Nowoczesne technologie, smartfony czy laptopy przedstawiane są w mediach jako dobrodziejstwo. Wielu rodziców bezkrytycznie w to wierzy. W rzeczywistości stanowią ogromne zagrożenie. Szczególnie destruktywny jest ich wpływ na dzieci, które pod wpływem korzystania z tych urządzeń stają się intelektualnie upośledzone.
W swoim artykule na łamach tygodnika „Idziemy” Monika Odrobińska opisała skutki uzależnienia dzieci od komputerów.
Dzieci od małego bawiące się elektroniką są zapóźnione intelektualnie, mają tak ubogie słownictwo, jak dzieci o wiele młodsze, nie potrafią nawiązywać kontaktu wzrokowego z rozmówcą, relacje z innymi ludźmi ich nudzą. Bardzo często przyczyną nieharmonijnego rozwoju u dzieci nie są jakieś zaburzenia (np. ADHD), ale kontakt z telewizją i komputerem od niemowlęctwa.
Skutkiem dania dziecku możliwości obcowania z telewizją i komputerem od małego jest, że dziecko poddane takiemu wpływowi może mieć mniejszy iloraz inteligencji („wynikający z zaburzeń percepcji i koncentracji” będących owocem braku umiejętności eliminowania niepotrzebnych bodźców, który jest skutkiem korzystania z telewizji i komputerów od małego).
Dzieci poddane zalewowi bodźców z mediów elektronicznych (bodźców tych jest wielokrotnie więcej niż w realu) są niezdrowo pobudzone, nie potrafią zasnąć i spać, przez co nie są w stanie się zregenerować, trzeźwo myśleć, są permanentnie zmęczone, co powoduje u dzieci nieustanną senność, osłabienie koncentracji, problemy z pamięcią i nauką. Podobnie destruktywnie nadmierne nienadużywanie elektroniki oddziałuje na studentów – skłaniając ich do nadmiernej konsumpcji alkoholu, przygodnych relacji seksualnych i depresji (by mieć satysfakcję, muszą mieć coraz to nowe bodźce). Nieustanne gapienie się w ekran trwale uszkadza wzrok, powoduje bolesne wady postawy, niedorozwoju mięśni i stawów co powoduje nieustanne bolesne urazy.
Dziś młodzi nie potrafią: ze sobą normalnie rozmawiać, utrzymać kontaktu wzrokowego – co uniemożliwia normalną komunikację (bez patrzenia na rozmówcę nie widać jego niewerbalnej mowy ciała będącej jedną z podstaw komunikacji), nawiązywać i podtrzymywanie normalnych relacji. Dzieci ograniczające swoje życie do ekranów nie są zdolne do normalnego werbalizowania swoich myśli, mówią sloganami z mediów – przez co są odbierane przez rówieśników jako nienormalne.
W wywiadzie dla tygodnika „Idziemy” Janusz Werdak (inicjator kampanii „Mniej ekranu, więcej rodziny”) stwierdził, że by nie dopuść uzależnienia dziecka od komputera, należy dzieci od małego wdrażać w obowiązki domowe, czytanie, rozwijanie zainteresowań – tak by dziecko miało zagospodarowany czas wolny i nie musiało same za pomocą komputera ten czas sobie destruktywnie organizować.
Dzieci łatwo uzależniają się od internetu, bo jest on atrakcyjny — nie mają przy tym wrażenia, że internetowe uzależnienie coś im odbiera, nie rozumieją, czemu spotkania z rówieśnikami w realu mają być lepsze. Nawiązywanie relacji w internecie jest łatwiejsze, szczególnie dla tych dzieci, które w realu są nieśmiałe – w internecie nieśmiali są nagradzani sukcesem (internetową znajomością) i wolą taką formę relacji od niepowodzeń w realu. Dopiero gdy dzieci robią się starsze, dostrzegają, że relacje w realu są lepsze, ale wtedy jest za późno, bo nie mają możliwości i umiejętności ich zawierania.
Grzegorz Górny w swoim artykule na łamach tygodnika „Sieci” przybliżył czytelnikom destruktywne skutki oddziaływania nowoczesnych technologii na poziom wykształcenia w USA. W USA dziś jest 27.000.000 analfabetów i 45.000.000 analfabetów funkcjonalnych (umiejących czytać i pisać, ale nie umiejących wykorzystać tych umiejętności).
Połowa populacji mającej najgorsze wyniki w USA to absolwenci amerykańskich szkół wyższych.
Poziom wiedzy amerykańskich uczniów jest o wiele gorszy niż europejskich (tylko 10% licealistów z USA potrafiło rozwiązać zadania matematyczne, które rozwiązywało 40% licealistów z Europy). Katastrofa intelektualna dotyka też najlepsze amerykańskie uczelnie – szczególnie kierunki humanistyczne, które stały się miejscem szerzenia wszelkich lewicowych bzdur.
Katastrofę intelektualną w USA pogłębiają nowoczesne technologie. Dzieci, które używały elektroniki, kiedy dorastają częściej: są samotne, nie mają celu ani sensu życia, nie mają satysfakcji z życia, leczą się psychiatrycznie i mają skłonności samobójcze. Nowoczesne technologie upośledziły umiejętność zapamiętywania, zniechęciły do czytania książek, pozbawiły elementarnej wiedzy o historii i życiu społecznym.
Problem destruktywnego uzależnienia od elektroniki jest problemem klasowym. Bogaci rodzice dbają o to, by nie traciły czasu na elektronikę, i między innymi dzięki temu dzieci z bogatych domów mają lepsze wyniki niż dzieci z biednych domów. W elitarnych szkołach wraca się do tradycyjnego nauczania bez elektroniki. Tak uczą się też i dzieci dyrektorów z korporacji technologii cyfrowych. Nie przeszkadza to władającym korporacjami troskliwym rodzicom chroniącym swe dzieci przed destruktywnym wpływem elektroniki, skłaniać inne dzieci do uzależniania się od elektroniki, by wyrosły na klientów wiernych marce.
Młodzi zdemoralizowani elektroniką są pozbawieni tożsamości. Swoją pustkę duchową starają się wypełnić utopijnymi lewicowymi ideologiami, których celem jest zniszczenie zachodniej cywilizacji. Destruktywny wpływ nowoczesnych technologii kompatybilny jest więc z promocją w humanistyce destruktywnych lewicowych ideologii.
Opublikowany w ostatnich dniach film o aborcyjnym procederze prowadzonym do niedawna pod okiem Gizeli Jagielskiej w oleśnickim szpitalu, nie szokuje obrazem. Wstrząsa natomiast brutalną prawdą ukazaną przez świadków – w tym przypadku położne zmuszane do udziału w seryjnej zbrodni.
W polskich szpitalach lawinowo, z roku na rok rośnie fala legalnych zabójstw dzieci poczętych. Dane opublikowane przez Instytut Ordo Iuris mówią o 885 tak zwanych aborcjach w roku 2024 oraz 425 w 2023, przy „zaledwie” 160 w roku 2022. To oczywiście efekt stosowania „przesłanki psychiatrycznej”, opatentowanej na polskim gruncie przez niesławnej pamięci Adama Niedzielskiego. Ów bardzo wpływowy minister w rządzie Mateusza Morawieckiego, ostatnio schowany przed opinią publiczną w trosce o prawicowy wizerunek partii, nadzwyczajnie zasłużył się tutaj w dziele odwracania znaczenia pojęcia „służba zdrowia”. Jak widać, nie tylko przy okazji tak zwanej pandemii Covid-19.
W filmie „Oleśnica. Śledztwo z sprawie zbrodni” widzimy, jak działa wspomniana tzw. przesłanka psychiatryczna. Z powodu jej stosowania w taki, a nie inny sposób, jakakolwiek formalna ochrona życia poczętego w praktyce przestaje istnieć. Była wicedyrektor tytułowego szpitala taśmowo dopuszczała do krwawych zabiegów kobiety wyłącznie na podstawie świstka od dowolnego specjalisty, bez jakiejkolwiek weryfikacji. Zabić własne dziecko było znacznie łatwiej niż zakwalifikować się do porodu metodą cesarskiego cięcia. Przywołane powyżej statystyki świadczą, że Oleśnica nie jest wyjątkiem.
Aby ograniczyć liczbę żywych porodów w wyniku nieudanych aborcji, stosowano tam – przynajmniej do niedawna – uśmiercanie w łonie matki przez zastrzyk chlorku potasu prosto w serce. To metoda na tyle bolesna, że gdy za jej pomocą w niektórych stanach USA używa się jej do wykonywania egzekucji na największych zbrodniarzach, stosowana jest wraz ze znieczuleniem. Polskie dzieci nie mogą liczyć na taką łaskawość Jagielskiej i jej podobnych oprawców w białych kitlach. Gdy chlorek nie zadziałał – jeden z takich przypadków opisała w filmie na podstawie własnego doświadczenia położna z Oleśnicy – bohaterka „Gazety Wyborczej” i TVN kazała pozostawić urodzone, żywe dziecko na śmierć, przyspieszoną celowym wychłodzeniem.
Położne zmuszane były do udziału w tej machinie śmierci szantażem. Część z nich płaci za uległość bezsennymi nocami, problemami psychicznymi i koniecznością leczenia. Niektóre odeszły z własnej woli, nie mogąc znieść tak drastycznej sprzeczności z powołaniem swego zawodu, jakim jest służba życiu.
Lewicowe media zadbały o to, żeby animatorka krwawego procederu Gizela Jagielska postrzegana była jako ofiara prześladowań ze strony „konserwatywnych oszołomów”. Europoseł Grzegorz Braun, który przyjechał do szpitala w Oleśnicy by dokonać jej obywatelskiego zatrzymania, usłyszał za to prokuratorskie zarzuty „naruszenia nietykalności i bezprawnego pozbawienia wolności”. Do dzisiaj wielu przyzwoitych ludzi – w tym również katolików [sic! md] – uważa, że to była wicedyrektor jest w tej sprawie pokrzywdzoną.
Wraz z początkiem roku Jagielska odeszła z Oleśnicy. Najwyraźniej szpital nie zechciał przedłużać umowy z osobą, o której zrobiło się w Polsce tak głośno, i to w jak najgorszym kontekście. Teraz chce widzieć ją w progach podległej sobie placówki Anna Płotnicka-Mieloch, szefowa spółki zarządzającej szpitalem w Lubaniu. Ona też – tak jak główna „bohaterka” filmu, twierdzi, że życie człowieka zaczyna się… po porodzie.
Jednak wbrew wielkim mediom powielającym te antynaukowe i antyludzkie farmazony, prawda o tym, co dzieje się w murach polskich placówek medycznych, trafiła już do bardzo wielu osób. Film Krzysztofa Kasprzaka i Fundacji Życie i Rodzina niewątpliwie wywoła jeszcze większą reakcję. Powinien więc ponieść się jak najszerzej.
Wspomniana fundacja bywa często krytykowana za prezentowanie w przestrzeni publicznej fotografii dokumentujących skutki tak zwanej aborcji. Zdjęcia mają wstrząsnąć obojętną na tę sprawę przeważającą większość opinii publicznej. W przypadku filmu Krzysztofa Kasprzaka zarzut zbytniej drastyczności obrazów odpada.
Oglądający poznają za to ustne relacje o faktach, które powinny wstrząsnąć każdym, kto zachował choćby elementarną wrażliwość. Nieprzypadkowo media i popkultura rezerwują ją dla wrogich nam kulturowo imigrantów, przestępców, a w najlepszym razie – niewinnych zwierząt. Dzieci nienarodzone znalazły się natomiast na liście wrogów systemu.
Kolejnemu wątkowi filmu poświęciła osobny wpis w mediach społecznościowych Kaja Godek. „Kiedy proaborcyjny szpital chwali się dużą liczbą porodów, zawsze zapytajcie, ile z tych porodów to zamordowane dzieci. Bo w statystykach NFZ to jest to samo. Ten rząd likwiduje porodówki, a za aborcję płaci jak za poród” – napisała liderka Fundacji Życie i Rodzina. Ten fakt to kolejna odsłona obecnego systemu, a w istocie rzeczy – diabelskie szyderstwo z prawdziwej medycyny i służby człowiekowi.
Jak wynika z udokumentowanych przez twórców filmu relacji świadków, ginekolodzy w Polsce notorycznie, chociaż subtelnie nakłaniają kobiety do zabijania potomstwa. Straszą – niejednokrotnie wbrew faktom – że dzieci urodzą się chore, niezdolne do życia. Oczywiście, oferują też „pomoc” w rozwiązaniu problemu.
Klimat mamy zaś taki: sposób prezentowania przez masową propagandę oraz bezdusznych polityków tej cywilizacyjnej, elementarnej kwestii etycznej, jaką jest ochrona życia sprawił, że ludzie najczęściej mają tego tematu dość. Dali sobie wmówić, że to kwestia zastępcza. Platforma Obywatelska wraz z lewicą wciągnęły temat do wyborczego programu, ale wbrew dzieciom. Główna partia „prawicy” nieprzejednanie głosuje za życiem tylko wtedy, gdy jest w opozycji. W praktyce proponuje zaś Polakom „ministrów Niedzielskich”, ewentualnie aborcyjną turystykę.
Przeżywamy jako cywilizacja i jako naród wielką moralną zapaść, skoro aparat państwa – niezależnie od tego, kto aktualnie administruje Polską – roztacza ochronny parasol nad tak okrutną, wręcz bestialską działalnością. Tylko pojedynczy politycy i stosunkowo nieliczne grupy obrońców życia starają się położyć jej tamę. Kwestia aborcji sprowadzona została – po prawej i lewej stronie – do politycznego targu, wabika dla wyborców.
Gdy świat odzyska już moralną równowagę – pewnie znowu za tragiczną cenę kolejnego wojennego resetu w interesie światowych „elit” – oceni obecną epokę jako bodaj najbardziej barbarzyńską w dziejach. Mimo bowiem wielkich osiągnięć nauki i technologii oraz tak ogromnych, bolesnych doświadczeń historycznych, postanowiliśmy jako ludzkość popełnić faktyczne samobójstwo, którego przejawem i narzędziem jest eugenika, w tym masowa aborcja. Nie bierzmy w tym udziału, choćby nawet przez własną obojętność i bierność.
Roman Motoła
„Oleśnica. Śledztwo w sprawie zbrodni”. Film dokumentalny, reż. Krzysztof Kasprzak. Prod. Fundacja Życie i Rodzina, 2026. Dostępny na platformie You Tube.
Dlaczego Polska ma zapłacić amerykańskiej korporacji 6 miliardów złotych.
Pozew przeciwko Polsce złożył koncern Pfizer. Rozprawa nie była tajna – a mimo to żadne „niezależne” polskie media nie pojawiły się na sali. Szkoda, bo – jak wiadomo – Pfizer domaga się od Polski tej gigantycznej kwoty za zamówione, ale do dziś nieodebrane, szczepionki przeciw COVID-19. Na sali padło tyle zaskakujących informacji, że aż włosy stają dęba.
Oto kilka z nich:
Negocjacje bez poinformowania Polski?
W 2021 r. Ursula von der Leyen miała przystąpić do negocjacji z Pfizerem zanim w ogóle poinformowano polski rząd o ich rozpoczęciu. To tylko potwierdza, że Komisja Europejska potrafi traktować Polskę jak petenta czy idiotę– podejmować decyzje tak, jakby zarządzała naszą polityką zdrowotną i naszymi finansami. W Brukseli nikt nas o nic nie pytał; nie było nawet formalnego powiadomienia o rozpoczęciu rozmów. Absurd i skandal. Co bulwersujące, prawnicy Pfizera stwierdzili, że gdy już Polska została poinformowana o trwających negocjacjach – nie zgłosiła żadnego sprzeciwu wobec sposobu prowadzenia tych negocjacji. Dlaczego nie było sprzeciw? Do dziś nie wiadomo.
