Mieszkanka Dolnego Śląska trafiła do szpitala w Jeleniej Górze. Urodziła tam zdrowego chłopczyka. Nie wróciła z nim jednak do domu. O rodzinnym dramacie mówi cała okolica.
Opiekunom prawnym dziecka powiedziano w szpitalu, że „nie będą dobrymi rodzicami, bo są chorzy” – tłumaczy dziennikarka Agnieszka Górniakowska. Ich synek spędził pierwsze miesiące życia nie w kochającym domu, ale w jeleniogórskim szpitalu.
– Oni mnie od razu skreślili, na samym początku, już gdy mnie zobaczyli – ocenia matka chłopczyka, który wystąpiła w programie „Reporterzy”, emitowanym na antenie TVP1.
Dramat w Jeleniej Górze. „Szpital nie będzie brał odpowiedzialności”
W szpitalu ojcu dziecka zasugerowano, by zrezygnował z synka. – „Jesteście na to i na to chorzy, pan musi opiekować się partnerką, a kto będzie za dzieckiem biegał?” – zacytował słowa personelu.
Młoda kobieta, matka, porusza się na wózku, natomiast mężczyzna choruje przewlekle. Mimo to „starają się tworzyć ciepły i zgrany dom” – słyszymy w programie. – Wyjechała z sali porodowej z uśmiechem na ustach. Wyglądało na to, że będzie wszystko dobrze, ale sprawy potoczyły się inaczej – relacjonuje mieszkaniec Dolnego Śląska.
Władze szpitala nie pozwoliły rodzicom zabrać synka do domu. Zdecydowano, że pozostanie na oddziale, o czym mieli „nie zostać poinformowani”. Jako pierwsza dowiedziała się o tym babcia. – Wszyscy lekarze zgodnie stwierdzili, że oni sobie nie poradzą. Powiedzieli, że „szpital nie będzie brał odpowiedzialności na siebie” – relacjonuje.
[A przecież właśnie wziął odpowiedzialność – taką okrutną decyzją. md]
Ustalono, że opiekunowie prawni nie radzą sobie z zapewnieniem podstawowych potrzeb chłopczykowi – nie są m.in. w stanie przewinąć go czy nakarmić. W trakcie reportażu widzimy jednak, jak ojciec zmienia synkowi pieluszkę bez większych przeszkód. Są też filmy, na których go karmi.
– Jeśli w trakcie obserwacji, co trwa kilka dni i jest całe konsylium [lekarzy – przyp. red.]. które podejmuje ws. decyzję – stwierdzone zostanie, iż istnieje ryzyko zagrożenia bezpieczeństwa dziecka, że jest deficyt i [rodzice] nie mogą sprawować opieki właściwie, mamy obowiązek zgłoszenia tego do [odpowiedniej] instytucji – tłumaczy Monika Kumaczek, zastępczyni dyrektora ds. pielęgniarstwa w Wojewódzkim Centrum Szpitalnym Kotliny Jeleniogórskiej.
Czy rzeczywiście obserwacje trwały jednak wspomniane „kilka dni”? Rodzina nagrała potajemnie rozmowę z jednym z lekarzy. Przyznaje on, że na podjęcie decyzji konsylium wystarczył krótszy czas. – Nikt nie chce takiej odpowiedzialności brać, że wydamy im dziecko. Nikt się pod tym nie podpisze, bo to jest kolejna osoba, która mówi, że „absolutnie nie” – wskazał pracownik placówki medycznej, którego głos zarejestrowano. O tym, że decyzja zapadła szybciej, świadczy także jeden z udostępnionych dokumentów z MOPS-u.
Nikt nie rozmawiał z rodzicami z Dolnego Śląska? Decyzję miano podjąć bez ich wiedzy
Nikt miał nie rozmawiać z matką, ojcem dziecka czy babcią o planach placówki. Lekarze po podjęciu decyzji, skontaktowali się drogą e-mailową z Miejsko-Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Lwówku Śląskim. MOPS „przychylił się do sugestii szpitala” – co stało się błyskawicznie.
– Po tym e-mailu musieliśmy szybko zadziałać. (…) Stwierdziliśmy, że z uwagi na dobro dziecka należałoby do sądu napisać wniosek o jego zabezpieczeniu – tłumaczy dyrektorka MOPS-u, Danuta Grzesiak. Zapytana czy w jej opinii było to najlepsze z wyjść, odpowiedziała „tak”. – Uważam tak na tę chwilę i w tym momencie – wskazała.
W programie wystąpił też adwokat Ernest Ziemianowicz. – Odbiór dziecka następuje bardzo szybko i bez badania tak naprawdę przyczyn oraz podstaw, natomiast powrót dziecka do domu trwa miesiącami, a może nawet latami – mówi.
Cztery miesiące później chłopczyk znalazł [taki już samodzielny !! md] nową, zastępczą rodzinę, oddaloną od biologicznego taty i mamy o 500 kilometrów. – Tęsknie każdego dnia – zapewnia ojciec. To samo czuje także młoda kobieta z niepełnosprawnością. – Nie przestaniemy walczyć – mówi.
To chyba jedna z smutniejszych historii jakie przyszło mi tutaj przedstawić.
O niesprawiedliwości społecznej i ogromnej pustce, której ja także nie potrafię zrozumieć.
Pani Patrycja i Pan Łukasz zostali rodzicami. Kobieta, która porusza się na wózku spełniła swoje największe marzenie i została mamą – urodziła Antosia, zdrowego, małego chłopca.
Mieli zostać szczęśliwą, kochającą się rodziną, ale ze szpital nigdy nie wyszli w trójkę.
„Proszę nie dotykać dziecka, ma pani brudne ręce od wózka”
„Wy jesteście na to i na to chorzy, pan musi się opiekować partnerką. A kto będzie za synkiem biegał?”
Takie i wiele innych stwierdzeń padły z ust lekarzy wobec ojca i matki po porodzie, a następnie po obserwacji (trwała dobę, zazwyczaj trwa kilka dni) podjęto decyzję, że Antoś nie dołączy do swoich rodziców, napiszmy to wprost:
Zostanie im natychmiast odebrany.
Oficjalny powód? Niepełnosprawność, a z obserwacji wynika, że przebieranie pieluchy trwało zdecydowanie za długo, rodzice nie potrafią obchodzić się z noworodkiem.
Pan Łukasz tłumaczył lekarzom, że musi się wszystkiego nauczyć ponieważ pierwszy raz został tatą – bezskutecznie.
Dziecko zostało odebrane młodym, kochającym się ludziom i przekazane rodzinie zastępczej 500 km od domu pani Patrycji i Łukasza.
I teraz słuchajcie, bo gotuje się we mnie ponad wszystko i przepraszam Was za język, ale inaczej nie potrafię:
Jesteś kur** osobą niepełnosprawną, poruszasz się na wózku. Całe życie masz pod zasran* górkę, bo raz jakiś niedouczony idiota na ulicy z Ciebie drwi, innym razem skreślają Cię na rozmowie o pracę na samym wstępie, a każdego dnia musisz pokonywać krawężniki, schody, a dojazd do ukochanego parku jest wyprawą.
Nie działa winda, jesteś w du***, czasami jesteś więźniem w swoim własnym domu i praktycznie każdego dnia musisz zaplanować najmniejszy szczegół by nic Cię nie zaskoczyło, a i tak negatywnie zaskakuje!
Zakochujesz się, ktoś zakochuje się w tobie, chcecie razem stworzyć rodzinę, dom, chcecie dać nowe życie i pielęgnować je. Macie najpiękniejszy cel, który przesłania wszystko.
I kur** nie. Nie ma tak łatwo! Patologia może chlać, może nie zajmować się w ogóle dziećmi, może je bić, może się nimi nie interesować i jak te biedne dzieci mają odrobinę szczęścia, że ktoś normalny zwróci uwagę na ich cierpienie, albo sąsiad usłyszy krzyki, to może łaskawie jakaś instytucja się zainteresuje ich losem.
Jak jednak kochasz, chcesz i marzysz, a niestety zdrowie nie dopisało, to nie będziesz rodzicem, a spróbuj tylko nim być, to my Ci pokażemy gdzie jest twoje miejsce i będziesz cierpieć jeszcze bardziej niż cierpiałaś do tej pory. Bo oprócz fizyczności zabierzemy Ci jeszcze twoje jedyne szczęście.
I to jest absurd i ogromna, kolosalna niesprawiedliwość oraz brak dania szansy tym młodym rodzicom!
Rodzice Antosia obiecali, że nie spoczną dopóki nie odzyskają dziecka. I mimo, że tam się nie przelewa, to jest najważniejsze: miłość.
Pani Patrycja powiedziała, że czuła, że lekarze skreślili ją, już na samym początku i to jest chyba najsmutniejsze w tej całej historii.
Jako poseł, ale przede wszystkim jako człowiek, deklaruje całkowitą, niekończącą się chęć pomocy: prawnie, interwencyjnie i finansowo.
🚨SHOCKING CANADA MORTALITY DATA Stats Canada’s latest numbers (June 12, 2025) reveal a CRISIS:
Alberta’s 2025 all-cause deaths SPIKED 25% over 2020 by April, on track for a 46% SURGE by year-end. Over 50,000 EXCESS deaths vs pre-pandemic average.
Najnowsze dane Stats Canada (12 czerwca 2025 r.) ujawniają KRYZYS:
Liczba zgonów z wszystkich przyczyn w Albercie w 2025 r. WZROSŁA o 25% w porównaniu z 2020 r. do kwietnia, na dobrej drodze do 46% WZROSTU do końca roku.
Ponad 50 000 NADMIAROWYCH zgonów w porównaniu ze średnią sprzed pandemii.
Dane z 2024 r. gwałtownie się wahają: styczeń -czerwiec pokazuje 183 420 do 325 445 zgonów w samym 2024 r.
Nawet dane z 2010 r. zostały zmienione przez aż 367 225 re-klasyfikowanych przyczyn! Młodzi ludzie umierają w alarmującym tempie.
W 2024 r. wzrosła również liczba zgonów powyżej 65. roku życia. To NIE JEST imigracja ani „wyż demograficzny”.
To jest COŚ INNEGO, co za tym stoi.
Rok 2024 będzie NAJGORSZYM rokiem w Kanadzie pod względem zgonów z różnych przyczyn. Nadmiar zgonów nie zmniejszył się od 2019 r.
Cokolwiek to powoduje, NIE JEST COVID.
Dlaczego dane o zgonach w Kanadzie są tak niespójne? Dlaczego nadmiar zgonów WCIĄŻ rośnie?
Lekarz wstrzykuje dziecku w serce chlorek potasu. Na warszawskiej manifestacji LGBT przechadza się człowiek, który założył maskę demona z dziecięcymi nóżkami w miejscu rogów.
Ani w jednym, ani w drugim przypadku policja nie reaguje – bo zabijanie małych dzieci oraz pochwała tych mordów jest zgodna z naszym, polskim prawem.
===========================================
Jeszcze nigdy w historii Polska nie upadła tak nisko, jak dziś.
W sobotę 14 czerwca ulicami Warszawy przeszła parada LGBT. Jej adherenci co do zasady nie mają poszanowania dla norm obyczajowych naszej cywilizacji. W imię folgowania pożądliwości są gotowi dokonywać gwałtu na naturze. Oczekują społecznej akceptacji dla faktu spółkowania z osobami tej samej płci albo podawania się za osoby innej płci, niż faktyczna. Zasadniczym trzonem ich ruchu jest postulat seksu bez ograniczeń. Co się komu chce, ma to robić.
Ta idea w oczywisty sposób łączy się z aborcjonizmem. Piewcy swobodnego mordowania dzieci nienarodzonych mówią, że jeżeli na skutek seksu pojawi się dziecko, mają mieć możliwość łatwo je zabić. Seks jest dla nich ważniejszy niż życie ludzkie. Spółkować i zabijać własne dzieci, czyli robić, co się chce – to credo aborcjonizmu.
Dlatego nie może dziwić, że na warszawskiej demonstracji LGBT pojawili się również sataniści. Trzonem współczesnego ruchu satanistycznego jest dokładnie to samo: realizowane własnych pożądań bez ograniczeń. W Stanach Zjednoczonych ruch satanistyczny od dawna promuje aborcję. Zabijanie dzieci poczętych nazywa często swoim „sakramentem”. To logiczne w dwóch perspektywach. Czysto materialistycznie, zamordowanie człowieka będącego owocem dania upustu pożądliwości jest rzeczywiście aktem niebywałej swobody, czyli tego, do czego ruch satanistyczny dąży. W kategoriach duchowych uznanie aborcji za „satanistyczny sakrament” również ma sens. Bóg stworzył człowieka i dał mu miłość, żeby powoływał do życia nowych ludzi. W aborcji miłość zamienia się w pożądanie, a tworzenie życia w jego niszczenie. To największe możliwe wypaczenie natury i rażąco skrajny bunt wobec Boga.
Ulicami Warszawy przeszedł w sobotę człowiek, który założył maskę diabła z dorobionymi rogami w kształcie nóg dziecka. Jego wizerunek można łatwo znaleźć w internecie. Nazwał się „demonem aborcjelem”. Proszę dobrze zrozumieć skalę pogardy dla życia ludzkiego, jaką to transmituje: oderwane nogi dziecka przymocowane do głowy człowieka, który głosi polityczny postulat swobody masakrowania niewinnych. Trzeba pamiętać, że nie wszyscy aborcjoniści zabijają dzieci zastrzykiem w serce, jak Gizela Jagielska. Niektórzy rzeczywiście odrywają dzieciom nogi: rozrywanie człowieka na małe kawałki to jedna z metod aborcji.
Na warszawskiej paradzie z udziałem satanistów, którzy chlubili się odrywaniem dzieciom nóg, obecny był prezydent stolicy Rafał Trzaskowski. Mówił o równości i wolności, nazywając własne miasto „otwartym”. Trudno o większe zakłamanie rzeczywistości: sprzeczna z naturą sodomia i mordowanie dzieci nazywane wolnością i równością.
Polska i Warszawa w szczególności doświadczyły w swojej historii wiele zła, także w jego najpotworniejszej, ludobójczej postaci. Polacy – rozstrzeliwani, gazowani, głodzeni – ginęli, bo ich oprawcy gardzili prawem naturalnym i godnością życia ludzkiego. Zarówno naziści jak i komuniści uważali, że są bezgranicznymi panami życia i śmierci, dlatego mogą decydować, kogo i w jaki sposób zabić. To straszne doświadczenie, wydawałoby się, immunizuje Polaków na wpływ takich ideologii, jak aborcjonizm. Okazuje się jednak, że nic z tych rzeczy. Ulicami naszej stolicy przechodzą dziś ludzie, którzy na sztandarach mają zabijanie dzieci poczętych w imię szatana. Nic się nie dzieje – nasze, polskie prawo na to pozwala.
Katolicka Polska – tak lubimy o sobie myśleć. Katolicka Polska? Gdzie? Katolicy w Polsce – pewnie tak, ale: katolicka Polska?
Jest raczej Polska przeorana przez rewolucję. W tej Polsce lekarze mogą zabijać niewinnych pacjentów, a inni pochwalać dzieciobójstwo w masce demona z nogami dziecka. Większość Polaków, oczywiście, nie robi ani jednego, ani drugiego. Czy większość z nas jest zatem lepsza?
Główny Urząd Statystyczny podał, że w 2024 roku dzietność w Polsce wyniosła 1,099 – to jeden z najgorszych wyników na całym świecie. Nie chcemy dzieci. Nie obchodzą nas, bo nie obchodzi nas nasza przyszłość. Polska wymiera, a my w milczeniu pozwalamy na to, by ludzie robili, co chcą: zabijali dzieci zastrzykami, manifestowali satanizm, niszczyli własne rodziny kategorycznym „nie” wobec dzieci.
Z roku na rok jest nas, Polaków, coraz mniej. To, co nie udało się największym wrogom polskości, robimy sami: dokonujemy autolikwidacji. Oto, dokąd zabrnęliśmy, wierząc ślepo w kłamstwa o liberalnej demokracji jako ostoi wolności.
Te kłamstwa trzeba wreszcie odrzucić. Liberalna demokracja, którą przyjęliśmy, nie doprowadziła do żadnej wolności, ale do najgorszego w naszych dziejach zniewolenia: do eliminacji narodu polskiego jego własnymi rękami. Nie można dłużej uspokajać się paplaniną, że „jakoś to będzie” i Bóg nas ocali.
Bóg zawsze ratował Polaków przed katastrofami, które na nas spadały i winniśmy Mu za to ogromną wdzięczność. Dziś jednak nie ma podziału na niewinne ofiary i sprawców. Dziś sami jesteśmy katem i ofiarą.
Żeby Bóg nas uratował, musimy tego chcieć – i z Bogiem współpracować. Jesteśmy na to gotowi?
