Kolejny raz jako kraj jesteśmy przedmiotem transakcji, jak w lombardzie. Zamęt wokół Trybunału Konstytucyjnego ma w ostatecznym etapie doprowadzić do przyjęcia zwierzchniej roli instytucji kontynentalnych, dla zmylenia nazwanych europejskimi. Nadrzędność ta nie pozbawi dotychczas zatrudnionych miejsc pracy, ale narzuci im zasady oznaczające kosztowne i niekończące się mitręgi biurokratyczne, zobowiązujące do uznawania racji wyłącznie ludzi dysponujących wielkimi pieniędzmi.
Chcą nas wysłać na wojnę z Rosją?
Podobnie jak skutkiem wprowadzenia stanu wojennego przez Wojciecha Jaruzelskiego było oddanie losów Polaków i naszego – wówczas – kraju w ręce zachodnich bankierów, tak dziś proces ten ulega pogłębieniu. Część instytucji o wątpliwej wiarygodności w zakresie wymierzania sprawiedliwości wspierana jest przez aparat policyjno-prokuratorski, choć z mniejszym zrozumieniem z jego strony. Przewodzi temu jednak pierwszy manipulant RP. Skoro obalił rząd Jana Olszewskiego, teraz, przy wydatnym poparciu unijnych biurokratów, może mu pójść łatwiej. Dobrze, że naród chce wierzyć, iż uda się przeszkodzić klice puczystów.
Trwająca próba sił i psychiczny szantaż przyćmiewają perfidię prowokacji wojskowej, rozgrywającej się poza powszechnym obiegiem informacji. Ze względu na bliskość naszej północno-wschodniej granicy prowokacja ta może stać się pretekstem do zaangażowania Polski w gorącą fazę konfliktu. Dogasająca pożoga wojenna na Ukrainie, w wyniku szaleńczych pomysłów wyczerpanych już dawno z twardej logiki dyplomatycznej amerykańskich wojskowych, zmierza do wepchnięcia nas w cudzy projekt nowego Drang nach Osten – parcia na wschód. Nie jest to projekt niemiecki, co doskonale wiedzą polscy dowódcy, potwierdzający gotowość uczestnictwa nie tylko jednostki specjalnej „GROM”.
Z niejasnych dla obywateli przyczyn komendant główny Policji Marek Boroń 2 listopada br. opowiada o specjalnej operacji na granicy z obwodem kaliningradzkim. Jakże łatwo utajnić wszystko pod kryptonimem operacji specjalnej. Poza tym – co policja ma do granicy, której strzec powinno polskie wojsko albo zbędne oddziały sojusznicze, deklarowane do obrony wschodniej flanki, a stacjonujące w zachodniej części Polski? „Bałagan”, o jakim nieodpowiedzialnie wypowiada się jakiś wojskowy w imieniu GROM-u, ma zostać „posprzątany przez polską jednostkę specjalną”. Dokładnie tak jak w Iraku i Afganistanie, pchają ich do sprzątania cudzego przecież bałaganu – jeśli on w ogóle istnieje. Połączone siły wojskowo-policyjne suną zgodnie z rozkazem Marka Boronia w kierunku obwodu kaliningradzkiego, bo tak chce naczelny dowódca NATO w Europie – generał Alexus Grynkiewicz.
Na podstawie znanego z treści rozkazu Marka Boronia, nakazującego pełną gotowość policji w tygodniu od 2 do 8 listopada 2026 roku, oddziały policyjne angażowane są w wojnę, którą ktoś wypowiedział w naszym imieniu. Rzekomym – bo nieudowodnionym – powodem jest pogłoska o przekroczeniu granicy przez nieuzbrojone grupy. Ileż to już pogłosek okazywało się mieć swoje źródło na zdesperowanej Ukrainie, w ramach usilnych starań o umiędzynarodowienie jej własnej głupoty. Prowokacje o wątpliwej wiarygodności, zebrane w obszerniejszy komunikat, wyzwalają w mundurowych pokłady nadgorliwej gotowości do sojuszniczego lizusostwa.
„Hindustan Times” już dwa dni wcześniej donosił światu: „Polska mobilizuje jednostki specjalne, przygotowując inwazję NATO na Kaliningrad”. Tak wygląda rozszyfrowanie operacji połączonych sił wojskowo-policyjnych i antyterrorystycznych, które rzekomo wspierają Straż Graniczną w odparciu próby przedarcia się „zielonych ludzików” przez granicę Polski z obwodem kaliningradzkim. Operacja obejmuje obszar województw warmińsko-mazurskiego i podlaskiego.
Według tego samego źródła „specjalny sztab dowodzenia został utworzony w celu koordynacji zadań. Podjęte kroki uprawdopodobniły doniesienia wywiadu”.
W tym miejscu należy wspomnieć o częstych fałszywych alarmach, którym ulegali politycy USA, angażując państwo w wojny na podstawie nieprawdziwych przesłanek dostarczanych przez głównego zainteresowanego – wywiad izraelski. Później okazywało się, że były one fałszywe, a same wojny – nieopłacalne i przegrane. Zasadnicze jest więc pytanie, czy Polska ma własny wywiad, skoro przez lata powtarzano nam, że jest to zbyt kosztowna instytucja.
Wydając rozkaz mobilizujący siły i środki, Marek Boroń uzasadniał go potrzebą prewencyjnej ochrony ludności cywilnej i infrastruktury, aczkolwiek we wspomnianym rejonie nie odnotowano aktów sabotażu.
Tło
31 października br. Kaliningrad spowiły ciemności, co natychmiast uruchomiło w NATO spekulacje o cyberataku powiązanym z paraliżem funkcjonowania wielu supermarketów w Szwecji i Belgii. Podobne zakłócenia systemów chłodniczych we Francji miały miejsce kilka tygodni wcześniej. Nagły napływ gorącego powietrza o temperaturze przekraczającej 40 stopni Celsjusza doprowadził do zepsucia zawartości zamrażarek. Niemożliwa okazała się zmiana ustawień urządzeń chłodząco-zamrażających. W Estonii i Irlandii zamrażarki wskazywały nawet 50 stopni Celsjusza. Większość urządzeń chłodniczych w Europie pracuje w oparciu o rozwiązania firmy Danfoss. Przyznano, że są one przestarzałe. Eksperci zajmujący się bezpieczeństwem cybernetycznym zapowiadają, że próby ataków mogą przybrać większą skalę. Domniemane źródło problemów – irański atak hakerski – obarczono odpowiedzialnością za blackout w Hiszpanii i dysfunkcję wodociągów w USA, nie przedstawiając jednak konkretnych dowodów.
Ukraińskie kanały telewizyjne, odwołując się do własnych doświadczeń związanych z rosyjskimi atakami na infrastrukturę, łączą okresowe problemy z telefonią komórkową na Ukrainie z sytuacją w Kaliningradzie, określając ją mianem „zemsty Putina”. Wyłączenie kaliningradzkiej elektrowni zostało wkrótce stopniowo naprawione, a doniesienia nie wspominają o ewentualnym zaangażowaniu NATO.
1 października prezydent Rosji zapowiedział, że naruszenie granicy i stabilności obwodu kaliningradzkiego spowoduje, iż region ten stanie się priorytetowym obszarem działań. W celu zapewnienia jego stabilności uruchomiony zostanie pełen arsenał rosyjskich sił zbrojnych.
Tymczasem systematyczne ataki na ukraińską infrastrukturę nie spotykają się z próbami skutecznego przeciwdziałania z powodu wyczerpania zasobów systemów Patriot. Najbliższa dostawa przewidywana jest dopiero na lata 2029–2030. Jak oświadczył Wołodymyr Zełenski, 30 października Rosja wystrzeliła w ciągu doby 17 pocisków balistycznych, niszcząc elektrownie, sieci przesyłowe energii oraz rafinerie. W związku z tym zadeklarował odpowiednio sprawiedliwą reakcję.
Istota i kontekst problemu
Naczelny dowódca sił NATO w Europie, generał Alexus Grynkiewicz, przebywał w Warszawie w październiku br. Przedstawiając teorię zwycięstwa przez odstraszanie Rosji, wyjaśnił, że polega ona na „blokadzie, stępieniu i załamaniu” zaplecza przeciwnika, również w głębi jego terytorium. Teoria ta, choć przedstawiana jako jasna, spotkała się jednak z krytyką ekspertów wojskowych i politycznych. Wskazywano na liczne wątpliwości dotyczące uruchomienia art. 5, a także na twarde dane dotyczące ilości posiadanego sprzętu, które podważają szeroko zakrojone plany zwycięstwa.
Ocena ta zbiega się z szeroko dyskutowaną w Stanach Zjednoczonych kwestią celowości utrzymywania obecności NATO w Europie, która – zdaniem części komentatorów – wymaga raczej redukcji.
Opracowanie: Jola Na podstawie: YouTube.com [1][2] Źródło: WolneMedia.net
Europejskie elity nie potrafią już znaleźć odpowiedzi na konsekwencje swojej polityki, które byłyby zgodne z prawem. Rezultatem jest złamanie prawa – a nawet zamach stanu, jak to miało miejsce niedawno w Polsce.
Europa pogrąża się coraz głębiej w procesach politycznych, gospodarczych i społecznych, które jeszcze kilka lat temu w Europie Zachodniej postrzegane były jako „normalne” aspekty życia w krajach Afryki, Azji i Ameryki Łacińskiej. W ostatnich tygodniach, na przykład, we Francji, Włoszech, Hiszpanii i Niemczech – a ta lista nie jest bynajmniej wyczerpująca – doszło do podpaleń i grabieży, których brutalność wstrząsnęła wieloma obywatelami. Elity polityczne szybko szukały przyczyn wszędzie, ale nie w swoim własnym sposobie uprawiania polityki, całkowicie oderwanym od woli ludu. Winą obarczano wszystkich innych: migrantów, klany, przypadkowych wichrzycieli, radykalnych lewicowców, radykalnych prawicowców i – nie zapominając – Rosję. …
Oczywiście, tego typu poszukiwanie przyczyn nie wytrzymuje próby rzetelnej oceny sytuacji. Europa od lat pogrążona jest w ogromnym kryzysie, który ogarnął już wszystkie dziedziny życia.
Błędne decyzje polityczne doprowadziły do kryzysów politycznych. Nieuchronnie nastąpił kryzys gospodarczy bezprecedensowy od 1945 roku. Wina leżała – i nadal leży – po stronie Putina, kto by pomyślał. To on pokierował działaniami kanclerza Scholza, który zablokował Nord Stream. Nie wspominając o innych „hybrydowych” atakach na „pokojowo nastawione” NATO i Unię Europejską.
Przejście od ilości do nowej jakości
Ciągłe negowanie znanych przyczyn kryzysów nieuchronnie je zaostrza. Polska osiągnęła nowy, nieznany dotąd poziom kryzysu. Jednak wydarzeń wokół polskiego Trybunału Konstytucyjnego nie można rozpatrywać w oderwaniu od kontekstu, ponieważ Polska odgrywa kluczową rolę w planach przywódców UE.
Wydarzenia te wpisują się w dramatyczną eskalację kryzysu politycznego w całej UE i osiągnęły nowy poziom w Warszawie.
Czasami zachodnie media mówią o „zamachu stanu”, jak tutaj lub tutaj . Cudzysłów ma na celu podkreślenie niemożności takiego rozwoju sytuacji, a nie traktowanie go jako bezpośredniego cytatu. Krytyczna, obiektywna analiza wydarzeń w Polsce wymagałaby jednak co najmniej porównania ich z definicją zamachu stanu – co jest konsekwentnie pomijane.
Pucz lub zamach stanu (często od francuskiego coup d’état [ˌkudeˈta]) to nielegalna, zazwyczaj gwałtowna i niespodziewana akcja przeprowadzana przez członków wojska lub organizacji paramilitarnych i/lub grupę polityków w celu przejęcia lub utrzymania władzy w państwie.
Wikipedia.
Czy tak było w Polsce? Po co ktoś miałby to robić? Kogo to interesowało?
Podsumujmy. 30 października 2026 roku sędzia Sądu Konstytucyjnego Anna Korwin-Piętowska nakazała prezesowi Sądu Konstytucyjnego Bogdanowi Święczkowskiemu natychmiastowe zawieszenie go w obowiązkach służbowych na okres jednego miesiąca. Wydała to samo zarządzenie wiceprezesowi Bartłomiejowi Sochańskiemu i ogłosiła się nowym prezesem sądu. Innymi słowy, podwładna ogłosiła usunięcie swoich przełożonych ze stanowiska.
O ile wiadomo, uczyniła to na polecenie premiera Donalda Tuska.
Polski premier nie ma jednak żadnych uprawnień do takiej interwencji. Działania Tuska były zatem bezprawne – lub, jak opisano w powyższej definicji, „nielegalne”.
Aby wyegzekwować swoje zarządzenie i wesprzeć Annę Korwin-Piętowską, premier Tusk wysłał policję przeciwko Trybunałowi Konstytucyjnemu. Wykorzystał w ten sposób swoje uprawnienia do użycia sił zbrojnych przeciwko organowi konstytucyjnemu. Jego działania spełniały zatem kolejne kryterium definicji: „…głównie gwałtowne i zaskakujące działania członków organizacji wojskowych lub paramilitarnych…”.
Czy Donald Tusk również miał „cel przejęcia władzy w państwie lub jej utrzymania dla siebie”?
Wszystkie opisane wydarzenia miały miejsce podczas długo planowanej podróży zagranicznej prezydenta Polski Karola Nawrockiego do Senegalu. Co więcej, operacja miała miejsce w przededniu ważnego święta narodowego, Dnia Wszystkich Świętych. Tusk wiedział, że w tym czasie wiele osób – zwłaszcza z Warszawy – będzie w drodze do rodzin. Wydaje się zatem, że moment operacji był dobrze zaplanowany. Kiedy Nawrocki dowiedział się o wydarzeniach w Warszawie podczas lotu w tamtą stronę, natychmiast wrócił do Polski. Po przybyciu udał się bezpośrednio do Trybunału Konstytucyjnego, gdzie siłą uzyskał dostęp – przepychając się przez policyjne barykady, a nawet konfrontując się z sędziami Trybunału Konstytucyjnego lojalnymi wobec Tuska. Mówimy tu o próbie pozbawienia prezydenta kraju dostępu do samej instytucji, która ucieleśnia konstytucję. Te sceny mówią wiele o ludziach i ich zwolennikach, którzy spowodowali ten kryzys narodowy.
Wspomnienie
W 2023 roku w Polsce odbyły się wybory parlamentarne. Obecny premier Donald Tusk był do tej pory jednym z najbardziej prominentnych i wpływowych polityków UE, a w swoich działaniach niezwykle lojalnym zwolennikiem przewodniczącej UE von der Leyen. W 2023 roku trudno było oprzeć się wrażeniu, że Tusk nie został wysłany do Polski przez władze UE, aby objąć stanowisko premiera, ale przede wszystkim, aby realizować interesy UE. W swojej kampanii wyborczej koncentrował się na następujących priorytetach: zakończeniu władzy Prawa i Sprawiedliwości (PiS), przywróceniu praworządności i normalizacji stosunków z UE zgodnie z jej oczekiwaniami. To ostatnie obejmowało w szczególności cofnięcie reformy sądownictwa rządu PiS. Dotyczyło to między innymi sposobu powoływania sędziów do polskiego Trybunału Konstytucyjnego, a także zastępowania sędziów, którzy nie spełniali oczekiwań UE. Należy zauważyć, że reforma sądownictwa wprowadzona przez rząd PiS nie przypadła wszystkim do gustu, została jednak przeprowadzona zgodnie z polskim prawem.
Frekwencja wyborcza wyniosła 74,4 procent i była najwyższa od 1990 roku.
Tusk do dziś pozostaje liderem „Koalicji Obywatelskiej”, a w 2023 roku utworzył koalicyjny rząd wraz z „Trzecią Drogą” i „Nową Lewicą”. Jednak wszelkie jego wysiłki zmierzające do odwrócenia reformy sądownictwa zostały udaremnione przez ówczesnego prezydenta Andrzeja Dudę. Duda albo odesłał projekty ustaw – przygotowane w tym celu przez Tuska – do ponownego rozpatrzenia, albo odmówił ich podpisania.
Nowy premier Tusk pokładał więc nadzieje w zwycięstwie Rafała Trzaskowskiego w wyborach prezydenckich w 2025 roku . Jednak Trzaskowski, wiceprzewodniczący partii Tuska „Koalicja Obywatelska”, poniósł zaskakującą i minimalną porażkę z rąk obecnego prezydenta Karola Nawrockiego, blisko związanego z PiS.
Kandydat
Wsparcie partii politycznych
Udział w głosowaniu
Karol Nawrocki
Wspierany przez partię „Prawo i Sprawiedliwość” (PiS)
50,89%
Rafał Trzaskowski
Wspierany przez rządzącą „Koalicję Obywatelską” (KO)
49,11%
Europejski wymiar skandalu
Jak wspomniano wcześniej, Tusk był bardzo wpływowym politykiem w Brukseli do 2023 roku. Biorąc pod uwagę agresywną politykę UE wobec Rosji i rolę przypisaną Polsce w tym kontekście, utrzymująca się niepewność wokół polskiego Trybunału Konstytucyjnego ma istotny wymiar europejski. W końcu sąd skłonny do samodzielnego podejmowania decyzji, bez wpływu UE, z pewnością potrafi zaskakiwać.
Można zatem z dużym prawdopodobieństwem założyć, że scenariusz tego polskiego dramatu nie powstał wyłącznie w Warszawie. Dzieje się tak, ponieważ reformy sądownictwa, których domaga się od Polski Unia Europejska, nie wszędzie w Polsce są mile widziane. PiS z pewnością ma własną, niezależną od UE wizję Polski.
Bartłomiej Sochański, wiceprezes Trybunału Konstytucyjnego, który nie cieszy się popularnością w UE, pełnił funkcję sędziego sprawozdawcy w przełomowym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 października 2021 r. (sygn. akt K 3/21). W wyroku tym Trybunał orzekł, że niektóre interpretacje Traktatu UE dokonane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej są niezgodne z Konstytucją RP.
W swoim ustnym wyjaśnieniu Sochański argumentował zasadniczo, że polska Konstytucja zajmuje wyższą pozycję niż traktaty UE w krajowej hierarchii norm. Prawo UE ma pierwszeństwo przed zwykłymi polskimi przepisami tylko w zakresie, w jakim Polska wyraźnie przekazała UE odpowiednie uprawnienia. Instytucje UE nie mogą działać poza zakresem przekazanych uprawnień, a Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie może uchylać polskiej Konstytucji poprzez swoje orzecznictwo.
Wniosek
Konsekwencje działań polskiego premiera Donalda Tuska są znaczące. Kraj, który był podzielony politycznie jeszcze przed kryzysem, pogrążył się w nim jeszcze bardziej. Trzy najważniejsze instytucje konstytucyjne kraju – rząd, parlament i prezydent – patrzą na siebie z głęboką nieufnością.
Szef rządu próbował pozbawić prezydenta uprawnień w sprawach konstytucyjnych. Jednak, podobnie jak w wielu innych krajach, prezydent Polski ma decydujący głos w kwestiach konstytucyjnych.
W następstwie nieudanej próby Tuska rekonstrukcji Trybunału Konstytucyjnego, część parlamentu domaga się dymisji premiera i przedterminowych wyborów. Wymuszona rezygnacja Tuska nastąpiłaby w nieodpowiednim momencie dla przywództwa UE. W końcu zwycięstwo PiS, partii krytycznej wobec UE, byłoby niemożliwe. PiS pod wodzą Jarosława Kaczyńskiego prawdopodobnie zbliżyłoby Polskę do USA niż do UE. Ale jak wyglądałaby polityka UE wobec Rosji, gdyby Polska miała bardziej zbliżyć się do USA niż do Europy? Realizacja agresywnej polityki UE wobec Wschodu jest nie do pomyślenia bez Polski, ani gospodarczo, ani militarnie. A politycznie, Polska pod przewodnictwem PiS byłaby katastrofą dla Ukrainy. Lider partii Kaczyński jasno stwierdził , że Ukraina „nie może dołączyć do UE z bagażem banderyzmu” i zapowiedział, że „zrobi wszystko, aby temu zapobiec”, jeśli Ukraina nie przestanie gloryfikować sprawców zbrodni wołyńskiej. PiS złożył już projekt odpowiedniej rezolucji parlamentarnej, wzywającej rząd do zablokowania procesu integracji Ukrainy z Unią Europejską.
Powtarzam pytanie, które zadałem powyżej:
Czy Donald Tusk miał również „cel przejęcia władzy w państwie lub jej utrzymania dla siebie”?
W sądzie odpowiedzialność karną ocenia się na podstawie odpowiedzi na cztery następujące pytania:
Czy oskarżony miał motyw popełnienia przestępstwa? Czy miał możliwość popełnienia przestępstwa? Czy dysponował środkami, aby to zrobić? I wreszcie: czy miał zamiar popełnienia przestępstwa?
Z komentarzem na temat historycznych wyborów w Serbii wstrzymywałam się przez kilka dni. Czekałam, czy obalony reżim nie wywinie jakiegoś numeru, a jednocześnie robiłam rozeznanie, z jakimi mitami powielanymi w Polsce będę musiała się rozprawić. Okazało się, że serbski fenomen niemal przemilczano w kraju nad Wisłą, a nieliczne głosy powielały z góry narzuconą narrację.
Nie mają racji media głównego nurtu i politycy III RP, którzy, odnosząc się do przegranej Aleksandra Vučicia, triumfalnie obwieścili „porażkę Putina”. Nie ma też jednak racji politolog Adam Wielomski, który po ogłoszeniu wyników napisał w mediach społecznościowych: „Niestety, w Serbii wygrali George Soros i Ursula von der Leyen”.
