Papież, który informuje cały świat, że bierze udział w wyborach w swoim kraju – czego nikt wcześniej nie zrobił, nawet Bergoglio – nie tylko prowadzi jawną kampanię wyborczą, bo dla wszystkich jest oczywiste, na kogo nie będzie głosował (na Trumpa), ale w rzeczywistości realizuje operację o nieporównywalnie bardziej destrukcyjnym i wywrotowym charakterze niż ta o charakterze czysto politycznym. https://www.vaticannews.va/en/pope/news/2026-10/pope-leo-xiv-votes-usa-midterm-elections.html
Jest to klarowna i oczywista wola sprowadzenia postaci papieża do rangi zwykłego człowieka, takiego jak każdy inny; człowieka, który – podobnie jak pozostali – angażuje się w demokratyczną i liberalną działalność polityczną.
Innymi słowy, robi to, czego Piotr („Tu es Petrus”) nie powinien, nie mógłby i nigdy nie powinien chcieć robić.
Dlatego, mimo że sprawa ta wydaje się mieć drugorzędne znaczenie, prawda jest taka, że jej waga wcale nie jest drugorzędna, ponieważ w grę wchodzi sama postać papieża, a tym samym rola papiestwa w historii Kościoła i świata.
Oznacza to, że ponownie pojawia się kluczowe pytanie: czy Piotrowi wolno prowadzić kampanię wyborczą i prezentować się jako lojalny obywatel jakiegoś państwa? – Czy w ten sposób nie zaprzecza on katolickości (w sensie powszechności) swojej roli? – A mówiąc jeszcze dobitniej: czy nie obniża on rangi papiestwa, oddając je na służbę świeckiemu państwu oraz państwowej edukacji obywatelskiej?
Co więcej: czy papieżowi wolno zniekształcać, umniejszać, czynić żałosnym – tym samym uczłowieczać to, co nie jest wyłącznie ludzkie i co istnieje jedynie dlatego, że ma charakter nie tylko ludzki, ale i boski?
Czy wolno mu podporządkować samego Piotra, czyli Kościół, państwu?
A jeśli nie wolno, to dlaczego to robi?
Jeśli tak postępuje, a ponadto informuje o tym cały świat (aby wszyscy dowiedzieli się o jego zamiarze), to jakie przesłanie usiłuje nam w ten sposób przekazać, skoro Piotr nie należy przecież do żadnego państwa poza Kościołem Katolickim (a więc Stolicą Apostolską)? – Jakie więc wnioski powinniśmy wyciągnąć z faktu, że Piotr nadal czuje się obywatelem jakiegoś państwa, a zatem nie czuje się Piotrem?
Czy jesteście pewni, że sprawę, o której mowa można rozstrzygnąć w tak banalny sposób, jak uczyniłby to każdy papieski obrońca z urzędu, tj. za wszelką cenę, i że nie należy raczej wyciągnąć z tego faktu wniosku, iż po raz kolejny niszczy się papiestwo, a tym samym Kościół Katolicki jako strukturę przede wszystkim boską, a dopiero potem ludzką?
W końcu, czyż to nie ten papież wychwalał we Francji“wspaniałości” liberté, égalité et fraternité?
5 października bieżącego roku TVN wyemitował film Jeana Jacques’a Annauda Notre-Dame brûle (Notre Dame płonie), który skrupulatnie obejrzałam wbrew obyczajowi ignorowania tej stacji. Pożar katedry Notre-Dame w Paryżu wybuchł 15 kwietnia 2019 roku. Płomienie początkowo objęły dach świątyni i znajdującą się na dachu sygnaturkę a następnie jedną z wież budowli. Z pożaru ugaszonego 16 kwietnia ocalała główna konstrukcja budowli, dwie wieże oraz trzy rozety z XII oraz XIII wieku. Sygnaturka którą w XIX wieku zaprojektował remontujący katedrę architekt Eugène Emmanuel Viollet-le-Duc uległa całkowitemu zniszczeniu. Zniszczone zostały również fragmenty kamiennego sklepienia na skrzyżowaniu nawy głównej z transeptem (poprzeczna nawa kościoła) oraz witraże z XIX wieku w szczycie transeptu.
Udało się uratować ważną relikwię jaką była cierniowa korona uważana za autentyczną koronę nałożoną przez rzymskich żołdaków Chrystusowi. Korona ta przechowana podobno przez jednego z uczniów Jezusa w 1063 trafiła do Bizancjum a w 1239 roku sprzedał ją królowi Francji Ludwikowi IX cesarz Konstantynopola. Korona pozbawiona jest cierni, bo wyłamywano je i umieszczano jako relikwię w licznych kościołach i klasztorach na całym świecie. Jeden z kolców tej korony przechowywany jest nawet w Polsce, w Miechowie. Podczas rewolucji francuskiej korona umieszczona została w Bibliotece Narodowej a następnie w 1801 roku została przeniesiona do katedry Notre- Dame. W czasie pożaru została szczęśliwie odnaleziona. Z pożaru uratowano również niektóre kielichy oraz XIII-wieczną tunikę króla Ludwika IX.
Obecnie katedrze Notre-Dame grozi kolejny kryzys. Sześć historycznych grisailles z 1864 roku, wykonanych w ramach programu restauracji prowadzonego przez Eugène’a Viollet-le-Duca, zostało już zdjętych z kaplic południowej nawy. Francuskie władze planują zastąpić je sześcioma współczesnymi witrażami zaprojektowanymi przez Claire Tabouret z Atelier Simon-Marq w Reims. Produkcja sześciu nowych witraży jest w toku i planuje się ich montaż w Notre-Dame w październiku lub w listopadzie 2026 roku oraz odsłonięcie w grudniu. Historyczne grisailles mają zostać poddane konserwacji i restauracji, a następnie gdzieś wystawione, nie wiadomo gdzie. Komitet Światowego Dziedzictwa UNESCO oficjalnie wezwał Francję do zawieszenia realizacji tego projektu.
Atelier Simon-Marq którego siedziba mieści się w Église du Sacré-Coeur działa w Reims nieprzerwanie od 1640 roku i specjalizuje się w renowacji witraży. Doskonale mogłoby się podjąć renowacji grisailles z Notre-Dame. Natomiast pomysł zastąpienia historycznych witraży nowoczesnymi to oczywista inicjatywa władz francuskich.
Młoda artystka Claire Tabouret wygrała konkurs ogłoszony dwa lata temu a monumentalne projekty jej witraży były prezentowane między innymi na wystawie D’un seul souffle (Jednym tchem) w Grand Palais w Paryżu. Witraże mają być tematycznie związane z zesłaniem Ducha Świętego ale nie sposób się w nich doszukać jakiegokolwiek ducha i jakiejkolwiek świętości. Pani Tabouret przypomina mi swoją twórczością rodzimą artystkę Joannę Rajkowską, autorkę palmy gubiącej sztuczne liście, oraz ogromnego ptasiego jaja wydającego stosowne piski. Tęcza ze szmat zainstalowana przed kościołem Zbawiciela w Warszawie to dzieło innej wizjonerki, niejakiej Julity Wójcik. Pomiędzy tolerowaniem tęczy ze szmat a wymianą witraży w Notre – Dame jest jednak zasadnicza różnica. Pani Wójcik nie wlazła ze swym dziełem do kościoła Zbawiciela. Wystarczyła jej jak sądzę satysfakcja ze zohydzenia placu przed kościołem. Tęcza wielokrotnie podpalana przez Warszawiaków trafiła wreszcie -mam nadzieję – tam gdzie jej miejsce, to znaczy na wysypisko śmieci. Palma szpeci tylko miasto, a nie kościół choć za jej konserwację płacimy my wszyscy.
Dopuszczenie do wymiany historycznych witraży w katedrze Notre-Dame na dzieło jakiejś nikomu nie znanej młodej osoby ma dla mnie wymiar symboliczny. Długi marsz przez instytucje postulowany przez Gramsciego obrał sobie obecnie za cel kościoły. Notre- Dame przetrwała pożar. Nie ustalono jak ten pożar powstał. Być może faktycznie- jak twierdzą władze- jakiś robotnik z ekipy remontowej rzucił niedopałek papierosa. Jednak reakcja na to wydarzenie na całym świecie stała się dla lewackich francuskich władz sygnałem że nie tędy droga. Trzeba stosować politykę, małych kroków, rozsadzać kościół od wewnątrz zarówno w sensie symbolicznym jak i faktycznym. Wymieniając skarby i relikwie zgromadzone w katedrze, opisując historię jej budowy i przebudowy nieuchronnie będzie się odtąd wymieniać witraże Tabouret jako symbol, jako moment przełomowy. Ze strony pani Tabouret zaprojektowanie witraży okaże się być może gestem Herostratesa, który dla sławy spalił świątynię w Efezie.
Długi marsz przez instytucje dał już wymierne efekty. Środowisko naukowe jest dla poszukiwania prawdy całkowicie stracone. Poprzednia generacja naukowców rozstawała się z diamatem podobnie jak Leszek Kołakowski – długo i boleśnie. Poprzednia generacja pisarzy tłumaczyła się za Miłoszem pokąsaniem przez Hegla. Niektórzy jak Roman Zimand wręcz wstydzili się swoich wyborów i działań. Obecni niczego się nie wstydzą.
Kolejnym środowiskiem, które całkowicie zdradziło swoje powołanie jest środowisko lekarskie. Kontakt z lekarzem wielu pacjentów odbiera jako realne zagrożenie eutanazją. Najdłużej trzymał się Kościół Katolicki. Nawet stalinowcy nie odważali się atakować kościoła wprost a towarzysz Bierut nosił jak pamiętamy szarfę w procesji Bożego Ciała. Nie zmogła Kościoła Katolickiego lawendowa mafia i nie dali rady księża patrioci. Nie załatwił ekumenizm. Atakowanie kościołów wprost nie ma dla lewactwa sensu, bo budzi reakcję obronną. Trzeba podważyć symbole. Tak jak barbarzyńców których wprowadzano do pałaców żeby palili i wyrzucali przez okna fortepiany do świątyń wprowadza się obecnie współczesnych artystów z ich instalacjami i bohomazami.
Oby najważniejszym skarbem Notre-Dame pozostała nadal cierniowa korona.
Były pułkownik USA Douglas Macgregor, niegdyś starszy doradca obecnego Sekretarza Obrony USA, przewiduje koniec politycznej architektury Zatoki Perskiej, stworzonej po I wojnie światowej.
Nie tylko Arabia Saudyjska, ale także Emiraty na zachodnim wybrzeżu Zatoki Perskiej „są na drodze do wyginięcia”. Porozumienia Sykes-Picot i Wersalskie – popierane głównie przez Brytyjczyków, w mniejszym stopniu przez Francuzów i z „głupich powodów” przez ówczesnego prezydenta USA Wilsona – są już nieaktualne, powiedział McGregor w programie Jimmy’ego Dore’a .
„Wszystkie sztuczne konstrukcje… Skąd się wzięła Jordania? Churchill chwalił się, że narysował [granice Jordanii] w jedno popołudnie. Wszystkie te miejsca znikną, [zginą]. Nie ma co do tego wątpliwości” – powiedział Macgregor.
Widok ludzi w regionie
Dla przeciętnego Araba w regionie władcy Półwyspu Arabskiego to „klasa Epsteina świata arabskiego”. Tak jak Waszyngton mówi o klasie rządzącej, która spędza co najmniej połowę swojego czasu na Wyspie Epsteina, tak ludzie tacy jak Mohammed bin Salman i jego współcześni są postrzegani jako stali rezydenci. „Ich czas się skończył. Skończył się. Nie przetrwają”.
Pytanie brzmi, co będzie dalej. Izrael również jest sztucznym tworem. Nie istniał 75 czy 80 lat temu. To, czy przetrwa, wcale nie jest tak pewne, jak wielu zakłada. „Kto będzie rządził, kiedy się wycofamy? Wycofamy się. Nadchodzi czas”.
Powrót państw cywilizowanych
Pozostałyby zatem prawdziwe państwa narodowe – „konstrukcje cywilizacyjne zakorzenione w tysiącach lat historii”: Persja (Iran), Turcja i Egipt. To trzy największe i najważniejsze państwa regionu, o niezniszczalnych fundamentach. „Ostatecznie będą kontrolować wszystko… Nazwałbym to zemstą historii, którą zawsze ignorujemy”.
Ocena Macgregora jest zgodna z wieloma innymi analizami, które są obecnie w obiegu. Scott Ritter uważa, że upadek Mohammeda bin Salmana i Domu Saudów jest nieunikniony. Twierdzi, że MBS popełnił strategiczny błąd w 2014 roku, próbując zdobyć doświadczenie wojskowe, przeprowadzając szybki atak na Ansar Allah (Huti). To wydarzenie przerodziło się w dwunastoletni koszmar. Teraz Ansar Allah fizycznie niszczy Arabię Saudyjską – i nic nie może jej uratować.
Presja ekonomiczna i militarna
Liczby te podkreślają presję. Według analiz energetycznych podsumowanych przez Larry’ego Johnsona na jego blogu Sonar21 , saudyjska produkcja ropy naftowej spadła do około jednej czwartej swojego poprzedniego poziomu. Z 10,88 mln baryłek dziennie w lutym 2026 r. do około 2,51 mln baryłek lub mniej we wrześniu. Eksport oleju napędowego i benzyny drastycznie spadł, a rezerwy paliw kurczą się. Jednocześnie AnsarAllah nasila ataki na terytorium Arabii Saudyjskiej – atakując między innymi Ministerstwo Obrony w Rijadzie, lotniska i obiekty Aramco. Od połowy lipca 2026 r. Arabia Saudyjska przeprowadziła ponad 2900 nalotów i ataków rakietowych na cele w Jemenie.
Ambasador USA Tom Barrack zasugerował już, że Waszyngton zapewni Arabii Saudyjskiej wsparcie logistyczne, ale nie będzie angażował się w wojnę lądową. „Reakcje kinetyczne” nigdy nie przyniosły skutku.
Perspektywa historyczna
Obecny porządek państwowy na Bliskim Wschodzie jest w dużej mierze efektem powojennych ustaleń z 1918 roku. Umowa Sykes-Picot, mandaty Ligi Narodów i arbitralne rozgraniczenia stworzyły twory, które często miały niewiele wspólnego z realiami historycznymi, etnicznymi czy kulturowymi. Jordania, Irak w ówczesnej formie, Emiraty Zatoki Perskiej, a także współczesna Arabia Saudyjska w obecnym kształcie to twory przede wszystkim brytyjskiej potęgi kolonialnej, częściowo wspieranej przez Francję po I wojnie światowej.
Czy ten porządek ostatecznie się załamie, czas pokaże. Jednak połączenie nadmiernej ekspansji militarnej Arabii Saudyjskiej w Jemenie, ataków na infrastrukturę krytyczną, spadku wydobycia ropy naftowej i słabnącej gotowości Stanów Zjednoczonych do bezterminowej interwencji stanowi egzystencjalne wyzwanie dla architektury post-osmańskiej i post-wersalskiej.
Macgregor ujmuje to wprost: Sztuczne konstrukcje dobiegają końca. Stare państwa cywilizacyjne powracają. Zemsta historii, którą Zachód tak chętnie ignoruje, zdaje się być nieunikniona.
W Europie szerzy się strach – strach przed rosyjskim zagrożeniem. A dokładniej: strach jest celowo szerzony. Politycy, dziennikarze i eksperci sprawiają wrażenie, że Rosja zagraża nam wszystkim. Niemal każdego dnia pojawiają się rozmowy o „wojnie hybrydowej”. Niemal każdego dnia bez doniesień o lotach dronów, sabotażu, a nawet próbach ataków ze strony Rosji. Celem są rzekomo Niemcy – ale także inne kraje europejskie. Nasuwają się fundamentalne pytania: Co się tu dzieje? Czy społeczeństwa europejskie stoją w obliczu nowej strategii napięcia ? I: Jak daleko sięgnie wdrażanie tej strategii?
Analiza Marcusa Klöcknera .
Strach to narzędzie polityki. Można nim sterować nie tylko pojedynczych obywateli, ale i całe społeczeństwa. To – z jednej strony – banalne spostrzeżenia. Z drugiej strony, nie jest to banalne, gdy politycy stosują tę teoretyczną wiedzę w praktyce. Wtedy konsekwencje są dalekosiężne…
Ale róbmy to krok po kroku. W połowie tego tygodnia pojawiła się wiadomość, że niemieckie siły zbrojne są w niebezpieczeństwie. Tagesschau.dedonosił między innymi :
Niemieckie siły zbrojne ostrzegają przed możliwymi rosyjskimi atakami sabotażowymi na swoje wojska w Niemczech – wynika z wewnętrznej oceny sytuacji, do której dotarły stacje WDR i SZ. W dokumencie po raz pierwszy zagrożenie zostało zaklasyfikowane jako „poważne”.
O zagrożeniu ze strony Rosji donosi również Wall Street Journal :
Atak na lotnisko był preludium do zintensyfikowanej kampanii sabotażowej Putina.
Amerykańskie agencje wywiadowcze uważają, że nieudana operacja w Niemczech przeprowadzona tego lata była częścią nowej fali ataków zarządzonych przez głowę państwa rosyjskiego.
„Ogólny obraz jest taki, że Rosja destabilizuje cały porządek polityczny na naszym kontynencie europejskim. I wiele osób, w tym w moim kraju, najwyraźniej tego nie docenia”.
Wszystkie trzy wypowiedzi lub stwierdzenia mają jedną wspólną cechę: brak im treści. Prawie wszystko pozostaje niejasne. Nawet pobieżne spojrzenie wyjaśnia problem.
Raport Tagesschau
Przypadkowe odkrycie dokonane przez rolnika w Dolnej Saksonii skłoniło niemieckie siły zbrojne do ponownej oceny sytuacji bezpieczeństwa: w połowie września w pobliżu bazy lotniczej Wunstorf odkryto pozornie rozbitego drona. Jego konstrukcja jest podobna do drona z ładunkiem wybuchowym użytego w nieudanym ataku na lotnisko Lipsk/Halle na początku sierpnia. Dron z Wunstorf również przewoził puszkę z materiałem wybuchowym i został odkryty zaledwie kilka metrów dalej.
Różnica: dron z Wunstorf prawdopodobnie leżał w pobliżu bazy wojskowej od dwóch lat. Do takiego wniosku doszli w wyniku analiz technicznych przeprowadzonych przez Federalny Urząd Policji Kryminalnej (BKA). Śledczy uważają, że w przeciwieństwie do drona z Lipska, dron ten nie miał atakować cywilnych samolotów transportowych, lecz prawdopodobnie samolotów wojskowych.
Frazy „pozornie”, „przypomina”, „prawdopodobnie”, „przypuszczać” i „możliwe” są uderzające. W tekście czytamy dalej:
Odkrycie to najwyraźniej prowadzi obecnie do nowej oceny sytuacji zagrożenia:
W tym miejscu tekst wymaga rozbicia. „Ustalenia”? „Te”? Które? Tekst przechodzi od „zakładać” i „możliwe” do: „ustaleń”. Ale nie mówimy tu o ustaleniach, a raczej o domysłach. Kontynuując:
WDR i SZ uzyskały wewnętrzną analizę bezpieczeństwa od niemieckich sił zbrojnych. Po raz pierwszy analiza klasyfikuje zagrożenie rosyjskiego sabotażu wobec Bundeswehry jako „znaczne”, co stanowi drugi najwyższy poziom w skali oceny. Po raz pierwszy Bundeswehra zakłada, że może stać się celem rosyjskich ataków nawet na terenie Niemiec.
Sformułowanie jest znów uderzające: „teraz… zakłada”.
W dokumencie, odnosząc się do odkryć dronów w Lipsku i Wunstorf, stwierdzono: „Te incydenty podkreślają, że RUS (Rosja) od pewnego czasu niemal na pewno posiada zdolność, a obecnie bardzo prawdopodobne jest również, że ma wzmożony zamiar podjęcia działań przeciwko siłom i obiektom BW (Niemieckich Sił Zbrojnych), a także partnerom, takim jak UKR (Ukraina) w DEU (Niemcy)”.
Zwracamy uwagę na sformułowania „prawie pewne” i „bardzo prawdopodobne”.
