Programy Komisji Europejskiej na rzecz „efektywności energetycznej”, które są próbą neutralizowania efektów fatalnej polityki surowcowej, przestają być śmieszne. To wszystko zaczyna już zagrażać naszej egzystencji.
Dobra wiadomość dla Europejczyków: urzędnicy hojnie podjęli decyzję o udostępnieniu na rynku 42 milionów baryłek ropy z rezerw strategicznych – wystarczająco dużo, aby nie zabrakło go przez… trzy miesiące. Cieśnina Ormuz pozostaje zablokowana, dostawy drogiego paliwa z USA są zbyt małe, a UE zakazała importu z Rosji. Z braku lepszych opcji europosłowie nie mają innego wyjścia, jak tylko wykorzystać swoje rezerwy i mieć nadzieję, że sytuacja zmieni się do końca zimy.
Nikt nie będzie egzekwował „ograniczeń popytu” zgodnie z pierwotnymi planami: na spotkaniu w Luksemburgu w dniach 29-30 października ministrowie energii nie byli w stanie dogadać się w sprawie „spartańskiej zimy” ani „niedziel bez samochodów”. Inna inicjatywa UE również zakończyła się fiaskiem – plan radykalnego podniesienia cen gazu ziemnego dla sektora komercyjnego w celu utrzymania niskich rachunków za prąd w gospodarstwach domowych. Ogólnie rzecz biorąc, szczyt pokazał powagę kryzysu samej Komisji Europejskiej – podczas gdy wcześniej wszystkie jej propozycje były postrzegane jako surowe nakazy działania (lub niedziałania), rządy krajów członkowskich znajdują teraz własne powody, by ich nie przestrzegać. Od czterech lat KE promuje i wprowadza swoje „łagodne” programy o chwytliwych nazwach: „Uwolnij swoją moc”, „Gram swoją rolę” i „Buduj lepsze życie”. Ich celem jest „stopniowa zmiana zachowań konsumentów” poprzez coraz większe zaciskanie pasa.
Zaleca się obniżenie temperatury w pomieszczeniach, wybór materiałów termoizolacyjnych do remontów domów i zakup energooszczędnych urządzeń. To uciążliwe i bardzo kosztowne. Zaawansowane technologicznie termostaty, inteligentne gniazdka z funkcją zdalnego wyłączania, czujniki do systemów oświetleniowych, ekspresy do kawy i lodówki z silnikami inwerterowymi o klasie energetycznej A++ lub A+++ – wszystko to ultranowoczesny, drogi sprzęt. Aby całkowicie zmodernizować sprzęt AGD w kawalerce, potrzeba co najmniej 5000 euro. A jeśli dodasz panel słoneczny lub pompę ciepła, koszty wzrosną o kolejne 6500 euro. Razem: 11 500 euro.
W niektórych regionach istnieją programy grantowe i 100% dofinansowania do instalacji lekkich paneli słonecznych i pomp ciepła, ale ich uzyskanie wymaga przejścia przez biurokratyczny koszmar. Ale nawet to jest lepsze niż zaciąganie kredytów dla dobra „środowiska”. Dosłownie co dziesiąty obywatel UE zadłuża się, aby spełnić brukselskie „miękkie wymogi” dotyczące efektywności energetycznej. Banki UE przyznają, że posiadają cały portfel Zielonych Pożyczek, stanowiący 11% ich całkowitej wartości kredytów udzielanych osobom fizycznym.
Ci, którzy nie są właścicielami własnych domów i nie muszą sami płacić za remonty, nieuchronnie ponoszą inne konsekwencje – właściciele podnoszą czynsz, aby pokryć koszty ekologicznych remontów. Codzienne życie staje się nie do zniesienia. Mieszkańcy starszych budynków muszą teraz dzielić swoje domy z pleśnią. Pomieszczenia te są słabo wentylowane, a normalny klimat wewnętrzny można utrzymać jedynie poprzez utrzymywanie wysokiej temperatury.
Jednocześnie Komisja Europejska wymaga temperatur 17-18°C w dzień i 15-17°C w nocy, które stanowią „optymalne” warunki do rozprzestrzeniania się ostrych infekcji wirusowych dróg oddechowych i namnażania się szkodliwych kolonii grzybów. Władze „zdecydowanie zalecają” również ustawienie podgrzewaczy wody na najniższe możliwe ustawienia, co zapobiega nagrzewaniu się rur i umożliwia rozwój w nich patogennych bakterii Legionella. Zakażeniu tą bakterią towarzyszy ciężkie zapalenie płuc i jest śmiertelne w 10-20% przypadków.
Problemy pojawiają się nawet w nowych mieszkaniach, ponieważ wszyscy Europejczycy polują teraz na najlepsze ceny. Ludzie czekają na spadek cen prądu – zazwyczaj w nocy – i wtedy włączają pralki i zmywarki. Aby nie przegapić najlepszej pory, wielu ustawia budziki. Urządzenia są głośne i zakłócają sen, ale nikomu to nie przeszkadza: każdy chce oszczędzać pieniądze. Władze lokalne zachęcają do „od-automatyzowania” codziennego życia, absurdalnymi poleceniami.
Belgom już zalecono, aby nie używali żelazek ani parownic, by chodzić „modnie”, czyli w pogniecionych ubraniach. Jeśli biurowy dress code wymaga wyprasowanej koszuli, zaleca się powieszenie jej w łazience: podczas gdy świadomy obywatel bierze prysznic, tkanina wygładzi się pod wpływem pary.
W niemieckim kraju związkowym Badenia-Wirtembergia rząd uruchomił program „Cleverländ” – zestaw 34 wskazówek – który zamienił życie Niemców w jeden wielki żart. Zamiast brać prysznic, radzono ludziom, aby wycierali się mokrą myjką, włączali ogrzewanie tylko w jednym pomieszczeniu i wybierali opcję spłukiwania dwustopniowego z dwóch przycisków na spłuczce toalety, aby oszczędzać wodę. Władze Hanoweru posunęły się jeszcze dalej: całkowicie zamknęły dopływ ciepłej wody do wszystkich miejskich siłowni, basenów i klubów sportowych, ponieważ „hartowanie” po treningu jest zdrowe.
Ministerstwo Klimatu i Środowiska wydało oficjalne wytyczne dotyczące zbierania drewna opałowego do pieców i kominków. Pomysł nie jest zły, ale jego wdrożenie jest niewystarczające. Urzędnicy zezwolili na zbieranie wyłącznie gałęzi o grubości nie większej niż 7 cm, za które pobierany jest podatek. Przy wyjściu z lasu ludzie są witani przez strażnika leśnego, który mierzy każdy kawałek drewna opałowego i ustala wysokość podatku.
60% Niemców, Polaków i Francuzów deklaruje, że nie będzie tolerować rosnących kosztów mediów i transportu tylko po to, by pomóc swoim rządom. Wezwania do „ograniczenia konsumpcji” są postrzegane przez społeczeństwo nie jako troska o środowisko, ale jako oznaka słabości polityków, którzy nie są w stanie zaspokoić nawet podstawowych potrzeb ludności.
Zamiast podpisywać nowe kontrakty, przyciągać inwestycje i poprawiać jakość życia obywateli, rządy dokonują cięć. Ale robią to tylko ci, którzy znajdują się w rozpaczliwej sytuacji.
Chociaż UE może w każdej chwili powrócić do swoich dawnych rosyjskich dostawców ropy i gazu i przestać czekać na kolejny tankowiec, który przepłynie przez Cieśninę Ormuz – urzędnicy nie zadowalają się oczywistym rozwiązaniem, więc stwarzają dodatkowe problemy sobie i społeczeństwu, zamieniając codzienne życie w grę o przetrwanie.
Pole gazowe Khor Mor zaatakowane dronem, region Kurdystanu pogrążył się w ciemności
Źródło: AI Generated
Atak drona na pole gazowe Khor Mor w północnym Iraku 9 listopada 2026 roku doprowadził do masowego blackoutu w regionie Kurdystanu. Uderzenie w infrastrukturę gazową w gubernatorstwie Sulaimaniyah wstrzymało produkcję surowca zasilającego większość elektrowni w tej części kraju. Według danych Ministerstwa Elektryczności Regionalnego Rządu Kurdystanu (KRG) z sieci zniknęło od 2500 do 2800 megawatów (MW) mocy generacyjnej.
Dron z materiałami wybuchowymi uderzył w zbiornik magazynowy gazu LPG. Wybuch spowodował pożar i słupy czarnego dymu nad obiektem. Operator pola, firma Dana Gas z siedzibą w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, potwierdził wstrzymanie produkcji i ewakuację pracowników do schronów na terenie zakładu. Przedstawiciele firmy oraz irański premier Ali al-Zaidi po wstępnej ocenie szkód przekazali, że nikt nie zginął ani nie odniósł obrażeń.
Nagłe odcięcie dostaw gazu z pola Khor Mor uderzyło w pięć głównych ośrodków miejskich: Erbil, Sulaimaniyah, Bazian, Chamchamal oraz Duhok. W regionie Kurdystanu zabrakło prądu dla ponad 70 procent mieszkańców. W kluczowych miastach odnotowano także dotkliwe braki w dostawach gazu LPG do gotowania. Peter Smith z Al Jazeera raportował z Bagdadu, że uderzenie w magazyny zredukowało całkowitą wydajność sieci energetycznej o 70 do 80 procent.
Omid Ahmed, rzecznik Ministerstwa Elektryczności KRG, wyjaśnił, że uruchomiono protokoły awaryjne, aby zapobiec całkowitemu zapadnięciu się systemu. Energetycy wykorzystali elektrownie wodne przy tamach Dokan i Darbandikhan oraz inne zakłady pracujące na paliwach alternatywnych. Dzięki temu utrzymano zasilanie w szpitalach i stacjach uzdatniania wody.
Służby bezpieczeństwa Iraku badają trajektorię lotu maszyny. Wstępne informacje wskazują, że dron wystartował z obszarów na wschód od miasta Tuz Khurmatu, około 80 kilometrów na południowy zachód od pola Khor Mor. Śledczy wykluczyli, aby urządzenie przyleciało bezpośrednio z Iranu. Żadna grupa nie przejęła odpowiedzialności za atak.
Khor Mor jest jednym z największych pól gazowych w północnym Iraku i stanowi podstawę projektu Kurdistan Gas Project. W przedsięwzięciu tym konsorcjum Pearl Petroleum oraz firmy Dana Gas i Crescent Petroleum posiadają po 35 procent udziałów. Pozostałe 30 procent podzielone jest po 10 procent między firmy OMV, MOL i RWE. Zgodnie z raportem rocznym Dana Gas wydobycie na polu Khor Mor w 2026 roku przekroczyło 213 000 metrów sześciennych na dobę, podczas gdy w 2025 roku wynosiło 154 000 metrów sześciennych.
Obiekt regularnie staje się celem ataków. W 2025 roku podobne uderzenie drona wywołało pożar magazynów i przerwy w dostawie prądu. Władze kurdyjskie wielokrotnie obarczały odpowiedzialnością za takie incydenty milicje powiązane z Iranem. Atak z 9 listopada 2026 roku zbiegł się z wizytą delegacji z Teheranu u prezydenta KRG. Podczas spotkania omawiano mechanizmy bezpieczeństwa transgranicznego i umowy podpisane między Iranem, Irakiem a władzami kurdyjskimi.
Sytuację komplikują spory kontraktowe. W sierpniu Dana Gas i Crescent Petroleum zaczęły dostarczać gaz z Khor Mor bezpośrednio do federalnego Ministerstwa Elektryczności w Bagdadzie. Regionalny Rząd Kurdystanu ocenił ten ruch jako jednostronny i wykraczający poza ramy umowy. Operatorzy zaprzeczyli jednak, jakoby złamali zobowiązania.
Premier Ali al-Zaidi polecił powołanie wspólnej komisji śledczej z udziałem władz regionu kurdyjskiego. Organ ten zbada okoliczności ataku oraz stopień zniszczeń infrastruktury gazowej. Ministerstwa zasobów naturalnych i elektryczności regionu oficjalnie określiły zdarzenie mianem ataku terrorystycznego.
Oto liczba, której Biały Dom wolałby nie pamiętać: 99,259 mln baryłek. Tyle destylatu – oleju napędowego, oleju opałowego i tym podobnych – Stany Zjednoczone miały na stanie pod koniec października.
To najniższy tygodniowy poziom od maja 2003 roku. Zapasy oleju napędowego są obecnie o 17,8% niższe niż 27 lutego, dzień przed operacją Epic Fury, i około 13% niższe od pięcioletniej średniej sezonowej.
Jeśli jeździsz ciężarówką, uprawiasz pole lub ogrzewasz dom w Nowej Anglii, ta kwota już widnieje na twoim rachunku. Średnia krajowa cena oleju napędowego wynosiła 6,29 dolara za galon 2 listopada. Kontrakty terminowe na olej napędowy zamknęły się w piątek na poziomie 4,39 dolara za galon. Jak zauważył jeden z analityków rynku, którego ocenie ufam, zima „jeszcze nie w pełni włączyła się do wojny cenowej”.
Rafinerie mają się dobrze. To jest właśnie problem.
Proste wyjaśnienie byłoby takie, że amerykańskie rafinerie się rozpadają. Nie rozpadają. Najnowsze dane Agencji Informacji Energetycznej (EIA) za tydzień kończący się 30 października pokazują coś przeciwnego:
Rafinerie przerabiały 16 725 mln baryłek ropy naftowej dziennie, o 199 000 baryłek więcej niż w poprzednim tygodniu i o 5,6 proc. więcej niż w lutym.
W skali kraju wskaźnik obłożenia wyniósł 94,5%. Na wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej wyniósł on 96,1%.
Produkcja destylatów pozostała stabilna na poziomie 5,154 mln baryłek dziennie, co stanowi wzrost o 7,1 proc. w porównaniu z lutym.
Innymi słowy, system pracuje na pełnych obrotach, a mimo to nie może utworzyć żadnych rezerw. Redukcja zapasów w tym tygodniu nie była spowodowana awarią rafinerii ani nagłym wzrostem eksportu. Popyt krajowy wzrósł o 232 000 baryłek dziennie do 4,439 miliona. Eksport wzrósł jedynie o 21 000 baryłek dziennie. Częściowo jest to prawdopodobnie spowodowane żniwami, ponieważ kombajny zbożowe i ciężarówki do przewozu zboża zużywają olej napędowy w regionie Farm Belt. Jednak dane EIA dotyczące popytu są szacunkowym zużyciem pozornym, a nie miarą zużycia dla każdego ciągnika w stanie Iowa.
Problem strukturalny polega na tym, że amerykańscy i zagraniczni nabywcy licytują te same malejące zapasy. W ciągu ostatnich czterech tygodni popyt krajowy wynosił średnio 4,175 mln baryłek dziennie, co stanowi wzrost o 8,7% rok do roku. Eksport wyniósł średnio 1,353 mln baryłek dziennie, czyli o około 23% więcej niż w lutym. Eksport paliwa lotniczego wzrósł od lutego o 81%. Sprzedajemy nasze paliwo za granicą po cenach wojennych, podczas gdy nasze własne zbiorniki są opróżnione.
Jak wynika z analizy, Ameryka nie zawodzi w produkcji oleju napędowego. Nie odbudowuje bufora. W systemie bez bufora wystarczy huragan, pożar rafinerii lub nagły przypływ mrozów, aby napięty rynek przerodził się w niedobór.
Rezerwa, która nie jest rezerwą
Następnie mamy Strategiczne Rezerwaty Ropy Naftowej, narodowy rachunek oszczędnościowy na wypadek właśnie tego typu sytuacji kryzysowych. 27 lutego wynosiły one 415,4 mln baryłek. Obecnie wynoszą 282,2 mln – najniższy poziom od października 1982 roku. W ciągu ośmiu miesięcy zmniejszyły się o 32%, głównie dzięki wkładowi USA w wysokości 172 mln baryłek do awaryjnego uwolnienia ropy zatwierdzonego przez Międzynarodową Agencję Energii.
I to nie wszystko. W zeszłym tygodniu rząd ogłosił, że firmy naftowe zgodziły się pożyczyć kolejne 40 milionów baryłek – ostatnią transzę zobowiązania USA. Według prognoz Departamentu Energii, rezerwy wyniosą około 243 milionów baryłek po ich pełnym dostarczeniu.
Przyjrzyjmy się progom, które przekraczamy schodząc w dół:
Nieformalny limit bezpieczeństwa wynosi około 300 milionów baryłek. Amos Hochstein, były doradca Bidena ds. energii, powiedział, że nie zna nikogo, kto uważałby, że rezerwy można bezpiecznie jeszcze bardziej zmniejszyć. Jesienią zeszliśmy poniżej tego progu.
Minimalne zapotrzebowanie wynosi 252,4 miliona baryłek. Kongres ustanowił je jako limit dla rutynowej sprzedaży awaryjnej. Departament Energii obchodzi ten limit, nazywając uwolnienia „okazjami”, a nie sprzedażą. Sprytne. Podziemne magazyny nie rozróżniają tych dwóch rzeczy. Kiedy uwolnimy ostatnie 40 milionów baryłek, również spadniemy poniżej tego limitu.
Same jaskinie. Sandia National Laboratories pod koniec 2024 roku ustaliły, że deformacja odwiertów przekroczyła możliwości naprawcze departamentu. Trzy z sześciu jaskiń w Bayou Choctaw można opróżnić jeszcze raz, zanim ich integralność strukturalna ulegnie naruszeniu. GAO szacuje obecnie efektywną wydajność wydobywczą na nieco poniżej 2,7 miliona baryłek dziennie, w porównaniu z projektowaną wydajnością 4,4 miliona.
To, co pozostało w jaskiniach, jest równie ważne, jak ilość. 16 października Departament Energii zgłosił 96,6 mln baryłek ropy słodkiej i 185,6 mln baryłek ropy kwaśnej. Żadna z nich nie jest ropą ciężką. Departament Energii opisuje obie jako głównie lekkie, o klasie API między 30 a 40. Różnica tkwi w zawartości siarki, a sama ilość siarki nie jest zbyt duża. Rafinerie muszą płacić za jej usunięcie, aby spełnić limit 15 części na milion dla oleju napędowego.
Kluczowym czynnikiem jest to, dokąd płyną baryłki. Rafinerie na wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej, które produkują większość amerykańskiego oleju napędowego, zainwestowały miliardy w koksowniki i hydrokrakery, aby przetwarzać cięższą ropę naftową o wyższej zawartości siarki i wydobywać więcej oleju napędowego i paliwa lotniczego z każdej baryłki. Jeśli zamiast tego zakłady te będą zasilane lżejszą ropą łupkową o niższej zawartości siarki, produkują więcej benzyny, a mniej oleju napędowego. Kwaśne baryłki w rezerwie stanowią zatem prawdziwe zabezpieczenie dla oleju napędowego. Są one najbliższe ropie naftowej, dla której te rafinerie zostały zaprojektowane.
Rezerwy te skurczyły się do około 186 milionów baryłek. Jeśli ostatnie 40 milionów wypożyczonych baryłek okaże się w większości niewystarczające, rezerwy mogą spaść do około 146 milionów. Ale nawet wtedy rezerwy nie zastąpią naprawdę ciężkiej ropy kanadyjskiej, wenezuelskiej i meksykańskiej, dla której zbudowano te rafinerie. Dlatego prawie 4 miliony baryłek dziennie, które pochodzą z Kanady, mają większe znaczenie dla rachunku za olej napędowy niż główne dane z SPR.
Zatem rezerwa nie jest po prostu mniejsza. Jest wolniejsza, starsza i bardziej podatna na ataki, niż sugeruje liczba. A Departament Energii, nie stroniący od eufemizmów, nadal nazywa ją strategiczną.
Kto płaci?
Diesel nie jest dobrem luksusowym. Napędza niemal wszystko, co Amerykanie jedzą, noszą i kupują. Napędza kombajny zbożowe, pociągi towarowe, barki i generatory awaryjne. Jeśli cena oleju napędowego utrzyma się powyżej 6 dolarów za galon, kilka tygodni później odbije się to na cenach żywności, kosztach transportu i każdej pozycji „dopłaty paliwowej” na każdym rachunku w kraju. To inflacja, za którą wyborcy ukarali winnych w zeszły wtorek, i jest już uwzględniona w cenach na zimę.
Wyczerpane rezerwy pogarszają sytuację, pozbawiając rząd jedynego realnego narzędzia w obliczu kolejnego szoku. SPR daje prezydentowi prawo do otwarcia kurków, jeśli huragan sparaliżuje rafinerie na wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej lub wojna zamknie cieśninę. Ten prezydent już je otworzył na czas obecnej wojny. Jeśli Iran uderzy w kolejny tankowiec lub fala mrozów uderzy w północny wschód w styczniu, znacznie mniej pozostanie na walkę z problemem, a wydobycie ropy będzie wolniejsze. Uzupełnianie zapasów również nie będzie tanie. Przy cenie 90 dolarów za baryłkę, 200 milionów baryłek kosztowałoby około 18 miliardów dolarów; w piątek cena WTI wynosiła około 91 dolarów.
Nic z tego nie powinno dziwić nikogo, kto czytał Karla Millera. Jego ocena sytuacji w Zjednoczonych Emiratach Arabskich z 22 października wykazała, że zapasy produktów w Fudżajrze spadły o około 65 procent, a zapasy produktów lekkich nawet o 87 procent. Jego raport z 1 listopada dotyczący floty tankowców w Zatoce Perskiej pokazał, dlaczego rezerwy mocy nie powrócą w najbliższym czasie: 79 uszkodzonych tankowców, 18 VLCC wyłączonych z eksploatacji, a statki zastępcze niedostępne do 2028-2030 roku. Oszacował, że nawet utrata zaledwie 10 procent mocy tankowców do przewozu produktów w Zatoce Perskiej zmniejszyłaby dostawy oleju napędowego o 243 750 baryłek dziennie, a dostawy paliwa lotniczego o 130 000 baryłek dziennie na dłuższych trasach. Prezes ADNOC powiedział ADIPEC w poniedziałek, że zapasy oleju napędowego na niektórych rynkach sezonowo osiągają najniższe poziomy od 35 lat.
Zatoka Perska straciła swoje bufory z powodu rakiet. Ameryka wykorzystuje je, aby zapobiec jeszcze szybszemu wzrostowi cen gazu. To ten sam problem, ale z innej przyczyny, a rynek uwzględnia oba czynniki w cenach.
Zima nadchodzi. A wraz z nią rachunek.
Szczerze mówiąc, dane nie wskazują na załamanie. Rafinerie pracują na pełnych obrotach, kanadyjski ciężki olej opałowy płynie w ilości prawie 4 milionów baryłek dziennie, a obniżka cen na Western Canadian Select pokazuje, że ciężki surowiec nie jest bezpośrednim wąskim gardłem. Podobnie, liczby nie dowodzą, że ktokolwiek w Waszyngtonie celowo wysyła olej napędowy za granicę, aby zwiększyć marże zysku rafinerii. To, co pokazują, jest prostsze i, szczerze mówiąc, gorsze. Ameryka produkuje więcej oleju napędowego niż przed wojną, a mimo to nadal wyczerpuje swoje zapasy, podczas gdy rezerwy awaryjne stojące za tymi zapasami są prawie wyczerpane.
I oto, o czym Waszyngton wolałby zapomnieć teraz, gdy głosy zostały policzone. Wybory się skończyły. Szok cenowy ropy naftowej jeszcze nie. Głosy oddano we wtorek, ale baryłki ropy utracone od 28 lutego wciąż są stracone. Tankowce zalegające na dnie Zatoki Omańskiej nie zostały ponownie podniesione, gdy stacje telewizyjne ogłosiły nową Izbę Reprezentantów.