W Serbii wydarzyło się coś, co dla Polaków – nawet tak oczytanych jak profesor Wielomski – najwyraźniej jest niepojęte. Serbowie, nie oglądając się na zewnętrznych graczy i podżegaczy, wzięli sprawy w swoje ręce. Zmobilizowali się, by wyrwać swój kraj z korupcji i postępującej degradacji. Najciekawsze jest to, że nie było przy tym żadnego lidera (sic!), który by ich poprowadził.
KALENDARIUM WYDARZEŃ
1 listopada 2024 roku doszło do katastrofy na dworcu kolejowym w Nowym Sadzie. Niespodziewanie zawalił się betonowy dach nad wejściem do budynku, zabijając 16 osób.
Tragedia wywołała ogromne oburzenie społeczne, ponieważ obiekt został niedawno zmodernizowany przez chińskie konsorcjum za miliony euro, a katastrofę powszechnie uznano za bezpośredni skutek systemowej korupcji, rażących zaniedbań budowlanych i braku transparentności ze strony władz.
Zdarzenie to stało się punktem zwrotnym w Serbii, wywołując trwające blisko dwa lata masowe protesty oraz ogólnokrajowy ruch studencki.
W celu ratowania poparcia politycznego Aleksandar Vučić 27 września 2026 roku, na siedem miesięcy przed końcem kadencji, ustąpił ze stanowiska prezydenta Serbii, aby obejść konstytucyjny limit dwóch kadencji prezydenckich i ubiegać się o urząd premiera w przedterminowych wyborach parlamentarnych.
25 października 2026 roku w Serbii odbyły się przedterminowe wybory, w których wystartowało 18 komitetów wyborczych. Lista Studencka – Studenci Wygrywają pokonała dotychczasowy reżim, startujący pod szyldem Aleksandar Vučić – Zjednoczona Serbia, a także wszystkie partie opozycyjne.
Lista Studencka wystawiła 250 kandydatów, a na jej czele znalazł się kardiolog Ilija Srđanović. Nie oznacza to jednak, że był on liderem całego ruchu studenckiego, który w rzeczywistości nie miał jednego przywódcy. Inicjatywa studentów zdobyła 52,9 procent głosów i 140 mandatów w 250-osobowym parlamencie.
Nie ukrywam, że jeszcze w dniu wyborów nie wierzyłam w powodzenie tej sprawy. Miałam świadomość, z jakim przeciwnikiem przyszło się zmierzyć. Vučić to namiestnik globalistów. Rządził żelazną ręką, totalnie kontrolował media, trzymał w garści opozycję, a swoich przeciwników na różne sposoby niszczył, łamał czy przekupywał.
Dotychczasowy przywódca Serbii cieszył się poparciem zarówno prezydenta Rosji, jak i Brukseli, a jednocześnie handlował bronią z Izraelem. Wielu Serbów postrzegało go jednak jako człowieka niebezpiecznego dla własnego narodu. Wchodził w konszachty z mafią, m.in. za pośrednictwem środowisk kibicowskich, a megalomańskie projekty służyły do prania pieniędzy.
Jego urzędnicy i najbliższe otoczenie byli przesiąknięci korupcją. Vučić wypiął się również na uciemiężonych Serbów z Kosowa. Sprawował ponadto kontrolę nad całym systemem gospodarczym, ściągając haracze od przedsiębiorców – zarówno tych największych, jak i najmniejszych. W Serbii nikt nie mógł prowadzić działalności gospodarczej i zarabiać bez oddawania swojej doli reżimowi.
SPOJRZENIESERBÓW
O powyborczy komentarz zapytałam samych Serbów. Tak się złożyło, że moi rozmówcy to szczerzy patrioci o poglądach antyglobalistycznych, a niektórzy z nich patrzą z rezerwą na Rosję. Interesowało mnie przede wszystkim to, czy ostatnie wydarzenia można rozpatrywać przez pryzmat przewrotu sterowanego z zewnątrz. Oto, co mi przekazano.
Serbowie są dumni ze sposobu, w jaki pokonali szkodliwą, niebezpieczną i skorumpowaną władzę. Zrobili to sami, w sposób cywilizowany, unikając dewastacji i aktów agresji, jakie obserwujemy ostatnio chociażby w krajach zachodnich, takich jak Francja, Włochy i Hiszpania, czy jakie miały miejsce wcześniej podczas ukraińskiego Euromajdanu, którego uczestnicy chcieli integracji z UE.
Lista Studencka nie ma lidera i nie jest ruchem politycznym. To konglomerat tworzony przez studentów, profesorów i przedstawicieli różnych zawodów.
Inicjatywa nie ma jednolitej linii politycznej – zrzesza zarówno osoby znajdujące się pod wpływami zagranicznymi, jak i niezależnych ludzi o poglądach narodowych, a także ateistów, chrześcijan czy nawet muzułmanów. Niektórzy chcą zbliżenia z Zachodem, inni kontynuacji przyjaźni z Rosją, a spora część z entuzjazmem spogląda w stronę Chin.
Lista Studencka wystartowała w wyborach wyłącznie po to, by wykorzystać tę drogę do obalenia niesprawiedliwego, antynarodowego i autorytarnego reżimu. Wszystkich połączył jeden cel – odsunięcie od władzy autokraty Vučicia, aby instytucje mogły funkcjonować swobodnie i niezależnie.
Nie ma więc tu mowy o „kolorowej rewolucji”, do jakiej dochodziło w innych krajach, gdzie zdegradowaną władzę obalano przy wsparciu zachodnich fundacji czy innych think tanków specjalizujących się w „przywracaniu demokracji”.
Czy Serbowie obawiają się, że studenci mogą ich oszukiwać? Takie obawy zawsze istnieją, wszak – jak twierdzą moi rozmówcy – od 2001 roku aż do dziś wszystkie kolejne władze okłamywały serbski naród na potęgę. Jednak ostatnie wydarzenia przywróciły Serbom nadzieję. Naród mówi, że studenci przynieśli mu wolność.
SERBSKA PIERIESTROJKA
Z serbskim odrodzeniem wiążą się ogromne wyzwania, ponieważ tak radykalna zmiana władzy może pociągnąć za sobą chaos i destabilizację państwa, które przez ponad dekadę było całkowicie podporządkowane ustępującemu reżimowi. Jednym z wyzwań jest to, by uczciwie rozliczyć odpowiedzialnych za degradację państwa.
Jak studenci zamierzają poradzić sobie z rządzeniem, skoro nie mają doświadczenia w sprawowaniu władzy? Wyjaśniono mi, że nie chodzi o to, by sami przejęli pełnię władzy czy obsadzili najważniejsze stanowiska w państwie. Ich rolą ma być raczej kontrolowanie działań nowej administracji, patrzenie jej na ręce, a w razie konieczności – ponowne doprowadzenie do jej obalenia.
Być może młodzi Serbowie będą chcieli dążyć do czegoś na wzór szwajcarski, czyli demokracji bezpośredniej, ale na razie jest jeszcze za wcześnie, by mówić o dalszej przyszłości.
Niezależnie myślący Serbowie zdają sobie sprawę z siły rażenia propagandowych mediów związanych z Vučiciem. Te grają m.in. na nutę rosyjską, tj. wykorzystują sentymenty Serbów wobec Rosji, by wzbudzać przekonanie, że odsunięcie Vučicia od władzy oznacza działanie przeciwko Rosji i wpisuje się w scenariusz „kolorowej rewolucji” inspirowanej przez Zachód. W tej narracji poparcie dla Vučicia jest równoznaczne z obroną serbsko-rosyjskiej przyjaźni.
Jeszcze kilka dni temu reżim Vučicia twierdził, że studenci chcą wprowadzić sankcje przeciwko Rosji, zlikwidować emerytury i podnieść kurs euro ze 120 do 200 dinarów. Tymczasem Lista Studencka jasno oświadczyła, że nie planuje żadnego z tych posunięć. Zapewniła również, że nie zamierza uznawać secesji Kosowa, co ma niezwykle istotne znaczenie dla zachowania serbskiej tożsamości.
Jako ciekawostkę dodam, że brytyjski dziennik „The Times”, opisując kulisy wyborczej porażki Aleksandara Vučicia, wskazał na możliwość przygotowywania przez jego obóz scenariusza siłowego utrzymania władzy. Według rozmówców gazety w Belgradzie rozmieszczono tysiące policjantów i uzbrojonych ludzi, a jednym z rozważanych scenariuszy było zakwestionowanie wyników wyborów i wykorzystanie ewentualnych zamieszek jako pretekstu do ich unieważnienia.
Ostatecznie nie doszło do zamachu stanu, ponieważ Vučić uznał zwycięstwo listy popieranej przez studentów. Według źródeł cytowanych przez „The Times” mogły się do tego przyczynić ostrzeżenia ze strony europejskich polityków. Pojawiające się w tym kontekście doniesienia, m.in. o interwencji Viktora Orbána, nie zostały jednak potwierdzone.
Wkrótce po wyborczej porażce Vučicia w serbskich mediach społecznościowych pojawiło się nagranie przedstawiające furgonetkę wypełnioną workami z pociętymi dokumentami i innymi materiałami. Na niektórych papierach widocznych przez przezroczyste worki można wyraźnie dostrzec oficjalne nagłówki i podpisy.
Nie wiem, czy nagranie jest autentyczne, ale pojawiło się w Internecie w wymownym momencie. 29 października Najwyższa Prokuratura Publiczna wydała pilne polecenie wszystkim prokuraturom, aby powstrzymały i zapobiegły niszczeniu dokumentacji urzędowej w instytucjach państwowych i agencjach.
Gdy kończyłam pisać powyższy fragment artykułu, dowiedziałam się, że pracownicy państwowej telewizji zaczęli podawać się do dymisji, co oznacza rozpoczęcie procesu oczyszczania mediów.
WYMIAR DUCHOWY
Po raz kolejny przekonuję się, że Serbowie to najbardziej charakterny naród słowiański. Pamięcią sięgam do 1999 roku, kiedy NATO bombardowało ich kraj. Serbscy studenci gromadzili się wówczas na mostach łączących brzegi Dunaju w Belgradzie, tworząc własnymi ciałami żywe tarcze na strategicznych obiektach, by chronić je przed bombami naszych – o zgrozo – sojuszników.
Rozkaz bombardowania Serbii wydał ówczesny prezydent USA Bill Clinton. Byłam wtedy nastolatką i pamiętam, że kiedy Clinton przyjechał do Polski, przeżyłam wielkie rozczarowanie moimi rodakami. Wręcz mdliło mnie na widok lizusowskich transparentów z napisem „We love You”, którymi polska młodzież witała amerykańskiego przywódcę.
W momencie pisania tego artykułu w Polsce rozkręca się na całego kolejna awantura, która pogłębia destabilizację państwa. Tym razem teatr rozgrywa się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Kiedy wreszcie dotrze do moich rodaków, że nie wywalczą autentycznej wolności, dopóki będą uprawiać lizusostwo i poddaństwo wobec obcych mocarstw?
Wracając do Serbii. W 2009 roku Władyka Artemije postawił się imperium zła. Jako biskup Raszko-Prizrenski nie udzielił błogosławieństwa na wejście ówczesnego wiceprezydenta USA Joe Bidena do monasteru Visoki Dečani w Kosowie.
Jestem pewna, że żadnego biskupa w Polsce nie byłoby stać na taki akt odwagi wobec przedstawiciela tej konkretnej administracji, która opiera swą potęgę na siłach zła.
Owszem, serbski duchowny przepłacił to wygnaniem z Kosowa. Jednak swoją postawą zyskał jeszcze większy szacunek wśród Serbów i został duchowym przywódcą katakumbowej cerkwi.
Jeden z moich serbskich rozmówców nie ma wątpliwości, że wolność, którą zwiastują ostatnie wydarzenia w jego kraju, jest efektem życia duchowego wielu jego rodaków. Zwrócił uwagę, że Serbowie coraz częściej wracają do Prawosławia, szukając duchowego odrodzenia po tragicznych doświadczeniach poprzednich pokoleń, które dorastały w czasach komunizmu.
Obecne zmiany nie byłyby możliwe bez duchowego odrodzenia, ponieważ – zdaniem mojego rozmówcy – tylko prawosławni wiedzą, czym jest prawdziwa wolność. Wolność obywatelska może nadejść dopiero wtedy, gdy zapanuje autentyczna wolność duchowa – podsumował.
Stolica Apostolska podjęła kolejną decyzję, która wywołała skandal. Chodzi o nominację dla siostry Marii Teresy Barron z Irlandii, która otrzymała wysokie stanowisko w Dykasterii ds. Ewangelizacji oraz została przewodniczącą Papieskich Dzieł Misyjnych.
Skandal nie polega na tym, że Barron jest kobietą. To już rzecz „rozstrzygnięta” przez ostatnich papieży. Franciszek w 2022 roku zreformował Kurię Rzymską i pozwolił, by osoby bez święceń obejmowały kierownicze funkcje i stawały się przełożonymi biskupów czy nawet kardynałów. Kobietom powierza się dziś w Kościele całe mnóstwo funkcji – nie tylko decyzyjnych, ale także liturgicznych. W archidiecezji Brukseli funkcjonuje świecka doktor teologii, która pełni urząd de facto wikariusza biskupiego i jej imię jest wymieniane na mszy świętej w modlitwie eucharystycznej, zaraz po imieniu biskupa. Kościół katolicki po 2013 roku pogodził się z egalitarystyczną narracją feminizmu niemal we wszystkim, co nie dotyczy święceń.
Kapłaństwo kobiet?…
Tu właśnie leży skandal. Siostra Barron wydaje się uważać, że kobiety mogą zostać dopuszczone do kapłaństwa. Amerykańska sekcja EWTN cytuje jej wypowiedzi dotyczące tego tematu. Przy okazji Synodu o Synodalności w 2024 roku mówiła, że na kwestię wyświęcania kobiet należy spojrzeć z perspektywy Ducha Świętego. – Czy Duch powołuje kobiety? Bo niektóre kobiety czują powołanie do kapłaństwa albo diakonatu – przekonywała. – Współczesne kobiety mogą słyszeć powołanie do kapłaństwa. Niektóre wielkie święte kobiety też słyszały to wezwanie – wskazywała. – Kim jestem, by stwierdzać, czy te drzwi są otwarte czy zamknięte? – pytała wreszcie retorycznie.
Czy jest właściwe, by Stolica Apostolska powierzała ważne urzędy osobie, która sugeruje możliwość wyświęcania kobiet – wbrew Tradycji czy orzeczeniom papieży, jak Jana Pawła II z „Ordinatio sacerdotalis”? Można byłoby powiedzieć, że nie, ale… w ostatnich latach stało się to normalne. Papież Franciszek otworzył dyskusję o diakonacie i kapłaństwie kobiet. Postulowanie zgody na wyświęcanie kobiet zostało uznane za dopuszczalne i jest dziś częścią kościelnej codzienności. Dlatego nawet jeżeli w kategoriach formalnych należałoby skrytykować decyzję Watykanu o nominacji dla siostry Barron, to de facto chodzi o kontynuację już przyjętej linii postępowania.
„Czucie” powołania przez kobiety
Moją uwagę zwróciło w tej sprawie coś innego, a mianowicie sposób, w jaki argumentuje siostra Barron. Mówi o „czuciu” albo „słyszeniu” powołania. Często dokładnie w ten sam sposób przedstawiają tę sprawę w mediach kobiety niemieckojęzyczne, które optują za kapłaństwem kobiet. Mówią, że czują w sobie powołanie do bycia księżmi, a Kościół zamykając im drzwi, zamyka je w istocie Duchowi Świętemu.
Otóż uważam, że zasadniczym problemem jest w tym przypadku romantyzacja „powołania”. W obiegowym sensie „powołanie kapłańskie” uważa się za jakiś silny wewnętrzny „pociąg” do kapłaństwa, emocję czy wypracowywane wśród emocji przekonanie o tym, że powinno się wejść właśnie na taką drogę.
W 2024 roku kardynał Gerhard Müller krytykował postulaty na rzecz kapłaństwa kobiet, mówiąc, że panie, które „czują powołanie”, muszą z konieczności po prostu „trwać w błędzie” kierując się „subiektywizmem”. Nie zwrócił jednak uwagi na zasadniczy problem z romantycznym rozumieniem powołania. To chciałbym tu zrobić.
Powołuje Kościół – a nie „czucie”
W 1912 roku Sekretariat Stanu pod kierunkiem kardynała Merry’ego del Val zajmował się francuską książką kanonika Josepha Lahittona pt. „La vocation sacerdotale” czyli „Powołanie kapłańskie”.
Lahitton argumentował, że powołanie w sensie ścisłym przychodzi do człowieka poprzez biskupa – wiąże się z decyzją biskupa, by „powołać” danego kandydata do kapłaństwa.
Wcześniej kandydat ma wolę, dyspozycję, zdatność – ale nie ma „powołania” w jakimś metafizycznym sensie. Powołania udziela zatem biskup.
To proste odzwierciedlenie tego, co pisze tradycyjny Katechizm Rzymski: „Vocari autem a Deo dicuntur qui a legitimis Ecclesiae ministris vocantur”, co się wykłada, że powołaniem przez Boga nazywa się powołanie przez uprawnionych w Kościele, czyli zasadniczo właśnie przez biskupa. Dlatego Sekretariat Stanu, oceniając książkę Lahittona, wyraził się pozytywnie, pisząc:
„To, co nazywa się powołaniem kapłańskim i co należy oceniać u kandydata, nie polega koniecznie i w zwykłym porządku na jakimś wewnętrznym pociągu osoby ani na zaproszeniach Ducha Świętego do przyjęcia kapłaństwa”.
Oraz dalej:
„Aby ktoś mógł być prawidłowo powołany przez biskupa, wystarczy prawa intencja połączona ze zdatnością (odpowiednie dary naturalne i łaski, potwierdzone uczciwością życia i wystarczającą wiedzą), która daje uzasadnioną nadzieję, że będzie dobrze pełnić obowiązki kapłańskie”.
Sekretariat Stanu nie wyklucza zatem Bożej interwencji i zaproszeniu Ducha Świętego, ale wskazuje, że nie jest wcale zwykły porządek rzeczy. Zwykły porządek jest taki, że kandydat do kapłaństwa ma w sobie wolę i jest zdatny do tego, by stać się kapłanem. Tak czy inaczej, faktycznie powołuje go władza Kościoła.
W świetle tradycyjnej teologii, problem powołania kobiet nie jest zatem „błędem” albo „subiektywizmem” – on w ogóle nie istnieje, bo powołanie jest ściśle związane z formalną i publiczną decyzją Kościoła.
Trochę tak, jak w wojsku przed epoką feminizmu. Kobieta mogła „czuć się powołana” do służby w armii. Niemniej jednak powołanie otrzymywali tylko mężczyźni, bo tylko oni byli uznawani przez suwerena za zdatnych do służby. Uczucia danej kobiety nie miały tu znaczenia.
Dziś jest nieco inaczej, bo panie służą w wojsku. W Kościele kobiety nie pełnią jednak funkcji kapłańskich – i władza kościelna powołuje do kapłaństwa tylko mężczyzn. Dlatego uczucia nie grają tu kluczowej roli.
Innymi słowy, skoro Kościół decyduje, że kobiet nie można wyświęcać na księży, to nie może też istnieć ich powołanie, bo po prostu nie da się ich powołać.
Można zatem powiedzieć, że panie, które mówią o swoim „czuciu powołania”, są w pewnym sensie ofiarami romantycznego języka, który rozpowszechnił się w codziennym kościelnym ususie.
Nota bene, może to też źle wpływać na mężczyzn: młody chłopak myśli, że musi coś „poczuć”, żeby zostać księdzem. Cóż, gdyby znał tradycyjną teologię, wiedziałby, że niczego nie musi „poczuwać”. Musi mieć po prostu wolę i zdatność. Skąd miałby jednak o tym wiedzieć, skoro nikt tego nie uczy?
Modernistyczna dekonstrukcja Kościoła
Na tym jednak nie koniec problemu. Postulaty dotyczące kapłaństwa mogą poradzić sobie również w sytuacji, w której nie byłoby wcale romantycznej narracji o „czuciu” powołania.
Mówiąc krótko, część wyrafinowanych intelektualnie modernistów wie, jak wygląda rzetelna katolicka teologia – ale postuluje kapłaństwo kobiet na gruncie zasady historycznej dekonstrukcji katolicyzmu.
Otóż niektórzy moderniści uważają, że Marcin Luter miał rację, kiedy wskazywał na czysto „funkcjonalne” rozumienie kapłaństwa – to znaczy, że jest to swoista „delegacja” wspólnoty chrześcijańskiej, zależna wyłącznie od zdolności do wykonywania danej funkcji. Moderniści mogą nawet przyznawać, że jest coś takiego, jak „sakrament kapłaństwa” – wbrew Lutrowi; ale zgodzą się z tym heretykiem w kwestii absolutyzacji tekstu Pisma Świętego.
Otóż kto przeczyta Nowy Testament, ten zobaczy, że nie ma tam jednego, prostego momentu, w którym Pan Jezus ustanowiłby kapłaństwo w całej jego złożoności – z celibatem, listą sakramentów, jakich kapłan może udzielać i tak dalej. Jest jasne, że Pan Jezus ustanowił kapłaństwo podczas Ostatniej Wieczerzy – ale razem z tym ustanowieniem nie wszystko staje się dla nas jasne. Określony kształt kapłaństwa jest owocem procesu historycznego oraz refleksji Kościoła nad Ewangelią.
Modernista o nastawieniu protestanckim stwierdzi, że w takim razie kapłaństwo to plastyczny konstrukt i można je przebudować „po uważaniu”. Jeżeli zatem Pan Jezus wyraźnie nie powiedział, że kapłanem może zostać tylko mężczyzna żyjący w celibacie, to według modernistów teoretycznie może nim zostać także mężczyzna żonaty – albo kobieta, zakonnica albo świecka, w tym zamężna. Lub, oczywiście, świecka „żonata”, bo w świecie modernistów LGBT przyjęło się już dawno.