W ocenie zagrożenia stwierdzono, że użycie przez Rosję dronów „jako broni kinetycznej” przekroczyło „wcześniej przewidywaną czerwoną linię zamiaru wyrządzenia szkody poprzez skutki kinetyczne i/lub śmiercionośne” Niemcom i niemieckim siłom zbrojnym. Odnosi się to do użycia dronów jako broni, w tym potencjalnie śmiercionośnych. „Chociaż incydent w Lipsku nadal można uznać za pośrednie zagrożenie dla niemieckich sił zbrojnych, incydent w Wunstorf wysoce prawdopodobny wskazuje na to, że niemieckie siły zbrojne były celem ataku”.
Tutaj podejrzenie (a może niezbicie udowodniono, że rzeczywiście stoi za tym Rosja?) staje się prawdą. Ponownie użyto sformułowania „bardzo prawdopodobne”.
Według analizy niemieckich sił zbrojnych, strategicznie rzecz biorąc, Rosja „najprawdopodobniej realizuje wywrotowy plan, obecnie skoncentrowany na osłabieniu niemieckiego wsparcia dla Ukrainy na płaszczyźnie politycznej i społecznej”. Operacyjnie Rosja dąży do osłabienia wszelkiego wsparcia dla Ukrainy „w formie sprzętu i szkoleń”, a tym samym „zaszkodzenia zdolnościom obronnym Ukrainy”.
W oświadczeniu ponownie czytamy: „bardzo prawdopodobne”. Tyle w kwestii doniesień z „Tagesschau”.
Wall Street Journal
Artykuł w „Wall Street Journal” zagłębia się jednak nieco bardziej: autor opiera się wyłącznie na tym, co mówią , a nawet wierzą „autorytety” . Innymi słowy, w dużej mierze brakuje twardych faktów. Dwa fragmenty są jednak godne uwagi. Po pierwsze:
Amerykańskie agencje wywiadowcze uważają, że nieudana operacja na lotnisku Lipsk-Halle tego lata była jednym z pierwszych kroków w ramach zintensyfikowanej kampanii sabotażu i tajnych działań przeciwko państwom NATO, przeprowadzonej bezpośrednio przez prezydenta Rosji Władimira Putina – twierdzą europejscy urzędnicy, którzy zostali poinformowani o wynikach wywiadu.
Uderzające jest tu sformułowanie „zakładać”. Jak widać, to „amerykańskie agencje wywiadowcze” „coś zakładają” – a o „ustaleniach” (informacji? dezinformacji?) poinformowano „europejskich urzędników”. Innymi słowy, to, co się tu dzieje, jest całkowicie nieprzejrzyste zarówno dla opinii publicznej, jak i dziennikarzy.
Zwłaszcza jeśli założymy, że głęboka polityka USA była siłą napędową pozycjonowania Ukrainy jako pośrednika w walce z Rosją, każdy dziennikarz musi traktować informacje wywiadowcze pochodzące od tej strony konfliktu – która jest zasadniczo zaangażowana w dostawy broni itp. – z najwyższą ostrożnością. Krytyczny dystans? Brak. Odnośnie drugiego, godnego uwagi fragmentu:
Według zachodnich urzędników, tajnymi atakami Rosji kieruje departament rosyjskiego wywiadu wojskowego (GRU). Departament ten, znany jako „Służba Zadań Specjalnych” (SSD), to organizacja utworzona w 2023 roku w wyniku połączenia kilku najgroźniejszych rosyjskich jednostek tajnych, której misją jest prowadzenie tajnych operacji wojskowych przeciwko Europie.
SSD dowodzi generał pułkownik Andriej Awerjanow, weteran tajnych operacji, którego agenci byli powiązani z zabójstwami, otruciami i zamachami bombowymi w całej Europie. Zachodnie agencje wywiadowcze przypisały atak w Lipsku jednemu z szefów swoich departamentów, pułkownikowi Denisowi Smoljaninowowi, który podlega sankcjom Unii Europejskiej i Wielkiej Brytanii za kierowanie rosyjskimi tajnymi operacjami w Europie.
To ciekawe. „ Wall Street Journal” jest w tym momencie co najmniej nieco bardziej precyzyjny. Jednak „fakty” opierają się na sformułowaniu „według zachodnich urzędników”. Kto dokładnie co powiedział i na jakiej podstawie ? Bez tych informacji to, co zostało powiedziane, należy traktować z najwyższą ostrożnością.
Nawet zakładając (choć nie jest to zupełnie nieprawdopodobne), że ta Specjalna Służba Zadaniowa istnieje i działa zgodnie z przepisami – w końcu, co właściwie zrobiła do tej pory CIA…? –: Mgła jest wszechobecna.
Pamiętajmy…
Zarówno wypowiedzi Merza, jak i doniesienia w „ Wall Street Journal ” i „Tagesschau” opierają się na niejasnych założeniach. Stwarzają wrażenie „faktycznych” faktów. Udają, że pokazują, jak „to” jest , jaki może być jedyny logiczny wniosek , a wręcz jaki musi być . Nie przedstawiają żadnych merytorycznych dowodów.
Te trzy wybrane przykłady reprezentują niezliczone raporty i oświadczenia polityków i ekspertów, którzy przedstawiają rosyjskie zagrożenie jako realne. Wszystkie łączy brak rzetelnych dowodów. Zamiast tego, wywołują strach.
Nieświadomy obywatel mógłby pomyśleć: skoro nawet tak renomowane media mówią o zagrożeniu ze strony Rosji, a nawet kanclerz krytykuje Niemców za to, że nie traktują tego zagrożenia ze strony Rosji poważnie, to musi w tym być coś. Z tych rozważań dochodzimy do wniosku:
W 1990 roku ówczesny premier Włoch Giulio Andreotti, zmuszony przez sędziego śledczego i pod naciskiem dziennikarzy, ujawnił publicznie istnienie we Włoszech organizacji Gladio. Gladio była włoską filią siatki paramilitarnej utworzonej w wielu krajach NATO po II wojnie światowej. Były to „tajne armie” NATO, mające na celu umożliwienie im przejęcia władzy jako armie podziemne w przypadku inwazji Rosji na Europę, a następnie rozpoczęcie wojny partyzanckiej od wewnątrz.
Problem: Jak później stawało się coraz bardziej oczywiste, części tej sieci zostały wcześnie zaktywizowane politycznie. Śledztwa włoskich sądów i badania sugerują, że „żołnierze” z tajnych armii NATO byli angażowani na głębokim poziomie politycznym w ideologiczną walkę między Zachodem a Wschodem (kapitalizm kontra socjalizm/komunizm); innymi słowy, wdrożono zasadę „strategii napięcia”. W krajach, gdzie silne były partie i siły lewicowe sprzyjające Moskwie, ludność miała być zaszczepiana w strachu poprzez terror rzekomo stosowany przez lewicowe ugrupowania terrorystyczne – aby odwróciła się od lewicy.
Często cytowana wypowiedź skazanego neofaszysty Vincenta Vinciguerry brzmi następująco :
Trzeba było zaatakować cywilów, ludzi, kobiety, dzieci, niewinnych ludzi, obcych, którzy byli z dala od wszelkich rozgrywek politycznych. Powód był całkiem prosty: ci ludzie, włoska opinia publiczna, mieli zwrócić się ku państwu i domagać się większego bezpieczeństwa.
Nie wdając się w szczegóły skomplikowanej sprawy Gladio i terroryzmu kierowanego przez głębokie państwo: strategia napięć była wymierzona w umysły obywateli. Celem tej strategii było nastawienie społeczeństwa przeciwko lewicy i zwrócenie się ku partiom dominującym.
Mając tę wiedzę, nasuwają się pytania: Czy jesteśmy obecnie świadkami nowej strategii napięć? Czy obserwacje dronów, domniemane próby ataków itp. są częścią strategii generowania strachu wśród społeczeństwa, mającej na celu wzbudzenie gniewu wobec Rosji? Czy to ciągłe generowanie strachu nie wynika z realnego zagrożenia, lecz z politycznego zamiaru uzyskania wyższego poparcia dla jej polityki konfrontacji i zbrojeń? Te pytania są trudne – ponieważ odpowiedzi na nie wkraczają w sferę spekulacji.
Jednakże, z uwagi na ogromną liczbę doniesień medialnych o zagrożeniu ze strony Rosji, zaniechanie tych pytań byłoby dziennikarsko niedopuszczalne, podobnie jak spekulacje są problematyczne. Istnieje jednak ścieżka, którą można podążać z czystym sumieniem.
Czas pomyśleć na głos
Założenie, że Rosja jest aktywna na poziomie wywiadowczym w krajach europejskich, nie budzi sprzeciwu. Wręcz przeciwnie, należy założyć, że Rosja jest aktywna zarówno w Niemczech, jak i w innych krajach.
Bo: Szpiegostwo, czyli gromadzenie informacji, czy to na poziomie ekonomicznym, technicznym, politycznym, czy w dziedzinie badań naukowych, to praktycznie stara tradycja. USA szpiegują Rosję, Rosja szpieguje USA, USA szpiegują również Niemcy („szpiegowanie wśród przyjaciół jest niedopuszczalne”), Rosja szpieguje… i tak dalej. Tak było zawsze – i po prostu narasta i maleje, w zależności od sytuacji politycznej.
Jest więc bardzo prawdopodobne, że Rosja wykazuje „aktywność” właśnie teraz, kiedy sytuacja z NATO jest równie napięta jak w najgorszych czasach zimnej wojny.
Na marginesie: wielu z pewnością pamięta znaną serię komiksową „ Szpieg kontra Szpieg ”, która wielokrotnie przedstawiała historię szpiega ubranego na biało i szpiega ubranego na czarno, których jedynym celem było sabotowanie się nawzajem. Był to humorystyczny portret szpiegostwa w czasach zimnej wojny. Oczywisty fakt, że służby wywiadowcze Wschodu i Zachodu walczyły ze sobą przy każdej okazji, został przedstawiony w zabawny sposób w „Szpieg kontra Szpieg”.
Ważne jest, aby wiedzieć, że chociaż społeczeństwo było świadome, iż państwa nieustannie walczą ze sobą za kulisami na poziomie wywiadowczym, niemal wszystko, co się działo, pozostawało w „cieniu” służb.
Tym razem jest inaczej. Media z ogromną częstotliwością i intensywnością donoszą o rzekomych działaniach Rosji w Niemczech i Europie. Często znane osobistości ze świata polityki i nauki, kreujące wizerunek wroga, pojawiają się przed kamerami, przyczyniając się do podsycania strachu. Samo to jest niezwykle nietypowe.
Co babcię z Buxtehude obchodzi, że rzekomo „Rosjanin” lata dronem na lotnisku w Monachium? Dla niemal zdecydowanej większości społeczeństwa, rzeczywiste lub wyimaginowane działania Rosjan na terytorium Niemiec są nieistotne. Ponieważ: te działania miały miejsce w przeszłości. Prawdopodobnie istnieją teraz i prawdopodobnie będą kontynuowane w przyszłości.
Działalność wywiadowcza państw obcych jest istotna dla służb wywiadowczych i polityków, których ona dotyczy. Opinia publiczna nie ma wglądu w tę sprawę, ani ze strony polityków, ani ze strony służb wywiadowczych. Wgląd jest udzielany tylko wtedy, gdy jest to politycznie pożądane. Dlaczego więc media codziennie donoszą o rzekomym zagrożeniu ze strony Rosji?
Duch tkwiący w cytacie Vinciguerry zdaje się być coraz bardziej widoczny. Założenie, że to „relacjonowanie” zagrożenia ze strony Rosji nie ma na celu informowania społeczeństwa, lecz manipulowania nim za pomocą strachu, jest niemal nieuniknione.
Nawet gdyby oskarżenia były prawdziwe, wynikające z nich realne zagrożenie – dla polityków, a nie dla ogółu społeczeństwa – musiałoby zostać zażegnane przez odpowiedzialnych polityków tam, gdzie to możliwe, czyli poprzez dyplomację – a nie na arenie publicznej. Społeczeństwo w każdym razie może w tej sprawie jedynie wzruszyć ramionami.
Kontynuujmy myślenie na głos
Jeśli Rosja dopuściła się czynów, o które ją oskarżono: jaki byłby tego sens? Jakie byłyby z tego korzyści?
Załóżmy, że Rosja przeprowadziła atak na linię zaopatrzeniową dla wojny na Ukrainie na lotnisku w Lipsku. Korzyści militarne byłyby prawdopodobnie minimalne – szkody polityczne ogromne. Rosja może być aktywna w Niemczech i innych krajach – ale „szaleńcza szarada z dronami” nie ma sensu.
Im dłużej się nad tym zastanawiamy, tym bardziej nasuwa się podejrzenie, że stosowana jest strategia napięcia na niskim poziomie. Ta strategia napięcia nie wiąże się jeszcze ze znacznymi, realnymi szkodami; nie chodzi o ataki terrorystyczne – ale czy tak pozostanie? W pewnym sensie społeczeństwo jest już terroryzowane przez sianie strachu.
Jeśli państwa zachodnie uciekały się do terroru wobec własnych obywateli w „erze Gladio”, to co dzieje się dzisiaj, kiedy desperacko próbują utrwalić w umysłach swoich obywateli obraz Rosji jako wroga? Te pytania również muszą zostać zadane. Nie mogą być tematem tabu.
Szwajcarski historyk Daniele Ganser, który przeprowadziłfundamentalne badania na temat Gladio w krajach niemieckojęzycznych, powiedział portalowi NachDenkSeiten :
Drony mogą być bardzo łatwo wykorzystane jako element strategii napięć, mającej na celu zdyskredytowanie kraju lub partii. Teoretycznie sprawca mógłby wlecieć dronem w dom, samolot lub bazę wojskową, gdzie eksplodowałby, a następnie twierdzić, że to kraj X lub partia Y.
Natychmiast kraj X lub partia Y są przedstawiane w bardzo złym świetle; taki jest zawsze cel strategii napięć, nawet jeśli X lub Y nie są odpowiedzialni za atak dronem i są niesłusznie oskarżeni.
Podróżując do Oslo i Sankt Petersburga, specjalny wysłannik USA Steve Witkoff rozpoczyna kolejną rundę negocjacji w celu rozwiązania konfliktu na Ukrainie. Linia frontu jest taka sama, jak podczas poprzednich mediacji. Poza Europą istnieje realne zainteresowanie zakończeniem konfliktu. Jednak Europejczycy Zachodni liczą na przedłużenie wojny. Niemcy, w szczególności, tkwią w pułapce zbrojeń. Friedrich Merz powiązał wzrost gospodarczy Niemiec z kontynuacją wojny na Ukrainie.
Autor: Gert-Ewen Ungar .
Negocjacje zostały wznowione. Specjalny wysłannik USA Steve Witkoff przeprowadził rozmowy w Oslo, a następnie w Petersburgu. W Norwegii Witkoff spotkał się z przedstawicielami UE i prezydentem Ukrainy Wołodymyrem Zełenskim. Dzień później Witkoff został przyjęty przez prezydenta Rosji Władimira Putina w Petersburgu. Zięć Trumpa, Jared Kushner, tym razem nieobecny. Jako przyczynę podał chorobę. Poza tym spotkanie w Rosji odbyło się bez zakłóceń. Doradca prezydenta ds. polityki zagranicznej Jurij Uszakow powiedział później prasie, że rozmowy były konstruktywne i że konflikt na Ukrainie zbliża się do końca.
W Oslo opracowano nową propozycję negocjacyjną, choć jej dokładne brzmienie nie jest publicznie dostępne. Podobno proponuje ona między innymi zobowiązania do wzajemnej pomocy wynikające z artykułu 5 Traktatu NATO jako gwarancję bezpieczeństwa dla Ukrainy. Jeśli rzeczywiście tak się stanie, propozycja ma niewielkie szanse na wdrożenie, ponieważ integracja Ukrainy z zachodnimi strukturami wojskowymi jest głównym czynnikiem wywołującym konflikt. Wszystkie zaangażowane strony są tego świadome. Tylko czas pokaże, co naprawdę kryje się za rozmowami o zobowiązaniach NATO do wzajemnej pomocy.
Stany Zjednoczone obiecują również złagodzenie sankcji wobec Rosji i zaoferowanie inwestycji na Ukrainie jako zachętę. Donald Trump zawiesił wcześniej sankcje wobec Rosji, powołując się na interes narodowy. W zamian Rosja obiecała natychmiastową dostawę 300 000 ton oleju napędowego. Pierwsza dostawa 40 000 ton jest już w drodze. Trump zawiesił nowe, szeroko zakrojone sankcje oparte na ustawie Lindseya Grahama, nazwanej na cześć zmarłego republikańskiego kongresmena, zanim weszły one w życie.
Zaproponowano wznowienie bezpośrednich negocjacji między Rosją a Ukrainą, przy mediacji ze strony Stanów Zjednoczonych. Jako możliwe miejsce zaproponowano Zjednoczone Emiraty Arabskie. Negocjacje już raz dotarły do tego etapu, ale zakończyły się fiaskiem w lutym 2026 roku, ponieważ Ukraina nie chciała oddać terytorium.
Putin zaproponował również bezpośrednie spotkanie prezydenta USA Donalda Trumpa z prezydentem Chin Xi Jinpingiem. Ma się ono odbyć w listopadzie, na marginesie szczytu APEC w Shenzhen w Chinach.
W międzyczasie nastąpiła kolejna wymiana poległych żołnierzy. 252 poległych żołnierzy przekazano Ukrainie na Białorusi, niedaleko granicy, podczas gdy Rosja otrzymała z powrotem 25. To również stało się częścią rytuału.
Określenie „nowa runda negocjacji” jest zatem jak najbardziej trafne w odniesieniu do tego procesu, który w istocie zatacza koło. Częścią tej ciągłości jest fakt, że sytuacja Ukrainy pogarsza się z każdą rundą negocjacji. Podczas gdy w Mińsku II chodziło o zachowanie integralności terytorialnej Ukrainy, Rosja domagała się ustępstw terytorialnych w kolejnych rundach. Teraz jednak Ukraina martwi się również o to, czy i jak przetrwa zimę. Infrastruktura energetyczna Ukrainy została poważnie uszkodzona.
A Europejczycy? Chcą zasiąść do stołu negocjacyjnego, ale nadal nie chcą wnieść żadnego wkładu w rozwiązanie konfliktu. Mantra, że żadna decyzja w sprawie Ukrainy nie powinna być podejmowana bez Ukrainy, po raz kolejny odchodzi w zapomnienie. Przynajmniej wznowili poszukiwania negocjatora do bezpośrednich rozmów z Rosją. Po ostatniej próbie jedynym prawdziwym porozumieniem było to, że absolutnie nie mógł to być Gerhard Schröder, ponieważ Putin wymienił jego nazwisko w tym kontekście; teraz mówi się o prezydencie Finlandii Alexandrze Stubbie. Wspomina się również o António Coście, przewodniczącym Rady Europejskiej. Jaki istotny wkład zamierzają wnieść Europejczycy, pozostaje jednak niejasne. Przynajmniej doradca prezydenta Jurij Uszakow dostrzega pewien ruch.
„Przynajmniej wydaje mi się, że ludzie zaczynają teraz myśleć o rozwiązaniu tego kryzysu i traktować go poważniej” – powiedział prasie. Źródło jego optymizmu pozostaje jednak niejasne. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz ze swojej strony odrzuca „kapitulację Ukrainy”. Nie można pozwolić Rosji zwyciężyć.
Jest zatem oczywiste, że Europejczycy nie są zainteresowani rozwiązaniem konfliktu. W szczególności Niemcy wpędziły się w pułapkę ekonomiczną, przechodząc na gospodarkę wojenną. Ogromne zadłużenie jest wykorzystywane do stymulowania przemysłu zbrojeniowego. Znaczna część produkowanego uzbrojenia jest eksportowana na Ukrainę. Generuje to wzrost gospodarczy w Niemczech. Prognozy wzrostu na ten rok zostały znacząco skorygowane w górę. Jeśli wojna się skończy, nie będzie już popytu na niemiecką broń, a wtedy ten wzrost szybko się skończy. W każdym razie nie jest to sytuacja trwała, ponieważ nie będzie stymulować słabego popytu wewnętrznego.
