapkę państw średnich w epoce wielkiej reorganizacji. Przez lata wiele z nich budowało swoją pozycję na zręcznym balansowaniu między mocarstwami. Problem pojawia się wówczas, gdy same mocarstwa zmieniają swoje wzajemne relacje szybciej, niż lokalne elity są w stanie dostosować własne strategie.
Indie stanowią tu przypadek modelowy. Z jednej strony pozostają naturalnym rywalem Chin i obawiają się ich ekspansji w Azji. Z drugiej – przez dekady konstruowały swój potencjał obronny i energetyczny w oparciu o rosyjskie dostawy. Jeżeli Rosja będzie coraz mocniej kotwiczyć się w chińskim systemie, indyjska doktryna „autonomii strategicznej” może okazać się znacznie trudniejsza do utrzymania.
A problem Indii jest zarazem problemem całego świata. Kończy się era prostych, binarnych podziałów. Jeszcze niedawno Zachód próbował traktować Rosję i Chiny jako dwa oddzielne wyzwania, które można rozgrywać osobno. Tymczasem presja zachodnia paradoksalnie wzmacnia ich wzajemne zrozumienie i długoterminową koordynację.
Dlatego spotkania Trump–Xi i Putin–Xi należy analizować nie oddzielnie, lecz jako elementy tej samej transformacji. Oba wydarzenia różnią się jednak charakterem. Spotkanie amerykańsko-chińskie miało wymiar spektaklu – Trump bowiem działa w logice mediów, emocji i wielkiego teatru historii. Każde jego pojawienie się automatycznie staje się globalnym wydarzeniem, transmitowanym jako potencjalny „zwrotny moment epoki”.Trump–Xi uruchomił potężny ładunek symboliczny: hegemon spotyka się z państwem-aspirantem do roli następcy, Ameryka negocjuje z własnym cywilizacyjnym rywalem, Zachód przygląda się własnej przemianie. To idealny materiał dla współczesnej machiny medialnej.
Natomiast spotkanie Putin–Xi ma mniejszy potencjał widowiskowy, lecz znacznie większy ciężar strukturalny. Relacja Moskwa–Pekin rozwija się w sposób technokratyczny i głęboko pragmatyczny – w dziedzinie energii, infrastruktury, rozliczeń walutowych, Arktyki, logistyki, technologii, koordynacji wojskowej i strategicznego pozycjonowania wobec Zachodu. Można zatem powiedzieć, że:Trump–Xi to teatr globalnej świadomości, Putin–Xi to cicha, lecz konsekwentna przebudowa fundamentów systemu.
Trump wydaje się stopniowo akceptować rzeczywistość wielobiegunowości. Pekin zaś buduje nowy model świata nie przez ideologiczną krucjatę, lecz poprzez cierpliwą sieć zależności gospodarczych, technologicznych i infrastrukturalnych. Rosja pełni w tym układzie rolę nieocenionego zaplecza: surowcowego, militarnego i geopolitycznego. Chiny zyskują głębię strategiczną i zasoby, Moskwa – partnera zdolnego równoważyć presję kolektywnego Zachodu.
Nie jest to oczywiście harmonia bez skaz. Historia uczy, że współpraca wielkich mocarstw trwa tak długo, jak długo zbieżne są ich interesy. Jednak sama zdolność Moskwy i Pekinu do wieloletniej, systematycznej koordynacji już zmienia globalną równowagę.
Najistotniejsze jest jednak coś głębszego. Współczesna geopolityka coraz mniej przypomina klasyczne wojny imperialne XIX wieku. Kluczem staje się nie tyle podbój terytoriów, ile umiejętność organizowania globalnych przepływów: energii, technologii, kapitału, danych, infrastruktury i – co najważniejsze – zbiorowej świadomości. W tym sensie spotkania na szczycie w Pekinie nie są jedynie negocjacjami politycznymi. Są próbą ułożenia nowej, spójnej opowieści o świecie po epoce samotnego hegemona.
Dla państw średnich – od Indii przez Turcję po Polskę – oznacza to jednocześnie większe ryzyko i szersze pole manewru. Świat wielobiegunowy jest mniej przewidywalny, lecz daje więcej przestrzeni dla inteligentnej, elastycznej polityki. Warunek pozostaje jeden: trzeba rozumieć, że dzisiejsza geopolityka nie jest już moralitetem „dobra ze złem” ani prostym starciem imperiów. Coraz bardziej przypomina złożony proces reorganizacji całego globalnego systemu cywilizacyjnego. A takie procesy historyczne nigdy nie mieszczą się w nagłówkach gazet – trwają latami i zwykle są znacznie głębsze, niż się początkowo wydaje.
„Planujemy wejść w XXI wiek na pełnym biegu. Wszystko ustalone i nikt nie może nas powstrzymać. Niektórzy z was myślą, że mówię o komunizmie. Tymczasem mówię o czymś większym od komunizmu. Ludzie będą musieli przyzwyczaić się do zmian, tak, że będą spodziewać się zmian. Nic nie będzie stałe. Ludzie są zbyt łatwowierni. Nie zadają właściwych pytań” – fragment przemówienia dr. Richarda Daya, wygłoszonego na spotkaniu ze studentami i specjalistami ochrony zdrowia, przeznaczonymi dla liderów w zakresie medycyny, 20 marca 1969 roku.
Historia Nowego Porządku Świata pełna jest mglistych teorii, jednak sprawa dr. Richarda Daya stanowi w niej punkt zwrotny ze względu na pochodzenie informacji bezpośrednio z wnętrza systemu. Cała współczesna narracja opiera się na relacji dr. Lawrence’a Dunegana, który w marcu 1969 roku uczestniczył w zamkniętym spotkaniu dla młodych lekarzy w Pittsburghu. Prelegentem był dr Day, wówczas wysoko postawiony medyk powiązany z fundacjami Rockefellera oraz dyrektor medyczny Planned Parenthood.
Dunegan twierdził, że Day poprosił słuchaczy o wyłączenie magnetofonów i nierobienie notatek, po czym wygłosił wykład, który nie był prognozą, lecz gotowym harmonogramem celowej transformacji globalnej cywilizacji. Kluczem do zrozumienia wagi tych rewelacji jest tożsamość samego Richarda Daya, który nie był przypadkowym obserwatorem, lecz człowiekiem głęboko osadzonym w strukturach elity medycznej i akademickiej USA.
W kręgach badaczy alternatywnych uznaje się go za idealny przykład „insidera” – osoby, która realizując programy eugeniczne i demograficzne z ramienia potężnych fundacji, miała bezpośredni wgląd w długofalowe strategie geopolityczne. Dunegan zdecydował się ujawnić treść tego spotkania dopiero pod koniec lat 80. na serii taśm magnetofonowych, motywowany obserwacją, że rzeczywistość wokół niego zaczyna idealnie pokrywać się z planem przedstawionym dwadzieścia lat wcześniej.
Analiza taśm „The New Order of Barbarians” ujawnia, że głównym celem spisku nie było jedynie przejęcie władzy politycznej, lecz całkowite przebudowanie natury ludzkiej i relacji społecznych. Dr Day miał jasno zakomunikować, że dotychczasowy świat, oparty na wartościach chrześcijańskich, tradycji narodowej i silnej komórce rodzinnej, dobiega końca, ponieważ struktury te uniemożliwiają skuteczne, globalne zarządzanie ludzkością.
Dla wielu analizujących ten wykład, to właśnie Day wskazywany jest jako ten, który zdemaskował iluzję demokracji, pokazując, że rządy i partie polityczne są jedynie fasadą dla ukrytych grup interesu. Pierwszym i najbardziej fundamentalnym filarem planu opisanego przez Daya była radykalna kontrola populacji poprzez inżynierię społeczną i medyczną. „Elita” miała uznać, że niekontrolowany przyrost naturalny stanowi zagrożenie dla zasobów planety oraz stabilności systemu władzy, dlatego prokreacja musiała zostać oddzielona od seksu i poddana ścisłemu nadzorowi.
W tym celu zapowiedziano celowe promowanie antykoncepcji na skalę masową oraz zmianę statusu prawnego i społecznego aborcji, która z procedury potępianej miała stać się powszechnie dostępnym prawem, a z czasem wręcz normą społeczną, finansowaną ze środków publicznych. Równolegle z ograniczeniem narodzin plan zakładał systematyczną destrukcję tradycyjnego modelu rodziny jako podstawowej komórki społecznej opierającej się odgórnej kontroli.
Dr Day miał wyjaśnić, że rodzina daje jednostce autonomię, niezależność finansową i emocjonalne wsparcie, co utrudnia państwu pełne formatowanie obywatela od najmłodszych lat. Aby to zmienić, wprowadzono strategie ułatwiające rozwody, promujące alternatywne formy związków oraz wymuszające ekonomicznie, by oboje rodzice musieli pracować na pełny etat, co naturalnie ograniczyło ich czas spędzany z dziećmi i zmusiło do oddania edukacji w ręce instytucji państwowych.
W tym scenariuszu kluczową rolę przypisano rewolucji seksualnej i celowej seksualizacji przestrzeni publicznej oraz edukacji dzieci. Według relacji Dunegana, Day zapowiedział, że pornografia, brutalność w mediach oraz wczesna inicjacja seksualna zostaną celowo upowszechnione, aby osłabić wrażliwość młodego pokolenia i przekształcić popęd seksualny w narzędzie rozrywki oraz konsumpcji.
Ludzie zredukowani do pogoni za natychmiastową gratyfikacją zmysłową stają się łatwiejsi do manipulowania, pozbawieni wyższych aspiracji duchowych czy politycznych, co idealnie wpisuje się w koncepcję społeczeństwa apatycznego i posłusznego. Jednym z najbardziej kontrowersyjnych i przerażających wątków wykładu z 1969 roku jest bezwzględne podejście do ochrony zdrowia, która w Nowym Porządku Świata przestała służyć leczeniu, a stała się mechanizmem kontroli populacji.
Dr Day miał wypowiedzieć szokujące słowa o tym, że lekarstwa na najcięższe choroby, w tym na raka, już istnieją w zamkniętych laboratoriach (wskazując między innymi na Instytut Rockefellera), jednak nie zostaną udostępnione opinii publicznej. Zamiast tego przemysł farmaceutyczny miał skupić się na leczeniu objawowym, generującym gigantyczne zyski i utrzymującym pacjentów w stanie permanentnej zależności od systemu opieki medycznej.
Kolejnym krokiem w medycznej transformacji świata miało być sztuczne wywoływanie nowych, nieznanych wcześniej chorób oraz epidemii, które służyłyby jako pretekst do wprowadzania masowych programów szczepień i obostrzeń sanitarnych. Uważa się, że Day precyzyjnie przewidział mechanizm globalnego zarządzania strachem poprzez kryzysy zdrowotne, gdzie przerażona wizją śmierci populacja dobrowolnie zrzeka się wolności osobistych na rzecz narzuconych procedur bezpieczeństwa. Zdrowie przestało być prawem jednostki, a stało się obowiązkiem kontrolowanym przez państwo.
Równie bezwzględnie plan traktował kwestię starzenia się społeczeństwa i opieki nad osobami starszymi, które z punktu widzenia elity stają się obciążeniem ekonomicznym. Dr Day miał zapowiedzieć stopniowe wprowadzanie akceptacji dla eutanazji oraz kreowanie narracji, że człowiek ma prawo i obowiązek odejść, kiedy przestaje być produktywny dla ogółu. W tym kontekście wspominano o koncepcji „pigułki śmierci” lub programach wspomaganego samobójstwa, które w XXI wieku są sukcesywnie legalizowane w kolejnych krajach, co dla wielu jest bezpośrednim dowodem na realizację agendy Daya.
W sferze ekonomicznej dr Richard Day miał zapowiedzieć całkowitą likwidację gotówki jako kluczowy element uniemożliwiający jakąkolwiek formę buntu czy niezależności finansowej. System bezgotówkowy, oparty na kartach płatniczych, a docelowo na cyfrowych walutach banków centralnych, pozwala na pełną inwigilację każdej, nawet najmniejszej transakcji obywatela.
W świecie opisanym przez Daya, osoba, która sprzeciwi się systemowi lub nie dostosuje do nowych wytycznych, może zostać natychmiastowo odcięta od swoich środków finansowych za pomocą jednego kliknięcia w centralnym systemie komputerowym. Wizja ta rozciąga się również na koncepcję własności prywatnej, która w Nowym Porządku Świata ma zostać zmarginalizowana na rzecz systemów subskrypcyjnych i wynajmu. Prorocze słowa Daya o tym, że „nic nie będzie stałe”, współcześni analitycy alternatywni łączą bezpośrednio z agendą Światowego Forum Ekonomicznego i hasłem o braku własności dającym rzekome szczęście.
Eliminacja posiadania nieruchomości czy samochodów przez klasę średnią sprawia, że jednostka staje się całkowicie zależna od korporacji dostarczających podstawowe usługi życiowe, co eliminuje pojęcie osobistej suwerenności. Aby system inwigilacji finansowej i osobistej był szczelny, Day miał wspomnieć o konieczności trwałego znakowania ludzi za pomocą technologii, która w 1969 roku brzmiała jak czysta fantastyka naukowa.
Mowa była o unikalnych kodach tożsamości, implantach lub mikroczipach podskórnych, które łączyłyby w sobie funkcje dowodu osobistego, karty płatniczej oraz historii medycznej. Współczesne paszporty biometryczne, systemy rozpoznawania twarzy oraz testy nad implantami mózgowymi i podskórnymi są w kręgach NWO interpretowane jako ostateczna faza domykania tej technologicznej klatki.
ALE! Przebudowa świata nie mogłaby się udać bez całkowitej reformy systemu edukacji, która – według słów dr. Daya – miała na celu oduczenie ludzi samodzielnego i krytycznego myślenia. Szkoły publiczne miały przestać kłaść nacisk na twardą wiedzę akademicką, historię, logikę czy klasyczną literaturę, zastępując je edukacją emocjonalną, nauką pracy w grupie oraz bezkrytycznym przyjmowaniem dogmatów systemowych.
Młode pokolenia miały być celowo intelektualnie spłycane, aby nie potrafiły dostrzec związków przyczynowo – skutkowych w otaczającej je rzeczywistości i nie zadawały niewygodnych pytań strukturze władzy. W nowym systemie edukacyjnym historia miała być pisana na nowo lub stopniowo usuwana z programów nauczania, aby odciąć ludzi od ich korzeni kulturowych i narodowych.
Day miał zauważyć, że człowiek pozbawiony tożsamości historycznej, nieznający błędów przeszłości i dokonań swoich przodków, jest jak liść na wietrze – łatwo nim manipulować i narzucać mu nową, sztuczną tożsamość globalnego konsumenta. Zmiany te miały być wprowadzane powoli i niezauważalnie, tak aby kolejne pokolenia uważały nowy, obniżony poziom edukacji za stan naturalny i jedyny możliwy.
Ważnym elementem inżynierii edukacyjnej było również promowanie relatywizmu moralnego, w którym pojęcia dobra i zła, prawdy i fałszu przestają być absolutne, a stają się płynne i zależne od aktualnej narracji politycznej. Dr Day miał wskazać, że elita zamierza stworzyć społeczeństwo, które bez sprzeciwu zaakceptuje fakt, iż to, co wczoraj było przestępstwem lub dewiacją, dziś jest normą, a to, co było cnotą, staje się przejawem zacofania lub mowy nienawiści. Taka plastyczność ludzkich sumień pozwala na bezproblemowe wprowadzanie dowolnych dekretów i praw.
Informacja i media głównego nurtu zostały w planie Daya wskazane jako główne pasy transmisyjne dla propagandy elit, mające za zadanie nieustannie formatować opinię publiczną. Niezależne dziennikarstwo i lokalne wydawnictwa miały zostać wykupione przez kilka wielkich, globalnych korporacji, tworząc monolit informacyjny, w którym prezentowana jest tylko jedna, zatwierdzona wersja wydarzeń.
Każda próba poszukiwania alternatywnych wyjaśnień miała być z góry etykietowana jako niebezpieczna dezinformacja, oszołomstwo lub teoria spiskowa, co skutecznie marginalizowało ludzi myślących niezależnie. Aby odwrócić uwagę mas od postępujących procesów zniewolenia, kultura i rozrywka miały zostać sprowadzone do najniższego wspólnego mianownika.
Dr Day zapowiedział zalew prymitywnej muzyki, powtarzalnych filmów opartych na przemocy i seksie oraz powszechną dostępność substancji odurzających i narkotyków, które miały działać jak nowoczesne „soma” z dystopijnych powieści. Otumanione i nieustannie stymulowane bodźcami społeczeństwo traci zdolność do refleksji nad własnym losem, stając się idealną masą pracowniczo – konsumencką, niezdolną do zorganizowania jakiegokolwiek buntu.
Zjawisko to wiąże się również z celowym niszczeniem poczucia estetyki i piękna w architekturze, sztuce oraz literaturze, co w wielu analizach internetowych interpretowane jest jako duchowa degradacja człowieka. Tradycyjna sztuka, która windowała ludzkiego ducha ku wyższym wartościom, miała zostać zastąpiona przez abstrakcję, brzydotę i nihilizm, co miało na celu wywołanie w ludziach podświadomego poczucia chaosu i beznadziei.
Kiedy otoczenie człowieka staje się szare, brutalistyczne i pozbawione harmonii, jego psychika również ulega załamaniu, przyjmując postawę rezygnacji. ALE jedną z najgłębszych barier dla wprowadzenia NWO było tradycyjne chrześcijaństwo, posiadające silny kręgosłup moralny, dlatego plan dr. Daya zakładał jego systematyczną infiltrację i demontaż od wewnątrz.
Kościoły miały zostać zmiękczone poprzez wprowadzanie do nich ideologii humanistycznych, ekologicznych oraz relatywistycznych, co miało doprowadzić do utraty ich doktrynalnej wyrazistości. Ostatecznym celem było stworzenie jednej, globalnej religii synkretycznej, która zamiast na Bogu, skupiałaby się na kulcie Ziemi, tolerancji i posłuszeństwie wobec globalnego rządu, pełniąc funkcję narzędzia kontroli społecznej.
Ta nowa, globalna duchowość miała być ściśle powiązana z agendą ekologiczną, w której ochrona klimatu i planety staje się nowym dogmatem religijnym, przed którym jednostka musi ukorzyć swoje prawa. W analizach taśm Daya często podkreśla się, że kwestie ochrony środowiska miały zostać wyolbrzymione i użyte jako ostateczny argument uzasadniający wprowadzenie globalnych podatków, ograniczeń w przemieszczaniu się oraz limitowania dostępu do energii i pożywienia.
Człowiek w tej narracji przestał być koroną stworzenia, a stał się „szkodnikiem” zagrażającym ekosystemowi, co legitymizuje drastyczne kroki depopulacyjne. Wszystkie te działania – polityczne, ekonomiczne, medyczne i religijne – miały zbiegać się w jednym punkcie: powołaniu oficjalnego, jawnego Rządu Światowego, dysponującego monopolem na siłę i kontrolę zasobów.
Dr Day miał zaznaczyć, że suwerenność narodów zostanie całkowicie zlikwidowana, a granice państwowe staną się fikcją, ustępując miejsca unijnym superpaństwom zarządzanym przez mianowanych technokratów, a nie wybieranych w demokratycznych wyborach polityków. Proces ten miał być nieodwracalny, a wszelkie próby oporu ze strony suwerennych narodów miały być tłumione za pomocą międzynarodowych sił policyjnych.
Fundamentalną metodą wdrażania tak radykalnych zmian społecznych, na którą wskazywał dr Day, była dialektyka Hegla, w kręgach spiskowych znana jako zasada „problem – reakcja – rozwiązanie”. Elity nie wprowadzają totalitarnych zmian w sposób jawny i nagły, ponieważ spotkałoby się to z natychmiastowym oporem społeczeństwa. Zamiast tego, w sposób kontrolowany wywołuje się kryzys – może to być krach finansowy, konflikt zbrojny, atak terrorystyczny lub wspomniana wcześniej pandemia – który uderza w poczucie bezpieczeństwa obywateli.
W drugim etapie tego mechanizmu media głównego nurtu odpowiednio potęgują strach i poczucie bezradności w społeczeństwie, wywołując pożądaną reakcję mas. Przerażeni ludzie, pozbawieni stabilizacji i dotychczasowych punktów odniesienia, zaczynają sami domagać się od rządzących podjęcia natychmiastowych działań i przywrócenia porządku za wszelką cenę. Społeczeństwo w tym stanie jest gotowe zaakceptować drastyczne ograniczenia wolności osobistej, inwigilację czy dodatkowe obciążenia podatkowe, które w normalnych warunkach odrzuciłoby z oburzeniem.