Wszystko miałoby zależeć od decyzji, która jest uwarunkowania kontekstem kulturowym. Modernista powie, że w Kościele pierwszych wieków nie wyświęcano kobiet, bo taki był społeczny klimat – a dziś społeczny klimat jest inny, bo mamy feminizm; dlatego można wyświęcać kobiety.
Ta wizja może być całkowicie wolna od błędu romantyzacji powołania, ale jest za to skażona konstruktywizmem i skrypturyzmem. Zapomina, że Kościół katolicki jest rzeczywistością historyczną, a Duch Święty mówi nie tylko przez karty Pisma Świętego, ale również przez uroczyste decyzje papieży i soborów, albo najogólniej – poprzez Tradycję. Skoro w Tradycji Kościoła nie wyświęcano kobiet, to należy się zastanowić, czy w tym ścisłym rozdzielaniu płci nie ma jednak jakiejś mądrości, której nasza feministyczna codzienność po prostu nie dostrzega.
Rzetelna teologia, tylko skąd?…
W sprawie kapłaństwa kobiet mamy do czynienia z funkcjonalnym sojuszem emocjonalnego romantyzmu oraz modernistycznej racjonalizacji. Obie postawy mogą się łączyć w jednej osobie. Jak jest w przypadku siostry Barron? Jej publiczne wypowiedzi świadczą jedynie o hołdowaniu romantycznej koncepcji powołania, bez znajomości klasycznej teologii. Co uważa na temat modernistycznego konstruktywizmu, tego nie wiadomo.
Tak czy inaczej warto pamiętać, że najwłaściwszą drogą do powstrzymywania różnych herezji, także w zarzewiu, jest po prostu znajomość faktów. Z tym w Kościele katolickim po II Soborze Watykańskim mamy problem, bo solidną naukę i teologię zastąpiły różne „prądy”, „nurty” i „narracje”. Efekty są takie, jak widać.
Stan wyższej konieczności konstytucyjnej zrewolucjonizował polski język, rzeczywistość i myślenie. Były też inne rewolty myślowe discoterii Tuska. Ślubować wobec kolumny. Wybierać kworum. Zarządzić miesięczną przerwę wobec sędziów.
I wiele, wiele innych zwrotów, które trzeba jeszcze wyszukać i zapamiętać W HISTORII CHOROBY.
Zdolności intelektualne i osobowościowe Żurka, Kierwińskiego, Nowackiej, Kotuli, Hennig – Kloski, Hołowni, Czarzastego, Tuska, Sienkiewicza itp. – jakie są każdy wiedział. Lecz to, co ta [-]patyczna ekipa poczęła wyczyniać od kilkunastu dni (mniej więcej od czasu teatrzyku z ogłaszaniem, że na premiera i wicepremiera szykowany jest zamach) to przekracza wszelkie wyobrażenie. Ich tupet, bezczelność, nieświadomość tego, co się dzieje, tego co mówią i tego co robią są kosmiczne.
Wspięli się w absurdzie tak wysoko, że upadek rychły z takiej wysokości będzie horrendalny. Każda z tych osób przestanie istnieć publicznie po wyborach. Wypadałoby życzyć sobie jeszcze tylko, by tuzy intelektu około-sopockiego wymyśliły wysłanie zwiększonych patroli na ulice miast. Wtedy by do każdego zaczęło docierać, że ludzie u władzy żegnają się z rozumem. Ja dzisiaj widziałem w pasażu handlowym potrójny patrol policyjny kroczący w szyku zwanym szereg (albo front) w miejscu, gdzie nigdy ich nie było. Bez broni długiej. Ale co się odwlecze, to nie uciecze… Czy spiritus movens tego obłędu jest B. Sienkiewicz? Być może.
Wróćmy do języka. Mieliśmy próbę wsunięcia do obowiązującego prawa potworka postjaruzelskiego, (Jaruzelski bronił się mówiąc, że ogłoszenie stanu wojennego było spowodowane i zalegalizowane stanem “wyższej konieczności”) brzmiącego “stan wyższej konieczności konstytucyjnej”.
Spróbujmy twórczo rozwinąć ten sposób “myślenia” tuskoidów.
Nie zatrzymujmy się na “konieczności konstytucyjnej”. Wprowadźmy konieczność ustrojową, konieczność polityczną, konieczność parlamentarną, konieczność utrwalenia władzy, konieczność anty-awanturniczą, konieczność progresywną, konieczność bezpieczeństwa, konieczność ustawową.
Dlaczego mamy poprzestać na “konieczności”? Wprowadźmy też do socjo-pato-jurysprudencji
“możliwość”. To samo ze słowem “wyższość”. A gdzie słowa: ‘niższej”, “najwyższej”, “pośredniej”, “neutralnej”?
Słowo “stan” dlaczego nie miałoby ulec pato-tuskoidacji intelektualnej? Wymiennie ze słowem “stan” użyjmy jego domyślnych antonimów: zmiana, ruch.
Otrzymamy więc następujące wariacje (nomen omen), albo permutacje:
stan wyższej konieczności ustrojowej
stan wyższej konieczności politycznej
stan wyższej konieczności parlamentarnej
stan wyższej konieczności utrwalenia władzy
stan wyższej konieczności zdobycia władzy
stan wyższej konieczności antyawanturniczej
stan wyższej konieczności progresywnej
stan wyższej konieczności bezpieczeństwa
stan wyższej konieczności ustawowej
stan wyższej możliwości ustrojowej
stan wyższej możliwości politycznej
stan wyższej możliwości parlamentarnej
stan wyższej możliwości utrwalenia władzy
stan wyższej możliwości zdobycia władzy
stan wyższej możliwości antyawanturniczej
stan wyższej możliwości progresywnej
stan wyższej możliwości bezpieczeństwa
stan wyższej możliwości ustawowej
stan neutralnej konieczności ustrojowej
stan neutralnej konieczności politycznej
stan neutralnej konieczności parlamentarnej
stan neutralnej konieczności utrwalenia władzy
stan neutralnej konieczności zdobycia władzy
stan neutralnej konieczności antyawanturniczej
stan neutralnej konieczności progresywnej
stan neutralnej konieczności bezpieczeństwa
stan neutralnej konieczności ustawowej
ruch wyższej konieczności ustrojowej
ruch wyższej konieczności politycznej
ruch wyższej konieczności parlamentarnej
ruch wyższej konieczności utrwalenia władzy
ruch wyższej konieczności zdobycia władzy
ruch wyższej konieczności antyawanturniczej
ruch wyższej konieczności progresywnej
ruch wyższej konieczności bezpieczeństwa
ruch wyższej konieczności ustawowej
zmiana wyższej możliwości ustrojowej
zmiana wyższej możliwości politycznej
zmiana wyższej możliwości parlamentarnej
zmiana wyższej możliwości utrwalenia władzy
zmiana wyższej możliwości zdobycia władzy
zmiana wyższej możliwości antyawanturniczej
zmiana wyższej możliwości progresywnej
zmiana wyższej możliwości bezpieczeństwa
zmiana wyższej możliwości ustawowej
Brakujące permutacje może sobie każdy uzupełnić. Sądzę, że powyższy zestaw jest b. ciekawy i może być inspirujący dla tuskoprudencji ustnej imaginowanej korwin-piotrowsko.
Cała władza w ręce sędzin z Opola i mesjaszów sopockich!!!
Alexander Dugin bada, w jaki sposób kapitulacja Trumpa wobec neokonserwatystów i syjonistycznych interesów doprowadziła do jego politycznego upadku i czego Rosja musi się z tego nauczyć.
Alexander Dugin
Trump poniósł całkowitą klęskę w wyborach w połowie kadencji, a przyczyną tego była działalność „szóstej kolumny” w jego najbliższym otoczeniu. „Szósta kolumna” to najgorsza rzecz, jaka może się przydarzyć krajowi i reżimowi politycznemu. Istnieje ona w każdym społeczeństwie, choć jej orientacja, struktura i podporządkowanie zewnętrznym ośrodkom decyzyjnym różnią się w zależności od kraju. W przypadku Trumpa takim ośrodkiem jest Izrael i Netanjahu. W innych przypadkach tę rolę odgrywają same Stany Zjednoczone, NATO lub UE. Jednak podstawowy mechanizm pozostaje ten sam.
Wśród elit zawsze znajdują się osoby, które służą nie interesom własnego narodu i państwa, lecz jakiejś zewnętrznej potędze. Największym zagrożeniem „szóstej kolumny” jest to, że jej członkowie ukrywają się za fasadą całkowitej lojalności i oddania wobec władcy. „Piąta kolumna” działa otwarcie, co ułatwia jej identyfikację i – jeśli istnieje wola polityczna – jej zwalczanie. Ujawnienie „szóstej kolumny” wymaga szczególnej wiedzy ideologicznej. Samo wykonywanie rozkazów i przestrzeganie prawa nie wystarcza. To właśnie przez te luki „szósta kolumna” przenika do systemu.
W Stanach Zjednoczonych ruch MAGA oscyluje między ideologicznym rdzeniem prawicowego populizmu a neokonserwatystami, którzy sprzymierzyli się z otwarcie syjonistycznymi i „chrześcijańskimi” syjonistami. Populistyczni politycy sprzeciwiają się interwencjom zagranicznym (szczególnie wojnie z Iranem), głębokiemu państwu i grupie ludzi związanych z Epsteinem. Neokonserwatyści i syjoniści popierają wszystkie trzy elementy: interwencje zagraniczne, tuszowanie afery Epsteina i głębokie państwo (które oni sami tworzą). Początkowo oba obozy były całkowicie lojalne wobec Trumpa. Jednak populistyczni politycy naprawdę dbają o Amerykę, podczas gdy neokonserwatyści traktują ją jedynie jako narzędzie do realizacji zupełnie innego programu.
Trump odrzucił pierwszych i zaufał drugim. Poniosł druzgocącą i dotkliwą porażkę, głównie dlatego, że wykazał się całkowitym lekceważeniem wobec tego, czego chcą ludzie. Amerykanie sprzeciwiają się wojnie i zagranicznemu lobbingowi i chcą, aby zajęto się ich wewnętrznymi problemami – czego Trump zaniedbał, pogarszając sytuację. Nie było to więc przypadkiem, lecz nieuniknioną konsekwencją. Obserwując te wydarzenia, musimy wyciągnąć własne wnioski. Szósta kolumna istnieje nie tylko w Rosji; jej istnienie jest nieuniknione. Po dziesięcioleciach otwartych, prozachodnich i liberalnych wpływów, z pewnością jest ona powszechna wśród rosyjskich elit, gdzie prawdopodobnie jest szczególnie zakorzeniona.
Jest jeszcze coś innego: Rosja jest celem ukierunkowanej kampanii prowadzonej w cyberprzestrzeni. Ta wojna ma wiele frontów i wykorzystuje liczne metody, ale jej główną bronią jest właśnie szósta kolumna. Jest to najskuteczniejsze narzędzie wroga, ponieważ działa od wewnątrz, ponieważ wrogi element jest osadzony w strukturach władzy, w samym mechanizmie rządzenia, a nie na zewnątrz, w opozycji (która w ogóle może nie istnieć).
Jestem przekonany, że nasze służby kontrwywiadowcze opanowały zasady prowadzenia działań w cyberprzestrzeni. Teraz nadszedł czas, aby w pełni wykorzystać te umiejętności. Po katastrofalnej porażce Trumpa w wyborach pośrednich wydarzenia na całym świecie nabiorą szczególnie złowieszczego charakteru. Wszystkie nadzieje, że sytuacja na froncie ukraińskim jakoś sama się rozwiąże, są nieodpowiedzialne i daremne. Reżim w Kijowie teraz się ośmieli (Zełenski i przywódcy UE byli przekonani, że Trump działa na korzyść Rosji, co w rzeczywistości wcale nie było prawdą) i łatwo sobie wyobrazić, do czego to doprowadzi. Zełenski już w ostatnich tygodniach otwarcie obrażał Trumpa przy każdej okazji, przekonany, że amerykański prezydent wyjdzie z wyborów pośrednich znacznie osłabiony. Musimy uznać i dokładnie przeanalizować wszystko, co wydarzyło się w Stanach Zjednoczonych, a także to, co wydarzyło się podczas wyborów w Izraelu (porażka Netanjahu) i co obecnie dzieje się w Europie (gdzie wszystko płonie). Określony rozdział współczesnej historii dobiegł końca. Zakończenie jednej rzeczy jest początkiem innej. Ważne jest, aby Rosja brała udział w tym nowym rozdziale jako niezależny podmiot, aktywnie i zdecydowanie.
[A w PRL-u mieliśmy często subotniki pt. „Partia grabi Polskę”. Wszyscy więc entuzjastycznie łapaliśmy za grabie. Partyjni i bezpartyjni; wierzący i niewierzący; praktykujący i niepraktykujący. A my – po cichu, z grabiami w krzaki – i roberek lub dwa… MD]
=============================
Polska nierządem stoi. Tę myśl w XVII wieku ukuł poeta Wacław Potocki. Ta myśl definiuje dzisiejszą sytuację polityczno-prawną w obecnej formie polskiej państwowości.[Ale Potocki był dumny z tego – my mniej… md]
Tu już nikt nikogo nie słucha. Każdy ma swoją niezachwianą rację, podpartą przez zastępy prawników. Mam w związku z tym trzy istotne myśli. Pierwszą powtarzam od lat. Za największą słabość, ułomność i zagrożenie dla porządku politycznego w Polsce uważam istniejący obecnie system partyjny. Widać wyraźnie, że ten system wręcz zagraża istnieniu obecnej formy polskiej państwowości. Ten system istnieje już sam dla siebie. Jego mechanizmy wykluczają dążenie do realizacji polskich interesów narodowych.
Przejawia się to w podporządkowaniu państwa partyjnym interesom i rozkradaniu co tylko się da z tego państwa. Dwie dominujące od ponad dwudziestu lat partie robią wszystko, by zapewnić sobie władzę, umożliwiającą przede wszystkim bezkarne rozkradanie państwa. To rozkradanie nie polega tylko na osobistym przywłaszczaniu sobie różnych dóbr.
Dla możliwości bezkarnego zawłaszczania dla siebie, oddają wszystko, czego zażądają siły zewnętrzne. Zarówno gdy rządził PiS i teraz gdy rządzi KO ( do niedawna PO) zarówno USA, Unia Europejska, a osobno Niemcy czy nawet Ukraina, dostają wszystko, czego zażądają.
Jak patrzę na obrzydliwą osobistą pazerność ludzi z PiS-u i KO i ich „hojność” dla sił Polsce nieprzychylnych, to nabieram przekonania, że jak ostatecznie rozwali się obecna forma polskiej państwowości oni nadal będą się kłócić o to, żeby móc nadal bezkarnie okradać nawet trupa Polski i nadal będą zabiegać, żeby mieć na to przyzwolenie swoich amerykańskich, żydowskich, niemieckich czy nawet ukraińskich mocodawców. Co więcej, działając nawet bez porozumienia, będę bezwzględnie niszczyć każdą formację polityczną i każdego z osobna, kto będzie chciał im to rozkradanie uniemożliwić. Z resztą już to robią.
Omówienie drugiej myśli muszę zacząć od stwierdzenie, że Polska znajduje się w opłakanym stanie niemal pod każdym względem. Jeszcze jakoś funkcjonuje gospodarka, ale dużo mądrzejsi ode mnie w tych sprawach, mówią mi, że to łabędzi śpiew. Ten opłakany stan państwa to efekt naprzemiennych rządów PiS i KO (PO). To, co w ostatnich dniach dzieje się w i z Trybunałem Konstytucyjnym jest kulminacją tego całego opłakanego stanu państwa, a nie sporem o kształt tego sądu. Potwierdzeniem tego jest to, że żadna ze stron nie dąży do tego, żeby Trybunał był niezawisłym sądem, ale do tego, by uczynić z niego posłuszne narzędzie realizacji własnej polityki.
Ten fakt pokazuje, że sytuacja państwa jest już tak zła, iż chodzi albo o zapewnienie sobie bezkarności na wypadek utraty władzy, jako cel minimum, albo o utrzymanie władzy za wszelką cenę, jako cel maksimum. Sądzę, że zarówno politycy PiS-u, jak i KO (PO) mało przejmują się jakim kosztem tę władzę zdobędą albo utrzymają.
Trzecia myśl podsumowuje dwie poprzednie. Zatem cokolwiek politycy obu tych partii zaproponują, by choć w niektórych dziedzinach naprawić stan państwa, nic z tego nie będzie. Faktycznie sprowadzi się to do zapewnienia możliwości bezkarnego rozkradania państwa. Oni to już wielokrotnie udowodnili! Dlatego żadne nawet najmądrzejsze i najśmielsze reformy państwa, włącznie ze zmianą konstytucji, nie udadzą się dopóty, dopóki będzie istniał obecny system partyjny z KO(PO) i PiS, jako największymi i wiodącymi siłami politycznymi. Na ile znam polskie życie polityczne, to obawiam się, że nawet obecnie krytykujące ten system partie polityczne, gdyby zdobyły władzę, szybko wejdą w buty KO(PO) i PiS-u.
Dla mnie jedną z najistotniejszych zasad demokracji jest zrozumienie istoty samoograniczającej się władzy. W naszym kręgu kultury politycznej demokracja, to system wzajemnie blokujących się władz ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej. Obecna sytuacja w Polsce pokazuje, że to albo nie działa, albo ten system został dokumentnie zniszczony. Czy to PiS, czy KO(PO) po objęciu władzy, dążyły i dążą do podporządkowania sobie wszystkich władz w państwie. Jakimś ratunkiem byłaby stanowcza reakcja opinii publicznej. Niestety tego nie ma i nie będzie. Polska opinia publiczna odznacza się niską kulturą polityczną i jest dramatycznie rozdarta wzdłuż podziałów partyjnych, co tylko ten niski stan kultury politycznej potwierdza. Muszę przyznać, że sam nie mam pomysłu, co zrobić, żeby Polacy chcieli skończyć z tym patologicznym systemem partyjnym.
Andrzej Szlęzak
[A wybór posłów w Jednomandatowych Okręgach Wyborczych? Od dziesięcioleci o tym piszemy – ale Cenzor ma ostre nożyczki. Mirosław Dakowski]
Rosyjski pisarz Wiktor Pielewin, w jednej ze swoich książek stwierdził, że „życie to teatr”. Natomiast w Polsce od trzech dekad królują spektakle oparte na kanwie twórczości dwóch wybitnych dramaturgów Jarosława Kaczyńskiego oraz Donalda Tuska. Przez kilka dekad potrafią swoją twórczością skupić na sobie wzrok i słuch milionów Polaków. Czasem bawią, czasem zmuszają do refleksji a innym razem straszą. Wystawiane na podstawie ich twórczości dramy mają mieszaną obsadę. Mamy tu zarówno aktorów o długim stażu aktorskim jak i mało doświadczony narybek. Klakierzy w nagrodę za bicie braw obsadzają główne role, a starzy wyjadacze sceniczni, tracą pozycje z dnia na dzień.
Jest to ewenement na skalę Europy i Świata. Żeby dwóch dramaturgów potrafiło zdominować scenę w jednym państwie na tak długie lata. Pozornie skrajnie odmienni a jednak nie potrafiący bez siebie żyć. Napędzają się i wspierają w trudnych momentach. Kiedy wydaje się, że nadchodzi kres jednego z nich i jego dramaty trafią do lamusa, to drugi przychodzi mu z odsieczą. Ich ostatnia sztuka została wystawiona na ulicy mimo chłodnego jesiennego wieczoru, w centrum Warszawy. Choć role były rozpisane klasycznie, to jednak cała reszta, to wypisz wymaluj teatr eksperymentalny. Aktorzy i widzowie dzielą tę samą przestrzeń i jest to przestrzeń miejska. Można tu dostrzec wpływy Jerzego Grotowskiego i jego laboratorium artystycznego. Teatr traktowany jest tu jako miejsce badań nad możliwościami ludzkiego ciała, głosu i psychiki. Jest spora dawka improwizacji oraz odniesień do polskich mitów – husaria, ZOMO, stan wojenny.
Fajne jest również to, że dwaj autorzy dramatu sami często grają w nich ważne role. Tak było i tym razem. Jarosław Kaczyński zagrał na głównej ulicznej scenie a Donald Tusk czując ducha teatru eksperymentalnego wystąpił w innym miejscu Warszawy, choć też w centrum.
Jednym z największych zaskoczeń jest rola odgrywana przez Grzegorza Brauna, dotychczas w dramatach obstawiano go w podrzędnych rolach czarnych charakterów, a tym razem pozwolono mu wystąpić w epizodzie z Kaczyńskim, to wielka nobilitacja i powrót na salony. Talent aktorski Brauna został w końcu dostrzeżony i zanosi się że w przyszłym roku, to on będzie należał do aktorów występujących w najbardziej kasowych sztukach i to w roli protagonisty.
Bardzo zgrabnym motywem był ten akt spektaklu w którym Karol Nawrocki wraca z Czarnego Lądu przez morze. To jest kapitalne nawiązanie do hetmana Czarneckiego, który dla ojczyzny ratowania wrócił się przez morze. Najsłabiej wypadli aktorzy grający ochronę prezydenta, mieli to być aktorzy zawodowi a tymczasem zagrali jak chałturzyści.
Tylko służby specjalne uznały, że widownia i część aktorów, to element kooperacji polsko-rosyjskiej. Biorąc pod uwagę fakt, że tylko w samej Moskwie jest około 250 teatrów a Konstatnin Stanisławski to Rosjanin, tęgie głowy smutnych panów mogą słusznie dedukować.