Ale powiedzmy sobie jasno: Niemcy nie mają interesu w zakończeniu wojny, choćby ze względów ekonomicznych. Nawiasem mówiąc, to nie pierwszy raz, kiedy niemiecki kanclerz wpędził kraj w pułapkę zbrojeniową. Nazistowski „cud gospodarczy” pod rządami kanclerza Adolfa Hitlera polegał na zaciągnięciu ukrytego długu i masowym rozwoju przemysłu zbrojeniowego. Merz potrzebuje wojny i wizerunku Rosji jako wroga dla swojego politycznego przetrwania. Codziennie, z całych sił, pracuje nad stworzeniem takiego obrazu wroga. Jednak przedstawiane przez niego rosyjskie zagrożenie nie ma żadnego oparcia w rzeczywistości, tutaj, w Rosji. Rosja nie ma zamiaru napadać na Niemcy ani okupować Ukrainy. Rosja pragnie trwałego pokojowego rozwiązania konfliktu na Ukrainie. A właśnie tego Merz nie chce.
Wołodymyr Zełenski również nie jest zainteresowany pokojem. Jego losy polityczne i osobiste są ściśle powiązane z tą wojną. Donald Trump słusznie uznał, że Zełenski nie chce pokoju. Miał kilka okazji do rozwiązania konfliktu poprzez negocjacje, ale zawsze z nich rezygnował. Pozwolił, by obietnice wsparcia ze strony Europejczyków trzymały go w wojnie.
Również w Brukseli strategia polega na przedłużaniu wojny. Interesy Rosji nie mogą być uwzględniane w żadnym porozumieniu pokojowym – głosi dominujące credo; jakiekolwiek inne podejście oznaczałoby porażkę. To nieracjonalne. Jednak pomimo trafnych argumentów, krytycy tej samobójczej polityki UE stoją przed trudnym zadaniem. Po prostu nie są słyszani. Pociąg jedzie torem, zmierzając ku przepaści. UE nie wyjdzie zatem z porozumienia pokojowego bez szwanku. Całkowicie się przeliczyła i poświęca swój dobrobyt, by przedłużać wojnę.
To w dużej mierze definiuje linie frontu. Poza Europą, w Rosji, USA, Chinach i krajach Globalnego Południa, istnieje silne zainteresowanie rozwiązaniem konfliktu na Ukrainie i znalezieniem rozwiązania, które doprowadzi do jego trwałego zakończenia. Tego zainteresowania nie ma w UE, w Kijowie i w Berlinie. Tam nacisk kładzie się na przedłużanie wojny kosztem Ukraińców i Ukrainy. To również zarysowuje narrację, na którą Niemcy będą musieli się przygotować po zakończeniu wojny: Niemcy ponoszą odpowiedzialność za całkowite zniszczenie Ukrainy i śmierć całego pokolenia Ukraińców. Niemcy sztucznie przedłużają tę wojnę dla własnych, egoistycznych interesów gospodarczych i stanęły na drodze do pokoju. Wkrótce przekonamy się, czy Europejczykom uda się ponownie udaremnić wysiłki na rzecz pokoju. Nie leżałoby to w najlepszym interesie Ukrainy.
Życie ludzkie to ciągłe ścieranie się różnych pragnień i ambicji z wymogami codzienności. Codziennie musimy podejmować decyzje, rozważać i analizować, co w danej chwili będzie najbardziej korzystne i możliwe do zrealizowania. Życie publiczne i polityczne jest oczywiście odwzorowaniem tego stanu rzeczy, ale w skali masowej, co – biorąc pod uwagę różnorodność ludzkich charakterów, nastrojów i postaw – zaostrza rywalizację pomiędzy pragnieniami i ambicjami a wymogami codzienności. Jak polscy realiści, osoby odwołujące się do różnorodnego dziedzictwa polskiej myśli politycznej, mogą dziś realizować swoje aspiracje i ambicje, a jednocześnie zachować pryncypia, nie poświęcając ich w imię dróg na skróty?
Śledząc rodzimą debatę publiczną, moglibyśmy dojść do wniosku, że istnieją tylko dwie strony sporu politycznego. Dla osób funkcjonujących w oficjalnym, głównym przekazie medialnym będzie to generalny podział na Polskę Kaczyńskiego i Polskę Tuska. Z kolei dla osób czerpiących bieżące informacje głównie z mediów społecznościowych i internetu będzie to podział na siły systemowe i antysystemowe. Oczywiście w obu tych obrazach istnieją niuanse, ale większość obserwatorów i wyborców nie zaprząta sobie nimi głowy. Jednakże to właśnie z tych niuansów tworzy się rzeczywisty obraz sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy. To właśnie im realiści polityczni powinni się szczególnie przyglądać i wyciągać odpowiedzialne wnioski.
Czy możemy dziś powiedzieć, że polska polityka kieruje się realizmem politycznym? W pierwszym odruchu wielu czytelników zapewne zaprzeczy. Z drugiej strony ktoś stojący na uboczu mógłby zapytać, czym właściwie jest ten realizm polityczny. Czy za realizm polityczny możemy uznać dogmatyczne odrzucanie zaangażowania politycznego? A może za postawę realistyczną uznamy dogmatyczne angażowanie się w każdą kolejną formację wyborczą, która hałaśliwie deklaruje walkę z obecnym status quo nad Wisłą?
Dzisiejszy realista polityczny ma przystawiony do skroni metaforyczny pistolet i staje się zakładnikiem tych, którzy poddają się tej lub innej dwubiegunowej narracji. W obszarze oficjalnym, głównonurtowym ten, kto trzyma palec na spuście, przekonuje, że „mimo wszystko ten” lub „mimo wszystko tamten”. W obszarze bardziej wywrotowym, internetowym, zza lufy słyszymy, że „tylko ten lider zbawi Ojczyznę”. Ani kolejny lider nie zbawi Polski, ani wybór tzw. mniejszego zła nie okaże się optymalny.
Realizmem politycznym, który w obliczu obecnych zawirowań geopolitycznych oraz narastających problemów ekonomicznych może jednoczyć ludzi z najróżniejszych nurtów politycznych, jest zachowanie krytycznego myślenia i analizowanie zjawisk społeczno-ekonomicznych w perspektywie dłuższej niż najbliższe wybory. Jest to kształtowanie własnych postaw oraz postaw swojego środowiska, a nie wyłącznie kierowanie się ulotnymi nastrojami. Głosować można, a wręcz należy, ale na tym życie się nie kończy. Można to wykazać na przykładzie stosunku Polaków do Ukrainy i narodu ukraińskiego, którego niemała część znalazła się po 2022 roku w naszych miastach.
Czy narasta wobec nich sceptycyzm? Oczywiście, że tak, i było to do przewidzenia ze względu na różnice kulturowe oraz rosnące koszty wspierania Kijowa przez państwo polskie. Tylko czy z tej ludowej niechęci sporej części społeczeństwa polskiego do słuchania na ulicach mieszanki języków ukraińskiego i rosyjskiego oraz do wspólnej obecności w szkołach i zakładach pracy wyrośnie głębsza refleksja nad błędami polskiej polityki wschodniej? Realistycznie patrząc, u niektórych ludzi tak, ale u większości te chwilowe nastroje nie przerodzą się w nic poważniejszego, gdyż osoby te raczej nie zetkną się z konstruktywną ofertą intelektualną i polityczną, wykraczającą poza prostą krytykę Ukrainy i Ukraińców. Realista dałby takiemu człowiekowi książkę czy link do tematycznego kanału w sieci, ale prędzej otrzyma on po prostu ulotkę jednego z komitetów, aby wiedział, jak ma zagłosować.
Może i faktycznie pójdzie zagłosować na ten, a nie inny komitet, ale chwilę po wyjściu z lokalu wyborczego nie bardzo będzie wiedział, za czym i po co głosował. Jego wybór będzie ulotny jak ta ulotka, a przecież wejście do Sejmu, a tym bardziej do rządu, to tylko pierwszy krok — ktoś potem musi codziennie bronić w społeczeństwie wdrażanej linii politycznej, aby przetrwała ona nadchodzące zawirowania.
Realizm polityczny jest dziś właśnie patrzeniem dalej i szerzej, a to we współczesnym społeczeństwie szybkiej konsumpcji i szybkiego obiegu informacji na pozór nie jest w cenie. Tyle że gdy po paru latach – a taka jest minimalna perspektywa oceny zjawisk w życiu zbiorowym – przyjdzie czas podsumowania uzyskanych efektów, okaże się, że bez tego „obciążającego” realizmu wczorajszy szantażysta, przekonujący do jednego wodza i jednego wyboru, jest już… przy nowym wodzu i kolejnym wyborze. Nastroje są ulotne, postawy trwałe i właśnie kształtowanie postaw należy uznawać za nadrzędny cel realizmu politycznego.
Iran i Rosja, oba kraje, które z powodu sankcji stały się niemal nieistotne, są w rzeczywistości bliższe niż kiedykolwiek wcześniej, koordynując wszystko na wspólnym froncie.
Waszyngton mógłby przejść do trybu ratowania twarzy na froncie ukraińskim. W końcu skala strategicznej klęski imperium i kompletnie zdezorientowany upadek Zachodu na Ukrainie są wręcz oszałamiające. Do tego dochodzi strategiczna klęska w Iranie, a także fakt, że Jemen nieustannie wywiera presję na Dom Saudów. Wielki Mistrz Ławrow podsumował to idealnie: „Zachód nigdy więcej nie będzie głównym graczem dyktującym warunki”.
Pokusa, by dostrzec prostszą drogę do wielo-węzłowego, policentrycznego porządku świata, może być ogromna, biorąc pod uwagę wszystkie te szalone, bezprecedensowe ustępstwa Trumpa wobec Moskwy. Ale potem wciąż zbierają się nowe, prawdziwie ciemne chmury.
Kult śmierci w Azji Zachodniej i syndykat Epsteina jako całość zdołały zdominować całą masę neokonserwatywnych rusofobów rozproszonych w całym kompleksie MICIMATT – kompleksie wojskowo-przemysłowo-kongresowym, obejmującym wywiad, media, środowisko akademickie i think tanki, jak trafnie to określił Ray McGovern. Jednocześnie po raz kolejny ogłosili Iran niekwestionowanym, jedynym i jedynym zagrożeniem bezpieczeństwa narodowego.
Siedem punktów – inaczej nie będzie porozumienia.
Pospiesznie zorganizowana w ostatniej chwili wizyta feldmarszałka Asima Munira z Islamabadu w Teheranie na początku tego tygodnia ostatecznie okazała się niemożliwa do osiągnięcia.
Munir spotkał się ze wszystkimi kluczowymi graczami. Zapytał bezpośrednio przewodniczącego parlamentu Ghalibafa: Co jest potrzebne, aby znaleźć rozwiązanie impasu między Iranem a USA? Ghalibaf odpowiedział jednoznacznie – i powtórzył to co najmniej osiem razy podczas spotkania: Waszyngton musi wdrożyć siedem warunków Iranu. Są one w zasadzie streszczeniem wielokrotnie uznawanego za nieważne Memorandum of Understanding (MoU), które Trump podpisał, a następnie unieważnił.
Siedem punktów zostało już przedstawionych dwóm „Tweedledumom” i „Tweedledee” – Witkoffowi i Kushnerowi – podczas wcześniejszej rundy pośrednich negocjacji między Iranem a Stanami Zjednoczonymi w sprawie mediacji Kataru.
Prezydent Peseschkian i Mohsen Resaee, sekretarz Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego (SNSC), podkreślali dokładnie ten sam punkt podczas swoich spotkań. Munir miał przekazać tę wiadomość socjopacie w Białym Domu.
Oficjalne źródła irańskie tego nie potwierdzą; dostępna jest jedynie mocno propagandowa wersja amerykańska. Możliwe jednak, że Munir Resaee postawił Peseschkianowi i Ghalibafowi ostateczne amerykańskie ultimatum: porzućcie swój program nuklearny, albo spotkacie się z masowymi atakami, wymierzonymi głównie w Górę Kilofa.
Oprócz siedmiu punktów, Mohsen Resaee Munir powtórzył – a tym samym również Białemu Domowi – że ani jedna cząsteczka materiału nuklearnego nie opuści Iranu. To pozostawia Waszyngtonowi jedyną możliwość powrotu do negocjacji: zaakceptowanie siedmiu punktów.
Minister spraw zagranicznych Araghchi wielokrotnie powraca do sedna sprawy: „USA nie osiągnęły żadnego ze swoich celów wojennych”. Prowadzi to do nieuniknionego ciągu zdarzeń: brak zwycięstwa militarnego i brak zmiany reżimu; niemożność utrzymania kosztów gospodarczych; sytuacja politycznie nie do utrzymania. Dlatego jedyną opcją pozostaje zaakceptowanie siedmiu punktów.
A co gorsza, Teheran pozwala, by czas uciekał.
W tym samym czasie Sanaa, pogrążona w jemeńskiej burzy, także pozwala, aby czas działał na jej korzyść.
Aramco – linia życia USA, Izraela i salafickich popleczników dżihadu, takich jak ISIS, oraz uprzywilejowane źródło finansowania niekończących się wojen – jest teraz bezpośrednio celem Ansar Allah. Celem jemeńskiej ofensywy jest „wysuszenie źródeł terroryzmu”.
Rijad jednak zaostrzył swoje groźby, grożąc bombardowaniem każdego zgromadzenia jemeńskich plemion. Jeśli to się stanie, ponad milion Jemeńczyków dołączy do jemeńskich sił zbrojnych i ruszy w kierunku granicy jemeńsko-saudyjskiej.
Wreszcie, grupy plemienne – dobrze wyszkolone i uzbrojone po zęby – czekają tylko na rozkaz swojego przywódcy z Ansar Allah, Abd al-Malika Badra ad-Dina al-Houthi. Następnie wkroczą do południowej „Arabii Saudyjskiej” i odbiją trzy prowincje: Nadżran, Dżizan i Asir, które historycznie należą do jemeńskich plemion i zostały skradzione przez Brytyjczyków w 1934 roku.
Cena, na którą nie można sobie pozwolić.
Piekło może wybuchnąć: teraz, wkrótce, a najpóźniej pod koniec listopada. Gdyby stało się to przed wyborami w Izraelu, stałoby się jasne, kto jest siłą napędową: kult śmierci. Socjopata w Białym Domu woli jednak atak po wyborach uzupełniających.
Kult śmierci przygotowuje zmasowany atak na irańskie elektrownie, infrastrukturę naftową, cele wojskowe i obiekty jądrowe. Teheran wielokrotnie ostrzegał, że każdy atak USA i Izraela – wspólny lub indywidualny – będzie uznany za „wojnę totalną”, czyli wojnę na pełną skalę. Odpowiedź Iranu przekroczy wszelkie granice i przełamie wszelkie ograniczenia.
Irański wywiad krajowy jest w pełni skoncentrowany na scenariuszu zamachu bombowego na dużą skalę, który mógłby nastąpić przed przyszłym wtorkiem – dniem wyborów w kręgach kultu śmierci.
Cokolwiek się stanie, reakcja Teheranu ma na celu zapewnienie, że zapłacona cena przekroczy wszelkie akceptowalne granice. Iran odpowie Izraelowi atakami na obie izraelskie rafinerie, porty w Hajfie i Aszdodzie oraz wszystkie bazy lotnicze. Dimona zostałaby dodana tylko w przypadku ataku na irańskie obiekty jądrowe.
W przypadku amerykańskiego ataku, każda petro-monarchia Zatoki Perskiej, z której terytorium atak zostałby przeprowadzony, stałaby się natychmiast legalnym celem. Dotyczyło to sieci energetycznych, zakładów odsalania wody, rafinerii, portów, centrów danych, a także siedzib i obiektów amerykańskich firm.
Cieśnina Ormuz zostałaby całkowicie zamknięta. Cena baryłki ropy gwałtownie wzrosłaby. Gospodarka światowa pogrążyłaby się w głębokiej depresji. Z imperialnej perspektywy byłoby to równie ponure, jak perspektywa oddania przez Waszyngton kontroli nad Cieśniną Ormuz Iranowi i umożliwienia mu pobierania opłat tranzytowych. Byłby to upokarzający koniec jednostronnej talasokracji – w tym sytuacji, w której Piąta Flota USA musiałaby prosić o pozwolenie na wpłynięcie lub opuszczenie własnej, zrujnowanej bazy w Bahrajnie.
Mohammad Mokhber, starszy doradca Najwyższego Przywódcy Mojtaby Chameneiego, podkreślił: „Jeśli USA i Izrael zaatakują naszą infrastrukturę petrochemiczną lub nasze elektrownie, Iran zaatakuje dziewięć krajów”.
Co więcej, agencja informacyjna Fars, która ma bardzo bliskie kontakty z Gwardią Rewolucyjną, dowiedziała się o serii nowych instrukcji: jeśli ataki obejmą zabójstwa irańskich urzędników i cywilów, irańska odpowiedź będzie wymierzona w cele polityczne związane ze Stanami Zjednoczonymi i wszystkimi państwami zaangażowanymi w wojnę, a także w ataki na infrastrukturę.
Ławrow i Araghchi reaktywują RIC
W obliczu tego całego horroru powinniśmy spróbować wskazać przynajmniej jeden obiecujący trend. Podczas niedawnej wizyty Ławrowa w Teheranie irański minister spraw zagranicznych Araghchi doskonale to podsumował:
Nigdy wcześniej w naszej historii Rosja i Iran nie współpracowały ze sobą tak ściśle, jak dzisiaj.
Kluczowe zdanie brzmiało: „Nigdy wcześniej w naszej historii”. Ławrow i Araghchi mówili o „wszystkim, od Europy po Azję Zachodnią”. Jednak cztery obszary były szczególnie widoczne: Liban, Palestyna, Ukraina i Jemen. Nie wspominając o rozszerzonej współpracy gospodarczej i nuklearnej.
Współpraca gospodarcza koncentruje się w szczególności na INSTC, Międzynarodowym Korytarzu Transportowym Północ-Południe, który łączy trzech partnerów BRICS lub SCO: Rosję, Iran i Indie.
Obejrzyj mój film dokumentalny o INSTC, który nakręciłem w Iranie w zeszłym roku.
Chaotyczne imperium opiera się na sankcjach, groźbach i bombardowaniach. Integracja euroazjatycka natomiast opiera się na budowie infrastruktury, rozwoju handlu i suwerennej współpracy. Dlatego Ławrow i Aragczi musieli reaktywować RIC: pierwotny sojusz Rosji, Indii i Chin, początkowo pomyślany jako Trójkąt Primakowa, ale teraz zastępujący Indie Iranem.
Ławrow zaproponował, aby nowy RIC utworzył „wspólną strukturę bezpieczeństwa” dla Zatoki Perskiej w ramach trójstronnego szczytu. Oznaczałoby to, że RIC określiłby jednolite ramy dla Cieśniny Ormuz.
Reakcja imperium prawdopodobnie będzie jeszcze bardziej myląca. Bo po raz kolejny chodzi o „niepodzielność bezpieczeństwa” – koncepcję, którą Rosja zaproponowała już USA i NATO w grudniu 2021 roku. Wówczas odpowiedzią był brak reakcji.
Jeśli chodzi o Liban, Palestynę, Ukrainę i Jemen, Ławrow i Araghchi znajdowali się bardzo blisko centralnych linii frontu. Po jednej stronie jest chaotyczne imperium i jego sojusznicy lub wasale, po drugiej Rosja i jej irańscy sojusznicy.
Oczywiście, wszystko jest ze sobą powiązane. Imperialny łuk nacisku militarnego rozciąga się od Ukrainy po Jemen. Kontratak koncentruje się wokół pytania, jak skoordynować opór wobec tego nacisku.
Jeśli chodzi o współpracę gospodarczą, zarówno Iran, jak i Rosja są pod tsunami sankcji. Ich banki zostały wykluczone z systemu SWIFT, a eksport ropy naftowej jest poważnie ograniczony. Dlatego handel między nimi musi omijać dolara amerykańskiego, cały zachodni system finansowy i talasokrację egzekwowaną przez Marynarkę Wojenną USA.
Iran i Rosja mogłyby podzielić się wiedzą specjalistyczną w zakresie obchodzenia sankcji z całym globalnym Południem: poprzez rozliczenia w lokalnych walutach, wymianę barterową, lądowe korytarze transportowe, INSTC oraz handel przez Morze Kaspijskie.
