Dzień dobry. Skąd się biorą zbrodnie? Tragedia w Krakowie poruszyła Polskę. Minister Kierwiński przypisał zbrodnię „prawicowemu ekstremiście”, choć nie miał do tego żadnych podstaw. Przytomniejsi komentatorzy wezwali do wstrzemięźliwości w ferowaniu wyroków. Podobne zbrodnie przywołują na myśl słowa Matki Teresy wypowiedziane podczas odbierania pokojowej Nagrody Nobla w 1979 roku: „Jeżeli matce wolno zabić swoje dziecko, cóż może powstrzymać ciebie i mnie, byśmy się nawzajem nie pozabijali?” Konkretne okoliczności mogą być różne, ale słowa Matki Teresy pozostają aktualne. Cytował je Jan Paweł II i wielu innych, ostrzegając przed społecznymi skutkami przyzwolenia na aborcję. Minister Kierwiński widzi wszędzie prawicowych ekstremistów, ale nie widzi swoich kolegów popierających masowe mordy na dzieciach poczętych, ani lewicowej tłuszczy wykrzykującej nienawistne hasła i napadającej obrońców dzieci. Politycy prawicowi mówią, że aborcja to temat zastępczy. Wielu biskupów nie ośmiela się nic na ten temat powiedzieć. Słowa Matki Teresy spełniły się w roku 2011 w Oslo, kiedy Breivik zamordował prawie setkę ludzi i w wielu innych miejscach. Dotyczą również Polski. Jeśli nie powstrzymamy zabijania najsłabszych, zginiemy. To, czy Polska przetrwa zależy od tego, czy Polacy przejrzą na oczy i przebudzą się do obrony najsłabszych. Nasza Fundacja działa, aby to przebudzenie moralne naszego społeczeństwa nastąpiło. Organizujemy w całym kraju publiczne modlitwy różańcowe i akcje informacyjne, które kształtują świadomość i mobilizują do działania. Z wielu relacji i świadectw wiemy, że nasze akcje nie tylko ratują życie dzieci w łonach matek, ale również życie wieczne ich rodziców. Przy okazji naszych pikiet, różańców i wystaw antyaborcyjnych, wiele osób korzysta z sakramentu pokuty (często po latach). Każdego dnia wychodzimy na ulice, głosimy prawdę o aborcji za pomocą dużych bannerów, megafonów, ulotek i broszur, oraz modlimy się. Nasz przekaz dociera codziennie do tysięcy ludzi. Gdy prawda o aborcji dociera do świadomości odbiorców, to następnie w ciszy ludzkich sumień dokonują się wybory między życiem a śmiercią. Na najbliższe dwa tygodnie zaplanowaliśmy kilkadziesiąt kolejnych akcji informacyjnych i publicznych różańców w miastach w całej Polsce. Każda taka akcja to nie tylko koszt wydruku materiałów i zakupu urządzeń, ale przede wszystkim logistyka, paliwo, transport, dojazdy wolontariuszy i zabezpieczenie prawne naszych zgromadzeń. W związku z tym, proszę Państwa o wsparcie finansowe, które pozwoli nam zrealizować harmonogram naszych akcji. Często, gdy planujemy kolejne kampanie, nasi sympatycy i darczyńcy pytają nas o konkretne rezultaty organizowanych akcji. Te rezultaty to właśnie przemienione sumienia kolejnych ludzi. Dlatego chcemy organizować nowe akcje i docierać do nowych ludzi. Aby było to możliwe w nadchodzącym czasie, proszę o Państwa pomoc. WPŁACAM Konto Fundacji do darowizn:79 1050 1025 1000 0022 9191 4667 Fundacja Pro – Prawo do życia ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków
Z wyrazami szacunku,
Mariusz Dzierżawski Fundacja Pro – Prawo do życia KRS: 0000233080 NIP: 1231051050 REGON: 010083573 ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków
To nie Rosjaszerzy dezinformację na temat poglądów politycznych zamachowca z Krakowa.
Minister cyfryzacji Polski, Krzysztof Gawkowski, reprezentujący rządzącą liberalną koalicję, twierdził, że Rosja jest odpowiedzialna za „ogromną falę dezinformacji”, która nastąpiła po zeszłotygodniowym ataku terrorystycznym na krakowskim Rynku Głównym.
Jednak prawda jest taka, że winę ponosi jego własny rząd: minister spraw wewnętrznych Marcin Kierwiński, bez żadnych dowodów, stwierdził, że sprawca był „zafascynowany skrajnie prawicowymi ideologami” i wyznawał „poglądy ultranacjonalistyczne”.
Później, dwie usunięte już strony mordercy na Facebooku ujawniły, że był komunistą, wyśmiewał katolicyzm i popierał prawa osób LGBT i aborcję – wszystkie te stanowiska były skrajnie przeciwne „skrajnej prawicy”. Nie pozostało to niezauważone w Polsce, w trakcie najgorszego kryzysu politycznego od początku lat 80., który nastąpił po zamachu stanu dokonanym przez liberalnego premiera Donalda Tuska pod koniec ubiegłego miesiąca – zamachu stanu, który w rzeczywistości oznaczał niemieckie przejęcie władzy w Polsce per procura, mające na celu przygotowanie Europy do wojny z Rosją. Opozycja jest przekonana, że to kłamstwo ma ją zdyskredytować.
Jarosław Kaczyński napisał na X, że twierdzenie Kierwińskiego „okazało się bezczelnym kłamstwem” i zażądał pociągnięcia go do odpowiedzialności.
Poseł sojuszniczy Dariusz Matecki napisał: „Uważam to za wykorzystanie tragedii i pretekst do ataków na środowiska konserwatywne. Uważam to za celową próbę wzniecenia polowania na czarownice przed Marszem Niepodległości. Wzywam Pana do natychmiastowej rezygnacji”. Jednak najbardziej przekonująca argumentacja wysunęła prawdopodobnie europosłanka Ewa Zajączkowska-Hernik, libertariańsko-nacjonalistyczna.
W odpowiedzi na to, że Kierwiński wycofał swoje kłamstwo i nazwał je po prostu niewinną „hipotezą”, napisała: „Hej Kierwiński! Jesteś szefem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, a nie internetowym trollem! A tak przy okazji, gdyby ustawa nr 3003 została podpisana przez prezydenta (nie daj Boże), ciekawe, czy umieściłbyś siebie na pierwszym miejscu na liście sankcji? Czy pozbawiłbyś się majątku za manipulowanie informacjami, mądralo?”
Miała na myśli niedawno uchwaloną ustawę – którą konserwatywny prezydent Karol Nawrocki może nadal zawetować – która przewiduje zamrożenie aktywów i konfiskatę mienia należącego do osób zaangażowanych w „ingerencję i manipulację w środowisku informacyjnym”. Wyłącznie minister spraw wewnętrznych miałby decydować o tym, co rzekomo stanowi „celowe, systematyczne, skoordynowane i nieautentyczne zachowanie w sferze informacyjnej, mające na celu znaczące wpłynięcie na opinie, poglądy lub zachowania odbiorców”.
Polski Instytut Ordo Iuris ostrzegł, że może to doprowadzić do kryminalizacji „zwykłych kampanii społecznych”. Zwrócił również uwagę, że umieszczenie Ukrainy i Stanów Zjednoczonych na liście krajów, dla których „korzyści lub interesu” takie kampanie byłyby kryminalizowane, jest „rażącym absurdem” i stoi w sprzeczności z polityką zagraniczną Polski. Wracając do wpisu Zajączkowskiej-Hernik: Kierwiński prawdopodobnie zostałby zobowiązany do ukarania się za kłamstwa na temat poglądów politycznych zamachowca z Krakowa.
Tak jak rządzący w Polsce liberałowie obwiniali Rosję za swój zamach stanu, tak teraz obwiniają Rosję za dezinformację wokół zamachu terrorystycznego w Krakowie – mimo że sami ponoszą za to odpowiedzialność.
Społeczeństwo jednak staje się coraz mądrzejsze i w końcu zaczyna kwestionować teorie spiskowe na temat Rosji. W końcu Kierwiński był niezaprzeczalnie źródłem kłamstwa, że sprawca był „zafascynowany skrajnie prawicowymi ideologami” i wyznawał „poglądy ultranacjonalistyczne” – co jeszcze bardziej dyskredytuje rząd Tuska.
Andrew Korybko jest amerykańskim analitykiem politycznym mieszkającym w Moskwie, specjalizującym się w globalnej transformacji systemowej do wielobiegunowości. Publikuje po angielsku na swoim blogu Substack. Jego niemieckojęzyczne treści są dostępne wyłącznie w TKP.
Lewicowy atak terrorystyczny w Krakowie nie powinien być wykorzystywany do odwołania Marszu Niepodległości
Andrzej Korybko 8 listopada 2026 r. korybko/the-leftist-terrorist-attack-in-krakow
Dwie usunięte już strony zabójcy na Facebooku sugerują, że tak naprawdę był lewicowcem, wbrew temu, co twierdził liberalny minister spraw wewnętrznych. Rządząca koalicja liberalna może jednak wykorzystać tę narrację i sam atak, aby odwołać zaplanowany na przyszły tydzień Marsz Niepodległości, który będzie jednocześnie protestem antyrządowym.
Minister spraw wewnętrznych, reprezentujący rządzącą koalicję liberalną, twierdził , że „wszystko wskazuje na to, że [zabójca] był zafascynowany ideologiami skrajnie prawicowymi” i wyznawał „poglądy ultranacjonalistyczne”. Jednocześnie jednak posty na jego dwóch usuniętych już stronach na Facebooku sugerują , że był „po prostu lewakiem, bandytą z Antify i anarcho=komunistą. Na każdym kroku kpił z chrześcijaństwa” i wspierał LGBT. Podobno publikował zdjęcia związane z grupą „skrajnie prawicową”, ale jego „posty w mediach społecznościowych są niespójne”.
„Wydaje się, że zawierały one posty antykatolickie i prokomunistyczne, a także posty w stylu mangi i anime”. Co więcej, „rzekomo uczestniczył w protestach proaborcyjnych w Polsce w 2020 roku”, dawał do zrozumienia, że jest dumnym komunistą i „pomalował paznokcie na czarno”. Pełne spektrum jego poglądów może wyjaśniać, dlaczego wybrał akurat to sobotnie popołudnie na atak, przed którym zabił również swoich rodziców i siostrę, [nie jest to udowodnione md] skoro odbywał się tam protest antyrządowy przeciwko zamachowi stanu „liberalnego” premiera .
Niezależnie od tego, czy ma to związek, czy nie, wizerunek lewicowego psychopaty dokonującego masowego mordu w miejscu, gdzie odbywał się antyrządowy protest, może jeszcze bardziej spolaryzować Polskę. Warto dodać, że kraj był już podzielony na pół między liberałów i konserwatystów, jeszcze zanim liberałowie użyli Ministerstwa Spraw Wewnętrznych do przejęcia Trybunału Konstytucyjnego, co w rzeczywistości jest niemieckim przejęciem władzy w Polsce przez pośredników, mającym na celu przygotowanie Europy do wojny z Rosją .
Jarosław Kaczyński zaapelował do zwolenników o odwołanie planowanych protestów przed Trybunałem w dniach 8-9 listopada, w związku z dwudniową żałobą narodową ogłoszoną przez prezydenta Karola Nawrockiego.
Polskie Święto Niepodległości przypada 11 listopada, a Marsz Niepodległości , który co roku odbywa się w Warszawie, ma być w tym roku liczniejszy niż kiedykolwiek, ponieważ konstytucjonaliści planują wysłać sygnał przeciwko puczystom. Nawrocki weźmie w nim udział jak zwykle .
W tym tkwią potencjalne polityczne konsekwencje tego lewicowego ataku terrorystycznego, ponieważ liberalny premier Donald Tusk może nakazać swojemu ministrowi spraw wewnętrznych i sprzymierzonemu z nim prezydentowi Warszawy odwołanie Marszu Niepodległości z powodów bezpieczeństwa. W takim scenariuszu wielu uczestników, być może w tym sam Nawrocki, może zignorować dekret. Mogłoby to doprowadzić do zaciętej konfrontacji między konstytucjonalistami a puczystami w sercu stolicy, w jedno z najważniejszych świąt w Polsce.
Za wcześnie, by dokładnie przewidywać, co się stanie, ale opisana powyżej sekwencja wydarzeń może być wybuchowa, biorąc pod uwagę nagromadzoną energię polityczną wywołaną przez zamach stanu Tuska sprzed niecałych dwóch tygodni.
Wracając do początku, masowe zabójstwo, do którego doszło w Krakowie, mogłoby zostać wykorzystane do wprawienia wszystkiego w ruch, jeśli rządząca liberalna koalicja obawia się tegorocznego marszu o zabarwieniu politycznym. Miejmy jednak nadzieję, że nie odwołają marszu, ryzykując potencjalnie brutalną konfrontację.
Drodzy czytelnicy, wyjaśnię wam teraz w około 2500 słowach, w ciągu około dziesięciu minut, rozwój sytuacji, która doprowadziła do obecnego stanu świata.
Mówi się, że wojna jest ojcem wszechrzeczy. Według greckiego filozofa Heraklita: „Wojna jest ojcem wszechrzeczy i królem wszechrzeczy. Niektórych czyni bogami, innych ludźmi, niektórych niewolnikami, a jeszcze innych wolnymi”.
Potrzebujemy jeszcze jednego pouczającego cytatu, zanim ustalimy niezbędne ramy teoretyczne dla naszego przedsięwzięcia. Ten cytat pochodzi (rzekomo) od francuskiego pisarza Victora Hugo: „Nic na świecie nie jest tak potężne, jak idea, której czas nadszedł”.
Oznacza to, że warunki dla potencjalnej realizacji planu muszą zostać stworzone w rzeczywistości.
II wojna światowa
Można argumentować, że II wojna światowa była walką wolnego świata zachodniego z przymusem, z podporządkowaniem ludzi faszyzmowi i komunizmowi. Tak właśnie ją przedstawiano.
O dziwo, wolny świat sprzymierzył się z komunizmem przeciwko faszyzmowi. To nigdy nie mogło się dobrze skończyć. Dlatego po zakończeniu wojny wybuchła tak zwana zimna wojna między Zachodem a komunizmem.
Czy zatem II wojna światowa toczyła się pod fałszywą flagą? Tak, pozory myliły.
Bystre umysły po stronie amerykańskiej przewidziały to już na wczesnym etapie. Wśród nich było wielu członków amerykańskiej agencji wywiadowczej OSS. Gdyby to od nich zależało, sprzymierzyliby się z narodowymi socjalistami przeciwko komunizmowi w czasie wojny. W końcu narodowi socjaliści przynajmniej uznawali własność prywatną, sprywatyzowali część gospodarki, a nawet nazywali siebie chrześcijanami. Co komunizm miał do zaoferowania w porównaniu?
Wielu Amerykanów chciało działać po drugiej stronie. To postawiłoby ich w sprzeczności ze stanowiskiem własnego rządu. Nikt nie mógł sobie na to pozwolić. Nawet amerykański wywiad, którego przedstawiciel w Szwajcarii, Allen Dulles, spotkał się z przedstawicielami niemieckiego rządu w Bernie pod koniec 1942 roku, jeszcze w czasie wojny. Dulles i jego sojusznicy mieli ambitne plany, wykraczające daleko poza cele wojenne amerykańskiego rządu. Ale nie nadszedł jeszcze czas na ich realizację. Nie nadszedł jeszcze czas na stworzenie nowego, dominującego sojuszu, który ostatecznie pragnął i nadal pragnie rządzić światem.
Amerykańska agencja wywiadowcza OSS (Biuro Służb Strategicznych USA)
Może trudno w to uwierzyć, ale OSS była pierwszą amerykańską agencją wywiadowczą. Założona w czerwcu 1942 roku. Co zaskakujące, OSS została rozwiązana 20 września 1945 roku, z dniem 1 października 1945 roku. Dlaczego? Politycy w Waszyngtonie obawiali się, że potężna, scentralizowana agencja wywiadowcza może w czasie pokoju przekształcić się w rodzaj tajnej policji. Kto by pomyślał? W Ameryce mawiano, że demokracja i wywiad są nie do pogodzenia. Jakieś 80 lat temu w krainie nieograniczonych możliwości wciąż panowała mądrość.
Czego się do tej pory nauczyliśmy? Wojna jest ojcem wszystkiego. Ludzie z OSS wiedzieli o tym i dlatego byli wściekli na pokój. Nie, pokój był nie do zaakceptowania. Ponieważ nie tylko pozbawił ich pracy, ale także zniweczył ich wielkie plany. Bez wojny nic z tego nie mogłoby się ziścić.
I tak szybko wybuchła nowa wojna. Początkowo nazywano ją po prostu zimną wojną. Zimna wojna rozpoczęła się w 1947 roku. Co się stało? Otóż prezydent Truman, który wcześniej zniósł OSS, w swojej Doktrynie Trumana w marcu 1947 roku oświadczył, że państwa powinny być chronione militarnie i gospodarczo przed rozprzestrzenianiem się komunizmu. Komunizm zakorzenił się już wówczas w krajach zachodnich, takich jak Włochy, Francja i Grecja.
Los chciał, że wkrótce pojawiła się potrzeba utworzenia nowej agencji wywiadowczej: CIA, którą założono w 1947 roku. 18 września 1947 roku.
Muszę wam teraz wyjawić prawdę, która była i jest niezwykle ważna. Pytanie: Kim byli ludzie pracujący w OSS w czasie II wojny światowej? Cóż, byli to synowie amerykańskiej elity. Synowie superbogatych i wykształconych. Prawdopodobnie znacie nazwiska takie jak Roosevelt, Vanderbilt, Carnegie, DuPont i Mellon. Ich potomkowie byli w większości członkami OSS. Więc elita miała wszystko pod kontrolą?
Cóż, nie do końca. Jeszcze nie. To był problem podczas II wojny światowej. Ale to był błąd, którego elita już nie popełni.
CIA
Pytanie: Kto pracował w CIA od września 1947 roku? Pewnie zgadliście: elita elit: milionerzy, bankierzy z Wall Street, najlepsi prawnicy, akademicy z Ivy League z Harvardu, Yale i Princeton itd., a także oczywiście przedstawiciele głównych mediów. Również Hollywood. Do CIA dołączali również generałowie i admirałowie. Rozumiecie? Myślę, że wystarczająco jasno wyraziłem tę ważną kwestię. O tak, szef CIA: Allen Dulles!!! Ten sam Allen Dulles z czasów II wojny światowej? Tak.
Dulles snuł ambitne plany. Pełen wiary. Wierzyli, że Amerykanie wygrali II wojnę światową. Ich gospodarka była wiodącą siłą na świecie. Ich armia była niepokonana. Co teraz miało się stać? Bez wojny.
Dzięki Bogu za Związek Radziecki i komunizm. W przeciwnym razie CIA nie miałaby nic do roboty. To byłaby katastrofa. Nie można po prostu najeżdżać i anektować innych krajów. Potrzebny jest dobry powód. Dlatego CIA będzie dozgonnie wdzięczna Związkowi Radzieckiemu. Związek Radziecki, podobnie jak dzisiejsza Rosja, był wygodnym celem wszelkiego rodzaju oskarżeń.
Jednak pod koniec 1947 roku CIA stanęła przed kolejnym, ogromnym problemem, oprócz zagrożenia pokoju: pieniędzmi. Budżet rządowy nie przewidywał żadnych środków dla agencji wywiadowczej. Skąd mieliby je zdobyć, jeśli nie z kradzieży? Kilka milionów darowizn od hojnych milionerów nie wystarczyłoby na długo. A mieli wielkie plany. Na skalę światową. To kosztowałoby pieniądze.
Los chciał, że OSS pomogło również chińskiemu przywódcy wojskowemu Czang Kaj-szekowi w wojnie domowej i dowiedziało się, w jaki sposób zdobywał on fundusze na wojnę: poprzez handel narkotykami.
To, co zamierzam twierdzić, zostanie oczywiście zaprzeczone przez CIA, ale wiele źródeł podaje jedno: CIA stała się największym handlarzem narkotyków na świecie. I największym „żebrakiem”. A w międzyczasie stała się niewiarygodnie bogata.
Nawet podczas II wojny światowej OSS musiało współpracować z mafią, ponieważ Amerykanie chcieli podbić Sycylię w 1943 roku. Mafia w USA ułatwiła usługi mafii sycylijskiej, co zaowocowało długotrwałą współpracą. W końcu ktoś musiał dostarczyć narkotyki do ludzi. CIA była na to za dobra.
Budżet CIA do dziś pozostaje tajemnicą. Nikt nie wie, ile pieniędzy do niego wpływa ani skąd pochodzą. CIA zatrudnia setki osób w samej swojej ulubionej kolonii, Niemczech Zachodnich. A ile to kosztuje?
Na całym świecie? Ściśle tajne. Szacuje się, że liczba osób bezpośrednio zatrudnionych przekracza 25 000. Co oni wszyscy robią całymi dniami? I ile to kosztuje?
CIA może teraz mobilizować całe armie, przemieszczać broń w ogromnych ilościach, zlecać zabójstwa, manipulować wyborami, instalować rządy według własnego uznania oraz całkowicie je kontrolować i obalać. Nikt nie odważy się wystąpić przeciwko CIA, symbolowi państwa głębokiego. Nie, Republika Federalna Niemiec nie jest państwem niepodległym. Republika Federalna Niemiec jest kolonią USA/CIA. Działa pod fałszywą flagą.
Rada Stosunków Zagranicznych (CFR)
CFR, założona w 1927 roku, zrzesza wysoko postawionych urzędników państwowych, superbogaczy z przemysłu i bankowości oraz wybitnych naukowców. Celem CFR jest opracowywanie strategii w kwestiach międzynarodowych. Innymi słowy, CFR wyznacza kurs globalnego podboju, współpracując z tysiącami think tanków, organizacji pozarządowych, fundacji, uniwersytetów i mediów na całym świecie.
Pytanie: Kto był prezesem CFR w 1947 roku? Odpowiedź: Allen Dulles.
Musiało ci to już olśnić. Co się stało? Cóż, prezydent Truman, który stworzył CIA, później nazwał ten czyn, nie bez powodu, największym błędem swojego życia. Szybko zdał sobie sprawę z powagi sytuacji. Prezydent Eisenhower, kilka lat później, ostrzegł swoich współobywateli. On również zrozumiał sytuację. Podobnie jak prezydent Kennedy, który również publicznie to stwierdził i obiecał rozbić CIA w pył. Cóż, CIA była szybsza i go zamordowała.
Nawet Donald Trump, niesłynący z intelektualnej przenikliwości, dostrzegł to i wielokrotnie potępiał „głębokie państwo”, które jego zdaniem zawładnęło Ameryką. Chciał z nim walczyć. Zdecydowanie. Skutek? Donald Trump jest częścią głębokiego państwa. Jest jego pracownikiem. Nic więcej.
Podsumowując: CIA, CFR i wiele, wiele think tanków i innych organizacji nie są częścią rządu USA. Wręcz przeciwnie: rząd USA jest częścią państwa głębokiego. Trump jedynie odgrywa rolę prezydenta. Jest artystą estradowym, którego zadaniem jest zapewnienie ludziom rozrywki, a przede wszystkim spokoju. To wszystko. Po drugie, może swobodnie bogacić się do woli, zgarniając miliardy.
Głębokie państwo
Przez wiele, wiele lat to słowo było uważane za symbol teorii spiskowych. Dziś używa się go otwarcie nawet w polityce. I nikt już nie mrugnie okiem. Dlaczego? Ponieważ głębokie państwo jest teraz tak mocno zakorzenione, że i tak nikt nie może zmienić faktów. Ludzie z głębokiego państwa robią, co chcą i jak chcą. Politycy przychodzą i odchodzą. Ale głębokie państwo stworzyło struktury władzy na wieki. Jak zamierzasz pokonać tak gigantyczną sieć władzy?