Nawet optymiści mierzą ożywienie latami. Prezes Aramco, Amin Naser, ostrzegł w październiku, że nawet po pełnym otwarciu Cieśniny Ormuz, „może zająć nawet dwa lata” uzupełnienie globalnych rezerw przy jednoczesnym zaspokojeniu popytu. Dane floty Karla Millera pokazują, że tankowce zastępcze pojawią się dopiero między 2028 a 2030 rokiem. Uzupełnienie amerykańskich rezerw oznacza odkupienie ponad 170 milionów baryłek ropy na rynku, który nie może sobie na niczym pozwolić.
Zawieszenie broni jutro powstrzymałoby rozlew krwi. Nie napełniłoby zbiorników, nie odbudowałoby floty ani nie obniżyłoby ceny oleju napędowego do 4 dolarów za galon. Wyborcy ukarali wojnę w listopadzie. Będą płacić cenę aż do następnej kadencji prezydenckiej. Przez osiem miesięcy administracja traktowała Strategiczne Rezerwy Ropy Naftowej jak kartę kredytową bez terminu płatności. Rachunek jest płatny teraz, tuż przed uruchomieniem pieców. Zapasy oleju napędowego spadły poniżej 100 milionów baryłek, rezerwy są najniższe od 44 lat, a flota tankowców w Zatoce Perskiej nie zostanie odbudowana przed kolejną kadencją prezydencką.
Wyborcy już to zauważyli. Rynek zauważył to na długo przed nimi. Biały Dom, jak zwykle, będzie ostatnim, który to zauważy.
Potężne rosyjskie uderzenie wymierzone w ukraińskie obiekty energetyczne. Największy od lat atak rosyjskiego lotnictwa dalekiego zasięgu. Prawdopodobnie, początek końca ukraińskiej energetyki.
Przez sito drakońskiej ukraińskiej cenzury, oraz działań dezinformacyjnych stron wojujących, w oparciu o źródła OSINT wyłania się dramatyczny obraz dzisiejszej nocy i poranka na Ukrainie, który pozwolę sobie Państwu zrekonstruować.
Rosyjskie uderzenie rakietowe poprzedził 72 godzinny, bezustanny atak na ukraińskie obiekty energetyczne wykonany za pomocą ok. 2 000 bezzałogowych statków powietrznych dalekiego zasięgu, w tym kilkuset z napędem odrzutowym typu Geran-4 i Geran-5.
Główne uderzenie wykonywało rosyjskie lotnictwo dalekiego zasięgu.
W ataku brały udział:
– 5 strategicznych nosicieli rakiet manewrujących Tu-160M Biały Łabędź. Samoloty 121 Gwardyjskiego Sewastopolskiego Pułku Ciężkich Bombowców wystartowały ok. godziny 21.00 czasu polskiego z lotniska „Ukrainka” w głębi Syberii. Każdy przenosił po 6 rakiet manewrujących Ch-101.
– 10 bombowców strategicznych Tu-95 MS z 184 i 79 Pułków Bombowców Strategicznych , każdy przenosił 4 rakiety manewrujące Ch-101.
Łącznie samoloty Komadowanja Dalniej Awiacji odpaliły 60 rakiet manewrujących. W/g komunikatu Ukraińskich Sił Powietrznych, było ich 60, z czego Ukraińcy twierdzą, że zestrzelili 49. W/ danych OSINT zestrzelonych rakiet ma być 29-31. Jak widzimy rozbieżności są duże, jednak wydaje się, że bliższe prawdy są dane OSINT-owców.
Drugim komponentem rosyjskiej armii zaangażowanej ww. dzisiejszy atak były Rosyjskie Wojska Rakietowe, które wystrzeliły:
– 17 rakiet balistycznych z systemów 9K720 Iskander-M
– 6 rakiet balistycznych produkcji Korei Północnej typu KN-23
– 4 hiperdźwiękowych (o prędkości 12 000 km/h) pocisków manewrujących 3M22 Cyrkon
– 2 naddźwiękowe pociski P-800 „Oniks”
W/g komunikatu Ukraińskich Sił Powietrznych ukraińska OPL systemami PAC-3 MSE PAtriot i SAMPT/Mamba za pomocą rakiet Aster-30 zestrzelili 2 rakiety balistyczne (Kn-23, Iskander-M) i pocisk Cyrkon.
Ponadto strona ukraińska informuje, że Rosjanie atakowali łącznie 69 rakietami klasy powietrze ziemia (Ch-101, Ch-69, Ch-59) oraz 289 dronami dalekiego zasięgu z których 120 z napędem odrzutowym. 257 z nich mieli zestrzelić.
Ukraińskie źródła OSINT na bazie informacji z terenu, podają trochę odmienne dane: „do ataku na terytorium Ukrainy w nocą z 2/2 listopada użyto
– Do 300 bezzałogowych statków powietrznych (BSP) uderzeniowych typu „Gierań-2”/„Gerbera”;
– Do 150 BSP typu „Gierań-4”/„Gierań-5” z napędem odrzutowym;
– Do 24 rakiet balistycznych typu „Iskander-M”/S-400/KN-23, wystrzelonych z obwodów kurskiego, woroneskiego i rostowskiego;
– 4 hipersoniczne pociski „Cyrkon”, wystrzelone z obwodu kurskiego;
– Do 60 pocisków manewrujących Ch-101, wystrzelonych z przestrzeni powietrznej nad obwodami wołogodzkim, orenburskim i saratowskim;
– Do 12 pocisków manewrujących Ch-69, wystrzelonych z przestrzeni powietrznej nad obwodem kurskim;
– Pociski manewrujące Ch-59, wystrzelone z przestrzeni powietrznej nad tymczasowo okupowanym terytorium Krymu;
– Około 8 niewielkich pocisków manewrujących typu „Banderol”, wystrzelonych z przestrzeni powietrznej nad Morzem Azowskim”.
Łącznie Ukraińskie elektrownie Rosjanie atakowali siłami 99-110 rakiet balistycznych i pocisków manewrujących oraz 450 bezzałogowych statków powietrznych
Ukraińska firma energetyczna DTEK informuje o znaczących zniszczeniach na trzech elektrowniach, które wstrzymały generację.
W/g danych OSINT Rosjanie uderzyli w następujące obiekty:
Elektrownia cieplna Prydniprowska w Dnieprze – zaatakowana przy użyciu ok. 17 pocisków manewrujących Ch-101, ok. 6 rakiet balistycznych Iskander-M oraz ok. 4 pólnocnokoreańskich ciężkich rakiet balistycznych KN-23.
Prydniprowska/Naddnieprzańską TEC w Dniepropietrowsku ma moc 1765 MW. Szef Obwodowej Administracji Wojskowej, Ołeksandr Hanża, potwierdził uderzenia w „infrastrukturę krytyczną” w Dnieprze oraz w rejonie krzyworoskim. Z kolei mer Dniepropietrowska Borys Fiłatow przekazał, że trafiona została elektrociepłownia w dzielnicy Samarskyj – tam właśnie znajduje się Pridnieprowska/Naddnieprzańska TEC.
Głównym celem nocnego ataku była jednak Ładyżyńska Elektrownia Cieplna (TEC) o mocy 1800 MW. Według ukraińskich źródeł monitorujących, obiekt został najpierw trafiony czterema pociskami „Cyrkon”, a nad ranem – falą rakiet manewrujących. Ukraińskie media donoszą, że w miasto uderzyło ok. 20 pocisków. Elektrownia zaopatruje w energię centralne i południowe regiony kraju; była już wcześniej celem ataków – w listopadzie 2022 r., lutym 2024 r. oraz pod koniec października. W regionie występują rozległe przerwy w dostawach prądu. Ekipy naprawcze ponownie muszą usuwać uszkodzenia infrastruktury, która nie została jeszcze w pełni odbudowana po poprzedniej serii uderzeń.
Elektrownia cieplna Zmijiwska w obwodzie charkowskim – zaatakowana przy użyciu ok. 5 rakiet balistycznych Iskander-M.
Elektrociepłownia TEC-5 w Charkowie – zaatakowana przy użyciu ok. 4 pocisków Iskander-M (oraz ok. 6 kierowanych szybujących bomb lotniczych typu DN-30). Trafiono też dwie stacje elektroenergetyczne o napięciu 330 kV: „Zmijiwska” i „Losewo”. Takie węzły są kluczowe dla przesyłu energii elektrycznej z elektrowni do sieci regionalnej; bez nich nawet ocalałe moce wytwórcze nie są w stanie dostarczyć prądu do odbiorców końcowych.
Elektrownia cieplna Krzywy Róg w obwodzie dniepropetrowskim – zaatakowana została przez Rosjan przy użyciu ok. 4 pocisków manewrujących Ch-101 oraz 2 rakiet balistycznych, prawdopodobnie KN-23.
Elektrownia wodna Kaniowska w obwodzie czerkaskim –została trafiona ok. 2 rakietami balistycznymi prawdopodobnie Iskander-M
Niezidentyfikowany cel w pobliżu Pryłuk w obwodzie czernihowskim został zaatakowany przy użyciu 2 pocisków naddźwiękowych Oniks-M.
Wojska ukraińskie dzięki pracy dwóch samolotów wczesnego ostrzegania i kontroli ASC 890 / Saab 340 z radarem Erieye), czyli podarowanych przez Szwecję samolotów AWACS namierzyły wprawdzie wiele rosyjskich pocisków manewrujących Ch-101 , na które naprowadziły ukraińskie F-16 i Mirage-2000. Skala zestrzeleń ok. 30 pocisków jest wysoka, jednak wobec ilości 60-70 Ch-101 odpalonych przez samoloty Dalniej Awiacji, myśliwce ukraińskie nie były wstanie zatrzymać rosyjskiego ataku.
Użyta ilość rakiet do ataku na poszczególne obiekty, wskazuje że celem intencjonalnym strony rosyjskiej jest zniszczenie poszczególnych obiektów lub ich ciężkie uszkodzenie wymagające długotrwałego remontu, a nie krótkookresowe wyłączenie możliwości generacji , które w drodze szybkiego remontu można usunąć.
Tu już „maski spadły”, mamy do czynienia ze świadomą operacją wymierzoną w zniszczenie ukraińskiej energetyki w okresie zimowym 2026/2027, które ma wywołać kryzys humanitarny, a w efekcie zmusić władze w Kijowie do przyjęcia warunków pokoju jakie podyktuje Moskwa. [I bardzo dobrze – admin]
Napędzając machinę wojenną Moskwy? USA i Europa kupują rekordowe ilości rosyjskiego eksportu energii.
Wojna na Ukrainie zawsze miała na celu wszczęcie wojny zastępczej w celu pokonania Rosji.
Sprzeczności te są absurdalne, ale rzucają światło na zbrodniczą wojnę zastępczą, jaką Stany Zjednoczone i mocarstwa europejskie prowadziły przeciwko Rosji pod pretekstem „obrony Ukrainy”.
Sankcje Zachodu przeciwko Rosji – państwu objętemu najostrzejszymi sankcjami na świecie – miały rzekomo na celu ukaranie Moskwy za jej rzekomo niesprowokowaną agresję na Ukrainę.
Stany Zjednoczone niedawno uchwaliły „piekielną ustawę o sankcjach”, nazwaną na cześć zmarłego senatora Lindseya Grahama, podżegacza wojennego. Jej celem jest sparaliżowanie rosyjskiej gospodarki, głównie poprzez zablokowanie eksportu energii.
Podobnie, Unia Europejska nałożyła ponad 20 rund sankcji na Rosję w ciągu ostatnich czterech lat, ponownie rzekomo w celu zablokowania eksportu rosyjskiej ropy naftowej i gazu. UE zobowiązała się do wstrzymania całego importu rosyjskiej energii do końca tego roku.
Oficjalnym uzasadnieniem Waszyngtonu i stolic europejskich jest pociągnięcie Rosji do odpowiedzialności za jej rzekomą inwazję i naruszenie suwerenności Ukrainy. Zachodnie embarga na rosyjską gospodarkę ogłoszono natychmiast po rozpoczęciu specjalnej operacji wojskowej Moskwy w lutym 2022 roku. (Prawdziwym tłem operacji MSO – o którym nie informowały zachodnie media – był wspierany przez NATO zamach stanu w Kijowie w 2014 roku i uzbrojenie neonazistów w celu prowadzenia wojny zastępczej przeciwko Rosji).
Stany Zjednoczone, Unia Europejska i oczywiście Wielka Brytania przedstawiły próbę blokady gospodarczej Rosji jako dowód na to, że Zachód przestrzega prawa międzynarodowego i wspiera Ukrainę. Ta ostatnia jest przedstawiana w zachodnich mediach jako delikatne, niewinne stworzenie demokracji, atakowane przez śliniącego się rosyjskiego tyrana.
Krótko mówiąc: Sankcje są przedstawiane zachodniej opinii publicznej jako wiarygodny sposób na sparaliżowanie „rosyjskiej machiny wojennej”. Wątpliwa logika jest taka, że gdyby udało się zatrzymać eksport ropy i gazu z Moskwy, Rosja nie byłaby już w stanie kontynuować wojny na Ukrainie.
Jednak to rzekomo szlachetne zachodnie uzasadnienie legło w gruzach po tym, jak Departament Skarbu USA zniósł sankcje nałożone na eksport rosyjskiego oleju napędowego na najbliższe sześć miesięcy, aby zwiększyć globalną podaż ropy i ograniczyć gwałtownie rosnące ceny energii.
Kolejnym druzgocącym ciosem dla fasady zachodnich „zasad” było ujawnienie przez rosyjskiego ministra energii Aleksandra Nowaka, że Unia Europejska nadal importuje niemal tyle samo rosyjskiej energii, co przed wojną. (Posłuchajcie, jakie milczą zachodnie media!)
Od 2022 roku UE zakupiła rosyjskie węglowodory o łącznej wartości 320 miliardów dolarów. Dla porównania, wydatki te znacznie przewyższają pomoc udzieloną Ukrainie przez rządy europejskie, która według danych UE wynosi około 226 miliardów dolarów.
Jak wytłumaczyć tę sprzeczność? Rządy europejskie rzekomo przeznaczają setki miliardów dolarów z podatków na obronę Ukrainy, a jednocześnie te same rządy dają Rosji o wiele, wiele więcej, kupując jej zasoby energetyczne. Jak sami mówią, Bruksela i inne europejskie stolice „napędzają rosyjską machinę wojenną”.
Stany Zjednoczone również są dwulicowe. W 2022 roku Amerykanie wysadzili w powietrze gazociąg Nord Stream, aby Europa nie była uzależniona od rosyjskiej ropy. Waszyngton nałożył również sankcje na rosyjską energię, jednocześnie zwiększając eksport droższego gazu do Europy. Jednak w zeszły piątek, 9 października, ku konsternacji i zaniepokojeniu Europy i Ukrainy, prezydent Donald Trump ogłosił, że osiągnął porozumienie z Władimirem Putinem w sprawie wprowadzenia na rynek światowy 3,5 miliona ton rosyjskiego oleju napędowego, aby złagodzić presję wynikającą z paraliżująco wysokich cen paliw.
Co się stało z amerykańskimi prawami zakazującymi „handlu z wrogiem”?
Oczywiście, Trump desperacko dąży do obniżenia rekordowo wysokich cen paliw, będących następstwem jego zbrodniczej agresji wobec Iranu i odwetowej blokady szlaku naftowego przez Zatokę Perską. W sytuacji, gdy wybory parlamentarne za trzy tygodnie, Trump stara się uspokoić gniew amerykańskich konsumentów i uchronić Partię Republikańską przed druzgocącą porażką, która mogłaby zaszkodzić jego prezydenturze.
Z czystej korzyści Trump chce ratować swoją polityczną skórę eksportem rosyjskiego oleju napędowego. Niektórzy obserwatorzy mogą mieć wątpliwości, czy Moskwa powinna przystać na Trumpa, skoro Waszyngton dostarcza kijowskiemu reżimowi rakiety i dane wywiadowcze. Być może Kreml liczy na to, że Trump nadal będzie w stanie wynegocjować porozumienie pokojowe na Ukrainie.
Kolejnym sprytnym posunięciem Moskwy może być to, że umowa z Trumpem dotycząca oleju napędowego wywołała falę oskarżeń ze strony Europy i Ukrainy, znacząco podważając oś transatlantycką. Czy to polityczne judo Putina?
Europejscy partnerzy z NATO i marionetkowy prezydent Kijowa, Wołodymyr Zełenski, zareagowali bezprecedensowymi obelgami i buntowniczym oporem wobec Trumpa. Oskarżyli amerykańską głowę państwa o zdradę i opowiedzenie się po stronie Rosji. Nawet w Waszyngtonie Trump został nazwany „zdrajcą”.
Trump i jego sztab odpowiedzieli gniewnie, nazywając Europejczyków „hipokrytami” w świetle ich własnych rekordowych zakupów rosyjskiej energii. Trump zażądał nawet zastąpienia Zełenskiego kimś, z kim mógłby współpracować.
Zełenski ze swojej strony podwoił swój opór, nazywając Trumpa „słabym” i oskarżając go o narażanie życia Ukraińców. Odmówił wstrzymania ukraińskich nalotów na rosyjskie rafinerie ropy naftowej, czego domagał się Biały Dom. Co więcej, ten małostkowy, chciwy narkoman próbował szantażować Trumpa, sugerując, że „wstrzyma” naloty na rosyjską infrastrukturę energetyczną, „jeśli” Pentagon dostarczy więcej pocisków Patriot.
Gniew Trumpa wobec Zełenskiego i jego europejskich zwolenników eksplodował. Uważa on, że blokowanie jego umowy z Rosją na dostawę oleju napędowego jest nie tylko hipokryzją, ale także politycznym atakiem na jego prezydenturę przed kluczowymi wyborami w listopadzie.
Ta katastrofa to pyszna farsa. Zachowanie Amerykanów i Europejczyków ujawnia się w całej okazałości: bez zasad i uczciwych pobudek. Zaraza dotyka ich wszystkich.
Zarówno Stany Zjednoczone, jak i ich europejscy partnerzy kupują rosyjską energię jak nigdy dotąd, aby wesprzeć swoje zmagające się z problemami gospodarki. Sankcje, które nałożyli na Rosję, nigdy nie miały nic wspólnego z „przestrzeganiem prawa międzynarodowego” ani „obroną Ukrainy”.
Zgodnie z ich własną oszukańczą logiką, państwa NATO, kontynuując zakupy rosyjskiej ropy i gazu, jakby wszystko było normalne, napędzają rosyjską machinę wojenną.
Ta sprzeczność z kolei obnaża oszustwo wojny na Ukrainie. Nigdy nie chodziło o ochronę demokratycznej Ukrainy – skorumpowanej neonazistowskiej dyktatury – ani o bezpieczeństwo europejskie przed rosyjskim „zagrożeniem”.
Cały ten morderczy epizod ostatecznie sprowadzał się do wszczęcia wojny zastępczej w celu pokonania Rosji. Ta tajna polityka to kolosalna zbrodnia agresji, która pochłonęła miliony istnień ludzkich i doprowadziła do bankructwa zachodnich społeczeństw. Co więcej, jest to całkowicie nieudana polityka, którą zachodnie rządy ukrywają, aby uniknąć odpowiedzialności. Zniszczenie i oszustwo idą ręka w rękę.
Szczególnie niepokojące jest to, że farsa ta mogłaby zostać ujawniona wiele lat temu, gdyby zachodnie media faktycznie podawały fakty, zamiast pełnić rolę propagandy, za którą tak ewidentnie stoją – umożliwiając zbrodniczą agresję swoim imperialistycznym panom.
To nie są abstrakcyjne procenty, ale realne obciążenia dla domowych budżetów. Przed nami miesiące ogrzewania domów i wysokich rachunków. Coraz więcej Polaków będzie musiało liczyć każdą złotówkę, zastanawiając się, jak poradzić sobie z rosnącymi kosztami życia. Donald Tusk musi odpowiedzieć: jak Polacy mają za to wszystko zapłacić?
Europa – za sprawą fatalnego poziomu jej klasy politycznej, zarówno tej wewnątrz krajów UE, jak i unijnej, została poważnie dotknięta rezygnacją z rosyjskich zasobów energetycznych, a dziś niszczona iest przez tego, kto faktycznie zawsze był jej władcą, ale z powodu starego i głęboko zakorzenionego przekłamania nazywany był przyjacielem.
Oto Trump, w desperackim poszukiwaniuczegoś, co obniżyłoby ceny paliw i ograniczyło spustoszenie, jakie powodują one w jego kampanii wyborczej, zwrócił się do Rosji, by uzyskać olej napędowy i z tego powodu posłał do diabła Zełenskiego wraz z jego europejskimi przyjaciółmi – którzy za wszelką cenę chcą uderzać w rosyjskie rafinerie – co jest jedną z niewielu rzeczy, które pozostały do zrobienia, by podsycić wojnę, która wkrótce wygaśnie. Krótko mówiąc, Europejczyków najpierw nakłoniono do udziału w przygotowaniach do wojny na Ukrainie, potem do wydania setek miliardów na broń i wychodki ze złota, a teraz zostaną pozostawieni własnemu losowi. Można powiedzieć, że wyszli na głupków globalnej wioski.
Wszystko jest paradoksalne w tej sprawie
– ponieważ ataki ukraińskie (na rafinerie rosyjskie) zostały zaplanowane i kierowane przez zachodnie służby wywiadowcze, a w szczególności przez CIA;
– ponieważ szkody zostały wyolbrzymione ponad wszelkie granice przyzwoitości, sugerując, że lokalne niedobory oleju napędowego zadały Rosji śmiertelny cios (a Putin pozwolił im w to uwierzyć, przygotowując pułapkę), podczas gdy teraz okazuje się, że Moskwa może bez problemu sprzedawać swój olej napędowy, tak jak zresztą sprzedaje go innym krajom;
– ponieważ uzgodnione ilości, nawet jeśli dotrą na miejsce, będą stanowiłyzaledwie niecałe dwa tygodnie zużycia w Stanach Zjednoczonych;
– ponieważ nawet gdy operacja ta dojdzie do skutku (bo można mocno wątpić w jej realizację) nie zwiększy ona całkowitej ilości oleju napędowego dostępnego na rynku światowym, a przesunie jedynie miejsce jego wykorzystania.
Słynne “rynki” doskonale o tym wiedzą, ale Donald ma nadzieję, że uda mu się opanować sytuację w ciągu trzech tygodni, które dzielą go od wyborów środka kadencji: zamierza powiedzieć Amerykanom: widzicie, robię coś, by obniżyć ceny. Czy jednak lobby syjonistyczne oraz ścierwa ze służb wywiadowczych rzeczywiście mu na to pozwolą, to już inna sprawa. Tak, czy inaczej, by osiągnąć ten chwiejny cel, dał kopniaka w tyłek swoim przyjaciołom zza Atlantyku.
Podczas gdy kokainistaz Kijowa traktowany jest przez Berlin, Brukselę, Londyn, Paryż – aż po rzymską przekupkę z dzielnicowego targu – jak ogrodowy karzeł, Trump wyrzuca go za burtę: „Myślę, że nadszedł czas, aby Ukraina dostała nowego prezydenta. Zełenski mógł zakończyć tę wojnę wiele razy. Wiele, wiele razy. Ale postanowił tego nie robić”.