Wracamy więc do Cieśniny Ormuz – kontrolowanej przez Iran. Monarchie petrochemiczne w Zatoce Perskiej ogarnęła panika. Rosja utrzymuje stabilne kanały komunikacji zarówno z Iranem, jak i państwami Zatoki Perskiej. Ławrow jest w pełni skoordynowany ze wszystkimi stronami. Przekazał obawy państw Zatoki Teheranowi i odwrotnie, przekazał państwom Zatoki Perskiej warunki Teheranu.
Ławrow podkreślił, że Memorandum o Porozumieniu z Islamabadu, wielokrotnie uznawane za nieważne, było jedyną realną drogą naprzód. Dokładnie to samo powiedział Xi Trumpowi w Gabinecie Owalnym i dokładnie to samo irańskie kierownictwo przekazało Asimowi Munirowi w Teheranie.
Ponadto podkreślił, że petromonarchie Zatoki Perskiej muszą w końcu uporządkować swoje sprawy i rozpocząć poważny dialog na temat bezpieczeństwa z Iranem i państwami arabskimi. Powinno to również objąć kraje sąsiednie, takie jak Irak i Jordania. Powinny w to zostać zaangażowane również Liga Arabska, Organizacja Współpracy Islamskiej (OWI) oraz stali członkowie Rady Bezpieczeństwa ONZ.
Po raz kolejny: niepodzielność bezpieczeństwa.
Iran i Rosja, oba kraje doprowadzone na skraj upadku przez sankcje, są w rzeczywistości bliżej ze sobą powiązane niż kiedykolwiek wcześniej. Koordynują wszystkie działania na wspólnym froncie – podczas gdy zdesperowany syndykat Epsteina pozostaje uwięziony w stworzonym przez siebie koszmarze niekończącej się wojny.
Rośnie opresyjność i kurczą się przestrzenie wolności w Polsce.
Sejm w Polsce pracuje nad rządowym projektem ustawy „o środkach ograniczających”. Rząd przygotował ustawę, która de facto uruchamia brutalną cenzurę, opartą na całkowicie uznaniowych i nieostrych kryteriach. Bardzo istotną częścią tego przygotowywanego przez władze w Polsce projektu jest tak zwane „określenie zasad stosowania sankcji wobec osób fizycznych i przedsiębiorstw”.
Jednym z argumentów przeciwko Polsce Ludowej i całemu obozowi radzieckiemu było to że nie dopuszczał on wolności słowa i krępował niezależną myśl. Wszystkie Michniki, Blumsztajny, Wildsteiny, Kuronie, Geremki, Kaczyńskie, Tuski gardłowały o wolności słowa. Już w III RP wtórowały im Kwaśniewskie, Czarzaste, Biedronie, Kotule I Żukowskie i inny. I co?
Dzisiaj pod tym względem jest o wiele gorzej niż w PRL-u i pierwszych latach III RP, bo ludzie nie zauważają że pozostały nam tylko strzępki niezależnej myśli – które właśnie teraz zanikają. Cenzurę na Mysiej zastąpiła cenzura globalnych korporacji i państwowego zamordyzmu.
Projekt rządu Koalicja Obywatelska-Nowa Lewica-Polskie Stronnictwo Ludowe przewiduje między innymi zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych, ograniczenia w udostępnianiu pieniędzy oraz zakazy dotyczące określonych transakcji. Według omawianego projektu „Wśród przesłanek stosowania krajowych sankcji wskazywane są między innymi działania związane z naruszaniem praw człowieka oraz wspieraniem obcej ingerencji w środowisko informacyjne Rzeczypospolitej Polskiej„.
Co to oznacza? Karane i blokowane będą działania uznane przez rządzących Polską za niebezpieczne politycznie lub uznane na przykład za rosyjską propagandę.
To nie wszystko. Z znajdującego się na oficjalnym państwowym portalu „Projekcie ustawy o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym i ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary” dowiadujemy się, że jedną z proponowanych zmian w przepisach jest możliwość orzeczenia przez sąd kary sięgającej 200 000 000 złotych! Dajmy na to, że jakiś związek zawodowy, stowarzyszenie, partia czy redakcja zostanie uznana za antydemokratyczną, skrajnie prawicową lub prorosyjską, to płaci 200 000 000 złotych kary. To oczywiście zazwyczaj będzie skutkować likwidacją bez formalnej sądowej delegalizacji.
Będzie można skonfiskować majątek osób, które dopuściły się poważnego naruszenia praw człowieka lub represji wobec społeczeństwa obywatelskiego, opozycji demokratycznej lub których działalność stanowi inne poważne zagrożenie dla demokracji. Minister gospodarki będzie decydował jakie treści są dopuszczalne i pożądane. To kompletna paranoja.
Kurczą się przestrzenie wolności słowa zarówno w Polsce i całej Unii Europejskiej. Znaną nam starą demokrację zastępuje demokratura. Ideowe ale głupie środowiska na Zachodzie dają się podpuszczać i organizują zamieszki, które stają się początkiem całkowitej likwidacji resztek wolności słowa. Po burdach zorganizowanych przez bandyterke przy okazji protestów antyrządowych we Francji prezydent Emmanuel Macron zapowiedział, że w najbliższych dniach na terenie kraju zostaną zakazane „nieuprawnione demonstracje”. Po to właśnie moim zdaniem zostały nagłośnione i zradykalizowane protesty w Francji, Belgii, Hiszpanii czy Portugalii.
W Polsce nie ma jeszcze na dzisiaj zdeterminowanych i dobrze zorganizowanych mniejszości, które można wykorzystać do prowokacji – więc rządzący w interesie korporacyjnej oligarchii mają utrudnione zadanie. Rządzący muszą wymyślić, a później przepchnąć przez parlament takie przepisy – które w imię demokracji uszczuplą wolność słowa. Być może jedynym ratunkiem dla wolności słowa w Polsce stanie się wywodzący się z wrogiego nam obozu politycznego, ale skonfliktowany z rządem prezydent Karol Nawrocki.
Uważam, że przyszłościowo liczna mniejszość ukraińska w Polsce z całą pewnością, może zostać wykorzystywana do działań na rzecz ograniczenia swobód obywatelskich. Unia Europejska staje się globalnym pionierem jeżeli idzie o represyjność za poglądy i słowa. Najżałośniejsze w tym jest to, że przy okazji łaje Chiny, Rosję czy trumpistowskie Stany Zjednoczone za działania ograniczające wolność przekonań.
Zamiast posłuchać ekspertów, Episkopat posłuchał (albo zląkł się) wewnątrzkościelnego mąciciela. Tym większa jest wina Episkopatu, że mając wiedzę, że list przedstawia fałszywy obraz rzeczywistości, polecono odczytać go wiernym. U części biskupów zabrakło wiedzy i roztropności, u części odwagi, aby się przeciwstawić, a jeszcze inni zostali być może wprowadzeni w błąd. Górą okazał się mąciciel” – pisze ks. prof. Waldemar Rakocy CM.
W dniu 18 października 2026 roku portal dorzeczy.pl opublikował artykuł pod tytułem Episkopat ma za co przepraszać, w którym Ks. prof. Waldemar Rakocy CM opisał trzy epizody z życia Kościoła katolickiego w Polsce. Jednym z nich jest List Episkopatu Polski „z wątpliwą (błędną) teologicznie tezą, że Żydzi uczestniczą w zbawieniu dokonanym przez Chrystusa pomimo Jego nieprzyjęcia”.
Dostęp do artykułu jest płatny. Jego streszczenia dokonał portal Fronda.pl.
Ks. prof. Waldemar Rakocy wystosował również swój list otwarty do KEP, o którym pisze:
Pokazuję w nim czarno na białym nieprawdy głoszone przez ks. kard. Grzegorza Rysia i przez środowisko prowadzące rozmowy z judaizmem. Podaję tam przykłady stosowanych przez nich nieuczciwych zabiegów mających przekonać innych, niezorientowanych w temacie, do ich własnych, błędnych tez.
Kilka cytatów ze streszczenia
O liście Episkopatu
– „Zamiast posłuchać ekspertów, Episkopat posłuchał (albo zląkł się) wewnątrzkościelnego mąciciela. Tym większa jest wina Episkopatu, że mając wiedzę, że list przedstawia fałszywy obraz rzeczywistości, polecono odczytać go wiernym. U części biskupów zabrakło wiedzy i roztropności, u części odwagi, aby się przeciwstawić, a jeszcze inni zostali być może wprowadzeni w błąd. Górą okazał się mąciciel”
Autor przypomina, że list został odrzucony przez polskich katolików.
– „Pasterz, znając opinie ekspertów, wybrał bezdroża, a owca, kierując się tylko zdrowym rozsądkiem, wybrała właściwą drogę. Po co owcom taki pasterz? W interesie biskupów leży odzyskanie zaufania wiernych. A do tego konieczne są przeprosiny”
Minęło ponad pół roku. Przeprosin biskupów, przyznania się do popełnienia błędu – jak nie było, tak nie ma.
– „Jak daleko sięgam pamięcią, nie było podobnego przypadku, żeby Episkopat podpisał się pod błędnymi lub nieprawdziwymi tezami, podał je wiernym do wierzenia i nie wycofał się z popełnionego błędu. Jest to stan, który podważa nauczycielską wiarygodność Episkopatu i stale domaga się od niego refleksji i przeprosin względem ludu Bożego”
Kard. Ryś – cały Kościół w Polsce ma się podporządkować osobie wprowadzającej zamęt?
– „Czy cały Kościół katolicki w Polsce ma się podporządkować jednej osobie – wprowadzającej zamęt i wzbudzającej antagonizmy? W teologii znana jest zasada sensus populi Dei mówiąca o zmyśle, wyczuciu Bożej prawdy przez lud Boży. Kiedy pasterz głosi poglądy, którym sprzeciwia się en masse wierny Bogu lud, na pewno nie ma racji”
Wreszcie ks. prof. Rakocy skierował 15 września list otwarty do KEP na temat dialogu chrześcijańsko-żydowskiego.
– „Moim zdaniem powodem był nade wszystko pkt 8 tegoż listu. Pokazuję w nim czarno na białym nieprawdy głoszone przez ks. kard. Grzegorza Rysia i przez środowisko prowadzące rozmowy z judaizmem. Podaję tam przykłady stosowanych przez nich nieuczciwych zabiegów mających przekonać innych, niezorientowanych w temacie, do ich własnych, błędnych tez”
Z tego, co na co dzień słyszymy, największym zagrożeniem dla Zachodu i wszystkich prawomyślnych obywateli „wolnego świata” jest i będzie dezinformacja.
Można odnieść wrażenie, że owo zagrożenie jest dużo większe od wojny, która – jak wiemy – jest już „nieuchronna” albo już „faktycznie” się rozpoczęła. Do wojny musimy się na gwałt przygotować, kupując na kredyt broń i uzbrojenie, a dezinformację trzeba koniecznie cały czas zwalczać już dziś, bo atakuje nas na każdym kroku. Zapewne tak trzeba, bo wolność słowa nie może służyć wrogom Zachodu. Dezinformatorzy (zapewne trolle Putina) są tak bezczelni, że szkalują nie tylko Unię Europejską, ale nawet ośmielają się oczerniać przywódcę Wolnego Świata w osobie prezydenta Donalda Trumpa, który (jakoby) ingeruje w nasze sprawy wewnętrzne i chce zmienić rząd w naszym kraju. I to z najbardziej proeuropejskiego na proamerykański. Tu dezinformacja przeszła wszelkie granice.
To zapewne bezczelne kłamstwo: w wolnym świecie takie działania nie mają i nie mogą mieć miejsca. USA może zmienić rządy w państwach nie należących do Zachodu (np. w Wenezueli), a my przecież doń już dawno „wróciliśmy” i oddaliśmy się mu bez reszty. „Światowe przywództwo” nigdy, ale to przenigdy, nie ingeruje w sprawy wewnętrzne państw demokratycznych, a my również nie jesteśmy przez kogokolwiek przymuszani do wydatków zbrojeniowych na koszt pokolenia: to są nasze suwerenne decyzje, bo się boimy „Ruskich”.
Nie jest również prawdą, że USA kupuje rosyjski olej napędowy w milionach ton; to przecież jest niemożliwe, bo światowe przywództwo murem stoi za „walczącą Ukrainą” i nie pójdzie na żadne kompromisy z „imperium zła”. To też przykład dezinformacji.
Sprawy walki z dezinformacją trzeba wreszcie uporządkować. Optymalnym rozwiązaniem byłoby ustawowe określenie listy informacji oraz poglądów, które mają status dezinformacji oraz wprowadzenie kary za ich powtarzanie. Lista powinna być ogłaszana każdego dnia do godz. 12.00 i obowiązywać wstecznie. Karze powinni podlegać wszyscy, którzy wcześniej podali zagrożone karą informacje lub głosili karalne poglądy. Nie zawracajmy sobie głowy jakimś tam „działaniem prawo wstecz”: że ten zakaz nie obowiązuje, zdążyliśmy już się przekonać na przykładzie wprowadzenia nowych podatków.
Dam kilka najważniejszych przykładów tego rodzaju dezinformacji, bo przecież nieprawdą jest, że:
* na Ukaranie ma miejsce jakakolwiek korupcja,
* kupujemy w Polsce najdroższą energię w tym stuleciu,
* mamy największe zadłużenie w historii,
* prezydent Zełenski ma pełne poparcie Waszyngtonu.
Nikt nie powinien bezkarnie tego powtarzać.
Już nie będę dalej dworować sobie z oficjalnej propagandy: gdzieś się pogubiliśmy – jest źle, gdy debata publiczna przypomina groteskę. Cenzura, którą nazywa się „walką z dezinformacją”, nie zmieni rzeczywistości, która jest widziana gołym okiem. Najgorzej, że zwalczane poglądy i informacje dowodzą fiaska dotychczasowej polityki, a ich zagłuszanie ma ukryć naszą porażkę, do której nie chcemy się przyznać. Pełne podporządkowanie się polityce amerykańskiej nie brało pod uwagę oczywistej tezy, że politycy amerykańscy nie są nawiedzonymi rusofobami. Powiem więcej, pomylono antykomunizm z pogardą dla Rosji, a przecież „komunistyczny” Związek Radziecki rozwiązał się sam w 1991 roku wbrew radom ówczesnego prezydenta USA. A współczesna Ameryka może potrzebować Rosji w wielkich rozgrywkach z antyamerykańskim Globalnym Południem. Nie można być dziś (i jutro) jednocześnie rusofobem i wielbicielem „światowego przywództwa”.
Zamiast zwalczać dezinformację, czyli również cenzurować wypowiedzi Donalda Trumpa, lepiej zacząć pilnie wycofywać się z własnych błędów. Rosyjska ropa jest naprawdę tańsza.
Jeśli ktoś postanowiłby spalić Pałac Łazienkowski, zdewastować pomnik Fryderyka Chopina, okraść sklepy na Marszałkowskiej i bazarek na Kole, powyrywać ławki na Placu Zamkowym i podpalić kosze na Mokotowie to byłby bandziorem.
Nie ma znaczenia jaką ma orientacje polityczną, kolor skóry i jaką wyznaje religie. Nawet gdyby jego poglądy polityczne pokrywałyby się z moimi – byłoby to bez znaczenia. Bandzior jest bandziorem.
Byłby takim samym bandziorem jak ten, który demolował ulicę Paryża w maju 1968 roku i takim samym, który demolował ulice Kijowa na przełomie 2013/2014 roku. W Paryżu obserwujemy dokładnie te same siły, które były wielbione przez odrealnionych idealistów wychwalających „kolorowe rewolucje” w świecie arabskim. Zupełną fantasmagorią są opowieści o tym, że barbarzyńca demolujący samochód kieruje się imperatywem moralnym lub, że posiada jakąś świadomość klasową. Anarchizm ukryty pod płaszczykiem antysystemowości dalej jest nieakceptowalny dla cywilizowanych narodów. Realne życie to nie film Alana Moore’a „V jak Vendetta”.
To prawda, że wśród haseł wznoszonych przez demonstrantów są również te słuszne. I co z tego? Wśród haseł wznoszonych na ukraińskim Majdanie, czy podczas „spontanicznych demonstracji” w Libii czy Syrii również takie były i dokładnie wiemy jak się to skończyło dla licznych narodów. Jakie miało to skutki dla życia milionów ludzi i układu geopolitycznego na naszym globie. Jak wyszła na tym Polska. Trzeba brać odpowiedzialność za swoje słowa.
Oczywiście, że wśród demonstrantów znajdują się prowokatorzy. Nie rozumiem skąd to zdziwienie. Dziwne gdyby ich nie było. Jeżeli organizatorzy nie potrafią sobie z tym poradzić, to nie powinni brać się za organizacje tego rodzaju protestów. Miasta Europy nie są dżunglą, by skocznie hasać po zaparkowanych samochodach. Stolice Europy, to nie gra komputerowa, gdzie życie zależy od zdobycia torebki z najnowszej kolekcji Louisa Vuitton i wypasionego iPhona. Bandziora, złodzieja, podpalacza należy oddać w ręce odpowiednich służb i odpowiednio ich traktować.
Żadnym usprawiedliwieniem nie jest to, że przodkowie znacznej części protestujących byli źle taktowani w państwach kolonialnych jak i w Europie. Mój pradziadek Antoni Szafarczyk jako 9-letnie dziecko roznosił mleko w Pałacu Donnersmarcków w Siemianowicach (chociaż w latach 1919-1920 nie należał on do tej rodziny). Jako osoba niepełnoletnia rozpoczął ciężką pracę w kopalni węgla kamiennego. Ale z tego powodu ani ja, ani mój syn nie demolujemy klatek schodowych i pobliskich kapliczek w mieście. Skończmy z tym usprawiedliwianiem przeszłości kolonialnej bandyterką. Stworzyła się kolejna religia cierpiętnictwa i roszczeniowości.
To co dzieje się w wielu europejskich państwach – Francji, Belgii, Hiszpanii, Portugalii przyniesie taki sam skutek jak antyrosyjskie zrywy insurekcyjne na ziemiach polskich. Spowodują większy zamordyzm, większą opresyjność i wzmocnienie nieakceptowalnego dla nas kierunku politycznego Unii Europejskiej.
Zamieszki w Paryżu i innych miastach Francji byłyby o wiele bardziej znaczące i pouczające, gdyby nie wydawały się tak bardzo manipulowane przez polityczną propagandę, i tak bardzo nie prowadziły do alternatywy „państwo Macrona albo chaos demonstracji”. Alternatywy oczywiście fałszywej, bo to właśnie pozujący dziś na partię porządku macronizm jest wszak jednym ze źródeł trwającego kryzysu we Francji. A wszystkim skłaniającym się, by w odruchu przerażonego drobnomieszczaństwa wzywać na pomoc autorytarnych globalistów – warto przypomnieć, że Baryka jednak poszedł na Belweder…
O pożytku z nieporządku
Moglibyśmy dziś śmiało stwierdzić „a nie mówiliśmy”, wskazując na destrukcyjne skutki napięć kulturowych wywołanych przez fatalną politykę imigracyjną Zachodu, choć pewnie duch Enocha Powella mógłby domagać się prawa pierwszeństwa w takiej konstatacji. I właśnie wychodząc z takich pozycji największym błędem, jaki moglibyśmy dziś zrobić, byłoby uleganie ewidentnej rządowej prowokacji, która we Francji uderza w znaną nutę „do może i częściowo i słusznych protestów społecznych dołączyły elementy chuligańskie, wobec czego koniecznym stało się użycie siły…”.
A no właśnie, czy jednak naprawdę koniecznym i niby jakie użycie siły? Jak dotychczas bowiem to, czego nie widzimy zza internetowych filmików, to trwające autentyczne protesty przeciw kosztom życia i bankructwu systemu polityczno-gospodarczego Republiki Francuskiej, nadto zaś widoczna jest dziwaczna bierność policji, wyraźnie sprzyjająca kryminalnej stronie wydarzeń. W kraju takim jak Francja policja i żandarmeria, znane ze skłonności do nadużywania siły tym razem mają wyraźny zakaz sięgania po nią. Ktoś ewidentnie chce, by przerażony mieszczuch paryski w końcu wielkim głosem zawołał o pomoc do tej samej władzy, która 5 lat temu wrzucała granaty hukowe do mieszkań ludzi nie dość sterroryzowanych COVIDem.