„Problemy z bezpieczeństwem” AstraZeneca i Johnson&Johnson – a komunikaty polskiego rządu
Pfizer przyznał, że w przypadku szczepionek AstraZeneca i Johnson&Johnson (Janssen) w 2021 r. (cyt.) „pojawiały się problemy z bezpieczeństwem” i że (cyt.) „szczepionki były niewłaściwe”. Tymczasem w tym samym czasie minister Dworczyk uspokajał opinię publiczną słowami: „gdyby pojawiły się jakiekolwiek przesłanki potwierdzone medycznie, że którakolwiek ze szczepionek może być niebezpieczna dla zdrowia pacjentów, podjęlibyśmy natychmiastowe działania; dzisiaj takich przesłanek nie ma”. Z kolei minister Niedzielski przekonywał, że (cyt.) „jednodawkowa szczepionka Johnson & Johnson zapewnia 100% ochrony przed hospitalizacją i zgonem [sic !! zapewnia więc nieśmiertelność !! msd] od 28. dnia po szczepieniu”. A przecież wiemy, że było inaczej – po zaszczepieniu ludzie ciężko chorowali i umierali na COVID-19. Czy to możliwe, że rząd kłamał? Gdzie było WHO ??!
„Nie ma szkody dla budżetu”
Pfizer zeznał, że w konsekwencji zakupu szczepionek przez Komisję Europejską (cyt.) „nie ma szkody dla budżetu Europy i Polski”. Brzmi to co najmniej dziwnie, bo eksperci wskazują, że marże przy cenie 19,5 EUR za dawkę miały być nadprzeciętne. Do dziś nie wyjaśniono afery wokół ustalania warunków zakupu przez Ursulę von der Leyen – w tym komunikacji z prezesem Pfizera przez komunikator. Wiadomości ostatecznie zniknęły z telefonu szefowej Komisji Europejskiej. Opierając się na publicznych danych finansowych Pfizera, szacuje się, że zysk netto na jednej dawce szczepionki mRNA mógł wynosić minimum 4 EUR (a niektórzy wskazują na znacznie wyższy zysk!). Przy zamówieniu 900 mln dawek oznaczałoby to potencjalny zysk rzędu 3,6 mld EUR, czyli około 16–17 mld zł netto!
I to nadal ostrożna ocena. Pytanie – czy chodziło o ratowanie świata, czy o wielki biznes ? Pfizer zeznał, że przy przedłużaniu umowy, Komisja Europejska ustaliła kolejną cenę na poziomie… 19,5 EUR za dawkę, a Polska znała tę wyższą cenę i „nie sprzeciwiła się”. Dlaczego Polska milczała ? To pytanie również pozostaje bez odpowiedzi.
Oddawanie dawek do COVAX
Koncern potwierdził również w belgijskim sądzie, że Pfizerowi zależało (cyt.) „żeby wyszczepić ludzi”, a jeśli jakiś kraj nie chciał zakupionych szczepionek, mógł zapłacić i… oddać je bezpłatnie do COVAX.
I tutaj też zaczyna robić się ciekawie, bowiem COVAX to międzynarodowa inicjatywa działająca w latach 2020–2023, której głównymi filarami były: WHO, Gavi i CEPI. O WHO – organizacji, wokół której od lat toczy się dyskusja o wpływach wielkich korporacji farmaceutycznych – nie trzeba się tu rozwodzić. Gavi to sojusz, który skupia między innymi WHO oraz… Fundację Billa i Melindy Gatesów. Natomiast CEPI to partnerstwo publiczno-prywatno-filantropijne, które między innymi utworzyła… Fundacja Billa i Melindy Gatesów oraz World Economic Forum – znane z Davos.
Pozostawiam ten wątek bez komentarza – niech Polacy sami ocenią ten mechanizm.
Zerwanie umowy bez wiedzy Prokuratorii Generalnej ?
I wreszcie: minister Niedzielski miał podjąć decyzje prowadzące do złamania/zerwania umowy z Pfizerem bez konsultacji z Prokuratorią Generalną. Trudno jednocześnie uwierzyć, że mogło to się stać bez wiedzy i akceptacji ówczesnego premiera Mateusza Morawieckiego. Jak mogło do tego dojść – nie wiem. Może ktoś pomoże ten absurd wytłumaczyć ?
Jedno jest pewne: jeśli Polska realnie stoi dziś przed ryzykiem zapłaty 6 mld zł i ktoś powinien za to odpowiedzieć. Winni powinni stanąć przed polskim sądem za narażenie Skarbu Państwa na tak gigantyczne ryzyko finansowe.
Tymczasem premier Donald Tusk zachowuje się tak, jakby problemu nie było. Pytanie brzmi: dlaczego – i czyich interesów broni taką postawą ?
#Plastusie Premier zarządzający państwem biorący udział w prywatnej zbiórce świadczącej o nieudolności tego zarządzania, lansujący się na tej zbiórce. Zapewnianie sprzętu dla szpitali to obowiązek państwa, a nie prywatnej fundacji. Składamy się na to poprzez podatki i składki.… pic.twitter.com/sTTR0KwRdc
Trump w Davos: „Covid” był operacją militarną.Użyto „pyłu” [broni chemicznej]
file:///home/md/Pobrane/Trump%20w%20Davos.pdf
Mówiłam ci to w 2022 roku. Trump mówi ci to teraz, w 2026 roku. Czy eksperci od wolności przyznają, że wprowadzili cię w błąd, wprowadzając w błąd w kwestii „błędów w zakresie zdrowia publicznego” i „błędnych badań naukowych”? Sasza Łatypowa 23 stycznia 2026 r.
Uwaga: Bob Malone ostrzega przed plagiatem! Kiedy zacznie twierdzić, że zawsze mówił, że COVID był operacją wojskową i nagle przypomni sobie o tej całej sprawie z ustawą PREP, proszę, napiszcie w komentarzach: „LMAO, Sasha powiedziała to pierwsza” i dajcie mi znać jak najszybciej. Żeby wyjaśnić słowo „zawsze”. Na przykład, Trump zawsze był bardzo dumny ze swojego ukochanego dziecka OWS, poczętego w orgii Pandemic Preparedness Money Laundering Enterprise, czyli PHEMCE, w którą zaangażowane były Departament Obrony (DOD), Departament Zdrowia i Opieki Społecznej (HHS), Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego(DHS), Departament Energii (DOE), Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (USDA),Agencja Żywności i Leków (FDA), CIA, Agencja Dialogu (DIA), Narodowa Agencja Bezpieczeństwa Narodowego (NSA), Agencja ds. Żywności i Leków (BARDA), Agencja ds. Żywności i Leków (DARPA) itd., itd., BigPharma, BigMedicine, BigAcademia i wielu innych potentatów. To wielki klub, do którego nie należymy. Niezachwiane oddanie Trumpa w mordowaniu milionów ludzi, aby „pokonać” fałszywy model komputerowy, nie osłabło ani trochę w ciągu ostatnich 6 lat. Niedawno, w dość zaskakującym obrocie wydarzeń, w Davos, Trump przyznał, że COVID był operacją militarną! Klip można obejrzeć poniżej. (Wygląda na to, że Substack zezwala teraz na osadzanie z X, co oznacza, że będzie bardziej cenzurować): Co ciekawsze, w tym samym przemówieniu Trump przyznał, że choroba „covidowa” została wywołana przez rozpylanie broni chemicznej (w tym klipie mówi o „pyle”). Cóż, pył z pewnością nie jest wirusem, ani wirusem GOF z rozszczepieniem furyny i wstawką HIV, skierowanym przeciwko Afrykańczykom, chroniąc jednocześnie Aszkenazyjczyków, i nie pochodził również z Wuhan. To byłoby za daleko, żeby przelecieć aż do Stanów Zjednoczonych, prawda? Czy Fauci zapłacił za ten magiczny pył pieniędzmi z NIH? A może to była po prostu zwykła broń chemiczna użyta przez poczciwe, stare Stany Zjednoczone, czyli Korpus Chemiczny, który nie podlega pod złego Anthony’ego Fauciego? Sami oceńcie: Nic z tego nie powinno być obce moim stałym czytelnikom. Powtarzam to od około 4 lat, podczas gdy „eksperci od wolności” z dużymi platformami traktują mnie jak trędowatą i ciągle powtarzają, że Pfizer kłamał, głupia FDA nie przeczytała danych, nie zastosowała się do nauki i ktoś popełnił kilka błędów w zakresie zdrowia publicznego. Gdyby tylko mogli przyjrzeć się pponownej analizie badania klinicznego Pfizera! Wtedy ten zły Pfizer w końcu zostanie aresztowany i wsadzony do więzienia, a prawdziwa nauka wygra!!! Dla moich nowych czytelników, oto krótki poradnik wprowadzający. Podziękowania dla Sense Receptor za doskonałą kompilację klipów i materiałów źródłowych: To PRAWDZIWA HISTORIA tego, jak COVID zaczął się w USA — nie pozwólcie, by podstawione osoby z Deep State, takie jak Kash Patel, manipulowały wami (17.01 — dowody potwierdzające w wątku) „[COVID nie był] pandemią. To był atak militarny. To było użycie broni chemicznej [i] być może radiologicznej”. Emerytowana dyrektor ds. badań i rozwoju w branży farmaceutycznej Sasha Łatypowa ( @sasha_latypova ) opisuje dla Mic Meow ( @MicMeowed ) jak faktycznie doszło do „pandemii” COVID w USA, podkreślając udział armii amerykańskiej w wypuszczeniu broni biologicznej (i potencjalnie radiologicznej), brak dowodów potwierdzających istnienie pacjenta zero w USA (lub nawet w Chinach) oraz wdrożenie „protokołów morderstw w szpitalach”, które posłużyły do wygenerowania liczby zgonów potrzebnej, aby wyglądało, że ma miejsce „pandemia”. „Departament Obrony szybko przejął reakcję na rzekome zagrożenie zdrowia publicznego [tj. „pandemię” COVID-19]” – zauważa Łatypowa na początku klipu, po czym zagłębia się w chronologię wydarzeń – co jest silnie poparte dostępnymi dowodami. „Sekwencja [rzekomego „wirusa” SARS-CoV-2] została opublikowana w GenBank 9 stycznia 2020 r., rzekomo od chińskiego pacjenta [w przypadku którego nie ma dowodów potwierdzających jego istnienie]”. (Zobacz tweeta 5/17, aby zapoznać się z dowodami potwierdzającymi twierdzenie Łatypowej). „Sekwencja [rzekomego wirusa SARS-CoV-2] została opublikowana w GenBank 9 stycznia [2020 r.]. 30 stycznia [2020 r.] CDC ogłosiło, że mamy pierwszą osobę w Stanach Zjednoczonych, w stanie Waszyngton, która ponownie została zakażona tym wirusem. Ponownie, [nie było] dowodów na istnienie tej osoby”. (Zobacz tweeta 4/17, aby uzyskać dowody potwierdzające to twierdzenie). (Dla porównania, GenBank to kompleksowa publiczna baza danych zawierająca opatrzone komentarzami zbiory wszystkich publicznie dostępnych sekwencji nukleotydowych i DNA.) „4 lutego doszło do rozmowy telefonicznej – i to jest… wyciek nagrania od dyrektorów AstraZeneca. Był telefon z Departamentu Obrony. Uważam, że dzwonił pułkownik Matt Hepburn z DARPA” – mówi Łatypowa. „Zadzwonił do konsorcjum firm farmaceutycznych, nakazując im przejście z dotychczas finansowanych modeli „szczepionki” przeciwko pangrypie na modele „szczepionki” przeciwko COVID-19, ponieważ, cytuję go: »COVID został uznany za zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego«”. (Zobacz tweeta 16/17, aby uzyskać dowody). „Moje pytanie brzmi” – mówi Łatypowa – „[od] 30 stycznia [2020] do 4 lutego [2020] mamy tylko jednego pacjenta z rzekomym COVID-19. [Ale nie jest to] jasne. Czy są chorzy? Czy zmarli? Co się stało?” Łatypowa pyta retorycznie: „Mamy może 11 przypadków – przypadków PCR – COVID w Stanach Zjednoczonych, [ale] jakoś pułkownik Matt Hepburn postanawia… powiedzieć całemu konsorcjum farmaceutycznemu, które składa się z ponad 300 firm, żeby zaczęło pracować nad produktami na COVID, ponieważ stanowi to zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego. Na jakiej podstawie? Oto moje pytanie: Skąd to wiesz?” Łatypowa kontynuuje: „Co ciekawsze… mieliśmy całą serię – godzin – konferencji prasowych Departamentu Obrony w Pentagonie z mediami w latach 2020/2021, kiedy pracowali nad Operacją Warp Speed. I tak robili te okresowe aktualizacje prasowe, i to było zabawne i bardzo interesujące… Nie pamiętam teraz dokładnie daty, ale było to gdzieś w lutym, na początku marca, było [konferencja prasowa], na której była pułkownik Wendy Sammons-Jackson i kilka innych osób. Był też generał [Michael J.] Talley, który prowadził prezentację z Departamentu Obrony, i było dwóch lub trzech [innych] uczestników z Fort Detrick, laboratorium biologicznego i badań nad chorobami zakaźnymi w armii amerykańskiej. Wszyscy omawiali te sprawy. I wtedy ona [Sammons-Jackson] powiedziała konkretnie: »Och, otrzymaliśmy… patogen, czyli wirusa COVID… i my [mam na myśli Departament Obrony] zwiększamy zapasy«. (Zobacz tweeta 2/17, aby poznać dowody potwierdzające.) „W tamtym czasie… przypominam” – dodaje Łatypowa – „mieliśmy może tylko jeden przypadek; może 10 lub 20 przypadków [PCR], co oznacza, że w USA nie było wirusa COVID. A jednak pułkownik Wendy Sammons-Jackson gromadzi jego zapasy. I wiecie, co się dzieje, kiedy już zgromadzi zapasy? Mamy eksplozję zachorowań i zachorowań w Stanach Zjednoczonych. Jak więc można mówić o pandemii, skoro nic się nie dzieje, zanim ją ogłoszą, po ogłoszeniu i powiedzeniu, że gromadzimy jego zapasy, mamy pandemię?” Łatypowa podsumowuje: „Więc to [COVID] nie pandemia. To atak militarny. To użycie broni chemicznej, być może radiologicznej. Nie wiem, co użyli, ale coś użyli. Krążyła jakaś dziwna choroba. [Ale] to było użycie. A większość zgonów… była spowodowana, jak wiemy, protokołami szpitalnych morderstw – zabijaniem ludzi w szpitalach zgodnie z protokołem, który mogę wam przedstawić, bo próbowali go na mojej teściowej, bezskutecznie. Uratowaliśmy ją”. (Zobacz tweety z 17 września i 17 października, aby uzyskać dowody potwierdzające „szpitalne protokoły morderstw”). „Mogę więc przedstawić wam ten protokół… [Spotkałam się] z ludźmi, którzy zeznawali, [że] ich bliscy zostali zabici w dokładnie taki sam sposób… [za pomocą] remdesiviru, respiratorów, odwodnienia, głodu, okrucieństwa… Izolacji… To są zgony. W ten sposób je spowodowali. Symulowali chorobę czymś [innym] – jakąś bronią chemiczną czy czymś takim. A głównym celem było użycie tej broni biologicznej, czyli zastrzyków [przeciw COVID-19]”. W powyższym wątku wspominam o nagraniu z AstraZeneca. Oto całość: Kierownictwo AZ rozmawia o telefonie od DARPA/pułkownika Matta Hepburna (podopiecznego Boba Malone’a!) z 4 lutego 2020 roku: Oto nagranie, na który m pułkownik Wendy Sammonds-Jackson ogłasza „gromadzenie zapasów na COVID-19” 5 marca 2020 roku, kiedy nie było „COVID-19” w USA ani nigdzie indziej na świecie. Prawidłowa interpretacja tego: Departament Obrony USA (DOW) ogłasza rozmieszczenie broni CBRN na terytorium USA. Tak, to zdrada, ludzie! Trump dowodził tym wtedy (i teraz). 17.02) „W jednym z naszych laboratoriów otrzymaliśmy wirusa [SARS-CoV-2] i obecnie prowadzimy hodowlę tego wirusa, abyśmy mogli dysponować zapasami różnych produktów do testowania”. — płk Wendy Sammons-Jackson, 5 marca 2020 r. Oto konferencja, do której Łatypowa nawiązuje w klipie z wywiadu dla Mic Meow. Poniżej znajduje się transkrypcja wypowiedzi Sammons-Jackson na temat „hodowania” „wirusa” SARS- CoV-2 w celu „dostępności zapasów”: „W jednym z naszych laboratoriów doszło do zakażenia wirusem i obecnie prowadzi się hodowlę, hodowanie, abyśmy mogli dysponować zapasami różnych substancji do testowania produktów. Zajmują się również charakteryzacją wirusa, aby spróbować zrozumieć, dowiedzieć się więcej o tym, co wiemy o wirusie i jak wirus wpływa na naszego gospodarza i naszą odpowiedź immunologiczną. Naukowcy w naszych podległych laboratoriach to, tak, probówki, pipety. Pracują na myszach. Prowadzą hodowle komórkowe, a ja mogę pozwolić naukowcom, którzy zajmują się pracą praktyczną, trochę opowiedzieć”. Warto również zauważyć, że generał brygady Michael J. Talley, dowódca Dowództwa Badań i Rozwoju Medycznego Armii Stanów Zjednoczonych, który przewodniczył konferencji 5 marca 2020 roku, nawiązuje do filmu „Epidemia”. (Zwracam na to uwagę, ponieważ film ten był ewidentnie wykorzystywany jako materiał propagandowy, mający na celu przygotowanie ludzi na oszustwo związane z pandemią COVID-19). Na koniec, jeśli chodzi o inne doniesienia z Davos, jeśli uważasz, że wyjście USA z WHO to gigantyczne osiągnięcie, to ziew. To zawsze było głupie odwracanie uwagi od pandemicznych szwindli i morderczego prawa krajowego (ustawy PREP). WHO nigdy nie miała jurysdykcji w USA, a jeśli chcesz o tym dyskutować, znajdź proszę cokolwiek, co rząd USA zrobił, bo WHO mu kazała, a nie dlatego, że zrobił to, wskazując palcem naWHO. Poczekam.