W ostatnim kroku elity prezentują gotowe, wcześniej przygotowane „rozwiązanie”, które idealnie realizuje ich długofalowe cele polityczne i geopolityczne, a które jest przedstawiane jako jedyna droga ratunku przed kryzysem. Dr Day miał podkreślić, że poprzez cykliczne powtarzanie tego schematu, ludzkość krok po kroku, kryzys po kryzysie, wprowadzana jest w strukturę globalnego totalitaryzmu, myśląc jednocześnie, że proces ten jest naturalną odpowiedzią na nieprzewidziane wydarzenia dziejowe.
Powracając do słynnego cytatu dr. Daya o ludzkiej łatwowierności, należy przyjrzeć się psychologicznym aspektom inżynierii społecznej, która paraliżuje zdolność jednostki do obrony. Day z cynizmem zauważył, że ludzie wykazują niemal dziecięce zaufanie wobec autorytetów naukowych, medycznych i politycznych, przyjmując ich słowa jako prawdę absolutną. Ta bezkrytyczność sprawia, że nawet najbardziej niedorzeczne i szkodliwe programy społeczne mogą zostać bez przeszkód wdrożone, jeśli tylko zostaną opatrzone odpowiednimi certyfikatami naukowymi lub eksperckimi opiniami w telewizji.
Kluczowym elementem tej strategii jest wspomniana koncepcja permanentnej zmiany, która ma stać się stałym elementem ludzkiej egzystencji w XXI wieku. Dr Day wyjaśnił, że gdy zmiany technologiczne, obyczajowe i gospodarcze następują w tempie uniemożliwiającym ich psychiczną asymilację, ludzki mózg wchodzi w stan permanentnego przeciążenia poznawczego. Człowiek nie jest w stanie wypracować stabilnych mechanizmów obronnych, ponieważ rzeczywistość, do której próbuje się dostosować, jutro już nie istnieje, co prowadzi do apatii, rezygnacji i całkowitego poddania się woli systemu.
Brak zadawania „właściwych pytań”, o którym mówił Day, wynika również z celowego zniszczenia instynktu samozachowawczego poprzez inżynierię językową i poprawność polityczną. Język został przekształcony w taki sposób, aby uniemożliwić precyzyjne nazywanie zjawisk totalitarnych, zastępując je eufemizmami i pojęciami inkluzywnymi, które maskują prawdziwe intencje architektów systemu. Człowiek, który próbuje dociekać prawdy i demaskować te mechanizmy, zostaje szybko wykluczony z debaty publicznej poprzez społeczne napiętnowanie i cyfrowy ostracyzm.
Analizując taśmy dr. Richarda Daya z perspektywy współczesności, trudno nie odnieść wrażenia, że nakreślony w 1969 roku plan przestał być jedynie teorią a stał się agendą realizowaną na skalę globalną. Dla milionów ludzi na świecie, którzy zapoznali się z relacją dr. Dunegana, codzienne doniesienia medialne o cyfryzacji pieniądza, paszportach medycznych, kryzysach klimatycznych i erozji tradycyjnej rodziny są namacalnym dowodem na to, że wykład w Pittsburghu był autentycznym scenariuszem geopolitycznym.
Kochani, siła Nowego Porządku Świata nie wynika z genialności jego architektów, lecz z bierności i łatwowierności mas, które rezygnują z zadawania pytań o źródła i cele narzucanych im zmian. Ostateczną tarczą przed jakąkolwiek formą totalitarnej kontroli pozostaje zawsze indywidualna świadomość, krytyczne myślenie i odwaga do poszukiwania prawdy poza oficjalnie zatwierdzonym kanonem.
Ostatnia fala diabelskości zwana oficjalnie synodalnością przyniosła ze sobą „teolożki” przez złośliwych nazywanych diabolożkami, a przez bardziej delikatnych teologami feministycznymi.
Jedną z aktywności, której nie sposób nie zauważyć i na którą marnują swój czas jest:
Rozpychanie płciowo ciasnej przestrzeni Trójcy Świętej.
Summa summarum, aby nie zanudzać Czytelnika, wychodzi z tego „ Duchini i Duszyca”.
Analogicznie trzeba uznać, że nie diabeł, a diablica ewentualnie wiedźma, ale konotacje w tym przypadku mogą naruszać… godność – diablicy czy diabła – wszystko jedno.
Moderna rozpoczęła prace nad „szczepionką” mRNA przeciwko wirusowi Ebola-Bundibugyo zaledwie 4 miesiące przed ogłoszeniem przez WHO stanu zagrożenia globalnego
W styczniu 2026 r. wspierana przez Billa Gatesa organizacja CEPI przyznała firmom Moderna i Oxford dotację w wysokości 26,7 mln dolarów na opracowanie multiwalentnych szczepionek mRNA oraz szczepionek opartych na wektorach wirusowych przeciwko wirusowi Ebola.
Zaledwie kilka miesięcy temu (w styczniu 2026 r.) kartel szczepionkowy Billa Gatesa, CEPI, przekazał firmie Moderna i Uniwersytetowi Oksfordzkiemu 26,7 mln dolarów na rozpoczęcie prac nad szczepionkami mRNA oraz szczepionkami wektorowymi przeciwko wirusowi Ebola Bundibugyo (BDBV). Chodzi o wielowartościowe platformy „szczepionkowe” przeciwko filowirusom, które mają być zaprojektowane tak, by zwalczać jednocześnie wiele wirusów Ebola i pokrewnych filowirusów — w tym wirusa Ebola Bundibugyo (BDBV). ambitious-research-develop-multivalent-vaccines-against-deadly-filoviruses
Opracowanie „szczepionki” → Podsycanie strachu przed nowym ogniskiem epidemii → Ogłoszenie stanu wyjątkowego → Przejęcie władzy i kontroli → Promowanie „szczepionki” jako jedynego rozwiązania.
Jest to siedemnasty przypadek epidemii wirusa Ebola odnotowany w Demokratycznej Republice Konga od czasu pierwszego wykrycia wirusa w tym kraju w 1976 roku – oraz trzeci znany przypadek epidemii szczepu Bundibugyo od czasu jego pierwszego wykrycia w 2007 roku. W całej Afryce w ciągu ostatnich 50 lat odnotowano dziesiątki epidemii wirusa Ebola.
Każda z dotychczasowych epidemii wirusa Ebola została skutecznie opanowana w dotkniętym regionie i nie przerodziła się w globalną pandemię.
Dlaczego? – Ponieważ wirus Ebola – w tym szczep Bundibugyo – rozprzestrzenia się poprzez bezpośredni kontakt z płynami ustrojowymi osób wykazujących objawy, a nie drogą powietrzną ani poprzez zwykły kontakt. Po prostu nie ma żadnych biologicznych podstaw, by uznać to za pandemię o zasięgu globalnym.
Dlaczego więc właśnie teraz doszło do tak gwałtownego eskalowania sytuacji aż do ogłoszenia pełnego stanu zagrożenia zdrowia publicznego na skalę międzynarodową?
Według WHO, na dzień 16 maja w prowincji Ituri odnotowano 8 przypadków potwierdzonych laboratoryjnie, 246 podejrzanych przypadków oraz 80 podejrzanych zgonów, a ognisko epidemii rozprzestrzeniło się na Ugandę. Jako główne powody do niepokoju organizacja wymienia brak zatwierdzonych szczepionek lub metod leczenia tego konkretnego szczepu, dużą mobilność ludności oraz ryzyko dalszego rozprzestrzeniania się choroby poza granice kraju.
Możliwe jednak, że ogłoszono stan wyjątkowy właśnie dlatego, że negocjacje w sprawie traktatu WHO dotyczącego pandemii napotkały ostatnio poważną przeszkodę związaną z załącznikiem dotyczącym dostępu do patogenów i podziału korzyści (PABS), co uniemożliwiło wejście traktatu w życie. reuters/healthcare-pharmaceuticals/who-delays-pandemic-treaty-amid-pathogen-sharing
Wygląda też na to, że nieudana akcja związana z hantawirusem nie wywołała takiego poziomu strachu, na jaki liczyli.
Niezależnie od tego, co WHO i media nam wmawiają, Stany Zjednoczone pod żadnym pozorem NIE powinny ponownie przystąpić do WHO. Nie możemy ulec ich taktykom szantażu, mającym na celu zmuszenie Ameryki do ponownego przystąpienia do organizacji i uwięzienia jej w pułapce wszechobecnej kontroli, paszportów szczepionkowych i obowiązkowych szczepień.
Krótka uwaga wstępna: Z powodu bieżących wydarzeń przerywam serię o religii i zamieszczam ten artykuł medyczny. Przy bliższym przyjrzeniu się okazuje się, że on również traktuje o współczesnej pseudonaukowej religii – podobnej do komunizmu z Części 6 – a mianowicie o wirusologii. Twierdzi ona, że opisuje złowrogi wpływ na nas, ludzi, którego nikt nigdy nie widział, nawet pod mikroskopem elektronowym.
——————————————————————
Jedyny lekarz na miejscu, który może swobodnie rozmawiać
Z całego skupiska chorób Hondius przemawia tylko jeden głos medyczny, który nie ma żadnych zobowiązań wobec armatora. To dr Stephen Kornfeld, amerykański onkolog z Bend w stanie Oregon, który był na pokładzie jako pasażer i spontanicznie przejął obowiązki lekarza okrętowego po tym, jak na statku zachorowano. Kornfeld osobiście leczył pacjentów. Następnie Kornfeld został przewieziony do oddziału kwarantanny o zaostrzonym rygorze na Uniwersytecie Nebraski, ponieważ wstępny test na obecność hantawirusa Andes dał wynik „słabo pozytywny”. Potwierdzający test PCR dał wynik negatywny. Test na obecność przeciwciał również był negatywny. Kornfeld został zwolniony z kwarantanny i powiedział dwie rzeczy, które prawie nie trafiły na pierwsze strony gazet [Źródło: KRDO — Lekarz ze statku dotkniętego hantawirusem uzyskał wynik negatywny ]:
„W tamtym czasie wydawało się, że to zwykły wirus. Z perspektywy czasu pojawia się pytanie, czy to mógł być hantawirus. Ale to tylko spekulacje. Nie ma sposobu, żeby to stwierdzić”.
Onkolog z wieloletnim doświadczeniem w leczeniu pacjentów, który był na miejscu, widział objawy i sam dwukrotnie został przebadany – publicznie stwierdza, że nie ma sposobu, aby to stwierdzić na pewno .
WHO, CDC, ECDC i operator statków wycieczkowych Oceanwide Expeditions twierdzą dokładnie odwrotnie. Mówią: wirus Andes potwierdzony, 23 kraje w stanie gotowości pandemicznej, międzynarodowa koordynacja, loty repatriacyjne w warunkach kwarantanny, ośrodek izolacji o zaostrzonym rygorze w Nebrasce.
Kto ma rację?
Historia, którą opowiada każdy
1 kwietnia 2026 roku holenderski statek wycieczkowy MV Hondius wypłynął z argentyńskiego portu Ushuaia. Na pokładzie: 86 pasażerów i 61 członków załogi, łącznie 147 osób z 23 krajów. Cel podróży: pięciotygodniowa wyprawa na Antarktydę z przystankami w Georgii Południowej, Tristan da Cunha, na Świętej Helenie i Wyspie Wniebowstąpienia.
Pięć dni po wypłynięciu, 6 kwietnia, 70-letni Holender zachorował na gorączkę, ból głowy i biegunkę. Zmarł na pokładzie 11 kwietnia w wyniku postępującej niewydolności oddechowej.
Jego 69-letnia żona przywiozła ciało z Wyspy Świętej Heleny do domu, 25 kwietnia zemdlała z powodu stresu na lotnisku w Johannesburgu przed przesiadką na lot linią KLM i zmarła tego samego dnia w szpitalu w Republice Południowej Afryki.
Brytyjski pasażer zachorował około 24 kwietnia, cierpiąc na gorączkę, duszność i zapalenie płuc. Został ewakuowany do Republiki Południowej Afryki 27 kwietnia i przeżył. 4 maja południowoafrykańskie laboratoria zidentyfikowały u brytyjskiego pacjenta wirusa Andes – południowoamerykański wariant hantawirusa.
65-letnia Niemka zachorowała na pokładzie około 28 kwietnia i zmarła 2 maja.
Oficjalna wersja wydarzeń od tamtej pory przedstawia się następująco: wybuch epidemii hantawirusa na statku wycieczkowym, trzy zgony, osiem kolejnych przypadków potwierdzonych badaniem PCR (z czego, według podziału WHO, co najmniej dwóch pasażerów — jeden Amerykanin i jeden Hiszpan — jest klinicznie bezobjawowych; są to „potwierdzone przypadki” zgodnie z definicją WHO, ale nie są faktycznie chorzy), 122 osoby przetransportowano z powrotem do swoich krajów (87 pasażerów plus 35 członków załogi, rozproszonych po sześciu krajach europejskich i Kanadzie), alert pandemiczny WHO dla 23 krajów [Źródło: WHO Disease Outbreak News — Hantavirus cluster linked to cruise ship travel ]. Wirus Andes, jak jednogłośnie piszą WHO i CDC, jest jedynym wariantem hantawirusa z udokumentowaną „ograniczoną transmisją z człowieka na człowieka” — i to rzekomo wyjaśnia skupisko przypadków na pokładzie [Źródło: CDC HAN Notice 528 — Multi-country Hantavirus Cluster ].
Dokładniejsza analiza ujawnia, że z trzech zgonów, tylko dwa zostały potwierdzone jako spowodowane wirusem Andes . Trzeci jest oficjalnie „prawdopodobny” – co oznacza, że nie został potwierdzony niezależnym testem laboratoryjnym. Lekarz pokładowy również zaraził się wirusem; został ewakuowany do Johannesburga 6 maja, gdzie przebywał na oddziale intensywnej terapii i przeżył, mając negatywny wynik testu na obecność wirusa. [Źródło: Government.nl — Aktualności na temat epidemii wirusa Andes na statku wycieczkowym MV Hondius ]. Podczas jego nieobecności, dr Kornfeld zastąpił go.
Co zrobiłby z tą historią mój lekarz rodzinny – i dlaczego to niepokoi każdego czytelnika
Zanim przejdę do szczegółów, wstępna uwaga, która nada temu artykułowi właściwy wymiar. To, co wydarzyło się na holenderskim statku ekspedycyjnym, to nie tylko historia dla wąskiej grupy czytelników, którzy marzą o rejsach po Antarktydzie. To mikrokosmos tego, co dzieje się w naszych szpitalach – w Szwajcarii nazywa się je „szpitalami” – dzień po dniu. Każdy, kto nigdy nie był na statku i nigdy nie będzie, prawdopodobnie prędzej czy później trafi do szpitalnego łóżka lub będzie tam towarzyszył krewnemu. I właśnie wtedy ma zastosowanie ta sama struktura, którą opisuję tutaj na przykładzie sprawy MV Hondius: system diagnostyczny z bodźcami, które nie dążą do prawdy, hierarchia między pacjentem a lekarzem, w której pacjent nie wie tego, co wie lekarz, oraz kultura instytucjonalna, w której niewygodna prawda zagraża pracy sygnalisty. Zrozumienie sprawy Hondiusa dostarcza narzędzia, które przyda im się również później, w szpitalu.
Gdybym miała przybyć do gabinetu mojego lekarza rodzinnego po podróży, cierpiąc na gorączkę, biegunkę i duszności, nie zatrzymałaby się przy pierwszym podejrzeniu. Jak nakazuje każdy porządny podręcznik medyczny, przeprowadziłaby diagnostykę różnicową — systematyczną listę wszystkich chorób, które pasują do moich objawów, uszeregowanych według prawdopodobieństwa. Dopiero potem wykonałaby ukierunkowane testy, aby rozróżnić między możliwościami. Pierwszy pomysł, pożądany pomysł lub wygodny pomysł nie liczy się jako diagnoza, dopóki alternatywy nie zostaną systematycznie wykluczone. Nie implikuje to żadnych teorii spiskowych. To po prostu podstawowa praktyka medyczna — i jest to dokładnie to, co powinno mieć miejsce podczas pobytu w szpitalu , ale zbyt często tak się nie dzieje, ponieważ instytucjonalne uprzedzenia działają przeciwko niewygodnej diagnozie.
W przypadku MV Hondius nie przeprowadzono dokładnej diagnostyki różnicowej – na ile wynika to z publicznych raportów WHO, CDC, ECDC i operatora statku Oceanwide Expeditions . Profil objawów pacjentów – gorączka, zmęczenie, bóle mięśni, problemy żołądkowo-jelitowe z biegunką, a po czterech do dziesięciu dniach duszność i zapalenie płuc [Źródło: CDC — Clinician Brief: Hantavirus Pulmonary Syndrome ] – nie tylko pasuje do hantawirusa. Pasuje co najmniej równie dobrze do…
Choroba legionistów ( typowe zagrożenie dla statków wycieczkowych wynikające ze skażenia systemów klimatyzacji, wirów wodnych, systemów wody pitnej) powodująca w jednej czwartej przypadków problemy z układem pokarmowym.
zatrucie pokarmowe o podłożu bakteryjnym, powodujące sepsę .
zatrucie chemiczne środkami dezynfekującymi lub pestycydami stosowanymi na statkach.
na temat skutków silnego promieniowania elektromagnetycznego emitowanego przez radary okrętowe i systemy komunikacji satelitarnej.
I — jak zobaczymy — jest to miejsce, w którym znajduje się oporna bakteria , która mogła powstać w wyniku rutynowej dezynfekcji chlorem.
Żadne z przeglądanych oficjalnych źródeł nie dokumentuje, że te alternatywy były systematycznie testowane. Nie ma opublikowanych wyników diagnostyki Legionelli, analizy próbek żywności, pobierania próbek z klimatyzacji lub wirów wodnych, badań toksykologicznych ani pomiarów elektromagnetycznych. Jest tylko jedno: test PCR na obecność wirusa Andes , który dał wynik pozytywny u ośmiu pacjentów – i tym samym diagnozę uznano za „potwierdzoną”.
Siedem problemów metodologicznych – o które nikt nie pyta
Po pierwsze – narzędzie diagnostyczne zostało zdyskredytowane od czasu pandemii COVID-19
Technologia PCR amplifikuje materiał genetyczny w cyklach. Przy niskiej liczbie cykli wykrywa klinicznie istotne ładunki patogenów. Przy wysokiej liczbie cykli – zazwyczaj powyżej 35 – znajduje ślady, które są praktycznie bez znaczenia z epidemiologicznego punktu widzenia. Każdy, kto wykona wystarczającą liczbę cykli, może użyć PCR do udowodnienia niemal wszystkiego, co chce. Nawet papaje okazały się dodatnie w kierunku COVID-19. Mikroorganizmy są wszechobecne – na skórze, w powietrzu, w wodzie, w żywności. Każdy, kto systematycznie poszukuje śladów, je znajdzie. Najsłynniejszy dowód empiryczny na możliwość tej manipulacji dostarczyła grypa sezonowa w sezonie 2020/21: Statystycznie praktycznie zniknęła całkowicie, ponieważ testy wykonywano tylko na COVID-19 – bez wzrostu ogólnego wskaźnika zachorowań w populacji. Najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie: osoby wcześniej podatne na grypę zostały ponownie oznaczone jako „ujemne w kierunku COVID-19” za pomocą bardziej czułych testów. Wiele z tych zdiagnozowanych osób zmarło następnie nie z powodu wirusa, ale w wyniku agresywnego leczenia, takiego jak wentylacja mechaniczna.
W przypadku Hondiusa na pytanie można odpowiedzieć konkretnie – analizując własne doświadczenia dr. Kornfelda. Jego pierwszy test dał wynik „słabo pozytywny ”, kolejny, potwierdzający test PCR, na który nalegał jako profesjonalista, dał wynik negatywny , a test na obecność przeciwciał również był negatywny . To właśnie ten schemat sprawił, że metodologia PCR straciła reputację od czasu pandemii COVID-19: duża liczba cykli wykrywa ślady, bardziej precyzyjne testy nie wykrywają niczego. Sam Kornfeld wyciągnął jedyny obiektywnie uzasadniony wniosek: „Nie sądzę, żebym został zakażony hantawirusem”. Jeśli to dotyczy jego osoby – przy jakim numerze cyklu (Ct) zmierzono osiem pozytywnych testów Hondiusa w Andes? Wartość Ct nie jest podana w żadnym publicznie dostępnym źródle.
Sama WHO dostarcza dalszych dowodów: wśród „ośmiu potwierdzonych przypadków”, według jej własnego zestawienia, co najmniej dwóch pasażerów – jeden Amerykanin i jeden Hiszpan – uzyskało pozytywny wynik testu PCR bez żadnych objawów klinicznych . Właśnie to potwierdza doświadczenie Kornfelda w Nebrasce: PCR wykrywa ślady. Ślady te nic nie mówią o chorobie. Każdy, kto wnioskuje, że test PCR wskazuje na chorobę, myli wynik laboratoryjny z diagnozą.