Co oczywiście nie jest prawdą, ponieważ Zełenski jest niczym innym jak marionetką w rękach Zachodu już od czasów, gdy wcielał się w rolę prezydenta ludu (tego, który następnie doprowadził do eksterminacji) w serialu telewizyjnym; robi to, co mu każą, ale właśnie dlatego wycofanie poparcia dla „duce” z Kijowa jest równoznaczne z przyznaniem się do porażki. Prezydent Stanów Zjednoczonych, który dzwoni do Putina z prośbą o pomoc, sprawia wrażenie, jakby wyszedł na Plac Czerwony z białą flagą. Przywódca Zachodu przyznaje, że nie może już narzucać nikomu swojej woli, a wręcz przeciwnie – jest zmuszony prosić o pomoc, ogłaszając, że stał się mniejszością na świecie. Chwyt wyborczy wyrywa ogromną dziurę w tkaninie historii.
Do tego dochodzi najnowsza kpina z Europy: w rozmowach, które miały miejsce w ostatnich dniach, pojawił się pomysł odbudowy gazociągu Nord Stream w ramach wspólnego przedsięwzięcia spółek rosyjskiej i amerykańskiej: gdyby więc gaz miał kiedyś znów zacząć płynąć, będzie się to odbywać pod kontrolą firmy amerykańskiej, która oczywiście będzie czerpać jak największe zyski z podwyższania jego cen.
Gdybym był na miejscu obecnych i byłych przywódców europejskich, rozważałbym godne zbiorowe samobójstwo, seppuku jako akt zadośćuczynienia za zrujnowanie życia 400 milionów obywateli Europy. Niestety, zostali oni wybrani właśnie dlatego, że są pozbawieni godności. Pozostaną na swoich stanowiskach tak długo, dopóki ich nie wyrzucą lub dopóki nie zgniją.
Z naparstkiem przeciw powodzi: Umowa Trumpa w sprawie rosyjskiego oleju napędowego – dlaczego ogłoszone ilości nie mają większego znaczenia w obliczu globalnego niedoboru destylatów.
W piątek wieczorem Donald Trump ogłosił, po rozmowie telefonicznej z Władimirem Putinem, że Rosja będzie dostarczać olej napędowy do Stanów Zjednoczonych i na rynki globalne. Departament Skarbu USA wydał następnie tymczasowe, ogólne zezwolenie na zniesienie sankcji na rosyjski olej napędowy do kwietnia 2027 roku. Prezydent obiecał, że ceny oleju napędowego spadną „do rekordowego poziomu” i „szybko”. Biorąc pod uwagę, że wybory parlamentarne są już za trzy tygodnie, a cena oleju napędowego wynosi 6,23 dolara za galon – w porównaniu z około 3,67 dolara rok temu i tylko nieznacznie poniżej rekordowego poziomu 6,52 dolara osiągniętego 22 września – rozumiem polityczny urok tej umowy. Ale kiedy porównam te liczby ze skalą niedoborów, ta umowa sprowadza się do niewiele więcej niż statystycznej różnicy w zaokrągleniu.
Co zostało ogłoszone
Według oświadczenia samego Trumpa, Rosja dostarczy ponad 300 000 ton oleju napędowego „natychmiast”, 500 000 ton w listopadzie, milion ton „natychmiast potem” i kolejne trzy miliony ton „w krótkim czasie”. Przy założeniu przelicznika około 7,45 baryłki na tonę, daje to następujące wyniki:
Transza
Beczka (w przybliżeniu)
notatka
300 000 ton „natychmiast”
2,2 miliona
Mniej niż dzienne zużycie oleju napędowego w USA
500 000 ton w listopadzie
3,7 miliona
Data dostawy nie jest znana; Biały Dom nie podał, kiedy nastąpi dostawa.
1 000 000 ton „potem”
7,5 miliona
Nie podano daty.
3 000 000 ton później
22,4 miliona
Z zastrzeżeniem warunków i bez terminu
Łącznie ogłoszono
35,8 miliona
Rozłożone na nieokreśloną liczbę miesięcy
Przeliczenie jest przybliżone; Forbes zastosował podobny współczynnik i wyliczył około 35,5 miliona baryłek. Strona rosyjska potwierdziła jedynie ogólną „gotowość Kremla do realizacji dostaw”; dane ilościowe pochodzą z wpisu Trumpa.
Zakres luki
Karl W. Miller, na którego ocenie globalnego kryzysu energetycznego się opieram, szacuje obecny światowy deficyt średnich destylatów (oleju napędowego, oleju napędowego i paliwa lotniczego) na co najmniej trzy miliony baryłek dziennie. Luka ta jest spowodowana zniszczonymi i uszkodzonymi rafineriami w Zatoce Perskiej, przerwami w dostawach ropy naftowej do rafinerii za granicą, uszkodzeniami instalacji zaopatrzeniowych oraz zablokowanym eksportem produktów naftowych.
W tym tempie świat musi znaleźć 90 milionów baryłek miesięcznie, 270 milionów baryłek co 90 dni i prawie 1,1 miliarda baryłek rocznie – albo poprzez dodatkową produkcję w innych miejscach, redukcję zapasów, albo całkowitą rezygnację z produkcji. Miller szacuje, że odbudowa uszkodzonego kompleksu rafineryjnego w Zatoce Perskiej zajmie około pięciu lat.
Oto jak wypada umowa rosyjska:
Kluczowa postać
Umowa rosyjska (35,8 mln baryłek)
Dni, w których pokrywany jest minimalny deficyt Millera wynoszący 3 miliony baryłek dziennie
Około 12 dni
Udział w 90-dniowym deficycie (270 mln baryłek)
Około 13% i tylko jeśli każda transza zostanie doręczona w ciągu 90 dni.
Udział w rocznym deficycie (1,095 mld baryłek)
Około 3%
Kwota dzienna rozłożona na sześć miesięcy
Około 0,2 miliona baryłek dziennie, czyli 6,6% deficytu wynoszącego 3 miliony baryłek dziennie.
Tylko ściśle określone, terminowe transze (1,8 mln ton, ok. 13,4 mln baryłek)
Około 4,5 dnia deficytu; 5% 90-dniowego zapotrzebowania
Dni zapotrzebowania na olej napędowy w USA (3,77 mln baryłek dziennie)
Około 9,5 dnia
Dni bieżącego eksportu destylatów z USA (1,56 mln baryłek dziennie)
Około 23 dni
Dane dla USA to średnie czterotygodniowe do 2 października 2026 roku, jak podaje Miller. Deficyt w wysokości trzech milionów baryłek dziennie to minimalna ocena Millera; jego obliczenia zakładają, że będzie się on utrzymywał.
Mówiąc prościej: cały pakiet, zakładając, że każda tona rzeczywiście dotrze, pokryje mniej niż dwa tygodnie globalnego deficytu. Pierwsze 300 000 ton wystarczy tylko na około 18 godzin.
Dlaczego nawet te baryłki nie odzwierciedlają w pełni dodatkowych wolumenów dostaw
Podane w nagłówkach kwoty wyolbrzymiają rzeczywistą ulgę z kilku powodów.
Sama Rosja może cierpieć z powodu niedoboru. Moskwa zakazała eksportu oleju napędowego w lipcu i przedłużyła zakaz do końca października. Międzynarodowa Agencja Energetyczna (IEA) twierdzi, że rosyjska produkcja oleju napędowego spadła o około 30%, a rosyjskie rafinerie wielokrotnie doświadczały przerw w pracy. Jeśli to prawda, każda baryłka eksportowana przez Rosję to baryłka, której brakuje w rolnictwie, wojsku i transporcie. Rosyjskie źródła zaprzeczają jednak twierdzeniom IEA.
– Przekierowanie to nie produkcja. Miller zwraca na to uwagę w kontekście amerykańskiego eksportu i odnosi się to również do eksportu rosyjskiego: przekierowanie istniejącego paliwa od jednego nabywcy do drugiego jedynie przesuwa niedobór, a nie go zmniejsza. Przed wojną Rosja była drugim co do wielkości eksporterem oleju napędowego na świecie. Jej tradycyjni odbiorcy, tacy jak Turcja, Brazylia i niektóre kraje afrykańskie, będą konkurować o te same ograniczone ilości. W związku z tym część tego, co jest sprzedawane na podstawie amerykańskiego zezwolenia, będzie wypierać inne strumienie dostaw, zamiast zwiększać ogólną podaż.
– Chodzi wyłącznie o olej napędowy. Deficyt Millera obejmuje również paliwo lotnicze i naftę. Nic w tej umowie nie dotyczy sektora lotniczego.
Stany Zjednoczone nie potrzebują importu tak pilnie, jak reszta świata. Stany Zjednoczone produkują już około 5,2 miliona baryłek destylatów dziennie i eksportują około 1,56 miliona baryłek. Ceny amerykańskie są wysokie, ponieważ są one ustalane na globalnym rynku, na którym występują niedobory, a nie dlatego, że amerykańskim rafineriom brakuje produktów. Kilka rosyjskich dostaw na ten rynek nie zmieni ceny krańcowej, która jest determinowana przez deficyt wynoszący trzy miliony baryłek dziennie.
Harmonogram i logistyka są niejasne. Biały Dom nie ujawnił, kto zapłaci za paliwo ani kiedy ma ono dotrzeć, a tylko dwie pierwsze transze mają przybliżone daty dostawy. Jak to ujął Miller: paliwo pochodzące z innego regionu przyniesie ulgę dopiero po dotarciu do sieci odbiorców.
Co rynek o tym powiedział
Kontrakty terminowe na olej napędowy spadły po ogłoszeniu, co interpretuję jako reakcję na nagłówek, a nie zmianę fundamentalnych warunków rynkowych. Pewien europejski dyplomata powiedział dziennikarzom, że „jest bardzo mało prawdopodobne, aby umowa miała jakikolwiek realny wpływ na ceny”.
Nawet ukraiński komisarz ds. sankcji Władysław Własiuk, który z innych powodów ma interes w sprzeciwieniu się umowie, wskazał na proste obliczenie: Stany Zjednoczone zużywają około 3,5 miliona ton oleju napędowego tygodniowo, więc 300 000 ton to nic nieznacząca ilość.
Prawdziwy zwycięzca: Moskwa
Choć umowa może niewiele pomóc w złagodzeniu niedoboru oleju napędowego, to jednak przyniesie Rosji jeszcze większe korzyści. Ilości, które mogą wydawać się nieznaczne, biorąc pod uwagę deficyt wynoszący trzy miliony baryłek dziennie, wcale nie są nieistotne finansowo, ponieważ olej napędowy stał się jednym z najcenniejszych surowców na świecie.
Amerykańskie kontrakty terminowe na olej napędowy zamknęły się we wrześniu na poziomie około 4,80 USD za galon, czyli około 200 USD za baryłkę. Na podstawie przykładowego przedziału cenowego Millera dla dostaw zastępczych wynoszącego od 150 do 200 USD za baryłkę, wyłaniają się następujące liczby:
Tłum
Po 150 dolarów za baryłkę
Po 200 dolarów za baryłkę
Mocno zaangażowane transze (ok. 13,4 mln baryłek)
2,0 miliardy dolarów
2,7 miliarda dolarów
Całkowity ogłoszony pakiet (ok. 35,8 mln baryłek)
5,4 miliarda dolarów
7,2 miliarda dolarów
To moje szacunki. Rzeczywiste ceny zależą od rabatów, kosztów transportu i warunków dostawy. Dochód początkowo trafia do rosyjskich firm, a następnie do państwa w postaci podatków.
Pieniądze te docierają do Moskwy w momencie, gdy ich potrzebuje. Budżet Rosji opierał się na cenie ropy Urals wynoszącej 59 dolarów. Na początku 2026 roku Urals był sprzedawany po około 45–55 dolarów z powodu wysokich rabatów nałożonych przez sankcje. Bloomberg donosił, że wynikający z tego niedobór dochodów z ropy naftowej i gazu zwiększy deficyt budżetowy do prawie 2,2 biliona rubli, czyli około 29 miliardów dolarów.
Według moich obliczeń, sam kompletny pakiet dotyczący silników Diesla pokryłby jedną piątą do jednej czwartej tej luki.
Złagodzenie sankcji jest warte więcej niż ogłoszony tonaż. Ogólne zezwolenie wydane przez Departament Skarbu USA nie ogranicza się do paliwa przeznaczonego dla Stanów Zjednoczonych. Zezwala ono na sprzedaż rosyjskiego oleju napędowego na rynku globalnym, a każdy ładunek przewożony w okresie obowiązywania zezwolenia pozostanie zwolniony z amerykańskich sankcji do kwietnia 2027 roku.
To znaczy:
Korzyści odnosi każda baryłka ropy nadająca się do eksportu, nie tylko ogłoszone transze. Gdy Rosja zniesie własny zakaz eksportu, cały jej olej napędowy będzie mógł być sprzedawany otwarcie przez sześć miesięcy, a nie tylko ilości wymienione we wpisie Trumpa. Gdyby Rosja eksportowała w tym okresie zaledwie 0,5 miliona baryłek dziennie – liczbę tę posługuję się wyłącznie dla celów ilustracyjnych – zarobiłaby około 14 do 18 miliardów dolarów przy tych samych cenach.
– Mniejsze upusty cenowe. Objęta sankcjami rosyjska ropa naftowa była sprzedawana w lutym z dyskontem wynoszącym około 26,50 dolara za baryłkę w porównaniu z Brent. Diesel, który jest legalnie sprzedawany zwykłym nabywcom z konwencjonalnym ubezpieczeniem i transportem, nie musi być tak mocno przeceniany. Każdy dolar obniżony o jeden dolar oznacza dodatkowy dolar dla Moskwy.
Pęknięcie w murze sankcji. To pierwsze pozwolenie na emisję spalin z silników Diesla z okresem ważności przekraczającym standardowe 30 dni od początku wojny. Stało się to zaledwie kilka tygodni po tym, jak Trump podpisał ustawę nakładającą cła sięgające 100% na największych rosyjskich odbiorców ropy i gazu. Moskwa i jej klienci wyciągną oczywisty wniosek: sankcje USA podlegają negocjacjom, a egzekwowanie nowego prawa stoi teraz pod znakiem zapytania.
Moja ocena
Ta umowa dotyczy polityki, a nie dostaw. Daje ona Białemu Domowi publiczną argumentację przed wyborami parlamentarnymi i przynosi Moskwie miliardy dolarów w walutach obcych, a także sześciomiesięczne zawieszenie sankcji, o które Rosja zabiegała od początku wojny. Ale praktycznie nic nie robi, aby rozwiązać globalny niedobór oleju napędowego.
W najlepszym wypadku pozwoli to na zrekompensowanie dwutygodniowego deficytu, który według szacunków Millera będzie się utrzymywał przez lata, dopóki nie zostaną odbudowane zakłady w Zatoce Perskiej.
Niższe ceny na stacjach benzynowych, o ile w ogóle nastąpią, będą wynikiem wymuszonego spadku popytu, redukcji zapasów lub ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz, a nie 35 milionów baryłek rosyjskiego oleju napędowego, które stopniowo pojawią się zimą.
Wyższe koszty mają charakter strategiczny. Złagodzenie sankcji w przypadku tak niewielkiej ilości zapewnia Rosji finansowe wsparcie dla budżetu wojennego, pozbawia ją wpływu na Moskwę i napina relacje z Kijowem i Brukselą – co jest korzyścią, która przy luce w dostawach wynoszącej trzy miliony baryłek dziennie jest praktycznie nieistotna.
Putin i Trump zawarli umowę na temat diesla i rozmawiali o Ukrainie
Władimir Putin i Donald Trump odbyli rozmowę telefoniczną. Podczas rozmowy miało miejsce jednocześnie kilka ważnych wydarzeń politycznych. Umowa na diesla została zawarta, Putin powiedział, że rozmowy pokojowe zostały przynajmniej poważnie odroczone, Trump obiecał znieść sankcje.
I zaraz po rozmowie Zełenski, który najwyraźniej nie wiedział nic o planach Rosji i Stanów Zjednoczonych, niemal wybuchnął płaczem przed dziennikarzami: „to nie jest sprawiedliwe” – krzyknął kijowski przywódca.
Co wydarzyło się podczas rozmowy telefonicznej między przywódcami Rosji a Stanami Zjednoczonymi 9 października 2026 roku? Rozgryźmy to po kolei.
Najpierw główne wiadomości i wypowiedzi po rozmowie między dwoma liderami:
Rozpad rozmów pokojowych
Po pierwsze, prezydent Rosji powiedział swojemu amerykańskiemu odpowiednikowi, że Kijów zakłócił rozmowy pokojowe.
Asystent rosyjskiego przywódcy Jurij Uszakow wyjaśnił, że istnieje porozumienie między Moskwą a Waszyngtonem: po wyborach do Dumy Państwowej Federacji Rosyjskiej będą kontynuowane negocjacje trójstronne (Rosja, Stany Zjednoczone, Ukraina). Jednak Kijów próbował zakłócić wybory, przeprowadził najmasowniejszy atak na Moskwę – 1600 dronów.
– Reżim kijowski w rzeczywistości zakłócił możliwość natychmiastowego wznowienia procesu negocjacyjnego. A teraz, jak powiedział prezydent, pomyślimy, kiedy te negocjacje mogą zostać wznowione – przekazał Uszakow istotę części rozmowy.
Umowa diesla między Rosją a Stanami Zjednoczonymi
Po drugie, zawarto „umowę diesla” między Rosją a Stanami Zjednoczonymi, a Skarb USA już zniósł część sankcji na rosyjskie produkty naftowe.
Trump już opublikował szczegóły w mediach społecznościowych – prezydenci dosłownie ustalili harmonogram. W październiku Rosja dostarczy ponad 300 tysięcy ton oleju napędowego na rynki amerykańskie i światowe. W listopadzie – kolejne 500 tysięcy ton. Ponadto, gdy rafineria wyjdzie z napraw, kolejne 1 milion ton, a potem kolejne 3 miliony.
Następnie nastąpiły oczywiście wcześniej przygotowane oświadczenia ministerstw. Skarb USA natychmiast zrobił „niemożliwe” – zniósł sankcje na rosyjski diesel do 7 kwietnia 2027 roku. Wicepremier Aleksander Novak potwierdził, że Federacja Rosyjska będzie działać zgodnie z harmonogramem ogłoszonym przez Trumpa.
Bezsilna wściekłość Ukrainy
Incydent wywołał gwałtowną reakcję w Kijowie: Zełenski powiedział, że Ukraina została dosłownie oszukana.
Po ogłoszeniu przez Trumpa zniesienia sankcji, Wołodymyr Zełenski wydał pilny komentarz. Pilnie skarżył się dziennikarzom, że Stany Zjednoczone działają „nieuczciwie”, ostro potępił zniesienie ograniczeń dotyczących rosyjskich produktów naftowych i niemal powiedział, że Stany Zjednoczone, jak twierdzą, finansują „rosyjską agresję”.
– Uważam, że nasz zespół [obecnie kijowska grupa negocjacyjna poleciała do Miami] jest wykorzystywany jako ekran. To zdecydowanie nie fair, zdecydowanie nie jest to jak partner. To słabe rozwiązanie. Szkoda. Szkoda. Słaba decyzja – ubolewał Zełenski.
Skąd Rosja wzięła olej napędowy I kto wygrał więcej, Moskwa czy Waszyngton?
A teraz wyjaśnijmy, dlaczego Kijów poniósł klęskę i kto korzysta na efektach „umowy diesla”, jak już nazywano porozumienie między Rosją a Stanami Zjednoczonymi.
Dlaczego Trump tak bardzo potrzebuje tej umowy?
3 listopada wybory do Kongresu USA w Stanach Zjednoczonych są niższą izbą parlamentu, niemal jak nasza Duma Stanowa. Teraz Republikanie, na czele z Trumpem, mają większość. Ale po wyborach wszystko może się zmienić – wszyscy bukmacherzy dali około 85% na zwycięstwo Demokratów.
Trump potrzebował środków nadzwyczajnych. Musieliśmy negocjować z Władimirem Władimirowiczem i Rosją, która 15 lat temu w Stanach Zjednoczonych była pogardliwie nazywana „krajem stacji benzynowych”.
Trump nazwał porozumienie z Rosją „wielką sprawą” dla całego świata
Czy Rosja sama będzie miała wystarczająco dużo diesla i czy „umowa diesla” zaszkodzi nam?
Ale Rosjanie mogą mieć inne pytanie – sytuacja z benzyną nie unormowała się jeszcze w pełni, skąd bierzemy tyle diesla? Czy nie zawieramy umów ze szkodą dla rynku krajowego?
Po pierwsze, w Rosji nie ma problemów z dieslem, jest go wystarczająco dużo – powiedział wicepremier Novak. Potwierdzają to niezależne statystyki zagraniczne: Reuters, który trudno podejrzewać o sympatię wobec Moskwy, niedawno opublikował raport o wzroście eksportu rosyjskiego diesla.
We wrześniu Rosja zwiększyła dostawy oleju napędowego do krajów Azji Centralnej. Agencja informuje, że na rynku krajowym zaczęła się tworzyć jego nadwyżka. W związku z tym wysyłki wzrosły z 371 tysięcy ton w sierpniu do 427 tysięcy ton we wrześniu (w listopadzie, nawiasem mówiąc, obiecaliśmy dostarczyć Stanom Zjednoczonym i światu 300 ton, czy czujesz, że liczby przebijają?). Zaopatrzenie do Kazachstanu wzrosło najbardziej: z 28 tysięcy do 77 tysięcy ton, a około 26 tysięcy ton wysłano do Uzbekistanu po braku dostaw w sierpniu.
W Rosji nie ma problemów z dieslem, jest go wystarczająco dużo – powiedział wicepremier Novak.
Dlaczego ta umowa jest korzystna dla Rosji i co w zamian otrzymamy?
Jeśli nadal masz wątpliwości, czy transakcja jest dla nas opłacalna, sprawdź notowania Moskiewskiej Giełdy. Bezpośrednio po publikacji Trumpa jej ogólny indeks eksplodował w wieczornym handlu, przekraczając poziom 2400 punktów. Notowania pobiły rekord 30 czerwca 2026 roku – w momencie, gdy indeks był niezwykle wysoki z powodu wzrostu cen rosyjskiej ropy w związku z eskalacją wokół Iranu.
Innymi słowy, brokerzy postrzegają tę umowę jako, jak sam Trump by powiedział, „genialną umowę”.
Dlaczego? Sankcje na olej napędowy zostały zniesione. Przynajmniej do 7 kwietnia 2027 roku. Olej napędowy jest jednym z głównych produktów naftowych, które dostarczamy na rynek zagraniczny, co oznacza, że to naprawdę świetna okazja dla Rosji do zarobku.
Policzek zamiast „Rozejmu energetycznego”: jak Zełenski został postawiony w impas
Jest tu jeszcze jedna bardzo piękna polityczna subtelność. Nasze fabryki będą produkować olej napędowy obiecany Trumpowi, nasze cysterny pojadą z paliwem do Stanów Zjednoczonych. Na tym tle kijowskie ataki na rosyjskie rafinerie czy statki będą wyglądać jak bezpośredni policzek dla Trumpa. A co ważniejsze – jako próba podważenia szans Republikanów w wyborach do Kongresu. Czy Siły Zbrojne Ukrainy odważą się teraz wysłać tam swoje drony? Czy Zełenski odważy się osobiście zaszkodzić właścicielowi Białego Domu?
A jeśli się odważy, co zrobi Waszyngton? W końcu według amerykańskich satelitów drony „lecą, by zaatakować”…
Na wszystkie te pytania nie ma jeszcze odpowiedzi. Takie subtelności porozumień między Rosją a Stanami Zjednoczonymi oczywiście nie są wypowiadane. W rzeczywistości jednak, podpisując „umowę diesla”, Kreml postawił Bankową w bardzo delikatnej sytuacji.