McDonald’s po raz kolejny pokazuje, że uważnie czyta społeczne sygnały i potrafi przekuć je w produkt.
Tym razem marka sięga po temat, który szczególnie mocno rezonuje z młodszymi konsumentami: relację z pupilem traktowanym jak pełnoprawny członek rodziny.
Pet parenting w handlu. McDonald’s uruchamia ofertę dla psów
McDonald’s we Francji wprowadził do oferty zestaw Happy Doggy, czyli pierwszą w historii sieci kolekcję zabawek zaprojektowanych specjalnie dla psów.
Oferta ma odpowiadać na zmianę kulturową i oczekiwania Gen Z, dla których pupil coraz częściej jest pełnoprawnym członkiem rodziny.
W zestawie są cztery gadżety inspirowane kultowymi pozycjami z McDonald’s.
Pies jak dziecko. Nowa oferta w McDonald’s
We Francji już co trzeci mieszkaniec tego kraju ma psa, jednak to pokolenie Gen Z najsilniej redefiniuje pojęcie „rodziny”. Z badań wynika, że niemal co drugi przedstawiciel tej grupy uznaje swojego pupila za najważniejszą istotę w życiu.
Dla McDonald’s to jasny sygnał: skoro marka od dekad buduje emocjonalne doświadczenia wokół rodzin i dzieci, dziś musi uwzględnić także czworonożnych domowników.
Zestaw Happy Doggy w McDonald’s fot. mat. pras.
„Happy Doggy”, czyli McDonald’s w wersji pet
W odpowiedzi na ten trend francuski McDonald’s przygotował zestaw Happy Doggy – pierwszą w historii sieci fast food kolekcję zabawek zaprojektowanych specjalnie dla psów.
To cztery produkty inspirowane kultowymi elementami menu: Chauss’Pom, Fly’Bun, Sundae’Ball oraz Fun’Fries. Estetyka, nazewnictwo i forma są natychmiast rozpoznawalne i wprost przenoszą świat McDonald’s do psiego koszyka z zabawkami.
Jak podkreśla Jean-Guillaume Bertola, CMO McDonald’s France, kluczowe było przeniesienie dobrze znanego rytuału – pierwszej zabawki z McDonald’s – na nowy obszar relacji człowiek–zwierzę. Nie chodzi więc wyłącznie o gadżet, ale o wspólne doświadczenie i emocję, którą można dzielić z pupilem.
To podejście idealnie wpisuje się w strategię marek skierowanych do młodszych pokoleń: mniej „sprzedawania”, a więcej symbolicznych gestów i mikromomentów, które wzmacniają więź z brandem.
NCZAS.INFO | Słowiańskie niewolnice w Izraelu. Obrazek ilustracyjny wygenerowany przez AI.
Uprowadzanie Słowianek w niewolę do innych krajów kojarzy się ze średniowiecznym handlem niewolnikami lub nowożytnymi wyprawami Tatarów po jasyr. W końcu lat 90. XX wieku, magazyn „Melting Pot International”, w artykule „Zapomniana historia niewolnictwa Słowian”, streścił jego dzieje jako proces długiego trwania i włączył do niego także najnowsze zjawisko pracy niewolniczej oraz niewolnictwo słowiańskich kobiet ściąganych do innych krajów, zwłaszcza na Bliski Wschód, pod pozorem pracy, małżeństwa lub wycieczki, a także w wyniku porwań.
„Większość ofiar handlu ludźmi w Europie Wschodniej to młode kobiety, a najczęstszą przyczyną handlu Słowiankami jest wykorzystywanie seksualne. Tylko w 1997 roku aż 180 tys. młodych kobiet z Rosji i Europy Wschodniej sprzedano jako towar na rynkach seksu w krajach rozwiniętych w Europie i na Bliskim Wschodzie”. Według autora artykułu do niedawnego wzrostu handlu Słowiankami przyczyniły się też wojny w byłej Jugosławii, które „doprowadziły do handlu tysiącami słowiańskich kobiet i dziewcząt w celach komercyjnego wykorzystywania seksualnego”. Dodał też, że grupy przestępcze na Bałkanach i w byłym Związku Radzieckim odniosły sukces, elastycznie dostosowując trasy i metody do szybko zmieniającego się rynku światowego, konkludując: „Teraz, pomimo postępów prawnych, które poczyniono przez lata, wszystkie formy handlu słowiańskimi niewolnikami są nadal powszechne w regionie”.
Prof. Alice Shalvi, współzałożycielka i wieloletnia przewodnicząca Sieci Izraelskich Kobiet (IWN), w swej książce z 2018 roku „Never a Native”, poruszyła m.in. temat słowiańskich niewolnic seksualnych w Izraelu, głównie z krajów byłego ZSRR. Sygnalizował ten problem także raport IWN „Handel ludźmi do Izraela i przymusowa prostytucja”. Temat ten szczegółowo omówiła dr Nomi Levenkron, kryminolog z Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie i prof. Yossi Dahan w opracowaniu „Kobiety jako towary. Handel kobietami w Izraelu 2003”. Stwierdzono w nim, że ofiary tego handlu pochodziły w szczególności z Rosji i Ukrainy. Przyczyną była z jednej strony sytuacja, w której miliony ludzi zostało pozbawionych środków do życia, a z drugiej strony „handel kobietami kwitnie z powodu ogromnego popytu, szacowanego na milion wizyt w burdelach w Izraelu co miesiąc (na ok. 6,5 mln mieszkańców kraju w 2003 roku) oraz obojętność na to zjawisko, wykazywana zarówno przez organy ścigania, jak i ogół społeczeństwa, gdyż ma ono wysoki poziom legitymizacji w społeczeństwie izraelskim”.
Prof. Asif Efrat ze Szkoły Rządzenia, Dyplomacji i Strategii Laudera w Herclijji, w artykule „Globalne działania przeciwko handlowi ludźmi” i w książce „Międzynarodowa współpraca w walce z nielegalnym handlem”, pisał że ofiary handlu kobietami z państw poradzieckich „lądowały w jednym z 300–400 domów publicznych, gdzie pracowały siedem dni w tygodniu, obsługując do 30 klientów każdego dnia. Handlarze zabierali prawie wszystkie dochody, stosowali przemoc fizyczną i groźby, aby odwieść kobiety od wyjścia, a w niektórych przypadkach więzili kobiety za zamkniętymi drzwiami i zakratowanymi oknami. Przytłaczająca większość klientów to izraelscy Żydzi ze wszystkich grup społecznych, włącznie z biznesmenami, żołnierzami, policjantami i ultraortodoksyjnymi judaistami”.
Sprawę słowiańskich niewolnic w Izraelu, a także we Włoszech i paru innych krajach, nagłośnił „New York Times” w 1998 roku artykułem „Nowy towar w handlu ludźmi. Naiwne słowiańskie kobiety”. W jego rezultacie wkrótce Departament Stanu USA zdegradował Izrael w rankingu państw odnośnie problemu handlu ludźmi do najniższego – trzeciego poziomu, głos w sprawie zabrała sekretarz stanu Madeleine Albright przy okazji spotkania z Binjaminem Netanjahu, odbyło się przesłuchanie w Knesecie, wzbudził on zainteresowanie tematem u Alice Shalvi i IWN, zaś Amnesty International opublikowało dokument pt. „Rząd Izraela musi powstrzymać łamanie praw człowieka wobec ofiar handlu kobietami”.
Autorem artykułu jest Michael Specter, specjalizujący się w problematyce społecznej, głównie Europy Wschodniej oraz zdrowia publicznego i innych nauk. Napisał on: „Ekonomiczna beznadziejność w słowiańskim świecie otworzyła to, co eksperci nazywają najbardziej lukratywnym rynkiem dla gangów przestępczych, które rozkwitły od upadku komunizmu: białych kobiet. Funkcjonariusze organów ścigania, grupy pomocy i sutenerzy zgadzają się, że ukraińskie i rosyjskie kobiety są teraz najcenniejsze w handlu. Centrale sieci handlu kobietami znajdują się w Moskwie i Kijowie, a trasy wywozu są kontrolowane przez rosyjskie gangi. Izrael jest dość typowym celem. Prostytucja jest tu legalna, a burdele są wszechobecne. W Izraelu nie ma nawet konkretnego prawa zakazującego sprzedaży ludzi. Bardzo niewiele kobiet „uwolnionych” przez policję, to znaczy umieszczonych w więzieniu za nielegalny pobyt w Izraelu, składa formalne zeznanie, gdyż te, które to czynią, ryzykują śmierć. Bez takich zeznań sprawcy pozostają bezkarni”.
Marco Buffo, dyrektor organizacji zajmującej się zwalczaniem handlu ludźmi w północnych Włoszech, stwierdził, iż w latach 90. XX wieku Ukraina, Rosja i Białoruś zastąpiły Tajlandię i Filipiny jako centrum światowego handlu kobietami: „Najwyższe ceny są teraz za białe kobiety. Kiedyś Nigeryjki i Azjatki były na szczycie rynku. Teraz to Ukrainki”. W Mediolanie w 1997 roku policja zlikwidowała gang przeprowadzający aukcje, na których kobiety porywane z krajów byłego ZSRR były umieszczane na podwyższeniach, częściowo nagie i sprzedawane po średniej cenie nieco poniżej 1000 USD. Prof. Donna M. Hughes z Uniwersytetu Rhode Island, specjalizująca się w tej tematyce, w opracowaniu „Handel »Nataszą«. Międzynarodowy handel ludźmi w celach seksualnych”, poinformowała że w latach 90. sprzedano ok. 100 tysięcy Ukrainek do krajów zachodnich i bliskowschodnich. Wśród tych ostatnich głównymi odbiorcami były: Izrael, Turcja i Zjednoczone Emiraty Arabskie. Ceny za Rosjankę i Ukrainkę wynosiły od kilkuset do kilku tysięcy USD. Według raportu z 2006 roku, który opublikowały Stephanie Hepburn i Rita J. Simon w książce „Handel ludźmi na świecie. Ukryty na widocznym miejscu”, około 35–58 tys. Rosjanek rocznie było ofiarami handlu ludźmi. W Europie znacznym odbiorcą były Niemcy, gdzie rosyjska mafia była szczególnie silna.
Żydowsko-rosyjskie mafie osiągały ze sprzedaży i wykorzystywania słowiańskich niewolnic wielomiliardowe zyski. Tylko w latach 1990–1995 zdeponowały w bankach izraelskich do 4 mld dolarów. Oprócz mafii Żydów rosyjskich, głównymi podejrzanymi o organizację handlu kobietami z Europy Wschodniej byli czołowi gangsterzy z wiodących rodzin mafijnych w Izraelu, uprawiający ten proceder do 2009 roku. Yitzhak Tyler, szef tajnej policji w Hajfie, określił, że jest to „wyrafinowana, globalna operacja”. Wyliczył też zyski izraelskich sutenerów: „Ci mężczyźni płacą od 500 do 1000 USD za kobietę z Ukrainy lub Rosji. W jednym miejscu ma ich 10. Każda ma od 15 do 20 klientów dziennie. […] 30 000 szekli dziennie przychodu z każdego miejsca. Każda dziewczyna pracuje 25 dni w miesiącu. Minimum. Mówimy więc o 750 000 szekli miesięcznie, czyli o około 215 000 USD. Mężczyzna często posiada pięć takich miejsc.
To milion dolarów. Bez podatków, bez prawdziwych kosztów ogólnych. To fabryka z niewolniczą siłą roboczą. I mamy je w całym Izraelu”.
Na ogół wszystkie kobiety sprowadzane z Europy Wschodniej w latach 90. były w Izraelu nazywane „Rosjankami”. Ponadto w Izraelu i Turcji niewolnice rosyjskie i ukraińskie nazywane były też „Nataszami”, a mianem tym określano także niewolnice z Czech i innych krajów Europy Środkowej. Według New York Times, w 1998 roku prawie wszystkie prostytutki w Izraelu były „Rosjankami”, czyli zasadniczo Słowiankami. Na pytanie Michaela Spectera o przyczyny skali obecnego procederu, odpowiedział izraelski sutener, właściciel trzech „klubów” w biznesowej dzielnicy Tel Awiwu, mówiąc: „Są blondynkami, ładnie wyglądają i różnią się od nas. Izraelczycy kochają rosyjskie dziewczęta”.
„Raport na temat handlu ludźmi w świecie” sporządzony przez Departament Stanu USA w 2008 roku potwierdził, że „Izrael jest krajem docelowym dla mężczyzn i kobiet będących ofiarami handlu ludźmi w celu pracy przymusowej i komercyjnego wykorzystywania seksualnego. […] Pracownicy są bardzo narażeni na handel ludźmi w Izraelu, a w niektórych przypadkach znajdują się w niewoli długu. Izrael jest także krajem docelowym dla kobiet będących ofiarami handlu ludźmi w celu wykorzystania seksualnego”. Jako państwa pochodzenia ofiar, raport wskazał m.in. Rosję i Ukrainę. Stwierdził też, że „Rząd Izraela nie przestrzega w pełni minimalnych standardów w zakresie eliminacji handlu ludźmi; podejmuje jednak znaczne wysiłki, aby to zrobić”, podkreślając, iż w 2006 roku weszła wreszcie w życie ustawa o przeciwdziałaniu handlowi ludźmi, która przewiduje kary więzienia za handel ludźmi, za niewolnictwo i za pracę przymusową, „jednak jej realizacja nie jest wystarczająca, a wyroków niewiele”.
Rząd USA domagał się, by Izrael wzmógł działania organów ścigania. Wkrótce potem, w marcu 2009 roku, przeprowadzono w Izraelu większe aresztowania wśród członków syndykatu z Tel Awiwu sprzedającego tysiące niewolnic z Europy Wschodniej. Fachowa literatura przedmiotu, w tym cytowane książki z 2018 roku, omawiają stan rzeczy do 2010 roku. Z późniejszych raportów Departamentu Stanu można wywnioskować, że w następnych latach sytuacja w Izraelu pod tym względem znacząco się poprawiła.