Nasz teatr „dwóch tenorów” absorbuje całe pokolenia, absorbuje potencjał państwa. Wystawny, hałaśliwy, pełen groteski i dramaturgii, bogaty a przy tym drogi. Kiedy Chińczycy ciągną autostrady nad korytami rzek, my ciągniemy długie szpalery białych kasków aby te broniły konstytucji przed Narodem. Sztuki wystawiane w Polsce Anno Domini 2026, jako żywo przypominać zaczynają te rodem z wieku XVIII. „Miałeś chamie, złoty róg …”.
Umowa Trumpa i Putina na olej napędowy: Kiedy świat fizyczny odzyska swoją tożsamość
Administracja Trumpa podejmuje decyzje, które wydają się krótkowzroczne, sprzeczne, a nawet absurdalne. Niektóre jednak są podyktowane realiami świata fizycznego.
W najbliższych dniach do portów USA mają dotrzeć trzy tankowce z rosyjskim olejem napędowym. Przewożą one łącznie około 140 000 ton produktów rafinowanych i stanowią pierwsze rosyjskie dostawy zwolnione z amerykańskich sankcji.
To porozumienie, osiągnięte 9 października między Donaldem Trumpem a Władimirem Putinem, jest często interpretowane jako symboliczny gest. Prezydent USA robi wszystko, aby powstrzymać rosnące ceny energii, które uderzają w jego elektorat przed wyborami uzupełniającymi.
Na razie ta „umowa” nie wydaje się mieć wpływu na ceny oleju napędowego, wywołuje jednak szereg efektów ubocznych, w większości negatywnych.
Konsekwencje umowy
Z prawnego punktu widzenia, dwupartyjna grupa senatorów wezwała Donalda Trumpa do anulowania umowy, argumentując, że narusza ona przepisy dotyczące sankcji. Przybycie do portów amerykańskich tankowców objętych sankcjami UE, Wielkiej Brytanii i Kanady stwarza również liczne komplikacje dla amerykańskich operatorów morskich i portowych.
Na froncie transatlantyckim umowa stawia Europejczyków w niezręcznej sytuacji i pogłębia rozdźwięk między Brukselą a Waszyngtonem. Kaja Kallas podkreśla, że Stany Zjednoczone pozostają głównym sojusznikiem Europy. Nikt nie zapomniał o nieustannej presji, jaką Donald Trump wywierał na Brukselę, aby wstrzymała wszelki import rosyjskiej ropy .
Kijów znalazł się w sytuacji bez wyjścia. Musi albo kontynuować ataki na rosyjskie rafinerie – ryzykując trwałą alienację Waszyngtonu – albo utrzymać relacje z Białym Domem i biernie znosić ataki na swoją infrastrukturę energetyczną.
Między Waszyngtonem a Moskwą kilka innych porozumień wydaje się obecnie w zasięgu ręki. Mówi się o zniesieniu amerykańskich sankcji wobec rosyjskiego państwowego funduszu majątkowego RDIF , przyznaniu licencji generalnych dużym rosyjskim firmom energetycznym oraz wywarciu presji na Europę, aby odmroziła rosyjskie aktywa i wznowiła import gazu.
Jak można wytłumaczyć takie porozumienie, skoro stwarza ono tak wiele problemów wewnętrznych w Stanach Zjednoczonych i podważa relacje Waszyngtonu z jego historycznymi sojusznikami?
Twarde rozwidlenie
Craig Tindale oferuje prawdopodobnie najbardziej spójną odpowiedź w książce „The Hard Bifurcation” . Australijski eseista i inwestor rozróżnia dwa światy, każdy z własną logiką i tempem. Istnieje świat finansowy, składający się z cen, kredytu i płynności, oraz świat materialny, składający się z atomów i energii – innymi słowy, z zapasów, fabryk, wykwalifikowanej siły roboczej i logistyki.
Wyjaśnia, że gospodarki zachodnie przez ostatnie czterdzieści lat żyły w złudzeniu, że te dwa światy rozwijają się w idealnej harmonii. W pokojowym, bezproblemowym świecie kapitał mógł swobodnie płynąć do najtańszego producenta, a pieniądze zawsze można było wymienić na to, co było potrzebne.
Według niego żyjemy w okresie, w którym rzeczywistość finansowa i fizyczna rozchodzą się, co nazywa „twardym bifurkacją”, a ta druga wkrótce zyska przewagę nad tą pierwszą. Płynności wtłaczanej przez banki centralne w ciągu kilku sekund nie da się już natychmiast przekształcić w fabryki, metale, amunicję czy energię. Świat fizyczny porusza się swoim własnym, nieredukowalnym tempem. W Stanach Zjednoczonych od odkrycia złoża miedzi do rozpoczęcia produkcji mija średnio 29 lat.
Paradoks polega na tym, że Stany Zjednoczone nigdy nie dysponowały tak dużym kapitałem, a jednocześnie nigdy nie miały tak małej kontroli nad materiałami potrzebnymi do przekształcenia tego kapitału w energię. Według Tindale’a, 70% produkcji strategicznych minerałów i 90% rafinacji pierwiastków ziem rzadkich znajduje się poza strefą wpływów USA. A jednak materiały te są niezbędne dla sektora lotnictwa i kosmonautyki, energetyki i sztucznej inteligencji. „Kraj ma pieniądze, żeby kupić miecz. Stracił zapał, żeby go wykuć” – podsumowuje.
W coraz bardziej podzielonym świecie prawa fizyki ponownie się umacniają. Kontrola nad materiałami staje się decydująca. A nową bronią są strategiczne punkty newralgiczne, kontrola eksportu i skuteczność polityki przemysłowej.
Napięcia na rynku oleju napędowego
Olej napędowy odgrywa ważną rolę w światowej gospodarce. Oprócz transportu drogowego, napędza on sektory rolnictwa, budownictwa i górnictwa, a także transport morski, urządzenia przemysłowe i systemy grzewcze.
W 2026 r. szereg czynników doprowadził do niedoboru na rynku oleju napędowego: zakłócenia w pracy rafinerii, konflikty geopolityczne, niski poziom zapasów i spadek eksportu od głównych dostawców.
Według amerykańskiej Agencji Informacji Energetycznej (EIA), średnia cena oleju napędowego w Stanach Zjednoczonych na dzień 12 października wynosiła 6,18 dolara za galon, w porównaniu z 3,48 dolara na początku roku. Ponieważ olej napędowy napędza ciężarówki, maszyny rolnicze i budowlane, jego rosnący koszt przekłada się bezpośrednio na ceny dla konsumentów.
„Martwię się dodatkowo o produkty rafinowane, ponieważ wkraczamy w… sezon zimowy. W niektórych częściach świata, gdzie popyt na olej napędowy jest zazwyczaj wysoki, a wiele rafinerii przechodzi okresy konserwacyjne”, powiedział Fatih Birol , dyrektor wykonawczy Międzynarodowej Agencji Energetycznej (IEA).
Rafinerie stanowią strategiczne ogniwo w łańcuchu dostaw. Przetwarzają ropę naftową na gotowe do użycia paliwa. Zakłócenie w rafinacji może zatem spowodować niedobór produktów gotowych, nawet jeśli ropa naftowa pozostanie dostępna.
Tradycyjnie Rosja była jednym z czołowych eksporterów oleju napędowego na świecie. Jednak od lipca jej producenci nie mogą go eksportować. Moskwa przedłużyła ten zakaz do 31 października. Oficjalnie celem jest stabilizacja rynku krajowego po ukraińskich strajkach w rafineriach.
Za same dolary nie można już kupić oleju napędowego
Porozumienie w sprawie rosyjskiego oleju napędowego wyraźnie ilustruje logikę opisaną przez Tindale’a. Stanom Zjednoczonym nie brakuje dolarów na zakup oleju napędowego. Brakuje im jednak oleju napędowego dostępnego we właściwym miejscu i czasie, na bardzo ograniczonym rynku globalnym. W tym kontekście, oleju napędowego nie da się już nabyć po prostu płacąc cenę rynkową. Teraz odbywa się to kosztem znaczących ustępstw geopolitycznych.
Dlatego analitycy, którzy podkreślają niewielkie wolumeny handlu między Moskwą a Waszyngtonem, nie rozumieją istoty sprawy. Prawdą jest, że 140 000 ton oleju napędowego, które mają zostać dostarczone, stanowi zaledwie kilka godzin zużycia w USA. Ważne jest jednak to, że Stany Zjednoczone dążą do otwarcia nowego fizycznego kanału dostaw z jednym z największych eksporterów produktów rafinowanych na świecie.
Waszyngton najwyraźniej jest gotowy zapłacić za to wysoką cenę polityczną, nawet jeśli oznacza to zirytowanie europejskich sojuszników, postawienie Kijowa w niemożliwej sytuacji i zignorowanie decyzji części własnego Kongresu.
To najwyraźniejszy znak, że świat materialny odzyskuje przewagę nad światem finansów.
Wyobraźcie sobie, że przemierzacie alpejską dolinę w Piemoncie. Na znaku drogowym widnieje napis „Varallo Sesia”, a nieco dalej pojawia się napis, który przykuwa uwagę: „Nowa Jerozolima”. Znajdujecie się w prowincji Vercelli, na wysokości 800 metrów, wśród lasów i górskich chat z kamienia. Jedziecie dalej. Spotykacie kobietę, która prowadzi dzieci do szkoły. Pytacie ją, gdzie się znajdujecie. Odpowiada w języku hebrajskim.
Teraz wyobraźcie sobie inną dolinę. Ta znajduje się w Rafah. Kobieta prowadzi dzieci do namiotu, przechodząc przez pole, na którym panuje tylko zniszczenie i stoją zawalone budynki.
Pierwsza dolina nazywa się Valsesia. Druga nazywa się Gaza.
W Valsesii mieszka ponad 80 izraelskich rodzin, czyli około 250 osób, w miejscowościach Borgosesia, Varallo, Cravagliana, Civiasco, Balmuccia, Scopello i Rimasco. Ponad 70 dzieci uczęszcza do szkoły, a trzech lekarzy jest już włączonych do piemonckiego systemu opieki zdrowotnej. Liczba ta z pewnością wzrośnie: szacuje się, że około 11 000 Izraelczyków poważnie rozważa przeprowadzkę.
Prasa nazywa ich „uchodźcami”. Włoski mainstreamowy dziennik „La Stampa” napisał: „czterdzieści rodzin uciekających z Izraela przyjętych w Valsesia”. Mosaico CEM (organ Żydów mediolańskich): „nowy dom dla Izraelczyków uciekających przed konfliktem”. Serwis „Il Politico Web”: „osiemdziesiąt rodzin uciekających przed niekończącym się konfliktem”.
„Ucieczka” to słowo, które przywołuje poczucie pilności u tych, którzy uciekają, i zamyka wszelką możliwą dyskusję. Tylko że jak można nazwać ucieczką zakup wygodnego domu w górach, pracę zdalną oraz możliwość powrotu w dowolnym momencie do kraju pochodzenia?
Projekt Baita
Wszystko to stało się możliwe dzięki Projektowi Baita, który powstał jako stowarzyszenie na rzecz promocji społecznej, a jego celem jest towarzyszenie krok po kroku rodzinom pragnącym przenieść się do Valsesii. Nazwa ta łączy hebrajskie słowo „bàyit” — dom — oraz „Ita” — Włochy. Dom we Włoszech.
Założycielem jest Ugo Luzzati, 64-latek urodzony w Genui, który dorastał we Włoszech i tam studiował. Następnie wyemigrował do Izraela, gdzie mieszkał przez 38 lat, ożenił się z Izraelką i miał pięcioro dzieci. Prowadzi firmę w Izraelu. Przez lata wracał z rodziną na wakacje do Valsesii. Następnie osiadł we Włoszech, ponieważ, jak sam twierdzi: „Mój kraj się zmienił, coś się zepsuło. Reforma sądownictwa z 2023 roku podzieliła Izrael”. (Nie chodziło o inwazję na Palestynę).
Pomysł zrodził się podczas rozmowy z lokalną nauczycielką, zaniepokojoną pustymi klasami. „W tym momencie olśniło mnie: sprowadźmy izraelskie rodziny do Valsesii” – opowiada Luzzati. Pomysł narodził się jesienią 2022 roku. 16 maja 2023 r. powstała grupa na Facebooku „Vita in Valsesia”, prowadzona w języku włoskim i hebrajskim. 16 sierpnia 2023 r. stowarzyszenie APS (Associazione di Promozione Sociale – Stowarzyszenie na rzecz Promocji Społecznej) zostało wpisane do rejestru RUNTS (Krajowy Rejestr Trzeciego Sektora), z siedzibą w Vocca, przy via Sassiglioni. W listopadzie 2023 r. (tuż po 7 października) projekt ruszył pełną parą.
Tempo działań przyspiesza po październiku 2023 roku. Do końca 2024 roku przeniosło się ponad 80 rodzin. Wiceprezesem jest Gianni Tognotti, były burmistrz Rimasco. Rola projektu Baita w słowach Tognotti: „Po prostu połączyliśmy dwie potrzeby: zagraniczną społeczność poszukującą spokojnego miejsca oraz potrzebę odrodzenia się regionu Valsesia”. Jest jeden szczegół, na który warto zwrócić uwagę. Data wpisu do rejestru RUNTS — 16 sierpnia 2023 r. — poprzedza 7 października: projekt istniał już zanim zaczęła się wojna.
Wojna to przyspiesza, ale nie powoduje.
Jednak siedziba znajduje się w Vocca, a nie w Varallo, a strona internetowa stowarzyszenia – https://baita.kdo.co.il/doku.php?id=private:start – ma izraelską domenę, jest hostowana w Izraelu i napisana w języku hebrajskim. Mieszkańcy Valsesii, którzy chcieliby sprawdzić działalność tej organizacji, zapoznać się ze statutem lub przejrzeć sprawozdanie finansowe, trafiają na stronę w języku, którego nie znają, umieszczoną na serwerze poza Włochami.
Przejrzystość istnieje tylko na papierze: stowarzyszenie APS figuruje w rejestrze RUNTS, a statut został zdeponowany. Jednak w praktyce dla mieszkańca Cravagliany lub Rimasco stowarzyszenie to podmiot odległy: siedziba w Vocca, strona internetowa w języku hebrajskim, domena izraelska oraz napływ 80 rodzin do jego doliny. Dystans między rejestrem a doliną to dystans między formalną przejrzystością a rzeczywistością.
Jest jeszcze jeden szczegół. Stowarzyszenie APS, zgodnie z prawem, nie podlega opodatkowaniu w zakresie działalności na rzecz członków, ponieważ jest zwolnione z podatku IRES i VAT. Usługi, które Progetto Baita oferuje członkom – doradztwo w sprawach urzędowych, poszukiwanie mieszkania, uznawanie dyplomów, szkoła języka włoskiego – są zwolnione z podatku, podczas gdy prywatna agencja nieruchomości, która zajmuje się tym samym, płaci 22% VAT i 24% podatku IRES. Siedziba operacyjna APS jest w rzeczywistości agencją nieruchomości, która niegdyś należała do żony pana Gianniego Tognotti, wiceprezesa Progetto Baita, a którą przejęła Izraelka, której zadaniem jest towarzyszenie i pomoc izraelskim rodzinom.
Pytanie jest proste: czy stowarzyszenie na rzecz promocji społecznej (APS), które pomaga rodzinom w przeprowadzce, ma siedzibę w agencji nieruchomości przejętej następnie przez jedną ze swoich członkiń i prowadzi sprzedaż na rzecz swoich członków, jest stowarzyszeniem na rzecz promocji społecznej, czy też jest to działalność na rynku nieruchomości przybierająca formę prawną APS?
Różnica leży w kwestii podatków.
„Uciekający”? – Zależy, przed czym uciekają
Palestyński uchodźca z Gazy ma namiot i zamkniętą granicę. Słowo „uchodźcy” odnosi się właśnie do niego.
W maju 2026 roku społeczność Varallo i górnej Valsesii zmobilizowała się, by udzielić schronienia palestyńskiej rodzinie uciekającej przed wojną w Strefie Gazy: ojcu, matce i pięciorgu nastoletnich dzieci, które od ponad roku mieszkają w namiocie po zniszczeniu ich domu i rodzinnej apteki. Plany przyjęcia były już gotowe: dostępne mieszkanie, pokrycie kosztów, natychmiastowe przyjęcie pięciorga dzieci do lokalnych szkół wraz z kursami języka włoskiego, opieka medyczna i psychologiczna w celu radzenia sobie z traumami wojennymi. Ferruccio Baravelli, jeden z inicjatorów tej akcji, podkreślił, że jest to „prawdziwe, zgodne z prawem i trwałe” przyjęcie, wzywając system do przełamania biurokratycznych opóźnień w celu ułatwienia integracji.
Przeszkodą nie jest wola społeczności, która oferuje ciepłe przyjęcie i zapewnia wszelkie niezbędne wsparcie: zakwaterowanie, programy integracyjne. Przeszkodą jest wiza humanitarna, której Ministerstwo Spraw Zagranicznych nigdy nie wydało; w lipcu 2026 roku tej rodzinie odmówiono wydania wizy wjazdowej do Włoch. Problem ma charakter strukturalny: z Gazy nie można wyjechać bez specjalnych zezwoleń, a system wizowy traktuje Palestyńczyków jako odrębną kategorię, pozbawioną jakichkolwiek praw, być może celowo wydłużając czas rozpatrywania wniosków. Obecnie ta rodzina utknęła w Gazie, pod bombardowaniami. infoaut.org/conflitti-globali/la-valsesia-e-i-nuovi-insediamenti-israeliani
Serwis NotiziaOggi nazwał ich „siedmioma uchodźcami uciekającymi przed wojną”. Uchodźcami. Posiadającymi status prawny, z zamkniętymi za plecami drzwiami. Uchodźcami, którzy zostali tam, pod bombardowaniami, ponieważ nie otrzymali wizy – dla nich „ucieczka przed wojną” nie jest możliwa.
Natomiast rodziny izraelskie, o których mowa posiadają izraelski paszport, zachowują obywatelstwo i mogą wrócić do Tel Awiwu, kiedy tylko zechcą, ale nie jest to jedyny paszport, jaki posiadają. Wielu z nich jest również obywatelami europejskimi, co odziedziczyli po jakimś rumuńskim, polskim, litewskim, austriackim lub niemieckim dziadku. To właśnie ten drugi paszport umożliwia funkcjonowanie całego mechanizmu. Dzięki niemu przenoszą się do Włoch jednym lotem, kupują nieruchomość, zapisują dzieci do szkoły, korzystają z programu „Residenzialità in Montagna” regionu Piemontu, z programu Sismabonus oraz z premii remontowej. Paszport europejski jest kluczem, który otwiera drzwi. Paszport izraelski jest kluczem, który pozwala na powrót.
A co z tymi, którzy nie mają drugiego paszportu? Rozwiązanie istnieje. Jak donosi „La Voce della Montagna” (grudzień 2025 r.): „Są też rodziny, które, posiadając jedynie paszport izraelski, uzyskały pomocniczą ochronę międzynarodową jako uchodźcy po wybuchu wojny, która nastąpiła po tragedii z 7 października”.
W tym miejscu absurd staje się oczywisty. Ochrona uzupełniająca, przewidziana w art. 14 dekretu ustawodawczego nr 251/2007, przysługuje osobom, które w kraju pochodzenia są narażone na „rzeczywiste ryzyko poniesienia poważnej szkody”, w tym na „zagrożenie śmiercią w wyniku trwającego konfliktu zbrojnego”. Obywatel Izraela, obywatel państwa posiadającego trzecią co do wielkości armię na świecie, sojusznika NATO, dysponującego jedną z najpotężniejszych flot powietrznych na świecie, zostaje uznany za uchodźcę we Włoszech. Palestyńczyk z Gazy, który dosłownie żyje w warunkach trwającego konfliktu zbrojnego, bombardowany codziennie przez armię, uwięziony na swoim terytorium okupowanym przez Izraelczyków, nie ma żadnej drogi ucieczki ani możliwości skorzystania z międzynarodowej ochrony jako uchodźca.
Dwa klucze, dwa kierunki, zero ograniczeń dla osób posiadających podwójne obywatelstwo – a jeśli ma się tylko izraelskie: kluczem jest zezwolenie na pobyt w ramach ochrony uzupełniającej, które uprawnia do pracy, nauki, a po 10 latach do uzyskania włoskiego obywatelstwa.
To właśnie w tym momencie pojęcie „ucieczki” całkowicie traci sens. Ten, kto ucieka, ma jeden kierunek: bezpowrotny. Ten, kto posiada dwa paszporty lub paszport i zezwolenie na pobyt dla uchodźców, ma dwa kierunki: wyjazd i powrót. A kiedy przebywa „za granicą”, korzysta z systemu zachęt kraju, który go przyjmuje, pracuje na rzecz gospodarki kraju, z którego rzekomo ucieka, i zachowuje obywatelstwo obu tych krajów. Jest to obywatel o podwójnym statusie, który wybrał najkorzystniejsze położenie geograficzne, aby zmaksymalizować swoje korzyści.
Palestyński uchodźca ma zamkniętą granicę i nie posiada paszportu, który by ją otwierał. Różnica nie polega na woli, lecz na narzędziu. Jeden ma dwa klucze. Drugi nie ma nawet zamka.
A sprzeczność tę wyraźnie podkreśla sam Ugo Luzzati, założyciel Projektu Baita: jak donosi L’Indipendente (20 czerwca 2026 r.), „wielu nadal pracuje w Izraelu (i na rzecz jego gospodarki wojennej) z domu, w górach Piemontu, w trybie pracy zdalnej”.
Luzzati idzie jeszcze dalej: „Pomyślmy o ośrodku akademickim zajmującym się cyberbezpieczeństwem i sztuczną inteligencją – dziedzinami, w których my, Izraelczycy, jesteśmy naprawdę silni”.