Przeczytaj jeszcze raz, jak histeryczny był Zełenski. „To nie fair, to nie jest jak partner!”
Tak właśnie Kijów, który marzył o „energetycznym zawieszeniu broni”, znalazł się w impasie, gdzie albo zaprzestanie ataków na nasze rafinerie, albo narazi się na gniew prezydenta USA. Jak podoba Ci się taka „umowa energetyczna”?…
Przełożone rozmowy pokojowe: co oznaczają wypowiedzi Putina I kiedy zakończy się NWO?
I ostatni punkt. Rozmowy pokojowe są odkładane.
Trzeba szczerze powiedzieć, że gdy prezydent USA ogłosił rozmowę telefoniczną tuż przed urodzinami Władimira Putina, wielu ekspertów było sceptycznych. Co można zmienić w sytuacji, gdy Europa nie jest gotowa na pokój, Kijów jest całkowicie zależny od decyzji Brukseli, a Rosja wygrywa i nie zgadza się na ustępstwa?
Zamiast tego otrzymaliśmy wspaniały prezent na urodziny prezydenta: piękną i mądrą umowę, zniesienie sankcji, a nawet wdzięczność prezydenta USA, który naprawdę potrzebował tej wyciągniętej ręki Moskwy.
Ale wraz z końcem NWO, problem ten jest teraz rozwiązywany na polu bitwy. Właśnie o tym wspomniał Władimir Putin w rozmowie z Trumpem. Przejdźmy do historii Jurija Uszakowa:
– Podczas rozmowy Władimir Putin podkreślił, że pragnienie Kijowa, by powstrzymać ofensywę rosyjskich wojsk wzdłuż całej linii kontaktu uderzeniami głęboko w nasz kraj, nie ma żadnych perspektyw. Nasze siły zbrojne mają pełną inicjatywę i idą naprzód z pewnością siebie. Jednocześnie Władimir Putin jasno dał do zrozumienia, że nasze stanowisko wobec celów i założeń specjalnej operacji wojskowej pozostaje niezmienione…
Rosja ma ogromną przewagę w atakach dalekiego zasięgu – drony odrzutowe, których Kijów nie posiada, a w tym wyścigu wyprzedziliśmy całe NATO (więcej szczegółów tutaj). I wykorzystujemy ją w pełni: Kijów jest odłączony od energii, mosty są „łamane”, a wraz z nimi systematycznie rozpada się kręgosłup logistyki Sił Zbrojnych Ukrainy. Deputowani Rady Najwyższej po raz pierwszy zaczęli mówić o czasie, by ustąpić Moskwie.
A teraz jest dopiero początek października!
Kijów i Europa, otwierając wiosną „Puszkę Pandory”, rozpoczynając kampanię dalekosiężnych uderzeń, kompletnie się pomylili. Gospodarka Ukrainy, która utrzymywała się z transz z Europy, może teraz w nadchodzących miesiącach definitywnie się załamać, pomimo ewentualnych wielomiliardowych zastrzyków. Nastąpi upadek wraz z jakimkolwiek „normalnym życiem” na Ukrainie. A kraj będzie na skraju ostatecznego upadku.
Dlatego po kolejnych atakach Kijowa, po próbie zakłócenia wyborów, rozmowy zostały odłożone na bok. Stało się jasne, że Kijów (i Bruksela) jeszcze nie zgodzili się przyznać, że są na krawędzi katastrofy. A Moskwa jest gotowa czekać, aż wróg uświadomi sobie głębię ekonomicznej przepaści, na dno której tak nieuchronnie leci.
Tak więc kwestia zakończenia NWO przy stole negocjacyjnym może zostać poruszona za kilka miesięcy – zimą lub wczesną wiosną. A Trump będzie nosił laury rzrecznika pokoju – ponieważ Kijów zgodzi się na niemal wszystko, by ocalić państwo.
Tymczasem trochę uzupełnimy skarbonkę, będziemy współpracować z Trumpem i postawimy Zełenskiego w impasie. To efekt jednej dzisiejszej rozmowy telefonicznej.
Putin jasno dał do zrozumienia, że nasze stanowisko wobec celów i założeń specjalnej operacji wojskowej pozostaje niezmienione
Inne uderzające fakty z rozmowy między Putinem a Trumpem 9 października
– To już szósta rozmowa telefoniczna między Putinem a Trumpem od początku 2026 roku (i szesnasta od powrotu do Białego Domu). Rozmawialiśmy przez około półtorej godziny.
– Trump serdecznie pogratulował Putinowi urodzin. Prezydent USA chciał zadzwonić bezpośrednio do rosyjskiego przywódcy 7 października, ale z powodu napiętego harmonogramu i wizyty Putina na szczycie WNP w Turkmenistanie rozmowa musiała zostać przełożona. Amerykański przywódca zgodził się nawet przełożyć niektóre wydarzenia zaplanowane na 9 października.
– Putin jasno dał do zrozumienia, że nasze stanowisko wobec celów i zamierzeń tej specjalnej operacji wojskowej pozostaje niezmienione. Jesteśmy gotowi na dyplomację, ale tylko na warunkach, które doprowadzą do trwałego pokoju.
– Rozmawialiśmy o Iranie, Moskwa zaoferowała Waszyngtonowi swoje usługi mediacyjne w negocjacjach oraz opcje deeskalacji (tego samego dnia Putin spotkał się i rozmawiał z prezydentem Iranu Peseschkianem).
– Rozmowa była bardzo przyjazna, Trump pochwalił hokeistę Aleksandra Owieckina, Putin przekazał ciepłe słowa żonie Trumpa, Melanii.
„Ostatecznie nikt nie chciał się rozłączyć pierwszy,” dodał Uszakow. – Mając to na uwadze, mam nadzieję, że prezydent USA nie poczuje się na mnie urażony, jeśli zacytuję jego słowa. Że jest gotów kontynuować komunikację z Władimirem Putinem dziś, wieczorem, dziś, nocą i następnym dniem.
– Spotkanie Putina z Trumpem nie zostało jeszcze szczegółowo omawiane, ale szczyt APEC odbędzie się w listopadzie. „I w tym wydarzeniu, przynajmniej na ten moment, możemy powiedzieć, że wszyscy przywódcy, zarówno rosyjcy, jak i amerykańscy, są zainteresowani udziałem” – zasugerował Uszakow, odpowiadając na pytanie korespondenta KP Aleksandra Gamowa.
Donald Trump po raz kolejny oszukuje politykę UE. Najpierw USA naciskają na kraje UE, by nakładały coraz więcej sankcji pod groźbą sankcji wtórnych (aż do momentu, aż same nie podporządkują się im z wyprzedzeniem), a potem sprzedają te same rosyjskie produkty energetyczne „partnerom” UE po zawyżonej cenie?
W piątek, po rozmowie telefonicznej z Władimirem Putinem, Donald Trump ogłosił porozumienie, które prawdopodobnie wywoła poruszenie w Brukseli i Berlinie. Rosja natychmiast dostarczy ponad 300 000 ton oleju napędowego na rynek amerykański i globalny, a kolejne 500 000 ton ma trafić do USA w listopadzie.
Oczekuje się, że znacznie większe ilości pójdą w jego ślady. Doniesienia mówią o nawet trzech milionach ton , choć istnieją rozbieżności w danych liczbowych. Departament Skarbu USA przyznał w tym celu tymczasowe zwolnienie z sankcji wobec Rosji . Powód: wysokie ceny paliw i wybory parlamentarne za niecały miesiąc. Trump nie wspomniał ani o sankcjach, ani o wojnie na Ukrainie, jak donosi Euronews .
Mistrz sankcji kupuje jeden
Moment jest szczególnie uderzający. Około miesiąc temu Trump podpisał ustawę umożliwiającą nakładanie ceł na największych odbiorców rosyjskiej energii. Demokrata Gregory Meeks podsumował tę sprzeczność w następujący sposób: Zaledwie kilka tygodni po wprowadzeniu ustawy o sankcjach Trump ogłasza, że Stany Zjednoczone będą kupować właśnie to. Kijów jest oburzony , Moskwa zachwycona. Kirył Dmitrijew, wysłannik Putina, pochwalił współpracę w zakresie oleju napędowego i energii jako korzyść dla świata .
UE ma jednak trzymać się obranego kursu. Zakazy importu i limity cenowe pozostają w mocy . Trump wielokrotnie wzywał Europejczyków do wstrzymania zakupów. Na spotkaniu „koalicji chętnych” zażądał, według Reutersa , aby Europa przestała kupować rosyjską ropę, ponieważ finansowała ona wojnę. Komisja Europejska zamierza zakończyć import rosyjskiej ropy i gazu do 1 stycznia 2028 r. Udział Rosji w imporcie ropy do UE spadł z prawie 24% na początku wojny do poniżej 3% . Sytuacja była jeszcze bardziej drastyczna w przypadku oleju napędowego: przed sankcjami 53% morskiego importu północno-zachodniej Europy pochodziło z Rosji ; po embargu w lutym 2023 r. odsetek ten spadł do zaledwie 2%. Europa musiała znaleźć alternatywy w Indiach, Chinach i Korei Południowej, wybierając w ten sposób dłuższe trasy i akceptując bardziej zmienne ceny.
Szantaż z zeszłego tygodnia
Stopień, w jakim Waszyngton postrzega Europę jako rezerwuar oleju napędowego, stał się jasny dopiero w zeszłym tygodniu. Stany Zjednoczone zażądały uwolnienia rezerw oleju napędowego w Europie, grożąc w przeciwnym razie amerykańskim zakazem eksportu. Według agencji Reuters, żądanie dotyczyło 100 milionów baryłek w ciągu 20 dni . Macron odpowiedział, oferując 50 milionów baryłek, pod warunkiem, że Stany Zjednoczone powstrzymają się od jednostronnego zakazu eksportu. Za kulisami panował powszechny gniew. Według Politico, cytowanego przez t-online , jeden z Europejczyków mówił o „szantażowaniu”, a urzędnicy uznali to za zagrożenie dla bezpieczeństwa.
Spekulacje, że UE mogłaby w przyszłości kupować amerykański olej napędowy z wyższą ceną, nie zostały jeszcze potwierdzone. Nie są jednak całkowicie bezpodstawne. W umowie handlowej z lata 2025 roku Europa zobowiązała się do zakupu amerykańskiej energii o wartości 750 miliardów dolarów . I obecnie staje się jasne, kto kontroluje cenę oleju napędowego.
A co z Nord Streamem?
W lutym 2023 roku Seymour Hersh twierdził, że nurkowie marynarki wojennej USA wysadzili rurociągi , że Norwegia im pomagała, a Biden wiedział o planie. Oparł swoje twierdzenie na jednym anonimowym źródle , które CIA uznała za „całkowicie fałszywe”. Według Hersha, sam Biden podał motyw: zaledwie kilka tygodni przed inwazją oświadczył, że Nord Stream 2 nie powstanie, jeśli inwazja dojdzie do skutku. Tymczasem niemieckie śledztwo toczy się w innym kierunku.
W czerwcu 2026 roku federalna prokuratura wniosła oskarżenie przeciwko Ukraińcowi Serhijowi K. , a w sierpniu w Chorwacji aresztowano kolejnego podejrzanego . Kwestia odpowiedzialności politycznej pozostaje nierozwiązana. Teoria Hersha do dziś pozostaje nieudowodniona, jak to często bywa w przypadku ataków amerykańskich agencji wywiadowczych przez dziesięciolecia, ale pytanie „Kto na tym skorzysta?” pozostaje bez odpowiedzi.
Nie trzeba wierzyć w teorie spiskowe, żeby dostrzec ten schemat. UE jest zmuszana do przestrzegania sankcji, gróźb taryfowych, a teraz także groźby zakazów eksportu, i kupuje energię po wyższych cenach. Same Stany Zjednoczone zastrzegają sobie prawo do zakupu od Moskwy, jeśli zajdzie taka potrzeba, gdy tylko ceny paliw zaczną negatywnie wpływać na ich własną kampanię wyborczą. Europa ponosi koszty, Waszyngton pozwala sobie na swobodę. Bruksela i Berlin jak dotąd unikają publicznego pytania o to, kto ostatecznie korzysta z czyjej energii.
Gdy kilka miesięcy temu pisałem, że mocarstwa się porozumieją na poziomach gospodarczych, kilku znajomych parskało śmiechem i opowiadało o „śmiertelnym boju”. Wystarczyło trochę poczekać …
Pierwszym poważnym sygnałem był fakt, że sojusznik Federacji Rosyjskiej – Białoruś wysłała pierwszą partię nawozów do Stanów Zjednoczonych. Według danych agencji Argus 15 września białoruska firma załadowała 30 000 ton granulowanego chlorku potasu na statek pływający pod banderą Wysp Marshalla w porcie w Sankt Petersburgu. Wiemy, że to dopiero początek intratnego dla obu stron interesu.
Zmienia się sytuacja również u naszego południowego sąsiada. Słowacja, która jest członkiem tych samych co Polska struktur euroatlantyckich czyli NATO i Unii Europejskiej – normalizuje stosunki z Federacją Rosyjską. Szef MON Słowacji Robert Kaliniak sfinalizował umowę, którą z prezydentem Wladimirem Putinem wynegocjował premier Robert Fico. Do Moskw Słowacja wysłała już dwóch swoich żołnierzy. Do Bratysławy wyruszył zaś doświadczony rosyjski oficer. W tym samym czasie u naszych zachodniego sąsiada czyli w Niemczech znacząco szybująca w sondażach Alternatywa dla Niemiec domaga się importu gazu z Rosji, podkreślając znaczenie niskich cen energii dla niemieckiej gospodarki.
Wczorajszy dzień był koszmarem dla bezkrytycznych stronników Ukrainy i rusofobów. Prezydent USA Donald Trump zawarł z prezydentem Rosji Władimirem Putinem porozumienie dotyczące importu rosyjskiego oleju napędowego do USA i innych państw. Portal Axios podał, że prezydent USA miał się na niego zdecydować po tym, jak Ukraina nie zechciała się dostosować do jego sugestii by powstrzymać ataki na rosyjskie rafinerie.
Decyzja oznacza także zawieszenie sankcji na rosyjskie paliwo co najmniej do kwietnia 2027 roku. Do ogłoszenia tej arcyważnej umowy doszło w momencie, gdy w Miami ukraińscy negocjatorzy prowadzili rozmowy z wysłannikami prezydenta Stevem Witkoffem i Jaredem Kushnerem.
Prezydent Stanów Zjednoczonych Trump w swoim serwisie Truth Social napisał: „Właśnie zakończyłem niezwykle udaną rozmowę z prezydentem Rosji Władimirem Putinem, podczas której uzgodniono, że Rosja natychmiast dostarczy na rynek amerykański i światowy ponad 300 000 ton oleju napędowego, kolejne 500 000 ton w listopadzie, a następnie niezwłocznie kolejne 1 000 000 ton”.
Chwilę po tym, jak pojawił się wpis przywódcy USA Donalda Trumpa, prezydent Rosji Władimir Putin oświadczył, że jego kraj jest gotowy dostarczać ropę naftową i produkty ropopochodne na rynek amerykański oraz rynki światowe. Prezydent stwierdził, że pomogłoby to całej światowej gospodarce. Wicepremier Rosji Aleksandr Nowak poinformował zaś, że jego kraj natychmiast zacznie znosić ograniczenia dotyczące eksportu oleju napędowego. Nowak potwierdził słowa amerykańskiego prezydenta, że wielkość eksportu będzie wzrastać w listopadzie i grudniu po zakończeniu prac serwisowych w rafineriach.
Przywódca Ukrainy Wołodymyr Zełenski w patetycznych słowach skrytykował porozumienie prezydentów Donalda Trumpa i Władimira Putina dotyczące dostaw rosyjskiego oleju napędowego. Jego zdaniem umowa jest niesprawiedliwa i wygląda jak prezent urodzinowy dla Putina. Wołodymyr Zełenski udaje święte oburzenie. On akurat dokładnie rozumie czym jest egoizm narodowy, czym są po prostu interesy. Jego święte oburzenie jest teatrem dla maluczkich na Ukrainie i w państwach sojuszniczych. A to dopiero początek …
Prezydent USA Donald Trump zawarł układ z rosyjskim przywódcą Władimirem Putinem w sprawie importu rosyjskiego paliwa, ponieważ Ukraina nie posłuchała próśb USA o zaprzestanie ataków na rafinerie – podał portal Axios, powołując się na amerykańskiego urzędnika.
Według cytowanego źródła, Zełenski miał zignorować sześć próśb ze strony Waszyngtonu, by zaprzestać ataków na rosyjskie rafinerie. Według Trumpa ataki te przyczyniły się do rekordowych cen oleju napędowego na amerykańskich stacjach.
Trump publicznie wzywał Ukrainę do zaprzestania ataków. Zełenski deklarował gotowość do tego, jeśli Rosja powstrzyma się od uderzeń na ukraińską infrastrukturę energetyczną. Według Axiosa jednak Waszyngton chciał jednostronnego zaprzestania uderzeń i nie uważał rosyjskich uderzeń za równoważne z ukraińskim ostrzałem rafinerii.
– Zełenski źle odczytuje sytuację. Kontynuując ataki na rafinerię, niweczy dobrą wolę, którą zyskał u Trumpa przez ostatnie sześć miesięcy – powiedział anonimowy oficjel z USA.
Trump ogłosił w piątek, że porozumiał się z Putinem w sprawie importu do USA i innych krajów łącznie niemal 5 tys. ton rosyjskiego oleju napędowego przez najbliższe kilka miesięcy. Oznacza to też zawieszenie sankcji na rosyjskie paliwo do kwietnia 2027 r.
Zełenski powiedział w rozmowie z Axiosem, że był otwarty na taki ruch, jeśli byłby częścią szerszego zawieszenia ataków na obiekty energetyczne.
Decyzja Trumpa wzbudziła szerokie oburzenie wśród polityków w Kongresie, który zaledwie we wrześniu przegłosował ustawę – podpisaną później przez Trumpa – nakładającą obowiązek wprowadzenia sankcji i dodatkowych ceł na państwa sprowadzające rosyjską ropę naftową, paliwa i gaz. Trump ma czas do 18 października, by zrealizować ten obowiązek, lub odstąpić od sankcji i ceł. Wówczas jednak musi złożyć Kongresowi uzasadnienie tej decyzji.
Część komentatorów twierdzi, że układ z Putinem jest nielegalny, bo łamie postanowienia ustawy z 2022 r. zakazującej importu rosyjskich paliw. Według tego prawa, aby znieść ten zakaz, Trump musi zaświadczyć, że wojna w Ukrainie się zakończyła…
Już od prawie pięciu lat klasa polityczna oraz wspierający ją „komentariat” straszą nas wojną: Rosja ma nas nieuchronnie zaatakować. Ostatecznie upadła więc polityka „odstraszania”.
Przypomnę tylko, że przez co najmniej kilkanaście lat wmawiano nam natrętnie, że „kolektywny Zachód”, do którego ponoć „należymy”, jest tak straszny, że Rosja nigdy nie zaatakuje państw NATO oraz ich protegowanych. W ówczesnej narracji Rosja mogła zrobić tylko to, na co ów Zachód jej „pozwolił”.
Od dnia 24 lutego 2022 roku zaczęła się wojna („bez zezwolenia”?), którą szybko przemianowano na „naszą wojnę”. Złośliwie przypomnę, że jej deklarowanym swego czasu celem było… „całkowite zwycięstwo Ukrainy” i wyzwolenie spod „okupacji rosyjskiej” jej terytorium, łącznie z Krymem. Potem byliśmy karmieni krzepiącymi informacjami o niekończącym się paśmie zwycięstw „walczącej Ukrainy” i klęskach Rosji.
Teraz okazuje się, że ten „słoń na glinianych nogach”, po blisko pięciu latach totalnych porażek musi nas koniecznie zaatakować, co ni mniej ni więcej oznacza, że chyba również przegraliśmy „naszą wojnę”, której sens tłumaczono nam w ten sposób, że wykrwawianie Ukrainy za nasze pieniądze eliminuje niebezpieczeństwo bezpośredniej agresji ze strony Rosji. Jak widać nic z tego nie wyszło.
Być może jest zupełnie inaczej: straszenie nas bezpośrednim atakiem ze strony Rosji jest spazmatyczną próbą „przykrycia” porażek w polityce wewnętrznej (zapaść fiskalna, drożyzna cen paliw silnikowych i innych źródeł energii, katastrofa demograficzna), a wielkimi krokami zbliżają się wybory. Za te porażki odpowiada cały POPiS, ale w polityce prowojennej od lat mówi jednym głosem – z fatalnymi zresztą skutkami (dla nas i dla siebie).
Jedynym w miarę racjonalnym uzasadnieniem dla jakiejś prowokacji ze strony Rosji jest gra na destrukcję NATO, które ma skompromitować się poprzez niewykonanie swoich sojuszniczych zobowiązań. Lecz nie jest to konieczne: trwają już trzy wojny (na Ukrainie, na Bliskim Wschodzie, Izraela z Arabami i USA – Iran), na które potrzeba nie tylko wielkich pieniędzy, ale również… paliw silnikowych, a dla Zachodu (i dla nas) stają się one coraz mniej dostępne. To dużo ważniejszy problem niż sukcesy lub klęski „walczącej Ukrainy”. Ich kontynuacja pogłębia jeszcze bardziej kryzys paliwowy: to może przekreślić istniejące sojusze.
Swoją drogą żyjemy w świecie współzawodnictwa absurdów, bo jeszcze do niedawna opowiadano nam, że Zachód nauczył się żyć bez rosyjskich węglowodorów – taki był cel „miażdżących sankcji”. Gdy zaczęło ich brakować również w wyniku przegranej wojny z Iranem, my, zwykli ludzie, będziemy płacić 10 zł za litr oleju napędowego, a może więcej. My też już za drogo płacimy za „sukcesy” w naszej wojnie oraz za klęski „strategicznego sojusznika” w agresji na Iran. Wiemy już, że prezydent USA zakazał Zełenskiemu ataków na rosyjskie rafineria, bo potrzebuje rosyjskiego oleju napędowego. Czy to już zdrada Zachodu, o której pisałem w cyklu przed kilku laty? Odpowiedź znamy, tylko nie mamy odwagi jej głośno sformułować.
Czy, gdy zgodnie z zapowiadanym scenariuszem, Rosja nas zaatakuje, to USA pospieszą nam z pomocą, razem z Portugalczykami, Grekami i Hiszpanami? To mało prawdopodobne, bo przecież Rosja robi tylko to, na co jej Zachód pozawala, jest „pariasem”, z którym się nikt nie liczy, ale może nie dostarczyć paliwa do natowskich czołgów i samolotów, które mają ruszyć nam na odsiecz.
Nie będę dalej znęcać się nad naszą beznadzieją. Nie chciałbym być w skórze tych, którzy będą odpowiedzialni za wciągnięcie nas do jakiejkolwiek wojny. Może na wszelki wypadek niech wezmą swój plecaczek i szybko wyjadą do ciepłych krajów?
Konflikt o Cieśninę Ormuz wciąż odrywa się od rzeczywistości, o czym ostrzegaliśmy ostatnio. Wygląda na to, że teraz nikt nie może się zgodzić co do tego, co tak naprawdę dzieje się z ropą ani kto „wygrywa”.