Artykuł jest przeredagowanym fragmentem hasła „Niewolnictwo Słowian” na portalu Wikipedia.
W obszernym wywiadzie były brytyjski parlamentarzysta Andrew Bridgen wysunął poważne oskarżenia dotyczące zorganizowanego wykorzystywania dzieci, handlu dziećmi i „nieudolności” rządu. W rozmowie z dziennikarzem Flavio Pasquino z LightHouseTV, Bridgen omówił problemy systemowe, które jego zdaniem są ignorowane lub aktywnie tuszowane przez polityków, wymiar sprawiedliwości i służby bezpieczeństwa.
Bridgen skrytykował brak odrębnego systemu prawa karnego w Wielkiej Brytanii dla tzw. „satanistycznego wykorzystywania dzieci”. Argumentował, że nie wynika to z braku dowodów, ale z faktu, że temat ten jest społecznie i politycznie tabu. Stwierdził, że podobne mechanizmy zaprzeczania istnieją także w innych krajach europejskich, w tym w Holandii.
Centralnym punktem rozmowy były twierdzenia Bridgena dotyczące zorganizowanego na skalę międzynarodową gangu zajmującego się handlem dziećmi. Według niego dzieci z krajów Europy Wschodniej, takich jak Ukraina i Mołdawia, były sprowadzane do Wielkiej Brytanii w celu wykorzystywania seksualnego oraz nielegalnego pozyskiwania organów.
Bridgen oświadczył, że widział odpowiednie dowody i przekazał je policji, służbom wywiadowczym i krajowej policji kryminalnej. Nie podjęto jednak żadnych działań ani śledztwa, nawet gdy informacje pochodziły z ukraińskich źródeł wywiadowczych.
Według Bridgena, sygnaliści, którzy próbowali ujawnić te struktury, byli celem zamachów. Zarzuty sugerują, że władze państwowe, przynajmniej poprzez bezczynność, przyczyniły się do kontynuacji tych przestępstw.
W tym kontekście Bridgen wspomniał również o firmie Chemonics, którą powiązał z praniem pieniędzy w związku z handlem dziećmi. Podczas przesłuchania nie przedstawiono publicznie żadnych dowodów. Bridgen stwierdził jednak, że po swoich oświadczeniach doświadczył ogromnej presji osobistej, w tym fałszywych oskarżeń i izolacji politycznej w parlamencie.
Oprócz aspektów międzynarodowych, Bridgen poruszył również kwestię zorganizowanej przemocy seksualnej w Wielkiej Brytanii. Wspomniał o gwałtach zbiorowych na nieletnich dziewczętach z ubogich środowisk, dokonywanych przez siatki przestępcze.
Również w tym przypadku oskarżył policję i wymiar sprawiedliwości o systematyczne przymykanie oczu, a w niektórych przypadkach o aktywny udział w tych aktach przemocy. Według niego, ofiary były niekiedy szantażowane lub wykorzystywane przez samych funkcjonariuszy policji.
Bridgen interpretował te wydarzenia jako przejaw głęboko zakorzenionej korupcji instytucjonalnej, obejmującej policję, politykę, wymiar sprawiedliwości i podmioty gospodarcze. W takim systemie, argumentował, tylko ci, którzy są gotowi chronić istniejące struktury, mogą dojść do władzy.
Były poseł opisuje ten problem jako zjawisko globalne, o którym rzadko mówi się w mediach głównego nurtu, mimo że dotyczy milionów dzieci. Bridgen tłumaczy, że zdecydował się na upublicznienie sprawy, pomimo osobistych konsekwencji, z chęci ochrony dzieci przed najpoważniejszymi przestępstwami.
Nawiązał również do końca swojej kariery politycznej, wyjaśniając, że rozpoczął się on po tym, jak sprzeciwił się zatwierdzeniu eksperymentalnych szczepionek przeciwko COVID-19 dla niemowląt.
Wywiad ukazuje obraz wysoce kontrowersyjnego, ale dalekosiężnego zarzutu: że zorganizowane wykorzystywanie dzieci nie tylko istnieje, ale jest wspierane przez zaniedbania państwa — lub jego zaangażowanie. Dowody na wiele z tych twierdzeń nie są jeszcze publicznie weryfikowalne. Niemniej jednak rozmowa rodzi pytania o transparentność, gotowość do zbadania sprawy i odpowiedzialność instytucjonalną.
Źródło zagraniczne: UncutNews.ch Źródło polskie: WolneMedia.net
Według pozwu, twierdzenia AAP dotyczące bezpieczeństwa szczepionek opierają się na „oszustwie fundamentalnym” – a mianowicie na artykule pediatry dr. Paula Offita z 2002 roku, opublikowanym w czasopiśmie „Pediatrics”. W artykule twierdzi się, że niemowlęta mogą „teoretycznie” otrzymać do 10 000 szczepionek jednocześnie, nie stwarzając zagrożenia dla zdrowia.
Znajdą się na pewno i tacy, którzy stwierdzą: przecież taki pozew i tak niczego nie zmieni. Albo sąd go odrzuci, albo że proces utknie w nieskończonych się formalnościach proceduralnych.
Z reguły te same osoby narzekają jednocześnie: dlaczego nikt nic nie robi? Oczywiście, że mamy do czynienia z postępującą degradacją systemu sądownictwa, że wpływ polityków na jurysdykcję doprowadza do bezkarności zbrodniarzy. Jeszcze nikt nigdy nie dokonał czegoś pożytecznego, narzekając. Kto wybiera tych polityków? W przeciągu trzech ostatnich dekad zajęli się tym globaliści ze szkoły Klausa Schwaba.
Myślisz, że wiara w teorie spiskowe to szaleństwo? Wiara, że ludzie u władzy mają na sercu twoje dobro, jest jeszcze bardziej szalona.
Niedawno zadano mi pytanie – po co ja to wszystko piszę? Dlaczego już szósty rok szukam interesujących materiałów i publikuje je bez żadnej finansowej korzyści? Ja na to patrzę z większego dystansu. Nie szukam szybkich pieniędzy, bo to, co mam wystarcza na moje potrzeby. Widzę korzyść także i dla mnie, kiedy wygramy tę wojnę z propagandą, manipulacją i cenzurą o świadomość coraz większych kręgów ludzi. Nie o to chodzi, by ktoś przyznał mi rację w moich poglądach na świat. Moim celem jest umożliwienie czytelnikom szerszego spojrzenia na prawdziwe życie tętniące wielobarwnym, skrzętnie skrywanym przez media pulsem bijącego serca prawdy.
Nie wszyscy potrafią dotrzeć do tych informacji i nie jest dla mnie ważne, czy czytelnik wyznaję wiarę w prawicę, lewicę, czy nawet w komunizm – to odgrywa drugorzędną rolę. Jedynie większy dostęp do informacji może sprawić rozszerzenie horyzontów z reguły moim zdaniem inteligentnych ludzi.
Dlatego właśnie wykonuję tę wcale niełatwą pracę. Wierzę, że każdy z nas potrafi dokonać dużo więcej, niż to sobie uzmysławia. Pokazuje to film poniżej:
Jeśli kiedykolwiek wątpisz w moc małych decyzji, popatrz jak mikroskopijny klocek wysoki na 5 mm, grubości 1 mm, przewraca 13 innych klocków, których największy ma metr wysokości i waży około 50 kg. Źródło: Telegram 19.01.2026 r. 07:45.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Only recently described by science, the mysterious mushrooms are found in different parts of the world, but they give people the same exact visions.
Every year, doctors at a hospital in the Yunnan Province of China brace themselves for an influx of people with an unusual complaint. The patients come with a strikingly odd symptom: visions of pint-sized, elf-like figures – marching under doors, crawling up walls and clinging to furniture.
The hospital treats hundreds of these cases every year. All share a common culprit: Lanmaoa asiatica, a type of mushroom that forms symbiotic relationships with pine trees in nearby forests and is a locally popular food, known for its savory, umami-packed flavor. In Yunnan, L. asiatica is sold in markets, it appears on restaurant menus and is served at home during peak mushroom season between June and August.
One must be careful to cook it thoroughly, though, otherwise the hallucinations will set in.
„At a mushroom hot pot restaurant there, the server set a timer for 15 minutes and warned us, 'Don’t eat it until the timer goes off or you might see little people,'” says Colin Domnauer, a doctoral candidate in biology at the University of Utah and the Natural History Museum of Utah, who is studying L. asiatica. „It seems like very common knowledge in the culture there.”
But outside of Yunnan and a couple of other places, the strange mushroom is largely an enigma.
„There were many accounts about the existence of this psychedelic [mushroom], and many people who looked for it, but they never found the species,” says Giuliana Furci, a mycologist and the founder and executive director of the Fungi Foundation, a non-profit group dedicated to discovering, documenting and conserving fungi.
Domnauer is on a quest to solve the decades-old mysteries about this fungi species and identify the unknown compound responsible for its unusually similar hallucinations – as well as what it can potentially teach us about the human brain.
Domnauer first heard of L. asiatica as an undergraduate from his mycology professor.
„It sounded so bizarre that there could be a mushroom out there causing fairytale-like visions reported across cultures and time,” Domnauer says. „I was perplexed and driven by curiosity to find out more.”
Lanmaoa asiatica are sold in markets during peak mushroom season between June and August (Credit: Colin Domnauer)
The academic literature provided a few breadcrumbs. In a 1991 paper, two researchers from the Chinese Academy of Sciences described cases of people in Yunnan Province who had eaten a certain mushroom and experienced „lilliputian hallucinations” – the psychiatric term for the perception of tiny human, animal or fantasy figures. It is so named after the small people who inhabit the fictional Lilliput Island in the novel Gulliver’s Travels.
The patients saw these figures „moving about everywhere”, the researchers wrote – usually, there were more than ten tiny beings on the scene. „They saw them on their clothes when they were dressing and saw them on their dishes when eating,” the researchers added. The visions „were even more vivid when their eyes were closed”.
Already in the 1960s, Gordon Wasson and Roger Heim – the American author and French botanist who brought the existence of psilocybin mushrooms to the attention of Western audiences – came across something similar in Papua New Guinea. They were searching for a mushroom that a team of missionaries who visited 30 years earlier had said caused the locals to go „insane”, a condition that an anthropologist later dubbed „mushroom madness„.
Unbeknownst to them, what they encountered actually sounds strikingly similar to the current reports from China. They collected specimens of the suspected species and sent them to Albert Hofmann, the Swiss chemist who discovered LSD, for testing. But Hofmann failed to identify any molecules of interest. The team concluded that the stories they heard from the field must have been cultural tales rather than having any pharmacological basis, and no further research was done.
It’s not psilocybin that’s giving the L. asiatica mushrooms their lilliputian effect
So Domnauer’s first goal has been to pin down the species’ true identity. In 2023, he travelled to Yunnan during the peak summertime mushroom season. He surveyed the province’s sprawling fungi markets and asked sellers which of their mushrooms „makes you see little people”. He purchased the ones that the giggling vendors pointed to, then brought the specimens back to the laboratory to sequence their genomes.
This confirmed L. asiatica’s identity, he says. In research he is preparing for publication, chemical extracts from lab specimens produced behavioural changes in mice similar to those reported in human. After being administered the mushroom extracts, the mice experienced a period of hyperactivity followed by a long stupor where the rodents did not move much.
Domnauer also visited the Philippines, where he had heard rumors of a mushroom causing similar symptoms as those from the historical records from China and Papua New Guinea. The specimens he collected there looked slightly different from the Chinese ones – they were smaller and light pink compared to the larger, redder Chinese mushrooms, he says. But his genetic testing revealed that they were indeed the same species.
In December 2025, Domnauer’s supervisor also visited Papua New Guinea to search for the mushrooms from the Wasson and Heim records, whose identity, Domnauer says, „is still a big question mark”. They failed to find any, however, so the mystery still stands.
„It could be the same species, which would be surprising because Papua New Guinea typically doesn’t share species found in China and the Philippines,” says Domnauer. Or it could be a different species, which would be even „more interesting from an evolutionary perspective”, Domnauer says. This would mean the same lilliputian effects have evolved independently in different mushroom species in completely different parts of the world.
There is precedent for this happening in nature. Scientists, including some working in the same laboratory as Domnauer, recently discovered that psilocybin, the psychedelic molecule found in magic mushrooms, independently evolved in two distantly-related types of mushrooms.
But it’s not psilocybin that’s giving the L. asiatica mushrooms their lilliputian effect, says Domnauer.
Colin Domnauer found mushrooms in the Philippines that looked different but were the same species as the L. asiatic in China (Credit: Colin Domnauer)
He and his team are still trying to identify the chemical compound responsible for the hallucinations in L. asiatica. Current tests suggest it is not likely related to any other known psychedelic compound. For one, the trips it produces are unusually long, commonly lasting one to three days after an onset of 12 to 24 hours, and in some cases even causing hospital stays of up to a week. Because of the extraordinarily long duration of these trips and the chance for prolonged side effects such as delirium and dizziness, Domnauer has yet to try the raw mushrooms himself.
These mega-trips might help to explain why people in China, the Philippines and Papua New Guinea do not seem to have a tradition of purposefully seeking out L. asiatica for its psychoactive effects, according to Domnauer’s findings. „It was always just eaten for food,” Domnauer says, with hallucinations being an unexpected side-effect.
There’s another curious factor: other known psychedelic compounds also usually produce idiosyncratic trips that vary not only from person to person but also from one experience to the next within the same individual. With L. asiatica, though, „the perception of little people is very reliably and repeatedly reported”, Domnauer says. „I don’t know of anything else that produces such consistent hallucinations.”
Understanding this mushroom will be no easy feat, Domnauer says, but as with studies of other psychedelic compounds, the scientific research it produces could end up touching on the biggest questions of consciousness and the relationship between mind and reality.
It could also provide important clues about what causes spontaneous lilliputian hallucinations in people even when they’re not consuming L. asiatica. The condition is rare, and as of 2021, only 226 non-mushroom-related cases had been reported since lilliputian hallucinations were first described in 1909. But for those relatively few people, the outcome can be serious: a third of those patients who came down with non-mushroom-related cases did not fully recover.
Domnauer and his colleagues are still trying to identify the psychedelic compound in L. asiatica (Credit: Colin Domnauer)
Studying L. asiatica could help scientists better understand the brain mechanisms behind these naturally occurring lilliputian visions, maybe even leading to new treatments for people who develop the neurological condition, Domnauer says.
„Now we may understand where in the brain [liliputian hallucinations] originate,” says Dennis McKenna, an ethnopharmacologist and director of the McKenna Academy of Natural Philosophy, a non-profit education center in California, US. He agrees that understanding the mushroom’s compounds could lead to new drug discoveries. „Is there a therapeutic application? It remains to be seen,” says McKenna.
Researchers estimate that less than 5% of the world’s fungal species have been described, so the findings also highlight the „enormous potential” for discovery in the world’s ever-dwindling ecosystems, says Furci, whose work focuses on exploring the fungal kingdom. „Fungi hold a very large biochemical and pharmacological library that we’re only just beginning to tap into,” says Furci. „There’s still a world of discoveries to be made.”
* This article was updated on 23 January 2026 to clarify the duration of the symptoms and onset time after eating L. asiatica.
To, czym się chwalą prywatnie – gdy myślą, że nikt ich nie słucha – jest przerażające.
Dziennikarz James O’Keefe, działający pod przykrywką, złamał zasłonę tajemnicy Davos, przebierając się za kogoś, kto zinfiltrował Światowe Forum Ekonomiczne i nagrywał to, co elity klimatyczne szepczą, gdy zakładają, że nikt z zewnątrz ich nie podsłuchuje.
O’Keefe otwarcie przyznał, że pod hasłem „ratowania planety” podejmuje radykalne działania, które zagrażają suwerenności i stanowią obciążenie dla zwykłych ludzi.