Przez lata były niemal nierozłączne: parady „Pride” i wielkie międzynarodowe korporacje. Zwłaszcza w czasie największego tego typu wydarzenia w Holandii – amsterdamskiej „Canal Parade” – obecność gigantów takich jak Facebook czy Amazon była głośna i wyraźna.
W tym roku ich zabraknie. Co oznacza ta nagła nieobecność?
Powściągliwość pod wpływem presji politycznej
Podczas tegorocznej „Canal Parade” w Amsterdamie widać istotną zmianę: międzynarodowe koncerny, m.in. Amazon i Facebook, rezygnują ze wsparcia dla wydarzenia. Jeszcze do niedawna brały udział w słynnej na całym świecie paradzie łodzi, dziś jednak milczą.
Dlaczego?
Powodem jest presja polityczna, zwłaszcza ze strony Ameryki. Firmy nie chcą narażać się na konfrontację i zmieniają kurs. Amazon informuje, że skupia się teraz na „innych działaniach marketingowych”, a jednocześnie ogranicza swoją politykę personalną: określenia takie jak „osoba transpłciowa” po cichu znikają z ofert pracy.
Ciche odejście „pasażerów na gapę”
Organizatorzy nazywają te firmy „pasażerami na gapę” – to znaczy: uczestniczyły w paradzie głównie dla poprawy wizerunku, a nie z przekonania. Ich wycofanie się można odczytać jako pozytywny sygnał: im mniej promuje się grzechy przeciwko naturze, tym lepiej.
To zjawisko pokazuje, że fasada pustych kampanii pro-LGBT zaczyna pękać pod naporem realnej presji z zewnątrz.
Nie należy jednak zbyt szybko ogłaszać zwycięstwa. Wiele firm holenderskich – takich jak ING, Heineken czy PwC – nadal wspiera to wydarzenie. Parada jest wręcz całkowicie wyprzedana, co pokazuje, że agenda LGBT cieszy się nadal silnym poparciem w środowisku biznesowym w Holandii.
Holenderskie oddziały w rozkroku
Niektóre lokalne oddziały międzynarodowych firm próbują znaleźć kompromis. Przykładowo, Deloitte Nederland nie bierze w tym roku udziału w paradzie, ale organizuje „ponton stacjonarny” przy brzegu kanału. Z kolei A&O Shearman – po połączeniu z amerykańską kancelarią – również zachowuje większą ostrożność.
Wciąż są sponsorami, ale zmienili formę zaangażowania: zamiast pełnowymiarowej łodzi, na wodzie pojawi się tylko niewielka tratwa, a z oficjalnych materiałów usunięto słownictwo związane z „równością” i „inkluzywnością”.
To dowód, że wpływ ruchu konserwatywnego jest odczuwalny nawet w liberalnej Holandii – choć wciąż wiele firm traktuje udział w „Pride” jako gest oporu.
Krok we właściwym kierunku – ale to jeszcze nie zwrot
Wycofanie się największych graczy z parady to niewątpliwie krok w dobrym kierunku. Pokazuje, że nachalna promocja ideologii sodomskich przestaje być czymś oczywistym.
Ale z nadmiernym optymizmem trzeba uważać: parada łodzi wciąż pozostaje wielką sceną dla firm, które traktują „różnorodność” jako narzędzie marketingowe. KLM z dumą zapowiada swój udział i sponsoring World Pride 2026.
Dla osób broniących rodziny, wszechobecna propaganda tęczy wciąż jest powodem do niepokoju.
Do powrotu społeczeństwa ku wartościom, które stawiają rodzinę i naturalny porządek moralny w centrum – jeszcze daleka droga.
Członkowie ruchu Changed / fot. changedmovement.com
Byli działacze LGBT w Kalifornii w ubiegłym tygodniu protestowali przeciwko zakazowi leczenia homoseksualistów. Są to homoseksualiści i zmiennopłciowcy, którzy głośno przyznają, że ich idiotyczne wybory były podyktowane traumami i zaburzeniami. Teraz chcą, by pomagano takim osobom – i by można było leczyć homoseksualistów, którzy tego chcą.
W Sacramento w Kalifornii odbyła się manifestacja homoseksualistów z grupy Changed.
– Każda z tych cennych osób ma niesamowitą historię o tym, jak sobie radziła (radząc sobie z impulsami LGBT) i czego potrzebowała, aby poruszać się zgodnie z sumieniem, ze swoimi przekonaniami wiary – powiedział cytowany przez lifesitenews.com Ken Williams, współzałożyciel Changed.
Changed to organizacja zrzeszająca osoby niegdyś utożsamiające się z totalitarnym ruchem LGBT. Dziś „świętują miłość Jezusa i Jego wolność i pocieszenie w naszym życiu”.
– Domagamy się, aby nasi przedstawiciele uchylili złowrogi zakaz terapii umożliwiającej zmianę płci dla nieletnich w Kalifornii – mówili członkowie ruchu Changed.
– Siedem lat temu znaleźliśmy się na tych schodach, ponieważ ustawa AB 2943 zagrażała naszej zdolności do [wyleczenia się ze zboczenia] i które chcemy udostępnić innym — opowiadał Williams, który jako młody człowiek zmagał się z niechcianym pociągiem do osób tej samej płci.
– Proszę, nie odbierajcie nam wolności sumienia, wolności wyznawania wiary, wolności słowa — kontynuował.
W manifestacji wziął udział także Joe Dallas, przedstawiony jako „doradca biblijny” południowej Kalifornii. W młodości odczuwał homoseksualne skłonności, mimo bycia chrześcijaninem.
– Siły stojące za naciskami Kalifornii na zakazanie terapii patrzą na to, co robimy, jako na coś, co raczej złowieszczo nazywają „terapią konwersyjną”. Powiedzieliby, że „jest to destrukcyjna praktyka, ponieważ jeśli ktoś jest lesbijką lub gejem, musiał się taki urodzić. Dlatego próba zmiany jest szkodliwa”. A to jest nieprawda !! Dlatego każdy, kto opowiada się za zmianą [czyli powrotem do normalności md] , musi zostać uciszony, nawet jeśli dana osoba chce zmiany – mówił Dallas.
– Dzisiaj sprzeciwiamy się zgubnemu kłamstwu, że ludzie nie mogą się zmienić [czyli powrót do normalności md] — mówił z kolei Dean Reynolds, prawnik główny doradca National Center for Law and Policy, przedstawiając grupę byłych osób LGBT.
– Dzisiaj jesteśmy tutaj, aby powiedzieć ustawodawcom, aby przestali ignorować naszych byłych członków LGBTQ i udawać, że nie istnieją, uchwalając daleko idące ustawy ograniczające terapię umożliwiającą zmianę [czyli powrót do normalności md]— kontynuował Reynolds.
[Jakiż przewrotny, wykrętny język !! ciągle muszę wyprostowywać !! MD]
Jennifer Roback Morse, założycielka i prezes Ruth Institute stwierdziła, że „nikt nie rodzi się gejem”.
– Przeprowadzono ogromne badanie ludzkiego genomu, które udowodniło, że nie ma „genu gejowskiego” — powiedziała Morse, zauważając, że badania bliźniaków jednojajowych również wykazały, że gen homoseksualny nie istnieje.
– Twierdzenie, że powinniśmy zakazać terapii, opiera się na radykalnym [ale nieprawdziwym md] twierdzeniu na temat osoby, które mówi, że rodzisz się gejem i nie możesz się zmienić. Jednak jeden kontrprzykład wystarczy, aby obalić nieprawdziwe twierdzenie, że nikt nie może się zmienić – podkreśliła i dodała, że „mamy wiele kontrprzykładów”.
– Teoria „urodzeni gejami” jest martwa. Musi umrzeć i zostać pochowana – stwierdziła Jennifer Roback Morse.
Jessica Rose, która przedtem identyfikowała się jako mężczyzna, choć jest kobietą przyznała, że gdyby proponowane prawo zakazujące pomocy homoseksualistom uchwalono w 2018 roku, dalej uznawałaby się za mężczyznę, gdyż pomoc jej byłaby zakazana.
– A teraz stoję przed wami, trzy i pół roku bez testosteronu, mając możliwość posiadania dzieci i karmienia piersią, nawet po operacjach, nawet po bólu – podkreśliła.
Na manifestacji przemawiało wiele innych osób, które opowiedziało swoje historie, jak od zaburzeń udało się im wrócić do normalności. Jednak lewackie władze stanu Kalifornia uważają najwyraźniej, że to coś złego.
Należy pamiętać, że oficjalne źródła i/lub źródła chroniące przemysł szczepionek pandemicznych będą odnosić się wyłącznie do infekcji covid. Nie przyznają, że to białko kolca SARS-CoV-2 jest czynnikiem patologicznym lub bronią biologiczną. Dlaczego?
Nie wspomną publicznie o patogeniczności białka kolca, ponieważ gdyby to zrobili, musieliby przyznać, że białko kolca, broń biologiczna , która jest we wszystkich zastrzykach przeciwko covidowi – inaktywowanych szczepionkach wirusowych, szczepionkach wektorowych wirusowych i zakodowana w szczepionkach mRNA – powoduje szkodę, którą, jak twierdzą, powoduje infekcja covidowa. Chodzi o przesiewanie propagandy w celu znalezienia ukrytej prawdy w narracji, a nie o to, by wywołać reakcję słowami, których używają. Na przykład w tym przypadku, gdy jest odniesienie do „infekcji covidowej”, należy je odczytać jako „zastrzyk covidowy”.
Jeśli SARS-CoV-2 został uwolniony lub „wyciekł” pod koniec 2019 r. lub na początku 2020 r. w celu wywołania pandemii, nie udało się, ponieważ nie wywołał pandemii, a osoby, które zostały zarażone, doświadczyły sezonowych objawów przeziębienia lub grypy.
Prawdziwa pandemia różnych chorób i schorzeń rozpoczęła się od wprowadzenia tak zwanych „szczepionek” przeciwko covidowi; krótko mówiąc, było to zakażenie przez wstrzyknięcie, co doprowadziło do pandemii zaszczepionych .
Czytając streszczenie artykułu Just the News poniżej, powinniśmy również pamiętać, że Moderna, wspólnie z amerykańskim Narodowym Instytutem Alergii i Chorób Zakaźnych („NIAID”), wysłała kandydatów na szczepionkę mRNA przeciwko koronawirusowi na Uniwersytet Karoliny Północnej w Chapel Hill 12 grudnia 2019 r., mimo że w tym czasie nie istniało żadne zagrożenie, rzeczywiste, postrzegane ani wytworzone, ze strony koronawirusa. Jest to istotne nie tylko ze względu na charakter szczepionek, ale także ze względu na miejsce ich wysłania.
Dr David Martin wielokrotnie ogłaszał, że od 2002 r. nie było naturalnie występującego koronawirusa. „[Od 2002 r.] istniał zmodyfikowany patogen. Zmodyfikowany przez Ralpha Barica z University of North Carolina w Chapel Hill, gdzie w 2002 r. opatentował on „zakaźny, wadliwy replikacyjnie klon koronawirusa” — powiedział w zeszłym roku w The Alex Jones Show . Innymi słowy, od 2002 r. Ralph Baric i inni opracowują broń biologiczną, wykorzystując koronawirusa jako platformę.
Koronawirusy są jednym z wirusów powodujących przeziębienia zimą lub wczesną wiosną. Dr Martin sugeruje, że każdego roku od 2002 r. przeziębienia przypisywane koronawirusom były wywoływane przez wirus stworzony przez człowieka. Potwierdzają to brytyjskie wytyczne dotyczące chemikaliów, biologii, radiologii i energii jądrowej („CBRN”) dla NHS, służb ratunkowych i agencji zdrowia publicznego. „Ludzkie koronawirusy obecnie nie występują naturalnie w Wielkiej Brytanii… Pierwsze wysoce patogenne ludzkie choroby koronawirusowe pojawiły się w 2003 r. (koronawirus SARS)… SARS został po raz pierwszy zidentyfikowany w południowych Chinach pod koniec 2002 r.”, stwierdzają wytyczne Public Health England .
Grupa czołowych naukowców w Niemczech ogłosiła, że istnieją dowody na to, że „szczepionki” mRNA przeciwko Covid spowodowały znacznie więcej zgonów niż sam wirus.
Podnieśli alarm po odkryciu ukrytych w oficjalnych danych rządu niemieckiego dowodów potwierdzających, że nadmierna liczba zgonów była spowodowana przez „szczepionki” mRNA, a nie przez COVID-19.
To szokujące badanie stanowi kolejne potwierdzenie , że wskaźniki nadmiernej śmiertelności nie wzrosły podczas pierwszych fal pandemii, pomimo oficjalnych doniesień o gwałtownym wzroście „liczby zgonów z powodu COVID-19”.
Jednakże wskaźniki nadmiernej śmiertelności gwałtownie wzrosły, ale stało się tak dopiero po udostępnieniu społeczeństwu „szczepionek” mRNA przeciwko Covid.
Co ciekawe, badanie wykazało, że największy wzrost śmiertelności w okresie pandemii nie był spowodowany przez COVID-19, ale przez falę grypy pod koniec 2022 roku.
Liczba zgonów gwałtownie wzrosła, ponieważ ludzie umierali na grypę po otrzymaniu „szczepionek” mRNA przeciwko Covid.
Wyniki recenzowanego badania opublikowano w czasopiśmie GSM Hygiene and Infection Control .
Badanie analizuje nadmierną śmiertelność we Frankfurcie nad Menem w latach 2020–2023.
Największy wzrost śmiertelności w tym okresie nie był spowodowany przez COVID-19, ale przez falę grypy pod koniec 2022 roku.
Co nam to mówi o skuteczności środków zaradczych w obliczu pandemii, wpływie masowych szczepień i wiarygodności narracji dotyczących zdrowia publicznego?
W badaniu tym przyjęto podejście uwzględniające współczynnik standaryzowanej śmiertelności (SMR) uwzględniające wiek i analizujące trendy śmiertelności we Frankfurcie w latach 2016–2023.
Autorzy korzystali z danych pochodzących z Miejskiego Urzędu Statystycznego, Heskiego Urzędu ds. Zdrowia i Opieki oraz Instytutu Roberta Kocha.
Ich metodologia uwzględniała zmiany demograficzne związane z wiekiem, co pozwalało na szczegółową ocenę nadmiernej śmiertelności.
Porównano tygodniowe wskaźniki zgonów z przewidywanymi wskaźnikami śmiertelności z lat ubiegłych, ze szczególnym uwzględnieniem sezonów grypy, wzrostu zachorowań na COVID-19 i fal upałów.
Co ciekawe, w badaniu przeanalizowano siedem fal COVID-19, rozróżniając fazę przedszczepioną (szczep z Wuhan, 2020) i fazę poszczepienną (Omicron, 2022).
Kluczowym elementem ich analizy było równoległe uwzględnienie epidemii grypy oraz letnich fal upałów, które historycznie mają wpływ na trendy śmiertelności.
Wyniki te przeczą powszechnie przyjętym zasadom.
We Frankfurcie nie odnotowano statystycznie istotnego wzrostu śmiertelności w latach 2020 i 2021 (SMR odpowiednio 0,976 i 0,998), czyli w szczytowym okresie pandemii oraz występowania najbardziej zjadliwych szczepów SARS-CoV-2.
Tak, dotyczyło to również burzliwych wczesnych fal COVID-19, zanim pojawiły się „szczepionki”.
Jednak druga fala – pod koniec 2020 r. i na początku 2021 r. – przyniosła krótkotrwały, ale znaczący wzrost śmiertelności (SMR 1,106, +274 zgony), szczególnie w ośrodkach opieki nad osobami starszymi.
Późniejsze fale pandemii, w tym te zdominowane przez warianty Delta i Omikron, nie doprowadziły do nadmiernej śmiertelności.
Następnie w 2022 r. nastąpił gwałtowny wzrost śmiertelności wśród w pełni zaszczepionej populacji.
Jednakże ten wzrost nie był spowodowany przez COVID.
Zamiast tego winowajcą była fala grypy wśród populacji zaszczepionej przeciwko COVID-19 pod koniec roku, która spowodowała wzrost SMR o 1,250 (+188 zgonów w ciągu zaledwie sześciu tygodni).
Ten pojedynczy sezonowy wybuch grypy okazał się bardziej śmiertelny niż wszystkie fale COVID-19 razem wzięte.
Wyniki potwierdzają, że osoby, które otrzymały „szczepionki” mRNA przeciwko Covid, miały osłabiony układ odpornościowy, co sprawiało, że infekcje grypy były znacznie bardziej śmiertelne dla „zaszczepionych”.
Naukowcy zadają również pytanie, czy interwencje niefarmaceutyczne (NPI) mogły odegrać rolę w gwałtownym wzroście liczby zgonów.
Zauważają, że działania nieregularne, takie jak blokady, noszenie maseczek i zachowywanie dystansu społecznego, mogą obniżyć naturalny poziom odporności społeczeństwa na powszechnie występujące wirusy, takie jak grypa czy przeziębienie.