Krok dalej w radykalnym spektrum – i taki, który niniejszy artykuł otwarcie i szczerze prezentuje – to stanowisko, że rzekoma koncepcja choroby, jaką jest „niebezpieczny wirus”, po prostu nie istnieje w formie, jaką prezentuje nam wirusologia. Przez dziesięciolecia niemiecki mikrobiolog dr Stefan Lanka argumentował i wykazał w kontrolowanych eksperymentach, że istnienie wirusów chorobotwórczych nigdy nie zostało naukowo udowodnione zgodnie z postulatami Kocha (izolacja patogenu w czystej hodowli, ponowne zakażenie zdrowego organizmu z identycznym początkiem choroby). To, co w praktyce nazywa się „wykrywaniem wirusa”, to prawie zawsze wykrycie materiału genetycznego lub fragmentów białka w hodowli komórkowej – a nie identyfikacja wyizolowanej, chorobotwórczej cząsteczki. Każdy, kto podąży tą linią rozumowania do jej logicznego wniosku, dojdzie do wniosku samego Lanki: „wirusy”, których rzekomo powinniśmy się obawiać, są w dużej mierze konstruktem naukowym, narracją utrwalającą starą doktrynę Pasteura o „wojnie z mikroorganizmami” – nawet gdy identyfikacja konkretnego patogenu bakteryjnego kończy się niepowodzeniem. Nie trzeba podzielać tego radykalnego poglądu, żeby traktować sprawę Hondiusa poważnie — ale ktokolwiek jest jej zwolennikiem, nie uniknie pytania, co tak naprawdę ma na myśli WHO, informując o „ośmiu potwierdzonych przypadkach hantawirusa ” .
Argument Lanki opiera się przede wszystkim na jego własnych eksperymentach kontrolnych , które pokazują, że typowe „efekty cytopatyczne” , uważane w wirusologii za dowód istnienia wirusa, można odtworzyć nawet bez próbki wirusa, a jedynie za pomocą procedury laboratoryjnej (głodzenie i zatruwanie hodowli komórkowej).
Po drugie – logika klastra jest powierzchowna
Ci, którzy chcą wykluczyć zatrucie pokarmowe jako alternatywne wytłumaczenie, zazwyczaj argumentują w ten sposób: „Zatrucie pokarmowe spowodowałoby, że wszyscy zachorowaliby w tym samym czasie. W tym przypadku pasażerowie zachorowali stopniowo przez 22 dni. Zatem nie ma zatrucia pokarmowego”. Ta logika zakłada model kafeteryjny, w którym wszyscy jedzą to samo w tym samym czasie. Nie jest tak na statku wycieczkowym. Pasażerowie wybierają à la carte z kilku opcji – mięso, ryby, wegetariańskie, wegańskie. A logistycznie pięciotygodniowa wyprawa na Antarktydę nie może być zaopatrzona w świeże jedzenie. Większość żywności musi zostać załadowana przed wypłynięciem – i większość z niej jest zamrożona. Jest ona rozmrażana w kuchence mikrofalowej w razie potrzeby, zgodnie z poleceniami pasażerów.
Oznacza to, że pojedyncza skażona partia mrożonej żywności — partia drobiu z Salmonellą, partia przygotowanego sosu z Listerią, pudełko owoców morza z Vibrio — nie jest spożywana w ciągu jednego dnia. Jest ona wydawana tygodniami , w zależności od tego, kiedy pasażer ją zamówi. Chorzy pasażerowie pozornie nie mają wspólnego punktu odniesienia — a jednak źródłem byłaby pojedyncza partia w zamrażarce statku. Test, który by to zweryfikował, jest medycznie banalny: co każdy chory pasażer jadł w ciągu jednego do siedmiu dni przed wystąpieniem objawów? Systematyczny ślad posiłków. Nie ma o tym wzmianki w publicznych raportach.
Po trzecie — brakuje analizy klastrów przestrzennych
Podczas trwającej trzy tygodnie epidemii najważniejsze pytanie epidemiologiczne brzmi: Kto gdzie był? Które zakażone osoby dzieliły te same pokłady kabin? Które jadły przy tych samych stołach? Które korzystały z tych samych pryszniców, tego samego jacuzzi, tego samego systemu klimatyzacji? Które kabiny znajdowały się w pobliżu anten radarowych lub satelitarnych statku?
Taka przestrzenna analiza skupień wiarygodnie rozróżnia zewnętrzne źródło patogenów (myszy patagońskie przed wypłynięciem) od pokładowego źródła skażenia. Nie jest ona uwzględniona w raportach Hondiusa WHO, CDC i ECDC. Albo została przeprowadzona, ale nie opublikowana – co, epistemologicznie rzecz biorąc, sprowadza się do tego samego.
Czwarty — błąd potwierdzenia po pierwszym przypadku, na przykładzie wdowy
Przy 147 osobach, z których znaczna część była w podeszłym wieku, nie jest pewne, że po pięciu tygodniach wysiłku fizycznego w regionie polarnym nie będzie żadnych zgonów. Jednak gdy tylko 11 kwietnia na pokładzie zginęła pierwsza osoba, wszystkie 147 osób zostało postawionych w stan najwyższej gotowości. Od tego momentu każdą drobną dolegliwość interpretowano jako „potencjalną infekcję”. To, co przed 11 kwietnia uznawano za chorobę lokomocyjną lub osłabienie związane z wiekiem, stało się „podejrzane” od 12 kwietnia. To klasyczny przypadek błędu potwierdzenia wynikającego z oczekiwania klastrowego – psychologicznie dobrze znanego odruchu automatycznej interpretacji nowych obserwacji zgodnie z przyjętym założeniem, zamiast obiektywnego ich zbadania. Sam Kornfeld dokumentuje właśnie ten błąd, mówiąc: „W tamtym momencie wydawało się, że to po prostu zwykły wirus. Z perspektywy czasu pojawia się pytanie, czy mógł to być hantawirus”. Diagnozę hantawirusa retrospektywnie przeniesiono na objawy.
Przypadek wdowy doskonale to ilustruje. 69-letnia kobieta opiekowała się umierającym mężem na morzu przez pięć dni, była świadkiem jego śmierci, a następnie towarzyszyła ciału małżonka w podróży przez Świętą Helenę i Republikę Południowej Afryki, po czym odbyła stresujący lot długodystansowy – i zasłabła w poczekalni lotniska w Johannesburgu. Później, jak donoszą źródła, uzyskała pozytywny wynik testu PCR na obecność wirusa Andes, co pozwoliło na ustalenie oficjalnej przyczyny zgonu.
W diagnostyce różnicowej ten sam zgon należałoby jednak zbadać pod kątem co najmniej trzech innych przyczyn — przyczyn, które statystycznie częściej występują u 69-letniej kobiety w dokładnie takiej sytuacji niż śmiertelna infekcja hantawirusem:
Kardiomiopatia takotsubo , powszechnie znana jako zespół złamanego serca : ostra dysfunkcja serca spowodowana szokiem emocjonalnym, klinicznie przypominająca zawał serca, wywołana dokładnie tym, co kobieta przeszła w ciągu ostatnich dwóch tygodni.
Zatorowość płucna po długim locie — klasyczne zagrożenie po kilku godzinach siedzenia, zwłaszcza u osób starszych, które odczuwają zmęczenie podróżą, odwodnienie lub stres związany ze stratą.
Ostry incydent wieńcowy spowodowany wyrzutem kortyzolu i adrenaliny udokumentowanym w przypadkach ostrej straty: ryzyko zgonu współmałżonka wzrasta o 26 do 41 procent w ciągu pierwszych 90 dni po śmierci partnera — jest to udokumentowany epidemiologicznie efekt śmiertelności wdowieństwa (nazywany w badaniach anglojęzycznych „efektem wdowieństwa” ).
Różowa pigułka ze śmiertelnymi konsekwencjami: Jeśli wdowa – jak lekarze rodzinni rutynowo zalecają właśnie w takiej sytuacji – zażyła środek uspokajający (benzodiazepinę, potocznie zwaną „różową pigułką ”, zazwyczaj lorazepam/Tavor) przed lub w trakcie podróży do domu, ryzyko wystąpienia wszystkich trzech wcześniej wymienionych przyczyn zgonu dramatycznie wzrasta. Kilka obszernych badań (PubMed 2023, Journal of Thrombosis and Haemostasis 2020) pokazuje, że benzodiazepiny wyraźnie zwiększają ryzyko zatorowości płucnej, ponieważ hamują spontaniczne ruchy mięśni nóg, a tym samym spowalniają powrót żylny. Zmniejszają one również samoświadomość początkowych objawów nagłych – duszności, ucisku w klatce piersiowej, niepokoju – a w połączeniu z odwodnieniem spowodowanym długodystansowymi lotami (suche powietrze w kabinie, pominięte posiłki podczas wsparcia w żałobie) dodatkowo zwiększają ryzyko zakrzepicy. U seniorów powyżej 65. roku życia okres półtrwania lorazepamu wydłuża się nawet do 30 godzin – tabletka przyjęta poprzedniego wieczoru będzie nadal skuteczna podczas lotu. Dobrze przepisana recepta może, w stresie związanym z długim lotem, okazać się ostatnią kroplą w i tak już przepełnionej beczce. Publiczne doniesienia nie wyjaśniają, czy wdowa otrzymała taki lek. Uczciwa diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać to zagadnienie [Źródło: PubMed 2023 — Związek dawka-odpowiedź stosowania benzodiazepin z rozwojem zakrzepicy żył głębokich ;
Pozytywny wynik testu PCR w Andesie u kobiety dowodzi jedynie, że była nosicielką śladów wirusa. Nie jest to zaskakujące: opiekowała się mężem przez pięć dni w ciasnej kabinie statku. Prawie na pewno miała kontakt ze śladami wirusa. Nie oznacza to jednak, że wirus był przyczyną jej śmierci. Profesjonalna diagnostyka różnicowa obejmowałaby EKG, poziom troponiny, poziom D-dimerów oraz tomografię komputerową płuc. Z publicznych doniesień nie wynika jasno, czy tak się stało.
Piąty – luka w stawce bazowej
W tym przypadku oficjalne wyjaśnienie staje się matematycznie wątpliwe. Argentyna zgłasza – nawet w obecnym, nieco podwyższonym sezonie 2025/26 – łącznie 101 potwierdzonych przypadków hantawirusów w całym kraju, przy populacji 47 milionów [Źródło: WHN – The Current Andes Hantavirus Situation in Argentina ]. Odpowiada to rocznemu wskaźnikowi zakażeń wynoszącemu około dwóch przypadków na milion mieszkańców. Co więcej, 70 procent tych przypadków w 2026 roku nie wystąpiło w Patagonii, lecz w centralnej Argentynie (z prowincją Buenos Aires na czele z 42 przypadkami).
Na statku MV Hondius 8 z 86 pasażerów uzyskało wynik pozytywny – wskaźnik zakażeń wyniósł 9,3% . Matematycznie jest to 45 000 razy więcej niż wskaźnik referencyjny w Argentynie. Gdyby wskaźnik Hondius uznać za typowy wskaźnik narażenia w Patagonii, rocznie w tym kraju powinno odnotowywać się około 180 000 przypadków hantawirusa. W rzeczywistości jest ich zaledwie kilka. Sama Argentyna, według doniesień „ The Globe and Mail” , stara się ustalić, czy jej kraj był w ogóle źródłem zakażenia.
Szósty – sam lekarz okrętowy zachorował
W tym miejscu wyjaśnienie Patagonii rozpada się całkowicie. Lekarz pokładowy MV Hondius — 41-letni Holender — sam zachorował i miał podobne objawy jak pasażerowie i został ewakuowany na oddział intensywnej terapii w Johannesburgu 6 maja [Źródło: The Jerusalem Post — amerykański onkolog wkracza do akcji po tym, jak lekarz pokładowy zachorował ]. Kluczowy punkt: lekarz pokładowy nie przebywał w Patagonii. Nie zszedł na ląd w Ushuaia. Członkowie załogi zazwyczaj pozostają na pokładzie, podczas gdy pasażerowie odwiedzają porty końcowe. Jeśli jednak lekarz pokładowy zachorował, nie zaraził się wirusem w Patagonii. Zaraził się nim na pokładzie — z tego samego źródła co pasażerowie.
Hipoteza czysto związana z Patagonią wymaga zatem, aby lekarz okrętowy zaraził się chorobą od jednego z pacjentów lub aby był narażony na to samo źródło na pokładzie, co pozostali chorzy. Druga opcja jest najbardziej oczywista, najprostsza i najbardziej spójna matematycznie. Wymaga ona jednak właśnie badań na pokładzie – klimatyzacji, wody pitnej, wirów wodnych, źródeł pożywienia – których nikt nie chce publikować.
Właśnie tutaj wielu głównych wyznawców instynktownie ucieka się do wygodnego wyjaśnienia: „Lekarze łatwo zarażają się od swoich pacjentów – więc choroba lekarza okrętowego jest raczej potwierdzeniem teorii transmisji z człowieka na człowieka niż argumentem przeciwko niej”. Ta interpretacja brzmi wiarygodnie, ale nie wytrzymuje bliższej analizy matematycznej. Gdyby wskaźnik transmisji wirusa z Andów z człowieka na człowieka był rzeczywiście tak wysoki, że pojedynczy przypadek początkowy mógł zainfekować osiem innych osób i lekarza prowadzącego w ciągu kilku tygodni – jak twierdzi oficjalna wersja Hondiusa – to dokładnie taki sam wskaźnik zakażeń musiałby występować w Argentynie, gdzie wirus jest endemiczny. Ale tak nie jest. Argentyna zgłasza około 101 przypadków rocznie wśród 47 milionów mieszkańców , czyli około dwóch na milion. Gdyby pojedynczy przypadek początkowy miał zainfekować średnio osiem innych osób w ciągu kilku tygodni, musiałoby to doprowadzić do powtarzających się fal zachorowań o wykładniczym wzroście w Patagonii i prowincji Buenos Aires. Tempo transmisji wynoszące osiem przypadków miesięcznie, ekstrapolowane na dwanaście miesięcy, teoretycznie daje 8 do potęgi dwunastej ≈ 68,7 miliarda przypadków wtórnych – mniej więcej osiem razy więcej niż populacja świata (każdy zainteresowany może sam obliczyć etapy pośrednie). Model ten oczywiście zawodzi na długo przed osiągnięciem nasycenia populacją – ale o to właśnie chodzi: po zaledwie kilku miesiącach Argentyna stałaby się strefą epidemii hantawirusa.
Nie jest. Rzeczywistość w Argentynie pokazuje dokładnie coś odwrotnego: większość przypadków – jeśli w ogóle występują – to izolowane ekspozycje poprzez odchody myszy, a nie łańcuchy transmisji z człowieka na człowieka. „Ograniczona transmisja z człowieka na człowieka ”, jak teoretycznie przyznają WHO i CDC w przypadku wirusa Andes, mogłaby wystąpić w izolowanych, bardzo bliskich interakcjach opieki zdrowotnej – pielęgniarki opiekujące się umierającym pacjentem, małżonkowie dzielący boks. Jednak matematycznie rzecz biorąc, nie może być ona wystarczająco wysoka, aby wygenerować osiem przypadków wtórnych z jednego przypadku początkowego. Gdyby tak było, Argentyna od dawna byłaby obszarem epidemii hantawirusów, a nie krajem, w którym wskaźnik zachorowań wynosi dwa przypadki na milion mieszkańców rocznie.
Logicznie rzecz biorąc, ogniska w Hondiusie nie da się wytłumaczyć transmisją z człowieka na człowieka. Pozostaje jedynie spójne wyjaśnienie – wspólne źródło narażenia na pokładzie statku, na które jednocześnie narażeni byli pasażerowie i lekarz pokładowy. To właśnie źródło nie zostało zbadane – a przynajmniej nie zostało upublicznione.
Siódmy – analogia statku szpitalnego i pułapka odporności na chlor
Teraz do fundamentalnego pytania o istnienie współczesnego systemu higieny. W tym miejscu argument staje się osobiście istotny dla każdego czytelnika — nawet dla tych, którzy nigdy nie postawiliby stopy na statku wycieczkowym. Ponieważ to, co następuje, dotyczy nie tylko MV Hondius, ale każdego szpitala, który odwiedzisz Ty i Twoi bliscy. Szpitale od dziesięcioleci walczą z zakażeniami pozaszpitalnymi — czyli chorobami, których pacjenci nabywają podczas pobytu w szpitalu . Oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe, w międzynarodowym żargonie naukowym określana jako AMR ( Antimicrobial Resistance , oporność bakterii i innych mikroorganizmów na antybiotyki i środki dezynfekujące), jest bezpośrednio odpowiedzialna za około 1,27 miliona zgonów rocznie na całym świecie, przyczynia się do prawie 5 milionów zgonów rocznie i, według prognoz WHO, wzrośnie do 10 milionów zgonów rocznie do 2050 roku [Źródło: Springer Nature 2025 — Oporność bakterii wywołana środkami dezynfekującymi i krzyżowa oporność na antybiotyki ].
A to, jak można udowodnić, tylko wierzchołek góry lodowej. Badanie przeprowadzone w brytyjskim szpitalu uniwersyteckim ( JAC Antimicrobial Resistance 2024) wykazało, że ani jeden udokumentowany zgon z powodu AMR w badanej kohorcie nie został wymieniony jako zgon z powodu AMR w akcie zgonu. Rzeczywisty zakres jest zatem prawdopodobnie dwa do trzech razy wyższy – nikt nie wie tego na pewno, ponieważ jedynymi podmiotami, które mogłyby to wiedzieć, są same szpitale, a one nie mają motywacji, by pisać prawdę w akcie zgonu [Źródło: Oxford Academic 2024 — Śmiertelność przypisywana AMR: analiza na poziomie pacjenta ].
Najbardziej znanym przykładem jest Clostridium difficile — bakteria jelitowa tworząca przetrwalniki, która prawie nigdy nie jest przenoszona na zewnątrz, ale prawie zawsze w szpitalnym łóżku. U zdrowych osób normalna flora jelitowa utrzymuje ją pod kontrolą. Jednak gdy tylko antybiotyki zubożą tę florę jelitową (norma w szpitalach), Clostridium difficile rozmnaża się i wywołuje agresywne, często śmiertelne, zapalenie jelit. W samych Stanach Zjednoczonych ten drobnoustrój zabija 29 000 pacjentów rocznie , a w Europie 8500.
Naprawdę niepokojącym aspektem jest to, że drogie środki dezynfekujące na bazie chloru, którymi szpitale rutynowo czyszczą swoje powierzchnie, nie są skuteczniejsze przeciwko wysoce opornym przetrwalnikom Clostridium difficile niż zwykłe przecieranie wodą . Badanie kliniczne z 2023 roku bezpośrednio to zmierzyło i porównało – obie metody, chlor i woda, redukują zarodniki praktycznie równie (nie)skutecznie, ponieważ zarodniki są tak odporne, że bez szwanku przetrwają działanie chloru w klinicznie stosowanych stężeniach [Źródło: Phys.org — Środek dezynfekujący z chlorem nie jest skuteczniejszy niż woda przeciwko superbakterii ].
Co gorsza: chociaż chlor pozostaje nieskuteczny wobec Clostridium difficile , zabija wszystkie mniej szkodliwe bakterie konkurencyjne – tworząc w ten sposób idealne środowisko do dalszego namnażania się Clostridium difficile . Praktyki higieniczne tworzą własny zabójczy zarazek, jednocześnie wierząc, że go zwalczają.
A najbardziej niepokojące jest to, że naukowa alternatywa dla chloru i dezynfekcji istnieje od ponad dekady. To, co profesor Teruo Higa opracował w 1982 roku na Uniwersytecie Riukiu na Okinawie jako Efektywne Mikroorganizmy (EM) — konsorcjum pożytecznych bakterii i drożdży, które pokonują zarazki chorobotwórcze zamiast zabijać je chemicznie — zostało przełożone na wariant specyficzny dla szpitali przez włoską mikrobiolog Elisabettę Caselli (Uniwersytet w Ferrarze) począwszy od 2014 roku: PCHS — Probiotyczny System Higieny Czyszczenia ze sporami Bacillus subtilis , B. pumilus i B. megaterium . Wieloośrodkowe badanie Caselli (PLOS ONE 2018, pięć włoskich szpitali) zmierzyło twarde liczby: 83-procentową redukcję patogenów powierzchniowych w porównaniu do czyszczenia chlorem; do 99-procentową redukcję genów oporności na antybiotyki w mikrobiomie szpitalnym; i znacznie mniej samookaleczeń wśród pacjentów. I — w przeciwieństwie do chloru — nie dochodzi do wytworzenia oporności u pozostałej mikroflory, ponieważ system pozbawia oporne zarazki ich biologicznego siedliska zamiast im je zapewnić [Źródło: PLOS ONE 2018 — Ograniczanie zakażeń związanych z opieką zdrowotną dzięki systemowi sanitarnemu opartemu na probiotykach, Caselli i in.;
Sześć recenzowanych badań uzupełniających potwierdza te ustalenia. Niemniej jednak w szpitalach niemieckich, szwajcarskich i holenderskich praktycznie nic się nie robi. Dlaczego?