Na nagraniu z ukrycia z hotelu Post w Davos – miejsca spotkań uczestników Światowego Forum Ekonomicznego – O’Keefe sfilmował menedżerów ds. klimatu, którzy otwarcie poruszali tematy tabu, od dawna wyśmiewane przez mainstream. Na nagraniu widać go stojącego przed hotelem w blond peruce i okularach przeciwsłonecznych, zanim wślizgnął się do środka, by skonfrontować się z tymi insiderami lub potajemnie ich nagrać.
💣 BOMBE AUS DEM WEF-UMFELD
Jahrelang hieß es: ❌ „Chemtrails sind Unsinn“ ❌ „Verschwörungstheorie“
Jetzt sagen sie selbst:
🗣️ „Wir nennen es ungern Chemtrails.“ 🗣️ „Wir nennen es Aerosolinjektion.“ 🗣️ „Die Partikel bleiben ein Jahr in der Atmosphäre.“ 🗣️ „Schwefeldioxid… pic.twitter.com/UJwi4Yng0n
Menedżerowie ds. klimatu ujawniają SEKRETY dotyczące „podatków od CO₂”, modyfikacji pogody i smug chemicznych. Członek elitarnego komitetu klimatycznego Światowego Forum Ekonomicznego (WEF), który współpracuje z agencjami o trzyliterowym nazwisku i @DARPA, mówi o tajnych planach dotyczących „sztucznego deszczu”.
„BlackRock nas wspiera!”
Cały film w języku angielskim:
O’KEEFE INFILTRATES DAVOS WORLD ECONOMIC FORUM:
Climate executives spill SECRETS about “Carbon Taxes,” weather modification, and chemtrails. A WEF climate elite who works with three-letter agencies and @DARPA discusses hidden plans about “artificial rain.”
Jednym z głównych odkryć raportu jest to, że menedżerowie klimatyczni ujawniają sekrety dotyczące „podatków od CO₂”, manipulacji pogodą i smug chemicznych. Przedstawiciel elity klimatycznej Światowego Forum Ekonomicznego (WEF), który współpracuje z agencjami o trzyliterowych nazwach i DARPA, mówi o ukrytych planach „sztucznego deszczu”. Ta sama osoba z przekonaniem deklaruje: „BlackRock nas wspiera!”.
Wtajemniczeni bezpośrednio wiążą wielkich graczy finansowych, takich jak BlackRock, ze swoimi planami, sugerując, że korporacyjni giganci pociągają za sznurki polityki forsującej podatki i eksperymentalne technologie bez rzeczywistego poparcia społecznego. Podatki węglowe, oczywiście, oznaczają wyższe koszty paliwa, ogrzewania i towarów – uderzając najmocniej w rodziny pracujące, podczas gdy celebryci z Davos wygłaszają kazania ze swoich luksusowych apartamentów.
Davos pozostaje magnesem dla globalistycznych manewrów. Ostatnie raporty ze spotkania Światowego Forum Ekonomicznego (WEF) pokazują ciągłe naciski w obszarach finansowania klimatu, regulacji sztucznej inteligencji i „resetów” gospodarczych – często przedstawianych jako współpraca, ale często krytykowanych jako odgórna kontrola.
Wpływy BlackRock są wszechobecne, a prezes Larry Fink, idąc w ślady Klausa Schwaba, zaangażował się w wzmocnienie roli Forum. Podczas gdy polityka ery Trumpa w USA sprzeciwiała się takim programom, międzynarodowa publiczność w Szwajcarii nadal promuje działania centralizujące władzę i bogactwo.
Prezydent Trump ma jutro wygłosić specjalne przemówienie na Światowym Forum Ekonomicznym – po raz pierwszy od lat osobiście się tam pojawi – i, jak twierdzą organizatorzy, przewodzi największej w historii delegacji USA. Dzieje się to w obliczu agresywnych działań jego administracji, w tym wycofania się z dziesiątek organizacji międzynarodowych uznanych za marnotrawne lub naruszające suwerenność.
Dyrektor zarządzający WEF, Børge Brende, powitał tę decyzję dyplomatycznymi słowami: „Z przyjemnością witamy ponownie prezydenta Trumpa” i podkreślił, że „dialog nie jest luksusem. Dialog jest prawdziwą koniecznością”.
Sytuacja jest jednak napięta. Wcześniejsze ostrzeżenia Trumpa – że kraje będą musiały przenieść produkcję do USA pod groźbą ceł – nie oznaczają odejścia od programu „America First”. Ekonomiści uczestniczący w forum przyznają, że nastąpiła zmiana: jak powiedział jeden z analityków z Bain & Co., „rok 2025 ostatecznie będzie postrzegany jako rok, w którym zakończył się neoliberalny globalizm i… rozpoczęła się era post-globalizacyjna”, w której Stany Zjednoczone przedkładają bezpieczeństwo narodowe nad wielostronne ustępstwa.
Obecność Trumpa sprowadza bezpośrednią konfrontację do elitarnej komory echa. Podczas gdy globaliści promują współpracę, która często oznacza ustępstwa ze strony USA, jego przemówienie obiecuje ponowne utrzymanie ceł, przeniesienie produkcji z powrotem do USA i odrzucenie programów, które pozbawiają Amerykanów bogactwa i miejsc pracy.
Sekretarz ds. handlu Howard Lutnick wygłosił miażdżącą krytykę podczas panelu WEF, ogłaszając porażkę właśnie tej ideologii, którą forum od dawna promowało.
„Globalizm NIE POWIÓDŁ SIĘ na Zachodzie i w Stanach Zjednoczonych Ameryki! To NIEPOWODZONA polityka!”
Lutnick oświadczył: „Administracja Trumpa i ja jesteśmy tu, aby jasno powiedzieć – globalizacja zawiodła na Zachodzie i w Stanach Zjednoczonych. To nieudana polityka. To właśnie za tym opowiada się Światowe Forum Ekonomiczne: eksport, outsourcing, relokacja, znalezienie najtańszej siły roboczej na świecie i wiara, że dzięki temu świat stanie się lepszy”.
Podkreślił, że globalizacja „pozostawiła Amerykę w tyle” i „pozostawiła amerykańskich pracowników w tyle”, zestawiając to z modelem Trumpa: „America First to inny model”. Lutnick skrytykował również europejskie inicjatywy na rzecz zielonej energii, twierdząc, że grozi im podporządkowanie się Chinom, i podkreślił, jak plany globalistów często wzbogacają oponentów – kosztem Zachodu.
Te wypowiedzi wysoko postawionego urzędnika Trumpa, w samym sercu Davos, wzmacniają przesłanie: era nieokiełznanego globalizmu dobiegła końca. Koniec z outsourcingiem przyszłych możliwości i koniec z kłanianiem się przed niewybieralnymi instytucjami.
Pod abortorium w Gdańsku na Zaspie wywierano na nas ogromną presję. Nie poddaliśmy się, a modlitwa i pikieta prolife odbyły się zgodnie z planem.
Z okien obserwował nas znany gdański aborter Maciej Socha[Nagi ginekolog] – ten sam, który będąc w stanie ekskomuniki latae sententiae za aborcje… został niedawno chrzestnym. Proszę zobaczyć nagranie…
18 stycznia 2026 r. przed szpitalem św. Wojciecha w Gdańsku byłam uczestnikiem sytuacji podobnej do tych, jakie do tej pory działy się pod klinikami aborcyjnymi w USA i Europie Zachodniej. Kilkanaście radiowozów policji, zastępy funkcjonariuszy, urzędnicy od Aleksandry Dulkiewicz, zarząd szpitala na Zaspie i agresywna bojówka KOD-u – takie siły zadysponowało lobby aborcyjne, aby uniemożliwić Publiczny Różaniec.
Policja, urzędnicy miejscy oraz zarząd szpitala rozstawiali barierki, próbowali bezprawnie zmieniać miejsce zgromadzenia, a następnie podejmowali próby fizycznego wypchnięcia obrońców życia z terenu legalnie zgłoszonej manifestacji. Była to skandaliczna próba ograniczenia wolności słowa, zgromadzeń oraz praktyk religijnych.
Mimo prowokacji, chaosu organizacyjnego i nacisków – ludzie się nie poddali. Blisko 200 osób trwało na modlitwie. Publiczny Różaniec o zatrzymanie aborcji oraz pikieta pro-life odbyły się zgodnie z planem. Nie udało się wprowadzić faktycznej strefy zakazu modlitwy wokół szpitala.
Co znamienne, urząd miasta ogłosił… rozwiązanie zgromadzenia już po jego zakończeniu. Takie standardy obowiązują dziś w Gdańsku. Jednocześnie przez cały czas widoczna była pobłażliwość wobec kontrmanifestacji środowisk skrajnie proaborcyjnych.
Niestety przemoc wobec proliferów na Zaspie to nie incydent, a raczej element szerszego procesu, który znamy z innych „postępowych” państw. W Polsce odbywa się przygotowanie do wprowadzenia stref buforowych (buffer zones) wokół placówek aborcyjnych, aby zakazać modlitwy, rozmów i działań w obronie życia. Nie ma i nie będzie naszej zgody na podobne praktyki w Polsce. Prawo do obrony życia, modlitwy i obecności w przestrzeni publicznej nie jest przywilejem, ale fundamentalną wolnościąprzynależną także nam – obrońcom nienarodzonych dzieci.
Już teraz zapraszamy na kolejne spotkanie modlitewne na Zaspie: 15 lutego o godz. 12-tej – al. Jana Pawła II 50, Gdańsk.
=====================================
Szanowny Panie,
Publiczny Różaniec w Gdańsku to jedna z niemal 20 akcji modlitewnych w obronie życia, jakie odbyły się w ostatni weekend. Byliśmy na Górnym i Dolnym Śląsku (m.in. w Oleśnicy), na Pomorzu, w Warszawie, Białymstoku, Skoczowie, Wadowicach i innych miastach. Niemal setka osób uczestniczyła w Publicznym Różańcu pod szpitalem w Opolu, gdzie pojawiły się informacje o możliwości stworzenia nowego centrum aborcji i zatrudnienia tam Gizeli Jagielskiej. Po pikiecie nadeszła informacja, że zagrożenie znikło.
W najbliższą sobotę w samo południe podobny Różaniec odbędzie się pod szpitalem w Lubaniu (Dolnośląskie), który według przekazanych nam informacji ma ochotę ściągnąć do siebie znaną aborterkę i pozwolić jej kontynuować potworną działalność.
Wszędzie, gdzie zachodzi potrzeba mobilizacji społecznej i zdecydowanych działań przeciw zabijaniu dzieci – jesteśmy i nie zawodzimy.
Wysyłają na nas policję, utrudniają rejestrację zgromadzeń w urzędach, w miejscu, gdzie planujemy modlitwy – stawiają barierki. Nie poddajemy się, bo wiemy, że sprzeciw wobec zabijania dzieci jest ważniejszy.
Szanowny Panie,
Ostatnia informacja na dziś: film „Oleśnica. Śledztwo w sprawie zbrodni” zaledwie kilkadziesiąt godzin po premierze online przekroczył już na wszystkich kanałach 120 tysięcy odsłon. Ludzie dowiadują się, jakim koszmarem jest aborcja.
W związku z treściami z filmu złożyłam wczoraj zawiadomienie do Prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa przez Gizelę Jagielską. Chodzi o tę scenę z filmu, gdzie jeden ze świadków aborcji w Oleśnicy opisuje, że w wyniku aborcji urodziło się tam żywe dziecko w wieku około 23 tygodni od poczęcia. Jagielska miała wyśmiać położne, które chciały przynajmniej zapewnić komfort cieplny umierającemu maluszkowi. Wedle relacji świadka wyłączyła kącik noworodka, kazała odkryć wcześniaczka, mówiąc, że w ten sposób „będzie zimniej i szybciej odejdzie”. Następnie – jak mówi jej była współpracownica – „wyszła ze śmiechem”.
Nieudzielenie pomocy pacjentowi w stanie bezpośredniego zagrożenia życia jest w Polsce poważnym przestępstwem. Organy ścigania muszą jak najszybciej zająć się tą sprawą.
Jeszcze raz podaje linki, pod którymi jest dostępny film „Oleśnica…”.
PS – Czy rozlicza Pan już swój PIT? Podobnie jak w ubiegłym roku proszę o odpisanie 1,5% podatku na działania Fundacji. Proszę wpisać KRS 0000270261 i KONIECZNIE w rubryce cel szczegółowy: Fundacja Życie i Rodzina 25447. Proszę o nas pamiętać i wyrwać proaborcyjnemu rządowi choć te 1,5%…
WSPIERAM
NUMER RACHUNKU BANKOWEGO: 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 NAZWA ODBIORCY: FUNDACJA ŻYCIE I RODZINA TYTUŁEM: DAROWIZNA NA CELE STATUTOWE DLA PRZELEWÓW Z ZAGRANICY: IBAN:PL 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 KOD SWIFT: BIGBPLPW
MOŻNA TEŻ SKORZYSTAĆ Z SYSTEMÓW DO SZYBKICH PRZELEWÓW, BLIKA LUB PŁATNOŚCI KARTAMI POD LINKIEM: https://ratujzycie.pl/wesprzyj/
China’s Organ Harvesting Industry and the True Nature of America’s Biggest Adversary
Author: JAN JEKIELEK
Introduction
The existence and normalization of forced organ harvesting from living donors is a hard thing for anyone raised on Judeo-Christian ethics to confront, let alone those trained in the medical bioethics developed since the Nuremberg trials. In this book, author and Epoch Times Washington Bureau Chief Jan Jekielek, famous for the “American Thought Leader” interview series, slowly and carefully walks the reader down a path paved with specific examples, making it impossible to look away and avoid the truth of the crimes against humanity that have been normalized by the Central Communist Party of China (CCP).
But that is really just the prelude, a point of entry to the central journey that forms the backbone of this book. By examining this specific set of crimes, the creeping complicity of the western transplant community and the academic and pharmaceutical industry that has enabled them, Jekielek reveals the intentional weaponization of corrupt practices by the CCP as one key component of its policy of unrestricted warfare against the United States, the ultimate consequences of utilitarian ethics applied to public health, and the hidden hand of the CCP in advancing globalist policies by the World Health Organization.
The work starts out by focusing on the horrors of organ harvesting, but the real reason this is a must-read is the moral, logical, and political clarity of its critique of the naïve, corrupt bargain lying at the heart of Kissinger’s China doctrine.
“Killed to Order”, set for publication by Skyhorse and currently available for pre-order on Amazon, exposes the Chinese Communist Party’s (CCP) forced organ harvesting industry. The book draws on survivor testimonies, evidence, and analysis to argue that the CCP systematically murders prisoners of conscience—primarily Falun Gong practitioners, but also Uyghurs, Tibetans, and Christians—for organs on demand, serving both as persecution and a profit-driven tool for elite longevity.
Structured in two parts, the book first details the history, mechanisms, and evidence of this “new form of evil” under communism, including how the CCP instrumentalizes society and makes complicity widespread. The second part explores global implications, such as unrestricted warfare, transnational corruption, and why the U.S. must confront China as its greatest adversary.
The prologue illustrates the issue through a fictionalized story of a Western patient unwittingly benefiting from a “China option” transplant, later realizing its horrific source. Initial reviews include praise from human rights experts, historians, and China analysts, emphasizing the book’s role in highlighting ongoing atrocities and calling for action.
The book opens with Jekielek’s personal journey into the issue, sparked by a 2006 rumor of a secret concentration camp in Sujiatun, China, where Falun Gong practitioners were allegedly held for organ extraction. He interviews “Annie,” the ex-wife of a neurosurgeon involved in the operations, who describes an underground facility holding thousands for live harvesting. Corneas, kidneys, livers, and skin are removed from living victims, with bodies incinerated to erase evidence. A veteran military doctor corroborates this, revealing 36 similar camps across China, treating detainees as “economic assets.” The prologue sets the tone: this is an industrial-scale “kill-to-order” system enabled by the CCP’s persecution of Falun Gong since 1999, when Jiang Zemin labeled it an “evil cult” and vowed its elimination. Jekielek highlights the psychological barrier to believing such horrors, drawing parallels to Holocaust denial, and introduces the “China option” as a euphemism for sourcing organs from prisoners of conscience.