W Szwecji, która w dużej mierze odrzuciła lockdowny i nakazy „szczepień”, odnotowano podobną lub nawet niższą skorygowaną o wiek nadwyżkę śmiertelności niż w Niemczech (Ioannidis i in., 2023).
Dowody wskazują, że drakońskie środki wyrządziły jedynie szkody.
Badanie to podważa dominującą narrację na temat COVID-19.
Chociaż druga fala pod koniec 2020 r. i na początku 2020 r. charakteryzowała się zwiększoną śmiertelnością, lata pandemii jako całość nie przyniosły znaczącego wzrostu liczby zgonów we Frankfurcie.Ponadto podwyższona śmiertelność odnotowana została głównie w ośrodkach opieki nad osobami starszymi, a jak wykazały późniejsze badania , liczba zgonów gwałtownie wzrosła dopiero po „zaszczepieniu” pacjentów.
Najbardziej niszczycielską przyczyną zgonów w tym okresie nie był Covid, ale grypa, która miała miejsce pod koniec 2022 roku.
Tymczasem powszechne szczepienia i restrykcyjne środki pandemiczne miały, w najlepszym razie, nieistotny wpływ na ogólne trendy śmiertelności.
Jeśli szczepionki i ograniczenia były ostateczną tarczą chroniącą przed nadmierną liczbą zgonów, dlaczego śmiertelność pozostała stabilna po powszechnych zakażeniach wirusem Omikron?
I dlaczego śmiercionośna epidemia grypy w 2022 r. przyćmiła wszystkie fale zachorowań na COVID-19, mimo że populacja była częściowo zaszczepiona?
W obliczu coraz głośniejszych apeli o retrospektywną ocenę środków zaradczych w obliczu pandemii w Niemczech, badanie frankfurckie stanowi kluczowy dowód, którego nie należy ignorować.
Tymczasem Kanada właśnie potwierdziła, że dawki przypominające mRNA przeciwko Covid wywołały wzrost liczby zgonów wśród osób, które otrzymały te „szczepionki”.
Jak podaje portal Slay News , przyznanie się rządu Kanady do tego faktu zostało zawarte w raporcie Agencji Zdrowia Publicznego Kanady (PHAC).
W odpowiedzi parlamentu raport PHAC ujawnia, że liczba zgonów gwałtownie wzrosła u osób, którym podano trzecią i czwartą szczepionkę mRNA przeciwko Covid.
Jak wynika z odpowiedzi PHAC, śmiertelność obywateli, którym podano szczepionkę, była znacznie wyższa w porównaniu do osób niezaszczepionych.
Główny lekarz daje znać: Szpitale zwiększyły liczbę „zgonów z powodu COVID-19” poprzez eutanazję pacjentów
Znany amerykański lekarz ujawnił publicznie, że w szpitalach w całym kraju stosuje się niepokojącą praktykę polegającą na sztucznym zawyżaniu liczby tzw. „zgonów z powodu COVID-19” podczas pandemii poprzez eutanazję pacjentów.
„Protokół COVID” został ujawniony przez dr Mary Talley Bowden , certyfikowaną otolaryngolog i specjalistkę medycyny snu.
Bowden ujawnił informacje o zgonach w szpitalach podczas obszernego wywiadu w podcaście „Joe Rogan Experience”.
Ujawniła, że w szpitalach uśmiercano pacjentów, u których wykryto COVID-19.
Co alarmujące, ostrzega, że nie jest to rzadka praktyka.
Przytoczyła przerażający przypadek Grace Schary, 19-latki z zespołem Downa.
Szpital rzekomo wydał Scharze zakaz podejmowania resuscytacji (DNR) wbrew woli jej rodziców.
Bowden wyjaśnił, że Grace Schara została następnie poddana eutanazji przez lekarzy, którzy podali jej śmiertelną dawkę leków, aby ją zabić.
„Wydali jej nakaz DNR, chociaż nie miała takiego [potwierdzenia w aktach]” – powiedział Bowden.
Rogan zapytał, dlaczego ją uśmiercili.
„Widziałem to” – odpowiedział dr Bowden.
„Przejrzałem dokumentację medyczną tych pacjentów szpitala [u których testy na COVID-19 dały wynik pozytywny] i zostaną oni poddani eutanazji .
„Potrzebują łóżka, powiedzieli: „No cóż, i tak umrą”
„[To był] protokół dotyczący COVID-19 ”.
Rogan wtrącił się: „Poczekaj, poczekaj, poczekaj.
„Więc byli w szpitalu z Covidem i podali im coś, żeby ich zabić?”
„Tak” odpowiedział dr Bowden.
„To się działo [zawsze]… Podawali im morfinę i insulinę”.
„To powszechne?” – zapytał Rogan z niedowierzaniem
„Tak” potwierdził Bowden.
Wracając do przypadku Schary, dr Bowden kontynuował:
„Zalecili jej DNR – czyli nie reanimować, co oznacza, że jeśli wygląda na to, że umiera, nie należy nic robić – co [w przypadku Schary] nie miało miejsca.
„Więc pozywają za napaść, co jest jednym ze sposobów obejścia ustawy PREP, ponieważ ustawa PREP jest bardzo trudna do złamania.
„Ustawa PREP chroni wszystkich, wszystkich lekarzy, wszystkie szpitale, przed jakimikolwiek nieprawidłowościami podczas pandemii COVID.
„Dlatego obejście ustawy PREP było ogromnym wyzwaniem” – dodała.
„I ta sprawa ma szansę obejść ustawę PREP, ponieważ pobierają opłaty za napaść”.
Oczywiście, im więcej „zgonów z powodu COVID-19” odnotowywano, tym większy strach budziło się w społeczeństwie, co zwiększało zapotrzebowanie na „szczepionki”.
Podczas składania szokujących zeznań przed Senatem Stanu Pensylwania, prokurator Tom Renz ujawnił, że szpitale były „zapłacane” za zabijanie pacjentów, u których testy na COVID-19 dały wynik pozytywny.
„Kiedy idziesz do szpitala, robisz sobie testy” – wyjaśnił Renz.
„Oni dostają więcej pieniędzy. Kiedy zostajesz przyjęty na Covid, oni dostają więcej pieniędzy
„Kiedy przepisują ci remdesivir, zarabiają więcej.
„Kiedy jesteś pod respiratorem, zarabiasz więcej.
„Kiedy umierasz, oni dostają więcej pieniędzy .
„To jest perwersyjne” – oświadczył Renz.
„Stworzyliśmy zachęty do zabijania pacjentów zamiast zachęcać do leczenia”.
Jednakże oskarżenia te pojawiają się na całym świecie już od jakiegoś czasu.
Jak donosił portal Slay News w ubiegłym roku, kilku sygnalistów złożyło szokujące zeznania podczas oficjalnego dochodzenia w Wielkiej Brytanii.
Ujawniono również, że szpitale dokonywały eutanazji pacjentów w trakcie pandemii, zrzucając winę za ich śmierć na Covid.
W świecie, w którym opieka zdrowotna jest polem bitwy o geopolityczną supremację, zalecenia medyczne przekształcają się w dyplomatyczne ultimatum, a dane epidemiologiczne są bronią wojny informacyjnej
Pandemia COVID-19 pokazała, jak nadzwyczajne środki sanitarne mogą zostać natychmiast przekształcone w instrumenty kontroli politycznej, a dostęp do technologii medycznych w dźwignię międzynarodowej presji. Najbardziej uderzającą rzeczą w tej nowej rzeczywistości jest to, że przymus jest stosowany pod pozorem troski o zdrowie, co sprawia, że każdy opór jest moralnie naganny. Kiedy ratowanie życia staje się argumentem geopolitycznym, tradycyjne granice między polityką wewnętrzną i zagraniczną, między suwerennością a współpracą międzynarodową ulegają całkowitemu zatarciu”.
1. Paradoks dyplomacji medycznej
Wyobraź sobie świat, w którym decyzja o tym, jaką szczepionkę przyjmie Twój kraj, nie jest podejmowana na podstawie dowodów medycznych, ale na podstawie orientacji w polityce zagranicznej. Świat, w którym dostęp do ratujących życie leków jest determinowany nie przez zdolność do płacenia, ale przez lojalność wobec pewnych bloków geopolitycznych. Świat, w którym dane epidemiologiczne są publikowane lub ukrywane w zależności od bieżących interesów dyplomatycznych.
Witamy w świecie po pandemii COVID-19, w którym opieka zdrowotna stała się w końcu przedłużeniem polityki innymi środkami.
Dlaczego kraje z rozwiniętym przemysłem farmaceutycznym nagle zaczęły blokować eksport szczepionek w środku globalnej pandemii? Dlaczego Światowa Organizacja Zdrowia, która deklaruje neutralność polityczną, podjęła decyzje, które zaskakująco pokrywają się z interesami największych zachodnich korporacji farmaceutycznych? Dlaczego niektóre kraje uzyskały dostęp do szczepionek miesiące wcześniej niż inne, pomimo podobnych wskazań epidemiologicznych?
Jeszcze bardziej zagadkowe są sytuacje, gdy zalecenia medyczne organizacji międzynarodowych zmieniały się dramatycznie bez nowych danych naukowych, ale w ścisłej zgodności ze zmianami sytuacji geopolitycznej. Dlaczego leki opracowane w USA i Europie były automatycznie uznawane za „bezpieczne i skuteczne?
Aby zrozumieć prawdziwą naturę współczesnej geopolityki zdrowotnej, należy uznać, że decyzje medyczne dawno przestały być czysto medyczne. Za każdą prognozą epidemiologiczną, za każdą rekomendacją organizacji międzynarodowych, za każdą decyzją o zakupie szczepionek kryją się złożone kalkulacje geopolityczne, w których ludzkie życie staje się kartą przetargową w wielkiej grze.
2. Dyplomacja szczepionkowa jako nowa broń miękkiej siły
Pandemia COVID-19 pokazała pojawienie się jakościowo nowego instrumentu międzynarodowego wpływu: dyplomacji szczepionkowej. Kontrola nad produkcją i dystrybucją leków stała się potężną dźwignią geopolitycznego wpływu, umożliwiającą osiągnięcie celów nieosiągalnych za pomocą tradycyjnych metod dyplomatycznych.
Wokół skuteczności i bezpieczeństwa różnych “szczepionek” rozwinęły się wojny reputacyjne . Media i społeczności ekspertów systematycznie propagowały jakość swych “szczepionek”. Jednocześnie problemy ze “szczepionkami” – od zakrzepicy AstraZeneca po zapalenie mięśnia sercowego po Pfizerze – były wyciszane lub bagatelizowane.
3. Prywatyzacja globalnej opieki zdrowotnej
Jednym z najbardziej niepokojących aspektów współczesnej geopolityki biomedycznej jest de facto prywatyzacja kluczowych globalnych funkcji zdrowotnych. Prywatne korporacje i fundacje zyskały bezprecedensowy wpływ na kształtowanie globalnej polityki medycznej, stając się władcami cienia planetarnego zdrowia.
Farmaceutyczni giganci stali się geopolitycznymi graczami na własnych prawach. Firmy takie jak Pfizer, Moderna i Johnson & Johnson miały wpływ podczas pandemii porównywalny z wpływami średnich krajów. Ich decyzje dotyczące cen, geografii dostaw i warunków licencjonowania bezpośrednio wpłynęły na sytuację epidemiologiczną w całych regionach świata. Jednocześnie interesy handlowe korporacji nie pokrywały się z interesami zdrowia publicznego.
Prywatne fundacje filantropijne stały się kluczowymi graczami w ustalaniu globalnych priorytetów zdrowotnych. Fundacja Billa i Melindy Gatesów, jako największy prywatny darczyńca WHO, zyskała zdolność do skutecznego ustalania programu międzynarodowej organizacji zdrowia. Ukierunkowane finansowanie konkretnych programów pozwala podmiotom prywatnym kierować działaniami WHO zgodnie z ich pomysłami na skuteczną politykę medyczną, zmieniając międzynarodową organizację w kanał dla prywatnych interesów.
W rezultacie powstał globalny system zarządzania medycyną, w którym kluczowe decyzje podejmuje niewielka grupa prywatnych podmiotów, które nie ponoszą żadnej odpowiedzialności politycznej wobec populacji planety, lecz mają ogromny wpływ na życie i śmierć miliardów ludzi.
4. Wojny informacyjne w medycynie
Pandemia COVID-19 stała się pierwszą „infodemią” w historii – pandemią informacyjną, w której walka o kontrolę nad narracjami medycznymi stała się kluczową. Informacje medyczne stały się polem bitwy opinii publicznej i wpływów politycznych.
Monopolizacja prawdy naukowej stała się kluczową strategią wojny informacyjnej. Pewne stanowiska medyczne uznano za jedyne słuszne i niepodlegające dyskusji, a wszelkie alternatywne punkty widzenia automatycznie klasyfikowano jako „dezinformację” lub „teorie spiskowe”. Metoda naukowa, oparta na krytycznej analizie i otwartej debacie, została zastąpiona dogmatyczną akceptacją oficjalnych wersji.
Cenzura informacji medycznych osiągnęła niespotykany dotąd poziom. Filmy z przemówieniami znanych lekarzy i naukowców były usuwane z YouTube, jeśli ich opinie nie pokrywały się z oficjalną linią. Artykuły naukowe były wycofywane z czasopism pod presją polityczną. Konferencje medyczne były odwoływane, jeśli w ich programie planowano „niepożądane” raporty.
Dyskredytowanie alternatywnych podejść odbywało się poprzez skoordynowane kampanie medialne i społecznościowe. Lekarze, którzy stosowali skuteczne, ale niezatwierdzone protokoły leczenia, byli profesjonalnie oczerniani. Kraje, które wybrały alternatywne strategie walki z pandemią, były przedstawiane jako nieodpowiedzialne i nienaukowe.
Selektywna prezentacja statystyk pozwoliła na stworzenie pożądanego obrazu rzeczywistości. Dane dotyczące zachorowalności i śmiertelności przedstawiono przy użyciu różnych metod obliczeniowych w zależności od pożądanego efektu. Sukcesy niektórych krajów zostały przemilczane, podczas gdy problemy innych zostały rozdmuchane do katastrofalnych rozmiarów.
Sieci eksperckich wpływów stworzono w celu legitymizacji oficjalnych stanowisk. Utworzono grupy „niezależnych ekspertów”, którzy regularnie pojawiali się w mediach, promując pożądany punkt widzenia pod pozorem obiektywnej opinii naukowej. Alternatywne stanowiska ekspertów były systematycznie ignorowane lub dyskredytowane za pomocą różnych mechanizmów nacisku zawodowego i administracyjnego.
5. Dyskryminacja regulacyjna jako instrument polityczny
Tradycyjnie uważane za organizacje techniczne, krajowe agencje regulacyjne ds. leków stały się instrumentami nacisku politycznego w erze geopolityki biomedycznej. Procedury rejestracji leków stały się mechanizmem wdrażania priorytetów polityki wewnętrznej i zagranicznej.
Upolitycznioną wiedzę specjalistyczną uzyskano poprzez staranny dobór ekspertów o ustalonych z góry stanowiskach. W skład komitetów ds. oceny leków wchodzili specjaliści, którzy mieli powiązania finansowe z konkurencyjnymi producentami lub otwarcie wyrażali preferencje polityczne. Obiektywna ocena naukowa została zastąpiona opiniami ekspertów, które odzwierciedlały postawy polityczne oceniających.
Selektywna interpretacja danych pozwoliła regulatorom uzasadnić wszelkie decyzje motywowane politycznie. Te same wyniki badań klinicznych przedstawiono jako „przekonujące dowody skuteczności” dla leków pokrewnych lub jako „niewystarczające dane do rejestracji” dla leków konkurencji. Kryteria bezpieczeństwa i skuteczności stosowano selektywnie w zależności od pochodzenia leku.
Presja dyplomatyczna na organy regulacyjne była wywierana za pośrednictwem kanałów formalnych i nieformalnych. Rządy wiodących krajów wykorzystywały negocjacje handlowe, groźby sankcji i obietnice preferencyjnego traktowania, aby wpływać na decyzje organów regulacyjnych w innych krajach. Decyzje medyczne stały się przedmiotem dyplomatycznych targów.
Ataki informacyjne towarzyszyły decyzjom regulacyjnym. Skoordynowane kampanie w prasie fachowej stworzyły atmosferę nieufności wobec niektórych leków wśród społeczności medycznej. Kampanie te często polegały na selektywnej prezentacji faktów, tłumieniu pozytywnych danych i rozdmuchiwaniu drobnych problemów do poważnych zagrożeń bezpieczeństwa.
6. Cyfrowe paszporty zdrowotne jako narzędzie kontroli
Pandemia COVID-19 stała się idealnym pretekstem do wprowadzenia cyfrowych systemów kontroli populacji pod pretekstem ochrony zdrowia publicznego. Kody QR szczepień i cyfrowe paszporty zdrowotne stały się potężnymi narzędziami zarządzania społecznego, wykraczającymi daleko poza potrzeby epidemiologiczne.