Wobec wszech-stanu wyjątkowego
Rzekomy porządek proponowany przez macronizm i mu podobne to groźba globalizującego lockdownu, śmiertelnie groźna dla samej idei powrotu do normalności, społeczeństwa tradycyjnych wartości, ale i progresywnych przemian ekonomicznych. Z chaosu natomiast, faktycznie mało estetycznego, ale w istocie mało groźnego dla społeczeństwa, może wyłonić się przestrzeń dla artykulacji i wdrażania programów bliższych zdrowemu rozsądkowi. Pamiętajmy też, że Republika Francuska jest jednym z liderów liberalnego autorytaryzmu, zaawansowanym wystarczająco, by nieporządki i rabunki zlikwidować w ciągu godzin, bo nawet nie dni. Jeśli je więc toleruje, a nawet hoduje – to dla własnych celów. Macronizm już raz instytucjonalnym zamordyzmem lockdownów przerwał protest Żółtych Kamizelek, na pewnym etapie łączący normalsów, skrajną lewicę i prawicę. Czy dziś zmierza do tego samego, czekając na pretekst do wprowadzenia stanu wyjątkowego? Stanu, który przecież podobnie grozi i w Polsce, tyle, że uzasadniony groźbą konfliktu zbrojnego?
Krew w Sekwanie?
Zresztą, głównonurtowa propaganda Republiki nie różni się bardzo od tej serwowanej w III RP. Tyle, że ponieważ Paryżan trudno byłoby dziś przestraszyć kozakami w okolicznych bistrach – Maghrebczyk rabujący torebkę od Vuittona okazuje się być znacznie skuteczniejszy, by wyborcy spojrzeli życzliwiej na combo oligarchów i pedofili, którzy rządzą Francją. Wojna rasowa jest ostatnią bronią kapitału, by odsunąć wojnę klasową, zbroić się warto na obie, jednak broniąc własności swojej, rodziny i wspólnoty nie trzeba koniecznie osłaniać tych, którzy rabusiów dopuścili pod nas nasze domy. We Francji zrewoltowany plebs w zdobytych merostwach zrzuca i tłucze popiersia Dziwki Republiki. Cóż w tym miałoby przeszkadzać i konserwatystom, i rewolucjonistom? Tym bardziej, że zwłaszcza we Francji tzw. partia porządku zawsze jak dotąd okazywała się partią plutokracji. Zresztą, porządek należy mieć u siebie, u sąsiadów zaś tylko jeśli to dla nas korzystne.
A zatem dla sprzedajnych urzędników, brzuchatych bankierów i ich tępych popleczników: „Vive le son d’l’explosion!”
George Orwell opisał w swojej książce tylko jedno Ministerstwo Prawdy – Wielka Brytania ma ich znacznie więcej.
Najnowszy raport Big Brother Watch, „Brytyjski problem wolności słowa”, określa skalę tego ataku. Zauważa, że brytyjska policja aresztowała w ciągu ostatnich pięciu lat aż 62 199 osób za „przestępstwa komunikacyjne”. Dla porządku dodam, że to więcej aresztowań związanych z wolnością słowa niż w Chinach, Rosji czy jakimkolwiek innym kraju, o którym ciągle słyszymy, że jest „wrogiem praw człowieka i zachodnich wartości demokratycznych”.
Jednak czego być może nie wiecie o tym opłakanym stanie rzeczy, to fakt, że brytyjskie państwo policyjne nie powstało z dnia na dzień i nie jest wynikiem kaprysów tego czy innego policjanta. W rzeczywistości jest ono częścią rozległej infrastruktury biurokratycznej służącej do kontroli mowy, starannie budowanej przez ostatnie dwie dekady. Infrastruktura ta obejmuje celowo dezorientujący wachlarz jednostek śledczych, zespołów zadaniowych, dyrekcji i ministerstw, których istnienie jest w dużej mierze ukrywane przed opinią publiczną, a ich działalność owiana jest tajemnicą. Źródło.
Aresztowania podczas demonstracji popierającej Palestyńczyków w Londynie.
Wielka Brytania (2023):12 183 aresztowań na podstawie przepisów dotyczących komunikacji. Rejestrowane corocznie. Egzekwowanie przepisów odbywa się w sposób ciągły i przez cały rok.
To nie George Orwell – brytyjski pisarz i publicysta jest przyczyną wprowadzania totalitarnej cenzury na terenie Wielkiej Brytanii. Za tym stoją światowe globalistyczne siły – proszę, nie nazywajmy ich elitami.
Światowe Forum Ekonomiczne (WEF) nie posiada na własność żadnych nieruchomości w Davos. Doroczne spotkania w Davos (w tym w Kongresie – Congress Centre) odbywają się w obiektach należących do miasta Davos oraz lokalnych hoteli i partnerów, które WEF wynajmuje lub przejmuje na czas trwania corocznego szczytu.
Kompleks budynków bankowych na terenie City of London.
City of London Corporation znajduje się na terenie obszaru zwanego City of London w stolicy Wielkiej Brytanii i promuje programy pod hasłem „The Global City”. Jej głównym celem, jak podaje oficjalna definicja, jest lobbing na rzecz utrzymania pozycji Londynu jako głównego, światowego centrum finansowego. City of London (nazywane potocznie The City lub The Square Mile) to historyczne i finansowe centrum Londynu, posiadające unikalny status prawny i autonomię.
Obszar: Zajmuje powierzchnię około 2,9 km² (ściśle odpowiadającą rzymskiemu Londinium), przez co nazywa się je często „milą kwadratową”;
Spis ludności (2021): 8 583 mieszkańców;
Szacunki (2024–2025): ok. 15 111 mieszkańców (widoczny silny wzrost w ostatnich latach);
Codzienny napływ: Mimo niewielkiej liczby stałych mieszkańców, każdego dnia do pracy i w celach turystycznych przybywają tu setki tysięcy osób;
Relacja z Londynem: Nie jest to zwykła dzielnica. Wraz z 32 gminami (London boroughs) tworzy Wielki Londyn (Greater London), ale w świetle prawa funkcjonuje jako odrębny, samorządny organizm i ceremonialne hrabstwo;
Władze i autonomia: Posiada własny rząd (City of London Corporation), własne tradycje oraz własną policję (City of London Police) – jako jedyny taki obszar w Wielkiej Brytanii.
Jeśli interesuje was, czym jest City of London Corporation, to odpowiedź jest prosta: jest to najstarszy gang kryminalny na świecie. Przetłumaczyłem dla was publikację z 19 maja 2026 r. na heartlandstribune.com, gdzie można przeczytać, dlaczego tak uważam. Tytuł: City of London Corporation: Najstarszy gang na świecie.Źródło.
Naturalnie, że brytyjskie państwo policyjne kierowane jest przez struktury rządowe. Rząd z kolei kierowany jest przez struktury globalistyczne, także te z City of London. Jak na dyktaturę przystało, globaliści stworzyli klasyczną piramidalną strukturę zarządzania. Na samym szczycie stoją … No właśnie, kto jest tym niedoszłym władcą świata? Może Larry Fink? Nie sądzę. Ci z samej góry skutecznie ukrywają swój wizerunek, żeby w razie potrzeby wskazać na Sorosa, Gatesa, Zuckerbergera i podobnych kreatur co prawda zasługujących na karę, ale mimo wszystko z powodu własnej głupoty najlepszych kozłów ofiarnych dla złaknionego zemsty tłumu. Ci najgorsi stoją w ukryciu i zachowują sobie możliwość wycofania się, kiedy wreszcie padnie projekt władzy nad całym światem.
Efekty działania tego syndykatu odczuwalne są na całym świecie. Nawet mała Austria gra pod dyktando globalistycznej hierarchii narzuconej rządom zaprzedanym temu wrzodowi na coraz bardziej chorej tkance organizmu światowego.
I believe I can fly! – Wierzę, że potrafię latać! Byłem świadkiem tej sceny, kiedy austriacka policja nauczyła latać organizatora antykowidowych demonstracji Martina Ruttera.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” 22 października 2026 michalkiewicz
Chyba już mało kto pamięta, jakie Strony Wojujące prowadziły II wojnę światową. To znaczy upowszechnia się nauka przodująca, według której z jednej strony wojnę prowadzili źli naziści, a z drugiej – demokracja, do której – jako rodzaj „demokracji czasu wojny” – został zaliczony też stalinowski Związek Radziecki. Z tej okazji Ojciec Narodów, Chorąży Pokoju, nakazał wybić medal z napisem: „nasze dieło prawoje – my pobiedili” – co się wykłada, że nasza sprawa słuszna, więc zwyciężyliśmy. Jak wiadomo, w początkowej fazie II wojny światowej ZSRR trwał w serdecznym porozumieniu ze złymi „nazistami”. Ale skoro padł rozkaz, że „dieło” jest „prawoje”, to nikt specjalnie tego Związkowi Radzieckiemu nieubłaganym palcem nie wytyka. Jak „prawoje” – to „prawoje” -więc mołczat’, nie rassużdat’- co się wykłada, by milczeć i nie dyskutować.
Jednak ta wersja historii jest skomponowana ad usum Delphini, podobnie jak uzasadnienie postanowienia o umorzeniu śledztwa przeciwko Kukuńkowi, oparte na zuchwałym założeniu „wtórnego analfabetyzmu”, w jaki miał popaść prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. Ale czego się nie robi dla Polski? Dla Polski można wpaść nawet we wtórny analfabetyzm, który – co tu ukrywać – wprawdzie chluby nie przynosi ani wtórnemu analfabecie, ani Rzeczypospolitej – ale ma ten plus dodatni, że tajna kolaboracja z bezpieką wygląda jeszcze gorzej. Zatem z dwojga złego… i tak dalej.
Tymczasem wersja może mniej poprawna politycznie, ale bardziej zbliżona do historycznej prawdy głosi, że Stronami Wojującymi w II wojnie światowej były: Rasa, Masa i Kasa. „Rasa” – to oczywiście źli naziści, którzy pojawili się dopiero po wojnie, a konkretnie – po nowojorskich rozmowach Dawida ben Guriona z niemieckim kanclerzem Konradem Adenauerem w roku 1960.
Przedtem stroną wojującą były po prostu Niemcy, co prawda podporządkowane ideologii narodowo-socjalistycznej, tak samo, jak Sowieci zostali podporządkowani ideologii marksistowsko-leninowskiej. Zwłaszcza Józef Stalin położył na tym polu wielkie zasługi, które zauważył prof. Władysław Tatarkiewicz pisząc w swojej „Historii filozofii”, że dzięki Stalinowi „marksizm w Związku Radzieckim został przyjęty powszechnie i bez zastrzeżeń”.
Więc podczas wspomnianych nowojorskich rozmów, rozmówcy rada w radę uradzili, że wojny nie prowadzili żadni tam „Niemcy” tylko źli „naziści”, którzy nawet posługiwali się specyficznym „nazistowskim” językiem, ale potem rozpłynęli się bez śladu w nocy i we mgle. Jednym z najważniejszych postanowień ideologii narodowo-socjalistycznej było przekonanie, że „narodem panów” są Niemcy. Okazało się to straszliwą pomyłką, bo dzisiaj już wiadomo, iż Narodem Panów jest całkiem inny naród – ale wybitny przywódca socjalistyczny Adolf Hitler myślał inaczej i to go zgubiło. Gdyby od razu spenetrował prawdę, to kto wie – może dzisiaj historia potraktowałaby go łaskawiej, skoro przynajmniej dobrze chciał? Ale po co rozdrapywać stare rany? Czyż nie wystarczy nam informacja, że jedną zer Stron Wojujących w II wojnie światowej była „Rasa”?
To nam całkowicie wystarczy, tym bardziej, że po drugiej stronie wojowała „Masa” Co prawda w początkowej fazie wojny, to znaczy – w 1941 roku – „Masa” wprawdzie wojowała, ale chyba niechętnie i często poddawały się całe dywizje. Podczas spotkania u mojej siostry w Budapeszcie, jej rosyjska przyjaciółka Tatiana opowiadała mi, jak Rosjanie w rdzennej Rosji stawiali nadchodzącym wojskom niemieckim bramy triumfalne i dopiero Stalin ze swoim rozkazem „ani kroku w tył” przyczynił się do opanowania sytuacji. Poza tym – na co zwraca uwagę Józef Mackiewicz – Niemcy traktowali Rosjan bezceremonialnie, jako „podludzi”, a w tej sytuacji Józef Stalin jako ludojad okazał się lepszy od Adolfa Hitlera, który – jak już wyjaśniliśmy – padł ofiarą własnego błędu, również co do „Herrenvolku”
No i wreszcie „Kasa” – czyli Stany Zjednoczone. „Kasa” wsparła „Masę” materialnie na ogromną skalę, dzięki czemu straty wojenne „Kasy” w porównaniu choćby z „Masą”, która doliczyła się ponad 20 milionów ofiar, były stosunkowo niewielkie, chociaż oczywiście były. Dzisiaj rozmaicie o tym mówią, również w amerykańskich szkołach. Opowiadała mi córka, jak to rodzina amerykańska, u której gościła, wzięła udział w obowiązkowych zajęciach szkolnych na temat holokaustu – bo w Kalifornii takie zajęcia były obowiązkowe także dla rodziców. Pan domu, lekarz, wrócił z tych z zajęć wzburzony i dopiero po jakimś czasie wyjaśnił, że nauczycielka powiedziała, iż jedynymi ofiarami II wojny światowej byli Żydowie. – A pół miliona żołnierzy amerykańskich, to co? – pytał retorycznie oburzony doktor.
Dzisiaj czasy są oczywiście inne; powszechnie dominuje sztuczna inteligencja, a tam, gdzie jej brakuje, zastępowana jest sztuczną półinteligencją, co niekiedy przynosi opłakane rezultaty – ale rola „Kasy” w działaniach wojennych nadal pozostaje wybitna, jeśli nawet nie decydująca. Weźmy taką wojnę na Ukrainie, gdzie udział „Kasy” – również z Unii Europejskiej – wydaje się bardzo duży, zwłaszcza w ekscytowaniu animuszu wojennego tamtejszych oligarchów – ale nawet pomijając to, to światełko w tunelu zabłysło też z udziałem tradycyjnej „Kasy”.
Chodzi mi o sławny „rozejm energetyczny”, związany z planowaną transakcją zakupu ruskich rafinerii przez Amerykanów. A przecież na rafineriach świat się nie kończy i „Kasa” mogłaby kupić w Rosji jeszcze inne rzeczy. Czy w tych warunkach Ukraina mogłaby jeszcze prowadzić jakąś wojnę, czy też ktoś starszy i mądrzejszy prędzej wyperswadowałby prezydentowi Zełeńskiemu:
Wiecie, rozumiecie Zełeński. Wy nie słuchajcie podszeptów Reichsfuhrerin Urszuli Wodęleje, ani obywatela Tuska, nie mówiąc już o Księciu-Małżonku, który nie wie, jak załatwić Kasę dla sędziów Trybunału Konstytucyjnego, co to ich prezes Święczkowski nie dopuszcza do orzekania – no to jak on załatwi Kasę dla was i waszych oligarchów? Oni was wszystkich prędzej puszczą z torbami, więc wy lepiej nic nie kombinujcie, tylko przyłączcie się do spółdzielni, a Kasy wam nie zabraknie. W przeciwnym razie będzie z wami brzydka sprawa.
A jakby tego było mało, to ostatnio pojawiły się wieści, że TVN ma nowego właściciela, który nie dość, że wyłożył Kasę, to jeszcze idzie ręka w rękę z prezydentem Trumpem. Podobno będzie w TVN-ie robił porządki również na odcinku ideologicznym – bo w dzisiejszych czasach nie ma takiego ścisłego rozdziału między „Ideologią” i „Kasą”. Z jakiego tedy klucza już rychło będą ćwierkały resortowe dzieci, a za nimi „Masa” wyznawców obywatela Tuska Donalda, u którego z „Kasą” krucho?
Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.
Zatrzymaj mnie, jeśli już to słyszałeś: Wielka Brytania jest orwellowskim państwem policyjnym.
Co to jest? Czy słyszałeś o tym wcześniej?
No dobrze, a co powiecie na to: Wielka Brytania jest jeszcze gorsza niż ta orwellowska?
Weźmy przykład Joanne May z Suffolk w Anglii. Zaledwie tydzień temu dwóch policjantów pojawiło się u drzwi May, aby przekazać jej oficjalne ostrzeżenie za wpis w internecie, którego nawet nie napisała. Nagranie z tego incydentu jest dostępne online, a o tym spotkaniu można przeczytać na stronie Reclaim The Net .
Albo weźmy przypadek Grahama Linehana. To słynny irlandzki komediodramatopisarz, autor takich brytyjskich hitów telewizyjnych jak „Ojciec Ted” i „The IT Crowd”. We wrześniu 2025 roku Linehan został aresztowany na lotnisku Heathrow za publikowanie „transfobicznych” tweetów sześć miesięcy wcześniej. To tyrańskie tłumienie wolności słowa było tak rażące, że Linehan otrzymał później oficjalne przeprosiny od Policji Metropolitalnej i 25 000 funtów odszkodowania. Teraz nawet sama policja metropolitalna krytykuje sposób, w jaki policja prowadziła tę sprawę.
Niestety, takie historie nie zdziwią nikogo, kto śledził ostatnie ataki na wolność słowa w Wielkiej Brytanii.
Najnowszy raport Big Brother Watch, „ Brytyjski problem wolności słowa ”, określa skalę tego ataku. Stwierdza się w nim, że brytyjska policja aresztowała w ciągu ostatnich pięciu lat aż 62 199 osób za „przestępstwa komunikacyjne”. Dla porównania, to więcej aresztowań za naruszenie wolności słowa niż w Chinach, Rosji czy jakimkolwiek innym kraju, który jest nam stale przedstawiany jako „wróg praw człowieka i zachodnich wartości demokratycznych”.
Być może nie wiecie o tym opłakanym stanie rzeczy, że brytyjskie państwo policyjne nie powstało z dnia na dzień ani nie jest wynikiem kaprysu jednego funkcjonariusza. Jest ono raczej częścią rozległej, biurokratycznej infrastruktury monitorowania wolności słowa, starannie budowanej przez ostatnie dwie dekady. Infrastruktura ta obejmuje celowo zagmatwaną sieć jednostek śledczych, zespołów zadaniowych, dyrekcji i ministerstw, których istnienie jest w dużej mierze ukrywane przed opinią publiczną, a ich działalność owiana jest tajemnicą.
Niewiedza na temat tej biurokracji musi się skończyć. Jeśli jesteś Brytyjczykiem, powinieneś być świadomy tych zagrożeń dla twojej wolności słowa. A jeśli nie mieszkasz w Wielkiej Brytanii, ten artykuł powinien skłonić cię do sprawdzenia, ile podobnych agencji, jednostek policji i zespołów zadaniowych istnieje w twojej okolicy.
Narodowe Centrum Obrony Informacji
W zeszłym miesiącu Andy Burnham wykorzystał swoje pierwsze wystąpienie przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ jako premier Wielkiej Brytanii, aby ogłosić utworzenie najnowszego członka ogromnej brytyjskiej instytucji monitorującej myśli : Narodowego Centrum Obrony Informacyjnej (NCID) .
Według brytyjskiego Ministerstwa Sprawiedliwości nowe stanowisko będzie „znajdować się w Biurze Premiera i Gabinecie Ministrów” i „będzie się koncentrować na dezinformacji pochodzącej od wrogich państw i fałszywych informacjach opartych na sztucznej inteligencji, które zdaniem rządu szkodzą brytyjskim interesom i spójności społecznej”.
Tłumaczenie: NCID będzie działać jako osobista policja myśli premiera, sumiennie oznaczając każdą informację, która mu się nie podoba, jako rosyjską dezinformację.
Po co rosyjska dezinformacja? Ponieważ, według Burnhama, ci nikczemni Rosjanie są odpowiedzialni za tworzenie botów i fałszywych stron internetowych, fałszowanie artykułów prasowych, fałszowanie danych uwierzytelniających szanowanych brytyjskich instytucji (w tym ukochanego BBC !), ingerowanie w wybory parlamentarne w Wielkiej Brytanii w 2019 roku oraz „wzniecanie napięć i niepokojów w następstwie strasznych wydarzeń”. I prawdopodobnie kradną słodycze niemowlętom, plują ci na plecy i puszczają bąki w twoim kierunku właśnie teraz, kiedy to czytasz.