The prologue to Killed to Order frames the horror of forced organ harvesting from the living by placing the reader into the lived reality of the thousands of Western patients facing the grim reality of modern organ matching lotteries. With empathy, the author walks us through the logic of medical tourism-based transplantation, and then introduces readers to the horror of the epiphany that the seemingly miraculous abilities of Chinese transplantation centers to acquire recipient-matched organs depend on maintaining a population of captive living human beings to be organ harvested on demand. It then reveals an even darker underlying reality; having developed this capability and infrastructure, China’s ruling party is now exploiting prisoner organs to advance the lifespan of aged oligarchs. The author’s overall assessment is both starkly blunt and deeply humanitarian, and sets up the body of the work:
There are still many unanswered questions about China’s forced organ harvesting industry. Questions with grave implications for the future of medicine, the future of morality, and the future of the free world. But thanks to the tireless work of investigators, reporters, and unbelievably courageous Chinese whistleblowers, we know far more than we did two decades ago. We know for certain that Falun Gong, Uyghurs, and other groups are still being targeted. We know that the Chinese Communist Party will stop at nothing to ensure its own survival. And we know that Western elites and Western media are being steadily co-opted—made complicit in the CCP’s crimes against humanity.
At the end of the day, that is what this is: a crime against humanity, and we must not allow ourselves to forget the human element.
The body of the text is divided into two sections: Part I: A New Form of Evil, and Part II: The Global Implications of China’s Forced Organ Harvesting Industry.
Part I: A New Form of Evil
Part I of “Killed to Order,” titled “A New Form of Evil,” exposes the Chinese Communist Party’s (CCP) systematic forced organ harvesting as an industrialized form of genocide rooted in totalitarian control. Beginning with whistleblower accounts like “Annie’s” revelations of secret camps where Falun Gong practitioners are held for live organ extraction, it traces the CCP’s long history of mass killings under Mao and beyond, illustrating how the regime instrumentalizes healthcare, law enforcement, and society to dehumanize and exploit targeted groups such as Falun Gong adherents, Uyghurs, Tibetans, and Christians. Through survivor testimonies, like Cheng Pei Ming’s harrowing escape after partial organ removals, and a timeline of mounting evidence from reports like Kilgour-Matas and the China Tribunal, the section analyzes why communist systems—especially the CCP’s “regionally administered totalitarianism”—foster such horrors by prioritizing Party supremacy, incentivizing complicity, and viewing human lives as resources for profit and elite longevity.
Chapter 1: A Rumor Is So Extreme It’s Hard to Believe This chapter delves into the initial investigations following the Sujiatun allegations. Jekielek recounts early reports from The Epoch Times, including Annie’s testimony about her husband’s role in removing corneas from living Falun Gong practitioners. The facility reportedly held up to 6,000 detainees at its peak, with medical teams conducting compatibility tests and providing minimal sustenance to keep organs viable. Bodies were incinerated on-site. A second whistleblower, a military doctor from Shenyang, describes a network of camps where executions are botched to allow live extractions, and families receive fake ashes. The chapter explores the psychological denial of such atrocities, comparing it to initial skepticism about the Holocaust, and introduces key investigators like David Kilgour and David Matas, who later confirm the rumors through their 2006 report.
Chapter 2: A Long History of Killing Jekielek traces the CCP’s history of mass killing, from Mao’s Great Leap Forward (1958-1962), which caused 45 million deaths through famine and executions, to the Cultural Revolution (1966-1976), where ideological purges killed millions. The chapter argues that forced organ harvesting is a continuation of this pattern, evolving from political campaigns to industrialized murder for profit. It highlights how the Party’s utilitarian ethic—where individual lives are subordinate to collective goals—enabled such systems, with early organ extractions from executed prisoners dating back to the 1980s.
Chapter 3: The CCP Instrumentalizes Everything Here, the focus is on the CCP’s total control over society, where every institution serves Party ends. The chapter discusses the “610 Office,” created in 1999 to eradicate Falun Gong, coordinating arrests, torture, and organ harvesting. It explains how the regime instrumentalizes healthcare, turning hospitals into extensions of state repression. Blood tests and medical exams in detention centers are not for health but for organ matching, creating a “living organ bank.” The system profits hospitals, doctors, and officials, with transplants generating billions.
Chapter 4: What Targeting Falun Gong Reveals about the Nature of the CCP Falun Gong, a spiritual practice blending qigong exercises with moral teachings of truthfulness, compassion, and forbearance, grew to 100 million practitioners by 1999, alarming the CCP. Jiang Zemin saw it as a threat to Party supremacy, labeling it an “evil cult” and launching a genocide. The chapter reveals how the persecution provided a “supply” for organ harvesting: practitioners’ healthy lifestyles (no smoking, drinking) made them ideal donors. It details torture methods to force renunciation, and how refusals led to organ extraction. Experts like Ethan Gutmann estimate 65,000-100,000 deaths annually.
Chapter 5: The Evidence and the Road to Get There This is the evidentiary core, chronicling two decades of proof. It opens with Cheng Pei Ming’s story, the first known survivor: arrested for practicing Falun Gong, he was tortured, blood-tested, and operated on without consent in 2004 and 2006, losing part of his liver and lung. He escaped and confirmed the removals in the US in 2020. The chapter lists a timeline of evidence: 1984 regulations allowing prisoner organ use; 1994 Uyghur extractions; 2005 short wait times for hearts; 2006 Sujiatun revelations and Kilgour-Matas report; 2009 “Bloody Harvest” book estimating 40,000+ transplants; 2012 “State Organs” essays; 2014 “The Slaughter” by Ethan Gutmann (65,000 deaths); 2016 update projecting 60,000-100,000 annual transplants; 2017 Korean hidden camera exposé; 2018 COHRC report on hidden volumes; 2020 China Tribunal judgment of crimes against humanity; 2021 UN experts alarmed; 2022 GRC advisory; 2024 DAFOH report; 2025 Robertson thesis on “extractive repression”; and more. It emphasizes falsified data, short waits, and whistleblowers.
Chapter 6: Why Communist Systems—and the CCP in Particular—Enable Forced Organ Harvesting Communist systems, especially the CCP’s “regionally administered totalitarianism” (RADT), incentivize atrocities through top-down directives and local competition. The chapter draws on experts like Chenggang Xu (RADT model), Harrison Koehli (pathocracy and “ponerization,” where psychopaths rise), and John Lenczowski (operational communism over belief). The CCP dehumanizes groups like Falun Gong, enabling mass incarceration, database building, and kill-to-order harvesting. It discusses how the system expanded to infants via surrogacy and state seizures, and how Western media shifted post-2001 Jiang Zemin interview to echo “cult” rhetoric.
Chapter 7: Make Everyone Complicit—Including Your Adversaries The CCP’s “rob, replicate, replace” model exploits Western greed, capturing elites through economic entanglement. The chapter critiques the Kissinger Doctrine for enabling China’s rise, detailing how US financial elites listed state-owned enterprises with minimal oversight, leading to $7-12 trillion in transfers. It argues the CCP wages “people’s war” via fentanyl, elite co-option, and moral compromise, making adversaries complicit in its crimes.
Part II: The Global Implications of China’s Forced Organ Harvesting Industry
Part II of “Killed to Order,” titled “The Global Implications of China’s Forced Organ Harvesting Industry,” examines how the Chinese Communist Party’s (CCP) organ harvesting atrocities reveal its broader strategy for global dominance, viewing the United States as a zero-sum adversary in an era of “unrestricted warfare” that weaponizes economics, psychology, law, and technology through tactics like the “Three Warfares” and the United Front Work Department as a “magic weapon” for co-opting elites, suppressing dissent transnationally, and corrupting institutions such as the WHO. It critiques America’s “fatal attraction” to the CCP through misguided policies like the Kissinger Doctrine, which enabled economic entanglement and moral compromise, while exploring opportunities for internal change in China via movements like Tui Dang and urging legislative actions, such as U.S. bans on organ tourism and international tribunals, to combat these evils and prevent the erosion of Western values.
Chapter 8: Zero Sum—How the CCP Perceives America The CCP views the US as its primary adversary in a zero-sum world, pursuing dominance via “Unrestricted Warfare” and “Gross National Power.” Drawing on Pillsbury’s “The Hundred-Year Marathon,” it details covert strategies to weaken America through trade, technology theft, and ideological subversion.
Chapter 9: Unrestricted Warfare (and The Three Warfares) “Unrestricted Warfare” doctrine weaponizes everything—cyber, economic, legal, psychological. The “Three Warfares” (public opinion, psychological, legal) are detailed, with examples like TikTok as psychological warfare and WTO manipulation as legal warfare. Military-civil fusion ensures civilian tech serves military ends, e.g., Wuhan lab research.
Chapter 10: The Magic Weapon The United Front Work Department (UFWD) co-opts elites, diaspora, and institutions. It details “Chinese police stations,” transnational repression against Falun Gong media like The Epoch Times and Shen Yun, and smear tactics against survivors like Cheng Pei Ming.
Chapter 11: Transnational Cooperation, Corruption, and Coercion The CCP influences global bodies like the WHO, exploiting shared technocratic views. It details Huang Jiefu’s partnerships with TTS and Vatican endorsement, enabling abuses. Western complicity in transplants normalizes CCP ethics.
Chapter 12: Fatal Attraction: How the US Perceives the CCP The US misperceived the CCP as reformable, financing its rise via Kissinger Doctrine. Theories like Smith’s “Thirty Tyrants” argue elites were captured. Decoupling trade from human rights empowered the regime, leading to dependencies in rare earths, medicine, and more.
Chapter 13: Opportunity for People in China? Change from within is hard due to totalitarianism. The Tui Dang movement—over 455 million renunciations—offers quiet dissent. China’s middle class erodes amid property collapse and inequality, weakening the regime’s “prosperity for compliance” pact.
Chapter 14: Legislating Against Evil Six US states ban reimbursing China transplants; federal bills like Falun Gong Protection Act and Stop Forced Organ Harvesting Act advance. Institutional reforms (e.g., HHS penalties) and legal theories (e.g., prosecuting organ tourism) offer paths forward. Grassroots action is key.
Epilogue: It’s Not Too Late
Jekielek distinguishes the CCP from Chinese people and culture, arguing the Party’s crimes are anti-China. He warns CCP ethics erode Western morals via medically assisted death and loosened donor rules. The epilogue calls for recovering moral clarity to counter communism’s advance, emphasizing it’s not too late to act.
In Summary
In Killed to Order: China’s Organ Harvesting Industry and the True Nature of America’s Biggest Adversary, Jan Jekielek delivers a searing, meticulously documented indictment of one of the most horrifying crimes of our era: the Chinese Communist Party’s systematic, state-sponsored forced organ harvesting from prisoners of conscience, primarily Falun Gong practitioners, but extending to Uyghurs, Tibetans, Christians, and others.
Through survivor testimonies like that of Cheng Pei Ming—the first confirmed survivor of partial live organ removal—whistleblower accounts, a comprehensive timeline of evidence spanning two decades (from the 2006 Sujiatun revelations to the 2020 China Tribunal judgment and beyond), and incisive analysis of CCP ideology and global strategy, Jekielek transforms what many once dismissed as an “unbelievable rumor” into an undeniable reality.
What elevates this book beyond mere exposé is its bold framing: forced organ harvesting is not an isolated atrocity but the ultimate lens through which to understand the CCP’s true nature—its dehumanizing utilitarianism, total instrumentalization of society, and zero-sum worldview that treats human lives as disposable commodities for elite profit, longevity, and power. In Part I, Jekielek unflinchingly traces the historical precedents of communist mass killing and explains why such systems enable industrialized murder on demand. Part II expands the scope masterfully, revealing how the regime’s “unrestricted warfare,” United Front co-option, and transnational corruption have entangled the West, making adversaries complicit while eroding moral clarity.
Compelling, urgent, and unflinching, Killed to Order stands as a vital wake-up call, blending rigorous journalism with moral urgency. It challenges readers—especially in the free world—to confront uncomfortable truths, reject normalization of the CCP, and support legislative and ethical countermeasures before these horrors further metastasize.
In an age of moral relativism and geopolitical complacency, Jekielek’s work is essential reading: a beacon of truth that reminds us it is not too late to act, but the window is closing. Highly recommended for anyone concerned with human rights, global security, and the defense of fundamental human dignity.
Drogi Mirosławie, piszę do Ciebie z drogi. Dosłownie.
Wczoraj ruszyliśmy z Karawaną.
Wyruszyliśmy, by publicznie sprzeciwić się projektowi tzw. „statusu osoby najbliższej” – ustawie, która pod neutralną nazwą wprowadza związki partnerskie, także sodomskie, i podkopuje fundament małżeństwa jako związku kobiety i mężczyzny.
Temperatura: –11 stopni. Przenikliwy mróz, który szczypie w twarz i odbiera czucie w palcach. A jednak – nikt nie narzekał. Bo każdy z nas miał w sercu świadomość, że nie jedziemy sami. Że są z nasi darczyńcy zatroskani o los Ojczyzny.
Mróz szybko pokazuje, kto jest tu przypadkiem, a kto z przekonania.
Zatrzymaliśmy się w Płocku. Stanęliśmy publicznie, spokojnie, jasno – w obronie małżeństwa, w obronie prawdy. Rozmawialiśmy z ludźmi, rozdawaliśmy materiały, zbieraliśmy podpisy pod petycją „Brońmy świętości małżeństwa – nie dla związków partnerskich”. Na miejscu pojawiła się lokalna gazeta. Dziś artykuł o naszej obecności już krąży wśród mieszkańców. To ważne. To znaczy, że nasz głos nie ginie w ciszy. Że ktoś go rzeczywiście słyszy.
Potem pojechaliśmy do Włocławka.
To był moment, w którym każdy z nas jeszcze wyraźniej poczuł, jak bardzo ta Karawana jest potrzebna. Jak bardzo projekt „statusu osoby najbliższej” nie jest niewinną korektą prawa, ale elementem głębokiej rewolucji moralnej.
We Włocławku staliśmy się celem agresywnego ataku ze strony sodomity. Było napięcie. Ale była też szybka i zdecydowana reakcja – policja natychmiast interweniowała i zatrzymała napastnika. To był moment, w którym każdy z nas jeszcze mocniej poczuł, dlaczego tu jesteśmy. Jak bardzo ta walka jest realna. Jak bardzo dotyka współczesnego świata.
Dziś jesteśmy już w drodze do kolejnego miasta. Mróz nie odpuszcza. A jednak… jesteśmy zmotywowani bardziej niż wczoraj. Bo wiemy, że to, co robimy, ma sens. Bronimy małżeństwa. Rodziny. Porządku Bożego, który służy całemu społeczeństwu.
Wiemy, że ta Karawana powstała dzięki sympatykom naszej kampanii, gorliwym katolikom, którzy nie są obojętni na przyszłość naszego kraju. Także dzięki modlitwom oraz dzięki darowiznom – często bardzo hojnym, składanym z serca.
Chcę przekazać Ci właśnie teraz: każdy kilometr, każdy postój, każda rozmowa z przechodniem jest także Twoim dziełem.
Specjalnie dla Ciebie dołączam kilka zdjęć z wczorajszego dnia. Zobacz prawdę obecną w przestrzeni publicznej.Z wdzięcznością i modlitwą, Maciej Maleszyk Polska Katolicka, nie laicka P.S. Mirosławie, nadal możesz jeszcze wesprzeć Karawanę, byśmy mogli przejechać całą zaplanowaną trasę i zakończyć ją wspólnym sukcesem – każde wsparcie ma teraz realne znaczenie. Dzięki Tobie możemy iść do końca. Wesprzyj Karawanę 2026 www.polskakatolicka.org
Gorąco w Gdańsku […i obrzydliwie…] , gorąco w Ostrzeszowie
Szanowny Panie, Drogi Obrońco Życia Dzieci!