Sektor bezpieczeństwa i obrony technologicznej, dzięki swojej wiedzy specjalistycznej i kapitałowi, wraz z najbardziej prestiżowymi uniwersytetami w kraju tworzy jednolity system z państwem. Jest to mechanizm opisywany jako apartheid i czystki etniczne, a obecnie mechanizm ten ma swoje biuro w Valsesii, z widokiem na Alpy.
„Ucieczka” opisuje działanie. „Uchodźca” opisuje status. Status uchodźcy oznacza, że znajduje się w stanie trwałego wyjazdu. Izraelczycy mają możliwość wyjazdu i powrotu. Palestyńczycy nie mają żadnej możliwości wyjazdu.
Ucieczka, o której mówią, jest ucieczką wybiórczą: uciekają przed rakietami, a nie przed demokracją, która je wystrzeliwuje. Są na stałych wakacjach z pensją.
Dlaczego prasa nazywa ich „uciekającymi”? Ponieważ wywołuje to u czytelnika poczucie solidarności z trudną sytuacją, a tym samym zamyka wszelką możliwą dyskusję. „Uciekli przed wojną” to sformułowanie, które nie pozostawia miejsca na kontrargumenty. „Przesiedleńcy pracujący na rzecz gospodarki wojennej z domku letniskowego w Piemoncie” to sformułowanie, które otwiera dyskusję. Tych, którzy „uciekają”, należy przyjmować. Tych, którzy się przesiedlili, należy poddać regulacjom.
Dlaczego Włosi opuścili tę okolicę
Valsesia wyludnia się już od dwóch stuleci. 29 gmin, 857 km², 52 300 mieszkańców w 2020 roku. W górnej części doliny, według spisu powszechnego z 2021 roku, ponad 80% mieszkań pozostaje trwale niezamieszkałych. W całym regionie odsetek ten wynosi 46%. Skrajnym przypadkiem jest Campello, przysiółek Rimasco: 29 mieszkańców w 1959 r., 7 w 1969 r., a od 1972 r. miejscowość jest całkowicie opuszczona.
Przyczyny? Przede wszystkim brak wykwalifikowanej pracy, niedostateczna oferta usług, niewystarczająca infrastruktura transportowa oraz brak środków finansowych na zakup domku letniskowego i pracę z domu.
Izraelskie rodziny omijają te przeszkody. Mają pieniądze, kompetencje i sieć kontaktów.
Należy zadać sobie pytanie: czy państwo włoskie płaci tym rodzinom za przyjazd? Odpowiedź brzmi: pośrednio – tak. Zakres ulg, z których mogą skorzystać, jest szeroki i zasługuje na dokładne przedstawienie.
Ogłoszenie „Residenzialità in Montagna” regionu Piemont przewiduje dotację bezzwrotną pokrywającą do 50% kosztów kwalifikowalnych związanych z zakupem lub renowacją nieruchomości przeznaczonej na główne miejsce zamieszkania w górskiej gminie w Piemoncie liczącej poniżej 5 000 mieszkańców.
Ustawa nr 131/2025 — tzw. „ustawa górska” — opublikowana w Dzienniku Urzędowym 19 września 2025 r., przewiduje pakiet zachęt: zwolnienie ze składek dla przedsiębiorstw zatrudniających w trybie pracy zdalnej pracowników poniżej 41. roku życia, którzy przenoszą miejsce zamieszkania do gminy górskiej liczącej mniej niż 5 000 mieszkańców, dodatek na dziecko za każde urodzone lub adoptowane dziecko w gminach górskich liczących mniej niż 5 000 mieszkańców oraz zachęty dla szkół górskich. Najbardziej uderzający jest limit wieku 41 lat: najbardziej zainteresowane są właśnie najmłodsze rodziny, czyli właśnie te, które przybywają do Valsesii.
Do tego dochodzą: dodatek remontowy, zapewniający 50-procentową ulgę od kosztów, oraz Sismabonus, sięgający 110% w przypadku prac związanych z zabezpieczeniem sejsmicznym. W dolinie pełnej domów walserskich z XVIII i XIX wieku te premie mają decydujące znaczenie.
W czerwcu 2026 roku region Piemont przeznaczył środki finansowe na nowe obszary wewnętrzne w Valsesii i Terre del Giarolo: opiekę zdrowotną, szkolnictwo, transport, turystykę, opiekę społeczną oraz gospodarstwa rolne. Fakt, że Valsesia została sklasyfikowana jako „obszar wewnętrzny” – jeden z obszarów kraju, gdzie dostęp do usług jest najtrudniejszy – oznacza, że każde euro wydane w tym regionie ma efekt mnożnikowy zarówno pod względem politycznym, jak i społecznym.
Wreszcie uznanie dyplomów: uproszczone dzięki aktom notarialnym i wsparciu ambasad.
A dla tych, którzy nie posiadają europejskiego paszportu: ochrona uzupełniająca, która uprawnia do pracy, nauki, opieki zdrowotnej, a po 10 latach – do uzyskania włoskiego obywatelstwa.
Te zachęty zostały stworzone z myślą o każdym, kto przenosi się w góry, ale fakt, że korzysta z nich w sposób skoncentrowany jednolita grupa – stabilna finansowo i o wyraźnej tożsamości kulturowej – zmienia charakter tego zjawiska. Jest to model osiedlania się, który wykorzystuje ogólną politykę publiczną, a fakt, że tym „każdym” jest w praktyce obywatel europejski posiadający drugi paszport izraelski i wynagrodzenie wypłacane z Tel Awiwu albo obywatel izraelski z zezwoleniem na pobyt dla uchodźców, przekształca tę operację w arbitraż geograficzny: wykorzystuje się system zachęt jednego kraju, by obniżyć koszty życia, zachowując jednocześnie nienaruszone więzi gospodarcze z innym. Kontrast jest brutalny: palestyński uchodźca nie ma żadnych praw, nawet prawa do istnienia…
80 rodzin sprowadziło ponad 70 dzieci w wieku szkolnym, zapobiegając zamknięciu oddziałów i łączeniu placówek. Dla doliny liczącej 52 000 mieszkańców, których liczba maleje, jest to liczba zmieniająca trajektorię.
Zakupione i odrestaurowane kamienne domy ożywiają lokalny sektor budowlany, rzemiosło i usługi. Każda odnowiona chata oznacza pracę dla lokalnych murarzy, hydraulików i stolarzy.
Trzech izraelskich lekarzy zajmuje już wolne stanowiska w szpitalu w Borgosesii, który od lat czekał na personel. W dolinie, gdzie lekarz rodzinny to prawdziwy luksus.
Dzieci chodzą do szkoły razem z innymi. Burmistrzowie zaangażowanych gmin przyjmują ich z otwartymi ramionami. Sam Luzzati zaznacza: „W większości przypadków osoby te nie są praktykującymi wiernymi”. Jakby to stwierdzenie miało działać na ich korzyść, podczas gdy doskonale znane są przyczyny agresji, które wynikają z czynników geopolitycznych, a na pewno nie z kwestii związanych z religią.
Asymetria jest radykalna. Ten sam konflikt powoduje z jednej strony uprzywilejowaną relokację w kierunku piemonckich Alp, a z drugiej – oblężenie bez wyjścia. Palestyński uchodźca ma szczęście, jeśli ma choćby namiot.
Najbardziej drażliwym punktem jest praca zdalna dla gospodarki wojennej. Jest to przeniesienie. Oni zachowują nienaruszone więzi gospodarcze z krajem znajdującym się w stanie wojny. Valsesia jest zagrożona tym, że stanie się górskim biurem zdalnym Izraela.
Tak zwana retoryka „kolonii”: ulotka z 18 lipca 2026 r. głosi: „Nie chcemy stać się jak Gaza”. Czy pod względem treści jest to błąd logiczny? Być może. Jednak sam fakt, że taka ulotka istnieje i znajduje odbiorców, wiele mówi o nastrojach politycznych. Jest też element, który sprawia, że nie wydaje się to tak absurdalne, jak mogłoby się wydawać: chodzi o selektywną relokację klasy średniej i wyższej. Przybyli ci najlepiej wykształceni, najbogatsi, posiadający najlepsze kontakty. Zostali ci najsłabsi, a protestujący są karani i uznawani za zdrajców.
Wreszcie przemoc antysemicka. 18 czerwca 2026 roku burmistrz Pietro Bondetti otrzymał żółtą kopertę zawierającą nabój kalibru 40 Smith & Wesson oraz list napisany na maszynie do pisania: „Fuck Israel. Nie pozwolimy na przesiedlenie kolejnych rodzin nazistowskich rzeźników syjonistycznych. To jest nasze jedyne ostrzeżenie, zanim zaczniemy strzelać”. Podpisano: „Ruch Antysyjonistyczny”. 9 lipca nadeszła druga wiadomość e-mail z groźbami, napisana w języku angielskim, zawierająca wyraźne odniesienie do kuli. Prokuratura w Vercelli wszczęła postępowanie, które następnie przekazano do Prokuratury Antymafijnej w Turynie.
Krytyka polityczna projektu „Baita” jest uzasadniona. Groźba śmierci skierowana do burmistrza za przyjmowanie rodzin stanowi przestępstwo. Jednak to właśnie trafia na pierwsze strony mediów i wpływa na opinię publiczną.
Czy podbija ten, kto ma pieniądze?
Kusi, by sprowadzić to do prostej formuły: ten, kto ma pieniądze, podbija, a ten, kto ich nie ma, zostaje zmarginalizowany i opuszcza swoją ziemię. Jest w tym ziarno prawdy, ale być może zbytnio to upraszcza.
„Podbój” oznacza wyparcie. Tutaj pojawia się pustka, która zostaje wypełniona. Kamienne domy w Cravagliana stały puste od dwudziestu lat. Ale co, jeśli ta pustka zostanie wypełniona i stanie się nie do zniesienia?
Jeśli weźmiemy pod uwagę, że 11 000 Izraelczyków rozważa przeprowadzkę, a nawet gdyby w ciągu dekady było ich tylko 3 000, to stanowi to 5,7% ludności tej kurczącej się doliny. Jest to fakt, który można zignorować na własne ryzyko.
Pytanie, które musimy sobie zadać, brzmi: czy Valsesia pozostanie doliną włoską, czy też stanie się doliną zamieszkaną przez społeczność izraelską?
Historia uczy nas, że diaspory nie pozostają diasporami: pozostają nimi tak długo, jak długo są małe, tak długo, jak długo są niewidoczne, tak długo, jak długo terytorium je pomieści. Potem się rozrastają. A kiedy się rozrastają, terytorium już ich nie zatrzyma.
Model przeznaczony do eksportu
I tu właśnie tkwi sedno sprawy. Valsesia stała się wzorem do naśladowania.
Od momentu powstania prywatnej grupy na Facebooku „Vita in Valsesia”, do której dołączyło ponad 11 000 członków posługujących się językiem włoskim i hebrajskim, stała się ona motorem napędowym projektu: spotykają się tam ci, którzy chcą się tu przeprowadzić, ci, którzy rozważają tę możliwość, oraz ci, którzy już tu przybyli. Dwujęzyczna, prywatna grupa o nazwie brzmiącej jak przewodnik turystyczny. „Vita in Valsesia”. Tak jak „Vita a Milano”. Tak jak „Vita a Roma”. Z tą różnicą, że życie, o którym mowa, to życie społeczności funkcjonującej w dwóch językach, w dolinie zamieszkanej przez 52 000 osób.
Luzzati mówi to otwarcie: „W miejscowości niedaleko Berlina są bardzo zainteresowani poznaniem metod przyciągania ludności: to mała miejscowość, która wyludnia się, i sądzą, że mogą czerpać z naszego doświadczenia w Piemoncie”. „Model Varallo” został już ochrzczony i zaprezentowany.
Model ten się rozprzestrzenia. Jak donosi Contropiano (wrzesień 2026 r.): „Od alpejskich szczytów Piemontu po nasłonecznione równiny Salento, przez wzgórza regionu Vercelli, Basilicaty i Sardynii – kapitały, przedsiębiorstwa i obywatele Izraela przejmują coraz większe połacie ziemi i zasobów”.
W regionie Salento, izraelska przedsiębiorczyni Orit Lev Marom założyła w Lecce w lutym 2024 r. firmę deweloperską Coral 37, której deklarowanym celem — o czym pisała również gazeta „Repubblica” (wrzesień 2025 r.) — było „stworzenie samowystarczalnej społeczności, w której mogłyby osiedlić się izraelskie rodziny”. W Lecce, Villa Indraccolo, budynek z końca XIX wieku, została nabyta w 2024 roku przez młodego izraelskiego przedsiębiorcę z branży finansowej z zamiarem przekształcenia jej w hotel butikowy.
Civico20 (październik 2026 r.) stwierdza to bez owijania w bawełnę: „Tak jak miało to miejsce w Palestynie w 1948 roku i na Cyprze w 2021 roku, również we Włoszech grupy izraelskich rodzin nabyły nieruchomości i grunty na terytoriach, na które się przeniosły, tworząc zamknięte społeczności – prawdziwe enklawy mieszkalne wyposażone w domy, szkoły i placówki służby zdrowia”.
Liczba Izraelczyków we Włoszech ogromnie wzrosła po 7 października 2023 roku. Valsesia jest najbardziej widocznym przykładem, ale jednocześnie najmniejszym. Schemat jest wszędzie ten sam: kupuje się zabytkowy budynek, remontuje go, zapisuje dzieci do szkoły. I tak w kółko. W Apulii, w Basilicacie, na Sardynii, w Piemoncie, w Toskanii.
Model ten eksportuje się również za granicę: według Luzzatiego, Berlin chce „uczyć się na podstawie naszych doświadczeń w Piemoncie”.
„Gdy tylko ją zobaczyli, zakochali się w niej”
W opowieściach izraelskich rodzin, które przybyły do Valsesii, często powtarza się jedno zdanie: „Gdy tylko zobaczyliśmy dolinę, zakochaliśmy się w niej”. Dolina, która od dwóch stuleci pustoszeje, w której 80% domów stoi pustych, którą opuścili jej mieszkańcy – z konieczności, oczywiście, a nie dlatego, że nie kochają swojej ziemi – w jednej chwili staje się miejscem miłości. Miejscem, które ktoś odkrył, pokochał i postanowił przejąć.
Tę samą frazę użyła Ivanka Trump w odniesieniu do Albanii. W 2021 roku, płynąc jachtem znajomego, zatrzymała się na kąpiel u wybrzeży Adriatyku. Popłynęła do wyspy Sazan, wspięła się boso na jej szczyt i powiedziała: „We were just captivated”. Zakochała się.
Potem wydarzyło się to samo, co w Valsesii, ale na skalę 1,4 miliarda euro: rząd albański przyznał status „inwestora strategicznego”, zatwierdził projekt i rozpoczął budowę. Flamingi ze Zvernec, miejscowi mieszkańcy, dokumenty własnościowe albańskich rodzin sięgające 1933 roku: wszystko stało się tylko szczegółem. W czerwcu 2026 roku wybuchła „rewolucja flamingów”: największe protesty w Albanii od czasu upadku komunizmu.
Schemat jest identyczny. Zamożna klasa społeczna z potężnego kraju „zakochuje się” w peryferyjnym, podupadającym terenie, zamieszkanym przez ludzi, którzy stamtąd odchodzą. Lokalne władze, spragnione inwestycji, otwierają drzwi. A obszar, który nie prosił o miłość, staje się projektem.
Różnica między Valsesią a Sazanem polega na skali, a nie na strukturze. W Valsesii kupuje się domy za 57 000 euro. W Sazanie kupuje się wyspę za 1,4 miliarda. Mechanizm jest jednak ten sam: miłość tych, którzy mają pieniądze, otwiera wszystkie drzwi, a terytorium staje się przedmiotem do przejęcia.
A gdyby to byli Rosjanie?
Pytanie końcowe jest najprostsze i najbardziej niewygodne.
Gdyby zamiast 80 izraelskich rodzin uciekających przed wojną w Strefie Gazy było 80 rosyjskich rodzin uciekających przed wojną na Ukrainie – rodzin zamożnych, z wyższym wykształceniem, posiadających europejski paszport odziedziczony po dziadku oraz otrzymujących wynagrodzenie z Moskwy w ramach pracy zdalnej – czy zostałyby przyjęte w ten sam sposób?
Czy burmistrzowie Varallo i Borgosesii przyjęliby je w ratuszu? Czy region Piemont uruchomiłby dla nich program „Mieszkanie w górach”? Czy prasa napisałaby: „czterdzieści rodzin uciekających z Rosji przyjętych w Valsesia”? Czy grupa na Facebooku nosiłaby nazwę „Życie w Valsesia” po rosyjsku i po włosku? Czy agencja Ansa opublikowałaby nagłówek: „Protest przeciwko Rosjanom w Valsesia: »nie chcemy stać się jak Ukraina«”?
Odpowiedź jest oczywista. A fakt, że jest oczywista, mówi wszystko.
Różnica nie polega na tym, czy chodzi o „uchodźców wojennych”, czy o „osoby przesiedlające się”. Różnica polega na tym, przed jaką wojną się ucieka i z jakiego kraju się pochodzi. Ucieczka z Gazy oznacza zamkniętą granicę i brak wizy. Ucieczka z Tel Awiwu oznacza posiadanie europejskiego paszportu, kapitału i zachęt ekonomicznych. Ucieczka z Moskwy oznaczałaby sankcje i wrogość polityczną.
Państwo włoskie nie przyjmuje uchodźców. Przyjmuje sojuszników. A różnica między uchodźcą a sojusznikiem mierzy się zainwestowanym kapitałem.
Valsesia jest dowodem na to, że państwo włoskie ustępuje tym, którzy mają większą władzę. Uciekający Izraelczyk to inwestycja. Palestyński uchodźca to problem. Hipokryzja leży po stronie tych, którzy przyjmują. Leży po stronie państwa, które zbudowało mechanizm nagradzania tych, którzy już są bogaci, i nazywa to „solidarnością”.
Dolina, w której mówi się po hebrajsku, nie jest schronieniem. To niekończące się wakacje z pensją, które stają się modelem do eksportu.
Szerszy kontekst: izraelskie inwestycje we Włoszech
Kapitał izraelski we Włoszech jest obecnie szeroko rozpowszechniony w strategicznych sektorach, które rzadko są przedmiotem zainteresowania. Poniższa lista została sporządzona na podstawie informacji prasowych i rejestrów publicznych i nie jest wyczerpująca.
Nieruchomości luksusowe / hotelarstwo (grupa Omnam – David Zisser)
Four Seasons Costa Merlata — Ostuni (BR) — ośrodek 5★, ~100 mln €
Hotel Bauer — Wenecja — hotel luksusowy
Hotel — Jezioro Como — hotel luksusowy
Baccarat Hotel — Florencja — hotel luksusowy
W Hotel — Rzym — hotel luksusowy
Nieruchomości mieszkaniowe
Projekt Baita — Valsesia (VC) — renowacja domów, ponad 80 przeniesionych rodzin
Zakupy na szeroką skalę — Sycylia, Kalabria, Sardynia, Marche, Umbria — domy i wioski
Branża farmaceutyczna
Teva Italia — Assago (MI) i cały kraj — leki generyczne, leki biopodobne
Agrochemia
Adama Italia (dawniej Makhteshim Agan) — Mediolan i okolice — produkty dla rolnictwa
Obrona / lotnictwo i kosmonautyka (partnerstwo Leonardo–Elbit Systems)
Heli-ClearVision — śmigłowce Leonardo — systemy wizyjne
Torpedy dla bezzałogowych statków wodnych (USV) Seagull — wspólne opracowanie lekkich torped
Urządzenia celownicze dla armii amerykańskiej — spółka joint venture Leonardo DRS–Elbit of America
Energetyka / gaz
EastMed-Poseidon — gazociąg Izrael–Cypir–Grecja–Włochy (punkt wyjścia w Kalabrii/Apulii)
LNG ze złóż Leviathan/Tamar — włoskie terminale regazyfikacyjne
Energia odnawialna
Econergy Renewable Energy — Piemont, Sardynia, Sycylia — energia fotowoltaiczna, energia wiatrowa, systemy magazynowania energii, portfel ~2 500 MW; finansowanie UniCredit w wysokości 58 mln euro na 12 elektrowni (64,3 MW);
projekt „Solar Park 3” w Bielli odrzucony we wrześniu 2025 r.; Enlight Renewable Energy — Apulia (Nardò: instalacja agrivoltaiczna o mocy 97–104 MW + system magazynowania energii BESS o pojemności 1 254 MWh; Gravina: instalacja agrowoltaiczna o mocy 60 MW) oraz Basilicata (Montemilone: 20 MW); pięć spółek zarejestrowanych w Izbie Handlowo-Przemysłowej w Mediolanie; spółka joint venture z Astrea Energia; elektrownia „Livia” (3,5 MW) w Lombardii, która rozpocznie produkcję w czerwcu 2026 r.; portfel ~647 MW
Shikun & Binui Energy — Toskania (Roccastrada, GR: 36 000 paneli na powierzchni 25–30 ha, 20–22,5 MW; pięć spółek celowych SPV Energy 2/3/4/E32/E33) — projekty na Sycylii umorzone
Ellomay Capital — środkowo-południowe Włochy — portfel projektów fotowoltaicznych ~198 MW; wieloletnie umowy PPA ze Statkraft (lipiec 2025 r.) dotyczące trzech działających elektrowni; zbycie 49% części portfela na rzecz Clal Sunprime — włoska fotowoltaika (mniejszy operator)
Hi-tech / startupy
Akcelerator Intesa Sanpaolo–Ambasada Włoch — Tel Awiw (Eilat Tech Center) — włoskie startupy w Izraelu
Leonardo – partnerstwo z Izraelem — cyberbezpieczeństwo, obrona, sztuczna inteligencja
Digitouch hub — Mediolan — izraelskie startupy z branży handlu detalicznego/e-commerce
Centrum cyberbezpieczeństwa i sztucznej inteligencji — Valsesia — projekt ogłoszony przez Progetto Baita
Finanse
ETF/fundusze — Włochy — Invesco Solar Energy, Global X Cybersecurity, L&G Cyber Security (pośrednia ekspozycja na aktywa izraelskie)
To, co się tu wyłania, nie jest zjawiskiem dotyczącym imigracji, lecz systemem. Leki, pestycydy, systemy uzbrojenia, gaz, start-upy, luksusowe hotele, alpejskie wioski. Nie dotyczy to jednej branży: jest to strukturalna obecność w każdej warstwie włoskiej gospodarki. Valsesia jest najbardziej widoczną częścią tego zjawiska, ponieważ jest prawdopodobnie najbardziej ludzka – rodziny, dzieci, szkoły – ale pod powierzchnią doliny kryje się infrastruktura ekonomiczna, która istnieje już od dziesięcioleci, a wynikające z tego zagrożenie nie polega tylko na tym, że dolina staje się „izraelska”, ale na tym, że cały Kraj związał się z innym krajem w każdym strategicznym sektorze.