Tak, nowe biuro jest uzasadniane tą samą starą histerią o „rosyjskiej dezinformacji”, która w ostatnich latach okazała się niezwykle użyteczna dla potencjalnych cenzorów informacji online w USA. Czy cuda nigdy się nie skończą?
Jednostka Badań, Informacji i Komunikacji
Jednostka Badań, Informacji i Komunikacji (RICU) jest, jak podaje powerbase.info , „strategiczną jednostką komunikacyjną w ramach brytyjskiej Grupy Bezpieczeństwa Wewnętrznego ”.
W 2007 roku „Sunday Times” doniósł o początkach tej podejrzanej agencji rządowej. UWAGA, UWAGA, SPOILER! To „Biuro Łączności” jest tak bardzo Ministerstwem Prawdy, że nawet źródła rządowe musiały przyznać „Sunday Times”, że nieco przypomina ono erę „czerwonej paniki”.
Domniemany zamach lotniczy w sierpniu 2006 roku skłonił rząd do przeprowadzenia kolejnego regularnego przeglądu. Pomimo wszelkich wysiłków zmierzających do wytropienia terrorystów, rząd zdał sobie sprawę, że strategia zapobiegania zajęciu ich miejsc przez kolejne osoby nie przynosi rezultatów. Po biurokratycznych przepychankach Ministerstwo Spraw Wewnętrznych stało się centrum nowego strategicznego centrum polityki antyterrorystycznej: Biura Bezpieczeństwa i Zwalczania Terroryzmu. Przegląd doprowadził również do utworzenia jednostki o mglistej nazwie: Działu Badań, Informacji i Komunikacji (RICU). Urzędnicy zaprzeczają, jakoby był to w jakikolwiek sposób departament propagandy, choć jeden z nich przyznał: „To brzmi okropnie jak Zimna Wojna”.
Czym właściwie zajmuje się RICU? Jak zawsze, zależy to od tego, kogo zapytasz.
Według brytyjskiego rządu, celem RICU jest „zrozumienie i zwalczanie ideologii terrorystycznych i ekstremistycznych” poprzez dostarczanie „wewnętrznych analiz wykorzystywania propagandy i wykorzystywania Internetu przez terrorystów”.
Jednak według badania z 2023 roku, RICU publikuje raporty zawierające listę „kluczowych tekstów” dla „białych nacjonalistów/suprematystów”. Wśród dzieł uwzględnionych w takim raporcie znajdują się „Władca Pierścieni” Tolkiena, „Nowy wspaniały świat” Huxleya, wiersze G.K. Chestertona i, oczywiście, „Rok 1984” Orwella.
W raporcie zauważono również, że zainteresowanie dziełami Szekspira, Chaucera, Miltona, Tennysona, Kiplinga i Edmunda Burke’a stanowi „sygnał ostrzegawczy potencjalnego ekstremizmu”. Co dziwniejsze, stwierdzono nawet, że program BBC „Great British Railway Journeys” jest „interesujący dla skrajnej prawicy”.
Gdy członek Izby Lordów bezpośrednio zwrócił się do rządu w sprawie tej zniewagi dla cywilizacji, rząd uniknął rozwiązania problemu, stosując typowy manewr polityczny:
Książki i programy telewizyjne wymienione w tych produktach nie zostały sklasyfikowane jako „skrajnie prawicowe” ani „białej supremacji”. Uwzględnienie tych przykładów medialnych miało na celu zilustrowanie rodzajów treści udostępnianych w popularnych przestrzeniach internetowych, o których wiadomo, że są często odwiedzane przez wpływowych terrorystów i ekstremistów oraz podatnych na nie odbiorców.
Tłumaczenie: Nie martw się! Nie skupiamy się na tych książkach. Skupiamy się tylko na osobach, którym najwyraźniej się podobają!
Czy to sprawia, że czujesz się niepewnie?
Zespół ds. Bezpieczeństwa Narodowego i Informacji Online
Jak wynika z praktycznej informacji brytyjskiego rządu , Zespół ds. Bezpieczeństwa Narodowego i Informacji w Internecie (NSOIT) – wcześniej znany jako Jednostka ds. Zwalczania Dezinformacji (CDU) – został pierwotnie utworzony w 2019 r. w ramach Ministerstwa Cyfryzacji, Kultury, Mediów i Sportu i od tego czasu reaguje na okresy ostrego zagrożenia dezinformacją, w tym na pandemię COVID-19.
Oficjalnym celem NSOIT jest „zrozumienie narracji dezinformacyjnych”. Jego celem jest „sztuczna manipulacja środowiskiem informacyjnym, aby zapewnić, że rząd rozumie zakres i zasięg szkodliwej dezinformacji i może podjąć odpowiednie działania”.
Ale co to oznacza w praktyce? Oczywiście, oznacza to oznaczanie niewygodnych opinii jako „dezinformacji”, aby usunąć je z internetu!
Dokładniej rzecz ujmując, śledztwo dziennika „The Telegraph” z 2023 r. udokumentowało, że w czasie „oszustwa pandemicznego” tajna jednostka nie tylko zgłaszała „dezinformacje” – wbrew wytycznym Gabinetu Ministrów – ale także „reagowała” na nie.
To, co jednostka miała na myśli, mówiąc o „reagowaniu”, było różne. W niektórych przypadkach polegało to na opublikowaniu sprostowania w internecie. W innych przypadkach DCMS wykorzystywało swoją pozycję wobec firm mediów społecznościowych jako tzw. „zaufanego sygnalisty”, aby wnioskować o przyspieszone usunięcie treści.
Michelle Donelan, członkini parlamentu, która w 2022 r. przejęła formalną kontrolę nad jednostką, przyznała również, że tego rodzaju „reakcja” wyraźnie stanowi jawną państwową cenzurę niepożądanych opinii: próbowała ona doprowadzić do jej rozwiązania .
Według „Telegraph” Michelle Donelan, która później zastąpiła pana [Olivera] Dowdena [na stanowisku szefa wydziału], próbowała rozwiązać CDU po przejęciu Departamentu Kultury, Mediów i Sportu we wrześniu ubiegłego roku.
Poczuła się niekomfortowo z powodu faktu, że jednostka zgłaszała posty obywateli brytyjskich w mediach społecznościowych, które nie były ani dezinformacją – celowo rozpowszechnianymi fałszywymi informacjami – ani dezinformacją – nieumyślnie rozpowszechnianymi fałszywymi informacjami.
Plan Donelana najwyraźniej się nie powiódł. Jednostka została po prostu przemianowana na NSOIT i działa do dziś.
Zespół zadaniowy ds. obrony demokracji
Zespół ds. Obrony Demokracji został powołany w 2022 roku. Według komunikatu prasowego brytyjskiego rządu , jest to organ międzyresortowy, którego głównym zadaniem jest „ochrona integralności demokratycznej Zjednoczonego Królestwa przed groźbami ingerencji zagranicznej”. Obejmuje to „zagraniczną ingerencję w nasze wybory i procesy wyborcze; dezinformację; fizyczne i cybernetyczne zagrożenia dla naszych instytucji demokratycznych i ich przedstawicieli; zagraniczną ingerencję w sprawowanie urzędów publicznych, partie polityczne i uniwersytety; oraz represje transnarodowe w Zjednoczonym Królestwie”.
W rzeczywistości jednak chodzi o to, aby ludzie nie mówili niemiłych rzeczy politykom.
Wystarczy zapytać Dana Jarvisa, brytyjskiego ministra stanu ds. bezpieczeństwa, który przewodniczy grupie zadaniowej. Na początku tego roku przemawiał on w parlamencie o misji grupy zadaniowej, jaką jest obrona demokracji, i jej kluczowej roli w ochronie państwa przed osobami piszącymi na Twitterze złośliwe rzeczy o nim i jego parlamentarnych kolegach.
Chciałbym również jasno i jednoznacznie stwierdzić, co mówimy tym, którzy grożą, zastraszają lub nękają osoby uczestniczące w naszej demokracji – i dotyczy to w równym stopniu jednostek, jak i grup: anonimowość nie daje bezpieczeństwa, nikt nie jest nieosiągalny i niezależnie od tego, czy przestępstwo popełniono w Internecie, czy poza nim, osoby odpowiedzialne muszą liczyć się z tym, że zostaną zbadane i pociągnięte do odpowiedzialności.
Krytycy grupy zadaniowej, tacy jak Kate Dewsnip z Wydziału Prawa i Sprawiedliwości Społecznej Uniwersytetu w Liverpoolu, wskazują na liczne problemy, jakie niesie ze sobą powołanie takiego organu.
Dewsnip zauważa na przykład, że grupa zadaniowa „wskazuje na współczesny trend zmierzający w kierunku demokracji jako zagrożenia”: kwestie wyborów i uczestnictwa w życiu politycznym przekształcają się tym samym z kwestii konstytucyjnych i ustawodawczych w kwestię bezpieczeństwa narodowego.
Co więcej, jako „mechanizm koordynacji wykonawczej w ramach aparatu Rady Bezpieczeństwa Narodowego” nie jest ona „ani prawnie ustanowionym organem, ani instytucją utworzoną przez parlament” – dodaje Dewsnip. Rodzi to „istotne pytania dotyczące odpowiedzialności i nadzoru”.
W związku z tym samo istnienie grupy zadaniowej budzi niepokojące pytania o granice jej uprawnień i charakter jej władzy.
======================
Kto ustala, co stanowi zagrożenie dla demokracji i tym samym wchodzi w zakres kompetencji zespołu zadaniowego? Jak podkreślono powyżej, zakres kompetencji zespołu został niedawno rozszerzony poza zagrożenia ze strony ingerencji zagranicznej, cyberzagrożeń i wrogich działań podmiotów państwowych – stosunkowo dobrze zdefiniowanych kategorii – i obejmuje takie kwestie, jak nadużycia w internecie, zastraszanie polityków i uczestnictwo w demokracji. Chociaż kwestie te niewątpliwie budzą obawy, nie do końca jest jasne, co stanowi „obronę demokracji” w kontekście nadużyć w internecie i uczestnictwa w demokracji. Biorąc pod uwagę zdolność zespołu zadaniowego do wpływania na programy polityczne, priorytety wywiadowcze i reakcje instytucjonalne, nieuchronnie pojawiają się pytania dotyczące prawnych i konstytucyjnych podstaw, na których definiowane są jego kompetencje i nadzorowane są jego działania. Budżet zespołu zadaniowego nie jest publicznie dostępny.
Innymi słowy, nieprzejrzysty aparat rządowy o nieznanym pochodzeniu i wątpliwej legitymacji koordynuje obecnie działania w całym rządzie, aby uniemożliwić ludziom krytykowanie urzędników państwowych. A wszystko to jest sprzedawane opinii publicznej pod pretekstem „obrony demokracji”.
Trudno byłoby znaleźć lepszy przykład starego przysłowia : „Każdy program rządowy osiąga odwrotny skutek, niż obiecuje jego nazwa”.
Każdy rządowy „dyrektoriat”, który musi tak często zmieniać nazwę, niewątpliwie jest zamieszany w jakieś podejrzane interesy. Ale kiedy ten dyrektor jest odpowiedzialny za „wykorzystywanie zaawansowanych metod analitycznych, takich jak wywiad oparty na otwartym kodzie źródłowym, sztuczna inteligencja, umiejętności językowe i analiza danych” do „zwalczania złośliwych operacji informacyjnych”, to wiadomo, że sytuacja jest szczególnie podejrzana.
Na szczęście David Miller zdołał ujawnić wiele z tych machinacji w artykule demaskatorskim dla MintPressNews na początku tego roku. Jego artykuł zatytułowany „ Wyciek dokumentów ujawnia operację brytyjskiego wywiadu przeciwko Rosji, Iranowi, Strefie Gazy i nie tylko ” jest oparty na wykradzionych dokumentach i opisuje, jak brytyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Wspólnoty Narodów i Rozwoju (FCDO) utworzyło „nową tajną jednostkę propagandową”.
Jednostka ta, działająca pod kierownictwem MI6 i ukryta pod cywilną przykrywką, ma za zadanie profesjonalizować i rozwijać długoletnią praktykę państwa brytyjskiego polegającą na rozpowszechnianiu dezinformacji pod pretekstem „zwalczania dezinformacji”.
Artykuł szczegółowo opisuje kilka zwrotów akcji, jakie nastąpiły, gdy FCDO włączyła do Dyrekcji Zagrożeń Informacyjnych i Wpływów zaskakującą sieć jednostek i organizacji „kontr-dezinformacyjnych”: od Programu Języka Rosyjskiego Departamentu Spraw Zagranicznych i Wspólnoty Narodów, przez Inicjatywę Integralności Instytutu Sztuki Rządowej, po Program Kontr-dezinformacji i Rozwoju Mediów Rady Bezpieczeństwa Narodowego. ITID był zaangażowany w szpiegostwo i działalność wywrotową w krajach docelowych, takich jak Rosja. Jednak przykrywka ITID została zdemaskowana, gdy FSB, rosyjska agencja wywiadowcza, ujawniła rosyjskiej prasie poufne dane kilku brytyjskich „dyplomatów” – których uznała za szpiegów. ITID został następnie zreorganizowany jako HTD.
Całą tę zawiłą historię warto przeczytać w całości. Wystarczy jednak zauważyć, że Miller pokazuje, jak ten amorficzny aparat atakował rzekomych „wrogów” Wielkiej Brytanii w przestrzeni informacyjnej, w tym Rosję, Chiny, Iran i Strefę Gazy. Sugeruje również, że HTD mogło odegrać rolę w szerzeniu dezinformacji wokół incydentu pod fałszywą flagą w Golders Green na początku tego roku, próby sprowokowania incydentu międzynarodowego poprzez obwinianie irańskich terrorystów o błahy atak podpalenia.
A jeśli i kiedy HTD zostanie zdemaskowane i okaże się, że prowadzi aktywne operacje psychologiczne przeciwko własnym obywatelom (i ludziom na całym świecie) w imię „walki z dezinformacją”, to niewątpliwie zmieni nazwę ponownie i wycofa się jeszcze głębiej w trzewia brytyjskiej biurokracji Państwa Głębokiego.
Schemat jest niepodważalny: za każdym razem, gdy ta prowadzona przez MI6 operacja propagandowa zostaje ujawniona, po prostu otrzymuje nową etykietę i jest wznawiana – zawsze z rozszerzonym obszarem ataku. Republika Islamska jest teraz na celowniku. Co więcej, trwają przygotowania do coraz bardziej represyjnych ataków na szyitów, Palestyńczyków i wszystkich, którzy ich wspierają.
Utworzenie agencji „do walki z dezinformacją”, która będzie ją szerzyć. Co wymyślą ci przebiegli Brytyjczycy?
Czy muszę kontynuować…?
[Co on pie…przy !! Ten dureń w peruce idzie w gustownej koszulce !! A naprawdę szedł z gołym… brzuchem i bez skarpetek i pantofli md]
========================================
…bo mogłem! Nie wspomniałem nawet o (oficjalnie rozwiązanym) „ Jednostce Szybkiego Reagowania ” Gabinetu Ministrów, nie mówiąc już o „ Narodowych Siłach Cybernetycznych ”, „ Jednostce Monitorowania Mediów ” czy niezliczonych innych organizacjach zajmujących się cenzurą i monitorowaniem wypowiedzi obywateli brytyjskich, które są tak głęboko ukryte w brytyjskiej biurokracji rządowej, że nikt ich jeszcze nie zauważył.
Ale zakładam, że rozumiesz, o co mi chodzi. Jest tak wiele jednostek, zespołów zadaniowych, rad, dyrekcji i zespołów zajmujących się monitorowaniem i cenzurowaniem wolności słowa, że trudno je wszystkie śledzić. A to tylko te w Wielkiej Brytanii. Czy naprawdę wierzymy, że sytuacja jest zasadniczo lepsza w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Japonii czy gdziekolwiek indziej w „wolnym i demokratycznym” rozwiniętym świecie?
Gdy doliczymy do tego wszystkie organizacje pozarządowe, które również zajmują się badaniem i cenzurowaniem politycznie niepożądanych stwierdzeń w Internecie i w realnym świecie, zaczynamy zdawać sobie sprawę z prawdziwej skali problemu.
I choć to jest złe, będzie jeszcze gorzej! Przynajmniej jeśli Lisa Nandy postawi na swoim.
Jak donosi Kit Knightly w Off-Guardian , Nandy, brytyjska minister kultury i technologii, narzeka, że istniejąca w Wielkiej Brytanii infrastruktura monitorowania i ograniczania wolności słowa w internecie – w tym wkrótce wprowadzony zakaz korzystania z mediów społecznościowych – nie jest wystarczająca. Apeluje teraz o jeszcze silniejsze państwo policyjne, aby „chronić” kobiety i dzieci przed podstępną internetową plagą „szkody w sieci”.
„To krok pośredni w kierunku bardzo aktywnego państwa interwencyjnego, które będzie monitorować i regulować przestrzeń internetową, aby zapewnić ludziom bezpieczeństwo” – powiedziała w zeszłym miesiącu dziennikowi The Guardian .
Nandy obiecała pójść jeszcze dalej. „Nie powinniśmy akceptować tego, że to koniec” – powiedziała minister kultury przed swoim przemówieniem na konferencji Partii Pracy, którą otworzyła Georgia Harrison, aktywistka przeciwko przemocy seksualnej opartej na wizerunku. „To krok pośredni w kierunku bardzo aktywnego, interwencyjnego państwa, które monitoruje i reguluje przestrzeń internetową, aby zapewnić ludziom bezpieczeństwo”.
Każdy, kto ma choć odrobinę zdrowego rozsądku, wie, że liczne drakońskie ograniczenia wprowadzane w imię „ochrony dzieci” przed „szkodą w internecie” mają w rzeczywistości służyć jako pałka, która ma powstrzymać ludzi przed wypowiadaniem niewygodnych politycznie prawd w internecie. 62 199 aresztowań dokonanych przez policję w Wielkiej Brytanii w ciągu ostatnich pięciu lat za wypowiedzi zamieszczane w internecie to potwierdza.
Wynika z tego, że władze, które nie powinny rządzić, rzeczywiście boją się swobodnego wyrażania opinii. Wolność słowa stanowi tak wielkie zagrożenie dla ich władzy, że są gotowe powołać dowolną liczbę jednostek i zespołów zadaniowych, wydać dowolne środki finansowe i uchwalić dowolną liczbę przepisów, aby uniemożliwić ludziom publiczne wyrażanie poglądów krytycznych wobec rządu.
Z tego wynika, że jedynym sposobem, w jaki noszący buty bandyci z tego rodzącego się orwellowskiego państwa policyjnego mogą naprawdę wygrać, jest zaprzestanie mówienia prawdy tym, którzy są u władzy.
„Zobaczyć Paryż i umrzeć” to popularny rosyjski i międzynarodowy idiom wyrażający podziw dla piękna stolicy Francji, sugerujący, że miasto jest tak niezwykłe, iż po jego obejrzeniu można już odejść z pełnią życiowego spełnienia. I rzeczywiście, Paryż centrum europejskiej kultury. Miasto zakochanych, romantycznych spacerów nad Sekwaną, oraz przytulnych kafejek, gdzie można poczuć czar aromatu i smaku kawy. Kto planuje doświadczyć tego wrażenia, powinien się jednak liczyć z dodatkowymi efektami.
Francja znajduje się w centrum uwagi obserwatorów politycznych z lewicy i prawicy na całym świecie. Analizy rzadko jednak wykraczają poza tanią i uproszczoną propagandę. Lewicowi populiści dostrzegają w tym powstanie ludowe, twierdzą, że wyższe podatki dla bogatych rozwiązałyby wszystkie problemy, chwalą pokojowe tłumy i potępiają stosującą przemoc policję. Prawicowi populiści dostrzegają w tym wojnę kulturową i bunt imigrantów, który zastępuje „starą Francję” jedności narodowej „nową Francją” – islamską i wielokulturową. Źródło.
Sprzedawca mówi do francuskiej dziennikarki: „To, co widzieliśmy, to bardzo dobrze zorganizowani ludzie, którzy przychodzą, by rozbić witryny sklepowe. A za nimi, nieco później, pojawiają się młodzi ludzie, którzy przychodzą, by plądrować. Proszę uważać, madame: to nie są ci sami ludzie. To nie są ci sami ludzie”. Źródło.