Ponieważ oporności wytworzone poprzez selekcję chloru stanowią podstawę działalności gospodarczej na rynku antybiotyków rezerwowych — linezolidu, daptomycyny, ceftaroliny: sprzedaż szacowana na miliardy dolarów, która runie, gdy tylko PCHS zwycięży.
A także dogmat higieny od czasów Listera ( „wolny od zarazków = czysty” stoi w sprzeczności z zasadą, że zarazki wypierają zarazki” ).
zależność ścieżki regulacyjnej (normy DIN są kalibrowane pod kątem zabijania, a nie tłumienia),
lobby dezynfekujące (sam rynek DACH wart jest 2 miliardy euro rocznie),
kwestia odpowiedzialności (innowacja w stosunku do przyjętego standardu = ryzyko zawodowe dla dyrektora ds. higieny),
i marginalizacja Higi w środowisku akademickim jako rzekomo „ezoterycznego” .
Ta sama konstelacja aktorów, co w przypadku Hondiusa – inny obszar zastosowania. Rozwiązanie było ignorowane przez 15 lat, mimo że zostało naukowo udowodnione .
Pozwól, aby ta liczba, stanowiąca zaledwie wierzchołek góry lodowej, rozpłynęła się w Twoich ustach.
Pięć milionów zgonów rocznie na całym świecie jest spowodowanych przez bakterie wyhodowane w wyniku naszych własnych praktyk higienicznych.
To prawdziwa pandemia naszych czasów. Jest większa niż Covid we wszystkich poprzednich latach razem wziętych. Jest bardziej śmiercionośna niż jakakolwiek fala sezonowej grypy. Ale nie ma konferencji prasowych WHO, globalnych ograniczeń w podróżowaniu, krajowych przepisów o stanie wyjątkowym, codziennych nagłówków w mediach głównego nurtu i żadnych konsekwencji w szpitalach. Jest publicznie uciszana — a powód jest oczywisty: sprawcami są ci, którzy kontrolują również raportowanie — szpitale, firmy farmaceutyczne i organy ochrony zdrowia. Wszystkie trzy ostatecznie korzystają z tego mechanizmu: w marketingu nazywa się to up-sellingiem — kolejny krok najłatwiej sprzedać już pozyskanemu klientowi, a pacjent hospitalizowany jest właśnie nim.
Mechanizm, który powoduje tę tragedię, to sama koncepcja higieny medycznej. „100 procent czystości i bez drobnoustrojów” — oto deklarowany cel, który prowadzi do masowego stosowania chloru i środków dezynfekujących na salach operacyjnych, oddziałach i w kuchniach szpitalnych. Rezultat, mikrobiologicznie rzecz biorąc, jest dokładnie odwrotny od zamierzonego: wrażliwe, pożyteczne drobnoustroje giną, podczas gdy oporne przeżywają i rozmnażają się. „Długotrwałe chlorowanie selektywnie promuje wzrost bakterii opornych na chlor ” — stwierdza badanie z 2023 r. — a raz wyselekcjonowane przeciwko chlorowi, oporność często rozprzestrzenia się na klasy antybiotyków, czyniąc je nieskutecznymi [Źródło: PubMed — Współoporność na antybiotyki i chlor w systemach wodnych szpitalnych ]. Praktyki higieniczne w szpitalach sprzyjają rozwojowi śmiercionośnych zarazków, z którymi rzekomo mają walczyć.
Ta tragedia jest systematycznie zamiatana pod dywan w operacjach szpitalnych — nie tylko w globalnych statystykach, ale w konkretnych indywidualnych przypadkach. Personel szpitala ma silną motywację, aby przypisywać każdą śmierć innej przyczynie — niewydolności serca spowodowanej chorobą podstawową, powikłaniami związanymi z wiekiem, innymi chorobami współistniejącymi — zamiast przyznać, że pacjent zmarł z powodu drobnoustroju wieloopornego wyhodowanego w ich własnym szpitalu. Jawna diagnoza zakażenia szpitalnego nie tylko zagraża reputacji szpitala, ale także własnej pracy: żaden lekarz oddziałowy lub pracownik kontroli zakażeń, który ujawni prawdziwą przyczynę zgonu, nie ma przyszłości w wewnętrznej hierarchii. Krewni pacjentów zazwyczaj nie wiedzą, że ich bliska osoba zmarła nie z powodu choroby podstawowej , ale z powodu zakażenia szpitalnego . Dokładna liczba takich ukrytych zgonów w przeliczeniu na szpital jest jedną z najpilniej strzeżonych statystyk w branży, ponieważ jej publikacja stanowiłaby egzystencjalne zagrożenie dla zarządzania szpitalem i firm operacyjnych. Przebywanie w szpitalu jest rzeczywiście niebezpieczne — ale mówienie o tym jest ryzykiem zawodowym w obecnym dyskursie zdrowotnym.
Rozważmy teraz statki wycieczkowe. Konstrukcyjnie są to pływające szpitale, w których występują czynniki stresu, które nie zawsze występują w szpitalach: zamknięte przestrzenie z dużą liczbą osób, wspólne systemy klimatyzacji, wspólne zasoby wody pitnej, wspólne jacuzzi, wspólne linie bufetów i długie rejsy bez wymiany świeżego powietrza. Statki zużywają ogromne ilości chloru – w wodzie pitnej, klimatyzacji, basenach i na powierzchniach. Selekcja oporowa działa tu tak samo, jak w szpitalach.
To, że to się rzeczywiście zdarza, nie jest hipotetyczne. CDC udokumentowało wybuch epidemii choroby Legionistów na dwóch statkach wycieczkowych między listopadem 2022 a czerwcem 2024 roku, z 12 przypadkami. Źródłem były prywatne jacuzzi na balkonach, które przez miesiące były eksploatowane w warunkach sprzyjających rozwojowi bakterii Legionella, bez zauważenia ich przez kogokolwiek [Źródło: CIDRAP — CDC śledzi wybuchy epidemii Legionistów na 2 statkach wycieczkowych w jacuzzi ]. MRSA (gronkowiec złocisty oporny na metycylinę) i Pseudomonas aeruginosa to potwierdzone zagrożenia dla statków wycieczkowych. W 2025 roku CDC udokumentowało 23 ogniska choroby na samych statkach w swojej jurysdykcji.
A co jeśli oporny patogen pokładowy na statku MV Hondius – Legionella , Pseudomonas lub inny organizm wielolekooporny (MDRO ) – byłby rzeczywistą przyczyną skupiska chorób? Wówczas mielibyśmy dokładnie taką samą dynamikę jak w warunkach szpitalnych: problem wywołany higienicznie, którego odkrycie staje się egzystencjalnym zagrożeniem dla operatora; zewnętrzna diagnoza, która sprawia, że problem staje się niewidoczny; oraz międzynarodowa choreografia regulacyjna, która uspokaja wszystkich zaangażowanych. Tylko tym razem, zamiast ponownego określenia zgonów w szpitalach jako „choroby podstawowej”, patogen pokładowy zostałby nazwany „wirusem andyjskim z Patagonii”.
I właśnie w tym momencie każdy czytelnik powinien się zatrzymać i zastanowić: jeśli lekarz pokładowy na MV Hondius jest pod presją, by stwierdzić przyczynę zewnętrzną zamiast zbadać przyczynę wewnętrzną – jak wypada lekarz dyżurny w najbliższym szpitalu, w którym leczony jest starszy krewny lub znajomy? Jego pracodawcą jest szpital. Jego kariera zależy od systemu szpitalnego. Jeśli poda przyczynę zgonu o charakterze wewnętrznym, zaszkodzi swojej placówce. Jeśli zamiast tego wpisze na akcie zgonu „zapalenie płuc z chorobami współistniejącymi” lub „niewydolność serca z chorobami współistniejącymi” , nie skrzywdzi nikogo w systemie. Która motywacja jest silniejsza? To właśnie pytanie powinniśmy sobie zadawać przy każdej diagnozie wirusa, również w kontekście naszego kolejnego pobytu w szpitalu.
Co pozbawia lekarza środków do życia? a) zdrowie, b) śmierć. Dlatego, aby móc żyć, lekarz utrzymuje nas w zawieszeniu między tymi dwoma.
Eugen Roth
Kto ma interes w tym, aby takie pytania nie padały?
To właśnie ten punkt strukturalny, w którym mój lekarz rodzinny różni się od lekarza okrętowego – i gdzie sprawa Hondiusa nie może zostać systemowo rozwiązana, dopóki ta różnica będzie ignorowana. Mój lekarz rodzinny pracuje dla mnie . Jego interes ekonomiczny idzie w parze z moim medycznym interesem. Lekarz okrętowy na MV Hondius nie pracuje przede wszystkim dla pasażerów . Pracuje dla Oceanwide Expeditions, holenderskiego operatora statku. Oceanwide wypłaca mu pensję. Jego umowa o pracę chroni Oceanwide. Jego system motywacyjny nie pyta: „Jak mogę najlepiej pomóc temu 70-letniemu Holendrowi?”, ale raczej: „Jaka diagnoza najmniej narazi mojego pracodawcę na odpowiedzialność?”. Przyczyna zewnętrzna (myszy patagońskie) uniewinnia statek. Przyczyna wewnętrzna (klimatyzacja, woda pitna, partia żywności, oporne bakterie, promieniowanie) obciąża statek. To nie jest spisek. To prosta hierarchia interesów, którą może opisać każdy prawnik ds. pracy – i która z pewnością znajduje odzwierciedlenie w umowach o pracę.
Za lekarzem okrętowym ustawili się aktorzy, których zainteresowania są zbieżne z jego diagnozą:
Oceanwide Expeditions: operator wypraw polarnych z Vlissingen, składający się z czterech statków, którego roczne przychody szacowane są na 80–150 milionów dolarów. W przypadku potwierdzenia źródła skażenia na pokładzie, trzy pozwy o bezprawne spowodowanie śmierci ( znane jako roszczenia o bezprawne spowodowanie śmierci w międzynarodowym prawie żeglugowym – krewni zmarłego pozywają operatora statku o odszkodowanie za utracone dochody, koszty pogrzebu i cierpienie psychiczne), osiem kolejnych roszczeń odszkodowawczych, spory ubezpieczeniowe (odpowiedzialność statku obejmuje „naturalne zjawisko hantawirusa”, ale nie „naruszenie higieny”), tygodnie nagłówków CNN i BBC oraz anulowane rezerwacje na sezon antarktyczny 2026/27. Łączne straty szacuje się ostrożnie na 50–200 milionów dolarów. Będzie to miało reperkusje dla całej branży wypraw polarnych, której globalne roczne przychody wahają się od 500 milionów do 1 miliarda dolarów. Znacznie mniej pieniędzy wydano na manipulację historią ekonomiczną, kłamstwa, oszustwa i wpływy.
WHO: „Wielokrajowy klaster hantawirusów” obejmujący 23 kraje stanowi cenny materiał do przygotowania się na pandemię. Uzasadnia on globalne struktury koordynacyjne, międzynarodowy budżet WHO i kontrowersyjny traktat pandemiczny.
CDC, ECDC, krajowe organy ochrony zdrowia: ćwiczenia w zakresie wewnętrznych protokołów pandemicznych, a także zwiększenie widoczności i mobilizacja zasobów kadrowych.
Główne firmy farmaceutyczne: Badania nad szczepionką hantawirusową trwają od dziesięcioleci, ale nie ma gotowych produktów do wprowadzenia na rynek. Pierwszy „powietrzny klaster w Andach” uzasadnia nowe budżety badawcze i potencjalnie tworzy rynek dla szczepionek mRNA hantawirusowych. Firmy, które odniosły setki razy większe korzyści z tego mechanizmu podczas pandemii COVID-19, to te same.
Nikt z władzą instytucjonalną nie jest zainteresowany poważnym analizowaniem alternatywnych diagnoz. To właśnie ten problem strukturalny opisałem już w szerszej formie dwa dni temu w moim artykule o Jamesie Erdmanie, informatorze CIA:
Erdman zademonstrował to na dużą skalę, wykorzystując jako przykład wyciek z laboratorium COVID. MV Hondius demonstruje to na małą skalę, wykorzystując przykład klastra statków wycieczkowych. Ta sama mechanika, inny czynnik uruchamiający.
Ale czy WHO nie powinna zachować większej ostrożności niż pobłażliwości?
Oto możliwy zarzut. Niektórzy czytelnicy mogą powiedzieć:
„Chwileczkę – to zadanie WHO, CDC i ECDC. Kiedy pojawi się nowy patogen, powinni wcześnie podnieść alarm. Lepiej dmuchać na zimne. Kto chciałby, żeby globalna architektura ochrony zdrowia reagowała dopiero wtedy, gdy na ulicach leżą już dziesiątki tysięcy zmarłych?”
Ta interpretacja wydaje się rozsądna. Jest jednak błędna.
Każdy, kto uważa WHO, CDC i krajowe organy ochrony zdrowia za cenne instytucje – ponieważ w naprawdę krytycznej sytuacji zglobalizowany świat potrzebuje sprawnej architektury reagowania na pandemię – musi żądać od tych agencji czegoś przeciwnego niż ostrożna, stała czujność. To, czego są winni, to nie maksymalna gotowość do bicia na alarm i sensacyjne relacje prasowe. To, czego są winni, to maksymalna rygorystyczność diagnostyczna. Ich wiarygodność jest na rekordowo niskim poziomie po Covid – i została dodatkowo nadszarpnięta przez akta CIA dotyczące manipulacji pandemią, opublikowane w ostatnich tygodniach, które opisałem w moim artykule „biały szpieg kontra czarny szpieg” . Każde nowe fałszywie pozytywne zdarzenie alarmistyczne przyspiesza utratę wiarygodności i ich upadek, zamiast go zatrzymać.
Jako dziecko uczono mnie: W nagłym wypadku możesz wezwać pomoc, a ludzie przyjdą ci z pomocą – ale nigdy nie korzystaj z tej pomocy lekkomyślnie. Jeśli ktoś krzyknie „Pożar!” trzy razy, gdy nie ma nikogo, nikt mu już nie uwierzy – nawet jeśli dach płonie za czwartym razem. Porównajmy to z instytucją, która ucieleśnia tę logikę w praktyce: ochotniczą strażą pożarną. Gdyby reagowali na każdy fałszywy alarm, nie sprawdzając, czy jest ogień, dym, czy cokolwiek innego, i prewencyjnie polewali cały dom tysiącami litrów wody – tylko po to, by udowodnić swoją wiarygodność poprzez maksymalną aktywność – to po trzech lub czterech takich wezwaniach byliby najbardziej znienawidzoną instytucją w wiosce. Mieszkańcy zwróciliby się przeciwko nim, ponieważ szkody wyrządzone przez wodę w budynku znacznie przekroczyłyby przewidywane szkody pożarowe. Dokładnie ta sama logika dotyczy WHO, CDC i ECDC. W ciągu ostatnich dwóch dekad tak często bili na alarm w sprawie pandemii, że znaczna część oświeconego świata już im nie wierzy – a szkody uboczne spowodowane przez ich alarmy (lockdowny, zamykanie szkół, obowiązkowe szczepienia, katastrofa gospodarcza) znacznie przewyższyły szkody, których udało się uniknąć. Jeśli te instytucje mają w ogóle zachować jakąkolwiek legitymację, może to osiągnąć tylko poprzez jedno : konsekwentną, a nawet hiperkrytyczną, diagnozę różnicową. Każdy przypadek musi zostać siedem razy sprawdzony pod kątem hipotez alternatywnych, zanim zostanie podniesiony „alarm pandemiczny” – a nie odwrotnie. Właśnie to nie miało miejsca w przypadku Hondiusa. I właśnie dlatego sprawa Hondiusa nie jest przypisem, ale kolejnym gwoździem do trumny architektury, która dawno temu wyczerpała resztki zaufania.
Autorefleksja — co zrobiłbym jako lekarz okrętowy?
Zanim zbyt pochopnie potępimy lekarza okrętowego, powinniśmy przeprowadzić eksperyment myślowy, który każdy powinien uczciwie przeprowadzić sam ze sobą.
Gdybym był lekarzem okrętowym na MV Hondius, zatrudnionym przez Oceanwide Expeditions, a moje kierownictwo powiedziałoby mi: „Ta fala zachorowań kosztowałaby naszą firmę 200 milionów dolarów, gdyby publicznie przypisano ją statkowi. Proszę dopilnować, aby winą za nią obarczono wirusa zewnętrznego”. WHO jest tym bardzo zainteresowana – w ostatnich latach, w ramach ćwiczeń pandemicznych, takich jak Event 201* (październik 2019 r., z udziałem Światowego Forum Ekonomicznego i Fundacji Gatesa) oraz Catastrophic Contagion (październik 2022 r., z udziałem Johns Hopkins i Gatesa), przećwiczyła dokładnie takie wstępne scenariusze: możliwe do opanowania początkowe skupisko, międzynarodowa koordynacja i kwarantanna o zaostrzonym rygorze. Radio Canada i CBC News dosłownie opisały sprawę Hondiusa 16 maja 2026 r. jako „ćwiczenie symulacyjne w warunkach rzeczywistych ”, a sama WHO Europe zatytułowała swój raport z 15 maja: „Jak mało znany wirus na statku wycieczkowym wystawił na próbę światowe ramy bezpieczeństwa zdrowotnego” . Praktycznie czekają na taki przypadek — a my dajemy im taką możliwość.* — Nie byłbym skłonny kłamać, ponieważ nie jestem socjopatą, lecz istotą społeczną z sumieniem, która złożyła przysięgę lekarską wymagającą prawdy. Ponadto byłbym związany umowami o zachowaniu poufności (NDA ) lub klauzulami umowy o pracę, które zabraniają mi publicznego mówienia prawdy —
—wtedy istniałoby dla mnie dokładnie jedno wyjście, którego nauczyłem się jako uczeń, kiedy nie miałem ochoty robić testu: zadzwoniłbym, że jestem chory. Powiedziałbym po prostu, że jestem zarażony tym samym wirusem, który powodował choroby u wszystkich innych. Wiedząc doskonale, że na pokładzie jest inny lekarz, który zostałby wezwany, aby upewnić się, że pacjenci nadal otrzymują opiekę — i byłbym wolny od odpowiedzialności. Nikt nie mógłby oskarżyć mnie o milczenie, ponieważ nie miałem już nic wspólnego z tym incydentem. Nikt nie mógłby oskarżyć mnie o milczenie, ponieważ byłem przecież pacjentem. Nikt nie mógłby obciążyć mnie odpowiedzialnością za diagnozę, która później stałaby się oficjalna, ponieważ nawet nie byłem na dyżurze. Przerzuciłbym odpowiedzialność na lekarza spośród płacących pasażerów, którego nie wiązałoby to ograniczenie.
Nie twierdzę, że konkretny lekarz okrętowy MV Hondius myślał lub działał w ten sposób. Nie znam go, nie znam jego motywów, nie znam szczegółów jego stanu zdrowia. Opisuję jednak strukturalnie możliwe rozwiązanie etyczne, które pozostaje dla kogoś, kto ma sumienie w opisanym dylemacie. Choroby psychosomatyczne poddane presji etycznej są dobrze udokumentowane klinicznie — od ostrych reakcji stresowych z objawami fizycznymi po depresję związaną z wyczerpaniem i osłabiony układ odpornościowy (wypalenie ) . Również w tym przypadku nikt nie musi zakładać, że lekarz kłamie, aby zrozumieć zjawisko. Struktura zachęt jest wystarczająca — a etycznie rozsądnym wyjściem dla kogoś, kto nie chce stać się współwinnym, jest często rezygnacja poprzez zadzwonienie i zgłoszenie choroby.
Co jest potrzebne, aby znaleźć prawdę
Nikt nie musi uważać teorii o wirusie Andes za fałszywą. To może być prawda. Może być częściowo prawdziwa – być może wirus odegrał rolę w pierwszym przypadku, podczas gdy inne choroby miały zupełnie inne przyczyny. Może być też całkowicie prawdziwa.