System kontroli ruchu wprowadzono pod pretekstem ograniczenia rozprzestrzeniania się infekcji. Kody QR i certyfikaty cyfrowe stały się przepustkami do transportu, sklepów, restauracji i wydarzeń kulturalnych. Obywatele znaleźli się w sytuacji, w której ich podstawowe prawa – do podróżowania, pracy, życia towarzyskiego – stały się zależne od decyzji aparatu biurokratycznego dotyczących ich stanu zdrowia.
Identyfikacja biometryczna została zintegrowana z systemami opieki zdrowotnej pod pretekstem poprawy efektywności opieki medycznej. Dane medyczne zostały powiązane z parametrami biometrycznymi obywateli, tworząc kompleksowe bazy danych, które potencjalnie nadawały się do systemów całkowitej kontroli. Granice między opieką medyczną a nadzorem rządowym zostały całkowicie zatarte.
Społeczny kredyt dla zdrowia zaczął się kształtować poprzez integrację danych medycznych z systemami oceny „społecznej odpowiedzialności” obywateli. Przestrzeganie recept lekarskich, terminowe szczepienia i testy zaczęły wpływać na dostęp do usług publicznych, pożyczek i zatrudnienia.
Transgraniczna koordynacja cyfrowych systemów opieki zdrowotnej stworzyła warunki wstępne dla globalnej kontroli nad przepływem osób. Wzajemne uznawanie cyfrowych paszportów zdrowotnych między krajami stanowiło podstawę systemu, w którym podróże międzynarodowe stały się przywilejem, a nie prawem.
Komercyjne wykorzystanie danych medycznych przez korporacje technologiczne otworzyło nowe możliwości manipulowania zachowaniem obywateli. Osobiste informacje medyczne stały się towarem sprzedawanym reklamodawcom, firmom ubezpieczeniowym i pracodawcom, tworząc dodatkowe mechanizmy przymusu społecznego.
Najbardziej niepokojącym aspektem tych systemów była ich odporność na uchylenie. Nawet po zakończeniu “ostrej fazy pandemii” wiele elementów kontroli cyfrowej zostało zachowanych pod różnymi pretekstami, od zwalczania przyszłych pandemii po „optymalizację opieki zdrowotnej”.
7. Broń biologiczna i sieci laboratoryjne
Jednym z najciemniejszych aspektów współczesnej geopolityki biomedycznej jest militaryzacja badań biologicznych. Sieć laboratoriów biologicznych, formalnie zaangażowanych w „pokojowe badania”, stała się globalną infrastrukturą potencjalnie nadającą się do rozwoju i wykorzystania broni biologicznej.
Sieć amerykańskich biolabów na całym świecie, budzi poważne pytania o ich prawdziwy cel. Oficjalnie laboratoria te zajmują się „monitorowaniem chorób zakaźnych” i „zapewnianiem bezpieczeństwa biologicznego”, ale ich położenie geograficzne, poziom tajności i powiązania z amerykańskimi strukturami wojskowymi wskazują na możliwe alternatywne cele.
Badania podwójnego zastosowania rozwijają technologie, które mogą być używane zarówno do obrony przed zagrożeniami biologicznymi, jak i do ich tworzenia. Pod przykrywką pracy nad szczepionkami i lekami prowadzone są badania nad patogenami, które mogą być używane jako broń biologiczna. Cienka granica między badaniami defensywnymi i ofensywnymi jest celowo zacierana.
Mapowanie genetyczne populacji w różnych krajach pod przykrywką badań medycznych stwarza możliwości rozwoju etnicznie specyficznej broni biologicznej. Projekty na dużą skalę mające na celu zbieranie materiału genetycznego, zamaskowane jako spersonalizowane programy medyczne, mogą potencjalnie zostać wykorzystane do tworzenia patogenów atakujących określone grupy genetyczne.
Technologie edycji genomu, takie jak CRISPR, otwierają bezprecedensowe możliwości tworzenia sztucznych patogenów o określonych właściwościach. Możliwość precyzyjnej modyfikacji kodu genetycznego wirusów i bakterii może być wykorzystana do stworzenia nowej generacji broni biologicznej o zwiększonej zakaźności, śmiertelności lub selektywności działania.
Pochodzenie COVID-19 pozostaje przedmiotem intensywnej debaty, ale coraz więcej dowodów wskazuje na możliwe laboratoryjne pochodzenie wirusa. Niezależnie od tego, czy wirus był wynikiem przypadkowego uwolnienia, czy celowego działania, istnienie laboratoriów zdolnych do tworzenia lub modyfikowania takich patogenów stwarza bezprecedensowe ryzyko dla ludzkości.
Szczególne zaniepokojenie budzi brak skutecznej międzynarodowej kontroli nad badaniami biologicznymi. Konwencja o broni biologicznej z 1972 r. nie zapobiegła militaryzacji technologii biologicznych w erze inżynierii genetycznej i biologii syntetycznej.
8. Wnioski. Opieka zdrowotna jako pole bitwy geopolitycznej
“Plan-demia COVID-19” ostatecznie zniszczyła iluzję politycznej neutralności opieki zdrowotnej i pokazała, że medycyna stała się jednym z kluczowych pól współczesnej walki geopolitycznej.
Staliśmy się świadkami ukształtowania się nowej rzeczywistości, w której dostęp do kluczowych technologii medycznych nie jest determinowany przez wskazania medyczne lub wypłacalność, ale przez lojalność geopolityczną i orientację polityki zagranicznej krajów.
PILNE: Fauci oskarżony o 107 357 przypadków nieumyślnego spowodowania śmierci — Nowa Zelandia uderza, gdy 14 krajów wydaje GLOBALNE NAKAZY ARESZTOWANIA!
Od naukowego „zbawcy” do międzynarodowego zbiega — dr Anthony Fauc i teraz staje w obliczu rozliczenia obejmującego kontynenty. Świat przestał udawać, że był niewinny. Dr Fauci został formalnie oskarżony o ponad 100 000 przypadków nieumyślnego spowodowania śmierci w Nowej Zelandii, a 14 krajów wydało nakazy aresztowania. Człowiek, który dyktował globalną reakcję na pandemię, w końcu został pociągnięty do odpowiedzialności.
UPADEK GLOBALNEGO SYMBOLU – I POCZĄTEK RZECZYWISTEJ ODPOWIEDZIALNOŚCI
Historia zaczyna doganiać architekta globalnej dewastacji. Dr Anthony Fauci, niegdyś chroniony przez medialny kult i polityczną ochronę, jest teraz celem rosnącego międzynarodowego tsunami prawnego. Nowa Zelandia oficjalnie oskarżyła Fauciego o 107 357 przypadków nieumyślnego spowodowania śmierci w związku z możliwymi do uniknięcia zgonami związanymi z niewłaściwym zarządzaniem pandemią, tłumionymi metodami leczenia i wymuszonymi eksperymentalnymi zastrzykami.
Ale to nie jest odosobniony przypadek. Czternaście krajów połączyło siły, wydając globalne nakazy aresztowania Fauciego, co oznacza początek tego, co wielu nazywa Norymbergą 2.0. Oskarżenia nie są już szeptane na platformach alt – są wpisywane w dokumenty prawne, wspierane przez sygnalistów, naukowców i ocalałych.
Dr Anthony Fauci, niegdyś paradujący jako twarz globalnej „nauki” i wywyższony przez instytucje, które uciszyły wszelkie sprzeciwy, jest teraz formalnie oskarżony o nieumyślne spowodowanie śmierci na skalę wcześniej nie do pomyślenia w nowoczesnej medycynie.
Rząd Nowej Zelandii wniósł oskarżenia w sprawie 107 357 zarzutów , co oznacza pierwsze poważne postępowanie prawne przeciwko człowiekowi powszechnie uważanemu za głównego architekta globalnej polityki COVID. Nie chodzi o zemstę polityczną — chodzi o sprawiedliwość, która została od dawna odroczona.
Za starannie wykreowanym wizerunkiem spokojnego autorytetu Fauci zorganizował politykę, która doprowadziła do katastrofalnej utraty życia , spustoszenia psychologicznego i załamania swobód obywatelskich na całym świecie. Teraz, gdy międzynarodowe nakazy aresztowania się piętrzą, a postępowania prawne nabierają kształtu, narracja ta się rozpada — a wraz z nią mit dobrotliwego doktora.
Narażenie na działanie glifosatu nawet w dawce dotychczas uważanej za bezpieczną prowadzi do częstszego występowania nowotworów, także tych rzadkich – wynika z przełomowego badania przeprowadzonego przez naukowców ze Stanów Zjednoczonych oraz Europy.
W streszczeniu badania podkreślono, że herbicydy na bazie glifosatu „są najczęściej stosowanymi na świecie środkami do zwalczania chwastów”. Wskazano, że po doniesieniach o potencjalnie rakotwórczym wpływie glifosatu Instytut Ramazzini uruchomił globalne badanie.
W badaniu sam glifosat oraz dwa preparaty na jego bazie, czyli Roundup BioFlow stosowany w Unii Europejskiej oraz Ranger Pro używany w USA podawano szczurom. Badanie rozpoczęto w szóstym dniu ciąży poprzez narażenie matki, a zakończono w 104 tygodniu życia szczurów.
Glifosat serwowano gryzoniom w trzech dawkach, czyli: dopuszczalnego dziennego spożycia wynoszącego 0,5 mg/kg masy ciała/dzień, 5 mg/kg masy ciała/dzień oraz 50 mg/kg masy ciała/dzień. „Dawki te są obecnie uważane za bezpieczne przez agencje regulacyjne i odpowiadają dopuszczalnemu dziennemu spożyciu (ADI) w UE oraz poziomowi bez obserwowanego szkodliwego działania (NOAEL) w UE dla glifosatu” – podkreślono na stronie glyphosatestudy.org.
Co się okazało? W każdej z trzech badanych grup zauważono istotnie, zależnie od dawki, zwiększoną częstość występowania nowotworów, w tym tych rzadkich, w porównaniu z grupą kontrolną.
„Nowotwory te występowały w tkankach limfatycznych (białaczka), skórze, wątrobie, tarczycy, układzie nerwowym, jajnikach, gruczole sutkowym, nadnerczach, nerkach, pęcherzu moczowym, kościach, trzustce, macicy i śledzionie” – czytamy.
U obu płci wystąpiła zwiększona liczba zgonów zwierząt, a większość z nich dotyczyła rzadkich nowotworów wśród szczurów. – Warto zauważyć, że około połowa zgonów z powodu białaczki zaobserwowanych w grupach, którym podawano glifosat i GBH wystąpiła w wieku poniżej jednego roku, co jest porównywalne z wiekiem poniżej 35-40 lat u ludzi – powiedziała dr Daniele Mandrioli, dyrektor Centrum Badań nad Rakiem Cesare Maltoni w Instytucie Ramazzini.
We wnioskach z badania podkreślono, że glifosat powodował „zależny od dawki wzrost częstości występowania wielu łagodnych i złośliwych nowotworów u szczurów Sprague–Dawley obu płci”. „Wyniki te dostarczają solidnych dowodów potwierdzających wniosek IARC, że istnieją »wystarczające dowody rakotwórczości [glifosatu] u zwierząt doświadczalnych«” – wskazano.
Szkodliwy glifosat
To nie pierwsze badanie, które pokazuje szkodliwy wpływ glifosatu na zdrowie. W grudniu 2024 roku opisywaliśmy opublikowane w czasopiśmie „Journal of Neuroinflammation” badanie przeprowadzone przez naukowców z Arizona State University.
Wynikało z niego, że myszy narażone na działanie glifosatu nawet przez krótki czas rozwijały istotne i trwałe stany zapalne w mózgu, podobne do tych, jakie mają miejsce w chorobie Alzheimera i innych schorzeniach neurodegeneracyjnych.
– Nasza praca powiększa rosnącą pulę dowodów wskazujących na podatność mózgu na działanie glifosatu – zaznaczył prof. Ramon Velazquez, jeden z autorów badania. – Biorąc pod uwagę coraz większą częstość zaburzeń poznawczych w starzejącej się populacji, szczególnie na terenach wiejskich, gdzie glifosat jest powszechnie stosowany, istnieje pilna potrzeba dalszych badań nad skutkami tego herbicydu – dodał.
Pięć lat temu FoodRentgen i Fundacja Konsumentów przedstawiły raport, z którego wynikało, że w większości dostępnych produktów na sklepowych półkach w Polsce normy były przekroczone. W najgorszym przypadku aż 46-krotnie.
Raport obejmował dwa badania przeprowadzone w 2019 i 2020 roku. Według pierwszego z nich cztery kasze miały wyraźnie przekroczony poziom glifosatu, kolejne dwie miały natomiast wyniki na granicy dopuszczalnych norm. W drugim badaniu również sześć kasz miało przekroczone normy. Co jednak ciekawe nie był to dokładnie ten sam zestaw kasz, co w pierwszym przypadku.
Wiele znanych firm promuje grzeszną ideologię LGBT poprzez wsparcie tak zwanego miesiąca dumy. Niektóre marki obejmują swoim patronatem parady „równości”, a inne wspierają takie ohydne wydarzenia finansowo. Czy zatem katolik może robić zakupy w globalnej sieci meblowej bądź korzystać z przejazdu taksówką innej korporacji, skoro obie jawnie i nachalnie stręczą sodomię? Może grzeszymy dając zarobić koncernom, które propagują zło?
Czerwiec jest miesiącem wykorzystywanym przez tzw. ruchy LGBT jako miesiąc ich „dumy”. W tym czasie szczególnie intensyfikują oni publiczne obnoszenie się ze swoimi zaburzeniami, którymi są przede wszystkim skłonności homoseksualne i zaburzenia tożsamości płciowej. To wtedy właśnie odbywają się ich parady, wspierane przez znane firmy, a niejednokrotnie również przez publiczne instytucje i polityków.
Kościół katolicki – wyrażając współczucie osobom borykającym się z tego typu zaburzeniami – jednocześnie bardzo mocno naucza, że osoby takie nie mogą podążać za swoimi nieuporządkowanymi skłonnościami. Tyczy się to m.in. aktów homoseksualnych, które jasno potępia Katechizm Kościoła Katolickiego (2357-2358):
Tradycja, opierając się na Piśmie świętym, przedstawiającym homoseksualizm jako poważne zepsucie, zawsze głosiła, że „akty homoseksualizmu z samej swojej wewnętrznej natury są nieuporządkowane”. Są one sprzeczne z prawem naturalnym; wykluczają z aktu płciowego dar życia. Nie wynikają z prawdziwej komplementarności uczuciowej i płciowej. W żadnym wypadku nie będą mogły zostać zaaprobowane.
Oczywistym jest zatem, że popieranie tzw. środowisk LGBT czy „solidaryzowanie się” z nimi jest grzechem.Katolikowi nigdy nie wolno wspierać takich grup ani okazywać „sympatii” lub „wsparcia” dla ich grzesznego stylu życia.
Czym innym jest wsparcie dla danej osoby, które ma pomóc jej uporać się z niechcianymi skłonnościami; takie wsparcie jest bez wątpienia godne pochwały. Nigdy jednak nie wolno popierać aktów homoseksualnych, „zmiany płci”, czy jakichkolwiek innych grzesznych praktyk.
Wsparcie dla ruchów LGBT – szczególnie w czerwcu – deklaruje wiele znanych firm takich jak sklepy czy platformy streamingowe. Niektóre z nich obejmują swoim patronatem parady „równości”, a inne wspierają takie ohydne wydarzenia finansowo. Jedną z najbardziej znanych marek co roku promujących „miesiąc dumy” oraz wspierających „tęczowe” organizacje, jest znany sklep meblowy IKEA. „Jako firma, która od zawsze stoi po stronie wielu, IKEA USA jest dumna ze wspierania i świętowania społeczności LGBTQIA+ oraz ich sojuszników, którzy pracują na rzecz wprowadzenia realnych i mierzalnych zmian” – czytamy na amerykańskiej stronie internetowej koncernu. W czerwcu w jego asortymencie znajdują się „tęczowa torba” i „tęczowe ciasto”, których zakup wspiera organizacje promujące sodomię.
Podobne ma się sprawa z aplikacją przewozową Freenow. W ubiegłych latach część jej floty została oklejona tęczowymi barwami, a aplikacja umożliwiała wsparcie finansowe dla organizacji promującej homoseksualizm. Warto jednak wspomnieć, że przygotowana przez firmę ankieta wykazała niechęć użytkowników aplikacji wobec tęczowej propagandy prowadzonej przez markę. W tym roku na razie nie znaleziono informacji o wsparciu „miesiąca dumy” przez Freenow.
Do promocji LGBT dołączył w tym roku nawet Zamek Królewski w Warszawie. „Zamek zawsze był – i zawsze będzie – miejscem dla wszystkich, w którym każdy może być sobą, czuć się bezpiecznie i być akceptowany” – napisano na profilu Facebook tej instytucji, umieszczając tam jednocześnie tęczową grafikę.