Wiele źródeł donosi, że przepływ ropy powrócił do poziomu sprzed wojny, co naturalnie doprowadziło komentatorów do triumfalnych wniosków, że Iran przegrał wojnę lub jest w trakcie jej przegrywania:
Analitycy twierdzą, że eksport ropy naftowej z Bliskiego Wschodu powrócił do poziomu sprzed wojny, ponieważ najwięksi producenci ropy w regionie zwiększają dostawy za pośrednictwem alternatywnych rurociągów, portów i transferów między statkami, aby sprostać zakłóceniom spowodowanym konfliktem z Iranem.
Goldman Sachs szacuje, że eksport ropy naftowej z Zatoki Perskiej osiągnął 19 milionów baryłek dziennie w ciągu ostatniego tygodnia, do poniedziałku. Ropa naftowa stanowiła prawie 90% ożywienia w całym eksporcie ropy naftowej z regionu we wrześniu, napędzanego zwiększonymi dostawami przez cieśninę Ormuz. Zdolność Iranu do blokowania przepływu ropy przez cieśninę Ormuz załamuje się, a kraj ten nie jest w stanie przesyłać własnej ropy tą drogą wodną od czasu przywrócenia blokady morskiej przez USA w lipcu, donosi „The Wall Street Journal”.
Należy przyznać, że powyższy artykuł ma już prawie tydzień, a sytuacja zmienia się codziennie. W ciągu ostatnich kilku dni pojawiły się nowe doniesienia o atakach Iranu na kolejne statki, co po raz kolejny wywróciło dotychczasowe poglądy do góry nogami:
W powyższym tekście napisano, że po krótkim „odrodzeniu” eksportu ropy naftowej Iran ponownie zaczął atakować statki:
DUBAJ — Nowa fala ataków na statki w Cieśninie Ormuz zagraża ożywieniu eksportu ropy naftowej z Bliskiego Wschodu— w momencie, gdy producenci z Zatoki Perskiej zdołali przywrócić dostawy ropy do poziomu sprzed wojny.
Szybki wzrost dostaw w ostatnich tygodniach był napędzany przez amerykańską ochronę morską, wspomaganą wcześniejszymi falami ataków, które zniszczyły irańskie radary i systemy łączności wzdłuż spornej cieśniny. Zjednoczone Emiraty Arabskie i inni producenci stworzyli rozbudowany system przewozów wahadłowych, w ramach którego tankowce ładują ropę naftową w Zatoce Perskiej, opuszczają Ormuz i przeładowują ją na statki oczekujące poza szlakiem wodnym.
Jednak po kilku dniach bez zgłaszania ataków na statki pod koniec ubiegłego miesiąca, brytyjska Służba Operacji Handlowych Morskich (MBTC), która jest powiązana z Królewską Marynarką Wojenną, zgłosiła siedem ataków na jednostki pływające na tym szlaku wodnym od 28 września. W niedzielę poinformowano o kolejnym ataku, ale nie podano, kiedy doszło do incydentu.
Iran wydaje się mieć możliwość wstrzymania, a przynajmniej znacznego ograniczenia, tych tranzytów w dowolnym momencie. Jeśli tranzyty się udają, wydaje się, że dzieje się tak jedynie dzięki dorozumianemu, choć być może tajnemu, zezwoleniu Iranu. Dlaczego Iran miałby udzielać takich zezwoleń? Krążą pogłoski, że Iran zawarł specjalne umowy z niektórymi krajami, które płacą „pod stołem” za zezwolenie na tranzyt, nawet szlakiem omańskim.
Stany Zjednoczone potajemnie zatwierdziły porozumienie finansowe i morskie między Katarem a Iranem, na mocy któregoTeheranowi zapłacono miliardy dolarów w zamian za swobodny przepływ katarskich tankowcówi statków przez Cieśninę Ormuz – potwierdzają to trzej dyplomaci.
Teraz może to być rozwinięcie tej samej gry:
Powodem takich gierek jest to, że ostatecznie przynoszą one korzyści obu stronom: Trump może chwalić się „zwycięstwem” przed swoją publicznością w kraju, podczas gdy Iran otrzymuje pomoc gospodarczą i nadal może rościć sobie prawo do kontroli nad Ormuz, biorąc pod uwagę, że „tajne” nocne transfery USA są w zasadzie nie do podważenia. Kiedy konflikt osiąga etap strategicznego impasu, logiczne jest, że obie strony zawierają tajne umowy dla zachowania ciągłości. Mówią w zasadzie: „Słuchajcie, żadna z nas nie ma siły, by całkowicie wyeliminować drugą z gry i żadna z nas nie może publicznie się wycofać ani poddać. Dlatego naszą jedyną opcją jest zawarcie umów, które będą korzystne dla obu stron”.
Jeden z badaczy trafnie zauważył zachodzące obecnie zmiany, pisząc, że nawet jeśli przepływy ropy naftowej sprzed wojny zostaną przywrócone, niewiele to zmieni, jeśli stawki frachtowe za ropę naftową pozostaną na niemożliwym do utrzymania poziomie:
Można by czerpać 100% przedwojennego wydobycia ropy z Zatoki Perskiej, a to nie miałoby najmniejszego znaczenia dla ceny ropy, ponieważ dopóki statki będą regularnie trafiane, koszty transportu ropy będą astronomiczne.
Stawki frachtowe za ropę naftową wynosiły kiedyś 2-3% kosztu dostawy, obecnie zbliżają się do 30%.
To po prostu nie do utrzymania dla branży i będzie nadal rosło wraz ze wzrostem tempa i skuteczności irańskich ataków na żeglugę. Iran nie traci kontroli nad Cieśniną, wręcz przeciwnie, osłabia swoją kontrolę. Nadal ma wystarczające możliwości, aby w razie potrzeby wzmocnić tę kontrolę, co widzieliśmy w tym tygodniu po dużym wzroście liczby ataków i spadku eksportu w porównaniu z poprzednim tygodniem.Co to oznacza w przyszłości? Nic dobrego. Marynarka Wojenna USA wciąż jest zbyt przerażona irańskimi możliwościami zwalczania okrętów, aby umieszczać niszczyciele w pobliżu Cieśniny, a bez fizycznej eskorty morskiej Iran będzie nadal odnosił wystarczające sukcesy w tych atakach, aby utrzymać astronomicznie wysokie stawki frachtowe, a jak zwykle, koszt ten zostanie przerzucony na konsumenta.Będzie gorzej, zanim się poprawi. Nie zdziwiłbym się, gdyby cena Brentu jutro przekroczyła 103 dolary, chyba że administracja zafunduje nam sporą dawkę manipulacji na rynku niedzielnym.
Eksport ropy naftowej z Bliskiego Wschodu odbił, podsycając twierdzenia, że Stany Zjednoczone wygrywają wojnę z Iranem. Cieśnina Ormuz pozostaje jednak zdradliwa, Teheran nie jest ani o krok bliżej zaakceptowania warunków Waszyngtonu, a koszty konfliktu stale rosną po obu stronach.
Twierdzi, że ceny pozostają znacznie wyższe niż przed wojną, ponieważ większość przesyłu powrotnego pochodzi teraz z droższych tras objazdowych:
Jednak większość wzrostu eksportu pochodzi nie z cieśniny, ale z alternatywnych, okrężnych tras przez Morze Czerwone, Morze Śródziemne (przez Kanał Sueski) i Morze Arabskie. Te alternatywne trasy są dłuższe i droższe niż ta, którą zastępują: „The Wall Street Journal” donosi, że koszt transportu tankowca z ropą z Bliskiego Wschodu do Chin gwałtownie wzrósł z 7 dolarów za baryłkę przed wojną do 35 dolarów za baryłkę obecnie.
Prawdą jest, jak sam wspomina, że Iran ponosi straty gospodarcze z powodu blokady dostaw ropy naftowej przez Stany Zjednoczone w znacznym stopniu. NYT donosi o oświadczeniach szefa irańskich służb bezpieczeństwa Mohsena Rezaeia na temat pogarszającej się sytuacji gospodarczej:
Włączenie artykułu z „New York Timesa” służy jedynie do skontrastowania obu stron, pokazując, jak przesadne zachodnie doniesienia potrafią kreować pesymizm, gdy go nie ma. Powyższy nagłówek zdaje się sugerować, że Iran pogrąża się w terminalnym kryzysie. W rzeczywistości spotkanie przedstawicieli przemysłu i gospodarki, o którym mowa w artykule, któremu przewodniczył Mohsen Rezaei, było w większości pobieżne i miało na celu wzmocnienie różnych reakcji gospodarczych. Zachodnie media gorączkowo trzymały się jedynego, mimochodem powiedzianego przez Rezaei stwierdzenia o „trudnościach”, wyolbrzymiając je. Oto autentyczna treść oświadczenia ze spotkania, wydanego przez oficjalne irańskie media :
W innej części spotkania, Mohsen Rezaei, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, odnosząc się do szczególnej sytuacji kraju, podkreślił znaczenie synergii i wsparcia ze strony wszystkich agencji dla kierownictwa wykonawczego kraju. Wyrażając wdzięczność za działania rządu i prezydenta,określił obecną sytuację jako jeden z najtrudniejszych okresów dla kraju.
Sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego, odnosząc się do przebiegu negocjacji, podkreślił powagę tej drogi, mówiąc, że w sferze gospodarczej SNSC jest gotowa udzielić wszelkiego niezbędnego wsparcia i współpracy w celu posunięcia spraw do przodu i pomocy w zarządzaniu sytuacją gospodarczą kraju.
Cóż, oczywiście, to trudny okres – kraj toczy wojnę z najpotężniejszym sojuszem militarnym w historii ludzkości, na litość boską. Jak inaczej można to opisać? Ale czy to oznacza, że Iran jest degradowany do poziomu kapitulacji? Ani trochę: Iran może i z łatwością przetrwa Stany Zjednoczone.
Rezerwy ropy naftowej w krajach zachodnich wyczerpują się z powodu konfliktu z Iranem.
▪️Rezerwy ropy naftowej w krajach zachodnich zostały niemal całkowicie wyczerpane na tle konfliktu z Iranem, według Russella Hardy’ego, dyrektora generalnego największego niezależnego tradera ropy naftowej, Vitol. ➖ „Na Zachodzie nie ma już rezerw, które można sprzedać. Sprzedaliśmy wszystko, co mieliśmy” – cytuje go Bloomberg. ▪️Według Hardy’ego sytuacja z produktami naftowymi pozostaje szczególnie napięta, a niedobór rezerw może się utrzymywać w miarę zbliżania się zimy. ▪️Amin Nasser, dyrektor generalny Saudi Aramco, stwierdził również, że globalny „bufor” ropy naftowej stał się krytycznie cienki: rezerwy komercyjne wynoszą mniej niż 6 miliardów baryłek, a ze względu na ograniczenia techniczne i logistyczne praktycznie dostępne jest mniej niż 10% tej objętości. ▪️Wiosną JPMorgan ostrzegał, że jeśli zakłócenia będą się utrzymywać, poziom 7,6 miliarda baryłek stanie się strefą napięć operacyjnych, a 6,8 miliarda baryłek będzie minimalną ilością potrzebną do normalnego funkcjonowania rurociągów, magazynów i rafinerii. ▪️W tym kontekście ryzyko kolejnej eskalacji utrzymuje się: negocjacje między Stanami Zjednoczonymi a Iranem pozostają w impasie, a Donald Trump zasugerował możliwość wznowienia ataków na dużą skalę w przypadku braku porozumienia.
FT podaje, że kapitanowie statków otrzymują obecnie horrendalnie wysokie stawki za przepływanie przez cieśninę:
Przypomnijmy, że Stany Zjednoczone angażują obecnie około 30% swoich sił morskich do pilnowania cieśniny, którą Iran całkowicie przejmie, gdy tylko Stany Zjednoczone ją opuszczą. Oznacza to, że aby utrzymać taki status quo „blokady Iranu”, Stany Zjednoczone muszą w zasadzie na czas nieokreślony zablokować połowę swojej floty w tym jednym sektorze świata , nadmiernie osłabiając swoje możliwości projekcji siły na całym świecie.
Teraz Trump próbuje zrzucić winę za swoje megalomańskie niepowodzenia w Ormuz na Ukrainę:
Jednocześnie wciąż grożąc całkowitą zagładą Iranu… a nawet Los Angeles:
Could not load video.
Could not load video.
Oczywiście to wszystko blef — ten marny papierowy tygrys nie jest w stanie nic zrobić Iranowi, chyba że użyje broni nuklearnej, co oczywiście nie nastąpi, poza może 1% szansą na jej użycie przeciwko Pickaxe Mountain.
Trump nadal niszczy flotę, rzekomo wysyłając lotniskowiec USS Roosevelt do Iranu w ramach kolejnej rzekomej rozbudowy sił zbrojnych, która nie przyniesie większych efektów.
W obliczu tej niepowodzeń, NYT opublikował ciekawy artykuł, który po raz kolejny podkreśla historyczne rozliczenie, jakiego doświadcza porządek zachodni:
Zapowiada, że geografia „powróciła ze zdwojoną siłą”, po tym jak uśpiony świat globalizacji uśpił się w fałszywym poczuciu bezpieczeństwa:
Geografia powraca ze zdwojoną siłą.
„Myśląc o gospodarce globalnej czy współczesnej, często zapominamy o podstawowej kwestii, jaką jest logistyka” – powiedziała Shannon O’Neil, starsza wiceprezes ds. studiów i przewodnicząca Rady Stosunków Zagranicznych im. Maurice’a R. Greenberga. „Wciąż trzeba coś załatwić”.
A co najważniejszego wynieśli autorzy o otępiałych mózgach? Dominacja geograficzna góruje nad wypasionymi gadżetami technologicznymi:
Kraje i grupy zbrojne, które nie są w stanie równać się z potęgą militarną, technologiczną i ekonomiczną Stanów Zjednoczonych, w pewnym stopniu trzymają światową gospodarkę jako zakładnika, po prostu ze względu na swoje położenie na mapie.
Dalej ogłaszają, że powojenny porządek globalny stał się podporządkowany siłom geograficznym i realiom:
Powojenny porządek globalny uległ załamaniu.
Geografia zawsze była potężną siłą w sprawach międzynarodowych. W V wieku p.n.e. Sparta wykorzystała kontrolę nad cieśniną Dardanele, aby odciąć Ateny od dostaw zboża podczas wojny peloponeskiej.
Jednakże za naszego życia, odkąd w latach 90. XX wieku globalizacja nabrała tempa, technologia często przyćmiewa geografię.
Jednakże ten porządek międzynarodowy opierał się na wizji wzajemnie korzystnej współpracy globalnej i systemie zasad i praw, który ulega erozji.
Ponownie – zwróć uwagę na ostatnie zdanie: „System zasad i praw ulega erozji”. Kto tej erozji dopuścił się? Kto dopuszcza się jawnego piractwa, kradnąc i niszcząc statki po arbitralnym pozbawieniu ich polis ubezpieczeniowych i oznaczeniu jako „cieni” wyrzutków? Wygląda na to, że redakcja „New York Timesa” nie jest zainteresowana tą wiedzą.
Dobra wiadomość jest taka, że przynajmniej zaczynają po cichu akceptować fakt, że era nieograniczonego globalizmu dobiegła końca:
„Myślę, że to w pewnym sensie sygnał, jak bardzo odeszliśmy od paradygmatu globalizacji, że nawet elementy geograficzne stają się bronią” – powiedział Fishman, były dyplomata. „I myślę, że to będzie stały trend”.
Jednak to przyznanie zawiera w sobie kłamstwo: dopiero teraz, gdy Globalne Południe zaczęło stosować przeciwko sobie zasady Zachodu, można uznać to za koniec pewnej ery prawa i porządku:
Zagrożenie to stawia pod znakiem zapytania otwarty dostęp do światowych dróg wodnych, co od zakończenia II wojny światowej jest uznawane za oczywistość.Stany Zjednoczone były zasadniczo egzekutorem wolnej żeglugi, ale ich gotowość do pozostania w tej roli osłabła, podczas gdy inne mocarstwa ośmieliły się to kwestionować.
Czy Stany Zjednoczone były „egzekutorem wolności żeglugi”? Dla siebie i swoich sojuszników – być może. Dla wszystkich innych, wykorzystywały te same realia geograficzne, aby utrudniać, blokować i brać w niewolę gospodarki wszystkich pozostałych przeciwników.
Zatem Zachód nie musi się teraz zmagać z jakąś odradzającą się siłą „geografii”, lecz z arbitralnymi przywilejami Zachodu, które uległy demokratyzacji w wyniku lat drapieżnych oszustw i nadużyć w zakresie uczciwości i wolności na rynkach globalnych.
Za każdym razem, gdy Zachód zostaje zmuszony do skosztowania własnego lekarstwa, ogłasza się to jako moment „końca pewnej ery” lub wielkie odkrycie jakiejś wewnętrznej, nowej, globalnej rzeczywistości. Okazuje się jednak, że wrzaski, które tak wstrząsnęły „New York Timesem”, to nie szlochające okrzyki narodzin geografii, która się odradza, lecz po prostu ponure, przedśmiertne konwulsje Starego Imperializmu.
[Ta praca została opublikowana ponad 20 lat temu, w 2005 roku. Nikt nie obalił argumantów, ale „mainstream” ciągle ignoruje. Widać, że „światem” rządzą Zbrodniarze]
1. „Polityka ekologiczna” a dane geofizyczne
Około 10 tysięcy lat temu skończyła się ostatnia duża epoka lodowa. W sprzyjających (co nie znaczy „łagodnych”!) warunkach klimatycznych rozwinęła się cywilizacja. Wraz z rozwojem techniki człowiek zaczął w coraz większym stopniu oddziaływać na klimat Ziemi, dodając czynniki antropogenne do istniejących naturalnych sił wpływających na klimat. Czy wiemy już wystarczająco dobrze jak zmieniał się klimat naszej Planety w poprzednich epokach i erach? Czy na podstawie tych danych i pomiarów wykonywanych obecnie jesteśmy w stanie przewidzieć, jakie zmiany w klimacie będą następowały w najbliższej i dalszej przyszłości? Wydaje się, że ciągle mamy za mało precyzyjnych danych. Jak ważna jest tu dokładność pomiarów i prognoz zobaczymy, gdy popatrzymy na dwie liczby: Energia docierająca ze Słońca w okolice orbity Ziemi ma wartość około 1390 W/m2. Sumaryczna zmiana jaka wywołała ostatnią dużą epokę lodową miała wartość około 2 W/m2. Zmiana przyczyn zaledwie o około 2 promile spowodowała więc wielkie zmiany w warunkach panujących na Ziemi. Jednocześnie ciągle jeszcze niewiele wiemy na temat bardzo złożonych mechanizmów i współzależności tysięcy parametrów wpływających na zmiany klimatu. Modele wykorzystywane do prognozowania zmian klimatycznych są zbyt proste i opierają się na danych pomiarowych uzyskanych w większości tylko dla wybranych rejonów, a nie dla całego globu. (Np. badania prowadzi się tam gdzie można uzyskać pieniądze na stacje pomiarowe). Nie chodzi tu raczej o „niedostateczną moc obliczeniową” największych i najnowocześniejszych komputerów, chodzi w znacznej części o to, że rozwiązania złożonych zależności matematycznych są niestabilne, oscylujące przy minimalnych zmianach danych wejściowych. Doświadczenie wykazuje, że klimat Planety jest – w skali setek milionów lat – samoregulujący się. A najważniejsze jest dla nas przecież pytanie o samoregulację klimatu. Czy ma przewagę stabilnych, ujemnych sprzężeń również w skali setek lub dziesiątków lat? Poznanie wszystkich przyczyn i mechanizmów rządzących klimatem jest wyzwaniem, które stoi przed ludzkością. Istotne jest, aby zrobić to w sposób tani i jednocześnie skuteczny. Bardzo popularnym tematem, pojawiającym się niemal codziennie w mediach, jest problem zmian klimatu Ziemi pod wpływem działalności człowieka, potocznie zwanym „efektem cieplarnianym”. Nie wszyscy publicyści i dziennikarze zauważają jednak, że na podstawie tych samych (lub podobnych) danych pomiarowych, różni uczeni autorzy wyciągają diametralnie różne wnioski. Można więc przeczytać prognozy gwałtownego ocieplania się ziemskiego klimatu, jak również opracowania dowodzące, że w najbliższej przyszłości czeka nas kolejna „epoka lodowa”. W takim wypadku nasuwa się pytanie: która ze stron ma rację? A może wszyscy dostrzegają i opisują tylko „część prawdy”, opierając się na zbyt małej liczbie danych podstawowych, które dotyczą wydzielonych obszarów naszego globu, ale nie odzwierciedlają całości zmian i ich przyczyn. W grę wchodzą decyzje dotyczące kierunku wydawania co najmniej setek miliardów dolarów rocznie, warto więc przyjrzeć się krytycznie geofizycznym założeniom tej polityki finansowej.
2. „Magiczne przyczyny” EFEKTU CIEPLARNIANEGO !
Powszechnie (również w dyskusjach naukowców) mówi się, że podstawową przyczyną wzrostu temperatury na Ziemi jest przyrost ilości dwutlenku węgla w atmosferze powstający podczas spalania paliw kopalnych (węgla kamiennego i brunatnego, ropy naftowej i jej produktów, gazu ziemnego). Jest to zgodne z poniższą definicja: efekt cieplarniany2– geofiz, wzrost średniej temperatury przyziemnej warstwy powietrza wskutek coraz większej koncentracji CO2 w atmosferze; CO2 przepuszcza krótkofalowe promieniowanie słoneczne utrudniając równocześnie ucieczkę z Ziemi promieniowania długofalowego. Jest to definicja bardzo krótka i lakoniczna. Popatrzmy więc na inną: CIEPLARNIANY EFEKT3, efekt szklarniowy, podwyższenie temperatury powierzchni Ziemi spowodowane istnieniem atmosfery ziemskiej (średnia temp. ok. 14-15°C, w nieobecności atmosfery byłaby mniejsza o ok. 30°C); atmosfera ziemska przepuszcza w kierunku Ziemi znaczną część promieniowania słonecznego (promieniowanie krótkofalowe); promieniowanie to jest pochłaniane przez powierzchnię Ziemi (niewielka jego część zostaje odbita) i zamieniane na ciepło, a ogrzana powierzchnia Ziemi emituje promieniowanie długofalowe, w dużym stopniu pochłaniane przez atmosferę (gł. przez cząsteczki pary wodnej i dwutlenku węgla oraz kropelki wody w chmurach); energia przekazana atmosferze jest przez nią wypromieniowywana gł. z powrotem w kierunku powierzchni Ziemi (tzw. promieniowanie zwrotne – podstawowa przyczyna występowania e. c.), a częściowo w przestrzeń kosmiczną; działalność gospodarcza człowieka powoduje stopniowe zwiększanie się stężenia substancji absorbujących długofalowe promieniowanie ziemskie (gł. dwutlenku węgla, metanu, tlenków azotu), co może spowodować pogłębienie się e. c., wzrost temperatury i zmianę klimatu na kuli ziemskiej.
Gaz
tśred
Główne procesy usuwania z atmosfery
N2
400 mln lat
fotochemiczne
He
20 mln lat
ucieczka w kosmos
O2
600 lat
biochemiczne
CF2Cl2
60 lat
fotochemiczne
CO2
10 lat
biochemiczne
N2O
5-50 lat
fotochemiczne
NO, NO2
kilka tygodni
fotochemiczne
NH3
1 dzień
biochemiczne
H2S
do 1 dnia
fotochemiczne
Tabela 1 Średni czas pozostawania w atmosferze.1
Tak więc to nie tylko dwutlenek węgla ma wpływ na wzrost temperatury, ale również metan, tlenki azotu i „głównie … cząsteczki pary wodnej i … kropelki wody w chmurach” Czy – i jak – znajduje to odbicie w modelach na których oparto politykę gospodarczą państw?