Ale zanim się tego dowiemy, trzeba będzie odpowiedzieć na pytania, na które jeszcze nie ma odpowiedzi:
Przy jakiej wartości PCR-Ct próbki z Andów dały wynik pozytywny? Ile z nich, podobnie jak w przypadku Kornfelda, było „słabo pozytywnych” i nie wytrzymało testów potwierdzających? Ile z „ośmiu potwierdzonych przypadków” to przypadki kliniczne, a ile ma jedynie dodatni wynik PCR bez objawów?
Czy przeprowadzono testy na obecność bakterii Legionella w systemie klimatyzacji, wannie z hydromasażem i systemie wody pitnej firmy Hondius?
Czy diagnozę postawiono specjalnie w odniesieniu do wieloopornych bakterii obecnych na pokładzie statku (MRSA, Pseudomonas, producenci ESBL, Clostridium difficile) — jako przyczynę, a nie jako przypadkowe odkrycie?
Czy zbadano próbki żywności z zamrażarki statku?
Czy przeanalizowano rozmieszczenie przestrzenne chorych w kabinach, pokładach i salonach?
Czy przeprowadzono ślad żywieniowy osób zakażonych?
Czy próbki oddechu, kału i krwi pacjentów były równolegle badane w celu wykrycia innych patogenów i toksyn?
Czy mierzono poziom promieniowania elektromagnetycznego w kabinach chorych pacjentów?
Czy u wdowy wykonano EKG, badanie troponiny i D-dimerów w celu wykluczenia zatorowości płucnej Takotsubo i innych możliwych rozpoznań?
Jak można wyjaśnić rozbieżność matematyczną między wskaźnikiem zakażeń Hondius (9 procent) i wskaźnikiem podstawowym w Argentynie (0,0002 procent)?
Jak lekarz okrętowy, który nie przebywał w Patagonii, mógł się zarazić?
Jeśli domniemane przenoszenie się wirusa Andes z człowieka na człowieka było rzeczywiście tak skuteczne, że jeden początkowy przypadek mógł wywołać osiem wtórnych przypadków plus lekarz, to dlaczego nie jesteśmy świadkami wykładniczego wzrostu zachorowań w Argentynie, który powinien być spowodowany tą szybkością transmisji?
Dwanaście pytań, których każdy lekarz rodzinny może oszczędzić swojemu pacjentowi, ponieważ rutynowo zleca badania.
Dwanaście pytań, na które raporty WHO, CDC i ECDC na temat MV Hondius nie udzielają odpowiedzi, co jest przestępstwem.
Dwanaście pytań, na które odpowiedzi — o ile w ogóle zostaną zebrane — nie są dostępne publicznie.
Dopóki te pytania pozostaną bez odpowiedzi, narracja hantawirusowa pozostanie jedynie narracją – a nie potwierdzoną diagnozą przedstawioną nam przez WHO. Błyskawiczna, międzynarodowa choreografia pandemii, która przyniosła trzy zgony i osiem przypadków, nie jest naukową analizą niejasnego przypadku klastra. To inscenizacja historii, której narratorzy podzielają ten sam cel: abyśmy uwierzyli w tę historię . Ta właśnie inscenizacja jest modelem biznesowym wielkich firm farmaceutycznych, który mój substack opisuje od lat – od COVID-19, przez 5G, po obecną szaradę Hondiusa.
Jedyny lekarz na miejscu, który mógł swobodnie mówić, podsumował to idealnie: „Nie ma sposobu, żeby to naprawdę wiedzieć”. Każdy, kto to rozumiał, wie: nadejdzie kolejna pandemia. Znów będą zgony. Znów będą testy, które coś wykryją. Znów będzie WHO bijąca na alarm. I znów będą korporacje, których ceny akcji żerują na alarmizmie. Brakuje jednak otwartej diagnostyki różnicowej.
A nadejdzie kolejny pobyt w szpitalu – Twój lub bliskiej Ci osoby. Wtedy będzie Cię obserwował ten sam aparat diagnostyczny, w którym lekarz prowadzący ma motywację, by faworyzować przyczynę zewnętrzną nad instytucjonalną. Przypadek Hondiusa to lekcja, której nie musisz nawet podejmować, gdy wchodzisz na pokład statku. Podręcznik na dzień, w którym sam jesteś pacjentem i musisz zadać sobie pytanie, czy postawiona diagnoza jest najbardziej prawdopodobna – czy jedynie najwygodniejsza z punktu widzenia instytucji.
Dzień dobry Panie Mirosławie. W poniedziałek publikowaliśmy rolkę video na temat tego, jak polskojęzyczne media oswajają nasze społeczeństwo z tzw. „małżeństwami” homoseksualnymi.
Rolka naszej wolontariuszki Magdy o lesbijkach, które chwaliły się w TVN, że ich córka o imieniu Daliana nie ma ojca tylko „dawcę nasienia”, została odtworzona w mediach społecznościowych ponad 700 000 razy.
Okazało się, że homoseksualny związek Klaudii i Aleny, głośno reklamowany w mediach jako wspaniały przykład „nowoczesnej rodziny”, szybko się rozpadł.
Jak możemy przeczytać na jednej z grup dyskusyjnych, gdzie śledzono losy promowanych przez media lesbijek:
„Dalię urodziła Alena będąc w związku z Klaudią. Teraz obie mają nowe partnerki. Wydaje się, że partnerka Klaudii też ma dziecko (…). Partnerka Aleny ma syna z poprzedniego związku. Wychodzi na to, że Dalia ma dwie mamy i dwie macochy.”
O tym jednak media już nie informują…
Na tym właśnie polega deprawacyjna propaganda i manipulacja – na zakłamywaniu prawdy i pokazywaniu tylko wąskiego wycinka rzeczywistości.
Homoseksualiści chętnie fotografowani są z dziećmi i pokazywani szeroko jako „postępowa rodzina”. Gdy chwilę później taki związek się rozpadnie, a tworzący go aktywiści LGBT okazują się np. pedofilami (o takich przykładach wielokrotnie informowaliśmy i byliśmy skazywani przez sądy za mówienie o powiązaniach LGBT z pedofilią), media milczą.
Celem tych medialnych działań jest oswojenie Polaków z homoseksualnym stylem życia, zwłaszcza dzieci i młodzież. To jednak nie wszystko. Od 1 września z „tęczowymi rodzinami” będzie oswajać uczniów również obowiązkowa „edukacja zdrowotna” w szkołach.
Twórca podstawy programowej do szkolnej „edukacji zdrowotnej” Zbigniew Izdebski (uczeń seksuologa popierającego pedofilię) prowadził „badania” na homoseksualistach i otwarcie mówił o ich wynikach – przeciętny homoseksualista nieustannie wchodzi w nowe związki i w ciągu życia ma ok. 200 partnerów seksualnych.
To jest właśnie model relacji międzyludzkich, który deprawatorzy chcą narzucić Polakom, zwłaszcza młodzieży – totalna rozwiązłość seksualna bez odpowiedzialności i miłości, skutkująca katastrofą duchową (grzechy wołające o pomstę do nieba), zdrowotną (epidemia HIV i innych chorób) oraz demograficzną.
Ale w świetle założeń „edukacji zdrowotnej” to wszystko jest rzekomo „zdrowe”, podobnie jak rzekomo „zdrowa” jest też np. aborcja. O tym już po wakacjach będą dowiadywali się uczniowie na obowiązkowych lekcjach. Większość rodziców nie ma pojęcia o tych zagrożeniach lub je bagatelizuje. W związku z tym, organizujemy kolejne akcje informacyjne i docieramy do Polaków z ostrzeżeniem. W najbliższym tygodniu (20-27 maja) chcemy przeprowadzić uliczne akcje informacyjne i publiczne różańce w intencji odnowy moralnej Polski w co najmniej kilkunastu miastach i miejscowościach.
Dlatego proszę Pana o pomoc.
Nasi wolontariusze są gotowi wyjść na ulice i organizować kolejne akcje z bannerami, megafonami, ulotkami i broszurami. Pan może finansowo zapewnić im materiały, paliwo, transport, logistykę i ochronę prawną.
Działanie właśnie teraz jest bardzo ważne – już za miesiąc rozpoczynają się wakacje. Mamy mało czasu, aby dotrzeć z ostrzeżeniem do osób, które nie znają jeszcze prawdy o „edukacji zdrowotnej”, która od 1 września ma być obowiązkowa dla wszystkich uczniów.
Liczę na Pana zaangażowanie. Dzięki niemu będziemy mogli w najbliższych dniach dotrzeć do kolejnych rodziców i zbudować ich świadomość, co uchroni ich dzieci przed deprawacją. WPŁACAM Konto Fundacji do darowizn:79 1050 1025 1000 0022 9191 4667 Fundacja Pro – Prawo do życia ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków Z wyrazami szacunku,
Mariusz Dzierżawski Fundacja Pro – Prawo do życia KRS: 0000233080 NIP: 1231051050 REGON: 010083573 ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków
Theodore Postol bywa gościem w podcastach Glenna Diesena. Właściwie nie są to rozmowy, ale jego wykłady. Rozmowa jest jedynie dodatkiem. Jestem z zawodu inżynierem, trochę interesowałem się kiedyś fizyką jądrową, więc wiem i rozumiem o czym mówi. To jeden z najlepszych fachowców w dziedzinie broni jądrowej i środków jej przenoszenia. Akurat znów gościł u Diesena
Tematem były możliwości budowy bomb atomowych przez Iran. Wykład szalenie ciekawy, z mnóstwem szczegółów technicznych, ale przeznaczony jedynie dla osób z odpowiednią wiedzą. Zauważyłem, że jest nawet polska ścieżka dźwiękowa, ale nie miałem czasu na sprawdzenie, czy jest coś warta.
Także Postol mówi, że w chwili obecnej Iran nie posiada i nie zamierza posiadać broni jądrowej. Jest jednak zdania, że w sytuacji ekstremalnego zagrożenia, irańskie kierownictwo może zmienić zdanie. Właściwie będzie ZMUSZONE zmienić zdanie. Na podstawie dostępnych danych, rozważa różne scenariusze budowy takiej broni i w zależności od wybranej konstrukcji dochodzi do wniosku, że Iran jest w stanie zbudować od 10 do 20 głowic, które bez problemów może zamontować na posiadanych rakietach balistycznych. Czas budowy wyniósłby od kilku tygodni do kilku miesięcy. Jest zdania, że irańska wiedza pozwalałaby nawet ominąć konieczność eksplozji próbnej. Po prostu nie byłyby to żadne wymyślne konstrukcje.
Mówił także o obronie przeciwlotniczej. Mówił, że systemy Patriot są wobec irańskich rakiet bezskuteczne, że Izrael i w ogóle Zachód nie posiada żadnej skutecznej obrony przed nimi. Wspomniał, że niedługo będzie o tym mówić w Warszawie. I faktycznie, wyszukiwarka natychmiastpokazała mi stronę WATz informacją o konferencji w dniach 21-22.05.2026. Jednym z tematów ma być właśnie obrona przed rakietami balistycznymi. Postol jest wśród prelegentów. W naszym kraju wszystko co amerykańskie jest najlepsze, więc ciekaw jestem, czy będzie jakieś echo po tej szokującej prelekcji.
Ale gdy Postol mówił o Izraelu, przypomniałem sobie o czymś innym. Jakiś czas temu dostałem „namiary” na kilka źródeł dotyczących judaistycznej eschatologii. Szczerze mówiąc uważam, że są to brednie i takie tematy w ogóle mnie nie interesują, poza tym nie wiem, czy źródła są poważne, ale z ciekawości rzuciłem okiem. Najpoważniejsze wydaje się to.
Źródła skupiały się na sekcie Chabad Lubawicz. To ci od świec chanukowych. To w tej chwili najbardziej wpływowa żydowska sekta. To ona de facto rządzi w tej chwili Izraelem (czyli także USA). Okazuje się, że sekta ta ma swoją wersję eschatologii, która mówi, że nie tylko jednostki, ale cały naród Izraela musi dostąpić wybawienia. Aby to mogło nastąpić i aby dostąpić łaski bożej połączonej z przyjściem mesjasza, cały naród izraelski musi ponieść karę. Aby ściągnąć na siebie tę karę, Żydzi mają dać upust wszystkim swoim najgorszym cechom. Muszą być one widoczne dla całego świata. Wtedy świat ukarze Izrael. To wywoła Armagedon. Dopiero gdy naród izraelski zapłaci za swoje grzechy, będzie mógł zostać odkupiony i zasłużyć na przyjście obiecanego mesjasza.
Postol mówił także, że Iran jest jedyną myślącą racjonalnie stroną tego konfliktu. W tym momencie inaczej spojrzałem na to, co wyczynia Izrael. To nie jest normalne państwo i normalni ludzie!!! Tam religia wytycza kierunek działania. I te działania pasują jak ulał do tych bredni!!!
Prezydent Carter ujawnił już wiele lat temu, że Izrael ma ponad 300 głowic jądrowych. Ma też rakiety zdolne do ich przenoszenia. Rzekomo izraelska doktryna Samsona zakłada, że w momencie egzystencjonalnego zagrożenia, rakiety te odpalone zostaną na wszystkie duże miasta będące w ich zasięgu. A w ich zasięgu jest cała Europa…
Czy świat ukarze wtedy Izrael? I czy przyjdzie mesjasz?
Szczerze mówiąc nie śledzę „naszych“ i naszych mediów, więc nie wiem, czy ktokolwiek wspomniał o dwóch artykułach, jakie w ostatnich dniach ukazały się w czołowych amerykańskich mediach. A jest to naprawdę ciężki kaliber!!! Pierwszy z nich to artykuł Roberta Kagana, który ukazał się w The Atlantic. Już sam tytuł jest jak uderzenie pałką: Checkmate in Iran Washington can’t reverse or control the consequences of losing this war. – Szach-mat w Iranie. Waszyngton nie jest w stanie odwrócić ani opanować skutków swojej klęski w tej wojnie.
Przede wszystkim mało kto w naszym kraju wie, kto to jest Kagan. Bardziej znana jest jego małżonka – Victoria „fuck the EU” Nuland.
Obydwoje należą do kręgu osób, które Thierry Meyssan określa jako „straussianie” – to ludzie, którzy za kulisami praktycznie tworzą politykę USA. Kagan jest współautorem Project for the New American Century – projektu dla nowego amerykańskiego stulecia, który jest mapą drogową (nienawidzę tego określenia) dla polityki USA.
Nasz kraj nie prowadzi żadnej własnej polityki i nie ma u nas osób, które zajmowałyby się pracami nad nią, więc nie ma u nas nikogo, kto byłby odpowiednikiem Kagana. Nie mogę więc podać porównania z naszego podwórka, ale proszę sobie wyobrazić sytuację, że pod koniec pontyfikatu Jana Pawła II kardynał Dziwisz pisze dla Tygodnika Powszechnego artykuł o treści „Drodzy wierni, przegraliśmy z szatanem wojnę o dusze młodzieży. Obowiązkowe lekcje religii w szkołach zakończyły się klęską.” Taka jest waga artykułu Kagana!
Ale to nie koniec! Równocześnie w Gazecie Wyborczej jakiś profesor teologii pisze, że kościół nie ma szans w walce z szatanem! I wylicza, że ilość modlitw i egzorcyzmów, jakie jest w stanie odprawić kościół, jest dużo mniejsza od ilości zła, jaką jest w stanie wyrządzić szatan.
Porównywalny z czymś takim artykuł ukazał się w The Washington Post. Jest to wywiad z analitykiem CIA, który od 1985 roku zajmuje się analizą rozwoju armii chińskiej. Proszę sobie teraz wyobrazić, co po takich artykułach będą myśleć wierni? Z pewnością będą się zastanawiać kto tu jest potężniejszy i do kogo bardziej opłaca się modlić. Dokładnie w takiej sytuacji znajduje się nasz kraj. Dowiadujemy się, że hegemon, który miał nas chronić, i o którym myśleliśmy, że jest potęgą, jest zwykłym papierowym tygrysem, który nie tylko nie jest dla nas żadną ochroną, ale wręcz zagrożeniem, bo jego obecność na naszym terenie ściąga na nas niebezpieczeństwo ataku – nawet ataku nuklearnego!!
Czy ktoś w naszym kraju o tym mówi? Czy społeczeństwo w ogóle zdaje sobie z tego sprawę? Odpowiedź na obydwa pytania brzmi: NIE!!! Rządzą nami marionetki, podstawione i sterowane przez obce siły, a społeczeństwo jest tak ogłupione, że taka wiadomość jest dla niego typowym dysonansem poznawczym, więc zareaguje na nią agresją – jak dzieci, którym powiedziano, że nie ma Świętego Mikołaja. Taka jest niestety sytuacja w naszym kraju. Nie widzimy i nie rozumiemy, że po raz kolejny pchani jesteśmy do cudzej wojny. Ale tym razem może ona na zawsze zamienić nasz kraj – jak to określił Miedwiediew – w lekko nadtopiony obszar.
Proszę nie zrozumieć fałszywie mojego przykładu! USA nie walczą ze złem! USA to zło w najczystszej postaci!!! Chodzi mi jedynie o uświadomienie wagi obydwu artykułów. Nie napisali ich jacyś dziennikarze bez pojęcia! Kagan to człowiek, który przez kilkadziesiąt lat kształtował i nadal kształtuje politykę USA, Culver przez kilkadziesiąt lat śledził rozwój chińskiej armii. To ludzie, którzy wiedzą co mówią.
Gdybyśmy byli normalnym społeczeństwem, zastanawialibyśmy się teraz nad zmianą „opiekuna” albo przynajmniej nad normalizacją stosunków z Rosją i Białorusią (o Chinach już nie wspomnę), bo są to kraje, które nie stanowią dla nas zagrożenia, a współpraca i handel z nimi byłyby dla nas o wiele bardziej korzystne niż wiernopoddańcze relacje z Zachodem. Niestety nic nie wskazuje, że pójdziemy w tym kierunku.
Ale czy oba te artykuły faktycznie oznaczają upadek i koniec amerykańskiego imperium? Nie! Na to jest jeszcze za wcześnie! Owszem, obydwaj autorzy mają rację!! USA nie są taką potęgą militarną, za jaką są uważane. Fachowcy wiedzieli to już dawno, a Iran jedynie uświadomił to szerokiej publiczności wychowanej na hollywoodzkich bajkach. Szczerze mówiąc denerwują mnie komentatorzy, którzy skupiają się na niewątpliwej militarnej klęsce USA w Iranie. Próbowałem już wyjaśnić, że trwająca już trzecia wojna światowa, tylko w niewielkiej części jest klasyczną wojną. Struktury, których narzędziem są Stany Zjednoczone, dobrze wiedzą, że prawdziwa potęga USA nie leży w ilości żołnierzy, samolotów i okrętów!
Prawdziwa potęga USA leży w kontroli systemu rozliczeń międzynarodowych. Odcięcie od tego systemu jest dla większości krajów gospodarczym i politycznym wyrokiem śmierci. To powoduje możliwość nacisku na praktycznie każdy rząd. Innym elementem jest kontrola informacji. To możliwość sterowania tzw. opinią publiczną. To możliwość sterowania całymi społeczeństwami. Struktury te kontrolują także większość głównych mediów światowych. Także tutaj ich narzędziem są amerykańskie koncerny medialne i internetowe. I tu dochodzimy do prymitywnych wprost metod nacisku w postaci oczerniania. Wymieńmy tu jedynie aferę „Jebsteina” i naszą sławetną „aferę podkarpacką”.
Iran jest szczególnym przypadkiem. To stara cywilizacja, z inteligentnym i doskonale wykształconym społeczeństwem, rozwiniętym przemysłem i atutami terenowymi, które umożliwiają przekształcenie kraju w twierdzę, praktycznie niemożliwą do zdobycia klasycznymi metodami. Shock and awe – typowa amerykańska strategia militarna, całkowicie zawiodła w Iranie, ale w większości innych krajów nadal będzie ona skuteczna, więc nie można jej lekceważyć. Innym, bardzo ważnym elementem amerykańskiej potęgi jest umiejętność zmian rządów i destabilizacji całych regionów świata.
Tutaj musimy uświadomić sobie fakt, że USA są spadkobiercą imperium brytyjskiego. Wielka Brytania była kiedyś narzędziem tych samych struktur, ale z czasem potrzebne było większe, silniejsze narzędzie z większymi możliwościami. USA spełniały wszystkie potrzebne warunki. Pierwszym etapem „przeprowadzki” było narzucenie USA instytucji banku centralnego w formie Federal Reserve, następnymi etapami były dwie wojny światowe. Po imperium brytyjskim USA dostały w spadku regiony świata, które są praktycznie „z natury” niestabilne. To w wielu wypadkach sztuczne twory.