Te „oddolne” protesty zostały odgórnie przygotowane. Pozbycie się zużytego jak stara ścierka prezydenta Francji nie jest tutaj wcale powodem. Dni Macrona są i tak policzone. Nigdy nic nie znaczył i o niczym nie decydował. Wykonywał jedynie służalczo polecenia globalistów jak większość europejskich polityków. Spójrzcie na swoich panów i władców, których sami sobie wybraliście. Z wyjątkiem Słowacji, reszta krajów tak kiedyś dumnego kontynentu, ma kukiełki zamiast polityków. Mężowie stanu wojennego i samo destrukcji. To jest najbardziej trafne określenie dla tych zarówno moralnych, jak i intelektualnych miernot.
Takie protesty jak we Francji odbywają się w wielu innych krajach świata i wszystkie czasowo zsynchronizowane, mają podobny przebieg.
Sześć lat temu zorganizowano już protesty Black Lives Matter (z ang. „Czarne życie ma znaczenie”) w Minneapolis po zabójstwie przez policję czarnoskórego narkomana. Proszę mnie źle nie zrozumieć: czarnoskóry narkoman nie zasługuje na zabicie go przez policjanta.
Dlaczego właśnie on musiał umrzeć? Ponieważ odpowiada stereotypowi „bezwartościowego zjadacza chleba”, a w tym przypadku konsumenta środków odurzających, widzianego oczami globalisty.
Tak jak spontaniczne były te francuskie protesty, tak spontanicznie pojawiły się na paryskich ulicach palety z butelkami. To jest zapewne współczesna odmiana dawnych barykad z kubłów na śmieci. Tyle że wtedy nikt tych kubłów nie dowoził ciężarówką.
Zamaskowani młodzi ludzie przepychają przez ulicę paletę ułożoną ze stosu butelek podczas zamieszek we Francji… Źródło.
Wali się plan globalistów dotyczący panowania nad światem – w ten sposób desperacko próbują oni odzyskać utraconą kontrolę. Kto im śmiał tę kontrolę ukraść? Sami sobie odpowiedzcie na to pytanie. Ja zadam inne: Dlaczego UE nie weźmie udziału w spotkaniu 18 listopada trzech mocarstw światowych? Ponieważ globaliści działają na rzecz przedłużenia za wszelką cenę wojny na Ukrainie. Po tym ich rozpoznacie.
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
Z konsternacją obserwuję video przedstawiające tzw. maranza, którzy niemal bez przeszkód oddają się grabieżom i zniszczeniom w centrum Mediolanu – moim mieście. Ogarnia mnie fala wstrętu.
…….
Włoski termin „maranza” (polska wymowa: “maranca”) oznacza młodych ludzi należących do grup ulicznych, których można rozpoznać po zuchwałym zachowaniu, wulgarnym języku oraz sportowym i krzykliwym ubiorze (takim jak dresy z acetatu, saszetki i rzucające się w oczy buty sportowe).
Lata ’80-’90: Słowo to powstało w Mediolanie jako lokalny synonim słów „burak” lub „cham” i początkowo odnosiło się do młodzieży z prowincji, która hałaśliwie bawiła się w dyskotekach.
Dzisiaj: Wraz z gwałtownym rozwojem sieci społecznościowych (zwłaszcza TikTok’a) oraz muzyki trap/drill termin ten stał się powszechnie używany w całych Włoszech. Obecnie określa on konkretne zjawisko społeczne związane z pseudo-kulturą przedmieść, często kojarzone z grupami nastolatków lub dynamiką gangów młodzieżowych, szczególnie tych gromadzących drugie pokolenie imigrantów północno-afrykańskich.
…….
Przypomina to nieco szturm na piekarnię z powieści Manzoni’ego. Ale maranza nie chcą chleba – ten już mają. Chcą ciastek. To znaczy chcą markowych ubrań i butów. I chcą je za darmo, plądrując sklepy.
Są zepsutymi do szpiku kości materialistami. Podobnie jak Włosi. Tylko że oni za to nie płacą. Niszczą i rabują, ciesząc się niemal całkowitą bezkarnością.
Państwo liberalne – zarówno włoskie, jak i angielskie czy francuskie – jest całkowicie niezdolne do stawienia czoła temu zjawisku z niezbędną stanowczością. Państwo liberalne ponosi porażkę, poniosło porażkę, nie mniej niż totalitaryzmy. Z powodów przeciwstawnych, ale równie poważnych.
Jest oczywiste, że „maranza” są zaślepieni urazą, zgorzknieniem i nienawiścią: wobec Mediolanu, wobec Włoch, wobec Europy. A przecież ich rodzice zostali przyjęci w tym kraju, często mimo że nie mieli prawa do wjazdu. Nasi politycy mówili już od początku lat dziewięćdziesiątych – dobrze to pamiętam – że oni są „bogactwem”. O rany, co za bogactwo. Dobrze to widać.
Maranzachcą dobrobytu – prawdziwego, wielkiego bożka zamerykanizowanego Zachodu, którym rządzi pieniądz. Ale chcą go za darmo. Wychodzą ze swoich gett, by plądrować symbole owego dobrobytu.
Ich wzorami nie są imamowie – jak twierdzą niektórzy idioci – ale raperzy i trapperzy należący do amerykańskiego systemu orgastyczno-komercyjnego, który każdego dnia rozprzestrzenia swoją truciznę za pośrednictwem iPhone’ów, a nie minaretów.
Tego samego systemu kapitalistycznego, który – nawiasem mówiąc – wpuścił do Włoch ich ojców, między innymi po to, by mieć rezerwową siłę roboczą po niskich kosztach, ze szkodą dla naszych robotników. A wszystko to przy radosnej zgodzie związków zawodowych i konfederacji włoskich przemysłowców(Confindustria).
Maranza nie są muzułmanami, chyba że w sensie socjologicznym, ale są nihilistami i konsumpcjonistami. Tak jak my. Ale cieszą się haniebną bezkarnością, którą sami im przyznaliśmy w imię tej samej abstrakcyjnej ideologii praw człowieka, dla której pozwoliliśmy ich ojcom na masowy wjazd do kraju. Co więcej, przy nieustannym i uporczywym błogosławieństwie modernistycznego duchowieństwa katolickiego, które od sześćdziesięciu lat pozostaje na przywódczych stanowiskach w Kościele.
Dobrobyt materialny i prawa człowieka. Czyli „społeczeństwo otwarte” – społeczeństwo bez więzi, bez autorytetów, bez porządku, w którym nic nie ma pierwszeństwa przed jednostką, a jedyną najwyższą władzą jest ta bezosobowa, jaką jest pieniądz, wychwalana przez liberałów takich jak Popper i Dahrendorf, a dziś przez George’a Sorosa.
Centrum Mediolanu – gospodarczej i moralnej stolicy tego kraju, zostało przez trzy kolejne popołudnia oddane w ręce band maranza, które bezkarnie niszczyły i plądrowały. Gdybyśmy żyli w rzeczywistości niebędącej dystopią, minister spraw wewnętrznych Włoch powinien podać się do dymisji z powodu oczywistej niekompetencji. Podobnie jak okropny burmistrz w stylu „radical chic” miasta Mediolanu. Niestety, żyjemy w zaawansowanej liberalnej pluto-demokracji, czyli w dystopii. Więc pozostają na swoich stanowiskach.
Większość aresztowanych nieletnich została już zwolniona, bardzo niewielu pełnoletnich pozostanie w więzieniu, a jeszcze mniej zostanie skazanych przez nasze fatalne sądownictwo. Ale czyż nie jesteśmy Europą praw? – Liberté, égalité, fraternité – jak nauczają masoni i papieże posoborowi.
Zdetronizowaliśmy Pana Boga, by na Jego miejsceintronizować dobrobyt gospodarczy i prawa abstrakcyjnych jednostek.
ziesięć lat temu spotkałem się na lunchu z mężczyzną, który uparcie twierdził, że Władimir Putin jest diabolicznym przywódcą złego kraju, a Hillary Clinton jest wielką Amerykanką, która powinna zostać prezydentem.
Stało się to dwa lata po tym, jak rząd USA pod przewodnictwem Baracka Obamy, Josepha Bidena, Victorii Nuland i CIA zorganizował zamach stanu na Ukrainie w ramach wojny zastępczej z Rosją, oddając tym samym władzę neonazistom na Ukrainie.
Kiedy Rosja protestowała przeciwko próbie zamachu stanu na swojej zachodniej granicy, Waszyngton zlekceważył te obawy. Za każdym razem, gdy Rosja przez dekady narzekała na takie prowokacyjne działania, Stany Zjednoczone bagatelizowały je jako nieistotne.
Przez lata Stany Zjednoczone wspierały Ukrainę w mordowaniu rosyjskojęzycznej ludności we wschodniej Ukrainie, a kiedy Ukraina w końcu zgromadziła wojska do inwazji na Donbas, rosyjski rząd miał już dość i wysłał wojska w lutym 2022 roku, aby go bronić. W ten sposób hipokrytyczny Zachód udawał oburzenie, że to, co stworzył, w końcu obróciło się przeciwko niemu.
Rosja jest przedstawiana jako winowajca inwazji na Ukrainę. Od lat toczy się prawdziwa wojna zastępcza między USA a NATO przeciwko Rosji o Ukrainę, która staje się coraz bardziej niebezpieczna. Zagłada nuklearna staje się coraz bardziej realna, ponieważ administracja Trumpa wciąż przekracza granice i posługuje się manipulacyjnym językiem, aby ukryć fakt, że Stany Zjednoczone są siłą napędową tej wojny.
Hillary Clinton pełniła funkcję sekretarza stanu w administracji Obamy przez ostatnie pięć lat i między innymi przewodziła w akcji zniszczenia Libii przez administrację w 2011 roku. Kiedy libijski przywódca Muammar al-Kaddafi został schwytany, brutalnie torturowany i stracony bez procesu, Clinton triumfowała, śmiała się i powiedziała: „Przybyliśmy, zobaczyliśmy, on umarł”.
Jeśli to nie był znak zła, to nic nim nie jest. A jednak ten mężczyzna i jego siostra, która również była obecna na lunchu, byli wśród jej zwolenników i zamierzali na nią głosować.
Kiedy broniłem Putina i Rosji przed dążeniem USA i NATO do okrążenia Rosji wojskami, bazami i bronią jądrową, zostałem zaatakowany przez tego człowieka i jego siostrę jako złośliwy zwolennik teorii spiskowych. Uparcie twierdzili, że Putin jest szatanem, i nie mówiąc tego wprost, oskarżyli mnie o bycie sympatykiem „komunistów” – to samo stare kłamstwo, które słyszę od tych samozwańczych patriotów od lat 60., kiedy to sprzeciwiłem się wojnie USA w Wietnamie.
Od wielu lat Stany Zjednoczone i NATO rozmieszczają siły i bazy w krajach otaczających Rosję. Obejmuje to broń, którą można bardzo szybko przekształcić w broń jądrową. To tak, jakby Rosja zrobiła to samo w Meksyku i Kanadzie – a do tego dodajmy Kubę. Wiemy, jaka byłaby reakcja USA, ale kiedy Putin i jego rząd zgłosili sprzeciw, twierdząc, że narusza to wcześniejsze porozumienia i stanowi dla nas zagrożenie, został zbyty jak dziecko, które zmyśla.
Czas i propaganda odciskają swoje piętno na wielu ludziach z wiekiem, jak to miało miejsce w przypadku moich rozmówców, którzy w młodości mogli być zbulwersowani Clinton i nie głosować na nią. Jednak antyrosyjska ideologia wpajana im od młodości wzięła górę, wybuchając furią z demonicznej marionetki głęboko w ich psychice.
Oskarżyli mnie również o poparcie dla Donalda Trumpa w nadchodzących wyborach w 2016 roku, co było absurdalne, ponieważ nie głosuję na amerykańskich prezydentów, a Trump zawsze był dla mnie odrażający i niebezpieczny. Ponieważ jednak uważali Trumpa za prawą rękę Putina – jak absurdalnie twierdzili Clinton i Demokraci – myliłem się podwójnie, byłem w jakiś sposób niepatriotyczny i sympatyzowałem z „komunistami”. Były analityk CIA, Raymond McGovern, przekonująco obalił aferę „Russiagate”.
Dla niej Putin był strasznie zły i tyle, a ja broniłem diabła.
Nie przyszło im wtedy do głowy – i prawdopodobnie nadal nie przychodzi – że Trump jest zaprzysiężonym wrogiem Rosji[?? md] i wypełnia swoją rolę prezydenta USA, kontynuując zachodnie wysiłki mające na celu zniszczenie Rosji poprzez wojnę na Ukrainie, teraz pod płaszczykiem „NATOizacji” lub „ukrainizacji”, tak jak Richard Nixon zrobił to z „wietnamizacją” w Wietnamie. Wojna ta trwała pięć lub sześć lat od momentu, gdy termin ten został ukuty, by zwieść opinię publiczną. Obecna wojna z Rosją będzie przebiegać według tego samego schematu, chyba że Rosja odniesie niezaprzeczalne, miażdżące zwycięstwo lub wybuchnie wojna nuklearna, w którym to przypadku nie będzie już o czym mówić.
Wspominam ten incydent sprzed dekady, ponieważ w ostatnich latach stało się jeszcze bardziej oczywiste, że głęboko zakorzeniona nienawiść Amerykanów do Rosji jest silniejsza niż kiedykolwiek i że rząd USA, niezależnie od tego, kto jest prezydentem, będzie kontynuował swoje wysiłki na rzecz zniszczenia Rosji. Nie ma znaczenia, jakie zmiany zaszły w Rosji od upadku Związku Radzieckiego, czy od zakończenia wspieranej przez USA prezydentury Borysa Jelcyna w latach 90., która wyrządziła krajowi tak wiele szkód.
Klasa rządząca w USA pragnie jedynie całkowitej kontroli nad Rosją. Tak jak w latach 60., kiedy demokratyczny prezydent Lyndon Johnson otwarcie zaatakował Wietnam, a republikański prezydent Richard Nixon kontynuował to pod propagandowym płaszczykiem „wietnamizacji” [obaj zostali wybrani jako „kandydaci pokojowi”], tak samo zmiana nastawienia z Bidena na Trumpa ma na celu wprowadzenie w błąd.
Kiedy ten człowiek oskarżył mnie o wspieranie Trumpa, był doskonałym przykładem krótkowzrocznych Amerykanów zatrutych przez lata antyrosyjskiej propagandy – jak opisuje to Jacques Ellul w swojej klasycznej książce Propaganda :
Nie wolno pozwalać jednostkom na regenerację, przegrupowanie sił ani pozostawanie nietkniętymi przez propagandę przez stosunkowo długi czas, ponieważ propaganda nie jest magiczną różdżką. Polega na powolnym, stałym warunkowaniu. Tworzy przekonania i posłuszeństwo poprzez niedostrzegalne wpływy, które stają się skuteczne dopiero poprzez ciągłe powtarzanie. Musi stworzyć dla jednostki spójne środowisko, z którego nigdy nie będzie mogła uciec. Aby uniemożliwić jej znalezienie zewnętrznych punktów odniesienia, chroni ją, cenzurując wszystko, co może napływać z zewnątrz. Powolne budowanie odruchów i mitów, środowiska psychologicznego i uprzedzeń, wymaga bardzo długotrwałej propagandy.
Dla wielu Amerykanów właśnie to oznaczało antyrosyjską propagandę.
Wspominam o tym incydencie również dlatego, że niedawno odbyłem krótką rozmowę z siostrą tego mężczyzny, która upierała się, że Ukraina pod rządami Zełenskiego słusznie walczy z Rosją. Kiedy zasugerowałem, że nie zdaje sobie sprawy z długiej historii wysiłków USA zmierzających do zniszczenia Rosji, zareagowała irytacją, a rozmowa nagle się zakończyła – tak jak dekadę wcześniej.
Ludzie nie lubią słyszeć, że nie odrobili pracy domowej i padli ofiarą propagandy. Powinni przeprowadzić badania, aby dojść do uzasadnionych wniosków. Ale przeciętny obywatel nie chce prowadzić badań; woli wyciągać wnioski na podstawie mediów korporacyjnych, które są narzędziami propagandy klasy rządzącej. A te media prezentują ogromny kalejdoskop informacji wyrwanych z kontekstu historycznego, wirujących w ich umysłach, gdy znikają na ekranach ich cyfrowych gadżetów – „jak obraz pointylistyczny”, by użyć słów Ellula. Napisał to już w 1965 roku.
Amerykańskie umysły są zatruwane nastrojami antyrosyjskimi od bardzo dawna. Osiągnęły one niemal rozmiary teologiczne. Sięgają one nawet czasów sprzed pierwszej zimnej wojny. Można by powiedzieć, że jesteśmy w trakcie drugiej zimnej wojny, ale być może trafniejsze byłoby stwierdzenie, że pierwsza nigdy się nie skończyła. Mity są uporczywe, a diabelnie podsycane lęki przed złymi Rosjanami i Chińczykami są głęboko zakorzenione w amerykańskiej psychice. Mężczyzna i jego siostra, oboje po siedemdziesiątce, są tego dobrym przykładem.
W sercu tego nadmiaru słów leży jego przeciwieństwo – złudzenie, że Stany Zjednoczone, jako błogosławiony i dobry kraj, mają boską misję szerzenia „demokracji” i „wolności” na całym świecie, jak oświadczyła Hillary Clinton podczas kampanii prezydenckiej w 2016 r., mówiąc: „Jesteśmy wielcy, ponieważ jesteśmy dobrzy ”, a jak powiedział George W. Bush w 2004 r., „Jak pokolenia przed nami, mamypowołanie spoza gwiazd, aby stanąć w obronie wolności”.
Takie deklaracje mogły spotkać się jedynie z sarkastycznym śmiechem niezliczonych ofiar, które zostały „wyzwolone” i „zdemokratyzowane” przez brutalnych przywódców USA. Jednak ta dualistyczna kosmologia polityczna – boskość kontra demoniczność – jest tak głęboko zakorzeniona w mitycznej kulturze amerykańskiej, że możemy być pewni: kiedy nadarzy się kolejna okazja – a nadarzy się – zostanie wykorzystana do uzasadnienia agresji USA przeciwko Rosji i „złemu” Putinowi.
Nie trzeba gloryfikować Rosji czy byłego Związku Radzieckiego i ich przywódców, ani też wahać się krytykować ich działań, aby zauważyć, jak bardzo manichejska mitologia USA wypacza prawdę.
Profesor Michel Chossudovsky, kierujący Global Research w Montrealu w Kanadzie, wiele zrobił, aby uświadomić społeczeństwu długotrwałą, wrogą nienawiść Stanów Zjednoczonych i Zachodu do Rosji. Oto jego krótkie podsumowanie historii wojen prowadzonych przez Stany Zjednoczone przeciwko Rosji i Związkowi Radzieckiemu. Zawiera ono również podsumowanie amerykańskiego projektu mającego na celu zmiecenie Związku Radzieckiego z mapy: 204 bomby atomowe, 66 miast. (15 września 1945 r.). [?? md]
Ta ostatnia propozycja, sformułowana w czasie, gdy Stany Zjednoczone i Związek Radziecki były sojusznikami w walce z nazistowskimi Niemcami, pokazuje skalę nihilistycznej nienawiści skierowanej do tego kraju. Ten strach i nienawiść odegrały od tamtej pory kluczową rolę w amerykańskiej propagandzie i stopniowo zatruły stosunek Amerykanów do Rosji i jej przywódców. Dlatego też Putin jest postrzegany przez wielu jako wcielony diabeł, mimo że oczywistym agresorem od dawna są Stany Zjednoczone.
Ale gdy mity kontrolują umysły, fakty przestają mieć znaczenie. Krótkowzroczne masy, zatrute długotrwałą propagandą, nienawidzą Rosji bardziej niż wojny i dopóki nie zdołają przełamać czaru, pod którym są trzymane, będą gotowe zaryzykować wojnę nuklearną dla swoich przywódców, aby pokonać „satanistycznego” Putina.
Jeśli ignorancja jest siłą, to przywołanie obcych diabłów oferuje „zbawienie”.