Wspomnę jeszcze, że Stany Zjednoczone mają teraz nie jedną, a osiemnaście (18!) agencji wywiadowczych. Osiemnaście! Czym one się zajmują przez cały dzień? Osiemnaście agencji wywiadowczych. I ile one kosztują?
Czy zauważyliście, że w całej pięknej Europie nie ma dziś ani jednego rządu, który ośmieliłby się wystąpić przeciwko Amerykanom? Ani jednego. To majstersztyk amerykańskich służb wywiadowczych. Naprawdę mają wszystko pod kontrolą. Brawo. Ogromne brawa.
W Niemczech pan Merz jest jednym z ulubionych pracowników CIA. Pan Merz pochodził z BlackRock. BlackRock jest częścią państwa głębokiego. Więc to takie proste. Robi to, co mu każą. Osoby trzecie. Nie ludzie!
Polityka już nie istnieje
Pan Merz jest dobrym przykładem nowego systemu, który obecnie panuje na Zachodzie. Nie ma już polityki w klasycznym sensie, do którego przyzwyczajone było starsze pokolenie. Wybory nie mają sensu. Teraz istnieją tylko modele biznesowe. Wszystko jest biznesem. Dlatego pan Merz idealnie nadaje się na to stanowisko.
Wszystkie te modele biznesowe nie mają jednak nic wspólnego z realną gospodarką, a jedynie z systemami finansowymi. Bo dziś światem rządzi pieniądz. Pieniądze i dług. Dlatego Merz gromadzi cały ten dług. Bo, oczywiście, ten dług należy do kogoś. Do kogo? Właśnie. Dla kogo pracuje Merz? Dla swojego pracodawcy. Dla kogo innego miałby pracować?
Te modele biznesowe stały się tak wyrafinowane, tak wszechogarniające i bezwzględne, że coraz częściej prowadzą do niewolnictwa. Muszą. Taka jest logika. Stałe miejsca pracy dla ogółu społeczeństwa będą wyjątkiem. Chyba że, oczywiście, pracujesz dla rządu. Wielu wysoko wykwalifikowanych ludzi opuści kraj. Co przyniesie przyszłość dzieciom?
Nawet prezes Audi odwrócił się od Niemiec i przenosi swoje miejsca pracy do Ameryki. Wielu emigruje do Chin. Bo Niemcy to wymierający gatunek. Zachód nie może już zwyciężyć nad Wschodem. Dlatego kraj musi zostać tak doszczętnie zniszczony, żeby przynajmniej Niemcy i Rosjanie nigdy nie… Pozostają tylko niezłomni optymiści i ci, którzy nie mają alternatywy. I oczywiście miliony imigrantów, którzy uprzykrzą życie Niemcom.
Taki jest plan. Zniszczyć wszystko. Nie planował tego wasz rząd federalny. Rząd federalny po prostu odgrywa rolę rządu federalnego. Pod fałszywą flagą. Tak jak Merz odgrywa rolę kanclerza. Pod fałszywą flagą.
Sieć władzy to arcydzieło.
Ludzie z CIA, przynajmniej ci z przeszłości, byli naprawdę czujni. Trzeba im to przyznać. Zbudowali gigantyczną sieć, która dominuje w świecie zachodnim i która dziś całkowicie kontroluje ciebie i twoją rodzinę.
Wszystkie organizacje międzynarodowe, z którymi się dziś spotykacie, są kontrolowane (wszystkie!) przez „USA”. Właśnie dlatego zostały założone. Zwłaszcza ONZ. Pod fałszywą flagą. Bank Światowy. Pod fałszywą flagą. MFW itd. I oczywiście wszystkie te wspaniałe organizacje w Europie. UE? Zdecydowanie. Pod fałszywą flagą. Niestety, von der Leyen dla nich nie pracuje.
Czy wiesz, że UE (Unia Europejska) nazywała się dawniej Europejską Wspólnotą Gospodarczą (EWG)? Dlaczego? Ponieważ była wspólnotą gospodarczą. To miało związek z ekonomią. Z biznesem. Dawno, dawno temu.
To nie przeszkadza von der Leyen. Ostatnio często jeździ do Kijowa, schlebia panu Zełenskiemu i negocjuje wojnę i pokój. Oczywiście nie w imieniu wyborców. Bo nie została wybrana. Negocjuje pod fałszywą flagą, w imieniu innych. UE to nic więcej niż firma-przykrywka.
Ursula von der Leyen ma nawet ministra spraw zagranicznych. To Kaja Kallas z Estonii, kobieta, która ewidentnie nie ma zielonego pojęcia o niczym. Ale to nie ma znaczenia. I tak nie została wybrana przez nikogo. Ta młoda kobieta mówi dużo i podróżuje pod fałszywym szyldem. Oczywiście Kaja uważa również, że wojna to dobra rzecz, zwłaszcza przeciwko Rosji. Pamiętacie supergwiazdę Annalenę Baerbock? Coś w tym stylu. Wspaniała kobieta. Wystarczy spojrzeć jej w oczy. Od razu widać, że na górze niewiele się dzieje.
Powtórzę: wciągnięcie takich niekompetentnych ludzi jak von der Leyen i Kallas, a także setek, tysięcy innych, do rządów i organizacji ponadnarodowych to prawdziwy majstersztyk. Państwo głębokie ma ciebie i mnie, państwo głębokie ma nas wszystkich w garści. I nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy!
Pod fałszywą flagą
Działanie pod fałszywą flagą ostatecznie oznacza: pozory mylą. Dzisiejsza demokracja to nic więcej niż gigantyczna bitwa propagandowa. Kłamstwa i oszustwa liczą się w systemie, który stracił wszelką moralną wiarygodność.
Nie, Covid to nie był Covid. Chodziło o kontrolowanie ludzi. 11 września nie był przede wszystkim atakiem terrorystycznym. 11 września uzasadniał siedem wojen. 11 września uzasadniał prawa o samostanowieniu. 11 września uzasadniał ograniczenia praw człowieka.
A na Ukrainie nie chodzi o demokrację ani żadne inne szlachetne wartości. Chodzi po prostu o osłabienie Rosji, a następnie jej aneksję. Bo ci przeklęci Rosjanie absolutnie odmawiają udziału w naszej grze. Rosjanom nie podoba się idea głębokiego państwa i globalizmu. Rosjanie chcą pozostać Rosjanami. W Rosji! Co za skandal! Za kogo oni się uważają? Za niepodległość? Nie, głębokie państwo nie może się na to zgodzić. Nigdy. Więc wojna jest konieczna. Wojna jest…
I tak, niestety, Niemcy muszą wrócić na front. Stalin o tym wiedział. Rosyjscy generałowie w Berlinie w 1945 roku wiedzieli: „Pewnego dnia znowu nasłają na nas tych głupich Niemców”. Jak zawsze: pod fałszywą flagą. Nie tłumaczyli ci tego w szkole. Ale teraz już wiesz.
Tak, pozory mylą. To, co widzisz/słyszysz w mediach, nie jest prawdą. Agencje wywiadowcze nie bez powodu nazywane są agencjami wywiadowczymi.
Udo Ulfkotte, były dziennikarz „Frankfurter Allgemeine Zeitung”, opisał, jak jego gazeta była kontrolowana przez CIA. Jego książka „Bought Journalists” ukazała się w 2014 roku. Udo Ulfkotte zmarł w 2017 roku. Operacja pod fałszywą flagą może się udać tylko wtedy, gdy wszyscy będą w niej uczestniczyć.
————
Jedno powinno być jasne: pieniądze mówią! Wszystkie te tajne organizacje mogą istnieć tylko dzięki systemowi finansowemu, który pozwala ludziom gromadzić miliardy bez żadnej realnej pracy. Jeśli ten system zostanie zastąpiony nowym, który uniemożliwi cudowne pomnożenie kapitału, wszystkie te tajne organizacje po prostu znikną z powodu braku pieniędzy. Ci, którzy nie mają pieniędzy, nie mają wasali ani najemników. „Humanitarna gospodarka rynkowa” została opracowana właśnie po to, by osiągnąć ten stan. I nie tylko. Pieniądze, które teraz płyną tajnymi kanałami, będą dostępne dla zwykłych ludzi i zapewnią powszechny dobrobyt. Nie wierzysz, że to możliwe? Przekonaj się sam, czytając to rewolucyjne dzieło. Zamów swój egzemplarz bezpośrednio u wydawcy tutaj lub kup go w lokalnej księgarni.
Na pewno śledziliście na bieżąco wypadki w Krakowie. Prawdopodobnie kiedy państwo będziecie to czytali, będziecie więcej wiedzieli niż ja pisząc ten felieton. W związku z tym nie skupię się na faktach i najnowszych doniesieniach, ale na konsekwencjach tego, co się stało, o czym wiemy na pewno. No wiemy na pewno jedną rzecz, że z tych mapek, na których pokazywaliśmy na różne sposoby statystyki Polski jako pewnej oazy bezpieczeństwa w Europie, zostały już a niej resztki. Dołączyliśmy do niechlubnego ciągu krajów zachodnich, gdzie uliczny terroryzm jest już smutną codziennością. Do tej pory żyliśmy w pewnej enklawie komfortu, że nam się to akurat nie przytrafi. Pamiętam do niedawna jeszcze te filmiki pod tytułem Polska bezpieczny kraj: możecie tutaj przyjeżdżać, osiedlać się. Dołączyliśmy do bardzo niefajnego klubu i wydaje się, że teraz dużym znakiem zapytania i potrzebą odpowiedzi będzie to, czy to są nasze przewiny, czy ogólnoświatowe trendy, do których Polska została obecnie dołączona.
Padło już w mediach pytanie, komu miałoby zależeć na chaosie w Polsce, bo się szuka po takich motywacjach ewentualnych winnych, jeżeli tacy gdzieś są. Nawet jeżeli się okaże, że był to atak jakiegoś samotnego wilka, w dodatku jeszcze niespełna rozumu, to i tak to pytanie warto sobie zadać i to troszeczkę inny sposób. Nie komu miałoby zależeć na chaosie w Polsce, ale odwrotnie: komu miałoby zależeć na stabilnej Polsce? Bo to pokazuje w jakim miejscu geopolitycznym znaleźliśmy się, na tyle, że tych podmiotów, którym by zależało na stabilnej Polsce nie jest tak wcale za dużo. No nie działa w związku z tym ta zasada, kto odnosi z tego korzyści: qui prodest. W związku z tym możemy sobie teraz wymienić, skoro doszło do takiej dyskusji, komu nie zależy akurat by w Polsce było spokojnie, co dowodzi mizerii naszej dyplomacji i geopolitycznego położenia.
PODEJRZANI
No na pierwszym miejscu jest na pewno Rosja. O tym się już teraz mówi. Zaraz dojdziemy do tego, że również ta dyskusja dzieje się również wewnętrznych powodów politycznych. To oczywiste, ale wydaje mi się, że ostatni bieg zdarzeń w Polsce zdaje się świadczyć, że Rosja niewiele musi robić, bo Polacy rozmontowują się dzielnie sami. Pytanie jest też takie, czy i Niemcom zależy na stabilnej Polsce, bo ostatnie wypadki pokazują, że nie za bardzo, szczególnie jeśli chodzi o Trybunał Konstytucyjny, gdzie wyraźnie, przynajmniej Unia, ale teraz i Niemcy ustawiły się po jednej stronie tego sporu, nie mogąc wytrzymać by siedzieć cicho. No pytanie jest też takie, czy Ukrainie zależy tak bardzo na stabilnej Polsce. Ostatnie moje spotkania na moim kanale Do Rzeczy z szefami wywiadu NATO i paroma analitykami pokazały, że Ukraina ma też tutaj interes, żeby Polska nie była zbyt mocna, a przynajmniej dawała się trzymać tutaj pod pewnym impasem, jeśli chodzi o kwestie związane z sabotażami, żeby móc na niej wymóc kontynuację bezkrytycznej pomocy. No i ale też jest pytanie po ostatnich wypadkach, czy rządowi zależy na stabilizacji sytuacji w kraju? To co się teraz dzieje w kwestii instytucji państwa, chociażby w przypadku Trybunału Konstytucyjnego, pokazuje, że tutaj ręka się nie za bardzo zawaha.
Co do tego, jak się potoczy dzisiejszy wieczór i wypadki, zdecydują ujawnienia, których jeszcze nie znamy i – uwaga! – możemy ich nie poznać, bo te ujawnienia faktów stojących przede wszystkim za tożsamością i motywacjami zamachowca mogą być wygodne dla władzy i mogą być niewygodne. W związku z tym dowiemy się o nich raczej tylko wtedy, kiedy co najmniej narracja wokół tego będzie korzystna dla władz, albo co najmniej obojętna dla zarządu. Ja się obawiam przerzucania odpowiedzialności: z jednej strony obarczaniem nieudolności policji, z drugiej strony mówieniem, że wszystko zostało dowiedzione, a bohaterscy policjanci walczą o życie. No dowiemy się w związku z tym wyłącznie to, na co pozwolą władze. Jeżeli się w ogóle czegoś dowiemy. Jak pamiętacie państwo z ostatnich lat większość kryzysowych przygód Polski nie została do tej pory wyjaśniona. Śledztwa się toczą w przypadku tych dronów, rakiet, różnych innych sabotaży i nie widać tutaj za bardzo końca.
Wydaje mi się, że akurat mamy tu moment krytyczny i właściwie formacyjny dla nowej sytuacji w Polsce i jednak będzie trzymana presja ze strony opinii publicznej, żeby do jakichś wniosków jednak dojść. No właśnie tak jak pisałem, pytanie do jakich? Jeżeli będą to moim zdaniem jakieś niekorzystne dla władzy, czy to zaniedbania, czy fakty z przeszłości, to się może okazać, że nie zostaną ujawnione. No, tak jak pisałem, kwestią polityczną staje się w tej chwili ustalenie tożsamości, powiązań i motywacji napastnika. Już w mediach słyszałem następujący głos eksperta, który mówił: „Odetchnąłem, kiedy się okazało, że jest to Polak”. No proszę państwa, to jesteśmy jednak w bardzo dużym matriksie, bo ten pan zaraz wytłumaczył, że no nie daj Boże byłoby tak, że to jest jeden z przedstawicieli nacji, z którą ostatnio mamy na pieńku i dopiero by się działo. W związku z tym widzę, że tutaj wielu komentatorów, ale i analityków trzyma mocno kciuki, żeby się tutaj ta linia poprawności politycznej utrzymała na dłużej, co moim zdaniem może grozić obiektywizmowi śledztwa.
PLEMIONA RUSZAJA DO BOJU
Cała sprawa już zostaje rozgrywana w kwestiach duopolu politycznych plemion. No, jedni oskarżają o to, że rezultat tej masakry w Krakowie spowodowany jest brakiem policji, która albo to stoi pod Trybunałem, albo przy obwodzie kaliningradzkim. No, reakcja rządu na początku była wymijająca. Na pewno się nie ma co spodziewać bicia w pierś, ale będzie tak mówione, że to co się stało, to się stało i będzie to, co żeśmy słyszeli przy tych wszystkich harcach z dronami, że system zadziałał prawidłowo, wszystko jest w porządku, a jednakowoż tam doszło do czego doszło i nie mamy się co spodziewać, że będzie kiedykolwiek lepiej. Tak było na początku, ale potem Tuski włączyły swoją starą maszynkę. Wyszedł minister z pogłosem i ogłosił oksymoron: „Wszystko wskazuje, że sprawca była zafascynowany ideologiami prawicowymi, choć będzie to podlegało sprawdzeniu”. To znaczy, ze minister już wie, że to prawicowiec, choć jeszcze nie sprawdził. Mamy więc już wrzucane kamyczki do ogródka, następne dni pokażą czy nie są to całe głazy.
Jeśli chodzi o odpowiedzialność polityczną, chciałem przypomnieć jeden przypadek, taki z Rygi 21 listopada 2013 roku. Tam zawalił się dach supermarketu Maxima. W wyniku czego, uwaga, uwaga, ustąpił pan premier, o nazwisku Dombrovskis. Wyobraźcie sobie państwo, że stało się to idąc po ścieżce pod tytułem: błędy budowlane-> brak nadzoru-> państwowy nadzór nad nadzorem budowlanym-> nad którym piecze wprawia premier. I doprowadziło to do odpowiedzialności premiera za tę katastrofę, który sam natychmiast podał się do dymisji. Wyobraźcie sobie państwo podobną sytuację w Polsce. Wydaje mi się ona niemożliwa, gdyż bez względu na to, co się teraz wydarzy, jeśli chodzi o śledztwo, to nie można tutaj mówić za bardzo o zorganizowanej formie zapobieżenia temu aktowi no terroryzm. Raczej bardziej o bohaterskiej postawie policjantów, wcale nie szkolonych do odpierania takich ataków.
A przypomnieć, że jesteśmy tutaj w reżimie, kiedy policji wydano długą broń maszynową z powodów właśnie zagrożeń terrorystycznych. Nie miało to już jednak przełożenia na to, żeby w centrum miasta, jakim jest rynek krakowski takie oddziały tam stały i dały natychmiastowy, odpór na tyle, żeby nie trwało to tyle czasu, łącznie z strzelaniem do ludzi na rynku i pościgiem, no i później interwencją policjantów, które mogliśmy obejrzeć na filmach. Pojawiły się informacje, że po pierwsze mimo tego, że rząd nas straszy od miesięcy, to w razie rzeczywistych zagrożeń okazało się, że ten cały alert nie spotkał się ze zorganizowaną gotowością. Więcej tam było straży miejskiej, strażaków i pogotowia niż oddziałów antyterrorystycznych. No i jeżeli tak to ma wyglądać ten stan podwyższonej gotowości polskich służb, to należy tutaj domniemywać bardzo dużą dozę niekompetencji.
POLITYCZNE HARCE NA TRUMNACH
Pojechali do Krakowa wszyscy święci, żeby poodbywać odprawy. To jest tak podobnie jak w czasie powodzi. Lepiej, żeby normalnie służby na miejscu robiły co trzeba, a nie marnowały czasu na PR-owskie transmisje z odpraw, gdzie nikt nie ma nic do powiedzenia konkretnego, oprócz robienia polityki. I tak będzie konieczne śledztwo nie tylko w sprawie zamachowca, ale przede wszystkim by przekonać się czy zadziałały te wszystkie procedury. I też znowuż obawiam się, że tutaj niewiele więcej się dowiemy, chyba że będą to same peany. Natomiast jeśli coś nie zadziałało to może być kiepsko z takim z takim myśleniem i przekazem w przypadku władz.
No, na pewno zaczęły się gusła polityczne. To znaczy całe to wydarzenie i tragedia od razu popadły w imadła wojny polsko-polskiej. Już widać mniej więcej jak to będzie wyglądało z narracjami. Raczej nie będzie wyciągania jak zwykle wniosków systemowych, tylko kto akurat w tym przypadku został winowajcą. Możemy się z jednej strony bardzo prosto domyśleć i już takie słowa padają, że to ci, którzy stali pod płotem Trybunału powinni stać na rynku w Krakowie. Jest to moim zdaniem bardzo duże nadużycie z taką formą narracyjną, nie polegającą zbytnio na prawdzie albo że policjanci i specjalsi byli pod obwodem kaliningradzkim, ponieważ po drugiej stronie granicy ktoś chodził z latarką po nocy.
Natomiast jestem pewien, a już się to pojawia, że zaraz zaczną tutaj fruwać wątki putinowskie. I może się skończyć znowu ze strony rządowej, że nikt nie zawinił. Natomiast wszyscy, którzy podważają kompetencje i zachowanie władz, to grają do jednej bramki z wiadomym mieszkańcem Kremla. No, PiS ustami Republiki sam wzywa do czegoś, przed czym niedawno ostrzegał. Wzywa bowiem do tego, żeby było więcej wojska na ulicach. Wystarczył, widzicie państwo, taki może nie incydent, ale taka tragedia, żeby się nagle okazało, że ci dotychczas obrońcy tego, żeby nie militaryzować ulic, sami już do tego wzywają. No i właśnie efekt jest odwrotny. Teraz właściwie Polacy mają słuchając się, nie wiem, chociażby TV Republiki uważać, że tego wojska policji jest za mało. Więc nagle to się obróciło o 108 stopni i ci, którzy utyskiwali na takie plany ze strony Tuska, sami będą za chwileczkę go wzywać do tego rodzaju działań.
MARSZ NIEPODLEGŁOŚCI
Stoi pod moim zdaniem dużym znakiem zapytania przyszłość Marszu Niepodległości. No i też znowu uwaga, być może na życzenie samych potencjalnych uczestników lub ich części. Moja córka, która się wybierała na Marsz, właśnie zadzwoniła do mnie mówiąc, że bardzo się zaczyna zastanawiać nad tym, czy przyjechać. Jest tą młodą matką dwuletniej córki i ja ją doskonale rozumiem. Nawet bym jej przyjazd odradzał. Zastanawiam się ile takich telefonów obecnie wykonują do siebie Polacy. No i to będzie oznaczało niestety spekulacje, że taki był cel zamachu w Krakowie, żeby ten marsz został odwołany przy aprobacie społecznej, co oznacza moim zdaniem natychmiastowe podniesienie temperatury politycznej zimnej wojny domowej, bo tu też będą oskarżenia o wręcz sprowokowanie takiej masakry jak w Krakowie Po to, żeby uniknąć politycznych konsekwencji niekorzystnych dla Tuska, jeśli chodzi o liczebność i przebieg Marszu Niepodległości. Oznacza to, że już jesteśmy w standardowej nawalance plemiennej, która będzie polegała już na tym kto odniósł korzyści, ale już w taki sposób ograniczający to do wojny polsko-polskiej.
Jedno można powiedzieć, że po 7 listopada nic nie będzie już takie samo. Kiedyś, nie wiadomo dlaczego, patrzyliśmy się z politowaniem na podobne sceny na Zachodzie. Piszę „nie wiadomo dlaczego”, gdyż nasze zawierzenie w polską wyjątkowość nie polegało na pewno na zaufaniu do służb, tylko na tym, że u nas to jakoś jest niemożliwe, że Polacy to są złote ptacy i u nas to żaden tam muzułmanin, inny terrorysta, putinista czy inny ekstremista nie narobi terroru ulicznego.
Właśnie słyszałem ostatnio jakiś pan powiedział, że typowy naziol zaatakował Krakowie. Nie wiem czy ten pan się kiedykolwiek spotkał z typowym naziolem. Nie wiem kto to jest naziol, zresztą. Moim zdaniem bardzo wątpliwe, żeby ten zamachowiec to był jakiś tam narodowiec, który strzelał z tego, co wychodzi, do kogo popadnie, bo mógłby jeszcze trafić w… narodowca. Czyli ta nasza wiara w to, że nas to ominie, polegała moim zdaniem na dosyć słabych podstawach. Jakieś przekonania, że nas to z niewiadomych powodów ominie, chociaż geopolitycznie, co do trendów migracyjnych, ale też i co do no sprawności naszych służb było przesądzone. Było wiadomo moim zdaniem, że prędzej czy później z tej mapy wyjątkowości Polska zniknie.
EFEKTY NA DŁUŻEJ
Ten moment moim zdaniem spowoduje zaostrzenie militaryzacji działań państwa, bo będzie miał swoje uzasadnienie. Obcinanie kolejnych kawałków praw obywatelskich – jest to do tego teraz super pretekst. Państwo, co pokazało za czasów covida, nie marnuje dziś takich okazji. Trudno, żeby się opozycja do tego, jak już widać dzisiaj nie przychyliła. W związku z tym, znowu jak za covida, będziemy mieli dwie parki do tej pory niby z walczących ze sobą partii, które akurat tutaj będą się nawzajem licytowały, kto jeszcze bardziej powinien dokręcić śrubę i co kto deklaruje. Do dziś każdy kto się temu sprzeciwiał – takiej militaryzacji działań państwa – był raczej ruską nucą, a od dziś będzie terrorystą.