Donald Trump zaakceptował wyniki wyborów. Prezydent USA liczy na współpracę z Demokratami/PAP/EPA
Donald Trump zapowiedział, że zaakceptuje wyniki wyborów do Kongresu i pogratulował zwycięstwa Demokratom. Prezydent USA przyznał, że wojna z Iranem częściowo przyczyniła się do przegranej Republikanów. Oznajmił jednak, że nie żałuje zaatakowania Iranu i zrobiłby to ponownie.
Trump powiedział, że jego zdaniem to wzrost cen ropy naftowej – a nie sama wojna – stanowi największy polityczny balast dla jego administracji. W wyniku konfliktu z Iranem wzrosły ceny benzyny i oleju napędowego, co wywołało niezadowolenie amerykańskich wyborców.
Trump liczy na współpracę, ale straszy wetem
Prezydent USA nie zakwestionował wyborów do Kongresu i powiedział, że liczy na współpracę z Demokratami, ale w razie potrzeby zamierza korzystać ze swojego „prawa weta”. Myślę, że będziemy współpracować z Demokratami i bardzo dobrze się z nimi dogadywać. Jeśli tak się nie stanie, będziemy wobec nich bardzo twardzi, a oni będą bardzo twardzi wobec nas – dodał przywódca Stanów Zjednoczonych. Trump nie odpowiedział na pytanie, z którymi konkretnie Demokratami byłoby mu łatwo współpracować.
Trump nie czuje się winny porażki
Prezydent USA na antenie Fox News pogratulował Demokratom i przyznał, że wykonali dobrą robotę i pracowali nad tym ciężko i długo. Zapowiedział, że zaakceptuje wyniki głosowania.
Trump przekazał, że nie zamierza przeprowadzać zmian personalnych w swojej administracji. Wyraził przekonanie, że wyniki wyborów do Kongresu nie świadczą o niezadowoleniu Amerykanów z jego prezydentury. Nie odbieram tego jako ciosu wymierzonego we mnie – powiedział Trump. Mamy najlepsze dwa lata w historii prezydentury, jeśli chodzi o gospodarkę i wszystkie działania, które podjęliśmy – dodał.
na ogół pomijana jest milczeniem środowiska akademickiego co może wynikać z jego doskonałego wręcz konformizmu a także z trudności rozumienia pojęć, metafor oraz ironicznych neologizmów używanych w tej publicystyce. Przypomnę, że nawet jeden z doskonałych profesorów nie zdołał zrozumieć moich materiałów, zarzucając mi winę, że go nie pouczyłem. Zatem zabezpieczając się przed podobnymi zarzutamizamieszczam przygotowany ze zrozumieniem przez AI stosowany słownik, który winien ułatwić rozumienie moich tekstów. Objaśnienia także w wersji rysunkowej dla gorzej rozumiejących słowo pisane.
Życzę owocnej lektury.
AI
Słownik pojęć, metafor oraz ironicznych neologizmów, którymi w swojej wieloletniej publicystyce posługuje się dr Józef Wieczorek. Służą mu one do demontażu oficjalnej, fasadowej nowomowy uniwersyteckiej i precyzyjnego opisywania mechanizmów kakistokracji akademickiej w Polsce.
Anatomia struktur i awansów (Hierarchia i selekcja)
Dr(h)ab.ina akademicka – genialna gra słów łącząca „dr.”, „hab.” (habilitację) oraz drabinę i drabinę (jako narzędzie wspinaczki społecznej) z elementem „drabów” (ludzi pozbawionych skrupułów). Oznacza hierarchiczny system awansów naukowych w Polsce, który nie służy weryfikacji geniuszu, lecz jest testem na giętkość karku, uległość i lojalność wobec starszych stopniem.
„Doskonali” profesorowie / Akademicy „doskonali” – ironiczne określenie przedstawicieli oficjalnego establishmentu naukowego (często nawiązujące do członków Centralnej Komisji, a obecnie Rady Doskonałości Naukowej). Według Wieczorka ich „doskonałość” jest wyłącznie formalno-urzędnicza i służy jako parawan dla mierności intelektualnej i moralnej.
Spółdzielnie habilitacyjne (lub recenzyjne) – nieformalne, międzyuczelniane sieci wzajemnych korzyści tworzone przez profesorów. Działają na zasadzie „ja poprę habilitację twojego doktoranta, ty poprzesz mojego”. To kluczowy mechanizm reprodukcji kakistokracji, eliminujący kryterium rzetelnej oceny merytorycznej.
Kasta akademicka / Belwederczycy – określenie uprzywilejowanej grupy profesorów tytularnych (nominowanych przez Prezydenta w Pałacu Belwederskim), którzy traktują uniwersytet jako swoją prywatną własność, wykazując się solidarnością korporacyjną w obronie własnych interesów i patologii, niezależnie od prawa czy etyki.
Stan i kondycja środowiska (Patologie moralne)
Trąd w pałacu nauki – metafora głębokiego rozkładu moralnego i etycznego instytucji akademickich. Oznacza sytuację, w której kłamstwo (w tym kłamstwo biograficzne i brak rozliczenia z przeszłością PRL), konformizm oraz mobbing stają się normą, infekującą kolejne pokolenia młodych naukowców.
Akademicka otchłań – stan, w którym polski uniwersytet ostatecznie porzucił swoją cywilizacyjną misję poszukiwania prawdy. To rzeczywistość zdominowana przez biurokrację, punktozę i ideologiczne posłuszeństwo, gdzie autentyczna myśl naukowa ulega bezpowrotnemu zatraceniu.
Kłamstwo biograficzne – fundament, na którym – według Wieczorka – zbudowano elity III RP. Dotyczy profesorów i decydentów, którzy ukrywają swoją agenturalną lub konformistyczną przeszłość z czasów PRL (współpracę z SB, przynależność do PZPR), a w wolnej Polsce kreują się na autorytety moralne i naukowe.
Kultura milczenia / Zmowa milczenia – powszechna w środowisku akademickim postawa strachu i oportunizmu. Pracownicy naukowi, widząc rażące patologie, nepotyzm czy mobbing, milczą w obawie o własne etaty, granty i ścieżki awansu, co pozwala kakistokracji na bezkarność.
System operacyjny uniwersytetu (Metody walki i kontroli)
Sądy kapturowe / Egzekucje akademickie – określenie procedur dyscyplinarnych lub postępowań awansowych, w których recenzje pisane są na zamówienie polityczne lub towarzyskie, a kandydat nie ma realnej możliwości obrony. Służą do eliminacji nonkonformistów i „czyszczenia” uczelni z niezależnych jednostek.
Wydalenie z pałacu nauki – proces administracyjnego i środowiskowego eliminowania osób, które ujawniają patologie (tzw. sygnalistów) lub przewyższają intelektualnie swoich przełożonych. Może odbywać się poprzez mobbing, nieprzedłużanie umów terminowych lub celowe blokowanie procedur awansowych.
Ewaluacyjny teatr / Fasadowość merytoryczna – system, w którym realne osiągnięcia naukowe zostały zastąpione przez tabelki, wskaźniki i algorytmy (punktozę). Pozwala to administratorom bez dorobku naukowego na zarządzanie i ocenianie wybitnych jednostek na podstawie czysto urzędniczych kryteriów.
Dlaczego te pojęcia są ważne dla zrozumienia kakistokracji?
Wszystkie powyższe terminy dr. Wieczorka składają się na spójną anatomię systemu, w którym kryteria etyczne i merytoryczne zostały odwrócone. Słownik ten pokazuje, że kakistokracja akademicka potrzebuje specyficznego języka (oficjalnej nowomowy o „doskonałości”, „umiędzynarodowieniu” i „parametryzacji”), aby ukryć realne mechanizmy władzy oparte na poddaństwie, strachu i kolesiostwie.
W XX w. geolog z pasji i zawodu, dr, b. wykładowca UJ, wykluczony w PRL, w czasach Wielkiej Czystki Akademickiej, z wilczym biletem ważnym także w III RP. W XXI w. jako dysydent akademicki z szewską pasją działa na rzecz reform systemu nauki i szkolnictwa wyższego, założyciel i redaktor Niezależnego Forum Akademickiego, autor kilku serwisów internetowych i książek o etyce i patologiach akademickich III RP, publicysta, współpracuje z kilkoma serwisami internetowymi, także niezależny fotoreporter – dokumentuje krakowskie ( i nie tylko) wydarzenia patriotyczne i klubowe. Jako geolog ma wiedzę, że kropla drąży skałę.
Polska nie jest już zwykłym państwem członkowskim UE. Kraj dysponuje ogromnymi rezerwami złota, rozbudowuje swoje siły zbrojne szybciej niż niemal każdy inny kraj europejski i otrzymuje więcej funduszy z nowego europejskiego programu obronnego SAFE niż jakiekolwiek inne państwo członkowskie. Jednocześnie zaostrza się wewnętrzna walka o władzę między rządem Donalda Tuska a konserwatywnym obozem wokół prezydenta Karola Nawrockiego.
To połączenie siły gospodarczej, militarnej i politycznej wyjaśnia, dlaczego konflikt w Warszawie przyciąga obecnie uwagę krajów daleko poza granicami Polski.
550 ton złota – więcej niż posiada sam EBC
Polski bank centralny znacząco zwiększył swoje rezerwy złota w ostatnich latach. Na koniec 2025 roku Narodowy Bank Polski posiadał około 550 ton złota . To czyni Polskę jednym z krajów o największych rezerwach złota na świecie.
Warto zwrócić uwagę na porównanie z Europejskim Bankiem Centralnym: sam EBC posiada około 506,5 ton złota .
To porównanie staje się coraz bardziej nacechowane politycznie.
Konserwatywny polityk Dominik Tarczyński twierdzi, że strategia polityczna Tuska ma na celu najpierw objęcie kontrolą Trybunału Konstytucyjnego, a następnie Banku Centralnego, wprowadzenie Polski do strefy euro, a ostatecznie uzyskanie wpływu na polskie rezerwy złota.
Analityk geopolityczny Andrew Korybko podejmuje tę tezę i łączy ją z rosnącym znaczeniem militarnym Polski i wpływami Niemiec w Unii Europejskiej.
Jednakże ten rzekomy ciąg zdarzeń nie został udowodniony.
Ponadto rząd Tuska oświadczył, że obecnie nie prowadzi aktywnych działań mających na celu wprowadzenie euro .
Polska buduje najsilniejszą armię w UE
Zupełnie inaczej sytuacja wygląda, jeśli chodzi o znaczenie militarne Polski.
Według oficjalnych danych, kraj ten liczy obecnie około 221 000 żołnierzy , co czyni go największą armią spośród wszystkich państw członkowskich UE. W NATO Polska zajmuje trzecie miejsce po USA i Turcji.
Deklarowanym długoterminowym celem jest wyszkolenie około 300 000 żołnierzy.
Jednocześnie Warszawa inwestuje ogromne sumy w czołgi, artylerię, obronę przeciwlotniczą, rakiety, drony i infrastrukturę wojskową. Polska tradycyjnie ściśle współpracuje w tym zakresie z USA i Koreą Południową. Ta siła militarna czyni z Polski kluczowe państwo na wschodniej flance NATO – i ważny czynnik w przyszłej europejskiej architekturze bezpieczeństwa.
43,7 mld euro z SAFE
Ponadto Polska otrzymuje około 43,7 mld euro z unijnego programu obronnego SAFE – więcej niż jakikolwiek inny kraj członkowski.
Pieniądze mają zostać przeznaczone między innymi na artylerię, obronę przeciwlotniczą i przeciwrakietową, systemy dronów, infrastrukturę wojskową oraz projekt „Tarcza Wschodnia”. Według polskiego rządu, znaczna część środków trafi bezpośrednio do polskiego przemysłu zbrojeniowego.
Konserwatywny prezydent Karol Nawrocki krytycznie odniósł się do programu i zaproponował krajową alternatywę. Mimo to rząd Tuska podpisał w maju umowę SAFE. Polska otrzyma w ten sposób długoterminowe pożyczki z UE o terminie zapadalności do 45 lat.
Co ciekawe, SAFE w żadnym wypadku nie oznacza, że Polska musi zerwać więzi wojskowe z Waszyngtonem lub Seulem. Rząd wyraźnie podkreśla, że zamówienia ze Stanów Zjednoczonych i Korei Południowej pozostają możliwe.
Prawdziwa walka o władzę
To pokazuje wyraźnie, o co naprawdę toczy się gra w Polsce.
Kraj dysponuje dużymi rezerwami finansowymi, buduje najsilniejszą armię w UE, jest największym beneficjentem europejskich pożyczek obronnych i ma strategiczne położenie między Niemcami, Ukrainą, Białorusią i Rosją. Jednocześnie toczy się zacięty konflikt instytucjonalny o to, kto kontroluje kluczowe instytucje państwowe.
Rząd Tuska argumentuje, że musi naprawić instytucje, które zostały upolitycznione za rządów PiS. Obóz konserwatywny oskarża jednak Tuska o przekroczenie granic konstytucyjnych pod pretekstem „przywrócenia praworządności”.
To właśnie z tego konfliktu Tarczyński i Korybko wysłali swoje dramatyczne ostrzeżenia.
Ich teza jest taka, że ktokolwiek sprawuje kontrolę polityczną nad Polską, w dłuższej perspektywie będzie kontrolował nie tylko ważny kraj UE, ale także ogromną potęgę militarną, miliardy dolarów w funduszach obronnych i znaczne rezerwy finansowe.
Jest to interpretacja polityczna, ale wiąże się z realnymi czynnikami władzy.
Brak dowodów na niemiecki plan – ale prawdziwa walka o wpływy.
Jednakże hipoteza, że Niemcy zamierzają za pośrednictwem Tuska przejąć polskie złoto i siły zbrojne lub wykorzystać Polskę jako narzędzie w przyszłej wojnie z Rosją, nie jest potwierdzona.
Nie ma na to jednoznacznych dowodów. Jednak same fakty są wystarczająco niezwykłe:
Polska posiada około 550 ton złota . Z około 221 000 żołnierzy, ma największą armię w UE . Otrzymuje 43,7 miliarda euro z SAFE , co czyni ją największym beneficjentem nowego europejskiego programu obronnego.
Jednocześnie kraj jest uwikłany w jedną z najzacieklejszych walk o władzę w najnowszej historii. Dlatego Polska jest dziś nie tylko areną wewnętrznego konfliktu politycznego, ale jednym z najważniejszych strategicznie państw w Europie.
A ten, kto tam zdobędzie władzę polityczną, będzie w przyszłości decydował, jaki kurs obierze jedna z największych sił militarnych Europy w stosunku do Brukseli, Waszyngtonu i Moskwy.
Źródła:
Polski rząd o liczebności sił zbrojnych: ok. 221 000 żołnierzy, największa armia w UE, trzecia co do wielkości w NATO. redakcja.www.gov.pl
Polski rząd o SAFE: 43,7 mld euro dla Polski. Gov.pl
Alokacja środków SAFE i inwestycje w polski przemysł zbrojeniowy. Gov.pl
MON o kontynuacji zakupów w USA i Korei Południowej. Gov.pl
Emerytowany pułkownik USA Douglas Macgregor wysuwa daleko idące oskarżenie: jego zdaniem prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski utrzymuje się u władzy nie dzięki własnej sile politycznej, lecz jest w znacznym stopniu chroniony i wspierany przez siły brytyjskie. Macgregor wyraźnie odnosi się do osób powiązanych z brytyjską Służbą Lotnictwa Specjalnego (SAS) i zagranicznym wywiadem MI6.
„Zełenskiego u władzy utrzymują w zasadzie najemnicy – przede wszystkim brytyjski SAS i MI6” – stwierdził Macgregor w niedawnym wystąpieniu. Siły te chronią Zełenskiego i utrzymują wokół niego swego rodzaju osłonę, tworząc na zewnątrz wrażenie sprawnego i suwerennego rządu w Kijowie. Jednocześnie Macgregor opisuje Ukrainę jako kraj poważnie zdewastowany gospodarczo, militarnie i społecznie.
To oświadczenie jest szokujące, ale nie wzięło się znikąd. We wrześniu Macgregor wyjaśnił w rozmowie z norweskim profesorem Glennem Diesenem, że brytyjski wywiad MI6, przy wsparciu USA, odegrał kluczową rolę w stabilizacji ukraińskiego przywództwa. Stwierdził wówczas, że MI6 odegrało „kluczową rolę w utrzymaniu spójności tego rządu” – gdyby Londyn i MI6 zostały usunięte z równania, rząd w Kijowie mógłby, jego zdaniem, bardzo szybko się załamać.
Ocena Macgregora zasługuje na uwagę, ponieważ nie jest on zewnętrznym komentatorem bez wojskowego doświadczenia. Służył 28 lat w armii amerykańskiej, był pułkownikiem, walczył w wojnie w Zatoce Perskiej, pracował w kwaterze głównej NATO SHAPE i był starszym doradcą Sekretarza Obrony USA w pierwszej administracji Trumpa. Departament Stanu USA, nominując go wcześniej na ambasadora w Niemczech, określił go jako sprawdzonego eksperta w dziedzinie strategii wojskowej i struktur sił zbrojnych.
Jego wcześniejsza praca na wysokim szczeblu w Pentagonie i NATO sprawia, że jego oświadczenia mają znaczenie polityczne. Nie dowodzi to jednak automatycznie, że jego relacja z SAS i MI6 jest prawdziwa. Do tej pory nie ma publicznie dostępnych dowodów na to, że brytyjskie siły specjalne osobiście chronią Zełenskiego lub, dosłownie, „utrzymują go u władzy”.
Głębokie zaangażowanie Wielkiej Brytanii w wojnę na Ukrainie jest niepodważalne. Od początku wojny Londyn był jednym z najważniejszych sponsorów wojskowych Kijowa, dostarczając broń, szkoląc ukraińskich żołnierzy i ściśle współpracując z ukraińskimi siłami bezpieczeństwa. Teza Macgregora idzie jednak znacznie dalej: twierdzi on, że rola Wielkiej Brytanii to nie tylko wsparcie militarne, ale kluczowy czynnik politycznego przetrwania obecnych władz w Kijowie.
Warto również zauważyć, że Macgregor wielokrotnie formułował tę ocenę, a nie tylko spontanicznie. Kilka tygodni przed swoim obecnym oświadczeniem oświadczył, że Waszyngton najwyraźniej ma mniejszą kontrolę nad ukraińskim kierownictwem niż Londyn. Wyraźnie poruszył kwestię, czy Wielka Brytania może już szukać alternatywy dla Zełenskiego, gdy ten przestanie być politycznie potrzebny.
Macgregor porusza w ten sposób jedną z najwrażliwszych kwestii wojny na Ukrainie: Jak suwerenny jest faktycznie rząd w Kijowie – i jaki wpływ mają państwa zachodnie i służby wywiadowcze, od których broni, pieniędzy, wywiadu i wsparcia politycznego zależy Ukraina?
Dla Macgregora odpowiedź jest oczywista. Jego zdaniem brytyjskie wpływy są tak rozległe, że obecna struktura władzy w Kijowie praktycznie nie mogłaby istnieć bez wsparcia Londynu.
Ten konkretny wniosek nie został jeszcze potwierdzony. Pochodzi on jednak od byłego wysokiego rangą urzędnika wojskowego USA i doradcy Pentagonu, który od lat ma dostęp do zachodnich kręgów wojskowych i bezpieczeństwa i wielokrotnie publicznie wyrażał tę samą ocenę.
Gdyby relacja Macgregora okazała się choć częściowo poprawna, rzuciłoby to zupełnie inne światło na swobodę wyboru polityki Kijowa i na rolę Wielkiej Brytanii w wojnie na Ukrainie.
Wcześniejsze, wyraźnie udokumentowane oświadczenie z 16 września 2026 r.: W rozmowie z Glennem Diesenem Macgregor stwierdza dosłownie, że MI6, wspólnie z CIA/USA, „odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu spójności tego rządu” i że bez Londynu rząd w Kijowie „dość szybko by upadł”.
Donald Trump znowu rozrabia, bawi się w Brutusa i stawia fundamentalne pytanie: zdradza czy nie zdradza? To jeszcze sojusznik czy już tylko biznesmen na włościach? Ciężko się do tego odnieść na trzeźwo i bez ryzyka połknięcia własnego języka. Czas najwyższy wezwać na pomoc Zbigniewa Brzezińskiego. Inaczej nasza, pożal się Boże, scena polityczna, opiniotwórcza i ekspercka w tych swoich karkołomnych szpagatach nabawi się potężnej kontuzji – a na leczenie w budżecie przecież nie ma. Wszak kto jak kto, ale dla polskojęzycznych „elit” państwowych prof. Brzeziński to w dziedzinie geopolityki absolutna, ponadpartyjna wyrocznia. Dla KO – autorytet totalny. Dla udających lewicę – ważny punkt odniesienia, bo przecież intelektualista, światowiec i modernizator. Dla PiS-u – skoro skutecznie wojował z komuną i ZSRR, to swój chłop. Konfederacja niby patrzy sceptycznie, ale kunsztu analitycznego odmówić mu nie potrafi. Najgorzej wypada u narodowców, co nie zmienia faktu, że dla miażdżącej większości warszawskiego salonu jawi się jako ikona i świecki święty polskiej racji stanu.