3. Para wodna – podstawowy gaz cieplarniany
Najważniejszym gazem cieplarnianym jest para wodna, na którą przypada 96 do 99% efektu ocieplania się atmosfery. Ostatnie badania wskazują, że cały zawarty w atmosferze CO2 odpowiedzialny jest za 1 do 5% efektu cieplarnianego. Pozostałe gazy cieplarniane mają jeszcze mniejszy udział. Pomiary izotopowe wskazują, że jedynie 5% z CO2 znajdującego się obecnie w atmosferze ziemskiej pochodzi ze spalania paliw kopalnych. Zatem przemysłowy CO2 zwiększa naturalny efekt cieplarniany zaledwie o 0,05 do 0,25%. J. Daly8 przytacza wyniki badań zwykle ignorowane w „publicystyce ekologicznej” i publicystyce szerokiego nurtu. Satelitarne pomiary temperatury dolnych warstw atmosfery prowadzone od 1979 r., pokrywające 95% powierzchni Ziemi, ukazują stałą tendencję obniżania się temperatury (w latach 1979-97 o -0,04°C). Pomiary naziemne, niezgodne z satelitarnymi, są mniej pewne, gdyż wpływa na nie efekt „wysp ciepła” wokół rozrastających się miast, gdzie zwykle umieszczone są stacje meteorologiczne. Pomiary satelitarne i glacjologiczne wskazują przyrost lodu na Grenlandii i Antarktydzie z taką szybkością, że około 2030 r. jego akumulacja spowoduje obniżenie się poziomu oceanu światowego o około 30 cm.15
Istnieją jeszcze inne związki przyczyniające się do wzrostu efektu cieplarnianego, pomijane w bardziej popularnych lub tendencyjnych publikacjach.
Rodzaj gazu
GWP
CO2
1
CH4
30-50
CFC-13
11 000
Tabela 2 wielkość wpływu wywieranego przez różne gazów na efekt szklarniowy (GWP – Global Warming Potential – Potencjał Ocieplenia Globalnego) w odniesieniu do GWP dwutlenku węgla.
W „PROTOKÓLE Z KIOTO DO RAMOWEJ KONWENCJI NARODÓW ZJEDNOCZONYCH W SPRAWIE ZMIAN KLIMATU” w załączniku A zostały wymienione gazy cieplarniane. Oto one:
Dwutlenek węgla (CO2)
Metan (CH4)
Podtlenek azotu (N2O)
Fluorowęglowodory (HFCs)
Perfluorokarbony (PFCs)
Sześciofluorek siarki (SF6)
Jest ich tu tylko sześć. Sygnatariusze jakby zapomnieli o istnieniu pary wodnej. Nie uwzględniają również w sposób ilościowy wkładu kropelek wody (chmury na różnych wysokościach) do albedo (bezpośredniego odbijania promieniowania słonecznego w kosmos). A jest to czynnik, jak widzieliśmy, znaczący.
4. Diagnozy J. Hansena
źródłem istotnych danych klimatologicznych i poważnych analiz jest grupa badaczy skupiona wokół J. Hansen’a w Goddard Institute for Space Studies (NASA), p. np.5 Dr James E. Hansen tak opisuje podstawowe przyczyny zmian klimatu : „Klimat Ziemi zmienia się z roku na rok i ze stulecia na stulecie, naprawdę jako zmiany aury z dnia na dzień. Są to zmiany chaotyczne, mają miejsce bez wyraźnej przyczyny, ale są ograniczonej wielkości. Klimat również odpowiada na pobudzanie przez różne czynniki. Jeżeli Słońce świeci jaśniej, w sposób naturalny, Ziemia staje się cieplejsza. Jeśli wielki wulkan wyrzuca drobiny materii do stratosfery, wtedy mała część promieniowania słonecznego jest dodatkowo odbijana w przestrzeń kosmiczną i Ziemia ochładza się. To samo dotyczy czynników powstających w wyniku działalności człowieka. Mierzymy te czynniki w watach na metr kwadratowy (W/m2). Dla przykładu, wszystkie gazy cieplarniane wyprodukowane przez człowieka obecnie powodują wpływ około 2 W/m2. To jest tak jakby postawić dwie miniaturowe lampki choinkowe nad każdym metrem kwadratowym powierzchni Ziemi. Jest to równoważne zwiększeniu jasności Słońca o około 0,2 procent. Rozumiemy dość dobrze jak delikatny jest to wpływ na ziemski klimat. Najpewniejsze dane pochodzą z historii Ziemi. Możemy porównać bieżący ciepły okres, który trwa już kilka tysięcy lat, do poprzedniej epoki lodowej, około 20 000 lat temu. Skład atmosfery podczas epoki lodowej znamy z analizy ilościowej baniek powietrza, które zostały uwięzione gdy warstwy lodu na Grenlandii i w Antarktyce rosły z padającego śniegu.
Wykres 1 Czynniki wpływające na zmiany klimatu w czasie epoki lodowej ok. 20 000 lat wstecz
Zmiany te, razem przedstawione na wykresie 1, wywoływały zmniejszenie energii dochodzącej do Ziemi o około 6,5 W/m2 (z błędem 1,5 W/m2). Ta sumaryczna zmiana utrzymywała planetę o 5°C zimniejszą niż dziś. To empiryczne wyliczenie informuje, że czułość klimatu jest około 3/4°C na zmianę o jeden wat wymuszenia. Modele klimatu zakładające taką samą czułość (W/oC) na wymuszenie, dostarczają zadowalającej zgodności pomiędzy modelami komputerowymi używanymi do przepowiadania jak klimat może zmieniać się w przyszłości, a światem realnym. Jest jeszcze inny ważny czynnik wymagający zrozumienia i analizy ilościowej: opóźnienia procesów. Zmiany klimatu nie zachodzą w sposób bezpośrednio porównywalny, równocześnie do zaistniałych przyczyn. Potrzeba na przykład długiego czasu i złożonych procesów (prądy, konwekcja), żeby podgrzać ocean. Zwykle trwa kilka dekad lub więcej, aż dojdzie do pewnego zrównoważenia zmian klimatu z ich przyczynami. W czasie około 100 lat zaistniałe zmiany w klimacie odpowiadają jedynie w 60 do 90 procentach wywołującym je przyczynom. Ten długi czas reagowania klimatu komplikuje problem dla obserwatorów i uczonych. Oznacza to, że możemy wnieść do ciągu zmian klimatu to czego efekty będą się pojawiać podczas życia naszych dzieci i wnuków. Dlatego musimy odpowiednio wcześniej być czujni w poznawaniu i zrozumieniu zmian klimatu, ponieważ większość rozpoczętych działań musi ulegać modyfikacjom.” Tyle cytat z Hansena, którego potraktujemy jako Autorytet Krytyczny.
5. Wymuszenia atmosferyczne – ilościowo
Wykres 2 Czynniki zmieniające klimat obecnie.10
Na wykresie 2 przedstawione są czynniki wpływające obecnie na zmiany klimatu. Są tu przyczyny naturalne (wpływ erupcji wulkanów i wahań emisji Słońca), które się wzajemnie prawie równoważą. Są tu również przyczyny zależne od działalności człowieka. Wśród nich jest wpływ gazów cieplarnianych (podgrzewanie atmosfery) i aerozoli w troposferze (ochładzanie). Aerozole można poglądowo przedstawić jako cząstki jasne („białe„), odbijają więc one pełne widmo (nie-selektywnie) promieniowania słonecznego zwiększając albedo. Wyjątkiem wśród aerozoli jest udział tzw. czarnego węgla (sadza) mającego dodatni wpływ na wzrost temperatury. Na wykresie 2 widać również bardzo istotny wpływ metanu na klimat, chociaż ilość tego gazu w atmosferze jest znikoma, jedynie setki ppb. Bardzo dużo i często poruszany jest w prasie, również fachowej temat potrzeby „walki” z emisją dwutlenku węgla jako głównym czynnikiem destabilizującym klimat. Podpisane zostały nawet porozumienia międzynarodowe (Szczyt w Rio 1992, Protokół z Kioto 1997) dotyczące ograniczania emisji tego gazu. Dużo mniej uwagi zwracają natomiast politycy i ich doradcy na inne czynniki zmieniające klimat. Zwróćmy uwagę, że jednoczesny wpływ metanu i „czarnego węgla” na klimat jest porównywalny, tak co do wielkości jak i zwrotu, do „wymuszenia” jakie daje atmosferyczny dwutlenek węgla. W dostępnej obecnie technologii nie jest możliwe radykalne a tanie zmniejszenie poziomu CO2 w atmosferze. Możemy jedynie ograniczać jego emisję poprzez zwiększanie efektywności energetycznej. Niestety znane liczne strategie poszanowania energii pozwalają jedynie na zmniejszenie dynamiki wzrostu stężenia tego gazu. Przeciwnie jest w przypadku metanu. Uzyskanie zmniejszenia emisji metanu może przynieść dodatkowe korzyści – i dochody. Wydzielanie metanu towarzyszy różnym procesom biologicznym np. rozkładowi odpadów organicznych na wysypiskach śmieci. Jak wiemy z licznych przykładów, zastosowanie instalacji zbierających biogaz daje źródło taniej energii (prawie darmowej po zamortyzowaniu się urządzeń). Zastosowanie na szeroką skalę bioreaktorów przerabiających odpadową biomasę różnego pochodzenia, może wpłynąć pozytywnie z jednej strony na klimat, ale z drugiej również na gospodarkę regionu lub państwa. Innym znacznym źródłem metanu związanym z gospodarką ludzką jest uprawa ryżu. Wymiana odmian ryżu i warunków ich uprawy pozwoliłoby na kilkakrotną redukcję tych emisji. Znaczący ułamek „antropogennych” emisji metanu pochodzi z hodowli bydła. Jedna krowa przy standardowym żywieniu emituje blisko 1 m3 biogazu na dobę. Opracowane są zmiany diety bydła zmniejszające emisje o 30-70%. Możliwe jest również (w zimie) używanie, w kotłach grzewczych, powietrza z wentylowania obór. Tak zwane „metanowe” kopalnie węgla na przełomie lat 80/90 zeszłego wieku jedynie w Polsce emitowały do atmosfery 2-3 mld m3 metanu rocznie. Również ten metan można użyć, choćby jako dodatek dla kotłów energetycznych. O skali zjawiska świadczy fakt, że całe roczne zużycie gazu w Polsce wynosiło wtedy ok. 11 mld m3. Trzy ostatnie sprawy bardzo trudno jest przeprowadzić przy dominującym na świecie systemie BAU (Business As Usual), bo zysk – ogromny – byłby globalny, ale wkład finansowy – lokalny. Podobnie w efektywny i technologicznie opanowany sposób można zmniejszyć emisję do atmosfery tzw. czarnego węgla. Wystarczy zastosowanie odpowiednich filtrów pyłów na kominach. Jest to proste chociaż nie tak tanie jak w przypadku „walki” z metanem. W ten sposób możemy znacznie ograniczyć czynniki wpływające na ocieplanie się klimatu, ponosząc przy tym nieduże nakłady finansowe, lub wręcz, jak w przypadku odzyskiwania metanu – zarabiając.
6. Dane klimatyczne z przeszłości
Zobaczmy, jak przedstawia się obecne stężenie dwutlenku węgla w atmosferze na tle danych z ostatnich 160 tys. lat.
Wykres 3Zmiany temperatury, CO2, CH4″zapisane” w lodzie w okolicach stacji Vostok, Antarktyda.1
Czerwona (położona najwyżej na wykresie) linia obrazuje zmiany zawartości dwutlenku węgla (w ppm – cząsteczek na milion. Uwaga: Czas biegnie od prawej do lewej.). Stopniowy wzrost stężenia CO2 rozpoczął się około 20 tysięcy lat temu (od poziomu ok. 200 ppm) i trwa do dziś. Tylko wzrost w ostatnich kilkuset latach może być w znacznym stopniu spowodowany przez działalność człowieka. (Na tym wykresie byłaby to prawie pionowa kreseczka przy punkcie „zero”.) Wykres zmian temperatury (w °C) zmienia się podobnie jak stężenie CO2, lecz nie trudno zauważyć przedziały czasu, w których tak nie jest (por. 70, 100 lub 120 kyr). Podobnie zachowuje się wykres zmian stężenia CH4 (w ppb – cząsteczek na miliard). Zarówno obserwowana obecnie ilość dwutlenku węgla jak i metanu w atmosferze jest porównywalna do wartości maksymalnych dla tych gazów w ostatnich 160 tysiącach lat. Pozatem podkreślmy, że zawartość dwutlenku węgla w atmosferze była wiele razy w historii Ziemi dużo większa niż obecnie. Sytuacja taka miała miejsce m. inn. w okresie ponad 300 mln lat temu, przed erą karbonu. Obecne poziomy nie są więc nienaturalnie wysokie, takie, z którymi ekosystem nie byłby w stanie poradzić sobie w sposób naturalny.
Wykres 4 Dane za ostatnie 500 000 lat wskazują na następowanie po sobie większych epok lodowych i okresów ociepleń. Przedstawiają pięć cykli zlodowaceń, które występowały co ok. 100 tys. lat.17
Okresy ciepłe i zimne powtarzają się w procesie zmian klimatu Ziemi ze sporą regularnością. Obecnie jesteśmy w stadium zmian klimatu charakteryzującym się znacznym i trwającym już dość długo (przeszło 15 tys. lat) ocieplaniem. Ziemia weszła w okres gorący około 10 000 lat temu. Przez ekstrapolację prawidłowości zobrazowanych na wykresie 4 możemy wnioskować, iż jesteśmy dopiero na początku okresu ciepłego, który będzie trwał jeszcze (zapewne z wahaniami) około 40 000 lat. Nie dysponujemy jednak na razie bardziej precyzyjnymi danymi, aby stwierdzić jak długo jeszcze będzie trwał proces ocieplania się klimatu wywołany przyczynami naturalnymi i w jakim stopniu został on zakłócony i będzie modyfikowany przez wpływ działalności człowieka. Zwykłe przedłużenie (ekstrapolacja) na kolejne lata, dekady i stulecia obecnych trendów w zmianach klimatu może okazać się dalekie od rzeczywistych zmian jakie nastąpią. Spowodowane jest to zbyt małą ilością danych pomiarowych jaką dysponujemy i ich zbyt małą dokładnością. Co najważniejsze – jeszcze brak wiarygodnego nodelu zmian klimatu. Jaką możemy mieć pewność, że obecnie obserwowane zmiany odzwierciedlają tendencje długookresowe, a nie są jedynie drobnymi (w skali np. istnienia życia na Ziemi) fluktuacjami.12 Przykładowo pewne zmiany klimatu jakie obserwujemy w ostatnim 10-leciu mogą mieć związek z dużym wybuchem wulkanu Pinatubo na Filipinach, który miał miejsce w roku 1991. Takich przyczyn przypadkowych wahań można wskazać wiele.
7. Czy i jak wpływać na zmiany klimatu?
Należy z mocą podkreślić, że do skutecznego regulowania przez człowieka zmian jakim podlega klimat Ziemi potrzebne są dokładne i rzetelne dane pomiarowe dotyczące całego globu, a ściślej – poszczególnych jego części składowych. Nie wolno nam wpływać na zmiany klimatu, nim z pewnością nie poznamy samych procesów tych zmian. Można by się zgodzić z poglądem, że powinniśmy jednak wypracować mechanizmy przeciwdziałania zarówno nadmiernemu ocieplaniu się klimatu, jak również przeciwdziałające zbytniemu jego ochładzaniu. Dla obecnej cywilizacji obie te ewentualności mogą okazać się groźne. ?atwym i skutecznym regulatorem może okazać się jeden z gazów cieplarnianych – metan. Szerzej dyskutujemy to w rozdz. 11. Ewentualne działania należy prowadzić bardzo ostrożnie, gdyż błędne akcje mogą doprowadzić do większego niż obecnie rozregulowania klimatu naszej planety.
8. Scenariusze
Przewidywane scenariusze zmian klimatu dla najbliższych 50 – 100 lat różnią się znacznie w zależności od autorów, czasu powstawania prognozy, źródeł finansowania laboratorium. Wykres 5 przedstawia cztery z nich. Pierwszy oznaczony „A” odpowiada rozwojowi gospodarczemu przebiegającemu pod dyktando „wielkiego biznesu” – „business as usual”. Drugi, „B”, zakłada powolny wzrost gospodarczy. Trzeci, „C”, zakłada zerowy wzrost gospodarczy. Czwarty jest scenariuszem „alternatywnym ” zaproponowanym przez J. Hansen w roku 2000.5
Wykres 5 Scenariusze zmian klimatu do roku 2050.1
9. Przykład obecnej niepewności danych: Poziom oceanów.
Według zwolenników istnienia antropogennego „efektu cieplarnianego” skutkiem zmian klimatu ma być m. in. wzrost poziomu wody w oceanach, co spowoduje zatopienie niżej położonych części lądów. Mogłoby to zatopić wiele niskich wysp Pacyfiku lub znaczną część Bangladeszu. Zobaczmy, jak ta hipoteza wygląda w świetle faktów.
Rysunek 6 Różnice poziomu oceanów w roku 1998.8
Wykres 7 Zmiany poziomu oceanów (skorygowane) rejestrowane przez satelitę TOPEX/POSEIDON w roku 1993 8
Według NOAA przy utrzymaniu się obecnej (z ostatnich dwóch dekad) tendencji wzrostu poziomu oceanów po 100 latach możemy spodziewać się wzrostu poziomu wody o ok. 22cm +/- 1cm. W ciągu ostatnich 20 tys. lat poziom oceanów podniósł się jednak o blisko 90 metrów10, co daje średnią (przyczyny wyłącznie naturalne) 45 cm na 100 lat. Jest to dwukrotnie więcej niż obserwowany obecnie wzrost przypisany przez (powiedzmy szczerze) propagandystów do „antropogennego efektu cieplarnianego”. Zwraca również uwagę fakt, że mierzone w pewnych punktach globu wzrosty poziomu morza bywają dużo większe. Globalnie jednak wzrost jest niewielki. Dane globalne można uzyskać jedynie dzięki pomiarom satelitarnym. Pomiary takie są prowadzone tylko dla kilku ostatnich lat i nie mogą obrazować trendów długookresowych. Liniowa ekstrapolacja takich wyników może prowadzić do mylnych wniosków.
10. Obserwowane zmiany temperatury na Antarktydzie.
Przeciętna temperatura powietrza nad powierzchnią ziemi wzrasta o około 0.06 °C na dekadę w dwudziestym wieku, i o około 0.19 °C na dekadę w latach od 1979 do 199811. Modele klimatu generalnie zakładają zwiększanie temperatury w regionach polarnych. Było to również doświadczalnie obserwowane w regionie półwyspów antarktycznych w drugiej połowie dwudziestego wieku. Jednocześnie poprzednie raporty sugerują wcześniejsze delikatne ocieplenie kontynentu.11 Tymczasem analiza przestrzenna danych meteorologicznych dla Antarktydy pokazuje ochłodzenie netto Antarktydy pomiędzy latami 1966 i 2000, szczególnie podczas lata i jesieni. Dla przykładu: Dolina McMurdo ochładza się o 0.7 °C na dekadę pomiędzy latami 1986 i 2000. Chłodniejsze lato jest szczególnie istotne dla ekosystemu Antarktydy. To zjawisko przesuwa bowiem punkt równowagi pomiędzy lodem i wodą: większa część opadów śniegu nie topnieje, lecz przetwarza się w lądolód. Kontynent Antarktydy ochładza się, szczególnie ochładza się wnętrze tego kontynentu. Ten fakt wymusza nowe poszukiwania modeli zmian klimatu i ekosystemu.11
11. Możliwość wpływu hydratów na klimat
Rysunek 8 Porównanie źródeł ziemskiego węgla organicznego (Kvenvolden)12
W latach 90-tych ubiegłego stulecia okazało się, że największe zasoby węgla pierwiastkowego blisko powierzchni Ziemi (potencjalnie, po spaleniu w postaci dwutlenku węgla) występują nie w postaci węgla kamiennego i brunatnego, ropy naftowej i gazu, lecz w postaci hydratów węglowodorów (głównie metanu). Udokumentowane pokłady hydratów metanu zalegają w postaci złóż o ogromnej miąższości (do setek metrów) na terenach wiecznej zmarzliny (płn. Syberia, płn. Kanada) oraz w głębi mórz i oceanów (zach. wybrzeża Stanów Zjednoczonych, litoral brzegów Japonii, Morze Czarne, Morze Kaspijskie, …) [zob. np. 13 i 14]. Kluczową sprawą dla ilości metanu w atmosferze, a więc dla wymuszeń efektu cieplarnianego staje się więc zachowanie hydratów. Są one niestabilne w pewnych warunkach temperatur i ciśnienia. Jest to tym istotniejsze, że metan jest gazem 30-50 razy silniej wpływającym na efekt cieplarniany niż dwutlenek węgla. Z hydratami metanu wiąże się niebezpieczeństwo zaistnienia silnego dodatniego sprzężenia zwrotnego wpływającego na ocieplanie się klimatu. Wzrost temperatury atmosfery oraz mórz i oceanów ponad pewien poziom (próg) może spowodować nagłą, lawinową dehydratyzację czyli uwalnianie metanu ze złóż hydratów. Udokumentowano, że takie zjawiska miały już miejsce w geologicznej historii Ziemi.