Nad Polskę naciągnęły już ciemne chmury i cały horyzont chyba nam zapaskudziły, bo będziemy mieli za chwileczkę zgodę Polaków na zaostrzenie działań państwa, przyzwolenie powodowane strachem. Po prostu przechodzimy na kolejny poziom sterowania społeczeństwa za pomocą zarządzania paniką i to nastąpi na pewno bez względu na ustalenia śledztwa. Możemy powiedzieć sobie po prostu: do widzenia, albo nie daj Boże żegnaj, bezpieczna Polsko! Mam nadzieję, że odpowiedź na pytanie o powody utraty bezpieczeństwa Polski stanie się głównym tematem kampanii przed następnymi wyborami.
Jeśli te wybory w ogóle się odbędą…
P.S.
Ale zobaczyć ministra Żurka na konferencji w bojowym moro, to było warto. Ci ludzie nie mają wstydu, przebierają się „z ludem” na każde, coraz smutniejsze okazje upadku naszego kraju. Szkoda, że pan Żurek na konferencję ws. powodzi nie ubrał woderów (takie długie kalosze do pachwin), też by wyglądał adekwatnie do sytuacji. Aby być w tendzie proszę szykowac już strój więzienny – jak nie dla narodu, to dla siebie…
Zachodni cyrk informacyjno-komunikacyjny rozbił swoje namioty pośrodku błota i nie chce się stamtąd ruszyć: są tam słonie, tygrysy, linoskoczkowie, żonglerzy i klauni z plastikowymi pałkami, które uderzając wydają gwizd przypominający pierdnięcie.
Czekając na wyjaśnienie, co Trump zamierza zrobić z wojną przeciwko Iranowi – która zapewniła mu upragnione miejsce w historii jako bezwzględnego mordercy oraz jedną z najbardziej spektakularnych porażek wyborczych w ponad 200-letniej historii Stanów Zjednoczonych – należy zwrócić uwagę na utrzymującą się narrację dotyczącą Ukrainy, całkowicie pozbawioną sensu. Narracja ta wprawia w zakłopotanie nawet tych, którzy nie znoszą Zełenskiego i banderowców, utrzymywanych za miliardy przez CIA i Brukselę: Ukraina prawie już nie istnieje, straciła dwa całe pokolenia – zarówno tych, którzy zginęli, jak i tych, którzy wyjechali – ale bardowie tej wojny uparcie, z uporem osła żującego oset, twierdzą, że Rosja z trudem posuwa się naprzód, a tym samym wykazuje swoją słabość, kruchość i możliwość pokonania.
Ale droga młodzieży, czy mama niczego wam nie wyjaśniła? – Zostawiła was przed telewizorem, mając nadzieję, że to on zajmie się waszym wychowaniem, i dlatego jesteście tacy głupi? – Wydaje wam się, że kwestia terytorium jest problemem Rosji, która ma przecież dokładnie odwrotny problem, a mianowicie zbyt małą liczbę mieszkańców na terytorium wielkości kontynentu? – A poza tym, czy wydaje wam się prawdopodobne, że Moskwa, która w ciągu dziesięciu miesięcy zdobyła 18 procent terytorium Ukrainy (z wyłączeniem Krymu) przy mniejszej liczbie żołnierzy niż armia ukraińska, a teraz, gdy dysponuje dwukrotnie większymi siłami niż Kijów i zniszczyła znaczną część broni NATO dostarczonej nazistom, a także ma całkowitą przewagę w powietrzu, miałaby z tym trudności? – Czy nie przychodzi wam do głowy, że Moskwa wcale nie ma zamiaru podbijać terytorium Ukrainy, ale zmierza do kompletnego wyczerpania NATO, by w końcu przejąć kontrolę polityczną nad Kijowem?
Nie trzeba nawet tego domyślać się, zważywszy, że wszystkie rosyjskie postulaty zmierzają do tego samego celu: zdemilitaryzowanej i neutralnej Ukrainy, a więc na zawsze wykluczonej z NATO i wreszcie uwolnionej od roli antyrosyjskiego narzędzia, jaką państwa zachodnie przeznaczyły jej już w odległym 1917 roku. Postępujące osłabianie Sojuszu Atlantyckiego jest najlepszym sposobem na osiągnięcie tego celu i już przynosi efekty, biorąc pod uwagę, że ogromne wydatki na wsparcie reżimu w Kijowie powodują niemałe problemy społeczne w krajach europejskich. Co więcej, zaczynają one nawet wstrząsać obszarami rozbudowy zarówno NATO, jak i UE (są to dwie strony tego samego medalu dla tych, którzy mają czelność przypinać go sobie na piersi) na terytoriach wschodnich, czyli tych najbliższych Rosji, które zaczynają zdawać sobie sprawę, że – podobnie jak Ukraina – mogą zostać zaliczone na listę rzeczy do poświęcenia w otwartej wojnie przeciwko Moskwie.
Zostawmy na boku maleńkie kraje bałtyckie, których populacja odpowiada średniej wielkości miastu i które są całkowicie zdane na łaskę władców z Waszyngtonu i Brukseli, ale doskonale wiemy, że Polska, Rumunia i Węgry nieustannie balansują na krawędzi, a marionetki, którym powierzono rządy, poruszają się po terytorium, na którym stale czai się groźba wojny domowej.
Dlaczego Rosja miałaby narażać swoich żołnierzy, skoro jej strategia działa tak dobrze? – Oczywiście prowadzone są operacje wojskowe mające na celu otoczenie przeciwnika, ale służą one przede wszystkim zmęczeniu ukraińskiej armii, która jest już na skraju wyczerpania i zdolna jedynie do organizowania operacji medialnych. Znacznie większy wpływ ma niszczenie infrastruktury energetycznej i logistycznej Kijowa, co sprawia, że Zełenski i jego właściciele stają się znienawidzeni przez Ukraińców, ponieważ wojna nie jest już odległa – wkracza do domów pozbawionych światła i ogrzewania.
Krótko mówiąc, zdobycie terytorium jest w rzeczywistości bez znaczenia dla Rosji, a owi generałowie biurkowi zakładający pampersy, którzy prawdopodobnie nie sprawdziliby się w przypadku prawdziwej wojny, amerykańscy geopolitycy przekonani, że Ziemia ma kształt hamburgera, eksperci bez żadnego doświadczenia, naukowcy z wbudowanym wskaźnikiem wiatru, dziennikarze piszący pod dyktando… czyli cała inteligencja, jaką Zachód – a raczej jego cyrk – oferuje na potrzeby swoich widowisk – nic nie rozumie albo udaje, że nie rozumie, również dlatego, że przemysł zbrojeniowy i kręgi globalistów są dość hojne w dawaniu napiwków.
Jak powiedział Upton Sinclair: „Trudno jest wyjaśnić coś człowiekowi, gdy jego pensja zależy od tego, by tego nie rozumiał”.
„Wojna to pokój. Wolność to niewola” – George Orwell „Rok 1984”.
Do dzisiaj nie wiedziałem, kim jest generał Bogusław Samol i muszę przyznać, że bez tej wiedzy moje życie było lepsze. Niestety, ów generał w stanie spoczynku udzielił wywiadu dla Polskiego Radia 24, a ja wywiad przeczytałem. Tak, wiem, chcącemu nie dzieję się krzywda, więc sam sobie zgotowałem to zanurzenie się w odmętach szaleństwa.
Otóż według pana generała Rosja chce uśpić naszą czujność, zarówno społeczeństwa jak i służb specjalnych, i dlatego wciąż i wciąż atakuje nas hybrydowo. Powtarzam – atakuje, żeby uśpić czujność, czyli nas uspokoić. Co tu jest niezrozumiałe? Bokser, który zasypuje przeciwnika gradem ciosów, ma na celu uspokojenie tamtego przed zadaniem finalnego uderzenia. Kat wtłaczający do żył truciznę skazańcowi powoduje u niego chęć na zaplanowanie kolacji dla dwojga w przyszłym tygodniu. Uśpienie czujności poprzez atak. Clausewitz mógłby buty czyścić panu generałowi, jak dobrze, że ten już nie jest w czynnej służbie. I chyba powodem do odejścia nie był wiek, ale wyniki badań medycznych.
Paragraf 22 jest fajny, gdy opowieść o nim snuje Heller. Gorzej, gdy taką logikę stosuje osobnik onegdaj pełniący funkcje dowódcze w systemie bezpieczeństwa państwa.
Jeżeli ataki mają uspokoić atakowanego, to brak ataków powoduje u ofiary czujność i podejrzenie wobec państw nas nieatakujących, ze wkrótce taki atak przeprowadzą.
Jesteśmy więc w stanie wojny albo tuż przed z Niemcami, Czechami, Słowacją, Białorusią, Ukrainą i Litwą i w najbliższym czasie możemy spodziewać się inwazji ze strony tych państw. Jedynie Rosja nas nie napadnie, przynajmniej dopóki atakuje nas w sposób hybrydowy. Gdy przestanie, jak nic podciągnie wojska pod granicę z Polską. Ten „hybrydowy” oznacza naruszenie przestrzeni przez ukraińskie drony, ludzi z latarkami w obwodzie kaliningradzkim, dwóch zabitych w Przewodowie ukraińską rakietą, ale niesmak pozostaje, nacinanie szyn kolejowych, wysyłanie balonów z papierosami z Białorusi, alarmy bombowe w samolotach i o czym tam jeszcze pisały nasze media głównego nurtu. Wszystkiemu jest winny Putin. Nawet 100 konkretów w 100 dni sabotował i dlatego jest, jak jest.
A dlaczego Rosjanie to robią?
Pan generał spieszy z odpowiedzią. Robią to dlatego, że ciągle widzą wroga w Zachodzie, a przecież ten nie ma zamiaru atakować Rosji.
No patrzcie tylko – od lutego 2022 roku kolektywny zachód śle na Ukrainę uzbrojenie, amunicję, instruktorów, „urlopowanych” specjalistów od systemów walki, a ta cholerna Rosja myśli, że to zagrożenie dla jej egzystencji.
Przecież to jak z uśpieniem czujności poprzez atakowanie. Jeżeli NATO i UE wspomaga wysiłek wojenny Ukrainy, to tylko i wyłącznie w celu propagowania pokoju, a nie w celu osłabiania potencjału militarnego Rosji, celem rozszarpania osłabionej. Jak można pomyśleć inaczej? Przecież to niedorzeczne. Oczywiście według Samola i samolo-podobnych.
To tyle. Idę wypić pół litra wódki, żeby wytrzeźwieć.
Gdy amerykański reset z Mińskiem i potażowe miliony Trumpa wchodzą do gry, Siergiej Cichanowski – prosto z USA – dymisjonuje własną małżonkę i obnaża cyrk zachodnich elit.
A to się porobiło! Siergiej Cichanowski – białoruski bloger i mąż „prezydentki” Białorusi, tej samej, którą zachodni, „cywilizowany” świat od lat z namaszczeniem przedstawia jako niezłomną „przywódczynię” demokratycznej Białorusi – wziął się i zeźlił. Chłopina najwyraźniej otrząsnął się już z więziennej traumy, spojrzał na mapę dotacji i zaczął głośno upominać się o swoje. Co ciekawe, pod lupę wziął nie tylko małżonkę, ale i całe jej polityczne zaplecze, któremu podatnicy na Litwie, a teraz w Polsce, posłusznie zapewniają wikt, opierunek i luksusowe zakwaterowanie.
W swoich transmisjach na żywo, nadawanych prosto z bezpiecznej Ameryki, Cichanowski bez owijania w bawełnę wylał rzekę frustracji. Zapalnikiem okazał się ckliwy wywiad Swietłany, w którym opowiadała o problemach zdrowotnych ich syna. „Biuro Swietłany Cichanowskiej postąpiło nisko i podle, zaczynając wykorzystywać moje dzieci do własnych celów” – grzmi prawdziwy autor wydarzeń z 2020 roku. Bloger wprost zarzuca sztabowi żony, że bezczelnie żeruje na prywatnych dramatach, byle tylko podreparować jej polityczny PR. Jakby tego było mało, oskarża tak zwany „gabinet przejściowy” o ordynarne wygumkowywanie jego własnych zasług. Sztabowcy mają ponoć na gwałt przepisywać historię, byle tylko wmówić światu, że Swietłana była rewolucjonistką jeszcze zanim stało się to modne i opłacalne. „Chcą przekonać wszystkich, że przed latem 2020 roku była bojowniczką, tylko na innym froncie” – konstatuje z ironią Cichanowski.
Najlepsze zostawia jednak na koniec, bezlitośnie obnażając kulisy politycznego awansu żony. Według niego Swietłana bezwstydnie wykorzystała jego wizerunek i popularność wyłącznie po to, by dorwać się do zachodnich grantów i międzynarodowego wsparcia. Kim zresztą była? Cichanowski przypomina bezlitośnie: była jedynie kandydatką techniczną, na którą zmęczeni Białorusini zagłosowali z braku laku. Poparcie dla niej samej było zerowe, bo nikt jej nie znał. Ludzie wiedzieli tylko, że to żona blogera, któremu reżim zablokował start. „Dopuszczając się oszustwa i przypisując sobie moją grupę inicjatywną, zdołała się zarejestrować. A zarejestrowano ją tylko dlatego, że dla Łukaszenki nie stanowiła żadnego zagrożenia” – podsumowuje mąż-założyciel.
I oto mamy kuriozalny finał tego politycznego teatrzyku. Człowiek, wokół którego kręciła się cała białoruska rewolucja, jednym nagraniem dymisjonuje „prezydentkę” kreowaną przez światowe salony. Przedstawia ją we właściwym świetle: jako uzurpatorkę, która ukradła mężowi sztab, by przez kolejne lata objeżdżać zachodnie parlamenty, buńczucznie wydawać „dekrety”, obsadzać fikcyjne „ministerstwa” i – mówiąc wprost – doskonale bawić się za zagraniczne fundusze.
Rodzinny biznes właśnie spektakularnie rypnął, a smaczku całej sprawie dodaje fakt, skąd Cichanowski nadaje swoje rewelacje. Chłop siedzi obecnie w USA – kraju, który całkiem niedawno sam wyciągnął go z łagru. I tu zaczynają się prawdziwe schody dla „pani prezydent”. Waszyngton pod batutą Donalda Trumpa bezceremonialnie przystąpił do normalizacji stosunków z Mińskiem, zdejmując sankcje z białoruskiego potażu w zamian za tańsze nawozy i kolejne gesty ze strony Łukaszenki. Amerykanie i Białorusini robią potężne biznesy, dogadują się ponad głowami emigracyjnych celebrytów, a Cichanowski zza oceanu bezkarnie demoluje mit swojej małżonki. Co z tego będzie? Ciekawe, kiedy Biały Dom oficjalnie odwoła upadłą „prezydentkę”, skoro stała się już tylko zbędnym, wizerunkowym balastem w wielkiej potażowej grze.
Ten cyrk bezlitośnie obnaża i ośmiesza samozwańcze światowe „elity”, które z uporem maniaka próbują dokonywać ręcznie sterowanych przewrotów w innych krajach. W pogoni za geopolitycznymi mirażami, te genialne salony, bez mrugnięcia okiem, okradają własne społeczeństwa. I to nie tylko z ciężko zarobionych pieniędzy podatników, pieniędzy topionych na utrzymanie fikcyjnych rządów na uchodźstwie, ale przede wszystkim – z resztek narodowego honoru. Skoro sam założyciel tego ruchu potwierdza, że całe przedsięwzięcie okazało się maszynką do dojenia grantów, a amerykańscy sponsorzy właśnie zmieniają front, to może czas najwyższy, by przynajmniej w Polsce ktoś poszedł po rozum do głowy? Pora odebrać tej pani klucze do rządowych posiadłości i przestać kompromitować własne państwo dalszym jej honorowaniem. Pytanie, rzecz jasna, pozostaje retoryczne.
Gdybym miała krótko podsumować wydarzenia ostatnich dni pod Trybunałem Konstytucyjnym, sparafrazowałabym słynne tłumaczenie się Radka Sikorskiego z afery taśmowej: „polscy patrioci” zrobili „łaskę” DonaldowiTuskowi. Nie ma jednak tak lekko. W niniejszym artykule poznęcam się nad nimi wszystkimi nieco dłużej.
Wywołanie potężnej awantury wokół TK nie było przypadkowe. Dlaczego akurat teraz rozgorzały tak zaciekłe pyskówki, a nawet doszło do przepychanek w obronie organu powołanego w PRL? Być może chodziło o to, by odwrócić uwagę oddruku sejmowego nr 3003, na co zwrócili już uwagę niektórzy kumaci obserwatorzy.
Szczególnie bystry obserwator, Krzysztof Zagozda, postrzega wydarzenia wokół TK nieco szerzej. Zdaniem publicysty to kolejny polityczny spektakl sterowany przez Sanhedryn, w którym patriotyzm i narodowe emocje służą manipulowaniu Polakami oraz budowaniu nowego mitu jedności prawicy, gdzie Kaczyński i Braun, mimo pozornych różnic, wpisują się w tę samą grę, a Polacy po raz kolejny dają się wciągnąć w przedstawienie, nie dostrzegając, kto naprawdę rozgrywa tę partię.
W tym kontekście warto dodać, co ma do powiedzenia szara eminencja III RP. Żyd z Charkowa, który trzęsie polską polityką, czyli Józef Orzeł, z nadzieją spogląda na Karola Nawrockiego i przypisuje mu znacznie większą rolę niż tylko funkcję prezydenta. Orzeł widzi w nim potencjalnie kluczowego patrona i integratora całej prawicy, z Konfederacją [najwyraźniej jedną i drugą] włącznie.
Uważam, że spostrzeżenia Zagozdy są zasadne. Coś jednak nie zostało za kulisami dopracowane, bo póki co nowo namaszczony wódz polskiej prawicy, mimo napinania mięśni i robienia groźnej miny, wychodzi raczej na mięczaka. Na całej awanturze Tusk wyszedł bowiem nieco lepiej niż Nawrocki, w czym – o ironio! – kluczową rolę odegrali przeciwnicy premiera, stający murem za prezydentem.
WSZYSCY COŚ NABROILI
W sporze o Trybunał Konstytucyjny obie strony konfliktu mają coś na sumieniu. Zaczęło się w 2015 roku, kiedy prezydent Andrzej Duda odmówił odebrania ślubowania od trzech sędziów prawidłowo wybranych przez Sejm kończącej kadencję koalicji PO-PSL.
Tymczasem art. 194 Konstytucji przyznaje Sejmowi kompetencję wyboru sędziów TK, a prezydent nie ma kompetencji do zatwierdzania ani wetowania wyboru sędziów przez Sejm. Potwierdził to sam Trybunał w wyroku K 34/15 z 3 grudnia 2015 roku. Trzeba jednak pamiętać, że w tym samym czasie Sejm wybrał również dwóch sędziów niezgodnie z Konstytucją.
Podobne kontrowersje powróciły za prezydentury Karola Nawrockiego, który odmówił odebrania ślubowania od nowo wybranych sędziów TK. Choć prezydent nie może dowolnie blokować objęcia urzędu przez osoby prawidłowo wybrane przez Sejm, ustawa przewiduje składanie ślubowania właśnie wobec głowy państwa. Dlatego skuteczność ślubowania złożonego z pominięciem prezydenta pozostaje przedmiotem sporu prawnego.
Oliwy do ognia dolały ostatnie, chaotyczne próby odsunięcia od kierowania Trybunałem prezesa Bogdana Święczkowskiego i wiceprezesa Bartłomieja Sochańskiego. W działaniach tych powoływano się na konkretne przepisy, jednak ich zastosowanie w tej sytuacji budzi poważne wątpliwości prawne i sprzeciw znacznej części prawników. Próby przejęcia sterów za pomocą wewnętrznych zarządzeń, przy udziale służb mundurowych, tylko pogłębiły chaos wokół Trybunału.
Sytuację pogorszyło zachowanie rządu, który odmówił publikacji niewygodnych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Nawet jeśli gabinet premiera ma rację, kwestionując status obecnego TK, władza wykonawcza nie może przecież sama decydować, które orzeczenia jej się podobają, a które nie.
W związku z tym „prawdziwi polscy patrioci” ruszyli z odsieczą pod bramę Trybunału Konstytucyjnego. Nagły kryzys i zaostrzenie sporu o kierownictwo TK zaskoczyły Nawrockiego w przestworzach, gdy leciał z oficjalną wizytą do Senegalu. Natychmiast podjął decyzję o zawróceniu samolotu, przerwaniu podróży i powrocie do kraju.
Po wylądowaniu w Polsce prezydent pojechał prosto pod Trybunał Konstytucyjny, gdzie w drzwiach doszło do szarpaniny z sędziami blokującymi wejście. Nawrocki zignorował ostrzeżenia swojej ochrony i siłą przecisnął się do środka budynku. Rząd oskarżył go o fizyczny atak na sędziów (w tym kobietę), natomiast otoczenie prezydenta twierdziło, że to jego nietykalność została naruszona. Po spędzeniu nocy w gmachu TK prezydent opuścił budynek nad ranem, niczego nie osiągnąwszy.
W międzyczasie przed siedzibą Trybunału wyrosło miasteczko protestacyjne, tworzone przez działaczy opozycji, Kluby „Gazety Polskiej”, rolników i „Solidarność”. Demonstranci z biało-czerwonymi flagami zaczęli blokować budynek, aby uniemożliwić przejęcie go przez rząd i policję.
Choć przeciwnicy premiera (tzw. „obóz patriotyczny”) grzmieli z powagą o zamachu stanu, ich wiec protestacyjny szybko przerodził się w festyn – z wesołymi śpiewami, grochówką i ulicznym handlem. Nie zabrakło też prześmiewczych inscenizacji, z udziałem przebierańców w mundurach ZOMO.
Całość transmitowała Telewizja Republika, a fragmenty nagrań trafiły do internetu i rozeszły się w mediach społecznościowych. Dzięki temu szeroka publiczność dowiedziała się popisach wokalnych posła Michała Wójcika oraz nowym biznesie Tomasza Sakiewicza. Wysługująca się partii PiS stacja telewizyjna ruszyła bowiem ze sprzedażą pamiątkowych zegarków „obrońcy ojczyzny”. Pecunia non olet.
OKIEM PRAWNIKÓW
Zanim jeszcze rozkręcono imprezę z tanecznymi szlagierami, na której zarabiają „prawdziwi patrioci”, awanturą wokół TK zainteresowały się zagraniczne media. Początkowo z zewnątrz wyglądało to całkiem poważnie, gdyż znajomi z innych krajów pisali do mnie zmartwieni, dopytując o sytuację w Polsce. Przyznaję, że nie taka prosta sprawa wyjaśnić polskie bagno zagranicznemu obserwatorowi.
Poprosiłam znajomych prawników, żeby wytłumaczyli to możliwie najprostszym językiem.
Adwokat Paweł Czuga, powiedział wprost:
„Dawno straciłem rachubę i przestałem śledzić spór, który zaczął się już w 2015 r., kiedy ustępujący Sejm z większością PO i PSL, na podstawie specjalnie przygotowanego przepisu nowej ustawy o TK, 8 października 2015 r. wybrał „na zapas” pięciu sędziów Trybunału, w tym dwóch na miejsca, które zwalniały się dopiero w grudniu (czyli w kadencji nowego Sejmu już z większością PiS). Trybunał w wyroku z 3 grudnia 2015 r. (K 34/15) uznał, że w tej części przepis był niezgodny z Konstytucją.”
Prawnik dodał:
„Stawiam diamenty przeciwko orzechom, że niewielu z protestujących w ogóle pamięta, od czego zaczął się cały problem, i rozumie, na czym polegały dalsze działania PiS oraz na czym polegają obecne działania PO. Nie mówiąc już o tym, kto miał prawo zwołać Zgromadzenie Ogólne i dlaczego dla jednych ośmioro sędziów to wymagane kworum, a dla drugich za mało.”
