Niekontrolowane wybuchy wściekłości mężczyzny, który obecnie szaleje w Białym Domu, przywodzą na myśl niemieckiego „Największego Feldmarszałka wszech czasów”, podobnie jak otwarte groźby ludobójstwa przeciwko Iranowi wygłaszane przez Trumpa.
Artykuł opiniotwórczy Rainera Ruppa .
Gdy wojna z Iranem przeradza się w katastrofalny chaos, Donald Trump pojawia się w stanie skrajnej paniki – człowiek, który rozpoczął wojnę z czystej żądzy władzy, a teraz nie widzi wyjścia z sytuacji. Nikt nie przychodzi mu z pomocą. Zamiast tego błąka się po swoim Trump National Golf Club w Wirginii, gdzie nadal zgarnia zyski kosztem podatników i daje upust swojej złości w mediach społecznościowych.
Albo Trump jest już w zaawansowanym stadium demencji, przez co nabyte przez niego zahamowania w kontaktach społecznych już dla niego nie istnieją. Albo jest w stanie paniki, ponieważ zaczyna zdawać sobie sprawę, że został wrobiony przez swojego rzekomo najlepszego przyjaciela Netanjahu w sprawie ataku na Iran. Coraz częściej złośliwe głosy w amerykańskich mediach społecznościowych, w tym znane kanały dyskusyjne, sugerują, że Netanjahu miał przewagę nad Trumpem dzięki szantażującemu zdjęciu samobójczego agenta izraelskiego wywiadu Epsteina. Bo wojna Trumpa z pewnością nie leży w interesie USA.
Wojna nie zakończyła się po kilku dniach, jak obiecywał Netanjahu. Wręcz przeciwnie, już po tygodniu stało się jasne, że Trump nie będzie mógł już osiągnąć swoich celów. Sytuacja reżimu syjonistycznego w Izraelu jest zupełnie inna. Jego celem jest nie tylko trwałe zniszczenie lub osłabienie Iranu, ale także państw arabskich w regionie. I pod tym względem kalkulacje Netanjahu zdają się sprawdzać.
Dla Trumpa jednak sytuacja wygląda ponuro. Jego wojna już podzieliła lub w dużej mierze zniszczyła ruch MAGA. Nawet w jego własnym bogatym okręgu wyborczym (Mar-a-Lago) na Florydzie super-bogaci odwracają się od niego. Dzieje się tak, ponieważ Demokrata niedawno wygrał wybory lokalne – po wielu dekadach republikańskiej dominacji.
Trump może powoli zaczynać rozumieć, że jego zbrodnicza, agresywna wojna przeciwko Iranowi, prowadzona po stronie reżimu syjonistycznego, nie tylko będzie go kosztować prezydenturę, ale może go również zaprowadzić do więzienia. I nikt nie przychodzi mu z pomocą. W niedzielę na zdjęciach widać było Trumpa błąkającego się po National Golf Club w Wirginii, by później dać upust swojej furii przeciwko wszystkiemu, co irańskie, przed dziennikarzami i na swoim kanale medialnym „TruthSocial”.
Retoryka, którą stosuje, to przerażająca mieszanka sprzeczności, wulgarnej histerii, religijnej kpiny i otwartych gróźb zagłady narodu irańskiego. Trump, który jeszcze niedawno twierdził, że Cieśnina Ormuz nie interesuje ani jego, ani USA – „Nie potrzebujemy cieśniny. Po co miałaby być potrzebna? Mamy całą ropę” – teraz krzyczy jak szaleniec, zwłaszcza w chrześcijańskie święta wielkanocne: „Chwała Allahowi! Otwórzcie tę przeklętą Cieśninę [Ormuz], wy szalone [irańskie] dranie, bo inaczej spadnie na was piekło. Tylko poczekajcie!”
Kilka godzin później znowu zagroził zniszczeniem całej infrastruktury w Iranie:
„Wtorek będzie dniem elektrowni i dniem mostów razem wziętych – wszystko w Iranie. Nigdy wcześniej coś takiego się nie zdarzyło”.