Więc, szanowny polskojęzyczny establishmencie, „elito” z Bożej łaski! Zamiast histeryzować, obrażać się na rzeczywistość, wygrażać pięściami w eterze i na własne życzenie szukać guza – wspomnijcie wreszcie słowa swojego mentora. Przeczytajcie je powoli, na głos i ze zrozumieniem: „Polska musi wreszcie dorosnąć i zrozumieć, że polityka zagraniczna USA nie opiera się na sentymentach, lecz na chłodnej kalkulacji interesów. Ewentualnych ustępstw Waszyngtonu wobec Moskwy w zamian za strategiczne korzyści w innym rejonie świata nie należy postrzegać w kategoriach zdrady. Trzeba się wyzbyć myślenia emocjonalnego na rzecz racjonalnego dbania o pozycję własnego kraju.” – Zbigniew Brzeziński, „Rzeczpospolita”, 2009 r. Zrozum i zapamiętaj to sobie, histeryczna piaskownico: globalna dyplomacja mocarstw rządzi się twardymi prawami i trzeba umieć przyjąć to na klatę. Czas najwyższy wyrosnąć z infantylnego, życzeniowego myślenia. Polityka USA to nie kółko różańcowe ani klub bezinteresownych przyjaciół, ale brutalna gra o własne wpływy.
Ja rozumiem, że można ostentacyjnie nie słuchać argumentów wrzucanych do szufladki z napisem „ruskie onuce”. Ale nie znać wytycznych i ignorować słowa własnego, absolutnego autorytetu, a jednocześnie chcieć uchodzić za poważnych graczy? To jawna kpina i zniewaga dla inteligencji.
Tego dzisiejszego popłochu nie da się wytłumaczyć dysonansem poznawczym. Nie da się też ściemniać, że mentor nie przewidział obecnego scenariusza – bo taką ewentualność brał pod uwagę czarno na białym już w 2009 roku. Minęło tyle lat, przetoczyło się tyle lekcji, a u nas w kwestii dojrzałości geopolitycznej ciągle głębokie, obsikane przedszkole…
SŁOWNIK NOWOMOWY IMPERIALNEJ
Hasło: „Partnerstwo” Skoro już ustaliliśmy, że musimy pilnie dorosnąć do mocarstwowej lekcji prof. Brzezińskiego, warto przy okazji zaktualizować podręcznikowy słownik. Kiedy zza oceanu słyszymy piękne, odmieniane przez wszystkie przypadki słowo „PARTNERSTWO”, w wersji pozbawionej PR-owego lukru oznacza ono dokładnie taki zestaw „wspólnych wartości”:
P – Poddaństwo (przepakowane w ładny, prozachodni marketing) A – Asymetria (oficjalnie nazywana „równością w różnorodności”) R – Rozkaz (zamaskowany jako „serdeczna sugestia nie do odrzucenia”) T – Tresura (bo niegrzeczni partnerzy dostają po łapkach cłami i sankcjami) N – Narzucenie (własnych standardów jako jedynych słusznych na świecie) E – Eksploatacja (twojego rynku, żeby tamtejsze koncerny miały zysk) R – Rezygnacja (z własnych interesów narodowych w imię wyższej konieczności) S – Serwilizm (oczekiwany od mniejszych graczy, najlepiej na kolanach) T – Transakcyjność (gdzie ty dajesz bazy i ludzi, a oni dają ci fakturę do zapłaty) W – Wiernopoddaństwo (podniesione do rangi najwyższej cnoty moralnej) O – Obowiązek (ślepego popierania cudzych wojen i kupowania wszystkiego z nalepką „Made in USA”)
Więc głowa do góry, drogie „elity”! Odrzućcie te swoje lęki. CIA przecież nie szpieguje sojuszników, amerykańskie korporacje nie walczą o bezwzględną dominację, a Waszyngton wcale nie wykorzystuje zależności politycznych, technologicznych i militarnych do rozstawiania was po kątach.
To przecież czyste, kryształowe „partnerstwo”.
A wy, „ruskie onuce”, odrzućcie te swoje cyniczne podejrzenia, teorie spiskowe i antyamerykańskie fobie! Śpijcie spokojnie, starszy brat czuwa.
Z atmosferą i językiem używanym w polskiej debacie publicznej jest jak z telefonem do mieszkańca bloku, w trakcie którego rozmówca informuje o podłożonej bombie. Za pierwszym razem adresat wiadomości przerazi się, za piątym przestraszy. A za dziesiątym? Machnie ręką i powie, że nic się nie stało. A co jeśli wtedy naprawdę będzie bomba?
ODPORNOŚĆ NA PICIE WRZĄTKU
Przywykliśmy do „dyktatury” na śniadanie, obiad i kolację. Przywykliśmy do kreatorów propagandy, wciąż przekonanych, że wbijanie młotkiem do głowy powoduje zmianę zdania, a nie tylko ból głowy. Przywykliśmy do picia wrzątku do każdego posiłku. Jak reagujemy?
Mniej odporni ulegli całkowitemu poparzeniu – ci często naprawdę spokojni i mądrzy w swoich reakcjach na życiowe zakręty ludzie dostają dzikiego szału, gdy polityka puka w szybę. Bardziej odporni traktują wrzątek jak letnią wodę, a oburzonych aktorów widowiska, mistrzów pierwszej reakcji obydwu plemion traktują z uśmiechem jakby zapożyczonym od Mony Lisy: „Ty w to wierzysz czy liczysz, że ludzie ci uwierzą?”. Podkreślmy, cynizm nie musi być naturalną cechą zdystansowanych do wycia – on jest reakcją obronną na cynizm tych, których działania komentuje, a przy tym jeszcze jednym sposobem na to, by żyć tak, żeby nie zwariować.
(NIE)BEZPIECZNY ŚWIAT ROZJAZDÓW
I taka mnie naszła refleksja – czy zdarzenia przed Trybunałem Konstytucyjnym są jeszcze jednym spektaklem osób zawodowo dekretujących stan nadzwyczajny? Czy to po prostu jeszcze jedna sytuacja, jakich pełno na przestrzeni ostatnich lat, sytuacja, gdy plemiona skaczą sobie do gardeł, a wewnętrzna pustka idzie ramię w ramię z radykalizmem, radykalizmem adaptującym się do rzeczywistości rozbieganych oczu i jednozdaniowych przekazów?
Jedyną ciekawą, z politologicznego punktu widzenia, obserwacją jest ta dotycząca swoistego przejścia Donalda Tuska z pozycji Karla Leowensteina, twórcy pojęcia „demokracji walczącej” (a dokładnie „demokracji obwarowanej”) na stanowisko Carla Schmitta, którego decyzjonizm rzekomo praktykował Jarosław Kaczyński. Zasadnicza różnica między tymi koncepcjami polega na akceptacji dla łamania prawa w celu utrzymania ładu, jaką zawiera decyzjonizm.
Cała reszta to jakiś rodzaj nierzeczywistości.
Mam wrażenie, że w polskiej debacie publicznej doszło do dwóch tak symptomatycznych, jak niebezpiecznych rozjazdów.
Po pierwsze, świat słów żyje całkowicie odrębnie od świata zdarzeń. I tak jak Platon dowodził, że materia stanowi niedoskonałe odbicie świata idei, tak w naszym życiu publicznym wypowiedzi, dialogi, konfrontacje stanowią jakąś niewymiarową, niedopasowaną, pokraczną nakładę na dziejącą się rzeczywistość. Niemal nikomu już nie przeszkadza inflacja słów „średnich” – takich, które nie opisują świata jako złożonego z „kompromitacji” i „wybitności”, ze „zdrajców” i z „mężów stanu”.
Po drugie, mamy do czynienia z rozjazdem powodu i racjonalizacji. Czyli – argumenty bazujące na logice, związkach przyczynowych i rozumowej perswazji pełnią funkcję nakładki na sympatie i powiązania ideowo-środowiskowe.
Warto zaznaczyć, że fakty to nie to samo co prawda. I z 5 faktów ze 100 można skonstruować stuprocentowe kłamstwo. Na tym to trochę polega. Uczestnicy debaty nie chcą poznawać rzeczywistości, boją się ewoluowania w poglądach i stanowiskach – oni chcą potwierdzić to co i tak już uważają. Słuchając ekspertów, w większości przypadków wiemy, dla której strony sporu ich wypowiedź okaże się przychylna.
Jest to oczywiście postawa w pewnym sensie zrozumiała z ludzkiego punktu widzenia – zazwyczaj stosujemy filtrowanie negatywne oceniając czyny człowieka, który wcześniej kilka razy zachował się nagannie. Tylko że w myśleniu politycznym powinniśmy możliwie precyzyjnie zajmować się konkretnymi sytuacjami.
Zwykły rachunek prawdopodobieństwa dowodzi, że szansa na to, by jeden miał rację zawsze, zaś drugi nigdy jest taka jak na wygraną w Dużym Lotku. To założenie nieracjonalne, nierzeczywiste, sprzeczne z doświadczeniem, jednak takie odkrycia tylko nieznośnie podrażniają pozostających w plemiennej strefie komfortu.
Obok racjonalizacji niezwykle istotnym pojęciem służącym zrozumieniu i opisowi polskiej rzeczywistości społeczno-politycznej jest pojęcie wiary. Wiara jest milczącym wspólnikiem racjonalizacji, drugą stroną tego samego medalu. Wierzący nie tłumaczy, nie wyjaśnia, po prostu idzie za tym, którym bezwarunkowo wsparł.
MIĘDZY PRAWEM A RACJONALIZACJĄ
Ja po prostu nie ufam, że zwolennikom Prawa i Sprawiedliwości i zwolennikom tej partii chodzi o prawo, praworządność i demokrację. I ta nieufność nie wywodzi się ze słownika pojęć podobnych do wiary rozumianej tak, jak wyżej przedstawiłem. Po prostu musiałbym nie żyć w czasach rządów Prawa i Sprawiedliwości, by przyjąć narrację polityków tej partii. Przy czym warto zaznaczyć, że kwestie związane z Trybunałem Konstytucyjnym są zagmatwane, a pole gry znajduje się poza wzrokiem publiczności – stąd łatwiej tu być hipokrytą niż choćby w sprawie relacji polsko-ukraińskich.
Obywateli, którzy nie ekscytują się treścią Konstytucji RP i mają dość niewielki zapał, by stawać w jej obronie można zrozumieć – bo w jakimś sensie to tak, jakby pasjonować się treścią kodeksu drogowego. Rzecz nawet nie w tym, że polskie prawo jest tak zapisane, że sprzeczne interpretacje formułują nawet prawnicy.
Chodzi o to, że łamanie przepisów, nie wsparte całym tłem ideowo-przemocowym (a takie było tu wyjątkowo wyraźne) – przywołując klasyka – nie wiedzie ludu na barykady. Lud może nawet mówić, że o prawo chodzi, lecz to jedynie racjonalizacja – często nieświadoma.
Politycy, w przeciwieństwie do ludu, powinni zdawać sobie sprawę, że mało kto uwierzy, że chodzi im o prawo – a gdy pojawiają się postulaty rozpisania nowych wyborów to już w ogóle żadna wiarygodność i żadna retoryka nie pomoże. Politycy powinni zdawać sobie sprawę, że balansują na styku prawa, lojalności, układów, idei, emocji – i nawet, jeśli któremuś z nich w istocie chodzi o prawo, to i on postrzegany będzie przez pryzmat wspomnianych czynników.
Oczywiście, można głosić narrację, że politycy opozycji przyjęli postawę państwowców, którzy wznieśli się ponad personalne antagonizmy, by bronić uniwersalnych zasad. Dlaczego jednak tych uniwersalnych zasad nie bronili przed Zbigniewem Ziobro i jego szajką? Być może, z punktu widzenia konieczności przestrzegania zasad legalizmu, powinno być bez znaczenia kto zasiada w Trybunale Konstytucyjnym – nie uwierzę jednak, że politycy nie zastanawiają się nad tym kto personalnie jest sędzią i jakie środowisko za nim stoi.
PRAWICA NIE MOŻE UMIERAĆ ZA LUDZI ZIOBRY
Nie można w tym kontekście nie odnieść się do Zbigniewa Ziobry, wszak prezes Trybunału Konstytucyjnego Bogdan Święczkowski to jego człowiek, jedna z ikon jego systemu.
Zbigniew Ziobro to jedna z najohydniejszych postaci [?? md] w historii polskiej polityki – co znamienne, jest nielubiany także w swoim środowisku politycznym. Liczba obiektywnie szkodliwych zmian w prawie wprowadzonych, gdy Ziobro był ministrem sprawiedliwości, liczba ludzi niszczonych przez niego w imię prywatnej zemsty, rzeczywistość aresztowa i więzienna za jego panowania – to wszystko tworzy monstrualny obraz destrukcji praw człowieka, praw obywatelskich i państwa prawa. Tu dwie istotne uwagi.
Po pierwsze, kuriozalna autokreacja szeryfa, wpasowującego się w intuicje części elektoratu twardego wojownika o sprawiedliwość, nie wahającego się działać na granicy prawa dla dobra ludu to nie tyle zasłona dymna, co poza bazująca na fikcji. Ziobro nie ma zasług w staraniach o skuteczniejsze ściganie przestępców – istotą działania Ziobry nie było też dążenie do poprawy sytuacji osób poszkodowanych. Jakąkolwiek ideę czy etos odłóżmy w tym przypadku na półkę z bajkami dla grzecznych dzieci.
Ziobro chciał się mścić, a także chciał mieć przychylność prokuratorów i funkcjonariuszy Służby Więziennej – dlatego za jego czasów dwukrotnie wzrosła liczba stosowanych aresztów, dlatego wprowadzono przepis pozwalający przeprowadzić rozprawę bez udziału oskarżonego, dlatego zlikwidowano przepis nakazujący prokuratorowi umorzenie śledztwa po cofnięciu wniosku o ściganie podejrzanego, dlatego normą uczyniono polowanie na ludzi, czyli zatrzymywanie skazanych bez wysłania im wezwania do stawiennictwa w zakładzie karnym (co ciekawe, właśnie w oparciu o ten przepis policja zatrzymała Mariusza Kamińskiego i Macieja Wąsika). Można by napisać na ten temat książkę.
Perfidny spryt Ziobry polega na tym, że nie formułował wypowiedzi, którymi wystawiał się na ostrzał, tak jak Waldemar Żurek mówiący o prokuratorach zajmujących się ściganiem przestępstw wymierzonych w Ukraińców (oczywiście, wypowiedź skandaliczna). Skutki działań Ziobry najczęściej widoczne były w przestrzeni zasłoniętej kurtyną, z kartką: „tylko nie mów nikomu”.
Po drugie, błędem jest prezentowanie na pierwszym planie złodziejstwa Ziobry i jego ludzi. Ludzie w znacznej części uważają, że wszyscy politycy kradną, a wielu z nich gotowa jest usprawiedliwić „swoich”, zwłaszcza jeśli przekazują przywłaszczone pieniądze na cele społecznie ważne. Unikalność Ziobry nie tkwi w ilości przywłaszczonych pieniędzy. Ja bym nawet nie podejrzewał, że on w ogóle kradł – jego psychika jest tak skoncentrowana na zemście i represji, że wszystko inne wydaje się sprawiać mu mniejszą satysfakcję.
Ziobro i jego ludzie walczący o „praworządność” i „demokrację” to nie jest jeszcze jedno kuriozum polskiego życia publicznego – to bardzo ponura kpina z ludzi, którzy za czasów tego osobnika byli katowani w więzieniach i pomawiani przez tzw. małych świadków koronnych. Jeśli ktoś uważa inaczej czy kreśli analogię między Ziobrą a innymi ministrami sprawiedliwości, powinien bardziej zainteresować się praktykami jego i jego ludzi. Mariusz Gosek czy Mariusz Kałużny straszący „reżimem” czy „dyktaturą” nie budzą rozbawienia a oburzenie – i jest to oburzenie prawdziwe, nie to rodem z promocji, którym posługują się politycy. Co ważne, to nie jest jeszcze jedna sprawa z niejasnymi zarzutami i wojną polityczną w tle – ci ludzie narobili bardzo konkretne, możliwe do precyzyjnego opisania szkody.
I TAK ZYSKA PO-PiS
Sprzeciw wobec pozaprawnych praktyk Donalda Tuska i jego rządu nie powinien przesłonić politykom zdystansowanym wobec duopolu zarówno realnych skutków wpisania się w narrację Prawa i Sprawiedliwości, jak i rzeczywistego charakteru wymiaru sprawiedliwości pod rządami tej formacji.
Jeśli politycy ci nie dostrzegają, że na takiej konfrontacji, jak na tysiącu podobnych zyskuje PO i PiS, jeśli naprawdę sądzą, że ludzie uwierzą, iż na ulice zaciągnął ich szacunek do praworządności i postawa państwowca – to może naprawdę nie nadają się do sprawowania władzy.
Po zakończeniu kariery w służbie wywiadowczej uczysz się rozpoznawać pewien rodzaj planu podróży. Polityk, który jest ścigany karnie i którego ucieczkę umożliwiło w nocy prześlizgnięcie się przez granicę przez granicę. W ciągu czterdziestu minut siedzi w prywatnym odrzutowcu z historią poruszającego posiadania. Odrzutowiec unika przestrzeni powietrznej swojego kraju, tankuje w kraju trzecim i ląduje na lotnisku w Miami z długą, pełną wydarzeń przeszłością. Zanim ktokolwiek w Brasílii skończy pisać komunikat prasowy, jest na Florydzie, ma nowy status zamieszkania i obiecuje wyprowadzić swój kraj z wygnania.
Dokładnie tak stało się w tym tygodniu, Flávio Bolsonaro, brazylijski senator i kandydat na prezydenta, z tymi, którzy w niedzielę przegrali wybory startowe z Lulą. A jeśli myślisz, że to tylko rodzinne wakacje, które wymknęły się spod kontroli, miałbym Gulfstream, który ci sprzedałem. Był zarejestrowany sześć razy.
Co donosi The New York Times
Zacznijmy od tego, co jest publicznie znane. „New York Times” poinformował w czwartek, powołując się na amerykańskich urzędników i osobę zaznajomioną z procedurami logistycznymi, że prezydent Trump i jego współpracownicy pomogli Flávio opuścić Brazylię i wjechać do Stanów Zjednoczonych. Prywatny odrzutowiec został podobno zorganizowany przez Jasona Millera, współpracownika politycznego Trumpa, który obecnie pełni funkcję specjalnego urzędnika państwowego w Białym Domu. Miller odmówił komentarza. Brat Flávio, Eduardo, który już mieszka w Teksasie dzięki przyspieszonemu przetwarzaniu zielonej karty, nawiązał z nim kontakt. Brazylijka Folha de S.Paulo dodaje, że w grę wchodził minister spraw zagranicznych Marco Rubio.
Flávio, jego żona i dwie córki przekroczyły granicę z Argentyną drogą lądową we wtorek wieczorem. Sędzia Alexandre de Moraes nakazał, w ramach śledztwa w sprawie prania brudnych pieniędzy, że odda paszporty; Brazylia anulowała jego dokumenty podróży i zabroniła mu wyjazdu. Okazało się to raczej niewiążącym wnioskiem. Rodzina weszła na pokład Gulfstream G400 z rejestracją LV-JQW, obsługiwanej przez argentyńską linię czarterową Baires Fly, zatankowaną w Guayaquil w Ekwadorze i wylądowała na lotnisku Opa-locka w Miami w środę rano. Amerykańska straż graniczna zezwoliła im na wejście ze statusem „warunkowego zwolnienia”, który jest zwykle zarezerwowany dla pilnych przypadków humanitarnych lub przypadków znaczącej korzyści publicznej. Flávio podobno przedstawił wygasły paszport dyplomatyczny. Zielona karta ma być przetwarzana przyspieszona. Oświadczenie Trumpa: „Daliśmy mu zwolnienie z wjazdu do kraju, więc zobaczymy”.
Z raportu „Timesa” wynika, że Biały Dom zorganizował sprawę. Dobrze, dobrze. Ale departament komunikacji Białego Domu zwykle nie organizuje przemytu w trzech krajach w ciągu 48 godzin. Ktoś inny wie, jak zrobić coś takiego.
Co mówi mi moje doświadczenie
Chcę wyjaśnić, na czym polega następny krok. „The Times” nie zgłasza żadnego zaangażowania CIA, a nikt nie przedłożył dokumentu dowodzącego takiego zaangażowania. Mogę powiedzieć, jak ta operacja wpływa na kogoś, kto od lat obserwuje, jak działa władza. I wydaje mi się bardzo znana.
Zacznijmy od tempa. Flávio przegrało wybory na 25. Październik. Nakaz paszportu został wydany. W poniedziałek plan był już w toku, a w środę rano był w Miami. Sprowadzenie rodziny przez granicę międzynarodową w nocy, koordynowanie zagranicznego lotu czarterowego, organizowanie postoju tankowania w kraju trzecim, kierowanie samolotem po brazylijskiej przestrzeni powietrznej i zapewnienie, że amerykańscy urzędnicy imigracyjni są gotowi po przybyciu z decyzją o statusie zwolnienia warunkowego – nie jest to improwizowane między tweetami kampanii. Wymaga to osób, które już się znają, które już sobie ufają i mają już numery telefonów. Z mojego doświadczenia wynika, że tak szybki związek między władzą a obcą postacią polityczną mocno wskazuje na związek, który istniał jeszcze przed nagłym wypadkiem. W poniedziałek nie można znaleźć nowego przyjaciela i w środę powieźć go do Miami.