Zaś w wypadku tworów naturalnych i krajów, które wywalczyły sobie formalną niepodległość (jak np. Indie) zadbano o takie wytyczenie ich granic i o stworzenie w sąsiedztwie wrogich tworów (np. Pakistan), by w razie potrzeby łatwo było doprowadzić do konfliktów. Praktycznie cały Bliski Wschód stworzono na tej zasadzie. Teorie spiskowe mówią, że Izrael jest dziełem syjonistów. Tu bujda! Izrael jest brytyjskim pomysłem! Syjoniści byli wtedy jedynie narzędziem, ale dzisiaj urośli w siłę i są z pewnością częścią struktur! Campbell-Bannerman Report z 1907 roku mówi wyraźnie, że w regionie posiadającym ogromne zasoby surowców energetycznych (Bliski Wschód), ale zamieszkanym przez lud o tej samej kulturze i języku (Arabowie), istnieje niebezpieczeństwo powstania jednego, silnego tworu państwowego, który będzie te zasoby kontrolować. Nie można do tego dopuścić i dlatego konieczne jest tam stworzenie obcego tworu, który ten rejon na stałe zdestabilizuje.
Tym tworem jest Izrael. USA do dzisiaj korzystają z brytyjskich wpływów w tym regionie. USA są nadal niekwestionowanym mistrzem we wszelkiego rodzaju operacjach regime change, w organizowaniu kolorowych rewolucji, arabskich wiosen i innych metodach, jeśli nie obalania niewygodnych rządów, to przynajmniej destabilizacji krajów i całych regionów. Ani Rosja, ani Chiny nie potrafią tego robić i nie mają takich możliwości. To jest element potęgi USA, który moim zdaniem jest o wiele ważniejszy niż potęga militarna. Tego i innych elementów soft power w żadnym wypadku nie można lekceważyć!!!
Czytając ten tekst i poprzedni wpis, zapewne wiele osób uśmiecha się teraz z politowaniem albo puka się w czoło myśląc: co on tu za brednie wypisuje! Przecież USA nie są w stanie zaopatrzyć całego świata w ropę i gaz! Oczywiście, że nie są!!! Ale nie o to chodzi! Jak zwykle wszystko wyjaśnia stara rzymska maksyma divide at impera – dziel i rządź! Poprzez tę niemożliwość USA mają co najmniej trzy korzyści. Po pierwsze – kraje muszą konkurować pomiędzy sobą cenowo, czyli kto da więcej. Po drugie – muszą konkurować o względy USA. Po trzecie – jeśli będą zmuszone do konkurencji, to nie będą w stanie porozumieć się i stworzyć jakiegoś wspólnego frontu przeciw USA.
Ale wróćmy do wymienionych na wstępie artykułów. Jak je rozumieć? W wypadku Culvera jest to zimna opinia analityka, który przedstawia dostępne dane i porównuje możliwości USA i Chin. Wnioski każdy może sobie sam wyciągnąć. Inaczej jest w wypadku Kagana. Oczywiście nie mam możliwości czytania jego myśli, ale wygląda mi to na tekst człowieka, którego świat może jeszcze się nie zawalił, ale doznał sporego wstrząsu. Sądzę, że jak wielu ludzi w USA, żył on mitem o potędze amerykańskiej armii. Iran sprowadził go na ziemię i upadek musiał być bolesny. Wygląda na to, że do tej pory opracowywał swoje analizy przy założeniu, że amerykańska armia jest w stanie umożliwić ich realizację. Ale jak to wyglądało dotychczas? Bombardowano jakiś słaby kraj, bez silnej armii, a jeśli w ogóle jakaś była, to za odpowiednią opłatą wyłączano obronę przeciwlotniczą (jak w Wenezueli), potem instalowano swoje marionetki i ogłaszano wielkie zwycięstwo. W Iranie trafiła kosa na kamień. Po kilku dniach od rozpoczęcia operacji, w wypowiedziach amerykańskich oficjeli – z Trumpem na czele, słyszało się wyraźne zdziwienie, że Iran jeszcze nie upadł. Najwyraźniej ci ludzie żyli w swojej bańce informacyjnej i kompletnie nie rozumieli co się dzieje. Martianow już od wielu lat twierdzi, że amerykańscy wojskowi kompletnie nie mają pojęcia o tym, jak wygląda prawdziwa wojna z prawdziwym przeciwnikiem. Do tej pory nikt mu nie wierzył…
Co będzie dalej? Oczywiście nie mam szklanej kuli, ale sądzę, że USA muszą teraz spróbować jakoś odzyskać twarz. Najprawdopodobniej będzie to jakaś zmasowana akcja medialna. Mam nadzieję, że nie będą idiotami i nie wyślą do Iranu wojsk lądowych. Naprawdę żal by mi było tylu wdów i sierot. Z pewnością kraje Zatoki Perskiej będą „urabiane” i „przekonywane” do tego, by broń boże nie zawierały z Iranem żadnych paktów o nieagresji lub jakichkolwiek porozumień. Wojna z Iranem z pewnością się nie zakończy, ale sądzę, że przeistoczy się ona w coraz szczelniejszą izolację Iranu i próbę ekonomicznego zniszczenia tego kraju. Z pewnością czeka nas następny etap odcinania Chin od dostaw ropy i LNG, czyli blokada Cieśniny Malakka. Zmierzające do Chin tankowce, którym udało się przemknąć przez „blokadę blokady”, muszą tamtędy przepływać. USA coraz bardziej naciskają na Indonezję, by ta udostępniła swoją przestrzeń powietrzną dla amerykańskich samolotów. Indonezja w obawie przed amerykańskimi cłami, podpisała na początku tego roku bardzo niekorzystną dla siebie umowę, zobowiązującą ją do zakupu amerykańskiej ropy i gazu za 15 miliardów dolarów rocznie. Dosłownie w kilka godzin po podpisaniu tej umowy, amerykański sąd najwyższy orzekł, że cła te są niezgodne z prawem. Ta umowa oznacza praktycznie bankructwo tego kraju i obawiam się, że Indonezja dostanie ofertę nie do odrzucenia i w końcu się na to zgodzi. Wprawdzie Chiny były przewidujące i wybudowały w Mjanma, czyli w Birmie, port dla tankowców i rurociąg, którym bliskowschodnia ropa jest transportowana do Chin z ominięciem cieśniny Malakka, ale jakimś dziwnym trafem pojawili się w tym kraju terroryści, którzy ciągle ten rurociąg uszkadzają…
Ale obawiam się, że najciekawsze rzeczy dziać się będą w Europie. Obyś żył w ciekawych czasach… W Rosji coraz wyraźniejsze są naciski na jak najszybsze zakończenie wojny na Ukrainie. Czy Putin się w końcu ugnie? Sądzę, że będzie musiał. Ciekawe, jak to będzie wyglądać. 14 maja Rosja zaatakowała Ukrainę przy pomocy ponad 1500 dronów. Najciekawsze jest to, że obok celów militarnych, celem ataku były także obiekty amerykańskich koncernów jak Cargill, Coca-Cola, Boeing, Mondelez i Philip Morris. Z USA brak jakiejkolwiek reakcji. Ale rośnie także liczba ukraińskich ataków nie tylko na rosyjskie instalacje naftowe, ale także na budynki mieszkalne. Wiadomo, że nie byłyby one możliwe bez pomocy z zewnątrz. Jeżeli rosyjscy dyplomaci mówią, że jest to igranie z ogniem, to obawiam się, że niedługo Rosja posłucha rad Karaganowa i komuś dla otrzeźwienia „przyiwani”. Ciekawe, jaki to będzie kraj… Osobiście stawiam na Niemcy.
Dlaczego jestem przekonany, że w końcu Rosja będzie zmuszona do interwencji? Wystarczy przeczytać sławetny plan Extending Russia agencji RAND jeszcze z 2019 roku. Wszystkie jego punkty są krok po kroku realizowane. Ale plan ten mówi wyraźnie, że całkowite odcięcie Europy od rosyjskich źródeł energii, jest możliwe jedynie w wypadku wojny z Rosją. Już pojawiają się głosy o konieczności dogadania się z Rosją, Nord Stream jeszcze da się naprawić, wiele starych rurociągów nadal istnieje, wznowienie dostaw nie jest problemem. W końcu nacisk społeczny może być tak duży, że politycy nie będą mieli innego wyjścia. Należy temu zapobiec. Jestem przekonany, że – podobnie jak na Ukrainie – dojdzie do takiej eskalacji, że Rosja nie będzie miała innego wyjścia, jak interwencja militarna. Praktycznie cała rosyjska infrastruktura do transportu ropy i płynnego gazu jest w okolicach Petersburga. Wystarczy zablokować Zatokę Fińską albo Cieśniny Duńskie. I cel zostanie osiągnięty. A winny jak zwykle będzie Putin i jak zwykle ciemny lud w to uwierzy…
Można by pomyśleć, że marzenie o stworzeniu supermena – umiejącego przezwyciężyć biologiczne, naturalne ograniczenia człowieka – to jedynie sen szalonych generałów. Temat doskonale nadający się do filmów science-fiction. Od dekad prowadzi się we wszystkich mocarstwach światowych transhumanistyczne eksperymenty nad stworzeniem „super-żołnierza”. Podobnie jak zmienia się geny soi, żeby była odporna na glifosat, tak od lat tworzy się zmodyfikowanych genetycznie ludzi.
Na przykład raport RAND sponsorowany przez Pentagon, opublikowany w 2021 r., przedstawia potencjał technologiczny tych kontrowersyjnych badań trans humanistycznych, które obejmują potencjalne „dodanie genów gadzich, które zapewnią zdolność widzenia w podczerwieni” oraz „uczynienie ludzi silniejszymi, bardziej inteligentnymi lub lepiej przystosowanymi do ekstremalnych środowisk”.
Modyfikacja epigenetyczna nie narusza sekwencji DNA i jest ponoć w pełni odwracalna. Tak przynajmniej twierdzi wyjątkowo sztuczna inteligencja. Usypia lub aktywuje wybrane geny.
Kiedy nauka bawi się w Boga i tworzy sztucznych ludzi. (C) Report24/KI
Nauka podąża obecnie ścieżkami, które mało kto uznałby za możliwe – lub za etycznie uzasadnione: naukowcy pracują nad sztucznym tworzeniem ludzi bez komórki jajowej, nasienia czy macicy. To, co niegdyś uważano za mroczną dystopię, jest obecnie omawiane i finansowane pod pozorem postępu medycznego i otwartości technologicznej.
To, co w sposób łagodzący przedstawia się opinii publicznej jako postęp medyczny, idealnie wpisuje się w program ideologii, która zyskuje coraz większy wpływ: transhumanizmu. Od lat Światowe Forum Ekonomiczne (WEF) głosi, że człowiek potrzebuje „kolejnego etapu ewolucji” – poprzez połączenie z maszynami, edycję genomu i optymalizację biotechnologiczną. Człowiek, jak ogłosił myśliciel WEF Yuval Noah Harari, jest „hackowalny” – jego biologia to kwestia przetwarzania danych. Źródło.
Nastają czasy „ery posthumanistycznej”, w której człowiek nie będzie już istotą indywidualną, a jedynie produktem. Dodajmy do tego cyfrową tożsamość, manipulacją genetyczną i wykorzystanie sztucznej inteligencji do całkowitej kontroli nad życiem – łącznie z projektowaniem genetycznym i globalnym sterowaniem populacją.
Zawsze tam, gdzie są zagrożenia nadużycia rozwoju badań dla celów sprzecznych z celami ludzi, jest też pozytywna strona – rozwój nauki w celu lepszego zrozumienia procesów życiowych i co za tym idzie opracowania sposobów poprawy warunków życia oraz zdrowia społeczeństw. Właśnie dlatego, że samozwańczy filantropi obiecują nam podstępnie świetlaną przyszłość, kusząc poprawą zdrowia, trzeba zwiększyć społeczną kontrolę nad kierunkiem takich badań. Całkowity zakaz badań genetycznych to jest wylewanie dziecka z kąpielą. Nie możemy dopuścić do nadużycia genetyki przeciwko ludzkości. Jednak rozwoju badań nie powstrzyma się samymi zakazami.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
MD: Z dużym wahanie umieszczam tę analizę. Fakty są chyba [??] nie do obalenia. Ale jakie mogą być SKUTKI ich ujawnienia?? Czytać proszę trzymając się krzesła.
—————————————————–
wyjaśniają: Pułapka Tukidydesa odnosi się do naturalnego, nieuniknionego zamieszania, które następuje, gdy rosnąca potęga zagraża odsunięciu władzy panującej… wynikające z tego naprężenia strukturalne sprawiają, że gwałtowny konflikt staje się regułą, a nie wyjątkiem.
MD: To slogan, mający pokazać, że piszący gryzipiórek to głębia umysłu i wiedzy. Taka teraz moda.
Tucker Carlson niedawno wyznał: „Długo będę dręczony faktem, że odegrałem rolę w wyborze Donalda Trumpa. I chcę powiedzieć, że przepraszam za wprowadzenie ludzi w błąd”. Jak można dziś nie czuć żalu i wstydu za to, że uwierzyło się w Trumpa? Będę szczery: chociaż nie ponoszę żadnej odpowiedzialności za wybór Trumpa, wstydzę się, że pokładałem w nim jakąkolwiek nadzieję.
Fenomen Trumpa przypomina formę zbiorowej hipnozy. Ma wymiar religijny, który czyni go wyjątkowym w historii amerykańskiej polityki. Dla wierzącego każda porażka, każdy skandal, każde kłamstwo jest dowodem na to, że Trump walczy z Deep State, fake newsami, bagnem, elitą Waszyngtonu, Demokratami, Nowym Porządkiem Świata, FBI i kto wie, z czym jeszcze.
Operacja psychologiczna Q była szczególnie skuteczna w oddziaływaniu na wyobraźnię religijną Amerykanów nieufnych wobec rządu. Dobrze wyjaśnia to Marjorie Taylor Green, która przyznaje, że „dała się nabrać na to pod koniec 2017 i 2018 roku”: „To w zasadzie sekta. […] To, co robi, to bierze warstwę prawdy, a następnie przekręca ją w kłamstwo. […] Q odniosło ogromny sukces. To była prawdopodobnie jedna z najskuteczniejszych operacji psychologicznych, jakie kiedykolwiek widziałam, ponieważ wykorzystała warstwę prawdy i rzeczy, którymi ludzie byli najbardziej zafascynowani, i była w stanie wykorzystać to i przekręcić ich przekonania, aby w pełni zaufać anonimowej osobie lub anonimowemu podmiotowi”.
Z perspektywy czasu najdziwniejsze jest to, że radykalni syjoniści nie ukrywali swojego quasi-religijnego uwielbienia dla Trumpa. W maju 2018 roku, komentując decyzję Trumpa o przeniesieniu ambasady USA do Jerozolimy, sam Netanjahu porównał go do Cyrusa Wielkiego.
Nie ma wstydu w byciu zdradzonym. Nikt nie wini Jezusa za to, że zaufał Judaszowi. Ale wstydem jest dać się oszukać. A prawda o Trumpie nie jest taka, że zdradził swoich zwolenników w 2025 roku, ale że oszukał ich w 2016 roku. Ci, którzy wierzyli, że da radę, zrobili to pomimo wielu sygnałów ostrzegawczych.
Sztuka bycia kupionym
Pierwszym kluczem do zrozumienia Trumpa była jego proza. Człowieka, który pisze książki, należy oceniać przede wszystkim po samych książkach. W takim przypadku wystarczyło jedno spojrzenie na tytuły:„Sztuka zawierania transakcji” (1987), „Jak się wzbogacić” (2004), „Droga na szczyt” (2004), „Myśl jak miliarder” (2004), „Jak zbudować fortunę” (2006), „Myśl na wielką skalę i kop tyłki” (2007) i „Myśl jak mistrz” (2009).
Trump wierzy, że wszystko można kupić, że społeczeństwo opiera się wyłącznie na transakcjach, a spryt jest kluczem do sukcesu. W swojej książce „Sztuka transakcji”, bestsellerze z 1987 roku, napisał:
Ostatnim kluczem do mojego sposobu promocji jest brawura. Odwołuję się do ludzkich fantazji. Ludzie sami nie zawsze myślą na wielką skalę, ale wciąż potrafią się ekscytować tymi, którzy tak myślą. Dlatego odrobina przesady nigdy nie zaszkodzi. Ludzie chcą wierzyć, że coś jest największe, najwspanialsze i najbardziej spektakularne. Nazywam to prawdziwą przesadą. To niewinna forma przesady – i bardzo skuteczna forma promocji.
W jego książkach nie ma śladu mądrości ani odrobiny humoru. W rzeczywistości Trump nie ma żadnej kultury literackiej ani filozoficznej i to widać.
W książkach Trumpa wyraźnie widać również jego narcyzm. Każde zdanie sprowadza się do: „Jestem najlepszy i wiem wszystko o wszystkim”. Trump nie jest tylko sprzedawcą; jest także produktem.
Po otwarciu Trump Tower na Manhattanie w 1983 roku, masowa promocja jego książki „Sztuka transakcji” uczyniła z Trumpa celebrytę. Tony Schwartz, współautor książki – który według Schwartza napisał ją w całości (a wkład Trumpa ograniczał się do usunięcia najmniej pochlebnych fragmentów) – od 2016 roku powtarza, że dręczy go poczucie winy za to, że pomógł Trumpowi zostać prezydentem. Trump, jak twierdzi, kłamie nieustannie, bez najmniejszych zahamowań czy poczucia winy. „W Trumpie jest pustka. Brak duszy. Brak serca”.
Trzecim elementem, który pomógł w stworzeniu wizerunku Trumpa jako miliardera-bohatera (odpowiednika świętego w religii pieniędzy), jest reality show The Apprentice, współprodukowany przez samego Trumpa i emitowany od 2004 r., w którym Trump w zasadzie sprzedaje samego siebie.
Drugim kryterium, według którego Trump powinien być oceniany, były jego osiągnięcia biznesowe. Czy Trump jest artystą w interesach i zwycięzcą, za którego się podaje? Nie. Reklama jest myląca. Trump nie jest człowiekiem, który sam doszedł do wszystkiego, ale mitem, który sam stworzył. Choć zawsze twierdził, że otrzymał od ojca milion dolarów na rozkręcenie własnego biznesu, śledztwo „New York Timesa” z 2018 r. ujawniło, że „otrzymał co najmniej 413 milionów dolarów, czyli równowartość dzisiejszych dolarów, z czego większość dzięki unikaniu płacenia podatków w latach 1990.”.
Nie dość, że odziedziczył ten początkowy majątek bez kiwnięcia palcem, to jeszcze zainwestował go w nieudane przedsięwzięcia. Trump ogłaszał upadłość sześć razy w swojej karierze. Jego kasyno Taj Mahal ogłosiło upadłość zaledwie 15 miesięcy po otwarciu – jak kasyno może zbankrutować? W latach 1990. i 2000. doszło do kolejnych bankructw: Trump Castle i Trump Plaza Hotel w 1992 roku, następnie Trump Hotels & Casino Resorts w 2004 roku z długiem w wysokości 1,8 miliarda dolarów, a wreszcie Trump Entertainment Resorts w 2009 i 2014 roku.
W latach 1990. Trump był zadłużony na 5 miliardów dolarów, w tym miliard dolarów osobiście – był miliarderem na minusie. Wtedy grupa bankierów pod przewodnictwem Wilbura Rossa, byłego dyrektora Rothschild Inc., postanowiła go uratować (Trump miał nagrodzić Wilbura Rossa stanowiskiem Sekretarza Handlu w 2016 roku). Według wypowiedzi adwokata specjalizującego się w nieruchomościach Alana Pomerantza w CNN w 2016 roku, przemawiającego w imieniu bankierów: „Podjęliśmy decyzję, że żywy będzie dla nas więcej wart niż martwy – martwy oznacza bankructwo… Utrzymaliśmy go przy życiu, aby nam pomógł”
Jeśli jest nieudanym potentatem kasynowym, to czy Trump jest przynajmniej uczciwy? Oczywiście, że nie. Trump był stroną ponad 4000 procesów sądowych. Jego pierwszy pozew pochodzi z 1973 roku. Trump został oskarżony przez rząd federalny o dyskryminację rasową w związku z wynajmem budynków wybudowanych ze środków publicznych. Zatrudnił prawnika Roya Cohna, który nauczył go życia.
Jak powiedział Greg Reese: „Niepisane zasady, które Roy Cohn pomógł zaszczepić w Donaldzie Trumpie, to: po pierwsze: nigdy nie przepraszaj, nigdy nie przyznawaj się do winy. Po drugie: zawsze kontratakuj i uderzaj mocniej. Po trzecie: Używaj systemu prawnego jako broni. Po czwarte: manipuluj mediami. Po piąte: używaj strachu jako tarczy i miecza. I po szóste: buduj fortecę lojalności i bezwzględnie karz nielojalność. Strategia Cohna nie tylko sprawdziła się w przypadku rywali biznesowych i sędziów, ale także pozwoliła na oszukanie milionów ludzi”.