I dalej:
„Jeśli natychmiast nie zaczną negocjować, spadnie na nich piekło”.
Zapowiedziany koniec terminu, który był już dwukrotnie przedłużany – pierwotnie wyznaczony na godzinę 10:15 czasu wschodniego tego samego dnia – został nagle przesunięty na „wtorek, godzinę 20:00 czasu wschodniego”. Klasyczny ruch Trumpa: najpierw chwali się, że Cieśnina Ormuz jest nieistotna, a potem wścieka się, bo pozostaje zamknięta.
Jego groźby stają się coraz bardziej dosadne. Powiedział reporterce Rachel Scott, dosłownie: „Jeśli nie dojdzie do porozumienia, wysadzimy cały kraj w powietrze”. Zapytany, czy pozostały jeszcze jakieś tabu, odpowiedział lakonicznie: „Bardzo niewiele”. Wtedy jego jawna fantazja o zagładzie staje się oczywista: „Żaden zdrowy na umyśle naród nie zniósłby kary, która go spotka”. I wreszcie, dobitne ogłoszenie ludobójstwa:
„Jeśli nie chcą porozumienia, cały ich kraj przepadnie”.
To nie jest dyplomacja. To język człowieka, który otwarcie grozi całkowitym zniszczeniem całego kraju i jego mieszkańców. Sam Trump przyznał, że nie wiedział, czy w ogóle uda się osiągnąć porozumienie.
„Nie mam pojęcia o tych ludziach. Może jest umowa, może nie. Nie mam pojęcia o tych ludziach. Właśnie im się z nich robi aferę”. I dalej: „Żaden kraj nigdy nie oberwał tak mocno jak ten”.
Sprzeczności w jego retoryce zapierają dech w piersiach. Przed chwilą oświadczył, że amerykańskie wojska lądowe „nie są konieczne – ale niczego nie wykluczam”. Następnie rzekomo testował NATO, tylko po to, by przekonać się, że sojusznicy nie chcą w tym uczestniczyć – co przyjął ze wzruszeniem ramion: „Chciałem ich przetestować. Powiedziałem, że będę zadowolony, jeśli dołączycie. A oni powiedzieli: Cóż, nie możemy tego zrobić. Nawet nie wywierałem na nich presji”.
Podczas gdy papież Leon XIV napominał w Wielkanoc: „Niech ci, którzy noszą broń, złożą ją. Niech ci, którzy mają siłę rozpętywania wojen, wybiorą pokój. Jezus jest Królem Pokoju, który odrzuca wojnę” i podkreślał, że Bóg nie wysłuchuje modlitw podżegaczy wojennych, ponieważ „wasze ręce są pełne krwi”, Trump kontynuował swoją tyradę szyderczymi okrzykami „Chwała Allahowi!”. Rzecznik irańskiej Gwardii Rewolucyjnej odpowiedział sucho:
„Skandalu, który dotknął oblężonego prezydenta Stanów Zjednoczonych i jego pokonaną armię, nie da się naprawić pustymi wyjaśnieniami, propagandą ani operacjami psychologicznymi”.
Trump rozpoczął wojnę. Teraz odmawia poniesienia gorzkich konsekwencji i wycofania się z Iranu. A Iran się nie poddaje; rynki finansowe się załamują, armia amerykańska ponosi ciężkie straty w nieudanej operacji specjalnej pod Isfahanem w Wielkanoc (zniszczono jedenaście samolotów), a świat w oszołomionym milczeniu obserwuje, jak ten pozornie szalony przywódca rzuca coraz to nowe terminy i coraz brutalniejsze groźby.
Jego retoryka zdradza głęboką panikę i utratę kontroli. Myli siłę z krzykiem, dyplomację z obelgami, a strategiczne myślenie z młodzieńczą wrzawą. Groźba „wysadzenia całego kraju w powietrze” nie jest strategią negocjacyjną, lecz otwartym ogłoszeniem ludobójstwa na suwerennym narodzie. Prezydent powszechnie uważany za oszusta i przestępcę grozi teraz całemu narodowi całkowitą zagładą.