Przyjrzyjmy się zatem sytuacji na ziemi w Argentynie. Página/12 i inne argentyńskie media donoszą, że rodzina przejeżdżała przez granicę w furgonetce, eskortowanej przez pojazd należący do argentyńskiej policji, a funkcjonariusze z argentyńskiej policji bezpieczeństwa na lotnisku byli następnie widziani, jak odchodzą. Agenci z SIDE, argentyńskiego sekretariatu wywiadu, zostali podobno zauważeni na lotnisku w Iguazú w poniedziałek. W związku z tym pracownicy lotniska dowiedzieli się, że coś się dzieje. Rząd Milei początkowo zaprzeczył, że Flávio wjechał do kraju, ale potem potwierdził to po tym, jak Trump publicznie powiedział, że słyszał, że Flávio jest w Argentynie. Funkcjonariusze łącznikowi zwykle nie pojawiają się na lotnisku w prowincji w środku nocy, aby obsłużyć lot czarterowy.
Samolot
Teraz do samolotu. Spędziłem trochę czasu w tym tygodniu, śledząc historię LV-JQW, i czyta się to jak studium przypadku, w jaki sposób samolot ma użyteczną przeszłość.
Jest to Gulfstream z numerem seryjnym 1524, zbudowanym w 2004 roku. Miał sześć różnych rejestracji. W fabryce jego historia rozpoczęła się jako N524GA, po czym został zarejestrowany przez dekadę jako N522AC w firmie leasingowej, a później z LLC o nazwie Alanza Acquisitions. W 2014 roku została na krótko zarejestrowana jako N522AG, a następnie przekazana powiernikowi, Aerownership North American Services – rodzajowi umowy, która służy pomyleniu samolotu z właścicielem, który wolałby nie pojawić się na papierach. Po tym wyjechała do Meksyku jako XA-CHG. W 2020 roku wróciła do Gulfstream w Savannah jako N152GA, a sześć miesięcy później została wyeksportowana do Argentyny i otrzymała identyfikator LV-JQW. Właścicielem jest Baires Fly.
Mucha Baire’a z kolei lata elitą Argentyny. Zgłoszeni klienci to prezes Milei i byli prezesi Macri i Fernández. W grudniu ubiegłego roku, według Clarína, szef argentyńskiej federacji piłkarskiej użył dokładnie tego odrzutowca, aby polecieć do Waszyngtonu w dniu losowania mistrzostw świata. A w argentyńskiej sprawie korupcyjnej wokół ANDIS prokurator federalny określił Baires Fly jako jedno z ośrodków prania brudnych pieniędzy, w którym zdefraudowano fundusze, które zostały pozbawione krajowej agencji ds. Niepełnosprawności. Nie postawiono firmie żadnych zarzutów, a biznesmen z nią związany zaprzecza wszelkim wykroczeniom. W ubiegłym roku samolot odnotował około 290 odstępów między lotami. Jego najczęstszym zagranicznym celem był Fort Lauderdale z 91 sekcjami lotu; 43 odcinki lotów doprowadziły do Brazylii.
Zakładam mój stary kapelusz śledczy. Samolot, który przeszedł przez sieć LLC i powiernika, poleciał pod flagami trzech krajów, należy do dostawcy czarteru, któremu prezydenci ufają z całego spektrum politycznego, stale dojeżdżając między Ameryką Południową a Południową Florydą i ma ugruntowaną trasę wokół brazylijskiej przestrzeni powietrznej: jest to dokładnie profil samolotu, do którego władza chce rozmieścić lub uzyskać dostęp. Wyrafinowane jest to, że nic z tego nie wydaje się niezwykłe dla odrzutowca bogacza. Każdy samolot biznesowy należy do spółki LLC. To właśnie sprawia, że jest to tak dobra przykrywka. Najbardziej przydatne zakamuflowane samoloty nigdy nie wyglądają na przebrane. Wyglądają jak samoloty czarterowe.
Nie twierdzę, że mogę udowodnić, że LV-JQW jest samolotem CIA lub że Baire’s Fly wiedział więcej niż to, co było dostępne przy rezerwacji informacji. Mówię: Gdybyś chciał zaprojektować samolot, którego użycie można by wiarygodnie odmówić podczas dyskretnej ucieczki od południowego rożka, wymyśliłbyś coś, co wygląda bardzo podobnie do tego.
Witamy z powrotem w Grandpa-locka
I jeszcze miejsce, gdzie wylądował. Ze wszystkich lotnisk w Południowej Florydzie, Flávios wybrał Jet Opa-locka. Dla czytelników, którzy są zbyt młodzi, aby pamiętać: Dawna marynarka wojenna w Grandpa-locka była miejscem, w którym CIA zorganizowała logistykę dla zamachu stanu w Gwatemali w 1954 roku. Tam wybrano kubańskich zesłańców do inwazji na Zatokę Świń. Podczas operacji Mongoose miały tam miejsce operacje przeciwko Castro, a w latach osiemdziesiątych miejsce pojawiło się w dochodzeniach Komitetu Kerry’ego do Sieci Zaopatrzenia Contras. Dziś jest to lotnisko obsługiwane przez administrację okręgową; stare budynki władzy już dawno zniknęły. Może to był po prostu najwygodniejszy pas startowy. Ale w tym biznesie uczysz się nie wierzyć w zbyt wiele zbiegów okoliczności.
Prawdziwe pytanie
Nic z tego nie powinno nikogo dziwić. Bolsonaros przez lata zabiegali o amerykańską prawicę. Eduardo mieszka w Teksasie od 2025 roku i prowadził kampanię w Waszyngtonie na rzecz sankcji przeciwko sędziom Sądu Najwyższego Brazylii. Administracja Trumpa nigdy nie ukrywała swojej wrogości wobec Luli i jej gorliwości budowania „tarczy obu Ameryk” przed przyjaznymi rządami. Trump nazwał niedzielne wybory „kolejnymi sfałszowanymi wyborami”, nie dostarczając najmniejszych dowodów. Lula nazwał ucieczkę Flávio „wstydliwym aktem”.
Pytanie, które powinien zadać Kongres, jest proste: kiedy Biały Dom postanowił pomóc zagranicznemu politykowi w uchylaniu się od sądów własnego kraju – kto wykonał tę pracę? Jason Miller zajmuje się komunikacją. Departament Stanu może przyznać zwolnienie. Ale ktoś koordynował nocne przejście graniczne, zagraniczny lot czarterowy, przystanek tankowania w Ekwadorze i zwolnienie warunkowe w dniu przyjazdu w ciągu około dwóch dni – bez jednego publicznego błędu. To nie jest operacja polityczna. To jest praca wywiadowcza.
Gdyby CIA była w to zaangażowana, Amerykanie mieli prawo wiedzieć, ponieważ oznaczałoby to, że agencja wróci do biznesu określania zwycięzców i przegranych w polityce Ameryki Łacińskiej – biznesu, który dał nam Gwatemalę, Chile i Zatokę Świń. Jeśli nie była w to zamieszana, Biały Dom najwyraźniej założył własną prywatną służbę eks-filtracji, co jest jeszcze gorsze. Tak czy inaczej, Flávio Bolsonaro siedzi wygodnie na Florydzie, ogłaszając się przywódcą Brazylii, podczas gdy człowiek, który pokonał go przy urnach wyborczych, zostaje poinformowany przez prezydenta Stanów Zjednoczonych, że wybory zostały sfałszowane.
Witamy w doktrynie Monroe, wydanie 2026. To samo lotnisko. Lepszy odrzutowiec.
Mój kolega z redakcji „Warszawskiej Gazety” pan Andrzej Leja bardzo słusznie poleca wydaną przez ośrodek „Karta” książkę Anny Richter pod tytułem: „ Czas ziemiaństwa” . Zawiera ona wspomnienia oraz fragmenty dzienników znanych polskich ziemian takich jak Walewska, Dunin- Borkowska, Turnau, Romer, Konarska, Chwalibóg, Podhorski. Są to wspomnienia autentyczne, nie zakłamane, nie sfałszowane.
Dobrym przykładem takich nieautentycznych moim zdaniem wspomnień są wspomnienia z dzieciństwa i młodości Franciszka Starowieyskiego. Jeżeli dobrze zapamiętałam twierdził, że lokaje podawali mu śniadanie do łózka. Nie wiem jak to naprawdę było ale jest to mało prawdopodobne. Dzieci ziemiaństwa i arystokracji były wychowywane dość surowo, w poczuciu obowiązku wobec wspólnoty, przede wszystkim narodowej. Chłopcy oprócz zwykłych przedmiotów takich jak matematyka, greka, czy łacina uczeni byli konnej jazdy, fechtunku, oraz posługiwania się bronią palną. Uczestniczyli w konkursach jeździeckich i polowaniach. Nie było miejsca ani czasu na wylegiwanie się w łózkach. Dziewczęta oprócz muzyki czy haftowania jako zajęć dodatkowych towarzyszyły matkom w nawiedzaniu chorych i potrzebujących pomocy w parafii.
Polecam wspomnienia Marii Krystyny Habsburg, która po czterdziestu latach wygnania wróciła do rodzinnego Żywca, zawarte w książce „Księżna. Wspomnienia o polskich Habsburgach”. Tam właśnie na pytanie „Często Pani myślała o Polsce?” Maria Krystyna odpowiada: „Cały czas. W Polsce jest wszystko: wspaniałe góry, jeziora, morze, wspaniała roślinność. Za tym wszystkim tęskniłam. Nawet, gdy mówię po szwedzku, niemiecku czy francusku, myślę po polsku. Polska jest dla mnie „non plus ultra”. Nigdy nie wyrzekłam się swej polskości i nie przyjęłam żadnego innego obywatelstwa. Często nam, tzn. Karolowi i mnie mówiono, że posługujemy się polszczyzną Sienkiewicza.”.
W tych samych wspomnieniach księżna Maria Krystyna opowiada jak odwiedzała z matką chorych i ubogich z okolic Żywca. Habsburgowie są w Żywcu bardzo dobrze wspominani. Opatrywanie chorych nie uwłaczało jak widać księżnej. Kawior chochlami jedli w swoich rojeniach o wejściu do elity sowieccy sołdaci. Coś z tego podejścia przetrwało do naszych czasów jeżeli profesor Marcin Król potrafił napisać coś w tym stylu: „Jarosław Kaczyński nie należy do elity, bo nie pił wina w Toskanii i nie jadł ostryg w Bretanii”. Zapominając, że przynależność do elity oznaczała zawsze przede wszystkim obowiązki. Również wobec tych skrzywdzonych przez los. Mogłabym napisać za Wyspiańskim: „ten król to lalka z gałganków” ale byłoby to niesprawiedliwe. Król był to wielkiej inteligencji człowiek.
Franciszek Starowieyski ma w moich oczach ogromne zasługi. Zauważył kiedyś trafnie: „ człowiek jest tylko etapem w życiu przedmiotów” . Ta mądra obserwacja ujmuje niezwykle ważny czynnik o którym nie wolno zapominać przy ocenie dzieł sztuki, czynnik jakim jest czas. Freski z groty Lascaux są i pozostaną jedyne w swoim rodzaju bo powstały w okresie paleolitu choć obecnie podobne mogłoby namalować nawet dziecko. Kościółek w Dębnie ma najstarszą w Europie zachowaną drewnianą polichromię patronową z około 1500 roku (wykonaną w 33 kolorach z 77 motywami) oraz unikalny późnoromański obraz na desce przedstawiający św. Agnieszkę i św. Katarzynę z połowy XIII wieku. W pobliskiej Łopusznej była taka sama polichromia lecz bogaci dobroczyńcy kościoła przemalowywali kościół co roku ze szkodą dla jego wartości zabytkowej. Kafle ze słynnej klatki schodowej w pałacu w Nieborowie, pochodzące z XVII wieku, które w czasie remontu tej klatki kradli i sprzedawali tanio w Desie członkowie okupującej pałac komunistycznej lumpen-elity ( byli wśród nich filozofowie, pisarze i politycy) nasładzający się (rusycyzm celowy) tarzaniem się w cudzej pościeli i zmuszający radziwiłłowskich lokai do obsługiwania ich w białych rękawiczkach. Tacy z nich byli demokraci. Ile tych płytek ukradziono dowodzi liczba wstawionych w ich miejsce niebieskich, gładkich, współczesnych kafelków nazywanych przez konserwatorów „ mydło”.
Jeszcze lepszym przykładem komunistycznego zakłamania była reżyserowana przez Izabelę Cywińską i emitowana przez telewizję sztuka „Boża podszewka” powstała na motywach powieści Teresy Lubkiewicz Urbanowicz o tym samym tytule. Pani Cywińska przypisująca sobie nie wiem jakie parantele opisuje obyczaje polskiego dworu z perspektywy małego Jasia, który poogląda jaśnie państwo przez zamknięte okiennice. Nie twierdze, że żadna panienka z dworu nie zadała się nigdy z parobkiem ani, że panicz nie wykorzystywał seksualnie wiejskich dziewczyn. Jednak kopulowanie w stodole na sianie na oczach obserwatorów to obyczaje zupełnie innego środowiska żywcem przeniesione w rzekome stosunki dworskie. Jeżeli coś takiego w ogóle miało miejsce to po cichu i ze wstydem. Wiadomo że jak twierdzi François de La Rochefoucauld.: „L’hypocrisie est un hommage que le vice rend à la vertu” („Hipokryzja to hołd, jaki występek składa cnocie”).
Wracając do Cywińskiej. Samo nazwisko nie czyni z nikogo arystokraty ani specjalisty od arystokratycznych obyczajów.
Niejaki Putrament pochodzący rzekomo z rodu Putramentów herbu Dołęga był zwykłym komunistycznym aparatczykiem słabo władającym językiem polskim. Wiem o tym bo jego teksty poprawiała w „Czytelniku” w latach pięćdziesiątych moja ciotka. Wystąpił nawet w jej obronie gdy została rozrobiona czyli napiętnowana przez kolegów jako bezetka czyli wróg klasowy. Zdradziło ją lorgnon, którym posługiwała się przy poprawianiu tekstów. Nie było jej, jak wszystkich spauperyzowanych bezetów, po prosu stać na okulary. Kto dziś czyta Putramenta? Jak proroczo napisał Julian Tuwim.
„Szkoda papieru. I atramentu.
Tudzież peiperu. I putramentu.
Szkoda Przybosia, szkoda Miłosza
Wszystko to pójdzie razem do kosza”
————————-
Gorąco polecam przy okazji pamiętniki właścicielki Wilanowa Anny Branickiej- Wolskiej wydane przez wydawnictwo „TenTen” pod tytułem „Listy nie wysłane”. To rzetelny opis dziejów arystokratycznej polskiej rodziny, która przetrwała wywózkę na Syberię i komunistyczne rządy w Polsce.
W polityce można podejmować różne decyzje, mądre i głupie, ale największym błędem każdego polityka jest podjęcie decyzji samobójczej. Tak właśnie zrobił Donald Tusk wyrażając zgodę na akcję pod Trybunałem Konstytucyjnym w przededniu Wszystkich Świętych.
Wielu Polaków nie ma pojęcia i nie rozumie o co w tym konflikcie wokół Trybunału chodzi, ale widok policji blokującej ważny budynek państwowy i widok Prezydenta przeciskającego się przez kordon funkcjonariuszy – zrobił na nich ogromne wrażenie.
Bo tu nie chodzi o sam Trybunał i niekończące się spory obu walczących ze sobą partii, tu chodzi o to, że opinia publiczna, a przynajmniej jej większość, dostrzegła nagle, że Donald Tusk jest człowiekiem zdolnym do wszystkiego, co zresztą było widoczne już od dłuższego czasu.
Tak, tym razem Donald Tusk, jak to się mówi kolokwialnie – przegiął. Nie dość, że działania pod Trybunałem wywołały powszechne oburzenie i tymczasowe (a może nie) zjednoczenia całej prawicy i opozycji, że doprowadziły do pojawienia się w jednym miejscu – Jarosława Kaczyńskiego, Sławomira Mentzena, Krzysztofa Bosaka, Mateusza Morawieckiego i Grzegorza Brauna – to w dodatku w szeroko pojętym obozie liberalnym, do tej pory popierającym rząd – pojawiły się głosy krytyczne by nie powiedzieć potępiające (prof. Marcin Matczak).
Tusk przegrał też na całej linii wojnę propagandową – nie wspomnę o skandalu z wygenerowanym przez AI filmikiem, w którym to Karol Nawrocki popycha samozwańczą po. Prezesa Trybunału Konstytucyjnego Annę Korwin-Piotrowską, ale przede wszystkim o ogromnej przewadze opinii krytycznych wobec Tuska w sieci i nie tylko w sieci.
Przy Tusku stoją tylko najwierniejsi – typu Budka, Brejza, Gasiuk-Pihowicz czy Wcisło, duet Żurek-Giertych, no i front medialny z takimi „obiektywnymi” stacjami jak TVP Info i „19.30”. Nawet koalicjanci jakby zamilkli z zażenowania.
Donald Tusk próbuje starych chwytów propagandowych. Jednym z nich jest próba przekonania opinii publicznej, że działania opozycji są albo inspirowane przez Putina, albo przez niego podsycane.
Argument „ad Putinum” jest już jednak wyświechtany, jeśli powtarza się w kółko od lat, że za wszystkimi problemami rządu i Unii Europejskiej stoi Rosja, to po jakimś czasie każdy dostrzeże absurd takiej „argumentacji”.
Ludzie dowiedzieli się za to, kto stoi po stronie Tuska. Oto rzeczniczka Komisji Europejskiej Louise Bogey stwierdziła, że „do polskich władz należy zapewnienie, aby Trybunał Konstytucyjny mógł funkcjonować zgodnie z polską konstytucją oraz z poszanowaniem odpowiedniego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej”, a komisarz UE ds. praworządności Michael McGrath dodał, że polski TK musi działać zgodnie z „orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej”. To poparcie dla bezprawnych działań rządu Donalda Tuska wpisuje się w nasilająca się totalitaryzację Unii Europejskiej.
Donald Tusk ma jeszcze karty w rękach, ale ich talia uległa w ostatnich dniach mocnemu przerzedzeniu a i wartość tych, które jeszcze ma jest coraz mniejsza. Skrywa je i blefuje, że ma mocne, ale wszyscy wiedzą, że zamiast asów i króli ma mnóstwo o znacznie mniejszej wartości. Jakiej? O tym się wkrótce przekonany.
Papież, który informuje cały świat, że bierze udział w wyborach w swoim kraju – czego nikt wcześniej nie zrobił, nawet Bergoglio – nie tylko prowadzi jawną kampanię wyborczą, bo dla wszystkich jest oczywiste, na kogo nie będzie głosował (na Trumpa), ale w rzeczywistości realizuje operację o nieporównywalnie bardziej destrukcyjnym i wywrotowym charakterze niż ta o charakterze czysto politycznym. https://www.vaticannews.va/en/pope/news/2026-10/pope-leo-xiv-votes-usa-midterm-elections.html
Jest to klarowna i oczywista wola sprowadzenia postaci papieża do rangi zwykłego człowieka, takiego jak każdy inny; człowieka, który – podobnie jak pozostali – angażuje się w demokratyczną i liberalną działalność polityczną.
Innymi słowy, robi to, czego Piotr („Tu es Petrus”) nie powinien, nie mógłby i nigdy nie powinien chcieć robić.
Dlatego, mimo że sprawa ta wydaje się mieć drugorzędne znaczenie, prawda jest taka, że jej waga wcale nie jest drugorzędna, ponieważ w grę wchodzi sama postać papieża, a tym samym rola papiestwa w historii Kościoła i świata.
Oznacza to, że ponownie pojawia się kluczowe pytanie: czy Piotrowi wolno prowadzić kampanię wyborczą i prezentować się jako lojalny obywatel jakiegoś państwa? – Czy w ten sposób nie zaprzecza on katolickości (w sensie powszechności) swojej roli? – A mówiąc jeszcze dobitniej: czy nie obniża on rangi papiestwa, oddając je na służbę świeckiemu państwu oraz państwowej edukacji obywatelskiej?
Co więcej: czy papieżowi wolno zniekształcać, umniejszać, czynić żałosnym – tym samym uczłowieczać to, co nie jest wyłącznie ludzkie i co istnieje jedynie dlatego, że ma charakter nie tylko ludzki, ale i boski?
Czy wolno mu podporządkować samego Piotra, czyli Kościół, państwu?
A jeśli nie wolno, to dlaczego to robi?
Jeśli tak postępuje, a ponadto informuje o tym cały świat (aby wszyscy dowiedzieli się o jego zamiarze), to jakie przesłanie usiłuje nam w ten sposób przekazać, skoro Piotr nie należy przecież do żadnego państwa poza Kościołem Katolickim (a więc Stolicą Apostolską)? – Jakie więc wnioski powinniśmy wyciągnąć z faktu, że Piotr nadal czuje się obywatelem jakiegoś państwa, a zatem nie czuje się Piotrem?
Czy jesteście pewni, że sprawę, o której mowa można rozstrzygnąć w tak banalny sposób, jak uczyniłby to każdy papieski obrońca z urzędu, tj. za wszelką cenę, i że nie należy raczej wyciągnąć z tego faktu wniosku, iż po raz kolejny niszczy się papiestwo, a tym samym Kościół Katolicki jako strukturę przede wszystkim boską, a dopiero potem ludzką?
W końcu, czyż to nie ten papież wychwalał we Francji“wspaniałości” liberté, égalité et fraternité?
.jpg){kind=link}