Prawniczka Joanna Modzelewska uważa, że spór wokół Trybunału Konstytucyjnego jest niezrozumiały z perspektywy obywateli. Moja rozmówczyni podziela opinię, że wielu z nich opowiada się za swoimi liderami politycznymi, nie umiejąc ocenić sytuacji prawnej.
„Jest tu kilka wątków: historyczny, polityczny, logiczny, celowościowy, sytuacyjny. Zacznę od tego co najprostsze, czyli kwestii odbioru przysięgi sędziów powołanych przez sejm. Niedawno doszło do szarpaniny w TK z prezydentem Nawrockim, który wykrzyczał do sędziów, że nie są sędziami bo nie złożyli przysięgi. Jaki to problem by w takim momencie udać się do jednej z sal trybunału (będąc w środku) i będąc obok siebie wysłuchać ich przysięgi? To byłoby rozwiązanie problemu w dużej jego część i nie generowałoby kolejnych.”
Zdaniem Modzelewskiej to najprostsze wyjaśnienie, że problem tkwi gdzie indziej.
„W tym miejscu warto też wspomnieć, że pensja sędziego tj. około 50 tys. miesięcznie, a emerytura to ok. 30 tysięcy – tyle ma według oficjalnych źródeł Krystyna Pawłowicz z ramienia PiS. Oznacza to, że pensja sędziego jest wyższa niż pensja prezydenta. Warto też spojrzeć na kwestię potocznie nazywanych sędziów dublerów, czyli sędziów na zapas. To istotne zarzewie konfliktu. PiS powołał dodatkowe osoby do składu co dało możliwość różnego liczenia kworum.”
Prawniczka dostrzega również inny ciekawy aspekt dotyczący osób związanych z PiS, które z oburzeniem mówią teraz o rzekomym zamachu stanu. Modzelewska przypomina, że PiS bardzo ceni sobie doktrynę Piłsudskiego i chętnie się na nią powołuje. Tymczasem to właśnie ich idol, Józef Piłsudski, dokonał zamachu stanu.
CZY JEST CZEGO BRONIĆ?
Paweł Czuga ubolewa, że Trybunał Konstytucyjny, w którego obronie śpiewa się dziś „Rotę”, sam rzadko bronił obywateli. Adwokat zaczął sypać przykładami. Oto niektóre z nich:
„W wyroku z 7 maja 2014 r. (K 43/12) Trybunał nie dopatrzył się niczego niekonstytucyjnego w podniesieniu wieku emerytalnego do 67 lat (czytaj: harujcie do śmierci). W wyroku z 4 listopada 2015 r. (K 1/14) pobłogosławił przeniesienie do ZUS ponad połowy oszczędności zgromadzonych w OFE, przypominając, że prawo do zabezpieczenia społecznego „nie oznacza prawa do uzyskania świadczenia o określonej wysokości” (czytaj: twoje pieniądze nie są twoje tylko nasze)”.
Zdaniem Pawła Czugi, Trybunał nie tylko nie chronił praw socjalnych obywateli. Nie chronił również wolności słowa i wolności zgromadzeń.
„W wyroku z 30 października 2006 r. (P 10/06) TK uznał, że karanie za zniesławienie z art. 212 k.k. jest zgodne z wolnością słowa z art. 54 Konstytucji, i dodał, że „zaostrzenie odpowiedzialności karnej za zniesławienie »medialne« jest więc uzasadnione” (czytaj: sprawa karna za post w Internecie). W wyroku z 16 marca 2017 r. (Kp 1/17) zaakceptował uprzywilejowanie zgromadzeń „cyklicznych” kosztem wszystkich innych i uznał to ograniczenie wolności zgromadzeń za proporcjonalne (czytaj: wszyscy mogą demonstrować, ale niektórzy bardziej).”
Adwokat przyznał ponadto, że z bezczynnością Trybunału wobec problemów obywateli zetknął się również osobiście. W październiku 2025 roku złożył skargę do TK w ważnej sprawie dotyczącej wolności słowa, którą obecnie tłamszą przepisy karne. Do dziś nie ma żadnej informacji, co się z nią dzieje.
Modzelewska zauważa, że dyskusja czy istnienie Trybunału Konstytucyjnego ma w ogóle sens pojawia się co jakiś czas. Prawniczka zachęca do analizy, by na chłodno spojrzeć komu zależy na rozchwianiu sytuacji w kraju oraz kto ma interes w przewrocie i przejęciu władzy. Jej zdaniem nie są to rządzący.
„To już kwestia prostej logiki. Upraszczając: gdy biblijny król Salomon zaproponował przecięcie dziecka dwóm kobietom twierdzącym, że są matkami – prawdziwa matka oddała dziecko, bo nie chciała jego śmierci. I tu podobnie – ten kto zwodzi ludzi do podgrzania konfliktu – nie chce dobra i bezpieczeństwa kraju. A analizy przepisów, która są proste, nie wymagają wielu głów i tłumaczeń. One są proste.”
Paweł Czuga nie zamierza się pochylać nad sytuacją pod Trybunałem. Jego zdaniem, z punktu widzenia obywatela jest to kwestia całkowicie nieistotna.
„Całe to zamieszanie służy wyłącznie dalszemu dzieleniu społeczeństwa i odwracaniu jego uwagi od rzeczywistych problemów, z którymi zmaga się kraj, a także zbijaniu punktów poparcia przed nadchodzącymi wyborami. Szczególny niesmak budzi we mnie widok politycznych kreatur, które stają na czele protestujących i grają na tanich emocjach swoich wyborców” – podsumował gorzko adwokat.
LANSOWANIE NA TRYBUNALE
Piknik pod Trybunałem Konstytucyjnym okazał się dobrą okazją nie tylko do zbijania kapitału politycznego, ale także szeroko pojętego lansu. W mediach społecznościowych Polacy prześcigali się w komentowaniu sporu, o którym nie mają pojęcia. Przez kilka dni wyskakiwały mi na Facebooku czyjeś zdjęcia w sędziowskiej todze, takie przerobione przez AI.
Przy tej okazji nie mogło zabraknąć dyżurnych „patriotycznych celebrytek” czyli Marianny Schraiber i Samueli Torkowskiej. Pod bramę Trybunału przybiegły (oddzielnie) z polską flagą, by bronić nie wiadomo czego. Dumnie pozowały z biało-czerwoną na tle kordonu policyjnego. Winszuję – lajkom pod foto nie było końca.
Obie przed laty rozpoczęły karierę w „Top Model”, lewackim reality show nadawanym przez antypolską szczujnię TVN. Najpierw pozowały do zdjęć ocierających się o pornografię, a potem weszły w buty prawicowych dziennikarek. Klasyka gatunku.
Ta pierwsza przykleiła się do PiS, a swego czasu dostała nawet autorski program w telewizji wPolsce.24, propagandowej tubie tej partii. Karierę rozbudowała na głośnych romansach i mordobiciu za pieniądze na galach MMA.
Ta druga zakręciła się koło Konfederacji Korony Polskiej i Kamratów. Aktorom ogrywającym rolę największych antysystemowców w Polsce, najwyraźniej nie przeszkadza jej przeszłość. W 2020 roku zapolowała na golasa ze swoim facetem do sesji zdjęciowej promującej zamordyzm covidowy pod hasłem „zostań w domu”.
Ale co tam jakaś modelka, która zapewne chciała sobie tylko dorobić. Ciekawsze jest to, że koncesjonowani antysytemowcy dość szybko zapomnieli, iż zamordyzm covidowy firmował także obecny prezydent, który wygrał wybory dzięki ich poparciu.
Przypominam zatem, że w czasie fałszywej pandemii Karol Nawrocki popierał drakońskie obostrzenia wprowadzane przez rząd PiS (wspierany w tej kwestii przez PO) i aktywnie promował szprycowanie. Jako dyrektor Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku był m.in. twarzą akcji informacyjnych, rygorystycznie egzekwował obostrzenia sanitarne, a muzealny apartament wykorzystywał do izolacji i pracy zdalnej.
Obowiązkiem wolnych i niezależnie myślących osób jest pamiętać po wsze czasy i nieustannie przypominać, że rządowe restrykcje w tamtym okresie, w tym drastyczne ograniczenie dostępu do pomocy medycznej, przyczyniły się do blisko ćwierć miliona nadmiarowych zgonów Polaków i wielu innych tragedii naszych rodaków. Firmowanie towarzystwa mającego krew na rękach jest niewybaczalną hańbą.
„Polscy patrioci” najwyraźniej zapomnieli także o tym, że prezydent którego teraz tak mocno wspierają, jeszcze kilka lat temu, jako prezes IPN, w wywiadzie dla PAP powielał antypolską narryrację, mówiąc o Polakach mordujących Żydów w Jedwabnem. Teraz robią z Nawrockiego bohatera, który „dla ojczyzny ratowania” wrócił się przez morze, przerywając podróż do Senegalu.
Nakręcanie tego całego szaleństwa podbił Grzegorz Braun, który jest zdecydowanie lepszym reżyserem niż politykiem. Najpierw zrobił sobie uśmiechnięte selfie z Jarosławem Kaczyńskim na proteście pod TK. Potem poleciał do PiS-owskiej telewizji wPolsce24, gdzie budował dramaturgię, formułując alarmujące twierdzenia dotyczące rzekomego zagrożenia dla życia obecnego prezydenta.
Aby uzasadnić swoje obawy o życie Karola Nawrockiego, Braun wprost odwołał się do losu prezydenta Lecha Kaczyńskiego, który zginął w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem.
W tym kontekście chcę przypomnieć głośny wywiad (ponad milion wyświetleń na YouTube), jakiego 15 lat temu udzielił mi generał Sławomir Petelicki. Domagał się on postawienia Donalda Tuska przed Trybunałem Stanu z powodu sposobu, w jaki ówczesny rząd postąpił po katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 roku.
Petelicki sugerował ponadto, że bałagan panujący w Polsce mogą zmienić tylko wyborcy przy urnach. Zdecydowanie się pomylił. Kolejne wybory wygrał PiS, który rządził przez dwie kadencje, mając do dyspozycji prezydenta Andrzeja Dudę oraz wiele innych narzędzi.
Jakoś nigdy nie postawili Tuska przed Trybunałem Stanu, mimo iż słynny generał podał im powód i argumenty na tacy.
ODBIERANIE WŁASNOŚCI
Czy w państwie prawa można naprawiać wcześniejsze naruszenia Konstytucji poprzez działania, których zgodność z prawem również budzi poważne wątpliwości? Joanna Modzelewska przyznała, że odpowiedź na to pytanie wymaga uwzględnienia szerszej perspektywy historycznej i zastanowienia się, jaki punkt odniesienia przyjąć.
„Czy powinien nim być okres rządów PiS? A może rok 1989 lub nawet czasy po II wojnie światowej?Odpowiedź nie jest prosta. Dam podpowiedź. Żeby żyć trzeba mieć. Na czym polegała zmiana systemu po II wojnie światowej? Na zmianie klas społecznych. Na likwidacji tzw. burżuazji, tzw. obszarników, tzw. posiadaczy ziemskich. Czyli na pozbawieniu praw i własności.”
W tym kontekście Modzelewska uważa, że kluczem do oceny jest sprawdzenie co zrobiono w zakresie przywracania zagrabionego mienia Polakom.
„Za rządów PiS cała Polska poznała problem reprywatyzacji. Bierut po II wojnie światowej odebrał masowo własność Polakom. Po 1989 roku nie było łatwo ją odzyskać. Ale – co ciekawe – właśnie za rządów PiS Trybunał Konstytucyjny zablokował możliwość odzyskania mieniazagrabionego przez komunistów. To niewygodny fakt. Ale wart świadomości przy ocenie. A zatem trzeba rozwiązać problem wszelkimi możliwymi legalnym środkami. Nawet takimi, które nie są komfortowe. Bo brak działań to też działania przez zaniechanie” – podsumowała prawniczka.
W związku z powyższym nie sposób przemilczeć istotnej korelacji. Tuż przed wybuchem awantury o TK, gwałtownie przyspieszyły w komisjach prace nad drukiem sejmowym 3003 i przeszedł on kluczowe etapy legislacyjne przed końcowym głosowaniem.
Podczas gdy Polacy ekscytowali się pyskówkami i śpiewami pod TK, kontrowersyjna ustawa została przepchnięta przez parlament. 6 listopada 2026 roku Sejm oficjalnie uchwalił ustawę wynikającą z druku 3003 w trzecim czytaniu. Projekt przeszedł większością głosów koalicji rządzącej, po tym jak w październiku został rozpatrzony przez połączone komisje sejmowe.
Krytycy ostrzegają, że zgodnie z ustawą urzędnicy będą moglizabrać lub zablokować komuś majątek i firmę bez wcześniejszego wyroku sądu. Wystarczy jedna decyzja ministra, aby wpisać przedsiębiorcę na listę sankcyjną i zamrozić jego pieniądze. To jawne uderzenie w prawo własności, bo zanim poszkodowany człowiek udowodni w sądzie swoją niewinność, jego biznes może już całkowicie zbankrutować.
Innym poważnym problemem związanym z drukiem 3003 są przepisy o walce z tzw. „obcą manipulacją” i dezinformacją. Niezależni eksperci alarmują, że te przepisy są napisane bardzo niejasno i dają rządowi narzędzie do cenzurowania niewygodnych mediów oraz uciszania krytyki politycznej. Dodatkowo w sprawę mają być zaangażowane liczne służby specjalne, co budzi ogromny strach przed nadużyciami władzy wobec zwykłych obywateli.
No cóż, część z tego przerabiałam już na własnej skórze jeszcze w czasach rządów PiS, kiedy podległa premierowi Mateuszowi Morawieckiego bezpieka zablokowała mojego bloga przed czytelnikami. Powód? Wymyślili sobie, że zagrażam bezpieczeństwu państwa. Zbiegło się to w czasie, kiedy stanowczo krytykowałam zamordyzm covidowy i rozbrajanie Polski poprzez wysyłanie broni na Ukrainę.
Co znamienne, podobny los spotkał wówczas kilka innych portali. Nie przeszkadzało to jednak redaktorom naczelnym niektórych z nich uwiarygadniać teraz swoją obecnością PiS-owski happening pod Trybunałem Konstytucyjnym.
Kończąc, powtórzę popularny slogan: „PiS i PO jedno zło!”. Jednak Polacy najwyraźniej cierpią na polityczną odmianę syndromu sztokholmskiego, bo wciąż przywiązują się do tych samych oprawców i nie wyciągają wniosków.
I przestańcie wreszcie stosować wobec mnie szantaż emocjonalny, sugerując, że jeśli nie popieram „obozu patriotycznego”, to automatycznie popieram Tuska. Przecież to właśnie Zjednoczona Prawica, mając władzę i możliwości, nie postawiła go przed Trybunałem Stanu. Ja bym to zrobiła.
Żeby sprawiedliwości stało się zadość, do odpowiedzialności karnej powinni zostać pociągnięci nie tylko Tusk, ale również Morawiecki i Kaczyński. Nie łudźcie się jednak – nikt z obecnej polskiej sceny politycznej nie odważy się podjąć takiego działania.
Agnieszka Piwar
PS Spektakl z gnojeniem Polski i rozgrywaniem Polaków jeszcze się nie kończy. Wręcz przeciwnie – przyspiesza i wchodzi w decydującą fazę. Wszyscy wkrótce zapłaczą.
Nie chodzi tu o popularyzowaną ostatnio w mediach wojnę wyemancypowanej sztucznej inteligencji z człowiekiem. Dzisiejszy artykuł opisuje efekt polityki finansowej Ueno – największego banku w Paragwaju. Bankomaty powszechnie nazywane w Polsce „ścianą płaczu” doprowadziły w tym tygodniu do łez miliony Paragwajczyków. Odmówiły wypłaty ich własnych pieniędzy.
Kryzys wybuchł po tym, jak Bank Centralny Paragwaju przejął kontrolę nad bankiem Ueno, powiązanym z prezydentem Santiago Peña, co doprowadziło do zamrożenia depozytów około trzech milionów osób, w tym emerytów i właścicieli małych firm, którzy obawiają się utraty swoich oszczędności. Źródło.
Protesty w Paragwaju po zamrożeniu oszczędności milionów obywateli. Źródło.
Protesty doprowadziły do rezygnacji jednego, stojącego na świeczniku sprawcy – prezydenta Santiago Peña. Czy to jest sukces? Ależ skąd – sukces będzie dopiero wtedy, gdy otrzymają swoje skradzione przez skorumpowany bank pieniądze i wszyscy sprawcy staną przed sądem.
Problem polityczny polega na tym, że Peña był partnerem biznesowym właścicieli banku Ueno do marca 2025 roku. Bank należy do Grupo Vázquez, a Peña posiadał udziały w jego spółce holdingowej, dopóki nadzwyczajne zgromadzenie akcjonariuszy nie unieważniło jego udziałów w tym miesiącu. W kwietniu 2025 roku oświadczył, że nigdy nie był akcjonariuszem ani inwestorem samego banku, a Ueno potwierdza to samo. W 2023 r. mianował również Carlosa Carvallo na stanowisko prezesa banku centralnego, po tym, jak Carvallo pełnił funkcję prezesa poprzednika Ueno, firmy Financiera Ueno, do połowy 2023 r. Bank centralny twierdzi, że Carvallo wyłączał się z podejmowania wszelkich decyzji dotyczących Ueno. Źródło.
Były prezydent Paragwaju Santiago Peña aresztowany po postawieniu go w stan oskarżenia w związku ze skandalem bankowym.
Wyobraź sobie, że chcesz wybrać pieniądze z bankomatu, a ten twierdzi, że z „przyczyn technicznych” transakcja nie doszła do skutku. Szukasz innego bankomatu i tam zebrała się grupa wzburzonych klientów. Dowiadujesz się, że właśnie twój bank ogłosił upadłość. Widzisz, jak klienci innych banków dumnie korzystają z usług maszyny wypłacającej ich pieniądze. Nie przyjdzie im do głowy, że w rosyjskiej ruletce jedna kula przypada na sześć miejsc w bębenku.
W Europie taki scenariusz nie jest przecież możliwy! Mamy gwarancję wypłacalności do wysokości odpowiadającej 100 tysięcy euro. Te wypłaty są gwarantowane przez państwo, a państwo także może zbankrutować. Do bankructwa całego państwa dochodzi wtedy, gdy nie może ono spłacić kolejnej raty oprocentowania zaciągniętych długów. Tak było w przypadku kryzysu w roku 2008 w Grecji. Wtedy zastosowano trick zwany bailout. Pieniądze podatników innych krajów (na przykład Niemiec) wykorzystano do „ratowania” euro. Takie sztuczki nie zadziałają w przypadku bankructwa większych dłużników jak Francja czy Włochy.
Podstawy kapitalizmu ze zniewolonym rynkiem.
Jedynym „ratunkiem” jest wtedy dodruk pieniędzy, ponieważ te skradzione z upadłego banku lub państwa już dawno zniknęły. Małe banki nie doprowadzą do kryzysu, ponieważ minister finansów poradzi sobie po cichu z takim problemem. Jednak gdy jak w przypadku Paragwaju pada największy bank opiekujący się ponad połową kont wszystkich mieszkańców kraju, to skutki odczują wszyscy, nie tylko klienci tego banku.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Co robić? Ludzie powinni zadawać sobie pytanie „Jak to się dzieje?
Izabela BRODACKA
Ludzie najczęściej zamiast zadawać sobie pytanie „Jak to się dzieje?” zadają sobie post factum pytanie: „jak to się stało?” Jak jest możliwe, że naród niemiecki uwierzył w to, że świat będzie lepszy po fizycznym wyeliminowaniu kilku różnych nacji? Jak mógł popierać prymitywnego, zakompleksionego wariata, który podpalił ten świat i spowodował śmierć milionów niewinnych ludzi. Oczywiście gdyby wierzyć zapewnieniom szeregowych niemieckich obywateli wszyscy oni byli przeciwni hitleryzmowi i cierpieli pod uciskiem groźnej nacji potężnych i okrutnych nazistów. Przeczą temu jednak dokumentalne filmy pokazujące tłumy wiwatujące w zbiorowej ekstazie na cześć Hitlera.
Być może zostali oszukani, być może pokąsał ich Hegel albo nałykali się tajemniczych pigułek Murti Binga. Jak pamiętamy te pigułki to symbol zniewolenia umysłu zaczerpnięty z powieści „Nienasycenie” Stanisława Ignacego Witkiewicza a spopularyzowany w eseju „Zniewolony umysł” Czesława Miłosza.
Tak czy owak w procesie norymberskim skazani zostali decydenci a nie wykonawcy rozkazów. Im dalej od II Wojny Światowej tym bardziej ci wykonawcy czują się niewinni i niewinne czuje się całe społeczeństwo niemieckie. Jeżeli zgrzeszyli to w swoim mniemaniu tylko głupotą i dziecięcą naiwnością. Tak łatwo uwierzyli, że wymordowanie Żydów zapewni światowi, a przede wszystkim Niemcom na wiek wieków spokój i dobrobyt.
Przywołuję tu Miłosza, bo on też miałby się z czego tłumaczyć. Podobnie jak inni hunwejbini rozkułaczający Bogu ducha winnych chłopów, wyrzucających uniwersyteckich profesorów oraz postulujących – jak Tadeusz Kroński- nauczanie zasad marksizmu kolbami karabinów. Podobnie jak mieliby się z czego tłumaczyć literaci podpisujący słynną listę hańby, listę poparcia dla prześladowania biskupa Kaczmarka. Ktoś kto popierał prześladowanie księży był głupi albo podły. Tertium non datur. Innej możliwości nie ma. A my dopuściliśmy żeby traktować tych ludzi jako moralne autorytety, pozwoliliśmy im przejąć rząd dusz, pozwoliliśmy im zawłaszczyć, naszą solidarnościową rewoltę.
To co się teraz dzieje w Polsce jest pokłosiem tamtej szlachetnej naiwności. Naiwności każącej wierzyć, że dzieci nie odpowiadają za grzechy swoich rodziców, nawet jeżeli czerpią korzyści z tych grzechów, że można zmieniać ordynację wyborczą w trakcie wyborów i ten fakt ich nie unieważnia.
Kiedy większość znajomych świętowała te pierwsze rzekomo wolne wybory ku ich oburzeniu odmówiłam w nich udziału. Podobnie jak najgorszego zdania byłam na temat obrad Okrągłego Stołu – gry do której karty zostały rozdane przecież pod stołem. Uważałam, że – jak ich nazywam- stalinowska grupa interesu chce nie tylko nic nie stracić ze zdobytych dzięki sowieckim tankom przywilejów lecz chce zyskać jeszcze więcej. Nie tylko zachować ukradzione prawowitym właścicielom domy i mieszkania, nie tylko ukraść przysłowiowy pierwszy milion lecz bezkarnie kraść kolejne uruchamiając takie mechanizmy jak FOZZ czy rabunkową rzekomą reprywatyzację. A przede wszystkim nie dopuścić do rozliczenia zbrodniczej totalitarnej ideologii tak jak rozliczony został faszyzm. Nie dopuścić do rzetelnej oceny rodzimych twórców totalitarnego systemu.
Kiedy większość znajomych głosowała za wejściem do Unii Europejskiej, nie tylko byłam temu przeciwna lecz protestowałam czynnie. Razem z dwiema rozsądnymi znajomymi z czasów konspiry rozklejałyśmy w okolicach Anina ulotki wyjaśniające konsekwencje tego fatalnego moim zdaniem w skutkach „anchslussu”. Było dla mnie jasne, że zainfekowaną lewacką ideologią w rezultacie długiego marszu przez instytucje Unia Europejska zacznie się walić pod własnym ciężarem i potrzebuje świeżej krwi, pokornych i naiwnych płatników netto, którzy będą traktować przynależność do UE jak dogmat, tak jak kiedyś traktowano przyjaźń z ZSRR.