Każdy, kto wciąż wątpił, że ten człowiek stanowi zagrożenie dla pokoju na świecie, przekona się, że jego własny język stanowi ostateczny dowód. Amerykańskie media i samozwańcze media wysokiej jakości w Europie i Niemczech mają obowiązek wreszcie nazwać tę hańbę po imieniu: z moralną jasnością i bez żadnych upiększeń. Ci, którzy milczą w obliczu gróźb Trumpa o zbrodniach przeciwko ludzkości, stają się współwinni.
Minister rządu PiS Zbigniew Rau wręcza rabinowi Stamblerowi z Chabad Lubawicz odznaczenie Bene Merito, 2015 r.
Słynny, acz niesławny i nieszczęsny list Komisji Episkopatu Polski po raz kolejny spowodował rozłam w Kościele, powodowany przez samą hierarchię, część bowiem biskupów i księży odczytała list, a część nie.
Można przypuszczać, że to był jeden z wielu celów tej operacji. Tym razem jednak należy się cieszyć z tego rozłamu, oznacza on bowiem, że są w polskim Kościele i biskupi, i księża, którzy nie podzielają żydowskich afiliacji arcybiskupa Rysia i jego akolitów. List wywołał również lawinę komentarzy, niezwykle krytycznych, będących zbiorowym okrzykiem bólu i oburzenia.
Gdyby jednak tego nie było, wielka hańba spadłaby tak na polski Kościół, jak i na polski naród. Agenci hasbary i Mossadu, ulokowani w strukturach przekonali się, że ich dzieło przejmowania polskiego Kościoła i narodu napotyka rosnący opór. Tym bardziej, że najnowsza haniebna zdrada pokazała, kto jest wrogim agentem i zdrajcą. Jak cenna to wiedza, jak wdzięczni za to winniśmy być Judaszom, że się pokazali!
Chciałbym się skupić właśnie na takich postaciach, które swoimi osobami firmują to, co z naszego punktu widzenia mogłoby być okrzyknięte judaszyzmem, natomiast z ich perspektywy jest działaniem słusznym, właściwym, pożądanym i prawym. Kilka postaci podręcznikowych, by nie rzec pomnikowych, wybrane persony wybitne z całego grona tych, którzy zgodzili się wziąć udział w Tikkun Olam – wielkiej przebudowie świata na poziomie Polski. Postaci to szczególne, zapisują się bowiem ognistymi zgłoskami na pergaminie cyrografu. Wybieram je subiektywnie, kierując się emocją, aby pokazać moim rodakom proces, który zniekształca ich życie. zaiste, wielce wybitni to agenci zmian Polski i Polaków.
Jest zatem znany dziennikarz i komentator, autor książek o tematyce religijnej, od wielu już lat głoszący swoje opinie na tematy ważne i najważniejsze, niejaki Tomasz Terlikowski, identyfikujący się jako katolik. Tenże nie omieszkał skomentować rzeczonego listu, potwierdzając jego treść, znaczenie i potrzebę, wskazując na główny problem w Polsce – tych, którzy ów list skrytykowali. Przyznał jednakże, że Kościół zmienił swoje nauczanie, tak samo, jak inne związki wyznaniowe, aby nie drażnić Żydów. Zawsze można liczyć na pana redaktora w kwestiach, w których polski Kościół chce zbliżyć się do świata, na pewno to poprze i potwierdzi, że jest to zgodne z tym, co Kościół nauczał zawsze, w ten sposób, że się zmieniło.