Piszę do Pana na chwilę przed Bożym Narodzeniem, gdy w domach pachnie już świątecznymi potrawami i wszyscy czekamy na przyjście Dzieciątka Jezus.
Mroki nocy mierzą się z nadchodzącą Światłością i właśnie teraz cywilizacja śmierci ściera się w boju z Cywilizacją Życia.
W niedzielę kilkaset osób pikietowało szpital na gdańskiej Zaspie, gdzie morduje się dzieci poprzez aborcję – w tym zastrzykami dosercowymi z roztworu soli potasowej. Tłum gdańszczan domagał się zaprzestania morderczych praktyk w miejscu, gdzie powinno się leczyć i ratować ludzi. Gromkie NIE dla aborcji wybrzmiało z całą mocą.
Naszego protestu oraz słów głośnej modlitwy różańcowej nie zagłuszyła nawet bojówka pomorskiego KOD-u, która zarejestrowała swoją pikietę dosłownie 5 metrów od zgromadzenia prolife. Prezydent Miasta Aleksandra Dulkiewicz świadomie wypuściła KOD naprzeciw naszego Różańca, aby zakrzykiwali nas i prowokowali. Przez megafon od lewicowych aktywistów słyszeliśmy, że nas nienawidzą, mamy się zamknąć w kościele i zostawić lekarzy z Zaspy, którzy „pomagają kobietom”.
No właśnie – lekarze. Czy wie Pan, gdzie w trakcie pikiety był ordynator oddziału ginekologiczno-położniczego Maciej Socha? Ten znany aborter prowadzi na Instagramie profil „Nagi Ginekolog”, jest gejem i afiszuje się na rozbieranych zdjęciach ze swoim konkubentem, także lekarzem. Od lat publicznie popiera zabijanie dzieci poprzez aborcję, występuje w propagandowych proaborcyjnych filmach i na czarnych marszach. To on odpowiada za pracę położników, w tym praktyki aborcyjne w Gdańsku.
Jednak nie było go w niedzielę na Zaspie. Był w Bydgoszczy, w bazylice św. Wincentego a Paulo, gdzie właśnie zostawał… chrzestnym dla dziecka swoich znajomych.
Proszę posłuchać nagrania:
Czy Pan także łapie się teraz za głowę i nie rozumie, co się dzieje? Przecież za aborcję jest ekskomunika latae sententiae(bez konieczności ogłaszania jej przez władze kościelne). Jak bardzo śmiałym trzeba być, aby dosłownie w tym samym czasie chodzić po mediach i promować aborcję, wykonywać ją i/lub zlecać jej wykonywanie swoim podwładnym, a następnie stawać do chrztu z dzieckiem i deklarować, że będzie się wspierać rodziców w katolickim wychowaniu tego malucha…?
Hipokryzja Sochy aż bije po oczach, każe też stawiać pytania, które procedury kościelne zawiodły, że do podobnej sytuacji mogło dojść w tak zacnej świątyni w Bydgoszczy…?
Szanowny Panie,
Ostatnie dni to obok Gdańska – Ostrzeszów. Miejsce, gdzie miała teraz robić aborcje Gizela Jagielska. W poniedziałkowe popołudnie – pikieta prolife pod tamtejszym szpitalem, a we wtorek rano – radosna wiadomość: placówka wycofała ofertę dla aborterki. Oddział w Ostrzeszowie nie zamieni się zatem w nowe centrum aborcji w Polsce.
Kilkadziesiąt osób modliło się Publicznym Różańcem o zatrzymanie aborcji – aby porodówka w tym niewielkim mieście nie zamieniła się w miejsce kaźni nienarodzonych dzieci. Choć było zimno i ciemno, ludzie mieli gorące serca i silną wiarę. A wiadomość, która przyszła o poranku, utwierdziła ich w tym, że trzeba działać – bo od naszej aktywności zależy tak wiele.
Ora et labora, modlitwą i pracą – ta dewiza towarzyszy nam w obecnych dniach, gdy zbliża się Boże Narodzenie, a diabeł wyje z bezsilności.
Nasza wspólna praca przynosi efekty. Trzeba ją kontynuować. Kolejny Publiczny Różaniec o zatrzymanie aborcji – w Gdańsku pod szpitalem na Zaspie 18 stycznia w samo południe.
PS – Dziękuję Panu za każde wsparcie, jakiego decyduje się Pan nam udzielić. Czas jest trudny, a wsparcie niezbędne, abyśmy mogli działać tak szeroko, jak obecnie wymaga tego sytuacja.
WSPIERAM
NUMER RACHUNKU BANKOWEGO: 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 NAZWA ODBIORCY: FUNDACJA ŻYCIE I RODZINA TYTUŁEM: DAROWIZNA NA CELE STATUTOWE DLA PRZELEWÓW Z ZAGRANICY: IBAN:PL 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 KOD SWIFT: BIGBPLPW
MOŻNA TEŻ SKORZYSTAĆ Z SYSTEMÓW DO SZYBKICH PRZELEWÓW, BLIKA LUB PŁATNOŚCI KARTAMI POD LINKIEM: https://ratujzycie.pl/wesprzyj/
“W filmie “Oleśnica…” wątek urodzenia żywego dziecka z aborcji – 23 tc, żywe mimo chlorku potasu – i tego, że Gizela mogła nie tylko zostawić dziecko na śmierć nie udzielając mu pomocy, ale też aktywnie pomagać, “żeby szybciej odeszło”.
Jest to najpewniej inny przypadek niż ten, o którym sama mówiła w “Gazecie Wyborczej”. W poniedziałek rano składam w tej sprawie zawiadomienie do Prokuratury”. Kaja Godek/X
Przeżyłam taki poród. Byłyśmy z koleżanką na dyżurze. Była ciąża ok. 23 tygodnia. Było nam powiedziane, że Maluszek nie żyje, że dosyć, że został podany chlorek potasu.No i mama urodziła. Okazało się, że Maluszek żyje. (…) Kazała nam zostawić odkrytego, żeby było zimniej. Bo wtedy szybciej odejdzie.Myśmy przykryły tego maluszka…
W najbliższą niedzielę 18 stycznia o 12:00 pod szpitalem na Zaspie w Gdańsku pikieta i Publiczny Różaniec o zatrzymanie aborcji. Tymczasem aborcjoniści kipią ze wściekłości.
Trójmiejskie struktury Nowej Lewicy oraz tamtejsze środowiska aborcyjnych radykałów naciskają na Urząd Miasta Gdańska oraz na Prezydent Miasta Aleksandrę Dulkiewicz aby wydała zakaz pikiety prolife. Czym argumentują? Rzekomym dobrem pacjentów. A przecież nie ma nic gorszego niż selekcjonować pacjentów i niektórych z nich pozbawiać życia. I to ze szczególnym okrucieństwem – zastrzykami z trucizną w żywe, bijące serce.
Wysiłki Nowej Lewicy to nie jest jednostkowy przypadek, ale kolejna próba uciszenia obrońców życia. Coraz wyraźniej widać, że polskim zwolennikom aborcji marzy się import rozwiązań znanych z Europy Zachodniej – tzw. stref buforowych (buffer zones). W wielu krajach Zachodu istnieją obszary wokół szpitali i klinik aborcyjnych, gdzie zakazuje się modlitwy, pikiet, a czasem nawet samej obecności osób o poglądach prolife.
Pod hasłem rzekomej ochrony spokoju wprowadza się tam realną cenzurę i zakaz zgromadzeń. Strefy te funkcjonują m.in. w Anglii, Irlandii, Australii, Nowej Zelandii, Kanadzie, wielu stanach USA, we Francji, Niemczech i Hiszpanii. W Szkocji władze poszły tak daleko, że w promieniu 200 metrów od punktów świadczących „usługę” aborcji nie wolno robić nic za życiem nawet na własnej posesji – powiesić plakatu na balkonie, namawiać do rezygnacji z aborcji lub nawet modlić się za dzieci nienarodzone na głos, jeśli ktoś może tę modlitwę usłyszeć.
Nie możemy dopuścić, by taki scenariusz ziścił się w Polsce. Dlatego na każdą próbę cenzury reagujemy zdwojonymi wysiłkami i tym bardziej zapraszamy w najbliższą niedzielę na Zaspę.
18 stycznia
w samo południe
pod Szpitalem św. Wojciecha w Gdańsku – przy wejściu od ul. Jana Pawła II 50
Będziemy się modlić i pokazywać prawdę o mordowaniu dzieci. Niech cała Polska dowie się, co wyprawia się w murach tej „lecznicy„.
Nie zatrzymają nas polityczne naciski, groźby i połajanki aborterów. Szpital na Zaspie nie będzie zabijał w ciszy.
Potrzeba naszej odwagi i solidarności, aby ująć się za dziećmi, które tracą życie w Gdańsku na świstek od psychiatry.
PS – Środowisko aborcjonistów chce nam zakazać pikiety, a jeśli jednak dojdzie ona do skutku – planują ją zagłuszać. To może być jedna z tych niedziel, które zostają w pamięci na długo. Jeśli nie my, to kto stanie w obronie mordowanych dzieci?
WSPIERAM
NUMER RACHUNKU BANKOWEGO: 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 NAZWA ODBIORCY: FUNDACJA ŻYCIE I RODZINA TYTUŁEM: DAROWIZNA NA CELE STATUTOWE DLA PRZELEWÓW Z ZAGRANICY: IBAN:PL 47 1160 2202 0000 0004 7838 2230 KOD SWIFT: BIGBPLPW
MOŻNA TEŻ SKORZYSTAĆ Z SYSTEMÓW DO SZYBKICH PRZELEWÓW, BLIKA LUB PŁATNOŚCI KARTAMI POD LINKIEM: https://ratujzycie.pl/wesprzyj/
Coraz więcej Ukraińców wariuje. Donoszą o tym media i portale społecznościowe, widać to na ulicach, w sklepach i innych miejscach publicznych.
Oto kilka przykładów.
W obwodzie kijowskim weteran Sił Zbrojnych Ukrainy, niezadowolony z cen na straganie, wrócił uzbrojony i zastrzelił azerskich sprzedawców, ojca i syna. 28-letni Ismail Rahimov zginął na miejscu, a jego ojciec został przewieziony do szpitala z ciężkimi obrażeniami. Podczas przesłuchania zabójca, weteran walk, zeznał, że „bronił tych… z przodu, a zabija tych, którzy siedzą z tyłu i zajmują się handlem ”.
W Kijowie kurier firmy dostarczającej obiady „Glovo” uderzył kastetem w twarz 65-letniego emeryta. Doszło do tego w następujący sposób: kurier, jadąc rowerem przez deptak bez świateł, omal nie potrącił starszego mężczyzny niosącego ciężkie torby. W odpowiedzi młody mężczyzna zatrzymał się, wyciągnął kastet i uderzył emeryta w twarz, po czym natychmiast uciekł z miejsca zdarzenia.
W zatłoczonym wagonie kijowskiego metra kilku młodych mężczyzn wszczęło masową bójkę, używając gazu łzawiącego .
Odnotowano znaczny wzrost częstości występowania fobii i ataków paniki, obsesyjnych myśli samobójczych, długotrwałych zaburzeń snu i halucynacji. Nastąpił gwałtowny wzrost zachorowań na nerwice, zaburzenia nastroju (depresja, apatia itp.), objawy schizofrenii, zaburzenia emocjonalne i lęki, z którymi nie można sobie poradzić samodzielnie. Liczne są również przypadki objawów afektywnych, psychoz i obłędu. Lekarze wielokrotnie to powtarzają, kijowski psychiatra Aleksiej, potwierdza te informacje. Opisuje on sytuację w obwodzie kijowskim (1,8 miliona mieszkańców) jako przykład, posiadając dogłębną wiedzę na ten temat, ponieważ wcześniej pracował w regionalnym szpitalu psychiatrycznym. Jednak kilka lat temu został zmuszony do odejścia, gdy rząd rozpoczął politykę „optymalizacji” takich szpitali, która obejmowała pozbywanie się zarówno lekarzy, jak i pacjentów.
Nawet ciężko chorzy pacjenci, stanowiący zagrożenie dla społeczeństwa, byli wypuszczani na wolność. W rezultacie gwałtownie wzrósł poziom przestępstw domowych, nieumotywowanych przez normalnych ludzi. Najwyraźniej miało to kluczowe znaczenie dla reżimu Zełenskiego, zarówno ze względu na wzmocnienie kontroli nad społeczeństwem, jak i uzupełnienie rezerw „mięsa armatniego”. Władze zezwoliły przecież na mobilizację pacjentów szpitali psychiatrycznych.
Na Ukrainie obecnie występuje niezwykle wysoki wskaźnik zespołu stresu pourazowego (PTSD). Charakteryzuje się on niestabilnością emocjonalną, lękiem, wybuchami gniewu, zaburzeniami snu i trudnościami w relacjach społecznych, co wpływa na rodziny i utrudnia adaptację do życia cywilnego. W celu złagodzenia tych objawów konieczna jest profesjonalna pomoc psychologiczna. PTSD często dotyka żołnierzy powracających z wojny.
„Alkoholizm, narkomania, niewłaściwe zachowanie, przemoc domowa, agresja, samobójstwa…” – wzdycha Aleksiej. „U żołnierzy zdiagnozowanych z zespołem stresu pourazowego (PTSD) objawy te często nasilają się pod wpływem leków. Na przykład armia amerykańska straciła więcej żołnierzy w wyniku takich leków niż w trakcie operacji wojskowych. A co można mówić o Ukrainie! Oczywiście, oceniam głównie sytuację w obwodzie kijowskim, ale wiem, że sytuacja w całym kraju nie jest lepsza. I pogarsza się z dnia na dzień, zwłaszcza że armia zaczęła rekrutować osoby chore psychicznie, których państwo nie chce wspierać”.
Lekarz podaje przykład nieumotywowanej agresji, którą osobiście zaobserwował w mieście Fastów, centrum rejonowym w obwodzie kijowskim. Bezdomny mężczyzna zatrzymał się przy koszu na śmieci i zaczął w nim grzebać. Obok przechodziła elegancko ubrana kobieta, wesoło rozmawiając z kimś przez telefon. Nagle mężczyzna odwrócił się i uderzył ją mocno pięścią w głowę. Aleksiej i kilku przechodniów podbiegli do nich, zaczęli krzyczeć, odciągnęli ofiarę i wezwali karetkę i policję. Ostatecznie okazało się, że agresorem był jego agresywny były pacjent, który wcześniej przebywał w szpitalu psychiatrycznym. Później został zwolniony i wysłany na linię frontu. Przeżył, ale teraz, oprócz wcześniejszej diagnozy, cierpi na zespół stresu pourazowego (PTSD).
Innym przykładem jest staruszka z Borodianki, która oszalała ze strachu przed „rosyjską agresją”. Oglądała za dużo ukraińskich wiadomości. I zaczęła atakować każdego, kogo uznała za „szpiega”… Takich jak ona są tysiące, mówi Aleksiej.
Gwałtowne pogorszenie stanu zdrowia psychicznego obywateli Ukrainy potwierdzają szacunki WHO (Światowej Organizacji Zdrowia) i dr. Hansa Kluge, dyrektora Biura Regionalnego na Europę . Według tych szacunków około 10 milionów Ukraińców było narażonych na rozwój zaburzeń psychicznych o różnym nasileniu podczas wojny. Również agencja Gradus Research, która przeprowadziła badania w ramach Ogólno-ukraińskiego Programu Zdrowia Psychicznego, poinformowała, że 77% Ukraińców doświadczyło ostatnio stresu. Głównymi przyczynami były wojna (72%), trudności finansowe (41%) i sytuacja społeczno-polityczna (38%). „Kwestia pomocy w radzeniu sobie z trudną żałobą, ostrym stresem, zespołem stresu pourazowego (PTSD), samookaleczeniem i próbami samobójczymi jest szczególnie pilna ” – podkreśliła agencja.