W swoim wykładzie na Forum Wschód-Zachód w Stambule 26 września 2026 roku dziennikarz, autor i komentator polityczny Thomas Fazi stwierdził , że jego zdaniem kraje europejskie rażąco podważyły swoje fundamentalne interesy gospodarcze i bezpieczeństwa, szczególnie w związku z wojną na Ukrainie.
Argumentował, że można to wytłumaczyć jedynie wasalizacją kontynentu, czyli jego podporządkowaniem interesom transatlantyckim w procesie trwającym od II wojny światowej. Fazi podkreślił, że NATO funkcjonuje bardziej jako aparat kontroli kontynentu niż organizacja obronna, podczas gdy Unia Europejska stanowi polityczne ramię tego imperialistycznego porządku. =======================================
Wykład został wygłoszony w języku angielskim i można go obejrzeć tutaj z niemieckimi napisami.
Wykład inauguracyjny Thomasa Faziego odbył się w ramach III Panelu Dyskusyjnego „Europa poza UE i jej filozoficzne podstawy – Atlantyzm, Eurazja i strategiczna autonomia” na Forum Wschód-Zachód w Stambule, 26 września 2026 r. Transkrypcja jest dostępna tutaj w języku niemieckim.
Europa, kontynent okupowany
Moje wystąpienie na pierwszej edycji Forum Wschód-Zachód w Stambule
THOMAS FAZI, 14 PAŹDZIERNIKA 2026
Oto transkrypcja przemówienia, które wygłosiłem 26 września podczas pierwszej edycji Forum Wschód-Zachód w Stambule. Argumentowałem w nim, że kraje europejskie rażąco podważyły swoje fundamentalne interesy gospodarcze i bezpieczeństwa, szczególnie w związku z wojną na Ukrainie, i że można to wytłumaczyć jedynie wasalizacją kontynentu – czyli jego podporządkowaniem interesom transatlantyckim w wyniku procesu trwającego od czasów II wojny światowej. Podkreśliłem, że NATO funkcjonuje bardziej jako aparat kontroli kontynentu niż organizacja obronna, a ponadto wskazałem, że Unia Europejska funkcjonuje jako polityczne ramię tego imperialistycznego porządku.
Chciałbym rozpocząć swoje wystąpienie od komentarza, który profesor Panda wygłosił dziś rano, mówiąc o odrodzeniu się interesu narodowego. Dało mi to wiele do myślenia; choć dotyczy to wielu krajów na całym świecie, moim zdaniem istnieje jeden istotny wyjątek od tej reguły. Tym istotnym wyjątkiem jest Europa.
Patrząc na kroki, jakie kraje europejskie podjęły w ostatnich latach w polityce gospodarczej, bezpieczeństwie, geopolityce, a zwłaszcza w związku z wojną na Ukrainie, nie sposób stwierdzić, że kraje te realizowały swoje interesy narodowe – niezależnie od tego, jak szeroko można by zdefiniować to pojęcie. Kraje europejskie systematycznie podważały swoje podstawowe interesy gospodarcze, interesy bezpieczeństwa i interesy geopolityczne. Nasuwa się zatem oczywiste pytanie: dlaczego? Moim zdaniem istnieją dwa możliwe wyjaśnienia.
Jedno z możliwych wyjaśnień jest następujące: europejscy przywódcy państw i rządów byli w błędzie; działali lekkomyślnie. Pomimo wszystkich niezbitych dowodów przeciwnych, dążyli – i nadal dążą – do tego, co uważają za leżące w interesie narodowym swojego kraju. Gdyby nie dało się przewidzieć konsekwencji tej polityki, taka możliwość mogłaby być realna. Jednak w żadnym wypadku tak nie było. Na przykład oczywiste było, że zerwanie relacji z tanim rosyjskim gazem byłoby katastrofalne dla Europy.
Wielu z nas, w tym ja, pisało o tym już w lutym lub marcu 2022 roku. Nie przewidzieliśmy tego, bo byliśmy jasnowidzami, ale dlatego, że było to oczywiste. Równie oczywiste było, że Ukraina, nawet przy wsparciu NATO, nie miała szans na militarne pokonanie Rosji; a zatem równie oczywiste było, że dążenie do maksymalistycznego, czysto militarnego rozwiązania konfliktu byłoby katastrofą dla Europy, nie tylko pod względem gospodarczym, ale i bezpieczeństwa. Dotyczyło to oczywiście tym bardziej samej Ukrainy.
Wielu z nas mówiło to od samego początku. Jeśli więc nie założymy, że europejscy przywódcy byli zbyt głupi – a niektórzy z nich niewątpliwie są – by dostrzec tę oczywistą dla wielu obserwatorów rzeczywistość, a mianowicie, że ta polityka jest ewidentnie sprzeczna z interesami Europy, i nie uświadomimy sobie, że trzymanie się jej tylko pogorszy sprawę, musimy rozważyć inne możliwe wyjaśnienie: że europejskie elity od dawna nie realizują ani interesów narodowych swoich krajów, ani zbiorowych interesów Europy jako całości.
Innymi słowy, klasyczne podejście realistyczne, które zakłada, że wszystkie państwa dążą do obrony i maksymalizacji swoich interesów w kwestiach gospodarczych, militarnych i podobnych, wydaje się nie mieć zastosowania do Europy. Z tej perspektywy teoretycznej, obrany przez Europę kurs pozostaje całkowicie irracjonalny. Potrzebujemy zatem innych ram pojęciowych, aby zrozumieć politykę europejską; i uważam, że najbardziej użytecznym w tym przypadku podejściem jest „wasalizacja”.
Mówiąc wprost: Europa – a mam tu na myśli praktycznie wszystkie kraje UE i cały brukselski establishment – została przejęta przez transnarodową elitę transatlantycką, której w najmniejszym stopniu nie interesują konkretne interesy własnych krajów, a w rzeczywistości kieruje się zupełnie innymi interesami: interesami prywatnymi, czyli interesami małej oligarchii – dziś przede wszystkim interesami transnarodowych kręgów finansowych i struktur wojskowo-przemysłowych – a także interesami zagranicznymi, mianowicie interesami imperialnego jądra w Waszyngtonie (i, jako produkt uboczny, Izraela).
Jak więc doszliśmy do tego punktu? Niewątpliwie jest to wynik bardzo długiego procesu, który rozpoczął się zaraz po zakończeniu II wojny światowej. Stany Zjednoczone uznały wówczas Europę za jeden z filarów swojej strategii globalnej dominacji. Aby ugruntować amerykańską potęgę na całym świecie, Europa musiała być pod kontrolą gospodarczą, militarną, a nawet kulturową. Od II wojny światowej Europa znajduje się pod faktyczną okupacją wojskową USA. Chociaż minęło osiemdziesiąt lat od zakończenia wojny, na kontynencie nadal stacjonuje prawie 100 000 amerykańskich żołnierzy. W całej Europie nadal istnieje około 30 strategicznych baz amerykańskich. Według oficjalnej narracji, ich celem jest ochrona. Przed kim? Przed Rosją, która nie stanowi realnego zagrożenia dla Europy?
W rzeczywistości twierdzę, że sama Rosja nie stanowiła realnego zagrożenia w latach zimnej wojny. Zagrożenie to było w rzeczywistości w dużej mierze sfabrykowane i rozdmuchane przez samo NATO. Oczywiście NATO nigdy nie miało na celu obrony Europy. Jego głównym celem zawsze było utrzymanie Europy pod kontrolą, zapewnienie, że kontynent pozostanie podporządkowany strategicznym interesom USA i globalne promowanie amerykańskiej potęgi. Było to prawdą wtedy, a tym bardziej jest prawdą dzisiaj. Dziś NATO nie tylko dba o to, aby Europa pozostała sprzymierzona z interesami USA – a wojna między Rosją a Ukrainą jest tego najbardziej oczywistym przykładem – ale także służy promowaniu amerykańskiej potęgi na całym świecie. Niedawno sekretarz generalny NATO Mark Rutte, znany z tego, że mówi to, co przemilczane, oświadczył, że z amerykańskich baz w Europie wykonano 5000 lotów bojowych w celu wsparcia amerykańsko-izraelskiej agresji na Iran.
Europa jest zatem w pełni współwinna tego ataku na Iran, pomimo potępienia niektórych polityków. W rzeczywistości Europa stanowi istotną część infrastruktury logistycznej amerykańskiej potęgi militarnej, umożliwiając jej działania zarówno na wschód, w kierunku Rosji, jak i na południe, w kierunku Bliskiego Wschodu. Wszelkie rozmowy o „NATO 3.0” lub narracje o tak zwanym konflikcie między Europą a USA są zatem jedynie teatrem. Wręcz przeciwnie, NATO 3.0 jeszcze bardziej wzmocni podporządkowanie Europy temu „sojuszowi”.
NATO było oczywiście tylko jednym z instrumentów. Amerykański aparat bezpieczeństwa narodowego nawiązał również niezwykle bliskie więzi z aparatami bezpieczeństwa państw europejskich. Oczywiście, Stany Zjednoczone od dawna sprawują ogromną kontrolę gospodarczą, technologiczną i finansową nad kontynentem. Ugruntowały również ogromną hegemonię kulturową i ideologiczną na kontynencie – nie tylko poprzez kulturę popularną, ale także poprzez anglojęzyczne media, transatlantyckie think tanki i pozorne „organizacje pozarządowe”. Jest jeszcze jeden, ostatni instrument, często pomijany, ale moim zdaniem kluczowy: sama Unia Europejska.
Unia Europejska od dawna była przedstawiana jako potencjalna przeciwwaga dla amerykańskiej potęgi, ale nigdy tak nie funkcjonowała. W rzeczywistości zawsze była kluczową dźwignią, która przykuła Europę do transatlantyckiego systemu NATO pod przewodnictwem USA; skutecznie działała jako polityczne ramię NATO. Sytuacja ta jest szczególnie widoczna obecnie pod rządami Ursuli von der Leyen, która poczyniła nadzwyczajne wysiłki, aby zjednać interesy krajów europejskich z interesami USA, nawet wbrew woli niektórych rządów europejskich.
Dziś stoimy na niezwykle niebezpiecznym progu. Poprzez Unię Europejską, instytucję strukturalnie niedemokratyczną, transatlantyckie NATO zapewniło sobie całkowitą dominację gospodarczą i polityczną nad krajami europejskimi. Kraje te w żadnym wypadku nie są suwerennymi państwami; a zatem nie są również demokratyczne, o ile suwerenność jest warunkiem koniecznym samorządności narodu. Ta sytuacja dodatkowo komplikuje możliwość dokonania zmian systemowych poprzez wybory.
Podsumowując, mogę śmiało powiedzieć, że Europa jest pod wieloma względami kontynentem okupowanym. Dlatego pytanie, w jaki sposób narody Europy mogą uwolnić się od systemu transatlantyckiego i osiągnąć dekolonizację, jest być może kluczowym pytaniem, przed którym stoi dziś kontynent.
Oczywiście, problemy Europy sięgają dalej niż tylko dojście Ameryki do globalnej potęgi. Sedno problemu tkwi w głęboko zakorzenionej wrogości, jaką europejskie elity gospodarcze i polityczne żywią od wieków wobec demokracji i klasy robotniczej. Kiedy dziś używamy terminu „liberalna demokracja”, zakładamy, że demokracja spontanicznie wyłoniła się z liberalizmu. To bezczelne kłamstwo. Wszyscy wielcy myśliciele liberalni przeszłości byli przeciwni demokracji – to znaczy demokracji masowej, rozumianej jako porządek polityczny, w którym każdy ma równy głos.
Demokracja, którą sobie wyobrażali, była demokracją klas posiadających, klas kapitalistycznych. W rzeczywistości masowa demokracja została osiągnięta w dużej mierze dzięki często krwawym zmaganiom klasy robotniczej i ruchu socjalistycznego. W tym tkwi główny problem. Narody Europy zawsze musiały toczyć zaciętą walkę z własnymi elitami.
Mamy jedne z najgorszych elit na świecie. Nie tylko lekceważą dobrobyt mieszkańców Globalnego Południa, ale także dobrobyt swoich własnych obywateli, mieszkańców Europy. Właśnie dlatego Europa, od przeszłości do współczesności, jest uwikłana w przemoc, konflikty polityczne i walkę klas. Nawet w „złotym wieku” zachodniego kapitalizmu po II wojnie światowej, masowa demokracja była naznaczona intensywnymi konfliktami. Jestem Włochem: mój kraj był areną masowych fal przemocy politycznej w latach 70. i 80. XX wieku.
Podobna dynamika miała miejsce w Niemczech, Francji i wszystkich głównych krajach europejskich. I to właśnie ten okres uważa się za rozkwit masowej demokracji; i pod wieloma względami tak było – to właśnie w tych dekadach osiągnięto największe korzyści społeczne i gospodarcze dla mas w Europie – ale korzyści te nie były wyłącznie wynikiem wyborów, ale także masowych mobilizacji i niezwykle intensywnych, często gwałtownych, konfliktów politycznych. Moim zdaniem ten obraz ujawnia znacznie głębsze sedno problemu. Prawa zdobyte w okresie powojennym nie zostały po prostu przyznane ludziom; były one wynikiem faktu, że zorganizowanej sile klasy robotniczej, szerokich mas, udało się w krótkim okresie historycznym wyrwać część władzy zorganizowanej sile kapitału – nawet jeśli były to zawsze względne osiągnięcia.
Problem polega na tym, że fundament – konkretne warunki materialne – który umożliwił masową demokrację, pod wieloma względami zniknął. Zakłady masowej produkcji i duże fabryki, w których robotnicy się gromadzili i organizowali, już nie istnieją. W konsekwencji, strukturalne i materialne warunki, które dały początek masowej demokracji, w dużej mierze zniknęły. Poza kwestią uwolnienia się od imperialnego nadzoru USA – co oznacza również demontaż UE – drugim kluczowym pytaniem jest: jak możemy przywrócić demokrację i wyrwać część władzy i kontroli z rąk elit politycznych i gospodarczych, skoro materialna podstawa, na której osiągnęliśmy te osiągnięcia w przeszłości, już nie istnieje? Nasze elity działają teraz całkowicie bez kontroli właśnie dlatego, że nie ma już realnej przeciwwagi, która mogłaby im się przeciwstawić. To jest sedno sprawy.
============================
Mylisz się, młodzieńcze. Jesteś bardzo krótkowzroczny i nieoczytany. Poczytaj coś głębszego o Historii, np. Konecznego „Cywilizację bizantyńską”. Tam o Aleksandrze, uznającym się za „wielkiego” i klęsce jego „cywilizacji dla Wszystkich”. Musiała upaść, bo była sztuczna.
Europa została zaatakowana głębiej. Niszczą jej cywilizację łacińską, a wbijają anty-cywilizację – wymyśloną, sztuczną, diabelską. Mirosław Dakowski
Za dwa tygodnie w USA odbędą się wybory do obu izb amerykańskiego parlamentu, które zadecyduję o tym, czy Donald Trump zachowa swoją władzę, lub czy uwikła się w przepychanki z Kongresem i Senatem. Może też dojść do procesu odwołania go ze stanowiska prezydenta. Patrząc na wyniki sondaży, przeciwnicy Trumpa nie powstrzymują swojej radości. Zapewne cieszy ich powrót do starych i wypróbowanych praktyk takich jak: otwarcie granic Stanów Zjednoczonych, powrót na łono WHO, wspieranie szaleństwa klimatycznego oraz 1001 płci – bo zapewne od tego czasu wzrosła już ich liczba do wyboru dla dewiantów. Na to będą musieli, tak czy siak, poczekać dwa lata, ponieważ J.D. Vance, który objąłby po sukcesie impeachmentu Trumpa prezydenturę USA, jest bardziej radykalny niż sam Trump.
Na krótko przed listopadowymi wyborami Trump przypomniał sobie o własnych sukcesach z pierwszych miesięcy ubiegłego roku, kiedy wspólnie z Elonem Muskiem wypowiedzieli wojnę głębokiemu państwu. Wojna trwała 4 miesiące. W efekcie jej Elon Musk wyleciał z hukiem z Białego Domu i Trump przyczaił się, zawieszając swoją otwartą wojnę z globalistami.
Co prawda Jeffrey Epstein popełnił „samobójstwo” 10 sierpnia 2019 roku, czyli przed kampanią oszukanych na wielką skalę wyborów prezydenckich (Biden kontra Trump), ale kompromitujące materiały pozostały nie tylko w Tel Awiwie. Tak tłumaczę wycofanie się Trumpa z drogi otwartej wojny przeciwko globalistom.
DOGE był symbolem walki z korupcją i sprzeniewierzaniem olbrzymich pieniędzy pochodzących z podatków. Była to ostatnia i jak widać nieudana próba doprowadzenia do ładu upadającej gospodarki i dolara USA. Kryzysu, o którym ciągle piszę na tym blogu i który nadal jest jakimś cudem powstrzymywany, musi prędzej czy później nastąpić. Tego procesu nie powstrzyma żaden DOGE. Najważniejsze jest to, kto będzie ten kryzys opanowywał i przywracał nowy, przyszły system finansowy na świecie.
Zaboli to wszystkich, także globalistów, którzy od dawna już snują plany przejęcia władzy nad światem z wykorzystaniem zapaści dotychczasowego świata finansów. Bogaci co prawda potrafią zabezpieczyć swoje majątki – biedni nie muszą zabezpieczać swojego niedostatku, ten z pewnością się znacznie pogłębi.
Trochę za wcześnie na noworoczne życzenia, ale…
Amerykańscy podatnicy finansowali projekty infrastrukturalne, działania na rzecz zapobiegania konfliktom oraz programy zdrowotne. Poszczególni wykonawcy i przedstawiciele organizacji pozarządowych przekształcali te środki w prywatne źródła dochodów. W przypadku projektu dotyczącego pakistańskiej sieci energetycznej nawet wewnętrzne sygnały ostrzegawcze nie zdołały powstrzymać sfałszowanych płatności. W Mali pracownicy skarżyli się na brak wypłat wynagrodzeń. W innej organizacji oszuści pobierali środki publiczne za usługi, których nikt nie wykonał.
O sile zamiłowania Trumpa do praworządności, świadczy intensywne śledztwo oraz liczba zatrzymanych oskarżonych o przestępstwa udokumentowane w aktach Epsteina. Gdybym był wyborcą w USA, to oddałbym głos na republikańskiego kandydata, przy czym sprawdziłbym wcześniej jego powiązania z AIPAC – izraelskim lobby. Dlaczego? Ponieważ Trump ze wszystkimi wadami i także zbrodniami (morderstwa rybaków) stał się przysłowiowym piaskiem w trybach Deep State. Nieważne, czy jego motywy są natury materialnej. W to akurat wątpię – dorabia się jak każdy prezydent tak przy okazji.
Rozbrajająco szczera odpowiedź Żeleńskiego na pytanie: jak wyobraża sobie swoją przyszłość?
Do wojny w Iranie doszłoby niezależnie od tego, kto jest prezydentem USA. Ta decyzja zapadła w stolicy okupanta Palestyny. W żadnym wypadku nie usprawiedliwiam Donalda Trumpa za niewątpliwe przestępstwa. Jednak wygrana demokratów wcale by tych zbrodni nie zmniejszyła, a nasi najwięksi wrogowie – globaliści – pozbyliby się najgroźniejszej dla nich przeszkody w uszczęśliwianiu naszego świata ich technokratyczną wizją przyszłości.
Trump jest jak na razie jedyną przeszkodą dla globalistów. Nawet jeśli nie walczy z nimi całą mocą i na przykład pozwala na aplikowanie pseudo-szczepionek mRNA lub jest zainteresowany użyciem technologii firmy Palantir.
Pewnie wolelibyście poczekać na przybycie Donalda Wielkiego (aluzja do historycznej postaci Aleksandra III Macedońskiego), który mieczem rozwiąże węzeł gordyjski zawiązany przez bagniste struktury ciemnej strony naszego świata? Właśnie go macie i nie podobają się wam niekonwencjonalne metody nowego władcy. Macie rację – mnie też się one nie podobają. Tylko jak można konwencjonalnymi metodami pozbyć się niemożliwą do rozwiązania tradycyjnym sposobem, gmatwaninę korupcji, oszustw i zbrodni – czyli Deep State?
Autor artykułu Marek Wójcik Mail: worldscam3@gmail.com