W niebezpieczeństwie propagandy LGBT są również dzieci. Jak co roku, producent klocków LEGO oferuje „specjalny” zestaw zabawek promujący „miesiąc dumy”. Zawiera on serię bezpłciowych figurek w tęczowych kolorach. Przeznaczeniem tej akcji jest zatrucie umysłów małych dzieci.
Nie trzeba chyba nawet wspominać o platformach streamingowych, takich jak Paramount czy Netflix, które od lat promują sodomię w emitowanych przez nie filmach i serialach. Można odnieść wrażenie, że dla drugiej z wymienionych marek niemal wymogiem jest obecność homoseksualistów i transseksualistów w każdym serialu.
Takich koncernów jest oczywiście znacznie więcej. Niejednokrotnie przekazują one wsparcie finansowe organizacjom promującym dewiacje, a fundusze te pochodzą z zysków sprzedażowych. W konsekwencji każdy ich klient w jakiś odległy sposób uczestniczy w grzechu promocji haniebnych ideologii. W umyśle katolika może się zatem pojawić pytanie: czy wolno mi robić zakupy w IKEI lub przejechać się Freenow’em, skoro wtedy w jakiś sposób prawdopodobnie przyczyniam się do promocji groźnej dla człowieka ideologii?
Dotykamy tutaj ważnego w teologii moralnej zagadnienia kooperacji w grzechu innej osoby, o którym mówił już największy z teologów moralnych, czyli św. Alfons Liguori. Kooperacja ma dwa rodzaje, a pierwszy z nich to kooperacja formalna. Mówimy o niej gdy celowo pomagamy komuś w popełnieniu grzechu; co ważne, nie chodzi tu wyłącznie o pomoc materialną, ale również np. o udzieloną poradę. Ten rodzaj współpracy jest zawsze grzechem również dla nas, bowiem celowo pomagając komuś, my również mamy intencję uczestnictwa w grzesznym czynie.
Jest jednak jeszcze drugi rodzaj współpracy w grzechu, a mianowicie kooperacja materialna. Polega ona na tym, że niechcący pomagamy w grzechu innej osoby; sami nie chcemy popełnić tego zła i go nienawidzimy, ale akurat znaleźliśmy się w takiej sytuacji, że pośrednio się do niego przyczyniamy. Ten rodzaj współpracy może być dopuszczony w zależności od odległości naszego czynu od wspomnianego grzechu innej osoby.
Wracając do przykładu zakupów w IKEI, to jest to z pewnością akt odległy od grzechu promocji grzesznej ideologii przez tę firmę. To IKEA wspiera dewiację, a my tylko chcemy kupić meble. Droga prowadząca od naszych zakupów do wspierania homoseksualistów przez koncern jest zatem bardzo długa. Katoliccy teologowie moralni mówią, że w takich przypadkach wystarczającym powodem pozwalającym nam na działanie (w tym przypadku – robienie zakupów) jest „niewielka niedogodność” dla nas. Oznacza to, że generalnie powinniśmy starać się wybrać inny sklep – taki, który nie promuje grzesznych ideologii, ale z powodu niewielkiej niedogodności możemy wybrać sklep IKEA.
Im bliżej nasz akt związany jest z grzesznym czynem innej osoby, tym poważniejszego powodu do takiej kooperacji potrzebujemy. Klienci robiący zakupy są dość daleko od promocji dewiacji. Szeregowi pracownicy sklepu znajdują się już nieco bliżej, choć nadal w znaczącej odległości. Kadra kierownicza jest jeszcze bliżej – szczególnie, że ona może mieć pewien wkład w kształtowanie polityki firmy. Im bardziej idziemy w górę tej piramidy, tym poważniejszy powód na kooperację potrzebujemy. Dla szeregowego pracownika uzasadnionym motywem pozwalającym mu na pracę w IKEI może być np. trudność w znalezieniu innego zatrudnienia, tym bardziej jeśli ma on rodzinę na utrzymaniu. Chociaż każdy katolik chciałby pracować w firmie wyznającej katolickie wartości, to niestety nie żyjemy w świecie idealnym; oczywiście zakładamy, że ów pracownik sam nie popiera grzesznych ideologii. Jednak kadra kierownicza mająca wkład w decyzję o polityce firmy będzie potrzebować jeszcze poważniejszego powodu, który uzasadniłby jej pracę w tym koncernie.
Warunków, które musimy spełnić w przypadku niechcianej – czyli materialnej – kooperacji jest jeszcze kilka. Chociaż są one oczywiste, to warto je wymienić. Pierwszy z nich brzmi: „czyn przez nas popełniany musi być dobry lub przynajmniej moralnie obojętny”. W przykładzie klienta sklepu, tym czynem jest po prostu zakup towaru, co samo w sobie rzeczą złą nie jest.
Drugi warunek mówi: „nie możemy mieć intencji zła”. Krócej mówiąc, gdy idziemy do takiej firmy czy instytucji nie może nam przyświecać cel promocji niemoralnych ideologii, ale również nie możemy mieć jakiejkolwiek innej złej intencji, jak np. dokonania kradzieży w sklepie.
Trzeci warunek brzmi: „dobro nie może wynikać ze zła”. Zamierzone przez nas dobro – czyli posiadanie mebli – nie może wynikać z promocji grzesznych ideologii przez koncern.
Ostatnim warunkiem jest wreszcie omówiony wyżej proporcjonalny powód. Powód musi być tym większy im bliżej grzesznego czynu innej osoby znajduje się nasz akt. Musimy również wziąć pod uwagę czy nasz sprzeciw mógłby coś zmienić, czyli czy konkretnie moje zrezygnowanie z zakupów z IKEI może sprawić, że firma przestanie wspierać „tęczowe” organizacje. Dlatego właśnie proporcjonalny powód kadry kierowniczej pracującej u szwedzkiego giganta musi być bardziej poważny niż przeciętnego klienta robiącego w nim zakupy.
Dzięki Bogu w Polsce „miesiąc dumy” jest wciąż wydarzeniem niszowym. Niestety w innych krajach jest on obchodzony bardzo hucznie, a zatem i lista firm wspierających tę grzeszną inicjatywę jest znacznie dłuższa. Niejednokrotnie może nam być ciężko znaleźć markę, która nie wspiera tego haniebnego wydarzenia. Dla przykładu, w USA co roku aktywnie popiera go większość linii lotniczych. Czym zatem powinniśmy podróżować? Co prawda katolik mógłby wybrać inny środek transportu, ale czy mamy pewność, że producenci samochodów czy właściciele stacji benzynowych też nie popierają tej – lub jakiejkolwiek innej – grzesznej inicjatywy?
Próbując uniknąć jakichkolwiek powiązań ze złem, w pewnym momencie weszlibyśmy w swoisty absurd. Szukalibyśmy wtedy tylko takich firm, które „nie skaziły” się żadnym grzesznym zachowaniem. Niewykluczone, że nasze poszukiwania zakończyłyby się gorzkim wnioskiem, że każda z nich ma coś na sumieniu. Bez wątpienia katolikowi nie wolno godzić się na zło ani go świadomie promować; nie da się jednak całkowicie odciąć się od kontaktów z osobami bądź firmami czyniącymi lub promującymi zło. Temat materialnej kooperacji ze złem jest zatem tak istotny, abyśmy mogli w swoim dobrze ukształtowanym sumieniu rozeznać czy mamy wystarczający powód współpracę z grzesznymi instytucjami.
184 Million People, 4 Landmark Studies: mRNA Shots Are NOT SAFE FOR HUMAN USE 🚫
🩸 Autopsies. Heart Attacks. Strokes. Multi-Organ Failure — The Data Are In 👇
📍HULSCHER ET AL (n=325 autopsies): ◾️73.9% of deaths after vaccination are due to the shot. ◾️Proved a causal link… pic.twitter.com/r6vMQvQ893
— Nicolas Hulscher, MPH (@NicHulscher) June 13, 2025
Poniżej skrótowo ważne wnioski z tych badań:
184 miliony ludzi, 4 przełomowe badania:
Zastrzyki mRNA SĄ NIE BEZPIECZNE DO STOSOWANIA U LUDZI
Autopsje. Zawały serca. Udary. Niewydolność wielonarządowa — dane są dostępne:
HULSCHER ET AL (n= 325 autopsji): 73,9% zgonów po szczepieniu jest spowodowanych szczepionką.
Udowodniono związek przyczynowo-skutkowy między szczepionkami przeciwko COVID-19 a śmiercią spowodowaną przez wiele układów narządów.
ALLESSANDRIA i wsp. (n=290727):
W okresie obserwacji osoby zaszczepione dwiema dawkami odnotowały skrócenie oczekiwanej długości życia o 37% w porównaniu do populacji niezaszczepionej.
RAHELEH I IN. (n= 85 milionów):
➊ Zawał serca (+286% po drugiej dawce)
➋ Udar (+240% po pierwszej dawce)
➌ Choroba tętnic wieńcowych (+244% po drugiej dawce)
➍ Arytmia serca (+199% po pierwszej dawce) FAKSOVA ET AL (n=99 milionów):
➊ Zapalenie mięśnia sercowego (+5–10% po wstrzyknięciu mRNA)
➋ Ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia (+278% po wstrzyknięciu mRNA)
➌ Zakrzepica zatok żylnych mózgu (+223% po wstrzyknięciu wektora wirusowego)
➍ Zespół Guillaina-Barrégo (+149% po wstrzyknięciu wektora wirusowego)
NATYCHMIASTOWE wycofanie ze sprzedaży zastrzyków mRNA przeciwko COVID-19 jest niezbędne, aby zapobiec dalszym stratom w ludziach wśród milionów Amerykanów, którzy nadal je otrzymują.
W świetle przytłaczających sygnałów o bezpieczeństwie potwierdzonych w największych badaniach, jakie kiedykolwiek przeprowadzono, dalsze podawanie tych produktów stanowi obecnie masowe umyślne zabójstwo.
Zaprezentowany przez nowego sekretarza zdrowia Roberta Kennedy’ego raport ukazuje dramatyczny stan zdrowia Amerykanów.
Średnia oczekiwana długość życia w Stanach Zjednoczonych od lat pozostaje jedną z najniższych we wszystkich krajach rozwiniętych. Mimo iż w kraju tym zarabia się znacznie więcej niż w większości innych miejsc na świecie, a medycyna pozostaje na bardzo wysokim poziomie ze średnią 79,6 lat, Stany zajmują niższą pozycję niż nawet Kostaryka czy Albania.
W mediach głównego nurtu taki stan rzeczy tłumaczy się najczęściej tym, że Amerykanie bardzo lubią używki, nie mają bezpłatnego dostępu do służby zdrowia lub wręcz że posiadają swobodny dostęp do broni. W dalszej kolejności mówi się także o masowym występowaniu chorób przewlekłych, jednak winę za ich występowanie przypisuje się samym Amerykanom i ich konsumpcjonistycznemu stylowi życia.
Ostateczna decyzja o tym, co znajduje się w naszym układzie pokarmowym, zależy oczywiście od nas, ale niestety zwykły Amerykanin ma najczęściej bardzo utrudniony dostęp do żywności cechującej się dobrą jakością. Od lat wiadomo było, że amerykańskie instytucje państwowe są wyjątkowo spolegliwe wobec korporacyjnych producentów żywności, lecz trzeba było dopiero drugiej kadencji Donalda Trumpa, aby na czele Departamentu Zdrowia stanął człowiek, który wydaje się mieć odwagę i determinację potrzebną do tego, aby temu problemowi zaradzić.
Najbardziej chore pokolenie w historii
W ubiegłym tygodniu opublikowany został raport pt. „Make Our Children Healthy Again”, który już na samym wstępie porusza problem ciągłego przepływu kadr między światem korporacyjnym a waszyngtońską machiną legislacyjną. Robert Kennedy Jr. nazwał rzecz po imieniu, wskazując na problem podporządkowania prawodawstwa korporacyjnym interesom, które już nie tyle dopuszczają się nadużyć, lecz prowadzą kraj wprost ku zatraceniu.
Jak bowiem nazwać fakt, że już ponad 40 proc. nieletnich cierpi na chroniczne dolegliwości układu pokarmowego, oddechowego, autoimmunologicznego, czy też zdradza poważne dysfunkcje psychiczne? Tak złego wyniku nie było jeszcze nigdy w amerykańskiej historii, dlatego raport Kennedy’ego mówi wprost o wielkim kryzysie zdrowotnym, a amerykańskie dzieci określa mianem „najbardziej chorym pokoleniem w historii”.
Jako główne przyczyny takiego stanu rzeczy raport podaje przede wszystkim złą żywność: przetworzone produkty zawierające oczyszczone zboże, cukry, barwniki i oleje z nasion odpowiadają za aż dwie trzecie całej diety nieletnich. Oprócz tego wspomina się także o toksynach zwartych w żywności i otoczeniu czy też braku odpowiedniej aktywności ruchowej. W efekcie – stwierdza raport – już dziś aż 75 proc. młodych Amerykanów nie nadaje się do służby wojskowej (!). Jak nietrudno zauważyć, bez wprowadzenia radykalnych zmian Stanom Zjednoczonym będzie niezwykle trudno utrzymać tak wielką armię, jak do tej pory.
Nafaszerowani lekami
Za fatalny stan młodego pokolenia odpowiada jednak nie tylko zła żywność i niezdrowe nawyki. Młodzi są dziś zwyczajnie faszerowani wszelkiego rodzaju lekami posiadającymi poważne skutki uboczne. Raport stwierdza, że w USA zdecydowanie nadużywa się leków antydepresyjnych, przeciwko ADHD, antybiotyków i agonistycznych (opioidowych). Skrajnie posunięta medykalizacja medycyny przynosi szczególnie złe efekty u dzieci, które płacą za to licznymi powikłaniami i skutkami ubocznymi.
Wspólnym mianownikiem kryzysu najbardziej chorego pokolenia w dziejach USA jest oczywiście nadmierna ingerencja świata wielkiej korporacji w stanowione prawo. Robert Kennedy Jr. poprawnie wskazuje na to, że Big Pharma do spółki z branżą żywnościową i chemiczną dosłownie zawładnęły Waszyngtonem i wymuszają wprowadzanie najbardziej satysfakcjonujących je przepisów. W raporcie przytaczane są szokujące dane i informacje, m.in. o tym, jak 95 proc. członków komitetu decydującego o federalnych wskazaniach żywieniowych posiadało bezpośrednie związki finansowe z branżą farmaceutyczną i żywieniową. Dowiadujemy się również, że branża chemiczna wydała na lobbing w samym tylko 2024 r. aż 77 mln dol., a farmaceutyczna w latach 1999–2018 aż 4,7 mld dol.
Dla świata korporacyjnego idealny model biznesowy tworzy zawsze klient uzależniony od jego usług. Nie klient, który kupi jeden produkt na 10 lat lub na całe życie, lecz taki, który będzie odczuwał chroniczną potrzebę konsumpcji. Klientem, który spełnia te kryteria jest bezsprzecznie klient przewlekle chory, uzależniony lub niestabilny psychicznie. Dlatego właśnie tak szczególną opieką świat korporacyjny otacza środowisko transgenderowe, które okaleczając się w imię neomarksistowskiej ideologii, uruchamia lawinę niekończących się wydatków, coraz częściej finansowanych wprost z pieniędzy podatników.
Zasilane niewyczerpanym strumieniem pustego pieniądza molochy działają wedle zupełnie innej logiki niż zwykłe małe i średnie przedsiębiorstwa. Celem ich działalności nie jest zapewnienie konsumentom satysfakcji i dobrostanu, lecz stworzenie przy pomocy prawa mechanizmu wymuszającego korzystanie z ich usług. Póki co Robert Kennedy odważnie nazwał rzeczy po imieniu, prezentując swoim raportem swego rodzaju akt oskarżenia.
Walka z biologicznym Goliatem
Na najbardziej odważne decyzje ze strony polityka, który w kluczowym momencie kampanii prezydenckiej przekazał swoje poparcie Trumpowi, wciąż trzeba jeszcze czekać. Kilka dni temu Kennedy podległe mu Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC) wstrzymało zalecenie stosowania szczepionek mRNA na COVID u dzieci i kobiet w ciąży, utrzymując je jednak dla osób powyżej 65. roku życia.
Co jednak najważniejsze, pomimo kilku miesięcy urzędowania Robert Kennedy Jr nie zdołał jeszcze w żaden sposób zdemontować ogromnego kompleksu instytucji i specjalnych funduszy, które w swoich książkach „The Real Anthony Fauci” i „The WuHan Cover-Up” zidentyfikował jako potężny kompleks, odpowiadający za używanie broni biologicznej i chemicznej. Donald Trump wycofał wprawdzie Stany Zjednoczone ze Światowej Organizacji Zdrowia, ale Robert Kennedy Jr nadal nie dokonał żadnych fundamentalnych zmian w takich instytucjach, jak Narodowy Instytut Zdrowia (NIH), Narodowy Instytut Alergii i Chorób Zakaźnych (NIAID), czy też we wspomnianym CDC.