Pozwoliliśmy aby za opozycję byli uważani dysydenci z komunistycznego systemu a nie żołnierze wyklęci nazywani przez nich bezczelnie i bezkarnie żołnierzami przeklętymi. Pozwoliliśmy aby za narodziny opozycji przeciwko komunizmowi traktować rok 1968 zapominając o więzionych i torturowanych akowcach, członkach WiN oraz zwykłych obywatelach, którzy przypadkiem wpadli w łapy bezpieki. Pozwoliliśmy aby koniec komunizmu ogłosiła w imieniu społeczeństwa zwykła komediantka, przepraszam znana aktorka. Pozwoliliśmy żeby zmianę ordynacji wyborczej w trakcie wyborów uznawać za zgodną z wyborczym prawem i żeby standardy moralne dyktowali nam komunistyczni oprawcy i ich dzieci.
Dlaczego teraz mamy się dziwić zasadzie, że sędziowie Trybunału Konstytucyjnego mogą złożyć ślubowanie nawet przed portierem i to ślubowanie ma być ważne, że można rzucić się z pięściami na prezydenta kraju i to pozostanie bezkarne, że wreszcie można posługiwać się niemiecką policją w trakcie interwencji w wewnętrzne problemy kraju.
Co należało zrobić 4 czerwca 1989 roku?. Odmówić udziału w sfałszowanych wyborach. Nie akceptować zmiany ordynacji wyborczej w trakcie wyborów. Nie akceptować ustaleń zgodnie z którymi przyznano zwycięzcom solidarnościowej rewolty tylko 35% mandatów.
Co należało zrobić wcześniej, w czasie strajku w stoczni? Pogonić tak zwanych doradców. Nie dopuścić aby dysydenci systemu komunistycznego, wyczerpawszy możliwości korzystania z tego systemu przejęli solidarnościową rewoltę. Ale to wszystko już prehistoria.
Ważniejsze jest co należy zrobić teraz. Nie pozwolić się zagadać naiwnym ugodowcom. W danej chwili jest trochę za późno na rozliczanie Wałęsy za donoszenie, a Kuronia, Geremka czy innych już nieżyjących za to z czym mamy obecnie do czynienia.
Nie jest jednak za późno żeby odwołać rząd utworzony pod symbolem 13 grudnia przez człowieka który kazał liczyć głosy podczas puczu służącego obalaniu rządów premiera Olszewskiego. Odwołać rząd utworzony przez oportunistycznych koalicjantów przegranych w parlamentarnych wyborach. Bo przecież ostatnie wybory parlamentarne wygrał PiS. Skorzystać z faktu, że koalicjanci którzy czują czując wiatr historii zaczynają trząść portkami.
W Polsce coraz częściej dochodzi do sytuacji, w której ochrona przyrody staje się pretekstem do podejmowania decyzji niemających wiele wspólnego ani z rzeczywistymi potrzebami środowiska naturalnego, ani ze zdrowym rozsądkiem. W imię szczytnych haseł ogranicza się działalność gospodarczą, lekceważy opinie specjalistów, a koszty politycznych eksperymentów przerzuca na pracowników, przedsiębiorców i lokalne społeczności. Szczególnie jaskrawym przykładem takiej praktyki staje się polityka prowadzona przez Ministerstwo Klimatu i Środowiska wobec polskich lasów.
3 listopada przedstawiciele trzech organizacji związkowych działających na terenie Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krośnie wystosowali list otwarty, w którym alarmują o konsekwencjach ograniczania gospodarki leśnej. Dokument podpisali Jarosław Wojtanowski ze Związku Leśników Polskich w RP, Tomasz Uszkowski z NSZZ „Solidarność” oraz Stanisław Kulpa ze Związku Zawodowego „Budowlani”. Warto zapoznać się z ich stanowiskiem. Nie mamy bowiem do czynienia z kolejnym protestem środowiska zawodowego, które broni swoich partykularnych interesów. To poważne ostrzeżenie ze strony ludzi, którzy od lat zajmują się polskimi lasami, znają ich specyfikę i rozumieją mechanizmy rządzące gospodarką leśną. Ostrzeżenie tym bardziej niepokojące, że oparte na wynikach ekspertyzy naukowej przygotowanej na zlecenie samego Ministerstwa Klimatu i Środowiska.
Ochrona przyrody nie polega na tym, że urzędnik w Warszawie zakreśli na mapie odpowiednią powierzchnię i ogłosi sukces ekologiczny. Las nie jest bowiem nieruchomą dekoracją, którą wystarczy pozostawić samej sobie, aby przez następne stulecia zachwycała niezmiennym pięknem. Jest żywym, dynamicznym ekosystemem, podlegającym nieustannym przemianom. Niektóre jego fragmenty wymagają ścisłej ochrony i ograniczenia ludzkiej ingerencji, inne zaś aktywnego gospodarowania, przebudowy drzewostanów czy przeciwdziałania określonym zagrożeniom. Rozróżnienie tych sytuacji wymaga wiedzy, doświadczenia i odpowiedzialności, a nie politycznych deklaracji.
Tymczasem obecne kierownictwo resortu klimatu zdaje się przywiązywać szczególną wagę do realizacji ilościowych zobowiązań dotyczących powierzchni lasów wyłączanych z pozyskiwania drewna. Politycznie brzmi to znakomicie. Można przecież pochwalić się kolejnymi tysiącami hektarów objętych ochroną, ogłosić sukces w mediach społecznościowych i przedstawić się jako obrońca polskiej przyrody. Znacznie trudniej odpowiedzieć na pytanie, jakie będą rzeczywiste konsekwencje takich decyzji za pięć, dziesięć czy dwadzieścia lat.
A konsekwencje mogą być poważne. Wystarczy przyjrzeć się danym przywołanym przez autorów listu. Powołują się oni na ekspertyzę Uniwersytetu Rolniczego im. Hugona Kołłątaja w Krakowie, przygotowaną pod kierownictwem prof. Jarosława Sochy. Według przedstawionych przez związkowców szacunków analizowane ograniczenia mogą doprowadzić do zmniejszenia podaży drewna o około 3,8 miliona metrów sześciennych rocznie. Przychody Lasów Państwowych mogą spaść o około miliard złotych, a ich wynik finansowy pogorszyć się o 677 milionów złotych rocznie.
To oczywiście prognozy, nie zaś rachunek strat już poniesionych. Jednak nawet jeśli rzeczywistość okaże się mniej pesymistyczna, skala potencjalnych konsekwencji powinna skłonić odpowiedzialnych polityków do poważnego namysłu. Zwłaszcza że ekspertyza powstała na zamówienie instytucji odpowiedzialnej za prowadzenie kwestionowanej polityki. Trudno zatem zbyć ją jako propagandę przeciwników ochrony przyrody.
Nie chodzi przy tym wyłącznie o kondycję finansową Lasów Państwowych. Polski przemysł drzewny to rozbudowany system powiązań gospodarczych, obejmujący tartaki, przedsiębiorstwa meblarskie, zakłady przetwórcze, firmy transportowe i tysiące drobnych usługodawców. Każde istotne ograniczenie dostępu do surowca oddziałuje na cały ten organizm. Związkowcy szacują, że same zakłady usług leśnych mogą utracić przychody w wysokości 335 milionów złotych rocznie. Za tą liczbą kryją się konkretne przedsiębiorstwa, miejsca pracy i rodziny.
Szczególnie boleśnie skutki takich decyzji mogą odczuć regiony o znacznym udziale gospodarki leśnej, w tym Podkarpacie. Dla mieszkańców wielu miejscowości praca w lesie, tartaku czy przedsiębiorstwie wykonującym usługi leśne nie jest jednym z licznych wariantów zatrudnienia. Bywa podstawowym źródłem utrzymania. Likwidacja miejsc pracy w takich warunkach oznacza nie tylko problemy pojedynczych rodzin, ale także osłabienie lokalnej gospodarki, spadek wpływów podatkowych i pogłębianie społecznej marginalizacji obszarów peryferyjnych.
Warto więc zapytać, w imię czego mamy ponosić te koszty. Czy rzeczywiście każda powierzchnia wyłączona z gospodarowania oznacza automatycznie większą wartość przyrodniczą? Czy pozostawienie drzewostanu dotkniętego suszą, chorobami lub gradacją owadów zawsze będzie rozwiązaniem korzystniejszym od odpowiednio zaplanowanych zabiegów leśnych? Odpowiedzi na takie pytania nie mogą być jednakowe dla wszystkich lasów. Powinny wynikać z warunków konkretnego siedliska i rzetelnej oceny przyrodniczej.
Autorzy listu zwracają szczególną uwagę na problem zamierania drzewostanów, w tym jodłowych, oraz zagrożenia wynikające ze zmian klimatycznych. W ich ocenie brak możliwości odpowiednio szybkiej reakcji może przyczynić się do degradacji niektórych kompleksów leśnych. Wskazują również na paradoks polegający na tym, że administracja oczekuje od Lasów Państwowych ochrony lasów, a jednocześnie ogranicza możliwość stosowania części narzędzi gospodarki leśnej. Nie oznacza to oczywiście, że każdy zamierający drzewostan należy wycinać. Martwe drewno stanowi istotny element ekosystemów leśnych, a naturalne procesy odnowy są niezbędne dla zachowania różnorodności biologicznej. Jednak czym innym jest świadoma decyzja o pozostawieniu określonego obszaru naturalnym procesom, a czym innym mechaniczne przenoszenie jednej metody postępowania na lasy o zupełnie odmiennych uwarunkowaniach. To właśnie elastyczności i zróżnicowanego podejścia domagają się związkowcy.
Polska gospodarka leśna, budowana przez kolejne pokolenia leśników, stanowi znaczący dorobek naszego państwa. Jej rozwój wiąże się z postacią Adama Loreta, jednego z twórców nowoczesnej organizacji Lasów Państwowych. Podstawowym założeniem tego modelu było pogodzenie trwałości zasobów leśnych z ich gospodarczym wykorzystaniem. Las miał służyć zarówno przyrodzie, jak i społeczeństwu. Nie widziano w tym zasadniczej sprzeczności. Przeciwnie, racjonalna gospodarka miała zapewniać zachowanie lasów dla przyszłych pokoleń.
Dziś coraz częściej próbuje się przedstawić korzystanie z zasobów leśnych jako działalność z natury podejrzaną. Leśnik wykonujący swoją pracę bywa traktowany niemal jak przeciwnik przyrody, a pozyskiwanie drewna utożsamiane jest z jej niszczeniem. To niebezpieczne uproszczenie. Drewno jest przecież surowcem odnawialnym, potrzebnym gospodarce i wykorzystywanym w licznych dziedzinach życia. Odpowiedzialne korzystanie z niego nie musi oznaczać degradacji środowiska, podobnie jak całkowity zakaz jego pozyskiwania nie stanowi sam w sobie gwarancji skutecznej ochrony przyrody.
Niepokój budzi również sposób podejmowania decyzji. Związkowcy zarzucają ministerstwu posługiwanie się poleceniami i wytycznymi, których skutki wykraczają daleko poza wewnętrzną organizację administracji leśnej. To poważna kwestia ustrojowa. Jeżeli określone rozstrzygnięcia wpływają na funkcjonowanie przedsiębiorstw, sytuację pracowników i dochody samorządów, ich podstawy prawne oraz ekonomiczne konsekwencje powinny być przejrzyste i poddane odpowiedniej kontroli. Państwo prawa nie może funkcjonować na zasadzie politycznej dowolności, nawet gdy uzasadnieniem tej dowolności są najbardziej szlachetne intencje.
W tej sprawie dostrzegam jeszcze jeden, szerszy problem. Coraz częściej polska polityka publiczna przypomina nieustanne poszukiwanie efektownych celów, którym następnie podporządkowuje się rzeczywistość. Najpierw przyjmuje się określony wskaźnik, później organizuje administrację do jego realizacji, a na końcu próbuje przekonać społeczeństwo, że wykonanie politycznej obietnicy jest równoznaczne z osiągnięciem rzeczywistego sukcesu. Tymczasem racjonalne zarządzanie państwem powinno przebiegać dokładnie odwrotnie. Najpierw należy rozpoznać problemy, następnie dobrać odpowiednie narzędzia i dopiero wówczas formułować mierzalne cele.
Nie jestem przeciwnikiem ochrony przyrody. Przeciwnie, uważam ją za jeden z ważnych obowiązków państwa. Ale właśnie dlatego sprzeciwiam się traktowaniu jej jako instrumentu politycznej autopromocji. Ochrona lasów powinna opierać się na nauce, doświadczeniu i rachunku długofalowych korzyści oraz kosztów. Powinna także uwzględniać interes wspólnot lokalnych, których codzienne życie jest nierozerwalnie związane z lasami.
Dlatego w pełni popieram zasadniczy postulat autorów krośnieńskiego listu: potrzebę powrotu do rzeczowego dialogu i ponownej analizy skutków podejmowanych decyzji. Ministerstwo powinno przedstawić opinii publicznej rzetelny bilans realizowanej polityki, odnieść się do wyników zamówionej przez siebie ekspertyzy oraz podjąć rzeczywiste konsultacje z leśnikami, naukowcami, przedsiębiorcami i samorządami. Tam, gdzie ochrona bierna jest uzasadniona, należy ją stosować. Tam, gdzie potrzebne są odpowiedzialne działania gospodarcze, trzeba stworzyć możliwość ich prowadzenia.
Polskie lasy nie są własnością żadnej partii politycznej, ministra ani organizacji ekologicznej. Stanowią dobro narodowe, za którego zachowanie odpowiadamy wszyscy. Nie wolno więc czynić z nich poligonu dla politycznych eksperymentów, których kosztów nikt wcześniej nie zechciał rzetelnie policzyć.
Las nie stanie się zdrowszy od kolejnego ministerialnego polecenia. A państwo nie stanie się lepiej zarządzane tylko dlatego, że jego urzędnicy nauczą się nazywać gospodarcze ograniczenia ekologicznymi sukcesami. Warto posłuchać ludzi, którzy o lasach wiedzą więcej niż autorzy kolejnych politycznych deklaracji. Zanim okaże się, że w imię ochrony polskich lasów zdołaliśmy zaszkodzić zarówno gospodarce leśnej, jak i samej przyrodzie.
Transformacja NATO w procesie przejścia od świata jednobiegunowego do wielobiegunowego
Opinia Wolfganga Effenbergera .
Świat w transformacji
Między końcem października a początkiem listopada 2026 r. zaobserwowano niezwykłą serię zdarzeń:
Konflikt zbrojny z Iranem ponownie się zaostrza. We francuskich miastach dochodzi do zamieszek, przemocy i grabieży; w kilku krajach europejskich systemy sterowania urządzeniami chłodniczymi żywności padają ofiarą cyberataków. Wkrótce potem, obiekty francuskiej służby krwiodawstwa również padają ofiarą ataków na ich systemy chłodnicze. W Niemczech, ogólnokrajowe demonstracje pokolenia Z również prowadzą do gwałtownych starć. Wielka Brytania apeluje do swoich obywateli o przygotowanie się na kilkudniowe przerwy w dostawach. Jednocześnie, w innych częściach świata, zmienia się mobilizacja polityczna za pośrednictwem sieci cyfrowych.
Na pierwszy rzut oka wydarzenia te wydają się mieć ze sobą niewiele wspólnego. Dotyczą różnych krajów, aktorów i konfliktów politycznych. Wskazują jednak na istotny czynnik w polityce bezpieczeństwa: współczesna wojna coraz rzadziej ogranicza się do bezpośrednich starć zbrojnych.
Coraz częściej przedmiotem konfliktów strategicznych stają się także infrastruktura cywilna, procesy gospodarcze, systemy komunikacyjne, stabilność społeczna i procesy podejmowania decyzji politycznych.
Nasuwa się zatem fundamentalne pytanie: Czy jesteśmy jedynie świadkami szeregu niezależnych kryzysów, czy też już teraz wyłania się szerszy konflikt, w którym przeplatają się wymiary militarny, gospodarczy, technologiczny i społeczny?
OMNIWAR – Wojna we wszystkich wymiarach (1)
Termin OMNIWAR opisuje konflikt, którego strefa wpływów wykracza daleko poza tradycyjne pole bitwy. Obejmuje on rosnące powiązanie wymiarów militarnego, ekonomicznego, technologicznego, informacyjnego, psychologicznego i społecznego.
Nie chodzi tu tylko o wojnę hybrydową w konwencjonalnym sensie. Koncentruje się ona na całym funkcjonowaniu społeczeństwa: jego zaopatrzeniu w energię i żywność, sieciach komunikacyjnych, produkcji przemysłowej, infrastrukturze medycznej, procesach podejmowania decyzji politycznych oraz więziach społecznych.
W niniejszym artykule termin OMNIWAR jest używany jako termin analityczny, a nie jako oficjalna doktryna NATO. Ma on na celu ujednolicenie różnych wymiarów potencjalnego konfliktu o charakterze kompleksowym, bez sugerowania scentralizowanej kontroli nad wszystkimi wydarzeniami.
Kluczowe pytanie brzmi: Czy można zdestabilizować społeczeństwo bez klasycznego ataku militarnego?
Wojna nie kończy się na skraju pola bitwy.
Wydarzenia militarne na Bliskim Wschodzie wpisują się w ten szerszy kontekst geopolityczny. Amerykańskie ataki na cele irańskie na początku listopada 2026 roku miały miejsce w okresie politycznie wrażliwym, bezpośrednio poprzedzającym wybory parlamentarne w USA. Moment ten jest godny uwagi, nawet jeśli ograniczonych ataków nie należy utożsamiać z początkiem nowej wojny. Konflikt z Iranem istniał już wcześniej.
Istotną obserwacją jest również to, że decyzje militarne coraz częściej podejmowane są w otoczeniu, w którym krajowe interesy polityczne, międzynarodowa rywalizacja sił i strategiczna komunikacja są ze sobą powiązane.
Podczas gdy uwaga opinii publicznej skupia się na operacjach wojskowych, rozwija się drugi, mniej widoczny poziom konfliktu: podatność społeczeństw cywilnych na ataki.
12 października francuskie supermarkety padły ofiarą fali ataków na systemy chłodnicze. Na początku listopada pojawiły się doniesienia o podobnych cyberatakach w kilku krajach europejskich. W niektórych przypadkach doszło do manipulacji systemami sterowania urządzeniami chłodniczymi i zamrażalniczymi, co zagrażało lub niszczyło zapasy żywności. (2)
4 listopada pojawiły się kolejne doniesienia: zaatakowano również systemy chłodzenia i monitoringu technicznego w trzech regionalnych placówkach francuskiej służby krwiodawstwa. Same zapasy krwi pozostały nienaruszone, ponieważ personel w porę przeszedł na niezależne systemy chłodzenia. (3)
To coś więcej niż typowy incydent informatyczny.
Zaopatrzenie w żywność i opieka zdrowotna są fundamentalne dla każdego społeczeństwa. Ich podatność na zagrożenia technologiczne może mieć poważne konsekwencje w przypadku kryzysu. Atak na system sterowania agregatem chłodniczym nie musi bezpośrednio zagrażać ludzkiemu życiu, aby mieć strategiczne konsekwencje. Może on spowodować szkody gospodarcze, zakłócić łańcuchy dostaw i podważyć zaufanie do bezpieczeństwa żywnościowego.
Ujawnia to nową jakość podatności: celem ataku mogą stać się nie tylko elektrownie, obiekty wojskowe czy centra komunikacyjne, ale także pozornie mało spektakularne systemy techniczne.
Infrastruktura cywilna jako strategiczny cel ataku
Szczególnie wymowne są techniczne aspekty ataków. Według dostępnych raportów, ataki czasami dotyczyły starszych połączeń zdalnego serwisowania i niewłaściwie zabezpieczonych systemów sterowania. Systemy firmy Danfoss wielokrotnie pojawiały się w atakowanej bazie danych.
W rezultacie istnieją dwie możliwości.
Po pierwsze, atakujący mogliby systematycznie wykorzystywać znane luki techniczne. Podobne systemy w różnych krajach stałyby się wówczas celem tej samej metody ataku, niezależnie od jakiegokolwiek kompleksowego planowania politycznego.
Po drugie, ataki mogły być częścią strategii celowego sabotażu, w której dostawy żywności zostały celowo wybrane jako wrażliwy element europejskiego społeczeństwa.
Istnieje znacząca różnica między tymi dwiema możliwościami. Fala ataku technicznego nie jest automatycznie strategicznie skoordynowaną operacją. Aby tak było, konieczne byłoby udowodnienie wspólnych sprawców, śladów technicznych, połączeń komunikacyjnych, rozpoznawalnego wyboru celów i odpowiednich intencji.
Dotychczasowe wydarzenia uzasadniają przeprowadzenie szczegółowego śledztwa, ale nie pozwalają jeszcze na ostateczne wskazanie sprawców.
Niemniej jednak, ujawnia się strategiczna podatność, wykraczająca daleko poza konkretne szkody. Każdy, kto może zakłócić dostawy towarów i usług dla ludności, dysponuje siłą nacisku, która w pewnych okolicznościach może mieć również wpływ polityczny.
NATO od dawna myśli w kategoriach szerszych kategorii społecznych.
W tym momencie transformacja NATO staje się ważną częścią śledztwa.
16 lipca 2026 r. NATO opublikowało Wytyczne dotyczące wzmacniania współpracy publiczno-prywatnej na rzecz odporności . (4) Dotyczy ono współpracy między agencjami rządowymi a przedsiębiorstwami prywatnymi w celu wzmocnienia odporności.
Dotyczy to w szczególności zaopatrzenia w żywność i wodę, energii, komunikacji, opieki zdrowotnej, transportu i logistyki. Prywatne zasoby i zdolności produkcyjne powinny być dostępne zarówno dla ludności, jak i sił zbrojnych w czasach kryzysu i konfliktu.
Podejście to zostało określone w Podstawowych Wymaganiach NATO w zakresie Odporności z 15 września 2026 r. Obejmują one między innymi niezawodne zaopatrzenie w żywność i wodę, gotowość na wypadek masowych obrażeń i kryzysów zdrowotnych oraz solidne cywilne systemy łączności.
Opiera się to na koncepcji podejścia obejmującego całe społeczeństwo : zdolność obronna państwa nie jest już mierzona wyłącznie skutecznością sił zbrojnych. Obejmuje ona odporność społeczeństwa jako całości.
To oznacza zasadniczą zmianę w myśleniu o polityce bezpieczeństwa.
Gospodarka cywilna, firmy prywatne, łańcuchy dostaw, placówki medyczne i sieci komunikacyjne stają się elementami zdolności obronnych kraju i zbiorowej.
Nie oznacza to oczywiście, że NATO stoi za obecnymi cyberatakami ani ich przyczyną. Takiego związku nie udowodniono. Związek ten leży przede wszystkim na innym poziomie: NATO uważa, że właśnie te obszary społeczeństwa, których podatność na ataki została ujawniona, są istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa.
Od TRADOC do wojny społecznej
Rozwój ten nie rozpoczął się w 2026 roku. Można go zaobserwować już od pewnego czasu w zmianach w amerykańskiej doktrynie wojskowej.
Już koncepcja TRADOC Force XXI Operations z 1994 r. (5) uwzględniała zmianę sposobu prowadzenia działań wojskowych w warunkach przewagi technologicznej i informacyjnej.
Dekady transformacji naznaczone były zamętem, kryzysami, konfliktami i wojnami. Wraz z nimi pojawiły się narzędzia do zainicjowania tej transformacji: operacje inne niż wojna (OOTW). Tak jak „wilk w owczej skórze” został wybrany na godło Brytyjskiego Towarzystwa Fabiańskiego ponad 100 lat temu, tak wsparcie cywilne, operacje pokojowe, pomoc w przypadku katastrof, zwalczanie powstań i kontrola zbrojeń – wszystkie miały prowadzić do wojny.