„Sztuka kłamstwa”, a nie sztuka zawierania umów, jest esencją Trumpa. Trump rozsiewa ogromne kłamstwa na każdy temat i niestrudzenie je powtarza. Osoby z bliskiego otoczenia Trumpa, takie jak jego była dyrektor ds. komunikacji Stephanie Grisham, donoszą, że Trump uważa, iż samo powtórzenie czegoś tysiące razy czyni to prawdą.
Wielkie kłamstwa Trumpa są liczne. Na przykład: „Zakończyłem osiem wojen” (a zatem „zasługuję na Pokojową Nagrodę Nobla”). W 2024 roku Trump oświadczył: „Jestem jedynym prezydentem w historii nowożytnej, który opuścił urząd z mniejszym długiem publicznym niż w momencie objęcia urzędu”. W rzeczywistości, za jego prezydentury, dług wzrósł o 7,8 biliona dolarów, co stanowi rekordowy wzrost o 40 procent. Kłamanie, a następnie nazywanie kłamcami tych, którzy demaskują jego kłamstwa, to instynktowny wzorzec zachowania Trumpa.
Jednym z największych kłamstw Trumpa jest zainscenizowane wydarzenie z 13 lipca 2024 roku w Butler w Pensylwanii (obejrzyj film Johna Hankeya „Trump na celowniku?”, jeśli nie widziałeś).
To tak kolosalne kłamstwo, że nikt nie odważył się go potępić, ponieważ sama myśl o takim kłamstwie wydaje się nieznośnie obsceniczna. Każdy wolałby udawać, że w nie wierzy, niż ryzykować tak poważne oskarżenie. Dziewięć miesięcy później jednak pomysł sfingowanego ataku zyskuje popularność wśród rozczarowanej MAGA, zwłaszcza od czasu ujawnienia przez Joe Kenta informacji o utrudnianiu śledztwa przez FBI (zobacz dyskusję rozpoczętą przez Trishę Hope, a udostępnioną przez Marjorie Taylor Green, lub ten post, w którym wspomniano o Timie Dillonie i Emerald Robinson).
Metoda Roya Cohna to sposób, w jaki Trump poradził sobie z problemem Epsteina. To nie przypadek, że operacja psychologiczna Q, przedstawiająca Trumpa jako Anioła Sprawiedliwości w walce z pedofilami-czcicielami szatana (wszyscy Demokraci), nabrała rozpędu akurat wtedy, gdy skandal Epsteina po raz pierwszy trafił na pierwsze strony gazet. Teraz wiemy dlaczego: jego nazwisko pojawia się ponad 38 000 razy w odtajnionych dokumentach. Wśród nich znajdują się zarzuty wobec niego o gwałty na dziewczynkach w wieku 13–15 lat w jego klubie golfowym w Kalifornii.
Ale historia ta ma morał: Trump wpadł we własną pułapkę. Wzbudził wściekłość opinii publicznej i wywołał nieskrępowane żądanie ujawnienia akt Epsteina. Teraz zaciekle sprzeciwia się ich ujawnieniu, nazywając je „demokratycznym oszustwem”. „To zaszkodzi moim przyjaciołom” – miał powiedzieć Trump Marjorie Taylor Greene, aby odwieść ją od przyłączenia się do Demokratów w rezolucji wzywającej do odtajnienia. Taylor Greene ujawnia kolejne szokujące wyznanie: „Trump napisał mi SMS-a, że jeśli mój syn zginie, to na to zasługuję, bo go zdradziłam”.
Powinniśmy byli się domyślić. Już w 2002 roku Trump powiedział magazynowi „New York”: „Znam Jeffa od piętnastu lat. Wspaniały facet. To świetna zabawa. Mówi się nawet, że lubi piękne kobiety tak samo jak ja, a wiele z nich jest młodych. Nie ma wątpliwości – Jeffrey lubi życie towarzyskie”. Istnieją liczne zdjęcia Trumpa z Ghislaine Maxwell i Jeffreyem Epsteinem, a także nagranie wideo z imprezy zorganizowanej przez Epsteina w 1992 roku w Mar-a-Lago (posiadłości Trumpa w Palm Beach), na której pojawiły się młode, pijane nastolatki.
Trump jest znanym przestępcą seksualnym, który spotkał się z 28 skargami dotyczącymi molestowania lub gwałtu. Chwalił się, że wkradał się do przymierzalni młodych dziewcząt biorących udział w konkursach piękności, których jest organizatorem. I nie zapominajcie: „Kiedy jesteś gwiazdą”, chwalił się, możesz po prostu „złapać je za cipkę!”. W nagraniu audio z 2006 roku Trump stwierdza, że minimalny wiek, od którego można sypiać z dziewczyną, to dwanaście lat.
Narcystyczny oszust
Trump jest oszustem. Pasuje do profilu analizowanego przez Marię Konnikovą w książce The Confidence Game, gdzie pisze: „Prawdziwy oszust nie zmusza nas do niczego; czyni nas współwinnymi naszej własnej zguby. Nie kradnie. My dajemy”. W wywiadzie dla The New York Times opublikowanym 2 maja Tucker Carlson wspomina o „hipnotyzującej” jakości Trumpa, która może „osłabić ludzi wokół niego i sprawić, że będą bardziej posłuszni i zdezorientowani. Sam tego doświadczyłem. Spędzasz dzień z Trumpem i jesteś w takiej krainie snów, jakbyś palił haszysz albo coś takiego… i może być w tym jakiś nadprzyrodzony element”.
W 2019 roku George Conway napisałartykuł dla „The Atlantic”, w którym postawił diagnozę złośliwego narcyzmu, popartą licznymi świadectwami. Czytając dziś ponownie jego artykuł, uderza oczywistość tego wszystkiego – oczywistość, której nie chcieliśmy dostrzec, ponieważ przedstawili nam ją Demokraci, których uznaliśmy za całkowicie niegodnych uwagi.
Eksperci definiują narcystyczne zaburzenie osobowości (NPD) jako „uporczywy wzorzec wielkościowości, potrzeby podziwu, braku empatii i wyolbrzymionego poczucia własnej wartości. Osoby z NPD mogą sprawiać wrażenie chełpliwych, aroganckich, a nawet niesympatycznych”.
Narcyzm Trumpa, prawdopodobnie z pogranicza psychopatii, czyni go idealnym przedstawicielem swoich sponsorów – zawsze na sprzedaż, pozbawiony jakichkolwiek zahamowań moralnych i podatny na manipulację pochlebstwami. Benjamin Disraeli kiedyś wyjaśnił swój wpływ na królową Wiktorię tymi słowami: „Każdy lubi pochlebstwa, a jeśli chodzi o rodzinę królewską, należy je nakładać kielnią”. A więc z Trumpem: powiedz mu, że jest najwspanialszym człowiekiem w historii, a podpisze twoją ustawę. A jeszcze lepiej, niech jego doradczyni duchowa Paula White powie mu, że jest Jezusem.
Kłamstwo wymaga energii mentalnej, nawet od doświadczonego kłamcy, takiego jak Trump, ponieważ człowiek, który kłamie, oddychając, musi stale przypominać sobie kłamstwa, które już wypowiedział, aby nie zaprzeczyć samemu sobie. Starzenie się niesie ze sobą spadek energii mentalnej, a Trump nie ma już czujności potrzebnej, aby wiedzieć, kiedy przestać. Kłamie z przyzwyczajenia. Nie tylko stracił mistrzostwo w sztuce kłamania, ale stracił także zdolność ukrywania swojej narcystycznej patologii. W styczniu tego roku korespondent New York Timesa zapytał Trumpa, czy widzi jakieś ograniczenia w sprawowaniu swojej władzy na skalę globalną. „Tak, jest jedna rzecz. Moja własna moralność. Mój własny umysł. To jedyna rzecz, która może mnie powstrzymać”. 13 kwietnia Trump opublikował na „Truth Social” zdjęcie siebie jako Jezusa.
Megalomański narcyzm Trumpa jest teraz widoczny w jego planach dotyczących pomników własnej chwały. Ogłosił budowę w Waszyngtonie „NAJWIĘKSZEGO i NAJPIĘKNIEJSZEGO Łuku Triumfalnego na świecie” (trzy razy wyższego niż łuk Napoleona w Paryżu). Krótko przedtem ujawnił swoje plany dotyczące Biblioteki Prezydenckiej Trumpa w Miami, gigantycznego wieżowca, który służyłby również jako hotel, z Air Force One wystawionym w holu i obejmującym ogromne audytorium z gigantycznym złotym posągiem Trumpa (zobacz parodię tutaj). Jego megalomańskie projekty obejmują również budowę sali balowej o wartości 400 milionów dolarów we wschodnim skrzydle Białego Domu (koszt został teraz podniesiony do 1 miliarda dolarów ). Dodajmy do tego decyzję Trumpa o dołączeniu swojego nazwiska do kompleksu artystycznego i sali koncertowej Kennedy Center, przemianowanego na Trump Kennedy Center. Podpisał się również na lotnisku w Palm Beach, Instytucie Pokoju Stanów Zjednoczonych oraz bulwarze prowadzącym do Mar-a-Lago, a także planuje złożyć swój podpis na nowej walucie USA oraz umieścić swoje zdjęcie i podpis złotymi literami na amerykańskich paszportach.
Patologia Trumpa jest teraz tematem głównego nurtu, nie tylko wśród Demokratów. Były prawnik Trumpa, Ty Cobb, który pełnił funkcję specjalnego doradcy Trumpa w jego pierwszej kadencji, publicznie oświadczył, że „jego stan psychiczny znacznie się pogorszył” do tego stopnia, że nie nadaje się już do pełnienia służby. „The Atlantic” donosi o zeznaniach wieloletniego współpracownika Trumpa, który pragnął zachować anonimowość: „Ostatnio mówi o tym, że jest najpotężniejszą osobą, jaka kiedykolwiek żyła. Chce być zapamiętany jako ten, który dokonał rzeczy, których inni nie byliby w stanie dokonać, dzięki swojej czystej sile i silnej woli”. 17 kwietnia „Washington Examiner” opublikował artykuł zatytułowany „Donald Trump traci rozum ”:
79-letni mężczyzna, który od dawna zmagał się z chaosem, teraz jest przez niego pochłonięty. Jego epizody [choroby md] stają się coraz częstsze, a dobre dni coraz bardziej odległe. Nie stracił poczucia przyzwoitości ani dobrego wychowania – nigdy ich nie miał – ale resztki samokontroli. Wszyscy wokół to widzą. Jednak, czy to z ambicji, tchórzostwa, czy znużonej akceptacji, wciąż szukają sposobów na racjonalizację jego zachowania. Tragedia nie dotyczy już Trumpa. Teraz dotyczy Ameryki.
Państwo głębokie, płytka koncepcja
Osoba Trumpa, w którą wierzyli niektórzy z nas, była jedynie wizerunkiem, fikcją stworzoną przez potężną machinę propagandową. Sprzedano nam nie tylko postać, ale i historię, w której wspierała go tajna grupa wysoko postawionych, cnotliwych patriotów, gotowych rozpętać „burzę” przeciwko tajnej grupie wysoko postawionych pedofilskich globalistów, znanej jako Deep State, spiskującej, by zniewolić nas w ramach ich „Nowego Porządku Świata”. Aleksander Dugin, który najwyraźniej nadal myśli w ten sposób, nazwał te dwie grupy Deep State i „Głębokim Państwem”.
Głębokie Państwo to koncepcja, która ma pewną użyteczność jako ogólna metafora mechanizmów władzy w liberalnych demokracjach, ale jako realny byt pozostaje na zawsze nieuchwytna. Jest jak freudowska nieświadomość, którą dostrzegamy dopiero, gdy powraca do świadomości. Głębokie Państwo jest koncepcją tak niejasną, że można ją zdefiniować w dowolny sposób. Istnieją różne rodzaje „głębokich władz”, jeśli można tak powiedzieć, ale nie stanowią one bytu.
I żadna głęboka potęga nie jest silniejsza niż Izrael w Ameryce. Rozważmy, jak podjęto decyzję o zbombardowaniu Iranu w lutym ubiegłego roku, jak wyjaśnił New York Times w artykule z 7 kwietnia: „Jak Trump poprowadził USA na wojnę z Iranem”. 11 lutego w Sali Sytuacyjnej Białego Domu (pokoju kryzysowym wyposażonym w bezpieczny sprzęt komunikacyjny, zarządzanym przez Radę Bezpieczeństwa Narodowego) odbyło się spotkanie z udziałem Benjamina Netanjahu w towarzystwie izraelskich oficerów wywiadu. Stojąc przed ekranem, na którym wyświetlano dyrektora Mossadu Davida Barneę i izraelskich oficerów wojskowych, Netanjahu przedstawił swoje argumenty za zbombardowaniem Iranu za pomocą prezentacji PowerPoint, demonstrując, że doprowadziłoby to do upadku reżimu irańskiego, a tym samym do natychmiastowego rozwiązania wszystkich problemów na Bliskim Wschodzie za jednym zamachem, a jednocześnie uczyniłoby Trumpa najwybitniejszym człowiekiem w historii. Naprzeciwko niego siedzieli prezydent Trump, sekretarz wojny Peter Hegseth, szef sztabu Dan Caine, sekretarz stanu Marco Rubio, dyrektor CIA John Ratcliff, szef sztabu Susie Wiles, a także Jared Kushner i Steve Witkoff, nieoficjalni negocjatorzy. Po wystąpieniu Netanjahu Trump skinął głową i powiedział: „Brzmi to dla mnie dobrze”.
Ta sama grupa spotkała się ponownie następnego dnia, bez Netanjahu, ale z wiceprezydentem J.D. Vance’em, który właśnie wrócił z Azerbejdżanu. Hegseth był na pokładzie; Ratcliff, Vance i Rubio byli sceptyczni; Caine był niezdecydowany, a Wiles pozostał na uboczu. Ostatnie spotkanie odbyło się 26 lutego, z udziałem kilku innych osób, takich jak doradca David Warrington, którzy omawiali legalność takiej interwencji. Trump zakończył spotkanie słowami: „Myślę, że musimy to zrobić”. W międzyczasie odbył kilka rozmów telefonicznych z Netanjahu, który nalegał na szybkie działanie. Następnego dnia, 27 lutego, Trump wysłał następującą wiadomość z Air Force One: „Operacja Epic Fury została zatwierdzona. Żadnych przerwań. Powodzenia”.
Pytanie: Skoro to Państwo Głębokie wciągnęło Stany Zjednoczone w wojnę z Iranem, zidentyfikuj je na podstawie tego przekazu. Dodatkowa wskazówka: irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi poinformował, że podczas negocjacji prowadzonych 11 i 12 kwietnia w Islamabadzie (Pakistan), w których uczestniczyli Kushner i Wilkoff, J.D. Vance gwałtownie przerwał negocjacje po otrzymaniu telefonu od Netanjahu.
Pierwszy żydowski prezydent USA?
MAGA od początku była MIGA, tak jak neokonserwatywny PNAC był Projektem Nowego Wieku Izraela.
Od stycznia 2025 roku Netanjahu odwiedził Biały Dom siedem razy. 5 lutego 2025 roku wręczył Trumpowi złoty pager, upamiętniający morderstwo popełnione przez Izrael na członkach Hezbollahu lub ich krewnych (w tym dzieciach) 23 września 2024 roku przy użyciu pagerów-pułapek. W zamian Trump wręczył mu swoje podpisane zdjęcie z napisem: „Dla Bibiego, wielkiego przywódcy”.
15 września 2025 roku Netanjahu oświadczył na konferencji prasowej w Jerozolimie, wraz z Marco Rubio, że: „Donald Trump jest największym przyjacielem Izraela w Białym Domu”. Trump tak skutecznie realizował politykę zagraniczną dyktowaną przez Netanjahu, że Netanjahu musiał publicznie bronić się przed oskarżeniami o kontrolowanie Trumpa: „Trump jest najbardziej niezależnym przywódcą, jakiego kiedykolwiek widziałem. Pogląd, że kontroluję Trumpa, to kłamstwo”.
W grudniu 2025 roku, podczas obchodów Chanuki w Białym Domu, osobowość medialna Mark Levin, żarliwy syjonista, który jest częścią wewnętrznego kręgu Trumpa, objął Trumpa ramieniem i przedstawił go kamerom telewizyjnym jako „pierwszego żydowskiego prezydenta ”, a Trump odpowiedział: „To prawda”. Czy mówił prawdę, tym razem? Istnieje uporczywa plotka, że potajemnie przeszedł na judaizm. Ale nie wierzę, że Trump jest związany z Izraelem moralnymi lub religijnymi przekonaniami. To transakcja, jak wszystko inne w umyśle Trumpa. Kiedy Trump nazywa Thomasa Massiego przegranym, trzeba zrozumieć, że dla niego każdy, kto sprzeciwia się Izraelowi, jest z definicji przegranym, ponieważ nie można wygrać z Izraelem, podczas gdy z Izraelem można się bardzo wzbogacić.
Epicka korupcja
Prezydent Trump powiedział Amerykanom, że rozpoczyna historyczną kampanię zwalczania oszustw. Mianował J.D. Vance’a na „cara ds. zwalczania oszustw”. Ale to oszustwo biblijnych rozmiarów, które Trump i jego rodzina knują na oczach wszystkich. Według The New Republic, zaledwie w połowie swojej drugiej kadencji prezydenckiej, Trump potroił już swój majątek — obecnie szacowany na 6,5 miliarda dolarów. Najnowsze ujawnienie finansów Trumpa dla Biura Etyki Rządowej USA pokazuje, że Trump dokonał ponad 3700 transakcji w ciągu pierwszych trzech miesięcy 2026 roku, z firmami, które mają interesy z jego administracją, na kwotę od 220 milionów do 750 milionów dolarów. Lista jego transakcji z wykorzystaniem informacji poufnych rośnie z każdym dniem. Tymczasem Trump do tej pory ułaskawił — za opłatą — ponad 70 skazanych oszustów.
Mafia nieruchomości Trumpów, Kushnerów i Witkoffów traktuje zniszczenie Gazy jako okazję do inwestycji w nieruchomości. Na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos w styczniu 2026 roku przedstawili oni swój projekt „Nowej Gazy” o wartości 25 miliardów dolarów wraz z harmonogramem budowy.
„New York Times” donosi, że w lutym 2025 roku Jared Kushner, wykorzystując swoją pozycję nieoficjalnego mediatora, zwrócił się do Saudyjczyków o zainwestowanie 5 miliardów dolarów w jego firmę inwestycyjną Affinity Partners. Podobno w tym celu zwrócił się bezpośrednio do Mohammeda bin Salmana (MSB). W 2022 roku uzyskał już od Saudyjczyków 2 miliardy dolarów. Komisja Finansów Senatu wszczęła dochodzenie w sprawie tego rażącego konfliktu interesów.
Rodziny Trump i Witkoff wykorzystały również swoją pozycję do podejrzanych inwestycji w kryptowaluty. We wrześniu 2024 roku, dwa miesiące przed wyborami, Trump uruchomił World Liberty Financial — zdecentralizowany protokół finansowy — wraz ze swoimi synami i rodziną Witkoff, sprzedając tokeny, które, jak później zorientowali się kupujący, były niezbywalne i dlatego nie miały żadnej realnej wartości. Chiński przedsiębiorca Justin Sun, który zainwestował dziesiątki milionów dolarów w przedsięwzięcie, pozywa teraz rodzinę Trumpów o oszustwo. 17 stycznia 2025 roku, trzy dni przed swoją inauguracją, Trump zorganizował promocyjną sprzedaż memcoina o nazwie $Trump, przyciągając rzeszę dworzan gotowych kupić jego prezydenckie przysługi. Spośród dwunastu postaci kierujących tą operacją, cztery pochodzą z rodziny Trump (Donald i jego trzej synowie), a trzy z rodziny Witkoff (Steven i jego dwaj synowie). Według Financial Times zgarniają oni 350 milionów dolarów opłat inwestycyjnych. Dwa dni po debiucie $Trump, żona Trumpa wprowadza na rynek własną kryptowalutę memową $Melania. Szacuje się, że rodzina Trumpów zgromadziła ponad miliard dolarów dzięki różnym przedsięwzięciom związanym z kryptowalutami.