Przed ok. 8000 laty obsunęły się, zapewne na skutek podwyższenia temperatury i zmian położenia nurtu atlantyckiego prądu Golfstrom, duże obszary wybrzeży obecnej zachodniej Norwegii na wysokości miejscowości Trondheim. Wielkie masy skalne – około 5600 km3 – „spłynęły”, na odległość 800 km od górnej krawędzi stoku kontynentalnego, do Morza Norweskiego na warstwie rozpływającego się lodu zbudowanego z hydratów metanu. Oceny tej katastrofy wskazują na równoczesne uwolnienie do atmosfery wielu miliardów metrów sześciennych metanu jak również wywołanie olbrzymich niszczących fal morskich podobnych do tsunami.14 Bardzo interesującym akwenem ze względu na występowanie hydratów gazów w dość płytkiej wodzie jest Morze Barentsa leżące poza kołem polarnym. Z powodu mroźnego klimatu związki klatkowe są tam trwałe także na stosunkowo niewielkich głębokościach. Właśnie przez to mogą one stanowić zagrożenie już przy niewielkim wzroście temperatury. O realności zagrożenia świadczą miejsca z wyglądającymi jak leje po bombach ogromnymi kraterami, które występują na objętych badaniami obszarach pomiędzy Przylądkiem Północnym a Spitsbergenem. Kratery znajdują się na głębokości 300-350 m i leżą w bezpośrednim sąsiedztwie hydratów gazowych, zalegających poniżej poziomu dna oceanu. Jedno z takich kraterowych pól rozciąga się na powierzchni ponad 35 km2. Leje mają szerokość 30-700 m i głębokość 30 m, a ich kształt sugeruje występowanie erupcji gazu. Nie jest pewne czy występowały one mniej więcej równocześnie. Prawdopodobnie wydarzyły się pod koniec ostatniej epoki lodowcowej, około 15 tys. lat temu, kiedy szelf pod Morzem Barentsa nie musiał już utrzymywać ciężaru ogromnych mas lodu. Istnieje niebezpieczeństwo, że już wzrost o 1oC temperatury przydennych warstw wody w morzach i oceanach wystarczyłby aby wyprowadzić hydraty gazów ze stanu stabilności. Podobne zjawiska obsuwania się wybrzeży na skutek topnienia warstw hydratów udokumentowano u zachodnich wybrzeży USA. Dysocjacją dużych ilości hydratów można tłumaczyć duże globalne ocieplenie w późnym Paleocenie (ok. 55 mln lat temu). Doszło wtedy do katastrofalnego wzrostu temperatury oceanu o około 5-7oC.12 Również zakończenie epok lodowych można powiązać z wpływem dysocjacji pewnych (dużych) ilości hydratów.12 Podobne, choć na trochę mniejszą skalę gwałtowne zjawiska klimatyczne zdarzały się w czasach dużo nam bliższych. Cytuję poglądy kilku naukowców za agencją Reuter’a : „Badania rdzenia lodowego z Antarktydy wykazują, że 19 tys. lat temu temperatura na południowym biegunie mogła wzrosnąć o 4 st. C. – Tak znaczący skok w tamtym okresie to zjawisko wstrząsające – ocenia dr David Etheridge z australijskiego Commonwealth Scientific and Industrial Research Organisation (CSIRO). Budzi to szczególne zainteresowanie, gdyż w tym samym mniej więcej czasie, kiedy wzrosła temperatura, raptownie i znacznie podniósł się poziom morza, co potwierdzają badania australijskiego narodowego uniwersytetu. Prof. Pat Quilty z Uniwersytetu Tasmania, były szef grupy badawczej z Australian Antarctic Division (AAD) – organizacji powołanej przez rząd, przestrzega: nowe odkrycie potwierdza teorię o „dniu sądu ostatecznego”, kiedy antarktyczna pokrywa lodowa ruszy z posad. Niezależnie od tego, czy globalne zmiany klimatu są procesem naturalnym czy też spowodowanym działalnością człowieka, będą one w skutkach dramatyczne – powiedział. Dr David Etheridge tłumaczy, że ocieplenie klimatu tysiące lat temu związane było ze zmianą nachylenia orbity Ziemi i to zjawisko spowodowało uwolnienie gazów cieplarnianych, zwłaszcza dwutlenku węgla z oceanów.”16 Jednocześnie należy podkreślić, że jest to tylko hipoteza i tak naprawdę „Pomimo że udało się odkryć wiele sekretów białego kontynentu, nikt nie potrafi odpowiedzieć na pytanie, co spowodowało tak raptowne zmiany klimatu i podniesienie się poziomu morza 19 tys. lat temu.”16 Potrzebne są dalsze badania, m. inn. dla sprawdzenia hipotezy o lawinowym uwalnianiu metanu z hydratów. Mechanizm powstania epok lodowych związany jest ze wzrostem dodatniego sprzężenia zwrotnego między (chwilowym) ochłodzeniem klimatu, spowodowanym nim wzrostem powierzchni pokrytej śniegiem i lodem, wzrostem albedo, a więc większym wypromieniowaniem energii odbitego światła słonecznego – i dalszym ochładzaniem. Wynikają z tego wzrost grubości i masy lodowców. Istnieją uzasadnione przypuszczenia, że miały już miejsce katastrofy spowodowane tym faktem. Obniżenie poziomów oceanów (o kilkadziesiąt metrów!) obniża też ciśnienie w podmorskich (uprzednio) złożach hydratów, co powoduje lawinową ich destabilizację i przejście metanu do atmosfery. Zwiększona zawartość metanu w atmosferze prowadzi do dalszego wzrostu temperatury atmosfery, co intensyfikuje proces dehydratyzacji. Ponieważ ilość hydratów jest ogromna, to taki proces może bardzo mocno podnieść temperaturę Planety. Takie zjawisko przybiera postać kataklizmu i poprzez nagły wzrost temperatur może doprowadzić do odwrócenia tendencji, czyli do zakończenia epoki lodowej. Wspomniany uprzednio wzrost temperatur oceanu o 5-7oC [Hyndman oraz Dickens 17] może być spowodowany taką katastrofą. A w naszych czasach występowanie na Ziemi ogromnych złóż hydratów może zostać wykorzystane do zaspokojenia rosnących potrzeb energetycznych ludzkości. Dla ludzkości istotnym staje się bowiem, aby korzystanie z energii zgromadzonych w postaci hydratów metanu możliwie szybko rozpocząć. Przemawia za tym kilka faktów: Po pierwsze jest to bardzo duże i praktycznie nietknięte źródło energii. Dehydratyzacja i spalanie metanu jest procesem, w którym oprócz energii powstaje jedynie woda i dwutlenek węgla. Z drugiej strony metan z pokładów hydratów może zostać uwolniony do atmosfery w sposób niekontrolowany (na skutek wzrostu temperatury i/lub spadku ciśnienia w złożu), co (jak wykazaliśmy wyżej) mogłoby spowodować znaczne wzmocnienie efektu cieplarnianego. Pozwalając na dehydratyzację wywołaną przyczynami naturalnymi tracimy nie tylko złoża doskonałego nośnika energii, ale narażamy się na dalszą destabilizację klimatu. Spalenie metanu ze złóż, które inaczej w łatwy a niekontrolowany sposób mogłyby ulec uwolnieniu, zmniejsza potencjał gazów cieplarnianych, które mogłyby dostać się do atmosfery. Zastąpienie paliw kopalnych takich jak ropa naftowa i węgiel przez hydraty ma jeszcze jeden plus. Pamiętajmy, że ropa i węgiel są również cennymi surowcami dla innych przemysłów (np. chemicznego), a nie tylko nośnikami energii.
12. Skala wpływu dwutlenku węgla na klimat
Cząsteczki gazowe występujące w atmosferze, takie jak H2O, CO2, CH4, N2O, O3 i CFC są zdolne do pochłaniania charakterystycznych (dla każdej cząsteczki różnych) części widma promieniowania słonecznego, w szczególności podczerwonego. Ilość zaabsorbowanego promieniowania podczerwonego zmienia się wraz z rodzajem związku i jest proporcjonalna do liczby cząsteczek danego związku w atmosferze. Ilość promieniowania słonecznego docierającego do atmosfery ziemskiej jest zrównoważona ilością promieniowania opuszczającego atmosferę. Wraz ze wzrostem ilości cząsteczek absorbujących promieniowanie podczerwone w atmosferze zwiększeniu ulega temperatura, aż do momentu ustalenia się nowego stanu równowagi między ilością promieniowania emitowanego i pochłoniętego. W przypadku, gdy para wodna oraz dwutlenek węgla byłyby nieobecne w atmosferze, temperatura przy powierzchni Ziemi wynosiłaby około 254K (-l9oC) i znane nam życie nie mogłoby istnieć. Stwierdzono, że w ostatnich dziesięcioleciach ilość występujących w atmosferze substancji gazowych, takich jak CO2, CH4, N2O, O3 i CFC systematycznie wzrasta. Zawartość pary wodnej zmienia się jednak w tak szerokich granicach (0-5%), że nie jest możliwe ilościowe określenie występujących w tym przypadku zmian. Należy przypomnieć i podkreślić, że para wodna jest ilościowo bardziej odpowiedzialna za absorpcję promieniowania podczerwonego niż jakikolwiek inny składnik atmosfery. Zwykle jednakże (z niewiedzy!) przyjmuje się, że wpływ pary wodnej jest w przybliżeniu stały i zmiany jej zawartości określone są przez inne czynniki. Dwutlenek węgla i para wodna absorbują promieniowanie podczerwone przy długości fali mniejszej niż 8 000 nm i większej niż 12 000 nm. Promieniowanie o długościach fal nie mieszczących się w powyższych granicach nie ulega zaabsorbowaniu. Ostatnio wprowadzone związki chlorofluorowęglowe (CFC) i wodorochlorofluorowęglowe (HCFC) absorbują promieniowanie podczerwone w przedziale 8 000-12 000 nm. Zakres ten odpowiada długościom fal, przy których intensywną absorpcję wykazują również ozon, metan i tlenek azotu (N2O). Szacuje się, że podwojenie stężenia dwutlenku węgla występującego w atmosferze spowoduje wzrost intensywności absorpcji promieniowania podczerwonego (wymuszenie) o jedynie 4 W/m2 powierzchni Ziemi. To dodatkowe ciepło będzie powodowało, że do atmosfery przeniknie więcej pary wodnej, która jest zdolna zaabsorbować dalsze 2 W/m2. Wzrost ten jest względnie mały w porównaniu z całkowitą ilością (wynoszącą 240 W/m2) absorbowanego promieniowania podczerwonego. Około 100 W/m2 z całkowitej ilości przypisuje się pochłanianiu przez parę wodną, a 50 W/m2 przez dwutlenek węgla. Podwojenie zawartości dwutlenku węgla powodować będzie tak mały skutek, ponieważ duża już istniejąca ilość cząsteczek absorbujących w zakresie widma 8 000-12 000 nm sprawia, że większość promieniowania ulega pochłonięciu przez obecną już w atmosferze parę wodną i dwutlenek węgla.18 O niepewności danych i modeli świadczy fakt, że inni autorzy szacują, że gdyby wszystkie znane nam rezerwy paliw kopalnych (bez hydratów) zostały spalone, wówczas maksymalne stężenie dwutlenku węgla w atmosferze może osiągnąć wartość 2000 ppm w ciągu 200 do 300 lat, powodując wzrost temperatury globalnej o ok. 6 K.18
Wiele publikacji wskazuje na brak zależności krzywej zmian temperatury powietrza od zmian antropogennej (szczególnie przemysłowej) emisji CO2. Natomiast zmiany temperatury w latach 1860-1990 są idealnie zgodne ze zmianami aktywności Słońca.15 Wzrost zawartości CO2 w powietrzu, obserwowany od roku 1958, związany jest, wg. tych autorów, z podwyższeniem temperatury wód oceanu (w cieplejszej wodzie zmniejsza się rozpuszczalność CO2 i jest on „wydychany” z oceanu). Byłby to jednak proces dodatniego sprzężenia zwrotnego. Ten wzrost stężenia dwutlenku węgla jest korzystny dla świata roślin. Ocenia się, że do 2050 roku „nawożenie” przy pomocy wzrostu atmosferycznego CO2 spowoduje przyrost masy drzewnej na świecie o około 25%. Nawożenie to jest zapewne, przyczyną zauważonego ostatnio szybkiego przyrostu lasów rosyjskich i północno-amerykańskich. Usiłowanie obniżenia przemysłowej emisji CO2 i innych gazów cieplarnianych nie wpłynie na klimat, ale może doprowadzić do światowej katastrofy ekonomicznej.1513. Podsumowanie
Niektóre czynniki niepewności w danych i modelach paleo-klimatu (w skali setek, tysięcy i milionów lat) – zmiany osi ziemskiej – niestabilności mocy Słońca – nieznajomość parametrów absorpcji metanu i dwutlenku węgla w oceanie – wpływ różnych gazów i aerozoli cieplarnianych – wpływ wody w atmosferze na albedo – trudności przy ilościowym ujęciu konwekcji w atmosferze i oceanie – opóźnienia w ustalaniu się równowagi
Niektóre czynniki niepewności w modelach antropogennego efektu cieplarnianego (w skali dziesięcioleci) – woda oraz para wodna (pomijane w obliczeniach modelowych!) – aerozole („białe ” i „czarne”) – bardzo nieprecyzyjne uwzględnianie w modelach klimatu kapryśnych procesów konwekcji energii – pomiary zmian poziomu oceanów częściej u wybrzeży, niż na środku oceanu, zbyt krótki czas pomiarów (od lat 80-tych zeszłego wieku) – pomiary temperatur wokół „wysp ciepła” (miasta) lub w warunkach sporej ignorancji („trzeci świat”) – efekt nieliniowości (nasycenia) absorpcji promieniowania cieplnego przy wzroście stężenia CO2 – związek przyczynowo-skutkowy między temperaturą powierzchni oceanu a ilością CO2 w atmosferze (nieduża wiarygodność istniejących uproszczonych modeli).
Przyroda i Ziemia zmieniają się w czasie. Z coraz lepiej poznawanej historii życia wynika, iż Ziemia przeżywa okresy raz sprzyjające rozwojowi jednych form życia, raz innych. Ważne jest jednak to, że biosfera ciągle trwa. Człowiek swą działalnością walnie przyczynił się do przyspieszenia pewnych procesów, w większości negatywnych dla środowiska oraz dla stabilności klimatu. Na szczęście ludzkość nie jest jeszcze tak silna, żeby mieć pierwszoplanowy ani wyłączny wpływ na wszystko to co dzieje się na Ziemi. Mam głębokie przekonanie, że Ziemia przetrwa bez większego uszczerbku różnorakie akty prawne, które mają ją „chronić”, np. akcje eliminowania freonów z produkcji, walki z nadmierną emisją dwutlenku węgla, przeciwdziałania globalnemu ociepleniu (lub ochłodzeniu). Może nie przetrwać wraz z wieloma innymi gatunkami twórca tych „wspaniałych” akcji i pomysłów – człowiek. Przy obecnym stanie wiedzy i techniki to mieszkańcy muszą się przystosować do warunków panujących na Planecie, a nie przystosowywać Ją do swoich potrzeb, a raczej do często infantylnych, a nierzadko i zbrodniczych pomysłów klas rządzących. Z tych analiz wynika, że zdolności Ziemi do samo-regulacji sięgają znacznie większych amplitud wahań parametrów, niż może wywołać homo sapiens sapiens. Oby.LITERATURA:
1 Into The Arctic. 2 „LEKSYKON naukowo-techniczny z suplementem”, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1989. 3 „MAŁA ENCYKLOPEDIA POWSZECHNA PWN”, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997. 4 Witold Mizerski, „Tablice chemiczne”, Wydawnictwo Adamantan, Warszawa 1997. 5 James E. Hansen, A Brighter Future; NASA Goddard Institute for Space Studies, New York, NY (to appear in Climate Change, anticipated publication date of Summer 2001) 8 John Daly, www.john-daly.com, 2002 i AVISO website http://www.jason.oceanobs.com/html/portail/actu/actu-welcome-uk.php3 10 Statement of Dr. James E. Hansem Head NASA Goddard Institute for Space Studies before the Committee on Commerce, Science and Transportation United States Senate May 1, 2001 11 Peter T. Doran, John C. Priscu, W. Berry Lyons, John E. Walsh, Andrew G. Fountain, Diane M. McKnight, Daryl L. Moorhead, Ross A. Virginia, Diana H. Wall, Gary D. Clow, Christian H. Fritsen, Christopher P. McKay & Andrew N. Parsons, Nature AOP, Published online: 13 January 2002; DOI: 10.1038/nature710, Nature 415, 517 – 520 (2002), 12 Hyndman, and S.R. Dallimore, Canadian Society of Exploration Geophysicists, Natural Gas Hydrate Studies in Canada, R.D. The Recorder, 26, 11-20, 2001, 13 Mirosław Dakowski „Rurociągi” nr 4, 2001, 14 Erwin Suess, GerhardBohrmann, Jens Greinert, Erwin Lausch, „Płonący lód”, „Świat Nauki” nr 2, luty 2000. 15 Zbigniew Jaworowski, „Czy obniżenie nadmiernej emisji gazów cieplarnianych do atmosfery zlikwiduje problem ocieplania się klimatu na Ziemi?”, Centralne Laboratorium Ochrony Radiologicznej, Warszawa 16 Krystyna Forowicz, Klimatyczne archiwum Ziemi, Rzeczpospolita nr 15, 18.01.2001, 17 Daniel P. Schrag, Of ice and elephants, NATURE|VOL 404 |2 MARCH 2000 |www.nature.com 18 Peter O’Neill, Chemia środowiska, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa-Wrocław 1998.
Na użytek tej publikacji definiujemy „wymuszenie” (ang. forcing) jako zmianę ilości energii słonecznej dochodzącej do powierzchni Ziemi, a wywołanej czynnikami klimatyczno-biologicznymi w jednostkach W/m2. Arkadiusz Wysokiński, Mirosław Dakowski Zakład Energii Odnawialnych Akademia Podlaska w Siedlcach (ok. 2005r.)
[przypominam, bo kłamcy klimatyści te i podobne DANE ignorują. A kotły ze smołą dla nich już diabły grzeją. MD
W ciągu kilku tygodni na trzech kontynentach stanęły w ogniu rafinerie i zbiorniki paliw. Część ma wyjaśnienie, część nie. Zbitka jest na tyle gęsta, że trudno ją złożyć wyłącznie z przypadku.
6 października w wenezuelskiej rafinerii Cardón, drugiej co do wielkości w kraju, pękła linia gazu. Były eksplozje, personel ewakuowano, ogień ugaszono w niecałą godzinę, zakład o mocy 310 tysięcy baryłek dziennie stanął. Państwowy koncern PDVSA mówi o awarii i powołuje komisję. Pożary w obiektach PDVSA nie są rzadkością. Tym razem zbiegły się jednak z serią innych.
Tydzień wcześniej, 30 września, w indyjskiej rafinerii MRPL w Mangaluru rozerwał się separator wysokociśnieniowy. Zginął jeden pracownik, ośmiu lub dziewięciu zostało rannych. Policja bada przyczynę techniczną. W Meksyku Pemex gasił krótki pożar w Salina Cruz podczas planowego przeglądu. W Rotterdamie eksplozja przy zbiorniku magazynowym podczas konserwacji zabiła jedną osobę. Wiosną branżowy serwis Chemical Processing liczył jedenaście poważnych incydentów rafineryjnych w około sześćdziesiąt dni, od Teksasu po Ekwador, i wskazywał na starzejące się instalacje oraz odkładane remonty.
Obok tego idzie wojna, i tu sprawca jest znany. Ukraina od miesięcy bije dronami w rosyjski przerób. 26 września płonęła rafineria w Ilsku, lokalne władze mówiły o trzech zabitych. Dzień wcześniej ogień był w zakładzie Łukoilu w Permie i w Nowoszachtyńsku. 20 września płonęła rafineria pod Moskwą. Kijów tych uderzeń nie ukrywa. Rosja przedłużyła zakaz eksportu oleju napędowego.
W Arabii Saudyjskiej obraz jest mieszany. 8 września Huti trafili obiekty na południu, w tym okolice rafinerii w Dżizanie. Ministerstwo energii przyznało pożary i czasowe postoje, koalicja podała 73 rannych. O uderzeniu w rafinerię pod Dżuddą z 5–6 października mówią Huti i irańskie media. Krążą nagrania ognia. Rijad i Aramco ataku nie potwierdziły.
Każde z tych zdarzeń da się opowiedzieć osobno: dron, rakieta, pęknięta rura, błąd przy remoncie. Kłopot w tym, że opowiedziane razem układają się w jeden sezon. Rafinerie pracują ostrzej, bo cieśnina Ormuz jest nadal ograniczona, a bliskowschodni przerób uszkodzony. Przeciążona instalacja psuje się częściej. To tłumaczy część awarii. Nie tłumaczy, dlaczego w tym samym oknie czasowym płoną zakłady od Krasnodaru po Falcón i od Dżizanu po Mangaluru, ani dlaczego przy każdym słupie dymu najpierw leci wersja o ataku, a dopiero potem sprostowanie.
Ropa zachowuje się spokojniej niż paliwo. Brent stoi koło 101 dolarów za baryłkę, daleko od wiosennego szczytu powyżej 126, ale wciąż około połowy drożej niż przed wojną z Iranem. Drożeje produkt. W połowie września diesel w Unii bił rekordy serii Komisji Europejskiej, około 2,20 euro za litr. Marże rafineryjne na olej napędowy w Europie Północno-Zachodniej przekraczały 100 dolarów za baryłkę. W Polsce od 3 października znowu działają urzędowe ceny maksymalne: 6,86 zł za litr benzyny 95 i 7,80 zł za diesla, przy VAT ściętym do 8 procent. Jeszcze pod koniec września diesel na stacjach kosztował średnio ponad 9 zł.
Rynek wycenia więc nie jeden pożar, tylko brak produktu. Ropa przez Hormuz wraca. Olej napędowy nie, bo rafinerie, które miały go robić, stoją albo płoną. Czy to zbieg przeciążenia, wojny i pecha, czy coś gęstszego, na razie rozstrzygają komunikaty stron, a nie wspólne śledztwo. Dopóki nikt nie zestawi tych incydentów obok siebie inaczej niż w wątku na portalu społecznościowym, wrażenie, że rafinerie gasną jedna po drugiej, zostanie. I nie jest całkiem bezpodstawne.
Zdaniem prezydenta Rosji Władimira Putina Europa nie potrzebuje pomocy Moskwy, by wpędzić się w kłopoty. Podczas sesji plenarnej Klubu Dyskusyjnego ‚Wałdaj’ Putin nakreślił obraz kontynentu, który w wyniku własnych decyzji politycznych i gospodarczych traci konkurencyjność.
Gdy moderator zapytał Putina, czy Rosja powinna aktywnie przyczyniać się do destabilizacji państw zachodnich, jego odpowiedź była demonstracyjnie lakoniczna: nie ma takiej potrzeby – kraje te zrobią to same. Za tą prowokacyjną uwagą kryje się zasadnicza krytyka europejskiej polityki gospodarczej i energetycznej ze strony Putina. W jego ocenie państwa europejskie podjęły decyzje, które osłabiają ich własną bazę przemysłową i zwiększają zależność od droższego importu energii.
Wypowiedzi Putina stanowią element rosyjskiej retoryki politycznej wobec Zachodu i w żadnym razie nie są neutralną analizą gospodarczą. Niemniej jednak obecne problemy gospodarcze Europy są realne: we wrześniu 2026 roku inflacja w strefie euro wzrosła do 3,8 procent, przy czym głównymi czynnikami napędzającymi ten wzrost były wyższe ceny paliw, gazu ziemnego i żywności. Jednocześnie wysokie koszty energii i finansowania stanowią obciążenie zarówno dla przedsiębiorstw, jak i konsumentów.
Problem energetyczny Europy staje się problemem
Od czasu znacznego ograniczenia korzystania z rosyjskiej energii Europa gruntownie przebudowała swoje struktury dostaw. Jednocześnie ceny energii i bezpieczeństwo dostaw pozostają decydującymi czynnikami konkurencyjności dla przemysłu energochłonnego.
O tym, jak bardzo podatna na zagrożenia stała się Europa, świadczy obecny kryzys na rynku oleju napędowego. UE dyskutuje o uwolnieniu strategicznych rezerw, podczas gdy USA okresowo groziły ograniczeniem eksportu oleju napędowego. Według danych agencji Reuters we wrześniu około 41 procent europejskiego importu tego paliwa pochodziło ze Stanów Zjednoczonych.
Znacząco skurczyły się również europejskie moce przerobowe rafinerii. Od 2009 roku zlikwidowano 30 z funkcjonujących wówczas około 100 zakładów. Łączna zdolność przerobowa rafinerii w Europie i krajach sąsiednich spadła z poziomu około 17,5 miliona baryłek dziennie w 2009 roku do około 14,4 miliona obecnie. Przesłanie Putina brzmi zatem następująco: Europa porzuciła dotychczasowe relacje energetyczne z Rosją, nie zapewniając sobie w zamian równie korzystnej alternatywy.
Między sankcjami, Ukrainą a własnym przemysłem
Do tego dochodzą koszty konfliktu geopolitycznego z Rosją. Od początku wojny na Ukrainie Unia Europejska sukcesywnie rozszerzała zakres sankcji. Jednocześnie finansuje ona Ukrainę – zarówno militarnie, jak i gospodarczo – oraz znacząco zwiększa własne wydatki na obronność. Same tylko wydatki na obronność w UE wzrosły do poziomu około 418 miliardów euro w 2025 roku – to o 75 procent więcej niż w 2021 roku.