1994–2014: Od doktryny operacyjnej do praktyki interwencji globalnych
Dokument TRADOC „Operacje Sił XXI” z 1 sierpnia 1994 r. opisuje zmienioną rzeczywistość operacyjną po zakończeniu zimnej wojny. Przypisuje on kluczowe znaczenie operacjom innym niż wojna (OOTW) i zakłada, że przyszłe operacje armii amerykańskiej będą coraz częściej odbywać się poza tradycyjnymi wojnami międzypaństwowymi.
Rozwój praktyczny potwierdza rosnące znaczenie tego podejścia: według raportu Departamentu Armii – Podsumowanie Historyczne, Rok Budżetowy 1994, liczba operacji armii amerykańskiej za granicą wzrosła o 300 procent w porównaniu z okresem zimnej wojny. Tylko w 1994 roku żołnierze i pracownicy cywilni zostali wysłani do ponad 70 krajów. Armia brała udział zarówno w operacjach bojowych, jak i misjach poza utartymi szlakami (OOTW).
Artykuł „Training for the Future: Operations Other Than War” autorstwa porucznik Carolyn F. Belveal (1995) pokazuje (6), jak ta nowa rzeczywistość operacyjna została systematycznie włączona do szkoleń i procedur operacyjnych. W dziesięciodniowym scenariuszu ćwiczeń w Hohenfels, pierwsze cztery dni poświęcono operacjom poza wojną (OOTW) przed przejściem do walki konwencjonalnej. Punkty kontrolne, posterunki obserwacyjne, gromadzenie informacji wywiadowczych, wsparcie cywilne i współpraca z podmiotami cywilnymi – wszystko to stanowiło część koncepcji szkolenia.
Ujawnia to kluczowy rozwój sytuacji: OOTW nie było jedynie teoretycznym rozszerzeniem zadań wojskowych. Globalna praktyka operacyjna uległa rozszerzeniu, a jednocześnie szkolenia, rozpoznanie i planowanie operacyjne zostały dostosowane do tej nowej formy obecności wojskowej.
W latach 1994–2014 w kilku regionach objętych konfliktami można było zaobserwować powtarzający się schemat eskalacji: destabilizację polityczną, międzynarodową interwencję kryzysową, działania pokojowe lub humanitarne, a wreszcie użycie siły militarnej. W tym celu warto przeanalizować szereg studiów przypadku.
Przede wszystkim należy wyjaśnić następujące pytanie: Kto odniesie korzyści geopolityczne z tych wyników?
Doktryna „Win in a Complex World 2020–2040 ” (7) z jesieni 2014 roku pogłębiła rozumienie konfliktu. Konflikty zbrojne zaczęto postrzegać w coraz większym stopniu w złożonym otoczeniu politycznym, gospodarczym, społecznym i technologicznym.
Rewizja z 2018 roku zintensyfikowała nacisk na strategiczną rywalizację z Chinami i Rosją. Obejmowała ona nie tylko militarne zaangażowanie sił wroga, ale także zdolność do wykrywania, wpływania i destabilizowania systemów wroga.
Należy rozpatrywać ten rozwój sytuacji w kontekście obecnych zmian zachodzących w amerykańskich siłach zbrojnych i NATO.
Przestrzeń operacyjna staje się coraz bardziej wszechstronna. Oprócz klasycznego wymiaru militarnego, obejmuje coraz częściej cyberprzestrzeń, przestrzeń informacyjną, gospodarkę i struktury społeczne.
To również przesuwa granicę między wojną a pokojem. Konflikty mogą być prowadzone poniżej progu wojny wypowiedzianej, bez bezpośredniego uznania ich przez ludność dotkniętą konfliktem za element konfrontacji militarnej.
Kluczowa zmiana polega na tym, że społeczeństwo nie stanowi już jedynie środowiska dla operacji wojskowych. Może samo stać się ich przedmiotem.
Niemcy: Kto organizuje protesty pokolenia Z?
W tym kontekście wpisują się również ogólnokrajowe demonstracje pokolenia Z, które odbyły się 31 października 2026 r.
Początkowo mogło się wydawać, że to spontaniczny ruch młodzieżowy, który pojawił się jednocześnie w wielu miastach. Jednak dostępne obecnie badania rodzą dodatkowe pytania.
Gazeta BILD doniosła 30 października 2026 r. o 18-letnim Akramie Selo, który miał zarejestrować wydarzenia protestacyjne w 20 miastach. (8) Gazeta podała, że spodziewana liczba uczestników wyniosła nawet 142 000.
Zamiast adresu prywatnego w Altendorfie pojawia się szwajcarska firma JL Consulting GmbH. Dalsze poszukiwania prowadzą do Dolnej Saksonii i mężczyzny w tym samym wieku, który podobno pracował jako grafik.
Śledztwo BILD rodzi pytania o faktyczne uwarunkowania organizacyjne i ekonomiczne. Związek zawodowy policjantów również domaga się wyjaśnień.
Krytyczna analiza nocnych zamieszek we Frankfurcie
Po wielokrotnych atakach z użyciem pirotechniki i kamieni, policja rozpędziła zgromadzenie we Frankfurcie. Później doszło do grabieży, zniszczeń mienia i kolejnych ataków na służby ratunkowe.
Jeśli grupy tworzą się dopiero po rozproszeniu demonstracji, celowo atakują firmy i wykorzystują ogólną eskalację, należy zbadać, czy doszło do wcześniejszej koordynacji. Historia rozmów, dane komunikacyjne, nagrania wideo, wzorce ruchu w czasie oraz powiązania między zidentyfikowanymi podejrzanymi będą istotne dla tego śledztwa.
W odpowiedzi na zapytanie Apollo News (9), frankfurcka policja poinformowała o aresztowaniu 54 mężczyzn, a 18-letni Syryjczyk przebywa w areszcie pod zarzutem kradzieży broni. Około trzy czwarte aresztowanych posiada obywatelstwo obce, niektórzy posiadają również obywatelstwo niemieckie. Rannych zostało 180 policjantów. Minister spraw wewnętrznych Hesji, Roman Poseck (CDU), szacuje, że 80–90% uczestników zamieszek ma pochodzenie migracyjne. Co te dane tak naprawdę mówią o składzie, dynamice i przyczynach zamieszek?
Dane wskazują na znaczny udział osób z obywatelstwem zagranicznym wśród zidentyfikowanych dotychczas podejrzanych. Nie pozwalają one jednak na uzyskanie reprezentatywnego zestawienia wszystkich osób biorących udział w zamieszkach.
Minister policji i spraw wewnętrznych Poseck początkowo szacował liczbę awanturników i chuliganów na 1000–1500. Liczba ta kontrastuje z 55 zidentyfikowanymi dotychczas podejrzanymi. Poseck powiedział dziennikowi „Frankfurter Allgemeine Zeitung” (FAZ), że na podstawie twarzy osób niosących koktajle Mołotowa oszacował pochodzenie migracyjne około 80% awanturników i chuliganów. Jest to jego spostrzeżenie, ale nie jest to statystycznie wiarygodna metoda. Szacowana liczba może być dokładna, ale nie została jeszcze potwierdzona opublikowanymi danymi.
Pierwsza ocena sytuacji policyjnej z 1 listopada jest szczególnie wymowna.
Policja wyraźnie rozróżniała dwie grupy:
Mniejsza grupa, która pod koniec demonstracji zachowywała się agresywnie.
Później inna grupa wywołała zamieszki w centrum miasta i splądrowała sklepy.
Według szefa operacji, druga grupa składała się głównie z młodych mężczyzn o pochodzeniu migracyjnym, z których niektórzy byli już znani policji.
Komendant policji Stefan Müller wyjaśnił, że początkowo podejrzewano, iż osoby te pochodziły z rodzin poszukujących mocnych wrażeń. Nie było wyraźnego motywu politycznego. (10)
Oto ważne rozróżnienie: nie każda przemoc w pobliżu demonstracji politycznej musi mieć podłoże polityczne – może być również wprowadzona w samą demonstrację.
Minister spraw wewnętrznych Hesji mówił także o powiązaniach między różnymi środowiskami przemocy: ekstremistami lewicowymi i młodymi ludźmi nastawionymi na przemoc, mającymi korzenie migracyjne. (11)
Kluczowe są trzy pytania:
Kim są podejrzani? Ich pochodzenie jest istotne dla polityki bezpieczeństwa i należy je zidentyfikować, nie uogólniając na osoby z doświadczeniem migracyjnym.
Autorowi trudno uwierzyć, że ludzie, którzy znaleźli schronienie w tym wolnym kraju i stali się częścią tego wyjątkowego systemu społecznego, mieliby teraz wystąpić przeciwko niemu. Pytanie, które należy zbadać, brzmi: kto czerpie korzyści z tych zamieszek, jaki jest cel tych podżegaczy?
Jakie grupy społeczne są zaangażowane? Należy rozróżnić ekstremistów politycznych od sprawców przemocy, których motywacje polityczne nie są oczywiste. Ich wspólne występowanie nie wskazuje na istnienie wspólnej organizacji.
Czy istnieje koordynacja ponadregionalna? Podobne eskalacje w kilku miastach sugerują wspólne kanały mobilizacji i ukierunkowaną kontrolę.
Istotne jest rozróżnienie między eskalacją lokalną a potencjalnie skoordynowanymi procesami ponadregionalnymi.
Analizowane kategorie TRADOC – Zamieszki – Kryzys – Konflikt – Wojna – stanowią ramy do analizy procesów eskalacji. Nie dowodzą jednak, że zamieszki we Frankfurcie były częścią takiej strategii.
Z naukowego punktu widzenia interesujące jest raczej pytanie:
Czy można zidentyfikować powtarzające się wzorce destabilizacji społecznej, a jeśli tak, to kto je tworzy, wzmacnia, wykorzystuje lub kontroluje?
Wymaga to zbadania: samego zdarzenia, przyczyn społecznych i politycznych, możliwych powiązań organizacyjnych oraz strategicznego wykorzystania powstałego kryzysu.
Dzisiejsze wydarzenia, zwłaszcza we Francji i Niemczech, zostały przewidziane już w 2008 roku przez pewnego amerykańskiego generała:
Dyrektor CIA Michael Hayden ostrzega przed niepokojami społecznymi w Europie
W swoim wykładzie Landona na Uniwersytecie Stanowym Kansas 30 kwietnia 2008 r. generał Haydern rzeczywiście mówił o zmianach demograficznych, migracjach, napięciach społecznych, ekstremizmie i ryzyku niepokojów społecznych. (12) Szczególnie godne uwagi jest to, że wyraźnie odniósł się do wynikających z tego napięć społecznych również w odniesieniu do Europy.
Najszybciej rosnącą mniejszością w Europie są ludzie, którzy imigrowali z krajów o przeważającej liczbie muzułmanów, a także ich potomkowie.
Wówczas szacował, że we Francji mieszka pięć milionów muzułmanów, w Niemczech trzy miliony, a w Wielkiej Brytanii prawie dwa miliony.
Według jego szacunków w całej Unii Europejskiej liczbę tę szacuje się na około 16 milionów, czyli nieco ponad trzy procent populacji.
Podkreśla, że wskaźnik urodzeń wśród tej grupy ludności jest wyższy niż w pozostałej części populacji europejskiej.
Kluczowy fragment znajduje się w akapicie 50 jego przemówienia. Hayden stwierdza:
„Integracja społeczna imigrantów będzie stanowić poważne wyzwanie dla wielu krajów przyjmujących, co ponownie zwiększy ryzyko niepokojów społecznych i ekstremizmu”.
Hayden wyraźnie wskazuje na związek między imigracją z regionów o słabej sytuacji ekonomicznej, trudnościami w integracji społecznej oraz rosnącym ryzykiem niepokojów społecznych i rozwoju ekstremizmu.
Wyjaśnia, że opisane zmiany demograficzne przyczynią się do wzrostu złożoności zagrożeń bezpieczeństwa, z którymi Stany Zjednoczone będą musiały się zmierzyć w nadchodzących dekadach.
Prognozy amerykańskiej polityki bezpieczeństwa już w 2008 r. wskazywały na potencjalne procesy destabilizacji wewnętrznej w Europie.
Wielka Brytania: Ludność powinna przygotować się na kryzysy
Kolejnym elementem jest brytyjska polityka emerytalna.
Rząd brytyjski zaleca swoim obywatelom przygotowanie się na co najmniej trzy dni potencjalnych przerw w dostawach. Dotyczy to wody pitnej, żywności o długim terminie przydatności, baterii, latarek, radia zasilanego bateryjnie, powerbanku i ważnych dokumentów. (13)
Rekomendacja opiera się na różnych scenariuszach kryzysowych, w tym ekstremalnych warunkach pogodowych i cyberatakach. Nie jest to konkretna zapowiedź zbliżającej się wojny.
Mimo to analogia czasowa i merytoryczna jest niezwykła: podczas gdy NATO systematycznie zwiększa odporność infrastruktury cywilnej i współpracę z firmami prywatnymi, ludność jest bezpośrednio przygotowywana na ewentualne zakłócenia w dostawach.
Są to różne poziomy rozwoju tej samej polityki bezpieczeństwa.
Kluczowym pytaniem jest, w jakim stopniu ten środek ostrożności przeniknął już do rzeczywistości społecznej i czy obywatele są wystarczająco informowani o rzeczywistych zagrożeniach.
Społeczeństwo będzie odporne tylko wtedy, gdy nie będzie czekało wyłącznie na instrukcje, ale zrozumie powiązania i będzie potrafiło działać niezależnie.
Brazylia: Konflikt polityczny w przestrzeni cyfrowej
O tym, że debata społeczna odbywa się obecnie także za pośrednictwem sieci cyfrowych, świadczy inny proces: mobilizacja polityczna w Brazylii.
Kampanii wyborczej Luiza Inácio Luli da Silvy i Flávio Bolsonaro towarzyszyła znacząca mobilizacja cyfrowa. Według doniesień BBC, kanał WhatsApp „Armia Luli” osiągnął 10,8 miliona obserwujących. Kampanię zorganizował kongresmen André Janones.
Skala ta pokazuje, jak duże znaczenie mają obecnie struktury komunikacji cyfrowej dla mobilizacji politycznej i kształtowania opinii.
Również w tym przypadku należy rozróżnić zasięg od faktycznego wpływu. Liczba obserwujących nie jest tożsama z liczbą aktywnych aktorów politycznych. Podobnie, nie można na tej podstawie wnioskować, jaki wpływ kampania miała na wynik wyborów.
Późniejszy wyjazd Flávio Bolsonaro do USA również budzi wątpliwości polityczne. Nie ma jednak dowodów na to, że operacja ochrony była prowadzona przez wywiad.
Przypadek brazylijski nie powinien zatem zostać uwzględniony w niniejszym badaniu jako domniemany dowód wspólnej operacji międzynarodowej. Ujawnia on raczej inny wymiar współczesnej przestrzeni konfliktu: rosnące znaczenie sieci cyfrowych dla kształtowania władzy politycznej, kontrmobilizacji i polaryzacji społecznej. (14)
Scenariusz czy strategiczne połączenie?
Przejdźmy do sedna sprawy: Czy istnieje jakiś wspólny mianownik pomiędzy tymi wydarzeniami?
Czasowe nagromadzenie zdarzeń sugeruje taką hipotezę. Jednak analiza geopolityczna musi wykraczać poza proste zestawienie uderzających zbiegów okoliczności.
Wyróżniłbym trzy hipotezy:
Pierwsza hipoteza: przypadek.
Wydarzenia te są w dużej mierze od siebie niezależne. Mają różne przyczyny i jedynie ze względu na bliskość czasową sprawiają wrażenie wspólnego zdarzenia.
Druga hipoteza: Konwergencja strategiczna.
Różni aktorzy dążą do własnych interesów, ale wykorzystują podobne słabości techniczne, społeczne i polityczne. Ich działania mogą się wzajemnie wzmacniać bez wspólnego centrum dowodzenia.
Trzecia hipoteza: koordynacja strategiczna.
Poszczególne wydarzenia są celowo powiązane lub operacyjnie skoordynowane w celu osiągnięcia ogólnego efektu politycznego lub militarnego.
W oparciu o obecny stan wiedzy druga hipoteza wydaje się najbardziej prawdopodobna.
Cyberataki stanowią rozpoznawalny kompleks ataków. Ogólnonarodowa mobilizacja protestów pokolenia Z była zorganizowana i ma niejasne podłoże personalne i organizacyjne. Jednocześnie NATO nadal rozwija swoje koncepcje odporności społecznej. Eskalacja militarna na Bliskim Wschodzie i cyfrowa mobilizacja polityczna w Brazylii wpisują się w szerszy kontekst geopolityczny.
Nadal brakuje dowodów na istnienie wspólnego systemu kontroli dla wszystkich tych procesów.
Nie jest to drobne ograniczenie, ale raczej istotna granica między rzetelną analizą a z góry ustaloną narracją.
Prawdziwy wymiar geopolityczny: Przejście do świata wielobiegunowego
Obecnych wydarzeń nie można rozpatrywać w oderwaniu od zmiany układu sił na arenie międzynarodowej.
Zdominowany przez Amerykę porządek świata, istniejący od 1990 roku, znajduje się pod coraz większą presją. Chiny, Rosja i inne państwa domagają się niezależnej roli w porządku międzynarodowym. Zderzenie jednobiegunowych i wielobiegunowych wizji porządku kształtuje obecnie liczne konflikty.
W takiej fazie przejściowej znaczenia nabierają zasoby militarne, ekonomiczne i informacyjne.
Sama przewaga militarna nie gwarantuje już stabilności politycznej. Zależności technologiczne, podatność gospodarcza, polaryzacja społeczna i kontrola nad przepływem informacji mogą stać się równie ważnymi czynnikami wpływającymi na potęgę międzynarodową.
To również zmienia znaczenie Europy.
Europa to nie tylko przestrzeń geograficzna między głównymi ośrodkami władzy. Sama w sobie jest strategicznym obszarem gospodarczym, technologicznym i operacyjnym. Jej zaopatrzenie w energię, baza przemysłowa, szlaki transportowe, sieci cyfrowe i stabilność społeczna stają się kluczowymi czynnikami polityki bezpieczeństwa.
NATO odpowiada na tę sytuację, włączając do planowania obronnego więcej zasobów cywilnych i prywatnych.
Pytanie brzmi: w jaki sposób można wzmocnić niezbędną odporność społeczeństwa, nie zacierając jednocześnie granic między życiem cywilnym a planowaniem wojskowym?
Ludność nie może być postrzegana wyłącznie jako zasób w ramach kompleksowej strategii obronnej. Musi również pozostać nośnikiem demokratycznej wolności podejmowania decyzji.
W kontekście cyberataków kluczowe jest ustalenie, czy za atakami na placówki gastronomiczne i opieki zdrowotnej stoją te same luki techniczne, narzędzia i grupy sprawców. Szczególnie istotne jest rozróżnienie między wykorzystaniem podobnych luk technicznych a celową operacją sabotażową o zasięgu transgranicznym.
Należy zbadać faktycznych organizatorów, źródła finansowania, powiązania organizacyjne i struktury komunikacji cyfrowej protestów pokolenia Z. Konieczne jest również zbadanie, czy istniały jakiekolwiek powiązania operacyjne między ogólnokrajową mobilizacją a gwałtownymi zamieszkami.
Podczas transformacji NATO konieczne jest zbadanie skutków włączenia infrastruktury cywilnej i przedsiębiorstw prywatnych do planowania obronnego na rzecz kontroli demokratycznej i samostanowienia społeczeństwa.
Wreszcie, należy wziąć pod uwagę wymiar geopolityczny: jakie relacje władzy zmieniają się w wyniku tych wydarzeń? Kto korzysta na osłabieniu europejskiego bezpieczeństwa dostaw? Którzy aktorzy mogą czerpać strategiczne korzyści z polaryzacji społecznej i niestabilności politycznej?
Na te pytania nie da się odpowiedzieć, opierając się na założeniach. Wymagają one dokumentów, badań technicznych, weryfikowalnych powiązań i starannej rekonstrukcji wydarzeń.
Społeczeństwo już dawno stało się częścią strefy konfliktu.
Być może prawdziwe znaczenie obecnych wydarzeń nie leży w tym, że wszystkie opierają się na jednym, centralnie sterowanym scenariuszu.
Rozwój sytuacji może mieć jeszcze poważniejszy charakter: granice między przestrzenią wojskową i cywilną, między wojną i pokojem oraz między zagrożeniem zewnętrznym i wewnętrzną destabilizacją stają się coraz bardziej przepuszczalne.
Cyberatak na system chłodniczy może zakłócić dostawy żywności. Kampania cyfrowa może wywołać mobilizację polityczną na masową skalę. Demonstracja może zostać wykorzystana przez grupy stosujące przemoc do własnych celów. Zakłócenie funkcjonowania infrastruktury krytycznej może mieć reperkusje ekonomiczne i społeczne. Kryzys militarny może wystawić na próbę cały europejski porządek bezpieczeństwa.
Nie każde z tych wydarzeń musi być częścią tej samej operacji, aby miało strategiczny wpływ jako całość.
To właśnie stanowi wyzwanie analizy geopolitycznej: nie określać przedwcześnie żadnego centralnego kierunku, ale też nie ignorować strukturalnych powiązań.
Kluczowe pytanie nie brzmi już zatem tylko, gdzie będzie toczona następna wojna.
Czy nasze społeczeństwo nadal stanowi środowisko, które należy chronić w konfliktach zbrojnych, czy też już dawno stało się przestrzenią operacyjną?
Każdy, kto chce odpowiedzieć na to pytanie, musi nie tylko obserwować ruchy sił zbrojnych. Musi również zbadać systemy zaopatrzenia technicznego, sieci polityczne, przepływ informacji i zmiany społeczne.
Bo wojna przyszłości może zacząć się nie tylko tam, gdzie padną strzały. Może zacząć się tam, gdzie społeczeństwo traci zdolność do samodzielnego życia, rozumienia siebie i decydowania o swojej przyszłości.
+++
Notatki i źródła
Wolfgang Effenberger, urodzony w 1946 roku, zdobył dogłębną wiedzę na temat „pola bitwy nuklearnej” w Europie, przygotowywanego przez Stany Zjednoczone, służąc jako kapitan w Niemieckich Siłach Zbrojnych. Przed ukończeniem dwunastoletniej służby wojskowej, studiował politologię wieczorowo w Monachium, a następnie uzyskał dyplom nauczycielski (budownictwo/matematyka). Do 2000 roku wykładał w wyższej szkole technicznej na kierunku inżynieria budowlana. Od tego czasu prowadzi badania i publikuje prace na temat najnowszej historii Niemiec i geopolityki Stanów Zjednoczonych, a także aktywnie działa na rzecz pokoju w kraju i za granicą.
Jego najnowsze publikacje obejmują:
„Czarna Księga UE i NATO” (2020)
„Niedoceniana moc” (2022)
„Od wojny do porządku świata” (czerwiec 2026)
„Zimny duch wojny” (październik 2026)
+++
1) Wolfgang Effenberger: Zimny duch wojny: strategia nieuchronności. Swalmen/NI 2026, tutaj rozdział „Komponenty militarne”, s. 154–174
6) Szkolenie na przyszłość: operacje inne niż wojna, autorstwa porucznik Carolyn F. Belveal, opublikowane w czasopiśmie wojskowym Military Intelligence Professional Bulletin, nr 4/1995.
W następstwie nieudanego zamachu stanu w sądownictwie w Polsce, przeprowadzonego przez administrację Donalda Tuska, w kraju doszło do szeregu dziwnych zdarzeń.
Kilku polskich urzędników związanych z opozycją zauważyło wyraźny niemiecki akcent w tych wydarzeniach. Widzieliśmy nagranie z europosłem Dominikiem Tarczyńskim, w którym ujawnia, że Niemcy, jako główny motor napędowy gospodarki UE, dążą do przerzucenia części swoich obciążeń finansowych na Polskę, postrzeganą jako swoisty pasożyt UE, biorąc pod uwagę jej uciążliwy status „suwerennego państwa”. W związku z tym w interesie państwa niemieckiego leży podporządkowanie Polski i wykorzystanie jej nie tylko jako wysypiska migrantów, ale także jako finansowego wsparcia dla zmagającej się z trudnościami UE.