Kennedy jest [obok Elona Muska] najważniejszym członkiem nowej administracji, który ma za zadanie uwiarygodnić przed całym społeczeństwem to, że ekipa Trumpa rzeczywiście chce pokonać globalistyczny deep state i pokrzyżować plany wywołania ewentualnej kolejnej pandemii. Póki co Kennedy powołał do życia nowy urząd o nazwie Administration for Healthy America (AHA) oraz zarządził cięcia budżetowe i kadrowe w instytucjach, które do niedawna podlegały Anthony’emu Fauciemu. Wydaje się jednak, że to wciąż zdecydowanie zbyt mało wobec ogromnych oczekiwań wyborców. Ich cierpliwości nie da się testować zbyt długo bez poważnych konsekwencji.
This may be the longest essay we have ever published. However, Dr. Bock does an excellent job of making the vast array of information available on autism comprehensible. For those interested in the subject, this is essential reading.
This is a treatise if you like, on the enigma scientists have labeled autism.
Opinions expressed are those of Dr. Bock, which may or may not be aligned with the positions of the Drs. Malone or Malone.News on this topic.
By Randall S. Bock, MD
Autism’s Enigma, Clarified
Autism diagnoses are surging, touching countless families, yet the reasons remain elusive, fueling debate and confusion. The Times’ recent exploration of autism’s rise attributes the increase mainly to broader diagnostic criteria, heightened awareness, and social influences like online communities, while firmly rejecting vaccines as one potential cause. However, it downplays the role of institutional incentives (research funding, special education staffing, therapy services, and pharmaceutical interests). Conversely, the pseudonymous “A Midwestern Doctor” on Substack dives into vaccine-related hypotheses that the Times avoids. Neither fully delivers the impartial, rigorous analysis that I believe is needed to untangle autism’s complex web.
Winston Churchill once famously described the Soviet Union as „a riddle wrapped in a mystery inside an enigma.” Ironically, this phrase was repurposed in Oliver Stone’s JFK as a symbol not of clarity but of obfuscation. Like the Soviet Union or the JFK assassination, autism’s enigma may defy complete resolution, but without rigorous, transparent scrutiny, it will remain shrouded in mystery; conversely, a clear lens on the knowns, unknowns, and disputes is our only hope for clarity.
What is Autism?
Autism spectrum disorder (ASD – of which severe Autism is an overlapping subset of symptoms) is a group of developmental conditions that begin in early childhood, affecting how children communicate, interact socially, and behave. Autism looks very different from case to case. Most of the population-level risk comes from over 100 inherited gene differences, each with a small impact. Many of these gene changes affect gene regulation and synaptic function—key processes in brain development.
Autism likely involvesepigenetic mechanisms, changes in how genes are expressed without altering the DNA sequence itself. Think of the genome as a musical score: the notes don’t change, but depending on who’s conducting, it can sound like classical or rock. Similarly, a person may carry genetic risk but only develop autism if specific environmental cues “activate” the genes into certain patterns, much like in schizophrenia.
Research shows that the brains of people with autism often have unique features, though these can vary widely from person to person. Commonly, children with autism experience faster brain growth in early life, especially in areas like the frontal lobe (involved in planning and social behavior) and the amygdala (linked to emotions as a “danger detector”). This overgrowth, noted between 1–14 months, can make it harder for different brain regions to „talk” to each other effectively, leading to challenges in processing information or emotions. Instead of a city that developed organically, it’s more like a centrally planned boomtown (E.g. China’s ghost cities)—roads laid down too fast, towers built in haste, and entire sectors left misaligned and underused.
Another shared trait is an imbalance in brain chemicals, like glutamate and GABA, which act like the brain’s gas and brake pedals. In autism, there’s often too much „gas” (excitation) and not enough „brake” (calming), which can explain sensory sensitivities or trouble focusing. Genes also play a big role—specific ones affect how brain cells connect; however, not everyone with autism has the same brain differences. Some have more pronounced changes in the cerebellum (affecting movement and coordination), linked to reduced Purkinje cells, while others show unique patterns via inflammation’s elevated cytokines. As a “spectrum”, autism’s underlying brain differences and their expression(s) are disparate and individualized.
Decoding Confounding Factors, Diagnostic Shifts, and Vaccine Debates
These diagnostic labels don’t point to a single cause—only broad categories. Are we seeing an epidemic of biology, or semantics? As the term “mental retardation” gave way to “intellectual disability,” some cases were reclassified under autism’s expanding umbrella. Autism once overlapped heavily with ID; now it captures a far more diverse patchwork of traits, many without cognitive impairment.
The Genetic Roots of Autism
Genetics play a significant role in autism, but not as dominantly as once thought. One early twin study (1977) showed identical twins (same DNA) were seven times more likely to share an autism diagnosis than fraternal twins. Yet, even identical twins don’t always align—in up to half of cases, one has autism and the other does not, suggesting genes are influential but not the sole factor.
Hallmayer’s 2011 California twin study, though often cited, involved 192 twin pairs but with only a 17% participation rate (of those asked)—raising concerns about selection bias. Its strength lies in a careful parsing of genetic versus environmental causation using (unlike prior studies’ Falconer’s formula) the ACE model of Additive Genetic, Common Environment, Unique Environment factors.
By contrast, a 2017 Swedish study analyzed millions of sibling and twin records, estimating heritability between 83% and 87%, with tighter statistical confidence but less fine-grained control. These studies illustrate a trade-off: precision in small samples versus power in large datasets. Together, they define the outer limits within which autism’s genetic component resides — shaped by method, scale, and erstwhile definitons. The table below shows twin and family studies’ presumed genetic component’s falling between Steffenburg’s 91% and Hallmayer’s 38%.
Autism Twin Study Concordance (and other Familial Pairing) Table:
Note: ACE estimates are direct for Hallmayer and Sandin; the others are post hoc approximations. Falconer’s formula (h² ≈ 2 × [rMZ − rDZ]) estimates heritability; interpret early studies cautiously due to small samples and diagnostic variability.
Smartphone browsers may not visually capture the entire table. Please see here(including links to the studies).
In a hybrid model, both wide in scope and fine in partitioning — Gaugler et al.(using the Population-Based Autism Genetics and Environment Study “PAGES”)estimated 52% of autism risk’s from genetic variants. Gaugler leveraged SNP-genotyping and diverse family relationships, aiming to break down genetic risk into its components, finding influence roughly split between “genes you inherit” (A) … and…” complex gene interactions” (D), “new gene changes” (N), “family environment” (C), and “unique life experiences” (E).
Hallmayer’s study reported a relatively low heritability estimate (~38%) but with a wide (lack of) confidence interval—reflecting the limitations of its small, selective sample.
In contrast, Gaugler’s SNP-based and case-control design yields a higher but more statistically stable estimate.
This boxplot, drawn from Gaugler’s Swedish cohort data, shows a clear rise in autism prevalence across birth cohorts from 1980 to 1999. It’s consistent with diagnostic broadening, increased awareness, or real environmental shifts. As definitions change and milder cases are included, heritability estimates may appear lower—not because genes matter less, but because the diagnostic category itself has expanded.
Here’s a rough mapping, somewhat consistent temporally.
The Solomonic (un)happy medium indicates more than half of autism risk is genetically set by the time of birth; however, that assessment comes with caveats. Please observe this side-by-side:
NB: No diagnosis appears in either graph’s lower right half because even purely environmental factors (e.g. a house fire) would likely impact both DZ twins, keeping such data points above the diagonal.
Autism occupies a mixed-influence zone: genetically weighted, yet with implicit environmental triggers; not unlike schizophrenia, bipolar disorder, and Tourette’s.
The Expanding Umbrella: How Autism’s Definition Grew
I. A History of Autism
One plausible explanation for the rise in autism diagnoses is the broadening of diagnostic criteria and increased awareness, but this shift also reflects a profound historical transformation in the concept itself. In 1911, Eugen Bleuler coined “autism” to describe excessive fantasy and hallucinations in severe schizophrenia, a meaning that persisted through the 1950s.
This overlap expanded the diagnostic net, potentially reclassifying children with co-occurring traits. Additionally, individuals previously deemed “retarded” (sic) were subsumed under the (“severe” end of the) autism spectrum, inflating prevalence without a true increase in abnormality cases. Sociologist Gil Eyal in The Autism Matrix views these diagnostic shifts as ultimately beneficial. Earlier diagnosis means earlier access to services: speech therapy, behavioral interventions, educational support; ideally helping those children develop better communication, social skills, and independence than previously.
II. Out of Institutions, Into Categories
The decline of U.S. mental institutions may have played an indirect role in the rise of autism diagnoses—not by causing autism, but by reshaping how society categorized and responded to developmental differences once kept out of public view. Conditions previously confined to large custodial settings became newly visible, newly labeled, and (in the case of schizophrenia) medicated: Hello, Thorazine! (1953).
From 1955 to 2005, residents in public mental hospitals dropped from over 500,000 to under 100,000. This shift, more abrupt for those with serious mental illness, reflected changing legal standards, new pharmaceuticals, and an optimistic vision of “community integration.” For individuals with intellectual or developmental disabilities, the transition was slower and more deliberate—often focused on preventing new institutionalizations rather than discharging existing residents. But in both cases, the cultural shift was profound: from seclusion to exposure.
Before the 1960s, terms like “feebleminded,” “retarded,” or even “idiot savant” might have earned what we now call “autistic” – while “idiot” itself was both replaced by “retarded”, and then transformed into a mild insult.
And of course, “retarded” is now a pejorative as well, replaced by “ID”, intellectual disability.
Not everyone (back then) was a Gary Cooper with Albert Einstein’s mind and HL Mencken’s wit. As institutional care waned, these individuals entered broader diagnostic frameworks, potentially inflating autism’s labeling prevalence – separate from any independent potential increase in cases, per se.
This 1915 illustration starkly illustrates how intellectual and developmental differences were once categorized with terms now considered deeply offensive—“idiot,” “imbecile,” “moron”—yet these labels existed because same or similar variations in cognitive and adaptive functioning were present, just framed in a harsher, cruder way.
None of this implies that institutionalization was desirable—many facilities were underfunded, degrading, or worse. But it does suggest that part of autism’s modern profile arose not from new biology, but from new visibility.
III. From Severe to Subtle: The Shift Away from Intellectual Disability
In the early 1990s, autism was more tightly linked to mental retardation, now called “intellectual disability”.
In 1992, 72% of autism cases (3,210 out of 4,446) were associated with intellectual disability (ID). By 2005, that share had dropped to just 37% (10,410 out of 28,046). As this graph (adapted from King and Bearman’s 2009 study) shows, …
… autism without ID increased more than 13-fold—from 1,236 to 17,636 cases—while autism with ID rose just over threefold.
From 1992 to 2005, the U.S. population grew just over 10%, yet intellectual disability (ID) diagnoses rose by 54%, and autism with ID nearly tripled. That spike in autism’s most severe form points to more than shifting definitions—it may reflect real changes in early neurodevelopment. Still, confounding factors—like rising immigration, language barriers, and struggling school systems—could distort these figures. Before drawing conclusions, we need better data, sharper metrics, and more objective classification.
IV. More Diagnosed, Less Severe
Swedish researchers tracked autism severity in 13-year-olds, finding that as diagnoses rose, the average symptom score steadily declined, suggesting institutional pressure to have “autism” capture milder cases. (chart clarified by @cremieuxrecueil).
Sweden’s autism is classified within an “ESSENCE” -framework (“Early Symptomatic Syndromes Eliciting Neurodevelopmental Clinical Examinations”); wherein ADHD, tics, movement disorders, and epilepsy also rise in prevalence. A cynic might analogize autism diagnoses’ rise to the more recent surge in gender dysphoria. Such expansions fuel jobs in special education.
V. Institutional Incentives and Diagnostic Pressures
The “psychiatric and mental health industrialization complex,” particularly within schools, amplifies this trend. Financial incentives for special education, therapies, and clinical services create perverse pressures for over-diagnosis, as funding and resources often hinge on an autism label.
Additionally, families often gain from an ASD diagnosis, accessing benefits unavailable otherwise. The Social Security Administration reports a 154% increase in SSI recipients with ASD from 2004 to 2014 (to 28% of mental disorder cases), providing up to $943 monthly in 2024.
These map-comparisons show how autism rates grew across U.S. states from 2003 to 2011 (darker blue means more kids were diagnosed, jumping from as low as 0.1% to over 2% in some places). Many states had policies that gave schools extra money for finding kids with autism (again, darker blue); e.g., the Northeast’s, the Rust Belt’s and Virginia’s “rewarded” autism-rates climbed. Michigan’s diagnoses (when rewarded) spiked to 1.5% by 2007; but, unrewarded, the rates dropped (NB: acknowledging, this is not a simple one-to-one explanation – as (e.g.) Minnesota’s autism rates increased without reward-incentive).
This kind of geographic disparity suggests we’re not just mapping a condition—we’re mapping responses to incentives. Take a look at (unrelated, but analagous) methadone distribution by state: supposedly the samedisease (sic)of narcotic addiction for some reason “requires” ten times more methadone in Rhode Island than in Texas or Missouri. Wisconsin uses four times the dose of neighboring Iowa.
…California’s autism caseload has nearly quadrupledsince 2011: outpacing the national diagnosis rate for school-age children, which “only” doubled. The excess suggests bureaucratic inflation and system-driven incentives (or something “in the air” in California)– not just rising prevalence.
““What we call autism has itself changed to become a broader category (and with) the growth in private clinicians’ offering diagnosis — it has become an industry.”
VII: Is Severe Autism’s Mainstream Schooling Merely Costly Babysitting?
„Everyone talks about the weather, but nobody does anything about it,” wrote Charles Dudley Warner in 1897.
Some realities (e.g., the weather) do not yield to our words, hopes, or policy interventions—no matter how loudly or persistently we speak around them. Severe autism is one of them. Despite decades of advocacy, legislation, and funding, the outcomes for the most profoundly affected remain largely unchanged. The National Council on Severe Autism’s Jill Escher (in our conversation) put it bluntly: for many severely autistic students, special education is “little more than glorified babysitting,” teaching daily living skills, not academics. The Individuals with Disabilities Education Act (IDEA) programs cost schools a fortune: specialized staff, autism-specific classrooms; yet Escher calls the system “completely irrational,” a “jerry-rigged” relic from a pre-autism-epidemic era.
Cui bono? Schools get funding; teachers’ unions lock in jobs; parents receive stipends; service providers cash in — but many severely autistic individuals remain dependent; moreover with the worry of “falling off a cliff” into underfunded Medicaid care at age 21 – and/or with the (inevitable) demise of their caretaking parents.
To be clear, without doubting the dedication of families or educators, one can acknowledge that “full inclusion” backfires. Severely autistic children disrupt classrooms. My own son’s middle school class, in the mid-2000s, was regularly derailed by persistent, involuntary, loud outbursts of vocal “stimming” of a severely autistic teen despite his omnipresent aide.
Might group homes be a more humane, realistic answer for such cases? Escher praises California’s relatively strong system, which offers tailored care and vocational programming—serving needs without disrupting others. This isn’t abandonment; it’s honesty. Just as 60-year-olds don’t train for the NBA, we shouldn’t pretend that the most severe autism fits the academic model. Margaret Thatcher’s warning still applies: eventually, you run out of other people’s money. We risk Cloward–Piven -style overload: collapsing systems with unsustainable burdens, unless we build something rational now.
VIII: The Rising Cost of Special Education, and Its Limits
Not every student in special education is autistic, but nearly every autistic student—especially those with severe cases—is in special ed. Today, about 15% of U.S. public school students receive special education services. That’s doubled from 8% in the late 1970s, and the numbers keep growing. Of those in special ed, roughly 12% have autism.
The staff structure at my local middle school today is worlds apart from my own public school experience in 1960s New York City. Back then, one teacher handled 30 students, with five or six such classes per grade, grouped by achievement level. The entire school ran with just a principal, assistant principal, secretary, nurse, and two janitors. My local middle school currently has only ~35% staff as core teachers, while ~65% are ancillary.
These programs are expensive. In 2020, school districts spent nearly $39 billion on special education services—averaging over $13,000 per student (on top of the baseline ~$19,000 per student). If every state spent like the highest-spending ones, total special ed costs would reach $180 billion a year. This added burden isn’t trivial, leaving the other 85% to share increasingly strained resources: overcrowded classrooms; fewer offerings in gifted, vocational, and core subjects. We cannot serve anyone well by exhausting the system.
A “War Against Boys”? Autism’s Male Impact
Autism has long shown a stark male predominance: roughly 3 or 4 boys diagnosed for every girl.
ADHD follows a similar trend, with boys diagnosed at a 2.5 to 1 ratio. These disparities were noted as early as Leo Kanner’s 1943 paper, well before today’s educational culture took hold. The biological sex differences remain; but the extent to which they are ( potentially mis-) interpreted and acted upon has shifted.