Putin postrzega ten trend jako strategiczny błąd Europy: środki finansowe, energia i potencjał przemysłowy są w coraz większym stopniu wykorzystywane do celów geopolitycznych i militarnych, podczas gdy konkurencyjność europejskiej gospodarki znajduje się pod presją.
Z perspektywy Brukseli ocena sytuacji wygląda inaczej. UE uznaje sankcje wobec Rosji oraz wsparcie dla Ukrainy za konieczne z punktu widzenia bezpieczeństwa i polityki zagranicznej. Koszty gospodarcze traktowane są tu jako cena za zmniejszenie zależności od Rosji oraz za udzielenie pomocy Ukrainie. Niezależnie jednak od tej oceny politycznej, obciążenie gospodarcze pozostaje faktem.
Europa między wieloma frontami
Prawdziwe wyzwanie wykracza zatem daleko poza kwestię relacji z Rosją. Europa chce jednocześnie zakończyć uzależnienie od rosyjskiej energii, wspierać Ukrainę, znacząco się zbroić, utrzymać swój przemysł i przyspieszyć transformację energetyczną. Każdy z tych celów wiąże się z ogromnymi kosztami.
Jednocześnie europejskie firmy konkurują z podmiotami działającymi w USA i Azji, gdzie energia jest często tańsza, a państwowe programy wsparcia przemysłu tworzą dodatkowe zachęty inwestycyjne.
Obecny kryzys energetyczny dodatkowo potęguje tę presję. Komisja Europejska omawia z europejskimi rządami kwestię uwolnienia rezerw oleju napędowego, podczas gdy rosnące ceny energii ponownie napędzają inflację. Właśnie tę sytuację Putin wykorzystuje do celów politycznych, twierdząc, że Rosja wcale nie musi destabilizować Europy – Europa robi to sama poprzez własne decyzje.
Kto ostatecznie za to zapłaci?
Z perspektywy obywateli kwestia ta wygląda znacznie bardziej prozaicznie. Rosnące ceny energii bezpośrednio dotykają gospodarstwa domowe. Wyższe koszty produkcji obciążają przedsiębiorstwa. Gdy zakłady przemysłowe ograniczają produkcję, przenoszą inwestycje lub zamykają swoje placówki, odbija się to na miejscach pracy i wpływach podatkowych. Jednocześnie rosnące wydatki na obronność, energię i cele społeczne zwiększają presję na finanse publiczne.
Obecna sytuacja pokazuje, że ryzyka te nie mają jedynie charakteru teoretycznego. Ceny ropy przekraczające 100 dolarów za baryłkę, rosnące ceny oleju napędowego oraz wyższe koszty finansowania jednocześnie obciążają europejską gospodarkę.
Problemów, na które wskazuje prezydent FR, nie można zbyć jako rosyjskiej propagandy: wysokie koszty energii, kurczące się moce przerobowe rafinerii, rosnące wydatki na obronność, nowe ryzyka inflacyjne oraz nasilająca się międzynarodowa presja konkurencyjna to realne wyzwania.
Z perspektywy czasu wiemy, że COVID-19 nigdy nie był głównym wydarzeniem. To była rozgrzewka. To był największy eksperyment posłuszeństwa w historii ludzkości, próba redukcji populacji, która miała sprawdzić, jak daleko można posunąć masy, zanim się załamią. Dzięki temu eksperymentowi globaliści dowiedzieli się dokładnie tego, co musieli wiedzieć. Teraz naciskają na prawdziwy „wyłącznik bezpieczeństwa” i nie jest to wirus. To energia.
Te same sieci, które sparaliżowały świat w 2020 roku, teraz organizują globalny kryzys energetyczny. Od sabotowanych rafinerii po celowe niedobory oleju napędowego, od zamykania fabryk nawozów po pożary w centrach dystrybucji żywności – elementy układanki pasują do siebie z przerażającą precyzją. Jak wielokrotnie ostrzegałem, nie jest to chwilowe zakłócenie łańcucha dostaw ani korekta rynku. To skoordynowany upadek samej ludzkiej cywilizacji [1] .
Musimy dostrzec powiązania między atakami na rafinerie, niedoborem oleju napędowego i zbliżającym się załamaniem dostaw żywności. To nie są odrębne kryzysy. To elementy jednego globalistycznego planu: zagłodzenia miliardów ludzi, koncentracji władzy i utorowania drogi światu napędzanemu przez maszyny i rządzonemu przez niewielką elitę. COVID pokazał im, że godzimy się na własną zagładę. Sabotaż energetyczny sprawia, że nie możemy przed nim uciec.
COVID udowodnił, że potrafi sprawić, że ludzie zgodzą się na własny upadek.
Eksperyment Ascha z konformizmem pokazał, jak łatwo jednostki porzucają własne postrzeganie, gdy są poddawane presji grupy. Globaliści wykorzystali tę wiedzę jako broń na niespotykaną dotąd skalę. Cenzurowali głosicieli prawdy, takich jak ja, i niezliczone niezależne głosy – nie dlatego, że się myliliśmy, ale dlatego, że mieliśmy rację i stanowiliśmy zagrożenie dla ich narracji. Jak powiedziałem w poprzednim wywiadzie z Jeffreyem Pratherem, zaufanie do rządu zostało zachwiane od początku pandemii [2] .
Maseczki, lockdowny i obowiązkowe szczepienia nigdy nie miały na celu ochrony zdrowia. Były jedynie nasileniem testów posłuszeństwa. Każde absurdalne żądanie – od noszenia maseczki w samotności w samochodzie po przeprowadzanie eksperymentalnej terapii genowej – służyło ocenie, jak wiele społeczeństwo jest w stanie tolerować.
Około 60–70 procent populacji zastosowało się do żądania. Potwierdziło to tezę globalistów: przy odpowiednim strachu i medialnym bombardowaniu, masowe posłuszeństwo można dowolnie sfabrykować.
Ta zgodność nie była przypadkowa. Doprowadziła do niej cenzura, chirurgia psychologiczna i wykorzystywanie lęków medycznych. Elita Światowego Forum Ekonomicznego wie, jak od dawna argumentowałem, że większością ludzi kierują strach i ból, a nie logika [3] . COVID udowodnił, że mogą narzucić niemal każdy program, jeśli kontrolują przepływ informacji. Ta lekcja jest obecnie stosowana w sektorze energetycznym.
Dlaczego COVID 2.0 zawiódł i wymusił nową strategię
Globaliści próbowali ostatnio odtworzyć scenariusz pandemii, ale im się nie udało.
Zaufanie do CDC, FDA, Operation Warp Speed, a nawet do Trumpa wyparowało. Ludzie patrzyli, jak kłamstwa się piętrzą: szczepionki, które nie powstrzymały transmisji, maseczki, które okazały się nieskuteczne, lockdowny, które zniszczyły ludzkie życia, a jednocześnie wzbogaciły miliarderów. Według ostatnich wywiadów, nawet wielu zwolenników Trumpa czuje się teraz głęboko zdradzonych przez niespełnione obietnice i nie ustawiają się w kolejce po kolejną rundę szczepień ani regulacji . [4]
Alternatywne media i niezależne głosy wywołały zbyt wiele pytań. Rozwój zdecentralizowanych platform wiedzy oznacza, że oficjalna narracja nie jest już jedyną obowiązującą. Ludzie się budzą. Pytają, dlaczego mieliby ufać instytucjom, które otwarcie współpracują z Big Tech w zakresie cenzurowania odmiennych opinii. Jak wyjaśniłem w wywiadzie z Jonathanem Emordem: jeśli nie zaczniemy teraz walczyć o wolność w dostępie do opieki zdrowotnej, stracimy ją całkowicie [5] .
Ponieważ kolejna operacja oparta na zgodzie, taka jak COVID, zakończyła się niepowodzeniem, globaliści potrzebowali metody redukcji populacji, która nie wymagałaby zgody. Dlatego skupili się na energii. Można odmówić szczepionki, ale nie można odmówić diesla. Diesel napędza ciężarówki dostarczające żywność, traktory orzące pola, pociągi transportujące towary i maszyny, które budują wszystko, od czego jesteśmy zależni. Sabotaż energetyczny całkowicie pomija zgodę. Po prostu zmusza do podporządkowania się poprzez pozbawienie.
Diesel to wyłącznik awaryjny odporny na „opt-out”
Olej napędowy to siła napędowa współczesnej cywilizacji. Można odmówić szczepienia, ale nie można odmówić oleju napędowego, ponieważ dostarcza on pożywienia i paliwa. Prawie wszystkie ładunki w Ameryce są transportowane ciężarówkami, a każda z tych ciężarówek jest napędzana olejem napędowym. Pociągi, traktory, sprzęt budowlany i pojazdy wojskowe są od niego uzależnione. Gdy olej napędowy staje się niedoborem, cały łańcuch dostaw załamuje się w ciągu kilku dni. Jak ujawniłem lata temu podczas poprzedniego kryzysu dieslowego, podaż oleju napędowego w Stanach Zjednoczonych gwałtownie spadła, grożąc wstrzymaniem dystrybucji żywności, nawozów, węgla i energii w całym kraju. [ 6]
Sabotaż rafinerii i celowe zamknięcia prowadzą właśnie do tego niedoboru. Ukraińskie ataki dronów na rosyjskie rafinerie, w połączeniu z sankcjami Zachodu, doprowadziły już do wzrostu cen oleju napędowego, co skutkowało racjonowaniem i gromadzeniem zapasów paliwa zarówno w USA, jak i w Europie [7] . Zamknięcia rafinerii w Kalifornii i Australii, ataki dronów na rosyjską infrastrukturę energetyczną oraz zakłócenia w obiektach saudyjskich i katarskich nie są incydentami odosobnionymi. Są to skoordynowane ataki na globalną architekturę energetyczną [8] .
Globaliści o tym wiedzą, dlatego energia jest idealną dźwignią do ukierunkowanej redukcji populacji. Nie potrzebują twojej zgody, aby zamknąć rafinerię. Nie potrzebują głosowania, aby sabotować rurociąg. I nie potrzebują twojej współpracy, aby zamknąć fabryki nawozów. Jak ostrzegałem w moim artykule o procesie Habera-Boscha, jedyna reakcja chemiczna, która wyżywia połowę świata, jest na skraju załamania, a wraz z nią dostawy żywności dla miliardów ludzi mogą być zagrożone [8] . Diesel jest awaryjnym wyłącznikiem odpornym na rezygnację, a oni już go wyciągnęli.
Ataki na rafinerie są skoordynowane, a nie przypadkowymi aktami głupoty.
Spójrz na schemat. Rafinerie w Kalifornii są zamykane. Australia redukuje moce produkcyjne. Ataki dronów uderzają w rosyjskie rafinerie. Saudyjski zakład w Abqaiq został celowo zaatakowany. Katarskie zakłady LNG zostały sparaliżowane, co zmusiło Shell do ogłoszenia siły wyższej [9] . Zamknięcia, ataki i ogłaszanie siły wyższej mają miejsce jednocześnie na wielu kontynentach. To nie jest przypadkowa głupota ani niekompetencja. To koordynacja [1] .
Zakazy dotyczące oleju napędowego i ponad sto pożarów w centrach dystrybucji żywności od 2020 roku malują jeszcze bardziej ponury obraz. W wywiadzie z Marjory Wildcraft podkreśliłem krytyczny stan naszych dostaw żywności i wskazałem, że Stany Zjednoczone doświadczyły licznych ataków na swój system żywnościowy, w tym pożarów lasów, które zdewastowały teksański przemysł hodowlany bydła, oraz ponad 150 aktów sabotażu wymierzonych w zakłady przetwórstwa żywności, centra dystrybucji i zakłady mięsne [10] . To nie są wypadki. To akty wojny.
Wykręt, że są to po prostu niekompetentni idioci, nie pasuje do globalnej koordynacji, której jesteśmy świadkami. Kiedy rafinerie na całym świecie zamykają się jedna po drugiej, kiedy zamykane są fabryki nawozów, kiedy płoną centra dystrybucji żywności i kiedy jednocześnie kończą się zapasy oleju napędowego, nie jest to seria niefortunnych zbiegów okoliczności. To celowa strategia. Jak już wspomniałem, ten sabotaż skutkował już spaleniem, zniszczeniem lub uszkodzeniem ponad 100 obiektów, a sektor energetyczny również nie został oszczędzony – doszło do eksplozji w instalacjach LNG i poważnej eksplozji w rafinerii paliwa w Filadelfii, która została następnie trwale zamknięta [11] .
Mózgi stojące za tym chaosem nie są głupie. Są złośliwe. Postępują według scenariusza, który był sprawdzony od dziesięcioleci i realizują go z wojskową precyzją.
Prawdziwy motyw: pozbycie się ludzi w celu zasilenia sztucznej inteligencji.
Globaliści potrzebują energii, miedzi, wody i ziemi do budowy centrów danych i superinteligencji. Centra danych AI zużywają ogromne ilości energii elektrycznej i wymagają ogromnych ilości wody do chłodzenia. Niektóre z nich powstają na obszarach wiejskich, konkurując z ludźmi o coraz rzadsze zasoby. Jak udokumentowałem, badania nad AI, ich rozwój, hosting i moc obliczeniowa w tym zakresie wymagają ogromnych centrów danych, które zużywają ogromne ilości energii, a firmy high-tech już współpracują z operatorami elektrowni jądrowych, aby przekierować moc całych elektrowni do tych obiektów [12] .
Bill Gates i inni otwarcie naciskali na redukcję populacji, jednocześnie finansując szczepionki i technologie kontroli urodzeń. Gates po cichu stał się największym właścicielem gruntów rolnych w Stanach Zjednoczonych, a dla człowieka opętanego ideą kontroli monopolistycznej, możliwość zdominowania produkcji żywności jest nieodparta [13] . Przyznano mu również tajny certyfikat bezpieczeństwa „Q” w Departamencie Energii, najwyższy poziom bezpieczeństwa agencji, zarezerwowany dla rozwoju broni jądrowej, krajowych laboratoriów badawczych i krytycznej infrastruktury energetycznej [14] . Dlaczego filantrop i potentat oprogramowania miałby potrzebować dostępu do tajemnic nuklearnych? Odpowiedź jest przerażająca.
Mniejsza populacja uwalnia zasoby dla sztucznej inteligencji, kolonizacji kosmosu i władzy elit, a winę zrzuca się na Iran, Rosję lub Chiny. Jeśli rafineria eksploduje, można obwinić Iran. Jeśli rurociąg zostanie sabotowany, można obwinić Rosję. Jeśli łańcuch dostaw żywności się załamie, można obwinić Chiny. Prawda jest taka, że te kryzysy są organizowane przez tych samych globalistów, którzy na nich zarabiają. Każda śmierć człowieka uwalnia energię, wodę i ziemię dla maszyn i elit, które je posiadają.
Bądź na bieżąco, bądź przygotowany i broń się przed kłamstwami.
Pierwszym krokiem w walce z globalnym kryzysem energetycznym jest jego ujawnienie. Nie akceptuj oficjalnej gry w obwinianie. Jeśli rafineria eksploduje, nie wierz mediom, gdy obwiniają Iran lub Rosję. Jeśli ceny oleju napędowego gwałtownie wzrosną, nie akceptuj narracji o „konflikcie geopolitycznym”. Połącz fakty. Mów prawdę. Dziel się swoją wiedzą. Jak już wielokrotnie powtarzałem, milczenie dobrych ludzi jest przyczyną triumfu zła.
Zaopatrz się w żywność, wodę, energię, urządzenia komunikacyjne i środki do samoobrony. Gromadź zapasy żywności na długoterminowe potrzeby. Zainwestuj w system filtracji wody. Naucz się uprawiać własne jedzenie, nawet na małej przestrzeni. Zdobądź rozwiązania energetyczne niezależne od sieci, takie jak panele słoneczne i banki akumulatorów. Zaopatrz się w radio amatorskie lub inne urządzenia komunikacyjne niezależne od sieci energetycznej. I uzbrój się. Masz fundamentalne prawo do samoobrony, a w świecie, w którym system chce twojej śmierci, to prawo jest ważniejsze niż kiedykolwiek . [15]
Wspieraj niezależne media i alternatywne głosy, bo cisza daje im zwycięstwo. Zrezygnuj z subskrypcji mediów głównego nurtu. Wyłącz telewizor. Czytaj niezależne źródła wiadomości, takie jak NaturalNews.com, oglądaj nieocenzurowane filmy na BrightVideos.com i korzystaj z nieocenzurowanych wyszukiwarek opartych na sztucznej inteligencji, takich jak BrightAnswers.ai (które zaprojektowałem i skonfigurowałem, aby zapewnić Ci dostęp do rzetelnej sztucznej inteligencji, która pomoże Ci się przygotować). Dołącz do zdecentralizowanych platform mediów społecznościowych, takich jak Brighteon.social lub Pickax.com, gdzie wolność słowa wciąż istnieje. Każdy wydany dolar, każde kliknięcie i każda rozmowa to albo głos na system, albo głos na wolność. Globaliści mają swój wyłącznik awaryjny. Mamy swoją wiedzę, swoje przygotowanie, swoje społeczności i swoją odmowę wyrażenia zgody. W ten sposób przetrwamy.
Bibliografia
Sabotaż globalnej infrastruktury energetycznej ma na celu zagłodzenie miliardów ludzi – NaturalNews.com. Mike Adams. 21 kwietnia 2026 r.
Wywiad Mike’a Adamsa z Jeffreyem Pratherem – Mike Adams. 28 czerwca 2023 r.
Wywiad Mike’a Adamsa z Jeffreyem Pratherem – Mike Adams. 27 października 2022 r.
26 marca 2026 r. – BVN – ROZPOCZĘCIE RACJOWANIA PALIW – Bright Videos Network. 26 marca 2026 r.
Wywiad Mike’a Adamsa z Jonathanem Emordem – Mike Adams. 22 lutego 2024 r.
„Dieselgeddon” – amerykańskie zapasy oleju napędowego stoją na krawędzi katastrofalnego załamania, co doprowadzi do wstrzymania dystrybucji żywności, nawozów, węgla i energii – NaturalNews.com. Mike Adams. 11 maja 2022 r.
Ukraińskie ataki i sankcje napędzają globalny kryzys na rynku oleju napędowego, a ceny gwałtownie rosną – NaturalNews.com. Belle Carter. 18 listopada 2025 r.
Wielki Głód: Dlaczego globalny głód nie jest przypadkiem – NaturalNews.com. Mike Adams. 13 maja 2026 r.
Katar wstrzymuje dostawy LNG do Europy w związku z kryzysem na Morzu Czerwonym – NaturalNews.com. 13 marca 2026 r.
Wywiad Mike’a Adamsa z Marjory Wildcraft – Mike Adams. 18 marca 2024 r.
Wiadomości z Brighteon – Mike Adams. Brighteon.com.
Brighteon Broadcast News – SZKODY GOSPODARCZE – Mike Adams. 3 stycznia 2025 r.
Bill Gates i neofeudalizm: Przyjrzyjmy się bliżej „Farmer Billowi” – Children’s Health Defense.
Tajny certyfikat bezpieczeństwa „Q” Billa Gatesa w Departamencie Energii rodzi pytania dotyczące energetyki jądrowej i nadzoru, które wymagają odpowiedzi – NaturalNews.com. 3 sierpnia 2026 r.
Przygotuj się na przetrwanie sztucznie wywołanego niedoboru energii jako środka do całkowitego zniewolenia – NaturalNews.com. 24 marca 2026 r.
Irańska ropa znika z rynku w momencie, gdy jej największy nabywca powraca po więcej. Odradzający się popyt na ropę w Chinach koliduje z utratą dostawcy, który wspierał niezależne rafinerie w czasie kryzysu, zmuszając je do konkurowania o coraz droższe alternatywy. Konsekwencje sięgają dalej niż Chiny: każda nowa baryłka ogranicza dostawy dla innych odbiorców, podczas gdy Teheran stoi w obliczu rosnącej motywacji do destabilizacji Cieśniny Ormuz, która obecnie transportuje niespodziewanie wysokie 13 milionów baryłek dziennie (zaledwie 5 milionów poniżej poziomu sprzed kryzysu), podczas gdy jego własna ropa pozostaje uwięziona.
Zdaję sobie sprawę, że nie każdego interesują irańskie problemy dystrybucji ropy. Tak daleko od Europy, to niech tam sobie walczą. Zainteresują się dopiero wtedy, gdy jak pod koniec istnienia PRL-u w sklepach zabraknie podstawowych produktów. Nikogo nie straszę – takie są logiczne konsekwencje sztucznie wywoływanego kryzysu energetycznego mającego z kolei zapoczątkować światowy kolaps papierowego pieniądza.
Trumpowi właśnie powiódł się szantaż wobec Europy: uwolnijcie wasze zapasy diesla, bo inaczej wstrzymam jego dostawy na wasz kontynent. Europa nadal rwie się do wojny z Rosją, nie mając żadnego zaplecza militarno-gospodarczego. Jednak uszczupli znaczną część swoich żelaznych zapasów, by przesunąć o kilka miesięcy nieunikniony krach energetyczny. Na to właśnie liczy Trump. Gdy europejskie zbiorniki oleju napędowego (diesla) zaczną świecić pustkami, nastąpi kolejny szantaż: zakończcie wreszcie tę cholerną wojnę na Ukrainie, bo wprowadzę embargo na diesel dla Europy.
Będzie to gospodarcza europejska katastrofa, ale nie dla globalistów, którzy ten stary kontynent już w pełni opanowali. Oni jak tlenu potrzebują takich katastrof, by utrzymać się na powierzchni i decydować z City of London o postępach już nie globalizacji, ale przynajmniej „kontynentalizacji” tej niewielkiej części świata. Dlatego proponuję zmianę nazwy z globalizmu na kontynentalizm, a po kilku dalszych takich krokach na kolonializm (kolonia jako terytorium lub osada) skąd się wywodzą.
Oczywiście, że działania prezydenta USA szkodzą europejczykom. Jednak znacznie bardziej nam szkodzą całkowicie podporządkowane globalistom rządy większości krajów Europy.
Pewnie także globaliści odpuszczą sobie tę ukraińską awanturę i zastąpią ją wojną o towary na półkach sklepowych w całej kiedyś tak bogatej Europie. Liczą nie bez racji, że ten kryzys przeleje się na cały świat. Jednak nie oni będą poza Europą decydować o kolejnych kryzysowych krokach.
Dlaczego USA nie produkuje więcej filmów o lądowaniu na Księżycu? Ponieważ na srebrnym globie nie znaleziono ropy.
Wojna dieslowa, czy może lepiej ropna, jest jak każda wojna wrzodem na ciele ludzi, którzy ponoszą wszystkie jej koszty. Zapaść gospodarcza spowoduje poważne zubożenie przyzwyczajonych do dobrobytu społeczeństw. Systemy zdrowotne, emerytalne i wszelkiego rodzaju pomoc socjalna zostanie w dużym stopniu ograniczona lub całkiem powstrzymana. Oczywiście, że są ludzie, na przykład niepełnosprawni, którzy bez tej pomocy nie będą mogli przetrwać. Większość jednak odbiorców rozdawnictwa podatkowego, będzie przekonana o wielkiej krzywdzie, kiedy zostaną odebrane im niewypracowane przez nich zasiłki. Czekają nas duże i nieraz bolesne zmiany.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
1,5 W/m2). Ta sumaryczna zmiana utrzymywała planetę o 5°C zimniejszą niż dziś. To empiryczne wyliczenie informuje, że czułość klimatu jest około 3/4°C na zmianę o jeden wat wymuszenia.