Większość z nich została później obalona, choć niektóre z „obaleń” były nieco podejrzane – na przykład w notatce społeczności dotyczącej powyższego filmu odrzucono jako „normalne” to, że niemiecka policja może wjechać do Polski:
Jasne, skoro istnieje ku temu uzasadnienie prawne, to całkiem normalne, że niemiecka policja jeździ po Warszawie podczas próby zamachu stanu. Kontekst ma znaczenie.
Mimo wszystko pozostało jeszcze wiele osobliwości.
Po fiasku zamachu stanu, w ciągu ostatniego tygodnia widziano niemieckich żołnierzy błąkających się po Warszawie, a różne plotki spiskowe sugerowały, że zostali oni wysłani jako rezerwa na wypadek, gdyby przejęcie władzy przez Tuska przybrało niekorzystny obrót.
No cóż, no cóż, w samym środku europejskiego zamachu stanu Francja i Wielka Brytania zamierzają za kilka dni zmobilizować w POLSCE prawie 3000 żołnierzy, aby „przygotować się do rozmieszczenia na Ukrainie”!
„W Polsce pierwsze pełnowymiarowe ćwiczenia wojskowe koalicji wolontariuszy!”
„Ćwiczenia „Koalicja” odbędą się w Nowej Dębie, na południowym wschodzie kraju, od 9 do 22 listopada. Prawie 2800 żołnierzy, głównie Francuzów, ma zostać rozmieszczonych, aby przetestować zdolność tego sojuszu do rozmieszczenia się w przypadku zawieszenia broni na Ukrainie!”
Euroatlantycka operacja prawa i porządku! W samym środku próby zamachu stanu pod wodzą Tuska i UE przeciwko siłom suwerenności i pokoju w Polsce…
Francja nie ma tam prawa być.
Francja musi odzyskać swoją wolność, opuszczając UE i NATO. I to natychmiast!
Wokół tych wydarzeń narosło wiele teorii spiskowych:
Pod przykrywką ćwiczeń wojskowych często przeprowadzane są różne operacje pod fałszywą flagą i inne tajne motywy . Jest to jeden z klasycznych sposobów przeprowadzania tajnych przerzutów i rozmieszczania wojsk w ramach nadchodzących operacji hybrydowych. Sama Rosja robiła to wielokrotnie, między innymi w związku z zajęciem Krymu i przygotowaniami do inwazji na Ukrainę w lutym 2022 roku, kiedy to na Białorusi przeprowadzono dogodny zestaw „ćwiczeń”, wymagających zgromadzenia dużej liczby sił rosyjskich. Podobnie Rosja często oskarżała Ukrainę o przeprowadzanie ćwiczeń, takich jak Sea Breeze w 2021 roku, w celu tajnego przerzutu broni i rozmieszczenia wojsk w ramach przygotowań do wojny na Donbasie.
To taktyka znana od wieków i nie powinniśmy ignorować obecności niemieckich wojsk w Polsce, opierając się jedynie na założeniu, że są tam tylko w celach ćwiczebnych.
Jedną z przesłanek wskazujących na nikczemny charakter tych tajnych wydarzeń jest fakt, że w tym samym czasie Polska nagle rozpoczęła „specjalną operację bezpieczeństwa” wzdłuż rosyjskiej granicy kaliningradzkiej, powołując się na pewnego rodzaju stan zagrożenia:
Posłuchajcie, co sam Tusk powiedział na temat tej sytuacji:Nie można załadować wideo.
Co z tego wszystkiego możemy wywnioskować? Tusk próbuje co najmniej zastosować utartą taktykę odwracania uwagi od próby zamachu stanu. Każdy przywódca, który staje w obliczu palącej lub „niewygodnej” kwestii, zawsze będzie próbował odwrócić uwagę od jakiegoś „poważnego zagrożenia” wymagającego pilnej uwagi; podpowiedź: Trump, akta Epsteina, Iran.
Przechodząc do trybu kontroli szkód, Tusk desperacko próbuje ukryć swój brukselski zamach stanu, przywołując wyimaginowane straszydła na granicach Polski. To jest pewne. Jednak samo „przypadkowe” zaangażowanie wojsk NATO, a zwłaszcza niemieckich, na terytorium Polski w tym samym czasie, w którym to wszystko się dzieje, ułatwia przypuszczenie, że za tymi wydarzeniami kryją się inne, mroczniejsze motywy. W końcu, w swoim wystąpieniu, sam Tusk wyjaśnia, że otrzymał od Naczelnego Dowódcy Sił Sojuszniczych NATO w Europie, generała Alexusa Grynkewicha, pewne „ostrzeżenie” o rosyjskiej prowokacji; nie jest wykluczone, że te sprawy są ze sobą ściśle powiązane.
Należy również dodać, że panika Tuska na myśl o wojskach rosyjskich czających się w pobliżu granicy z Polską, podczas gdy wojska niemieckie otwarcie maszerują ulicami Warszawy, jest sama w sobie komediowym ciosem losu .
Tymczasem Kanada podobno rozmieściła wojska na granicy rosyjsko-łotewskiej, ponownie w ramach fikcyjnych ćwiczeń o nazwie „Resolute Reforger 2026”, które akurat odbywały się w tym samym czasie:
Zbyt mało jest danych, by się na nie powołać, ale możemy przynajmniej spekulować, że być może obecność wojsk NATO i niemieckich w Polsce miała być potencjalnym zabezpieczeniem na wypadek chaosu. W końcu wiemy, że Tusk skrupulatnie obliczył moment zamachu stanu: czekał do święta Wszystkich Świętych i na wylot polskiego prezydenta z kraju, podobnie jak w przypadku sierpniowego zamachu stanu z 1991 roku, kiedy Gorbaczow opuścił Moskwę i udał się na Krym, po czym puczyści rzucili się na niego.
Teraz prezydent Nawrocki upokorzył Tuska za jego próbę:Nie można załadować wideo.
Również opozycja w Sejmie miała dziś rano wiadomość dla zadowolonego z siebie Tuska:
Jeśli chodzi o Trybunał Konstytucyjny, wokół którego wybuchł cały konflikt, uzurpatorka Tuska, Anna Korwin-Piotrowska, próbowała ogłosić kworum, mimo że w składzie jest tylko 8 z 15 sędziów, w ramach trwających wysiłków zmierzających do przejęcia kontroli nad sądem:
Oznacza to, że jej zamach stanu wciąż trwa, a ona przejmuje faktyczną kontrolę nad Trybunałem po usunięciu prezesa Trybunału, Bogdana Świeczkowskiego. Chociaż strona przeciwna uznaje ją i działania Trybunału za bezprawne, w rzeczywistości przejęła kontrolę w imieniu Tuska i postępuje powoli. Mimo to, jej nakaz zawieszenia byłego prezesa, Bogdana Świeczkowskiego, ma obowiązywać tylko przez miesiąc i nikt nie wie, co się stanie, gdy ten czas minie. Anna Korwin-Piotrowska będzie dążyć do bezterminowego przedłużenia nakazu, zgodnie z wytycznymi czasopisma NED dotyczącymi „sprawiedliwości przejściowej” i usunięcia ludzi Nawrockiego, o których pisaliśmy ostatnio.
Oznacza to, że zamach stanu wciąż trwa i że jeszcze daleka jest od jego ostatecznego zakończenia.
Na koniec prezentujemy Państwu nagranie z udziałem najwyższego rangą oficera niemieckich sił zbrojnych, Christiana Freudinga, który wyjaśnia, o co walczy Europa, podejmując wszelkie wysiłki na rzecz wypchnięcia rosyjskich „wpływów”, w tym niemieckiej opozycji politycznej:Nie można załadować wideo.
„Poświęcić wszystko dla wolności – to jest [prawdziwa] wolność”.
Widzisz, w systemie brukselskim definicja wolności to rezygnacja ze wszystkiego w zamian za przywilej bycia rządzonym przez biuro polityczne UE. Okazuje się, że niewolnictwo jest w istocie wolnością – a może było odwrotnie?
240 posłów uchwaliło ustawę „ o środkach ograniczających”, która w ostatnich dniach zyskała miano „bolszewickiej”. Dlaczego to zrobili?
Ze strachu przed prawdą i sprawiedliwością? Z miłości do koryta? Z nienawiści do Polaków?
Czy wszyscy zwolennicy KO należą do zdegenerowanych grup typu nienawidzący razem, kradnący razem, kłamiący razem i najgłupsi razem? Czy nie ma wśród nich osób normalnych?
Nowa ustawa ma pozwalać na dotkliwe represję wobec osób, które będą stwarzać zagrożenia dla spójności propagandowego przekazu. Ponad 30 lat patokracji ze szczególnym uwzględnieniem tzw. rządu Tuska skłania do przypuszczeń, że jest to główny motyw twórców bolszewickiego prawa.
Jak długo jeszcze będzie trwać ta patologia?
Jednym z głównych powodów jej trwania jest permanentny brak rozliczenia zła, tworzący cieplarniane warunki dla przestępców. Tchórzostwo, relatywizm i zakłamanie.
“Potrzeba stanięcia w prawdzie”
O autorze: CzarnaLimuzyna
Wpisy poważne i satyryczne
1 komentarz
AlterCabrio 7 listopada 2026 godz. 06:27
Ks. Daniel chyba dobrze wie, że nie chodzi tylko o ’89 i c19. Ze względu na dobro Forum sugeruję nie rozwijać tego wątku.Pani Ewa jak widać ma jedyną słuszną radę: poczekajmy do następnych wyborów.
Gdyby politycy pytali, co można zrobić, proponuję stare i sprawdzone rozwiązanie, czyli rozebrać się i ubrania popilnować.
Krótki artykuł podsumowujący, Do Rzeczy:Koalicja Donalda Tuska przeforsowała w Sejmie ustawę o środkach ograniczających określaną przez jej przeciwników jako “ustawę bolszewicką”. Teraz o dalszych losach regulacji zdecyduje Senat, a jeśli przejdzie i przez tę izbę, to prezydent Karol Nawrocki.
Przeciwko projektowi najbardziej stanowczo oponowały obie Konfederacje. Głos przeciwny wyrażali również niektórzy posłowie Prawa i Sprawiedliwości. Rządowy projekt ustawy o środkach ograniczających ma na celu wdrożenie unijnej dyrektywy 2024/1226 dotyczącej naruszania sankcji UE oraz wprowadzenie krajowych sankcji przeciwko obcej ingerencji i manipulacji w środowisku informacyjnym. Problem tkwi w kilku przepisach tego aktu normatywnego.
A tak w kontekście [proroczego?] zamieszczenia artykułu “Politycy przychodzą i odchodzą. Machina ucisku pozostaje“, to po ewentualnej, bo wcale nie takiej pewnej, zmianie u steru, ile z tych przepisów zostanie? Ustawa 1066 i kilka innych nie zniknęły…
Obywatelom ciągle oferuje się tę samą kiepską umowę: oddaj trochę więcej prywatności, zaakceptuj trochę mniej rzetelny proces, toleruj kolejne ograniczenia wolności, a rząd zapewni ci bezpieczeństwo.
A gdy te uprawnienia są nadużywane, społeczeństwu mówi się, że musi czekać na kolejne wybory, kolejny Kongres, kolejnego prezydenta, kolejnego politycznego zbawcę.
Politycy przychodzą i odchodzą. Machina ucisku pozostaje
„Coś strasznie jest nie tak z tym krajem, prawda? Okrucieństwo i niesprawiedliwość, nietolerancja i ucisk. A tam, gdzie kiedyś można było sprzeciwiać się, myśleć i mówić, co się uważało za stosowne, teraz mamy cenzurę i systemy inwigilacji, które wymuszają na nas konformizm i domagają się uległości. Jak to się stało? Kto jest temu winien?”
Wyborcy przemówili. Równowaga sił w Waszyngtonie uległa zmianie. Nowy Kongres będzie miał okazję powstrzymać imperialną prezydenturę i pociągnąć rząd do odpowiedzialności za jego nadużycia.
Ale zasadne pytanie, które należy zadać brzmi: co będzie dalej?
Czy Kongres w końcu okiełzna państwo policyjne, militaryzację policji, machinę zatrzymań, niekończące się wojny, szaleństwo wydatków rządowych i interesy korporacji czerpiących zyski z amerykańskiego państwa policyjnego? A może politycy powrócą do swoich wygodnych zwyczajowych zajęć, podczas gdy machina rządowa będzie działać dalej?
W tym miejscu dystopijne ostrzeżenia Hollywood nabierają niepokojąco istotnego znaczenia.
Dwadzieścia lat temu film ‘V jak Vendetta’ zaoferował widzom przerażającą wizję przyszłości, w której rządowa inwigilacja była wszechobecna, sprzeciw stanowił zagrożenie, media służyły jako narzędzie państwowej propagandy, a obietnica bezpieczeństwa stała się pretekstem do pozbawiania ludzi wolności.
Miało to być ostrzeżeniem, jak łatwo wolny naród może przyzwyczaić się do życia bez wolności — i jak mało korzyści przynosi wymiana ludzi u władzy, jeśli machina tyranii pozostanie nienaruszona.
Dwie dekady później, pokazy z okazji dwudziestej rocznicy zbiegają się z Dniem Guya Fawkesa – kluczowym dniem dla fabuły filmu – 5 listopada, przypominając nam, że pytania, jakie film porusza na temat wolności, strachu i władzy rządu, nie straciły nic ze swojej pilności ani aktualności.
Mający premierę w 2006 roku i osadzony w przyszłości, w Wielkiej Brytanii rządzonej przez faszystowski reżim Norsefire, film „V jak Vendetta” przedstawia kraj, w którym rząd wie wszystko, widzi wszystko, kontroluje fale radiowe i obiecuje przede wszystkim bezpieczeństwo. Za tymi obietnicami kryje się machina inwigilacji, zatrzymań, cenzury i zastraszania. Ludzie, którzy odmawiają podporządkowania się, mogą zostać napiętnowani jako wrogowie państwa. Inni po prostu znikają.
Brzmi boleśnie znajomo, prawda?
Obrazowanie nawiązuje do Trzeciej Rzeszy i powieści George’a Orwella „Rok 1984”. Londyn jest nasycony kamerami monitoringu, obowiązuje godzina policyjna, a opinia publiczna jest nieustannie karmiona oficjalnymi ostrzeżeniami. Więźniowie polityczni są przetrzymywani i torturowani. Reżim tworzy wrogów spośród tych, którzy odmawiają podporządkowania się, podczas gdy większość społeczeństwa ucieka do telewizyjnej rozrywki i kojącej iluzji, że ktoś inny odpowiada za ich bezpieczeństwo.
Trudno zignorować podobieństwa do metod stosowanych przez współczesne amerykańskie państwo policyjne w celu umocnienia swojej władzy: wykorzystywanie strachu, demonizowanie sprzeciwu, sprowadzanie kwestii bezpieczeństwa do pustego czeku i traktowanie ograniczeń konstytucyjnych jako niedogodności.
Jak zauważył reżyser James McTeigue w niedawnym wywiadzie z okazji dwudziestej rocznicy premiery filmu ‘V jak Vendetta’, okoliczności polityczne mogą się zmieniać, ale metody stosowane przez autorytarne rządy pozostają zadziwiająco niezmienne, a te same zmagania o władzę wykonawczą, kontrolę rządu i tłumienie sprzeciwu wciąż się pojawiają.
Najbardziej niepokojącą lekcją płynącą z filmu nie jest jednak to, że tyrania przychodzi nagle, ale to, że ludzie mogą się zastraszani, rozpraszani, zabawiani i męczeni do momentu, w którym zaczną akceptować jako normalne to, co kiedyś było nie do pomyślenia.
W ten sposób rząd, który rzekomo miał służyć ludziom, staje się potęgą samą w sobie.
Jednocześnie od obywateli oczekuje się, że będą posłuszni, będą płacić, będą milczeć i będą wdzięczni za każdy skrawek wolności, jaki rząd im pozwoli zachować.
W filmie „Vendetta” w życiu publicznym dominują ekrany telewizyjne. Oficjalne transmisje Norsefire przedstawiają rząd jako obrońcę ludu, a dysydentów jako niebezpiecznych wrogów. To, co słyszy opinia publiczna, to nie niezależna relacja z wydarzeń, lecz starannie wyreżyserowana wersja rzeczywistości. Władza państwa zależy w równym stopniu od kontrolowania historii, co od kontrolowania ulic.
Jest też Gordon Dietrich, osobowość telewizyjna, która ośmiela się ośmieszyć kanclerza. Ten akt satyry ściąga na niego uwagę egzekutorów władzy. Jego los jasno pokazuje przesłanie reżimu: ośmieszaj rządzących, kwestionuj oficjalną wersję wydarzeń, wyłam się z szeregu, a machina represji zapuka do twoich drzwi.
Ale propaganda to tylko jedna z broni w arsenale ciemiężcy. Resztę robi strach.
Evey Hammond jest więziona, przesłuchiwana, zastraszana i stawiana przed wyborem między poddaniem się a śmiercią. W jednym z najokrutniejszych zwrotów akcji filmu odkrywa, że to sam V zainscenizował jej niewolę. Mężczyzna walczący z tyranią przyjął niektóre z jej metod. Jej gehenna ukazuje nie tylko to, jak strach może złamać człowieka, ale także to, jak łatwo samozwańczy wyzwoliciel może stać się kolejnym katem.
Ta sprzeczność powinna dać nam do myślenia.
Uznać, że nadużycia władzy mogą doprowadzić ludzi do desperacji, to jedno. Założyć, że każdy, kto obiecuje zniszczyć opresyjny system, zastąpi go wolnością, to zupełnie co innego.
Inne filmy dystopijne pokazują to wyraźnie.
W filmie „Land of the Blind” [w Polsce rozpowszechniany pod tytułem ‘Rewolta’ -AC], który ukazał się w tym samym roku co „V jak Vendetta”, żołnierz pomaga obalić brutalnego władcę, a następnie jest świadkiem, jak przywódca rewolucji ustanawia kolejny represyjny reżim.
W „Igrzyskach śmierci” [The Hunger Games] porażka prezydenta Snowa nie oznacza automatycznie sprawiedliwości. Prezydent Coin, która przewodzi rebelii przeciwko niemu, proponuje kolejne Igrzyska Śmierci – tym razem z udziałem dzieci z pokonanego Kapitolu. Chociaż imiona i mundury ulegają zmianie, logika okrucieństwa pozostaje.
Chodzi nie o to, że wybory nie mają znaczenia lub że każdy przywódca polityczny jest taki sam, ale o to, że nie uda nam się wyjść z tyranii poprzez głosowanie, jeśli wciąż będziemy głosować za tym, aby ktoś inny przejął władzę nad państwem policyjnym.
Taki cykl przewija się w powieści “V jak Vendetta” i mojej powieści Pamiętniki Erika Blaira.
Reżimy autorytarne manipulują strachem, karzą sprzeciw i traktują krytyków jak wrogów państwa. W ten sposób mogą podsycać niepokoje, które rzekomo tłumią, a następnie powoływać się na nie jako na dowód na potrzebę jeszcze większej władzy.
Państwo policyjne to system improwizowany: jest ono nastawione na zapewnienie sobie przetrwania.
Od lat jesteśmy świadkami niesprawiedliwości, okrucieństw, korupcji i nadużyć ze strony zakorzenionej biurokracji rządowej, która nie przejmuje się Konstytucją ani prawami obywateli.
Mówiąc o „rządzie”, nie mam na myśli wyłącznie silnie partyjniackiej, dwupartyjnej biurokracji Republikanów i Demokratów. Mam na myśli raczej rząd z dużej litery: mocno zakorzenione Głębokie Państwo [Deep State], rozległą sieć agencji, kontrahentów, systemów nadzoru, biurokracji bezpieczeństwa i skumulowanej władzy, na którą wybory w dużej mierze nie mają wpływu i która jest coraz bardziej odizolowana od odpowiedzialności.
Politycy przychodzą i odchodzą. Machina rządowa pozostaje.
To, co wprowadza jeden prezydent, dziedziczy następny. To, co jedna partia polityczna potępia, gdy traci władzę, może okazać się niezwykle użyteczne, gdy przejmie kontrolę nad machiną rządową.
Pomyśl o tym, co pozostało w dużej mierze niezmienne pomimo dziesięcioleci wyborów, obietnic wyborczych i zapewnień, że tym razem będzie inaczej.
Naród amerykański jest nadal poddawany inwazyjnemu nadzorowi ze strony rządu, a agencje wywiadowcze i organy ścigania zyskują coraz lepsze środki monitorowania naszej komunikacji, naszych ruchów, stowarzyszeń i życia prywatnego.
Od czasu, gdy “V jak Vendetta” trafiło do kin, technologia zmieniła się diametralnie, ale chęć rządu, by wiedzieć wszystko o każdym, wcale nie zmalała.
Innymi słowy, państwo nadzorujące nie potrzebuje już kamery na każdym rogu ulicy. Amerykanie noszą w kieszeniach większość technologii niezbędnej do monitorowania swoich ruchów.
Tymczasem militaryzacja amerykańskich sił policyjnych postępuje. Dzięki federalnym programom transferu sprzętu i innym mechanizmom finansowania, lokalne agencje ścigania uzyskały dostęp do sprzętu i potencjału wojskowego, co jeszcze bardziej zaciera granicę między nadzorem nad społecznością a okupacją pola bitwy. Dane rządu federalnego pokazują, że ten mechanizm transferu jest nadal aktywny.
Rząd nie zrezygnował również ze swojego coraz bardziej represyjnego podejścia do obywateli.
Wciąż zmagamy się z ogromnym systemem więzień, aresztów i ośrodków detencyjnych; przepisami, które kryminalizują coraz szerszy zakres zachowań; oraz agencjami rządowymi, które zbyt często traktują należyty proces jako przeszkodę w egzekwowaniu prawa, a nie jako obowiązek konstytucyjny.
Kolejnym rządom nie udało się również zlikwidować kompleksu militarno-przemysłowego, położyć kresu uzależnieniu rządu od niekończących się zobowiązań militarnych za granicą, ograniczyć jego apetytu na pieniądze podatników ani zerwać bliskich relacji między władzą rządową a zyskami korporacji.
Machina wojenna nadal działa.
Aparat nadzoru ciągle się rozrasta.
Kontrahenci rządowi nadal odbierają czeki.
A podatnicy w dalszym ciągu płacą za to rachunek.
Cały czas jesteśmy utwierdzani w przekonaniu, że wszystko się zmieni, jeśli tylko wybierzemy odpowiednich ludzi.
Ludzie, mamy kłopoty.
W oczach rządu jesteśmy postrzegani jako stosunkowo zbędni: bezimienni ludzie, których praca i podatki utrzymują machinę rządową w ruchu, podczas gdy ci u władzy pozostają w dużej mierze odizolowani od upokorzeń i niesprawiedliwości, jakie dotykają zwykłych Amerykanów.
Oto iluzja wolności: jesteśmy wolni tak długo, jak rząd nam na to pozwala, że nasze prawa są chronione tak długo, jak ci, którzy sprawują władzę, zdecydują się je szanować, oraz że nasza ochrona konstytucyjna może zostać zawieszona, gdy tylko urzędnicy państwowi wypowiedzą magiczne słowa „bezpieczeństwo narodowe”.
Karta Praw [Bill of Rights] nie miała być jednak ustawą o tymczasowych przywilejach, nadanych przez machinę rządową i odbieranych za każdym razem, gdy osoby sprawujące władzę uznają je za niewygodne.
Konstytucja nie została napisana po to, by za wszelką cenę zapewnić przetrwanie rządu. Została napisana po to, by ograniczyć władzę rządu i chronić wolności ludzi, którym miała służyć.