Demokraci z Senatu i Izby Reprezentantów wszczęli dochodzenie w związku z podejrzeniem, że Trump wykorzystywał te operacje do wymiany prezydenckich ułaskawień ze skazanymi oszustami. Od stycznia do lipca 2025 roku Trump ułaskawił ponad 1500 osób, wielu z nich to finansiści, którzy mieli mu zwrócić pieniądze.Joseph Schwartz, właściciel domu opieki skazany na trzy lata więzienia za oszustwo na kwotę 5 milionów dolarów, został ułaskawiony po zaledwie trzech miesiącach więzienia w zamian za darowiznę w wysokości 1 miliona dolarów na rzecz lobbystów Trumpa, podczas gdy oskarżeni przeciwko niemu nie otrzymali ani centa. David Gentile, skazany za oszustwo na kwotę 1,6 miliarda dolarów, został ułaskawiony 12 dni po odbyciu 7-letniego wyroku. Wśród ułaskawionych jest również wielu Żydów syjonistycznych, takich jak Philip Esformes, Sholom Weiss, Sholom Mordechai Rubashkin, Eliyahu Weinstein, Drew „Bo” Brownstein. Trump ułaskawił również swojego byłego doradcę duchowego, Roberta Morrisa, skazanego na dwadzieścia lat więzienia za molestowanie seksualne 12-letniej dziewczynki i zwolnionego po zaledwie sześciu miesiącach. Trump wspomniał kiedyś o możliwości ułaskawienia Ghislaine Maxwell.
Nieuchronnie, rodzina Trumpów jest na czele wojennego spekulantyzmu. Według Bloomberga, kilka dni przed atakiem na Iran 28 lutego 2026 r., Donald Jr. i Eric Trump zainwestowali w firmę produkującą uzbrojone drony, Powerus, na którą Departament Obrony złożył następnie zamówienie o wartości 1,1 miliarda dolarów. 1 kwietnia, tuż po tym, jak Trump ogłosił, że państwa Zatoki Perskiej nie powinny liczyć na to, że Stany Zjednoczone ponownie otworzą Cieśninę Ormuz, Powerus spotkał się z urzędnikami w Abu Zabi, aby zaprezentować swoje produkty. Donald Jr. zainwestował również w startup o nazwie Vulcan Elements, specjalizujący się w magnesach ziem rzadkich i właśnie zabezpieczył kontrakt o wartości 620 milionów dolarów z Departamentem Obrony. Dowiedzieliśmy się również z „Financial Times”, że w sierpniu 2025 r. synowie Trumpa zainwestowali, za pośrednictwem spółki-słupa, w firmę o nazwie Skyline Builders, która prawdopodobnie otrzyma 1,6 miliarda dolarów od rządu USA.
Kongres USA dowiedział się, że prezydent Trump uruchomił płatny newsletter zatytułowany „Private Security Briefing”, w którym sprzedawał inwestorom poufne informacje dotyczące bezpieczeństwa narodowego.
Trump pozywa Urząd Skarbowy (IRS) na 10 miliardów dolarów po ujawnieniu jego zeznań podatkowych przez kontrahenta (zeznań, które obiecał upublicznić podczas kampanii). A jednak Trump kontroluje sam rząd, który pozywa. „Mam wypracować ugodę sam ze sobą” – zauważył ironicznie. Żaden prezydent USA nigdy nie wykorzystał swojej pozycji, by wzbogacić się w takim stopniu.
Ale najbardziej skandaliczny przypadek handlu informacjami poufnymi, o którym donosiły nawet brytyjskie BBC i francuskie Figaro, miał miejsce między 22 a 24 marca. W sobotę 22 Trump wydał 48-godzinne ultimatum Iranowi, aby otworzył Cieśninę Ormuz, grożąc zniszczeniem wszystkich elektrowni. Iran natychmiast odpowiedział, że jeśli Trump zrealizuje swoje groźby, Iran odpowie w ten sam sposób przeciwko amerykańskiej infrastrukturze w państwach Zatoki Perskiej. Cena ropy wzrosła, a ceny akcji spółek energetycznych gwałtownie spadły w miarę zbliżania się terminu. Następnie, w poniedziałek o 7:04 rano, Trump ogłosił na „Truth Socialu”, że trwają negocjacje z Iranem (Iran zaprzeczył). Czternaście minut wcześniej „było niezwykle dużo zakładów na cenę ropy w USA”, które łącznie wyniosły ponad 1,5 miliarda dolarów zysku. Żadne śledztwo nie ustaliło, kto dokonał giełdowego zamachu stanu stulecia.
I nie zapominajmy o tym, jak synowie Howarda Lutnicka zarobili na jego bezprawnych cłach, które – jak można było przewidzieć – zostały uchylone przez Sąd Najwyższy. Izba Reprezentantów przesłuchała Lutnicka w tej sprawie.
Wniosek
Podsumowując, Biały Dom został przejęty przez najbardziej płytką, najbardziej szaloną i najbardziej skorumpowaną osobę.
Jego niezamierzoną zasługą jest jednak ukazanie światu prawdziwego, brzydkiego oblicza Ameryki XXI wieku. Sam fakt, że Trump został wybrany na prezydenta, jest najwyraźniejszym dowodem na to, jak dysfunkcjonalna stała się „amerykańska demokracja”.
Trump sprawił również, że kontrola Izraela nad amerykańską polityką zagraniczną stała się całkowicie transparentna. Pomyślmy o zmianie, jaka zaszła dwadzieścia lat temu, kiedy to informacja o wciągnięciu USA w wojnę z Irakiem przez Izrael była nadal tajna. Mearsheimer i Walt nie mogli nawet znaleźć amerykańskiego wydawcy dla „ The Israel Lobby” i „US Foreign Policy”. Dziś jest to powszechnie akceptowany fakt, i dobrze.
Niesprowokowana agresja Trumpa na Iran nie tylko pogorszyła wizerunek Ameryki na świecie. Okazała się również całkowitą porażką w odniesieniu do deklarowanych celów, pomimo chwalebnego „zwycięstwa” Trumpa na portalu „Truth Social”. Iran wychodzi z tego nie tylko z wyraźną wyższością moralną, ale także z niezaprzeczalnym zwycięstwem strategicznym. To kolejna dobra wiadomość, ponieważ ta wojna była o Izrael, podobnie jak ta porażka. Iran jest naszą jedyną nadzieją, aby powstrzymać to psychopatyczne państwo przed osiągnięciem celu, jakim jest stanie się regionalnym supermocarstwem.
Upokarzająca porażka Ameryki zrujnowała jej reputację jako militarnie niezwyciężonej. Dostrzegając niezdolność USA do ochrony własnych baz wojskowych, państwa Zatoki Perskiej ponownie rozważą swój sojusz.
A najszczęśliwszym z tego wszystkiego rezultatem jest to, że niebezpieczeństwo wpadnięcia Ameryki i Chin w pułapkę Tukidydesa, którą Graham Allison uważał za bardzo poważną dziesięć lat temu, zniknęło. Wzmianka Xi Jinpinga o pułapce Tukidydesa w jego przemówieniu z 14 maja została powszechnie uznana za niezwykle znaczącą: „Cały świat obserwuje nasze spotkanie” – powiedział. „Sytuacja międzynarodowa jest burzliwa. Świat stoi na nowym rozdrożu: czy Chiny i Stany Zjednoczone zdołają pokonać pułapkę Tukidydesa i stworzyć nowy paradygmat, aby wspólnie stawić czoła globalnym wyzwaniom?”
Choć nie mam żadnego doświadczenia w sprawach wojskowych, wydaje mi się całkiem jasne, że pod rządami Trumpa Stany Zjednoczone zmarnowały swój potencjał, by powstrzymać Chiny przed staniem się światowym supermocarstwem gospodarczym, co nieuchronnie doprowadzi do upadku gigantycznej piramidy finansowej dolara. Jest wysoce nieprawdopodobne, aby po szkodach, jakie Trump i jego groteskowy sekretarz wojny wyrządzili amerykańskiej machinie wojennej – i jej pewności siebie – Stany Zjednoczone kiedykolwiek poczuły pokusę konfrontacji z Chinami. Znamienne jest, że w wywiadzie dla Fox News z Chin, przed powrotem do Waszyngtonu, stwierdził jednoznacznie, że Tajwan jest „miejscem” zbyt odległym, by Stany Zjednoczone mogły o niego walczyć. Japonia i Korea Południowa wkrótce pogodzą się z tą nową rzeczywistością.
Gdyby Stanami Zjednoczonymi rządził człowiek, któremu naprawdę zależało na tym, by Ameryka znów stała się wielka, całkiem prawdopodobne, że wpadłyby w pułapkę Tukidydesa. Ale Trumpowi zależy tylko na tym, by Trump stał się wielki, a jego izraelscy doradcy na tym, by Izrael stał się wielki. Żadnemu z nich nie zależy na amerykańskim imperium, chyba że jako narzędziu do własnej wielkości.
A zatem Trump być może uratował świat.
Autorstwo: Laurent Guvenot Wyszukał, opracował i udostępnił: Jarek Ruszkiewicz Źródło zagraniczne: Radbodslament.substack.com Źródło polskie: WolneMedia.net
===========================
mail:
jewreje muszą być bardzo zdesperowani, że dziś taki wysyp publikacji grillujących pomarańczowego łobuza - ewidentnie wrzucają go pod rozpędzoną lokomotywę
Donald Trump odwiedził Pekin w towarzystwie multimiliarderów, prezesów kilkunastu czołowych amerykańskich korporacji. Jego nieskuteczny nacisk na Chiny, by spełniły jego żądania, pokazał, jak Waszyngton przegrał wojnę handlową.
Wizyta Donalda Trumpa w Pekinie w maju tego roku była pierwszą wizytą urzędującego prezydenta USA w Chinach od 2017 roku. Aby zrozumieć tę podróż, należy podkreślić, że Stany Zjednoczone poprosiły o spotkanie, a Pekin nie był jego inicjatorem. Nasuwa się więc pytanie: dlaczego Trump tak bardzo pragnął spotkania z prezydentem Chin Xi Jinpingiem?
Krótka odpowiedź brzmi: Gospodarka USA znajduje się w poważnym kryzysie.
Agresywna wojna handlowa, którą Stany Zjednoczone rozpoczęły przeciwko Chinom w pierwszej kadencji Trumpa, a którą następnie drastycznie zaostrzył w 2025 r., przyniosła spektakularny skutek odwrotny do zamierzonego .
Waszyngton działa z pozycji wyraźnej słabości. Nawet prominentne amerykańskie think tanki, takie jak Rada Stosunków Zagranicznych (CFR), otwarcie przyznają, że Pekin ma przewagę , a Waszyngton stracił wpływ na Chiny.
Trump zaprosił prezesów kilkunastu amerykańskich firm, aby pojechali z nim do Chin.
Trump nigdy nie był zwolennikiem subtelności. Ciągle mówi „na głos to, czego nie ma do powiedzenia”.
Na swojej stronie internetowej Truth Social Trump chwalił się korporacyjnym otoczeniem, które towarzyszyło mu w podróży do Chin. Delegacja USA składała się z wielu najpotężniejszych miliarderów i oligarchów w kraju:
Elon Musk, szef Tesli i SpaceX, najbogatszy miliarder i oligarcha na świecie, który wydał 288 milionów dolarów, aby pomóc Trumpowi i jego republikańskim sojusznikom zdobyć urząd;
Kiedy Trump poleciał do Chin, miliarderzy Musk i Huang osobiście znajdowali się na pokładzie Air Force One.
Oficjalne zdjęcie Białego Domu przedstawia Elona Muska i Jensena Huanga przybywających do Chin na pokładzie Air Force One, wraz z Trumpem i jego rodziną.
Kiedy prezydent USA spotkał się z chińskimi przywódcami, towarzyszyli mu ci korporacyjni oligarchowie.
Symbolika była niepodważalna: prezesi tych firm byli traktowani jak urzędnicy państwowi w cieniu.
Oficjalne zdjęcie Białego Domu przedstawia spotkanie prezydenta Chin Xi Jinpinga z przedstawicielami rządu USA i liderami biznesu, w tym Elonem Muskiem, Jensenem Huangiem, Timem Cookiem i Stephenem Schwarzmanem.
To był najwyraźniejszy dowód na to, że politykę rządu USA tworzą wielkie korporacje i bogate elity, które zarządzają tymi korporacjami i inwestują w nie.
Oficjalne zdjęcie Białego Domu przedstawia chińskich urzędników spotykających się z przedstawicielami rządu USA i liderami biznesu, w tym Elonem Muskiem, Jensenem Huangiem, Timem Cookiem i Stephenem Schwarzmanem.
Wojna handlowa z USA przyniosła odwrotny skutek: udział firmy Nvidia w rynku chińskim spadł z 95% do 0%.
Dlaczego amerykańscy liderzy biznesu tak bardzo chcieli podróżować do Chin z Trumpem? Odpowiedź jest prosta: rozpaczliwie pragną dostępu do największego rynku świata.
Chiny mają 1,4 miliarda mieszkańców i największą na świecie klasę średnią. Naukowcy z Brookings Institution szacują, że do 2027 roku chińska klasa średnia będzie liczyć 1,2 miliarda ludzi – jedną czwartą światowej klasy średniej.
„Chiny już teraz stanowią największy segment rynku konsumpcyjnego klasy średniej na świecie i są priorytetowym rynkiem dla dużych międzynarodowych korporacji” – napisali badacze.
Amerykańskie korporacje zawsze dążyły do penetracji ogromnego rynku chińskiego. Po tym, jak Deng Xiaoping zainicjował politykę reform i otwarcia w 1978 roku, zezwolił niektórym na to pod warunkiem dzielenia się technologią z chińskimi firmami i tworzenia spółek joint venture. Hasło brzmiało: „Dostęp do rynku dla transferu technologii”: 市场换技术 (shìchǎng huàn jìshù).
Kiedy Trump rozpoczął wojnę handlową USA z Chinami w 2018 roku, zainicjował stopniowe oddzielenie gospodarcze obu krajów. To powolny proces, ale handel i inwestycje między USA a Chinami znacząco spadły w ciągu ostatniej dekady.
Wojna handlowa bardzo negatywnie dotknęła wiele dużych amerykańskich korporacji.
W szczególności wyraźna obecność prezesa firmy Nvidia, Jensena Huanga, podczas wizyty Trumpa w Chinach uwypukliła rażącą porażkę strategii powstrzymywania technologii stosowanej przez Waszyngton.
Aby sabotować rozwój sztucznej inteligencji w Chinach, administracja Bidena i Trumpa nałożyła ograniczenia na eksport zaawansowanych układów scalonych.
Ta wojna technologiczna – znana jako „wojna o chipy” – mocno uderzyła w Nvidię. Huang ubolewał, że amerykańska korporacja kontrolowała wcześniej 95% chińskiego rynku zaawansowanych chipów AI, ale jej udział w rynku spadł teraz do zera .
Zamiast pozwolić Stanom Zjednoczonym na uzyskanie monopolu w dziedzinie sztucznej inteligencji i innych zaawansowanych technologii, Pekin odpowiedział inwestycjami wartymi miliardy dolarów w środki polityki przemysłowej mające na celu budowę własnego krajowego przemysłu półprzewodników.
Kilku amerykańskich liderów biznesu stanowczo wezwało Trumpa do ponownego rozważenia strategii. Argumentują, że bezwzględna kampania wojny gospodarczej i technologicznej przeciwko Chinom przyniosła odwrotny skutek i że liczyli na jakiś kompleksowy kompromis.
Podróż Trumpa zakończyła się porażką: Chiny nie były nią zainteresowane.
Jednak Pekin najwyraźniej nie był tym tak zainteresowany jak Waszyngton.
Wiele zachodnich mediów przyznało, że podróż ta przyniosła nikłe rezultaty . Niektóre nawet nazwały ją porażką . Trump wrócił do domu w dużej mierze z pustymi rękami.
Chociaż rząd USA dał firmie Nvidia zielone światło na sprzedaż swojego drugiego najbardziej zaawansowanego układu AI, H200, 10 chińskim firmom technologicznym, agencja Reuters wskazała, że „do tej pory nie zrealizowano ani jednej dostawy”.
Agencja Reuters podsumowała: „Prezydent USA Donald Trump opuścił Chiny [15 maja] bez żadnych znaczących przełomów w handlu ani konkretnej pomocy ze strony Pekinu, która miałaby na celu zakończenie wojny z Iranem”.
Ten wynik był łatwy do przewidzenia. Rząd USA prowadzi wojnę handlową i technologiczną od prawie dekady, mając na celu zahamowanie rozwoju Chin i izolację kraju.
Dlaczego Trump uznał, że nagle może stać się przyjacielski i skłonić Chiny do ustępstw, które przyniosłyby korzyści Stanom Zjednoczonym kosztem Chin, pozostaje zagadką.
Co więcej, Stany Zjednoczone rozpoczęły wojnę agresywną przeciwko Iranowi, która wstrząsnęła światową gospodarką i wywołała największy kryzys naftowy w historii , a teraz Trump oczekuje wsparcia finansowego od Chin. To po prostu absurd.
Innymi słowy, po latach ostrej krytyki Chin, Trump ma teraz nadzieję, że Pekin pomoże uratować gospodarkę USA. Oczywiste jest, dlaczego Chiny nie były tym zainteresowane.
To Chiny mają atuty, nie USA.
Gdy w kwietniu 2025 r. Trump jednostronnie zaostrzył wojnę handlową z Chinami i zagroził wprowadzeniem taryf sięgających nawet 145%, Pekin zaskoczył Waszyngton kontrreakcją i nałożył proporcjonalne taryfy na eksport ze Stanów Zjednoczonych.
Sekretarz Skarbu Scott Bessent wpadł we wściekłość. Występując w CNBC, oświadczył: „Uważam, że ta chińska eskalacja to ogromny błąd, bo igrają z ogniem ”.
„Co tracimy, gdy Chińczycy podniosą na nas cła?” – zapytał Bessent, były menedżer funduszu hedgingowego z Wall Street. „Eksportujemy tylko jedną piątą tego, co oni do nas eksportują, więc to dla nich strata”.
W rzeczywistości było odwrotnie: Chiny miały znacznie cenniejsze atuty.
Najbardziej oczywistym przykładem była reakcja Pekinu na jednostronne cła i ograniczenia eksportowe Waszyngtonu na produkty technologiczne, polegająca na odcięciu USA dostępu do pierwiastków ziem rzadkich.
Wywołało to polityczne trzęsienie ziemi w Waszyngtonie, ponieważ amerykańskie korporacje nie mogą wytwarzać swoich produktów bez chińskich pierwiastków ziem rzadkich. Amerykański kompleks militarno-przemysłowy również nie jest w stanie produkować systemów uzbrojenia bez nich.
Chiny dominują w światowym łańcuchu dostaw wielu kluczowych minerałów.
Rząd USA dostrzegł tę słabość i dlatego podjął działania mające na celu stworzenie nowego łańcucha dostaw. Pod kierownictwem Marco Rubio Departament Stanu USA uruchomił inicjatywę „Pax Silica” i zaprosił dziesiątki krajów na konferencję ministerialną poświęconą minerałom krytycznym, która odbyła się w Waszyngtonie w lutym tego roku.
Jednak zbudowanie tych równoległych sieci zajmie lata, co oznacza, że Stany Zjednoczone nie mają innego wyboru, jak utrzymywać dobre stosunki z Chinami, jeśli chcą mieć dostęp do kluczowych minerałów.
Jeśli chodzi o wpływy chińskie, szczególnie wymowna była obecność Elona Muska i prezesa Apple Tima Cooka w podróży Trumpa.
Od prawie dekady Waszyngton wywiera presję na amerykańskie firmy, aby ograniczyły ryzyko, przenosząc linie produkcyjne z Chin i przenosząc fabryki do krajów takich jak Indie.
Jednak biorąc pod uwagę złożoność chińskiego ekosystemu produkcyjnego, restrukturyzacja tych łańcuchów dostaw okazała się niemal niemożliwa.
Dzieje się tak pomimo faktu, że prezes Tesli, Elon Musk, wezwał do wprowadzenia krajowych barier handlowych w 2024 roku i ostrzegł, że jego chińscy konkurenci „zniszczą” amerykańskich producentów samochodów elektrycznych. Wkrótce potem rząd USA (wówczas pod przewodnictwem Joe Bidena) nałożył cła w wysokości 100% na chińskie pojazdy elektryczne.
Wszystko to dowodzi skrajnej hipokryzji polityki USA wobec Chin. Waszyngton chce, aby Pekin poświęcił własne interesy na rzecz interesów amerykańskich korporacji. Niektóre elity w innych krajach mogą być skłonne to zrobić, aby wzbogacić się kosztem swojego kraju; ale nie chińskie przywództwo, któremu zależy na rozwoju kraju.
Stany Zjednoczone muszą się nauczyć na własnej skórze, że nie mogą już dłużej rozkazywać Chinom.