Christina Hoff Sommers’ The War Against Boys argues that modern schools, increasingly feminized and focused on chat, collegiality, and conformity, may mismatch boys’ neurodevelopmental traits — often more intense, trial-and-error, and less socially oriented — leading to over-diagnosis of conditions like autism and ADHD when boys’ behaviors deviate from these expectations.
This persistent male predominance has sparked a counter-movement, especially among feminist scholars, who argue that autism in girls is under-recognized. They propose that girls “camouflage” their symptoms—adeptly mimicking social cues to blend in—though this leads to a curious contradiction: if autism impairs social reciprocity, how can one convincingly fake it? As the old joke goes, “sincerity—once you can fake that, you’ve got it made.” Mind you, some of these same scholars in peddling “sex contextualism” essentially dispute binary sex, undercutting their argument(s).
Male and female brains diverge from birth, a pattern seen across the animal kingdom — male mosquitoes prioritize mate-seeking, females blood-feeding — reflecting distinct evolutionary prerogatives. Simon Baron-Cohen’s“extreme male brain theory” suggests autism reflects an extreme male-typical profile, where “systemizing outstrips empathizing”.
Yet it’s important to recognize that autism is not strictly deficit-based. It’s also associated with positive traits such as pattern recognition and attention to detail. Moreover, long-term outcomes vary widely, with some autistic individuals’ achieving independence, relationships, employment, and relative happiness.
A First World Puzzle? Autism’s Global Disparities
Autism spectrum disorder (ASD) is highly prevalent in high-income countries, but in sub-Saharan Africa, with nearly 1 billion people, it’s rarely diagnosed…
“A review of the global prevalence of autism did not identify any data from sub-Saharan Africa, even though this region has a population of nearly 1 billion, 40% of whom are children younger than 14 years.”
… and rarely discussed. Google-searches for “autism” in Kenya, Congo, Zimbabwe are near zero and static these last few measurable decades.
Limited psychiatric infrastructure and a focus on urgent issues like HIV, malaria, and food insecurity overshadow ASD. Autism is a “first-world problem,” amplified by wealthier nations’ resources, omphaloskeptic tendencies, and broad diagnostic criteria.
Africa’s ASD absence may be underdiagnosis rather than lower incidence. Anthropologist Richard Grinker, who has studied autism cross-culturally, argues that autism exists everywhere—but is recognized only where diagnostic tools, institutional priorities, and cultural interpretations align. Over 90% of studies come from Europe, the Americas, and the Western Pacific. Entire regions like Africa and the Eastern Mediterranean are effectively data voids, despite the (presumed) global nature of the disorder.
China, with over 1.4 billion people, remains strikingly absent from global autism discourse, with a self-proclaimed rate of only one-third ours. The condition is labeled 自闭症(“self-enclosure disorder”) or 孤独症 (“lonely disorder”), but these are not seen as quirks or mere differences—they imply dysfunction, weakness, and detachment from societal duty. Diagnosed children are sometimes called 来自星星的孩子—“children from the stars”—but this poetic phrase belies the harsh stigma families face. Chinese society sees autism as a mark of shame or failure; to be downplayed, not spotlighted.
Comparing same-wealth/ same-health societies could reveal if cultural or economic factors drive these trends. Cross-cultural-, cross-national- will be more difficult, given the absence of baseline data, terms, and agreements of importance.
Modern Life and the Autism Curve
Several societal and biological factors may contribute to autism rates, either directly or indirectly. The trend toward older parental age is significant. Advanced paternal and maternal age is associated with increased risks of genetic mutations and conditions like gestational diabetes, which may elevate autism risk. Older sperm and eggs accumulate DNA damage, potentially affecting neurodevelopment. Studies suggest a 10% increased autism risk per decade of parental age.
Smaller family sizes and fewer siblings may also play a role. Children with fewer siblings experience reduced socialization opportunities, potentially exacerbating autistic traits. Bruno Bettelheim’s “lonely child” hypothesis suggested that social withdrawal stemmed from emotional deprivation: cold “refrigerator parents” implies social difficulties. His theory aligns with this study: “Having Siblings is Associated with Better Social Functioning in Autism Spectrum Disorder”.
Modern parenting, with its intensified focus on (fewer) children fosters scrutiny for any potential developmental delays. Additionally, the increase in divorce rates over the past decades has led to more single-parent households, which can impact (and stress) early childhood development.
Environmental Concerns Around Autism
Environmental factors like fluoride, aluminum, glyphosate, and Wi-Fi have been proposed as contributors, but evidence is sparse and often anecdotal. Fluoride in water has been present throughout the decades (1950s-1980s) when autism rates remained low; if it were a smoking gun, the surge in diagnoses wouldn’t have waited until the 1990s– although fluoride exposure exceeding 2x the upper limit may correlate with minor IQ reductions. Glyphosate, a herbicide, and Wi-Fi radiation lack robust data’s tying them to ASD.
Thimerosal, an organomercury preservative, was largely removed from childhood vaccines by the early 2000s—thus largely cleared as a suspect in autism’s rise. By contrast, the current adjuvant, aluminum (as insoluble phosphate-, or hydroxide-salts), plays a different biological role: not as preservative but as immune stimulant — designed to provoke local inflammation and enhance antigen presentation by the immune system.
A 2022 study also linked aluminum in vaccines to asthma in some kids, calling for more research. While the CDC finds no clear adjuvant/autism link, Lyons-Weiler’s work pushes for studying how aluminum and other toxins might affect kids differently based on their genes.
The pineal gland, sometimes implicated in autism theories via melatonin dysregulation, shows no direct causal connection. Higher-dose ultrasound during pregnancy has been studied for potential neurodevelopmental effects, with no clear link to autism. Ultrasound remains a standard prenatal tool due to its safety at recommended levels. Prenatal acetaminophen -use is not associated with autism risk. Escher, ncsautism.org’s research philanthropist, advocates for exploring non-genetic inheritance, where pre-conception environmental exposures like anesthetics or Depakote may cause epigenetic changes in parental germ cells, leading to transcriptional errors in offspring.
Vaccines Under Fire: A Case Study in Doubt and Debate
In a recent interview, Wakefield states he had disclosed external funding to his university. Conversely, pharmaceutical-funded studies may escape similar scrutiny. Dr. Wakefield warned that the original 1960s’ MMR safety studies were “conducted (without adequate informed consent) on vulnerable populations, such as children in mental institutions„, a claim not unfounded.
In 1969, (VACCINES’ author) Dr. Stanley Plotkin published a rubella vaccine trial explicitly involving mentally retarded and orphaned children as test subjects. Yet when deposed in 2018, Plotkin, with full recall of his 1959 Congo fieldwork’s town-names, couldn’t remember testing on the mentally handicapped; while later conceding “that’s what I did”. His selective non-memory is striking.
The eternal claim that vaccines were “thoroughly studied” must be judged against these vanishingly small and ethically murky early trials. Separately, a million Congolese received vaccines, but autism is essentially never identified in such a setting.
— a reasonable scientific hypothesis stifled by his vilification (arguably, disproportionate).
Measles has a well-documented history of (rare) neurologic complications,including acute encephalitis. Rubella, although known for congenital neurologic effects, has not been similarly implicated in postnatal issues.
Two major Danish cohort studies — one in 2002 and a follow-up in 2019 — each enrolling the entire Danish child population found no link between MMR vaccination and autism. Nonetheless, public distrust persists, amplified by the 1986 National Childhood Vaccine Injury Act (NCVIA) — which initially shielded manufacturers from liability and subsequently forged an expansion of the childhood vaccine schedule (from targeting 7 diseases with 8–10 doses in 1986 to 16 diseases with approximately 47–55 doses by age 18 in 2025).
Once a vaccine’s on the CDC’s list, it’s a free pass — no marketing needed, just profit, raising suspicions about untested risks. That cozy setup makes sensible suspecting Big Pharma’s erring on the side of profit (vs. public safety), e.g. with hepatitis B shots for babies who are decades removed from the skills or interest for that illness’ modes of transmission (sexual, IV). Big Public Health follows along for the (regulatory capture) ride (as seen when the CDC’s ACIP rapidly endorsed Merck’s Gardasil HPV vaccine in 2006 despite up to 64% of members’ having potential conflicts of interest).
Why rush MMR at 12–15 months—when neurogenesis, synaptogenesis, and myelination are still underway, and the brain (theoretically) more susceptible to immune stress? If the highest measles risk lies in infancy—and if maternal antibodies cover (most of) that period, what’s really lost by waiting until age 3 or 4, aside from pediatric calendar convenience? With autism far more common in boys, and rubella primarily a concern for pregnancy, a delayed or sex-differentiated schedule seems not just reasonable—but overdue.
so pinning it on vaccines given after birth assumes a sudden postnatal shift. Some argue vaccines, particularly MMR’s measles component and aluminum, may trigger brain inflammation during critical windows like synaptogenesis(0–5 years) and myelination (up to 20 years), potentially raising autism-risk via cytokines, autoantibodies, and/or brain enlargement in those prone to immune overactivation.
The vaccine-autism debate centers on “regression”—toddlers’ suddenly losing language, eye contact, or motor skills, often after a fever, illness, or immunization. Are there solid cases of kids’ thriving, then crashing into autism at 6 months or 2 years after a shot? Two studies in 2018 gave different assessments. One claimed “about 22% of ASD kids experience “regression”, typically at 21 months, with autism (but not with milder PDD-NOS or Asperger’s); whereas Ozonoff (2018) followed high-risk infants and found declining social engagement in ~3/4 of children who developed autism.
One striking clue: 3–5% of children experience febrile seizures, and a Swedish study found that 40% of such cases preceded an autism diagnosis. This points to a broader mechanism of cytokine-driven neuroinflammation, where immune overactivation damages the developing brain.
As HHS Secretary, Robert F. Kennedy Jr. urged that all hypotheses—however inconvenient—be tested rigorously. That remains the clearest path through the fog surrounding autism’s true origins.
Immunizing against the Anti-Vaxx Stigma
Whether or not vaccines contribute to autism, one thing is clear: we may be overusing them. The 1986 National Childhood Vaccine Injury Act (NCVIA) shielded manufacturers from liability, treating universal vaccination as a societal good; ostensibly to avoid a “tragedy of the commons”: depriving the many because of the civilly litigated side effects of a few. But removing accountability while mandating use created a dangerous asymmetry: liability-free, government-endorsed, and increasingly profitable.
In the 1960s, parents held chickenpox and measles parties to build natural immunity. Today, we vaccinate for diseases that have largely vanished—like polio and rubella—raising the question: are we vaccinating out of necessity or inertia?
The low autism rates reported among Amish and Orthodox Jewish communities may stem from their vaccine avoidance, although Autism Matrix’ Gil Eyal asserts that there are “plenty of autism cases among Orthodox Jews in more integrated communities” (a point that is not necessarily dispositive, if “integrated” coincides with vaccine compliance); however when studied, autism appears far less frequently among Ultra-Orthodox Jews (and Israeli Arabs); half and one third (respectively) the general Israeli population’s rate.
Explanations vary: cultural filters; less psychiatric contact; younger parental age; adherence to traditional, less cognitively complex tasks; avoidance of modern influences— and of course, fewer vaccine-exposures.
Vaccine skepticism is often met with fierce condemnation. Andrew Wakefield’s exile and the COVID-era silencing of dissent show how quickly the label „anti-vaxxer” is weaponized. Yet the COVID-19 vaccine push for children—despite their minimal risk from the virus—exposed a troubling indifference to real harms like myocarditis.
I’ve given thousands of vaccines as a physician and taken many myself. But not every shot fits every person. A yellow fever vaccine makes sense in West Africa, not Nebraska. Context matters. Tailoring vaccines to individual risk isn’t “anti-vaccine” any more than abjuring a ski parka at the beach is “anti-clothing.”
Paradigms Lost
Understanding autism’s rise requires broader comparisons—between vaccine-heavy societies and those with lighter or delayed immunization schedules, especially within similarly developed nations. Cultural norms, diagnostic thresholds, and environmental exposures all interact. Without this wider lens, we risk mistaking institutional trends for biological truths.
If we had a time machine to 1950s New York, we’d find no concept of ADHD and a much narrower definition of autism (of course, labeled differently); often confined to psychiatric institutions. Society then, for all its faults, was in many ways more orderly: lower rates of street crime, drug use, and public disorder. Deinstitutionalization’s “humane” ideal traded structured care for societal chaos: freeing people from asylums while believing community integration would fill the gap. The “magic air” of the streets failed to heal deep mental health issues. Homelessness has experienced a ~1500% increase, coincident with the autism epidemic.
Four seemingly unrelated trends –opioid addiction; autism diagnosis; homelessness; and children of divorce — have each dramatically risen in the wake of deinstitutionalization, the collapse of stigma, and the move toward visibility over concealment.
Correlation is not causation—but when four trendlines rise in lockstep, we ought to ask why. This isn’t to say autism’s rise has a single cause—or that it can be traced neatly to deinstitutionalization, diagnostic expansion, or any one trend. Other forces may be at play: epigenetic stresses passed quietly through generations; the fragmentation of family life; the atomized isolation of childhood; rising exposure to psychoactive substances; environmental or medical factors: anesthesia, vaccine adjuvants, synthetic foods, endocrine disruptors, advanced age of conception.
The shift from structure to permissiveness, from “no” to “why not?,” has had a thousand ripple effects, many of them invisible until they spike upward in data. Charlie Chaplin noted that, “Life is a tragedy in close-up and a comedy in long-shot.” Perhaps the opposite applies here: up close, these shifts felt like progress—modernization, liberation, inclusion. But stepping back, the pattern may reveal something darker. And only with that distance can we start to ask whether we need to rebuild guardrails, reinvest in structure, or rethink what we’ve normalized.
Disorders or Differences?
Are we over-labeling traits that once went unnoticed? In football, an ‘ADHD’ kid might shine on defense, while a ‘mildly autistic’ lineman excels through preparation, showing context shapes strengths.
Different contexts highlight different strengths, not deficits—and that extends beyond the field. Today, nearly 40% of young people identify as sexually divergent, and almost 20% claim neurodivergence, suggesting a shift from biology to social identity as diagnostic labels proliferate. The line between genuine disorder and mere difference blurs, especially when the language of activism and resistance reframes personal traits as identity markers.
Yet, as the football players demonstrate, cohesion and teamwork come from learning the same playbook, even if offense and defense see the game from opposite angles. In a world where distinctions multiply and identities fragment, we risk losing sight of shared goals—risking not only our unity but our continuity, as social trends pull us further from our genetic roots and toward abstracted, self-imposed divisions.
This tension plays out vividly in autism’s schisms. Eyal revealed “high-functioning” self-advocates reject stigma and dependence; while severely autistics’ parents face lifelong challenges. RFK Jr.’s claim that some autistic individuals may never work sparked backlash from the former but resonated with the latter:
People with profound autism “will require lifetime, round-the-clock care,” said Profound Autism Alliance’s Judith Ursitti.
Eyal urges unity, highlighting how self-advocates have reshaped our understanding of even severe autism. First, by showing that behind outward symptoms there may be an active mind seeking connection, they’ve helped normalize the idea that communication can take many forms. Second, their influence has encouraged shifts in practice—toward adapting communication methods to the individual, through tools like picture exchange systems or adapted iPads, rather than forcing conventional norms.
Cohesion, like a football team’s, demands a shared playbook. The offensive lineman and defensive back, though worlds apart in style, win by aligning on the same goal. Autism’s spectrum—geniuses to those needing lifelong care—needs similar alignment, lest we disease-ify differences or ignore genuine need.
Navigating Autism’s Complex Web (a Recap)
Autism — unlike purely genetic conditions like Rett syndrome, or purely congenital ones like rubella syndrome — almost certainly lacks a singular cause. Its “spectrum” practically guarantees a patchwork of origins: genetic, congenital, epigenetic (via toxins, infections, vaccines, medical interventions), and societal. Teasing apart these threads demands sharper classification of clinical signs.
Rubella syndrome proves that a virus can disrupt neurologic development in utero; thus, dismissing vaccines as possible postnatal contributors is not far-fetched — only later-stage. Inspired by Wakefield’s perspective, we should explore delaying vaccines like MMR, typically given at 12–15 months, to reduce potential immune challenges during early neurodevelopment, or adjusting schedules based on sex—e.g., prioritizing rubella vaccination for girls due to its pregnancy risks, while delaying it for boys given autism’s male predominance. Yet most of autism’s dramatic rise seems fueled not by biology alone, but by diagnostic bloat, societal change, and profit-driven incentives. Special education, clinical services, and even pharmaceutical interests thrive on expanded labels.
Vaccines, to date, lack proven causality — but the vitriolic and vengeful expulsion of Dr. Andrew Wakefield should serve as warning. Skeptics of Fauci.ism’s rigid pro-vaccine orthodoxy during COVID-19 were likewise demonized, only to see many concerns later grudgingly validated. Was the ferocity against Wakefield evidence of scientific certainty — or fear that his questions hit too close to home?