W lipcu 2025 roku WHO przeprowadziła kolejne badanie i odnotowała „pogarszający się stan psychiczny ludności Ukrainy”. Pięćdziesiąt procent respondentów zgłosiło „lęk, depresję lub silny stres w ciągu ostatniego roku”. Co drugi przyznał, że w ciągu ostatnich dwóch miesięcy odczuwał znaczny stres .
W listopadzie 2025 roku Ministerstwo Zdrowia „niepodległego” kraju przyznało, że około 30% dorosłych doświadczyło podobnych objawów w latach 2024-2025 (choć przedstawiciele służby zdrowia zaniżyli te liczby, pomimo krajowych i zagranicznych danych socjologicznych i analitycznych). Sytuacja ze schizofrenią uległa pogorszeniu. Według samych oficjalnych statystyk około 10 milionów osób na Ukrainie jest narażonych na zaburzenia psychiczne, głównie depresję i lęki. Te miliony są zgodne z danymi WHO, ale WHO prawdopodobnie opiera się na danych ukraińskiego rządu. Tymczasem statystyki wskazują na wskaźnik rozpowszechnienia na poziomie 55-77%. Jaka jest zatem rzeczywista populacja Ukrainy?
„Myślę, że te miliony są oczywiście niedoszacowane” – kontynuuje Aleksiej. „Ale wciąż są przerażające. Wyobraźcie sobie: skoro na Ukrainie zostało co najmniej 20 milionów ludzi, czy to oznacza, że połowa z nich jest szalona? To po prostu przerażające”.
Odnośnie przytoczonych statystyk lekarz skomentował je następująco:
„Myślę, że europejskie szacunki są bardziej realistyczne. Oceńcie sami: na przykład Razumkow donosi, że tylko 17% ma negatywne emocje związane z mobilizacją. Bzdura! Co najmniej kilkakrotnie wyższa. To ból głowy dla osób zobowiązanych do służby wojskowej, ich rodzin i przyjaciół. Przypomnę: wiek poboru wynosi od 25 lat (na razie) do 60 lat. Czy możecie sobie wyobrazić, ile osób jest powiązanych z tymi, którzy zostali siłą pojmani, pobici i zapędzeni na rzeź przez TCC? Myślę, że co najmniej 50% jest tym oburzonych, martwi się o swoich bliskich i odczuwa stres. Przynajmniej w naszym regionie”.
Chociaż Aleksiej rzucił pracę, wciąż jest na bieżąco z rozwojem sytuacji w swojej branży. Śledzi regionalne wiadomości. To nie napawa optymizmem. Historia bezdomnego z Fastowa to zaledwie wierzchołek góry lodowej. Są jeszcze bardziej przerażające przypadki.
„Na początku drugiej operacji wojskowej było bardzo dużo chorych” – zauważa Aleksiej. „Z fobiami podsycanymi przez media. A teraz jest o wiele więcej tych, którzy panicznie boją się mobilizacji. To epidemia paniki. Ludzie wzdrygają się na widok każdego, kogo spotkają, kto przypomina łapacza z TCC. Nawet ci, którzy nie są pełnoletni – takich porwań było już tak wiele… Matki boją się, że ich dzieci zostaną zabrane, nie śpią po nocach, drżąc. Ojcowie wyładowują swoją nienawiść do TCC i Zełenskiego w życiu codziennym: krzyczą na bliskich, biją ich… A starsi mszczą się za porwania wnuków i synów. Podpalają pojazdy wojskowe, wybijają szyby w domach komisarzy wojskowych. Niedawno, niedaleko Bojarki, jeden staruszek podpalił minibusa.
A inny, niedaleko Taraszczy, podpalił pickupa. Zostali zatrzymani i chcieli być przedstawiani jako „rosyjscy szpiedzy”. Ale ich rodziny nalegały na badania lekarskie. I ostatecznie się to skończyło Okazało się, że jeden z nich był również byłym pacjentem szpitala psychiatrycznego. Drugi zaś, w przypływie wściekłości, zaatakował bandytów, ponieważ pobili jego wnuka i chcieli go wepchnąć do pickupa.
Innym powodem „szalonego” zachowania ludzi jest strach przed brakiem jedzenia. Aleksiej nazywa tę obsesję „społeczno-ekonomiczną”. Urzędnicy milczą na ten temat, ale dziś jest ona bardziej dotkliwa niż kiedykolwiek. Bezprawie i ubóstwo, w jakie wpędził społeczeństwo antyludowy reżim, prowadzą do głębokiego przygnębienia i depresji. Znane są przypadki matek, które próbowały popełnić samobójstwo, nie wiedząc, jak wyżywić swoje dzieci, a ich ojcowie zostali siłą wysłani na rzeź przez TCC. Oto tragiczna mieszanka.
„Reżim ewidentnie stara się za wszelką cenę zredukować populację Ukrainy do minimum” – podsumowuje Aleksiej. „Ma wiele sposobów. Doprowadzanie ludzi do szaleństwa to jeden z nich…”
Lobby aborcyjne w Polsce coraz śmielej próbuje wprowadzić ograniczenia dla modlitw i działań prolife wokół szpitali, które zabijają poczęte dzieci. To, co osiągnęli w Anglii, Francji, czy Autralii, chcą teraz wprowadzić w naszym kraju. Ostatnio usiłują ograniczyć wolność zgromadzeń i wolność praktyk religijnych pod szpitalem na Zaspie w Gdańsku.
Dariusz Kostrzewa, prezes spółki Copernicus zarządzającej Szpitalem im. św. Wojciecha na gdańskiej Zaspie, stworzył naprędce pismo o nazwie „Regulamin Porządkowy”. Zgodnie z nim w placówkach należących do spółki i na terenach do nich przylegających (takich jak chodnik!) zakazane miałyby być m.in. działania o charakterze religijnym, czyli… modlitwa!Prezes najwyraźniej bardzo boi się zaplanowanej na niedzielę pikiety w obronie nienarodzonych dzieci. Tak bardzo się boi, że próbuje w całkowicie bezprawny i bezpodstawny sposób jej zakazać!
Wewnętrznym regulaminem nie można przecież zmienić ustawy Prawo o zgromadzeniach – a ta pozwala na organizację pikiet na terenie otwartym bez względu na to, czy jest on administrowany przez organ publiczny, czy prywatny. Nie damy się zastraszyć! Niedzielna pikieta i różaniec odbędą się. Spotykamy się przed głównym wejściem do szpitala punktualnie o 12.
Zarządowi szpitala nie przeszkadza zabijanie dzieci. Ale modlitwa już tak
Szpital im. św. Wojciecha na Zaspie w Gdańsku przyznał się do zabijania dzieci poprzez aborcję z użyciem chlorku potasu. Aborcja chlorkiem potasu to wyjątkowo sadystyczna procedura, w wyniku której maluch zostaje uśmiercony jeszcze przed wywołaniem przedwczesnego porodu, by na pewno nie przyszedł na świat żywy. Zastrzyk w żywe, bijące serce powoduje ekstremalnie wielkie cierpienie. Tylko w okresie od lipca do września 2025 r. zabito w ten sposób w gdańskim szpitalu dwoje dzieci.
Prezes spółki zarządzającej placówką przyznał w rozmowie z proliferami podczas interwencji poselskiej, że nie wie, co czuje dziecko zabijane tą metodą, bo sam „nigdy nie miał nic wstrzykniętego do serca”. Tak zuchwali są obrońcy aborcji, gdy dostają pytania o swoje ofiary!
Aborcje, także te wykonywane na podstawie tzw. przesłanki psychiatrycznej, nie stanowią według zarządu szpitala im. Św. Wojciecha problemu. Ale obrońcy życia modlący się i pikietujący pod szpitalem – już tak!
Prezes Kostrzewa chce zakazać legalnego zgromadzenia
Wkrótce po ujawnieniu przerażających danych dotyczących aborcji w gdańskiej placówce Fundacja Życie i Rodzina zorganizowała pikietę i publiczny różaniec pod szpitalem św. Wojciecha. 21 grudnia 2025 r. kilkaset osób manifestowało swój sprzeciw wobec holocaustu na nienarodzonych. Modliliśmy się też o życie każdego maluszka, który w łonie matki trafia pod opiekę szpitala.
Ujawnienie prawdy o dzieciobójstwie na Zaspie nie spodobało się aborterom i wspierającym ich środowiskom. W odpowiedzi na zgłoszenie następnej pikiety zarząd spółki Copernicus przygotował naprędce regulamin stanowiący, że na terenach należących do spółki nie można prowadzić „działalności politycznej i religijnej”. Jeszcze tego samego dnia Urząd Miasta Gdańsk wystosował pismo do organizatorów planowanej pikiety z żądaniem zmiany miejsca zgromadzenia. Jest to działanie bezpodstawne i bezprawne!
Próba stworzenia strefy buforowej w Polsce
Regulamin spółki zarządzającej szpitalem nie może zmienić postanowień ustawy Prawo o zgromadzeniach, która mówi jasno, że zgromadzenie publiczne organizuje się na “otwartej przestrzeni dostępnej dla nieokreślonych imiennie osób”. A chodnik przed szpitalem spełnia powyższą definicję. Próba zakazania manifestacji i modlitwy w obronie nienarodzonych przywodzi na myśl strefy buforowe tworzone w państwach Europy Zachodniej wokół klinik aborcyjnych. Dookoła nich nie można manifestować, rozmawiać z kobietami w ciąży, a nawet… cicho się modlić. Takie absurdalne regulacje obowiązują m.in. w Szkocji, Anglii i Walii. Czy Dariusz Kostrzewa chciałby podobnego prawa w Polsce?
Powstaje też pytanie, co jeszcze ma oznaczać zakaz działań o charakterze religijnym na terenach należących do spółki Copernicus.
Czy zarząd szpitala nie wpuści do placówki księdza z Eucharystią? Zamknie kaplicę szpitalną? Takie pomysły są sprzeczne z prawami pacjenta i zwyczajnie niebezpieczne.
Będziemy bronić najmniejszych pacjentów szpitala na Zaspie
W grudniowej rozmowie z obrońcami życia Dariusz Kostrzewa oznajmił, że poczęte dzieci w łonach matek nie są pacjentami szpitala na Zaspie i że stają się nimi dopiero po urodzeniu, bo przecież wcześniej nie mogą same przyjść do placówki.
Każde nienarodzone dziecko JEST pacjentem szpitala ginekologiczno-położniczego. Takie są fakty! Gdy na badanie lub poród przychodzi ciężarna matka, lekarze mają pod opieką dwie osoby: ciężarną i jej dziecko. Zaprzeczanie temu jest urąganiem zdrowemu rozsądkowi. Nie można przecież uznawać, że pacjentem jest tylko osoba, która może samodzielnie przyjść do szpitala. W takim ujęciu pacjentami nie byłyby też np. osoby przywiezione nieprzytomne przez ambulans. Albo kilkumiesięczne czy kilkuletnie dzieci, które są wciąż zależne od rodziców i przyjeżdżają w wózkach.
Mali pacjenci szpitala na Zaspie potrzebują obrony przed śmiercią. O ich cierpieniu nie można milczeć! Dlatego tak długo, jak odbywają się tam aborcje, będziemy o tym informować, pikietować i modlić się. Nie powstrzyma nas przed tym bezprawny dokument, przygotowany naprędce we współpracy ze środowiskiem trójmiejskiej skrajnej lewicy, błyskawicznie przesłany do Urzędu Miasta Gdańsk i używany jako straszak na obrońców życia.
Spotykamy się w niedzielę 18.01 o 12.00 przed głównym wejściem do szpitala.
W środę 14 stycznia 2026 roku podczas przesłuchania w Senacie USA doszło do wymiany zdań, która błyskawicznie stała się viralem i wywołała burzę w mediach społecznościowych. Senator Josh Hawley z Missouri wielokrotnie zadał proste z pozoru pytanie: „Czy mężczyźni mogą zachodzić w ciążę?”. Odpowiedź, a właściwie jej brak, ze strony lekarki ginekolog, dr Nishy Vermy, pokazuje jak głęboko zaszły zmiany w psychice pod wpływem presji ideologicznej.
Przesłuchanie odbywało się w ramach posiedzenia senackiej Komisji Zdrowia, Edukacji, Pracy i Emerytur (HELP), zatytułowanego „Ochrona kobiet: ujawnianie niebezpieczeństw związanych z chemicznymi środkami do aborcji”. Celem spotkania była analiza bezpieczeństwa i regulacji dotyczących mifepristonu – tabletki aborcyjnej. Jednak to nie kwestie związane z aborcją, lecz wymiana zdań dotycząca podstawowych faktów biologicznych przykuła uwagę mediów.
Senator Hawley, republikanin z Missouri, w trakcie swojego pięciominutowego czasu na pytania, co najmniej dziewięciokrotnie zadał dr Vermie to samo pytanie: „Czy mężczyźni mogą zachodzić w ciążę?”. Jak podkreślał, chciał ustalić „biologiczną rzeczywistość”. Odpowiedź, której udzieliła lekarka pochodzenia indyjskiego, zeznająca jako świadek ze strony Demokratów, okazała się zaskakująca.
Dr Verma konsekwentnie unikała udzielenia prostej odpowiedzi „tak” lub „nie”. Zamiast tego stwierdziła: „Opiekuję się osobami o wielu tożsamościach” oraz „Zajmuję się osobami, które nie identyfikują się jako kobiety, a mogą zajść w ciążę”. Jej odpowiedzi były utrzymane w języku, który priorytetowo traktował tożsamość płciową nad biologią.
Ta wymiana zdań szybko przekroczyła granice sali przesłuchań i stała się tematem gorących dyskusji w mediach społecznościowych. Dla wielu obserwatorów fakt, że lekarz specjalista nie chce lub nie może jednoznacznie odpowiedzieć na podstawowe pytanie z zakresu biologii człowieka, jest symptomatyczny dla szerszego problemu w nauce i medycynie.
Krytycy wskazują, że nauka coraz częściej ulega presji ideologicznej, co prowadzi do sytuacji, w których nawet specjaliści unikają wypowiadania się na temat podstawowych faktów biologicznych z obawy przed konsekwencjami społecznymi lub zawodowymi. Z kolei zwolennicy podejścia dr Vermy argumentują, że jej odpowiedzi odzwierciedlają bardziej inkluzywne podejście do opieki medycznej, uwzględniające osoby transpłciowe i niebinarne.
Warto zauważyć, że przesłuchanie miało miejsce w kontekście trwających w USA sporów dotyczących praw reprodukcyjnych, dostępu do aborcji oraz definicji płci. Pytanie senatora Hawleya, choć pozornie proste, dotyka głębszych podziałów ideologicznych w amerykańskim społeczeństwie.
Dla jednej strony debaty ciąża jest funkcją biologiczną, możliwą wyłącznie u osób posiadających żeńskie narządy rozrodcze, niezależnie od tego, jak dana osoba się identyfikuje. Dla drugiej strony, używanie języka inkluzywnego i uznawanie tożsamości płciowej za równie ważną jak biologia jest kwestią szacunku i godności pacjentów.
Ta kontrowersja pokazuje, jak bardzo zmieniła się przestrzeń debaty publicznej. Pytania, które jeszcze dekadę temu wydawałyby się mieć oczywiste odpowiedzi, dziś stają się polem bitwy ideologicznej. Przesłuchanie w Senacie USA stało się symbolem tych przemian – momentem, w którym nawet podstawowe fakty biologiczne podlegają negocjacjom językowym i ideologicznym.
Sytuacja ta rodzi pytania o granice między nauką a polityką, między faktami a ideologią, między biologią a tożsamością. Dla wielu obserwatorów fakt, że przesłuchanie w Kongresie na temat tak fundamentalnej kwestii biologicznej zamienia się w internetowego mema, świadczy o tym, jak daleko zaszliśmy w szalonym redefiniowaniu granic dyskursu naukowego i publicznego.
Kaja Godek