Mimo wszystko jesteśmy tutaj i musimy zaufać, że najnowsi zwycięzcy polityczni będą jakoś wykorzystywać te same niezwykłe uprawnienia w sposób bardziej odpowiedzialny niż ich poprzednicy.
To jest wielkie oszustwo amerykańskiego państwa policyjnego.
Obywatelom ciągle oferuje się tę samą kiepską umowę: oddaj trochę więcej prywatności, zaakceptuj trochę mniej rzetelny proces, toleruj kolejne ograniczenia wolności, a rząd zapewni ci bezpieczeństwo.
A gdy te uprawnienia są nadużywane, społeczeństwu mówi się, że musi czekać na kolejne wybory, kolejny Kongres, kolejnego prezydenta, kolejnego politycznego zbawcę.
Kręcimy się w kółko.
Drapieżcy z państwa policyjnego nadal działają, niezależnie od tego, kto wygra wybory.
Jak przypominają nam filmy “V jak Vendetta”, “Rewolta” i “Igrzyska śmierci”, zastąpienie ludzi, którzy zarządzają machiną tyranii, nie jest tym samym, co jej demontaż.
Jak więc odzyskać kontrolę nad niekontrolowanym rządem i imperialną prezydenturą?
To nie będzie łatwe.
Ale odpowiedzią nie może być pokładanie wiary w kolejnym polityku, kolejnych wyborach czy kolejnej obietnicy, że tym razem machina rządowa zostanie wykorzystana w dobrym celu.
Ojcowie Założyciele rozumieli coś, o czym Amerykanie najwyraźniej zapomnieli: największym zagrożeniem dla wolności nie jest to, kto sprawuje władzę, ale to, ile władzy rządowi wolno sprawować.
Dlatego ustanowili system kontroli i równowagi, dzieląc kompetencje pomiędzy trzy równorzędne gałęzie władzy – wykonawczą, ustawodawczą i sądowniczą – i nakładając na każdą z nich ograniczenia konstytucyjne.
Nieograniczona władza w jakiejkolwiek gałęzi zarządzania państwem jest zagrożeniem dla wolności.
Konstytucja nie została napisana z założeniem, że ci, którym powierzono władzę, będą zawsze mądrzy, życzliwi i powściągliwi. Została napisana z przekonaniem, że władza deprawuje, urzędnicy państwowi są omylni, a raz zdobytą władzę rzadko oddaje się dobrowolnie.
Jednakże zbyt długo tkwiliśmy w tym dziwnym stanie zawieszenia, w którym ego bierze górę nad sprawiedliwością, propaganda wypacza prawdę, a imperialni prezydenci – wspierani przez posłuszne legislatury, uległe sądy i rozproszone społeczeństwo – roszczą sobie prawo do władzy, która nigdy nie powinna należeć wyłącznie do jednego urzędu.
Kongres zbyt często wyrzekał się swoich konstytucyjnych obowiązków. Sądy zbyt często ustępowały rządowym roszczeniom kompetencyjnym. A władza wykonawcza nadal gromadziła uprawnienia, których Twórcy Konstytucji nigdy nie zamierzali przyznać pojedynczej instytucji.
W ten sposób machina tyranii potrafi przetrwać wybory.
Nowo wybrany Kongres ma szansę zapewnić istotną, konstytucyjną kontrolę władzy wykonawczej. Może badać nadużycia władzy, domagać się odpowiedzialności, sprawować władzę ustawodawczą i odmawiać automatycznego zatwierdzania imperialnej prezydentury. Ale jeśli nowa większość jedynie zastąpi odpowiedzialność konstytucyjną karami partyjnymi lub będzie bronić tych samych nadużyć, gdy służą one jej własnym interesom politycznym, machina tyranii pozostanie nienaruszona.
Kryterium nie polega na tym, czy Kongres potrafi uprzykrzyć życie prezydentowi. Kryterium polega na tym, czy potrafi zmusić rząd do przestrzegania Konstytucji.
Kiedy zawodzi konstytucyjna kontrola władzy, zastąpienie jednych władców innymi nie ma większego wpływu na równowagę sił.
Rozwiązaniem nie jest znalezienie lepszego władcy. Chodzi o to, by żaden władca – żaden prezydent, żaden Kongres, żadna agencja rządowa – nie miał prawa działać poza ograniczeniami Konstytucji.
Nie ma dziesięcio-etapowego planu przywrócenia wolnego społeczeństwa.
Gdyby jednak tak było, pierwszy krok byłby prosty: przestań traktować politykę jako sport dla widzów i zrób coś, co pomoże bronić zasad wolności w twojej własnej społeczności.
Oczywiście, walcz o swoje prawa. Ale co ważniejsze, walcz o prawa tych, z którymi się nie zgadzasz. Broń wolności, gdy mówca jest obraźliwy, oskarżony jest niepopularny lub osoba, przeciwko której stajesz, ma inną rasę, religię, narodowość, status imigracyjny, poglądy polityczne lub punkt widzenia. Karta Praw nie jest nagrodą za dobre zachowanie ani przywilejem zarezerwowanym dla osób myślących podobnie jak my.
Nie baw się semantyką. Nie usprawiedliwiaj. Nie upolityczniaj. Nie szukaj wymówek dla nadużyć konstytucji tylko dlatego, że akurat twoja preferowana partia jest u władzy. Kiedy urzędnicy omijają konstytucję, żądaj, aby jej przestrzegali.
To ich praca. Każ im to zrobić.
Kiedy prawa sąsiada są zagrożone, broń go tak, jakby były twoimi własnymi.
Dwadzieścia lat po tym, jak „V jak Vendetta” trafiła na ekrany kin, jej ostrzeżenie nie dotyczy jedynie tego, że wolny naród można zastraszyć i zmusić do posłuszeństwa. Chodzi o to, że można go wciąż przekonywać, że ktoś nowy go uratuje, jeśli tylko odda mu trochę więcej władzy.
Rewolta i Igrzyska śmierci stanowią kontynuację tego ostrzeżenia: obalenie jednej tyranii nie ma większego znaczenia, jeśli następny rząd odziedziczy jej zwyczaje i broń.
Najbardziej przerażająca przyszłość to nie taka, w której wygrywa niewłaściwy kandydat lub dyktator odmawia ustąpienia ze stanowiska. To taka, w której obywatele nieustannie zmieniają osoby sprawujące władzę, jednocześnie pozwalając, by machina tyranii pozostała nienaruszona.
Wolność wymaga czegoś więcej niż tylko głosowania.
Wymaga to rządu zmuszonego do przestrzegania zasad Konstytucji — i obywateli gotowych pociągać do odpowiedzialności osoby sprawujące władzę publiczną, gdy tego nie robią, niezależnie od tego, która partia jest u władzy.
Kakistokracja – czy rządzą nami najgorsi? Współczesne państwa mają wrodzoną tendencję do degeneracji w kierunku kakistokracji. Państwo bowiem, z samej swojej natury, dzieli społeczeństwo na dwie klasy – rządzących i rządzonych – i przyznaje rządzącym władzę, […]
Psychopaci u władzy (tryptyk) „Cierpienie i niesprawiedliwość, które powodują, nie budzą w nich żadnego poczucia winy, ponieważ takie reakcje innych są po prostu wynikiem ich odmienności i dotyczą jedynie ‹tych innych› ludzi, których postrzegają […]
*
Wyspa Epsteina i brama do psychologii zła [tryptyk] Od mafii, przez brutalne kartele narkotykowe, sekty religijne, po autorytarne rządy – widzieliśmy psychopatów, którzy zjednoczyli się i współpracowali w najgorszych momentach naszej historii. Robią to dla obopólnych korzyści, ale […]
Biorąc pod uwagę okoliczności, ten powstający porządek jest najbardziej zrównoważonym z możliwych.
Nadrzędnym celem strategicznym, który Rosja pragnęła osiągnąć poprzez swoją szeroko zakrojoną interwencję militarną na Ukrainie, była transformacja europejskiej architektury bezpieczeństwa w celu rozwiązania dylematu bezpieczeństwa między NATO a Rosją, który narastał od dziesięcioleci w wyniku ciągłej ekspansji Sojuszu na wschód. NATO odrzuciło rosyjskie żądania gwarancji bezpieczeństwa pod koniec 2021 roku, rozmowy pokojowe z Ukrainą wiosną 2022 roku zostały sabotowane , a Rosji nie udało się osiągnąć swoich maksymalistycznych celów na Ukrainie siłą.
Sytuacja ta stanowi kontekst dla kilku niedawnych wydarzeń, które razem wzięte torują drogę do szeregu kompromisów wynegocjowanych przez USA między europejskim NATO (E-NATO) a Rosją. Celem jest zbudowanie jak najbardziej realistycznej i trwałej architektury bezpieczeństwa kontynentu po wojnie. Nadrzędnym trendem jest stworzenie NATO 3.0 , nawiązującego do wizji Trumpa 2.0 , w którym E-NATO powstrzymuje Rosję, umożliwiając późniejsze rozmieszczenie większości sił amerykańskich w Europie w Stanach Zjednoczonych, Iberoamerykańskich i regionie Azji i Pacyfiku.
Aby Rosja zgodziła się na rozmieszczenie sił pokojowych E3 na Ukrainie, Stany Zjednoczone musiałyby złożyć pisemne zobowiązanie o nieprzedłużaniu gwarancji wynikających z Artykułu 5 na te wojska, a członkowie NATO, którzy przystąpili do NATO przed 1997 rokiem, musieliby wycofać się z krajów, które przystąpiły po Akcie Założycielskim NATO-Rosja z tego samego roku.
Jedynym możliwym wyjątkiem byłaby stała baza wojskowa USA w Polsce, która mogłaby być konieczna , aby polski filar Międzymorza zgodził się na wszystkie kompromisy omówione w tym artykule.
Podobnie Francja i Wielka Brytania, być może wraz ze Stanami Zjednoczonymi, musiałyby zobowiązać się na piśmie do nierozszerzania swojego parasola nuklearnego na członków sojuszu, którzy przystąpili po 1997 roku. Jednakże państwa Międzymorza (z wyjątkiem Norwegii, członka bloku Wikingów i członka-założyciela NATO) mogłyby rozmieścić na swoim terytorium dowolną liczbę żołnierzy i sprzętu. Biorąc pod uwagę szybką rozbudowę sił powietrznych bloku Wikingów i fakt, że Polska posiada największą armię w e-NATO , stanowiłoby to znaczący kompromis dla Rosji.
Niezależnie od tego, Stany Zjednoczone mogłyby nabyć udziały w gazociągach Nord Stream, Jamał i Przyjaźń, aby Rosja mogła wznowić eksport energii do UE pod nadzorem USA , zapewniając w ten sposób wspólny interes w utrzymaniu pokoju. Jednocześnie Stany Zjednoczone mogłyby pośredniczyć w wzajemnym wycofaniu sił zbrojnych wzdłuż wschodniej flanki NATO między Morzem Śródziemnym a Rosją, która stanowi również zachodnią flankę kordonu sanitarnego . Następnie mogłyby zostać uruchomione kanały zarządzania kryzysowego i rozmowy o kontroli zbrojeń, aby zinstytucjonalizować te postępy.
W czasie gdy na ulicach Warszawy rozbrzmiewają radosne rytmy ludowych piosenek, wykonywanych z okazji obrony naszej Ojczyzny przed zamachem stanu, w zaciszu Pałacu Prezydenckiego dzieją się rzeczy istotne. Prezydent Karol Nawrocki, w przerwie pomiędzy strojeniem srogich min i obroną Najjaśniejszej Rzeczypospolitej przed nawałą Niemców Tuska, podpisał ustawę wyrażającą zgodę na ratyfikację traktatu. I to nie byle jakiego traktatu, bo traktatu obronnego z przesławnym Albionem.
Nie wiem jak Państwo, ale ja poczułem się dużo bezpieczniej. Znów, całkiem jak w 1939 roku, Brytyjczycy gotowi są stanąć w naszej obronie. Ta wspaniała nacja już nie raz udowodniła, że jest gotowa walczyć o swe interesy do ostatniego żołnierza swoich sojuszników. Tak będzie zapewne i tym razem. W szykowanym pieczołowicie globalnym konflikcie Polska z dumą przyjęła rolę zwycięzcy moralnego. Ci spośród nas, którzy przeżyją, będą mogli z dumą, z kup gruzu, w jakie zamienią się nasze miasta, wołać: „To my stanęliśmy do boju pierwsi!”. Aż czuję dreszczyk na samą myśl.
A w traktacie same delicje. Już w artykule pierwszym Polska i Wielka Brytania określają Federację Rosyjską jako najważniejsze długoterminowe zagrożenie dla bezpieczeństwa euroatlantyckiego. Deklarują przeciwdziałanie „rosyjskiej agresji”, koordynację polityki sankcyjnej oraz działania na rzecz pociągnięcia Rosji do odpowiedzialności za naruszenia prawa międzynarodowego. Zobowiązują się do dalszego wspierania Ukrainy, w tym wojskowo, oraz uznania jej suwerenności i integralności terytorialnej w granicach międzynarodowo uznanych. Traktat przewiduje również wsparcie integracji euroatlantyckiej Ukrainy.
Przeczytajmy jeszcze raz to ostatnie zdanie. Tak, Szanowni Państwo, rządzące Polską na zmianę, pozornie skłócone plemiona dzikusów, zgodnie uznały, że w interesie Polski jest wspieranie integracji euroatlantyckiej Ukrainy. Naprawdę? Zapewne jest to w interesie Ukrainy. Prawdopodobnie także Wielkiej Brytanii. Ale czy Polski? – nie sądzę.
Piszemy tutaj od lat, że Ukraina nie jest przyjacielem Polski czy jej potencjalnym partnerem. Jest jej rywalem i potencjalnym konkurentem. Wspieranie jej członkostwa w Unii Europejskiej to działanie na szkodę polskiego rolnictwa, handlu i resztek przemysłu. Natomiast wpisywanie Ukrainy do NATO to wciąganie nas w nieuchronny konflikt z Rosją. Konfliktu, na który można patrzeć ze stoickim spokojem z punktu widzenia odległej wyspy, ale nie z punktu widzenia właściciela przyszłego pola bitwy.
Artykuł drugi jest najważniejszą częścią traktatu. To właśnie on określa zasady wzajemnej pomocy. Będą one polegały na tym, że Polska bohatersko stanie w obronie wschodniej flanki NATO i uzyska silne moralne wsparcie Wielkiej Brytanii. Brytyjczycy będą szczerze żałowali każdego polskiego żywota, ba, każdego zniszczonego mostu, a nawet domostwa. Zdobędą się na najsilniejszą odpowiedź dyplomatyczną, silne gesty oburzenia, a może nawet sankcje. Marzy mi się, by w takiej sytuacji rozsypali nad Moskwą propagandowe ulotki, lecz wiem, że wymagam zbyt wiele.
Artykuł trzeci mówi o walce na froncie wewnętrznym. Dzielni Brytyjczycy będą pomagać naszym orłom w walce z dezinformacją i defetyzmem, które obok dyzenterii stanowią największe zagrożenia w czasie konfliktów zbrojnych. Walkę z dezinformacją Brytyjczycy mają opanowaną w stopniu wysoce zadowalającym. Na przykład, jeśli jakiś angielski odpowiednik ruskiej onucy nazwie siejącego terror czarnoskórego przybysza właśnie siejącym terror czarnoskórym przybyszem, zostanie za tę dezinformację niechybnie aresztowany, osądzony i sprawiedliwie skazany. Te piękne zachodnioeuropejskie standardy od dawna marzą się i polskim politykom.
Artykuł czwarty dotyczy spraw gospodarczych. Wspaniale, że Polacy zgłosili się na ochotnika, by ginąć w interesie Wielkiej Brytanii, ale czyż nie byłoby jeszcze wspanialej, gdyby sami zapłacili za naboje do swoich karabinów? Sprawy ideowe sprawami ideowymi, ale przecież nie wolno zapominać o interesach.
Artykuł piąty jest tak osobliwy, że wymagałby odrębnego felietonu. Dotyczy on bowiem energetyki i zielonej transformacji, czyli tematów z obronnością nie mających wspólnego zgoła nic. Jak łatwo się domyślić, Polska i Wielka Brytania deklarują tam poparcie dla transformacji energetycznej, realizacji celów porozumienia paryskiego oraz dążenie do neutralności klimatycznej do 2050 roku. Przyznam, że czytałem to z narastającym niedowierzaniem, ale jednocześnie z fascynacją. Wyobraźcie sobie Państwo futurystyczną wizję czołgów na baterie, które nie dojechały na pole bitwy i ładują się gdzieś na stacji przy autostradzie. Albo niskoemisyjnych samolotów.
Mamy nawet takie. Nazywamy je szybowcami. Mamy też niskoemisyjne drony, znane jako latawce. Jak widzicie Państwo, zachodnia myśl techniczna połączona z zieloną ideologią rozszerza perspektywy poznawcze w nieznanych dotąd kierunkach.
Mógłbym się nabijać dalej, choć temat wcale nie jest śmieszny. Jest przerażający. Polskojęzyczna banda, nieudolnie podrabiająca narodową elitę, prowadzi nas ku nieuchronnej katastrofie. W tym czasie patriotyczna część społeczeństwa zajęta jest odpustową obroną Trybunału Konstytucyjnego, którą pani Florentyna Gust z partii Razem uprzejma była nazwać “teatrem dla gojów”.
Tymczasem Polska nie jest na zawsze. Jeśli kolejny raz ją zmarnujemy, możemy już więcej jej nie odzyskać. Może i słusznie. Bo będzie to oznaczało, że po prostu na nią nie zasługujemy.
Nie ma żadnych wątpliwości, że w Polsce ma miejsce zamach stanu: według konstytucji, a także zgodnie z prawem powszechnym, rząd nie może pozbawić sędziów Trybunału Konstytucyjnego pełnionych funkcji, co jednak próbował zrobić. Tak naprawdę, spór o sędziów Trybunału mianowanych politycznie trwa już od dłuższego czasu, ale do tej pory premier Tusk nie forsował tej kwestii, a wręcz wydawał się mało zainteresowany jej rozwiązaniem. Pozostaje więc pytanie, dlaczego zrobił to właśnie teraz, pomijając kwestię okazji, jaką była oficjalna wizyta prezydenta Republiki w Senegalu.
Sprawa nie jest trudna do zrozumienia, zwłaszcza w świetle słów Tuska, który ostatecznie nie zdołał zrobić nic innego, jak tylko wciągnąć w tę sprawę Putina i jego rzekome boty. Ale nie jest żadną nowością, że UE potrafi być równie infantylna, co cyniczna. W tym przypadku, zaangażowała się w sprawę, odblokowując środki, które wcześniej zostały zamrożone z powodu sytuacji w polskim wymiarze sprawiedliwości, podczas gdy nieustępliwa von der Leyen rozprawiała jednocześnie o nowym rozdziale dla Polski – nawiązując do faktu, że Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż polska konstytucja ma pierwszeństwo przed prawodawstwem UE. Było to absolutną trucizną dla Brukseli.
Rosja bierze jednak w tej ponurej sprawie bezpośredni udział. Całe to euro-polskie gniazdo robaków wylazło teraz na wierzch, ponieważ w Polsce zaczyna narastać niezadowolenie związane z wojną na Ukrainie i rolą Warszawy na pierwszej linii frontu przeciwko Moskwie. W ostatnim czasie, wiele się zmienia – wystarczy wspomnieć o otwarciu się na dialog ze strony Norwegii i Finlandii, o protestach pośrednio spowodowanych koniecznością dostarczania Kijowowi miliardów i broni, a także o tym, że nawet polskie dowództwo wojskowe nie wydaje się w pełni popierać tej agresji za wszelką cenę. Oczywiste jest, że jeśli Polska przestanie pełnić swoją rolę, cała konstrukcja grozi zawaleniem się. Z pewnością nie jest przypadkiem, że UE podjęła najbardziej antydemokratyczne działania we wszystkich krajach sąsiadujących z Rosją – a są to właśnie te kraje, przez które przechodzi broń przeznaczona dla Kijowa: Rumunia, a teraz także Polska, nie licząc Węgier.
Konieczność kontynuowania wojny przez europejskie kręgi polityczne – posługując się Ukrainą – jest dla nich sprawą najwyższej wagi. Zwycięstwo Rosji, w dodatku osiągnięte pod nieobecność Europejczyków, oznaczałoby dla nich ostateczny koniec. Dlatego też, za wszelką cenę starają się utrzymać przy życiu tych, którzy w przyszłości mogą zginąć, oraz uniemożliwić, by do miejsc decyzyjnych dotarły siły przeciwne wojnie.
Poza tym, Bruksela za wszelką cenę dąży do przystąpienia Polski do strefy euro, aby móc zarządzać jej rezerwami złota, które wynoszą 90 miliardów euro – czyli dokładnie tyle, ile UE postanowiła przeznaczyć dla Kijowa. Powiedzmy, że jest to zbieg okoliczności, ale dla polskiej gospodarki, która funkcjonuje właśnie dzięki różnicy kursowej między złotym a euro, byłaby to katastrofa, podobnie jak miało to już miejsce w przypadku wielu krajów na kontynencie europejskim.
Jest to jawnie reakcyjny plan, realizowany poprzez manipulowanie demokracją oraz wszystkimi innymi czysto słownymi wartościami, które wykorzystuje się do celów retorycznych. Zza teatralnej fasady pięknych słów wyraźnie wyłania się cień rządzących oligarchii i ich interesów.
Jakby nie patrzeć, dzisiejsza UE jest sprawą straconą – mrocznym mechanizmem amoralnej dominacji.
4 listopada w środę biskupi zebrali się w trybie pilnym i wydali stanowisko w sprawie sporu, który rozsadza dzisiaj polskie państwo. Było to niecałe 400 słów. Ale uwaga, uwaga, ‘dialog’ pada tam cztery razy, to policzyłem. ‘Pojednanie’ dwa razy.
A drodzy państwo, otóż zagadka. Ile razy pada słowo ‘prawda’? Możecie państwo zrobić to sami. Ani razu. Możecie policzyć. Ani razu. W żadnej odmianie.
Tego samego dnia papież powiedział Polakom, że “pokój stoi na sprawiedliwości i na prawie”, [dosłownie powiedział: „pokój buduje się na sprawiedliwości, poszanowaniu prawa i dialogu, a nie na przemocy” md]
…a biskupi w następnym zdaniu zostawili z tego sam dialog i zgłosili się do mediów, że będą mediatorami. Na koniec pokazali nam jak się modlić słowami księdza Piotra Skargi, człowieka, który w 1597 roku wypisał Polsce sześć chorób. z numerami. I nie bał się słowa na przykład ‘trybunały’.
I w tym odcinku chciałbym, drodzy państwo, pokazać coś co mnie osobiście boli, czego biskupi nie nazwali, gdzie jeden z kardynałów, ten z Krakowa, w wypowiedziach, które miał ostatnio publicznie, chyba to muszę powiedzieć wprost. Ale drodzy państwo, zweryfikujcie mnie.
Moim zdaniem, niestety, myli się w sprawie Ewangelii i to ile zostało dzisiaj polskiemu episkopatowi dzisiaj, zostało takiej myśli, tej siły, że staje się rozjemcą, chciałbym żebyście państwo ocenili po tym dzisiejszym materiale. Jeszcze raz mówię to jako katolik, który jest w Kościele, nie ma zamiaru wychodzić, który sam sobie zadaje cały czas to pytanie. I chciałbym powiedzieć ci też ten element, który myślę, że jest bardzo ważny. Bo z tego listu padło taki element, że mamy się modlić. Modlić szczególnie 10 listopada, dzień przed tym 11, gdzie będziemy świętowali ważne dla nas jako dla Polski święto odzyskania niepodległości, chociaż sama ta data też budzi kontrowersję. No ale przyjęliśmy ją, niech będzie w sensie mamy 11 listopada, który jest świętem narodowym.
◊
Dlaczego dzisiejsi biskupi boją się słowa “PRAWDA”?
Dzień dobry.