The old image of autism meant institutionalization. Today, by contrast, diagnosis often sweeps in average or superior IQs, think: Anthony Hopkins, Tim Burton, Elon Musk and Dan Aykroyd — raising the question: are we pathologizing giftedness? The Amish and Orthodox Jews show strikingly lower rates, hinting that both culture and vaccination patterns might matter, though our very observation risks distorting their realities.
Meanwhile, our attention-fractured world — taxing work, working taxes, drugs, video games, speed-dating — pathologizes traits once crucial for survival: focus, perseverance, loyalty to a small tribe. In a saner, older world, such traits found natural outlets; today, they’re flagged for „intervention.”
First World versus Third World: Would they trade HIV or malaria for our dizzying array of mental health labels? Respectively, yes — and no (perhaps); but our challenges, though subtler, are real. We must push for transparent, hypothesis-driven research — cross-temporal and cross-cultural — to ensure we don’t over-label while meeting real needs, much like a detective’s unraveling a complex case, to uncover the full truth behind autism’s rise.
The Unwarranted Certainty of Dismissal(s)
The New York Times closed its review quoting psychologist Catherine Lord: “Whatever it is, it’s not vaccines”.
This logic echoes a personal anecdote: before traveling to Italy, I mentioned gas cost “$8 a gallon,” only to be corrected — by someone who didn’t know the real price. When I asked, “If you don’t know what it is, how can you know what it isn’t?” The answer came: “It can’t be $8/gal., because they don’t use gallons or dollars.” Technically true, yet completely missing the larger point.
As Arthur Conan Doyle’s Sherlock Holmes famously advised:
Autism’s spectrum — multifocal, multicausal — demands we explore everypossibility, not dismiss avenues out of convenience, cowardice, or commerce.
Dr. Randall Bock graduated from Yale University with a BS in chemistry and physics; University of Rochester, with an MD.
He has also investigated the mysterious 'quiet’ subsequent to 2016 Brazil’s Zika-Microcephaly pandemic and panic, ultimately writing „Overturning Zika.”
Z perspektywy 4 lat, ponad wszelką wątpliwość widzimy, że stanowisko wiernych przysiędze Hipokratesa lekarzy było uzasadnione. Także krytyka masowego stosowania eksperymentalnie dopuszczonych do obrotu preparatów mRNA, okazała się zasadna – czytamy w liście otwartym ws. represjonowanych lekarzy, którzy nie śpiewali w mainstreamowym chórze podczas ogłoszonej pandemii koronawirusa.
Pod koniec maja przed Okręgowym Sądem Lekarskim w Poznaniu rozpoczęła się sprawa 19 lekarzy. Oskarżono ich o „rozpowszechnianie poglądów antyzdrowotnych”.
Podobne procesy toczą się także przed sądami dyscyplinarnymi izb lekarskich we Wrocławiu i w Gdańsku. Łącznie obwinionych jest ponad 100 lekarzy.
My niżej podpisani, reprezentując różne zawody i środowiska, choć mamy często odmienne poglądy, wszyscy jesteśmy pacjentami.
Jako pacjenci i obywatele, wyrażamy solidarność z 114 uczciwymi lekarzami, wobec których, od czterech lat przed Sądami Izb Lekarskich, trwają postępowania dyscyplinarne.
Procesy dotyczą tych medyków, którzy w latach 2020/21 mieli odwagę zakwestionować politykę władz wobec pandemii. Lekarze domagali się odblokowania państwa, w tym systemu opieki zdrowotnej, przywrócenia normalnego funkcjonowania placówek ochrony zdrowia oraz ostrzegali przed pośpiesznym dopuszczeniem do obrotu nowatorskich szczepionek przeciw C-19.
Przede wszystkim jednak domagali się otwartej i rzetelnej debaty opartej o dowody naukowe. W tym celu na przełomie 2020/21 r. publikowali kolejne apele do władz Rzeczypospolitej Polskiej.
Zamiast debaty na argumenty i dowody naukowe, Minister Zdrowia i Izby Lekarskie, uznały stanowisko sygnatariuszy apeli za „sprzeczne z aktualną wiedzą medyczną”, a rzecznik odpowiedzialności zawodowej wszczął wobec nich serię postepowań dyscyplinarnych.
Postępowania trwały mimo, iż w piśmie z dnia 5 maja 2021 r. Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził: „prezentowanie poglądów, które nie pozostają w zgodzie z przeważającym stanowiskiem nauki, jeśli tylko znajdują oparcie w rzetelnych badaniach naukowych, nie może prowadzić do podejmowania względem lekarzy działań dotyczących odpowiedzialności zawodowej. Ograniczenie możliwości prezentowania naukowych, choć mniejszościowych twierdzeń, może bowiem mieć negatywny wpływ na rozwój działalności naukowej, która dążyć winna do zgłębienia prawdy, tj. „ustalenia obiektywnie weryfikowanego opisu rzeczywistości”.
Z perspektywy 4 lat, ponad wszelką wątpliwość widzimy, że stanowisko wiernych przysiędze Hipokratesa lekarzy było uzasadnione. Także krytyka masowego stosowania eksperymentalnie dopuszczonych do obrotu preparatów mRNA, okazała się zasadna. Potwierdzają to nie tylko publikowane w recenzowanych pismach naukowych wyniki randomizowanych badań, statystyki powikłań poszczepiennych, ale też wycofanie przez departament zdrowia USA rekomendacji dla tych preparatów. Mimo to, sądy lekarskie nagminnie ignorują fakty, odrzucają materiały dowodowe obrony, procedując nadal.
Ponadto, na salach rozpraw, obrońcy lekarzy udowodnili konflikt interesów jakim obciążone są niektóre osoby zasiadające w składach orzekających. Wśród osób i podmiotów, które otrzymywały pieniądze od koncernów farmaceutycznych jest sama Naczelna Izba Lekarska a także biegli powoływani w tych postępowaniach.
Wśród lekarzy, którym – tylko za poglądy i wierność swej misji – grozi utrata uprawnień, są profesorowie, ordynatorzy z kilkudziesięcioletnim stażem na kierowniczych stanowiskach, wybitni specjaliści renomowanych klinik, autorzy licznych publikacji naukowych. Wszyscy zaś to lekarze o nieposzlakowanej opinii cieszący się zaufaniem pacjentów.
Bezzasadne, a więc niesprawiedliwe postępowania dyscyplinarne prowadzone niestety, przy milczącej postawie większości mediów, uznajemy za akt represji pogłębiający destabilizację systemu opieki zdrowotnej, prowadzony na szkodę nas wszystkich – pacjentów, na szkodę Rzeczpospolitej.
Nasz głos nie musi oznaczać pełnej identyfikacji ze stwierdzeniami zawartymi we wspomnianych apelach lekarzy, ale nie możemy milczeć, gdy blokowana jest się wolność debaty naukowej w tak ważnej kwestii jak zdrowie obywateli.
Przede wszystkim zaś nie zgadzamy się, by o uprawnianiach zawodowych polskich lekarzy decydowało lobby koncernów farmaceutycznych, które próbują usunąć z zawodu najuczciwszych i najodważniejszych.
dr nauk med. Halina Bogusz Paweł Nowacki, dokumentalista, producent filmowy, uczestnik opozycji antykomunistycznej w czasach PRL Maciej Pawlicki, reżyser, publicysta, producent filmowy Rafał Górski, prezes Instytutu Spraw Obywatelskich Krzysztof Cugowski, muzyk, kompozytor prof. Ewa Budzyńska, socjolog dr Jolanta Hajdasz, prezes Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, dyrektor Centrum Monitoringu Wolności Prasy SDP Marek Kościkiewicz, muzyk, autor tekstów, kompozytor Łukasz Warzecha, publicysta, pisarz Krzysztof Skowroński, Radio WNET Lidia Sankowska-Grabczuk, Koalicja dla Życia i Rodziny dr Józef Orzeł, szef Klubu Ronina Andrzej Gajcy, dziennikarz, pisarz, publicysta Krystian Kratiuk, dziennikarz, pisarz, publicysta, red naczelny Pch24.pl Łukasz Karpiel, redaktor, publicysta Jan Pospieszalski, muzyk, publicysta Wojciech Konikiewicz, muzyk, kompozytor Milo Kurtis, muzyk, aktywista Jacek Hoga, prezes Fundacji Ad Arma Paweł Lisicki, pisarz, publicysta, redaktor naczelny Do Rzeczy Jerzy Karwelis, publicysta
Dnia 10 czerwca 2025 o g. 11 w Sejmie RP odbyło się posiedzenie Komisji Śledczej w ramach reaktywacji projektu Norymberga 2.0, z udziałem posłów Konfederacji Korony Polskiej pod przewodnictwem Grzegorza Brauna.
Ćwierć miliona Polaków zginęło w wyniku nadużyć, jakich w latach 2020-22 dopuściły się władze polskie, pod pretekstem ogólnonarodowej akcji psycho-terrorystycznej pod nazwą „saniitaryzacji” w ramach „walki” z rzekomą pandemią COVID-19. Poza ofiarami śmiertelnymi, wynikającymi z niemal całkowitego zaniechania opieki specjalistycznej w Polsce nad osobami przewlekle chorymi m.in. na schorzenia nowotworowe, kardiologiczne, cukrzycę itd. lata te kosztowały nasz naród również setki tysięcy upadłych średnich i małych przedsiębiorstw, często rodzinnych, które nie wytrzymały terroru obostrzeń „sanitarnych”, załamanie systemu opieki zdrowotnej na czele z powszechnym zastosowaniem wprost niewiarygodnej w cywilizowanym świecie praktyki „wizyt przez telefon” które masowo zastępowały tradycyjną wizytę u lekarza; także – załamanie edukacji, w tym zwłaszcza dzieci, które zamknięte w domach przed swymi komputerami przez dwa lata pozbawione były continuum normalnej nauki szkolnej jak i kontaktu z rówieśnikami. Wiele z nich popadło wskutek tego w depresję, nierzadkie były też próby samobójcze.
Dopuszczono się również nie notowanej w polskiej historii ingerencji w praktyki religijne narodu, łącznie z zamykaniem kościołów, cmentarzy, szykanowaniem pod pretekstem „ochrony przed infekcją” praktyk religijnych, począwszy od Mszy św. po procesje i inne zgromadzenia religijne, czego nie poważyli się uczynić nawet okupanci Polski w jej historii.
Najtrudniejsze do oszacowania pod względem szkodliwości zdrowotnej są skutki – trwające nadal, bo powikłania tzw. późne dopiero się rozpoczynają – zastosowanych w atmosferze zastraszania i szykan w miejscu pracy lub zamieszkania tzw. „szczepień przeciw COVID-19” polegających na masowym podawaniu obywatelom niesprawdzonej, nie w pełni przebadanej farmakologicznie substancji pod nazwą „szczepionki”, choć nie spełniała ona warunków tej definicji. Szczególnie drastycznym elementem tej kampanii było „szczepienie” małych dzieci, czego skutków w postaci poważnych powikłań, o ile nie były śmiertelne, możemy spodziewać się w nadchodzących latach.
Konfederacja Korony Polskiej domaga się ujawnienia całej prawdy o tym strasznym okresie życia Polaków, zawinionym w pełni przez posłusznego dyktatom międzynarodowym ówczesnego premiera rządu Mateusza Morawieckiego, jak i powoływanych przez niego kolejnych ministrów zdrowia, czasem nie mających przygotowania medycznego jak np. min. Niedzielski, ale również przez prezesa partii ówcześnie sprawującej w Polsce władzę, czyli Prawa i Sprawiedliwości prowadzonej przez Jarosława Kaczyńskiego – który odpowiedzialny jest za, w najlepszym razie, winy ignorancji i zaniechania.
Konfederacja Korony Polskiej domaga się pociągnięcia do odpowiedzialności prawnej osób winnych tych nadużyć czy wręcz wyrafinowanych, bo opartych na nowoczesnych metodach psychomanipulacji i zastraszania, przestępstw przeciw zdrowiu i życiu społeczeństwa. https://www.youtube.com/watch?v=jogv-p3Wlds
Few acronyms stir more visceral reactions among MAHA moms than this one: mRNA.
And with good reason.
We were sold the technology as a miracle, a revolutionary vaccine that would save lives and return us to normal. Most of us didn’t question it. We didn’t pause to ask how it differed from the traditional vaccines we grew up with. We assumed it had been tested, vetted, proven.
Back in 2020, when conservative voices warned that this wasn’t just another vaccine—that it was something fundamentally different, something dangerous—they were easy to dismiss. They spoke of transhumanism, surveillance, and a looming “Internet of Bodies.”
To many of us, it sounded absurd, detached from reality.
Their warnings were drowned out by the more palatable narrative of public health and collective safety.
But time has a way of sifting truth from noise.
Healthy athletes are collapsing on live television. Young men—previously low-risk—are now facing cardiac events at rates medicine has never seen. Cancers once considered rare are exploding in frequency. Something is breaking us, and we’re only beginning to connect the dots.
This divergence has quietly fractured the MAHA movement.
On one side, the blame for our failing health falls on glyphosate, ultra-processed food, and a poisoned environment. On the other: the COVID vaccines. Some believe the former is a smokescreen, a distraction from the real culprit. Others believe both are two prongs of the same weapon—a systemic attack on human biology in the name of “progress.”
With three precise moves, RFK Jr. made it clear: he’s not picking sides in a MAHA culture war. He’s cutting through it. He sees the full battlefield: childhood schedules, experimental tech, long-ignored injuries—as well as our poisoned food, water, and air.
Perhaps that’s what makes him perfect for the job.
1. The $700 Million Strike
No press conference, or media frenzy.
Just a quiet decision that could change everything.
The Kennedy administration canceled a $700 million contract with Moderna: funding earmarked for fast-tracking a new mRNA bird flu vaccine. On paper, it looked like fiscal pruning. But in a rare moment of clarity, HHS issued a statement that peeled back the curtain:
“After a rigorous review, we concluded that continued investment in Moderna’s H5N1 mRNA vaccine was not scientifically or ethically justifiable.”
And then, more forcefully:
“The reality is that mRNA technology remains under-tested, and we are not going to spend taxpayer dollars repeating the mistakes of the last administration, which concealed legitimate safety concerns from the public.”
In one swift paragraph, HHS admitted what many have screamed into the void for years:
The safety concerns were real, and they were covered up.
2. Removing COVID Shots from the Childhood Schedule
This week, RFK Jr. quietly reversed one of the most controversial public health decisions in American history, removing the COVID-19 shots from the childhood vaccine schedule.
This schedule was the gateway for children to be forced into compliance, turned away from pediatrician’s offices, and fed into the lifelong pharma pipeline.
By severing the link between experimental technology and our children, Kennedy struck a moral and financial blow to Big Pharma’s most protected asset.
3. The Study That Could Change Everything
The real linchpin came yesterday, with the announcement of a national, gold-standard study of COVID vaccine injuries.
Led by Dr. Marty Makary and backed by the Kennedy administration, this initiative won’t just gather stories from the injured. It will build the evidence base for the lawsuits, policy reversals, and public accountability that must follow.
It will, for the first time, create a scientific consensus that even pharma-funded institutions can’t ignore.
The medical freedom movement has asked: “Why not ban the shots altogether?”
This is why.
Because science is the weapon that dismantles empires. Not slogans. Not speeches, but evidence.
This study is the keystone in a legal and cultural strategy to bring the truth into the light—and hold those responsible to account.
4. The FDA’s Secret Demand Letter
Then came the fourth blow, perhaps the most underreported of them all.
A letter from the FDA—which quietly appeared on it’s website last week—shows that regulators have demanded Pfizer and Moderna update their labelsto include findings of myocardial injury following vaccination.
The letter cites multiple long-term observational studies, including one showing 278 out of 331 patients experiencing post-vaccine cardiac symptoms.
It warns that failure to comply places the companies in violation of federal law (FDCA section 505(o)(4)). If ignored, their products will be labeled “misbranded,” opening the door to a full market recall.
Kennedy didn’t need a microphone… He simply used the law.
This Is What Reform Looks Like
While critics screamed that he had “gone silent” on vaccines, Kennedy was doing what only a seasoned trial lawyer could do: waging a full-blown legal war on Big Pharma from the inside.
The gears of the pharmaceutical machine are still turning—but they’re grinding slower. Funding is drying up. Legal shields are cracking. The illusion of scientific consensus is fading.
And beneath the surface, something new is being built:
A vaccine policy grounded in informed consent.
A health system based on transparency and trust.
A future where science is used to serve people, not corporations.
Make no mistake:
The war is quiet, but it’s being fought. And for the first time in a generation, truth is gaining the political high ground.
Here for what is sacred.
My name is Lauren Lee. I’m an independent thinker, writer, and political commentator. My mission is to speak up for humanity. If you’re interested in topics like medical freedom, a clean environment, responsible capitalism, consciousness, and family – you’re in the right place.