Autor książki pt. To ja,Judasz. Biografia apostoła. Pisze tam, że Judasz chciał dobrze, ale został odtrącony przez apostołów z zazdrości o jego bliską relację z Mistrzem, a potem oskarżony o zdradę. Jezus zaś wcale go nie potępił, ale uważał za przyjaciela. W listopadzie 2025 r. pan Terlikowski odwiedził kielecką lożę masońską Michał Karaszewicz-Tokarzewski, gdzie wygłosił odczyt pt. „Szaweł przed Damaszkiem. Co naprawdę się wtedy wydarzyło?”, traktujący o tym okresie życia św. Pawła, gdy przed nawróceniem jako Szaweł prześladował chrześcijan. Tak oto dokonuje się zbliżenie do Żydów, protestantów i masonów.
Od kilku lat kraj nasz doświadcza niezwykłych przeżyć duchowych dzięki „charyzmatycznemu ewangelizatorowi” Marcinowi Zielińskiemu. Ów młody jeszcze człowiek z dużym potencjałem rozwoju organizuje konferencje uwielbienia z modlitwami o uzdrowienie, podczas których daje świadectwo swoich przeżyć, opowiada pięknie o Jezusie i nawróceniu, uzdrawia z chorób duszy i ciała, mówi nieznanym nikomu językiem oraz przede wszystkim sprowadza Ducha, aby wypełnił wszystkich zgromadzonych i ich prowadził. Konferencje zwykle są ekumeniczne, to znaczy bywają na nich pastorzy protestanccy różnych wyznań, a niektóre modlitwy wykonuje się po hebrajsku.
To właśnie Marcin Zieliński jest jednym z agentów zmian i głównych świeckich w polskim Kościele, bardzo wspierany przez arcybiskupa Rysia. Niedawno podczas publicznej dyskusji z tradycyjnym katolikiem Dawidem Mysiorem pan Marcin Zieliński oświadczył, że protestanci są naszymi braćmi w wierze, co znaczy, że wiara katolicka została zrównana z protestanckimi wierzeniami. Kiedyś było to herezją, dziś normą. Nauczanie się zmienia. Nasz słynny charyzmatyk bywa w USA i Kanadzie, gdzie ma kontakty z tamtejszymi protestantami, którzy wysłali go do Polski, aby ją zmieniał i nawracał. Pastorzy, wyznający podobną wiarę otaczają Donalda Trumpa i prowadzą go do Trzeciej Świątyni w Jerozolimie.
Najważniejsza dziś postać polskiego Kościoła, arcybiskup krakowski i kardynał Grzegorz Ryś, otwarty jest bardzo na wszelkie denominacje protestanckie, bardzo wspierający nowe ruchy religijne w Kościele, bardzo chwalący drogę synodalną, no i przede wszystkim bardzo otwarty na Żydów. Główny promotor Dni Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce, gorący zwolennik tzw. dialogu z judaizmem, wskazany przez opinię publiczną jako autor lub sprawca słynnego listu Episkopatu. Pomysłodawca słynnej Areny Młodych, gdzie w 2021 r. odbyła się msza-niespodzianka w ramach wydarzenia „Reset”. Brzmi cokolwiek podobnie do Wielkiego Resetu Clausa Schwaba. O człowieku tym można mówić bardzo dużo lub bardzo mało, wybieram to drugie: spiritus movens tego, co się dzieje i będzie działo w polskim Kościele.
Przykład premiera rządu III RP Mateusza Morawieckiego, który jedno mówił w kraju, a drugie podpisywał w Brukseli, z najwyższym zaś ukontentowaniem pojechał zobaczyć świętego mędrca religii posthumanizmu, Żyda Yuvala Harariego. Morawiecki zastąpił Beatę Szydło na stolcu premiera pod tym tytułem, że lepiej będzie starał się o interesy polskie w Unii Europejskiej i na świecie, ze względu na swoje związki z finansjerą. I rzeczywiście, właściwy człowiek na właściwym miejscu, agent zmian, który wprowadził do Polski wiele bardzo ważnych rozwiązań strukturalnych, z których obecnie korzysta Koalicja 13 grudnia.
Następna persona ma charakter zbiorowy: wszyscy niemal prominentni politycy III RP obu pozornie zwaśnionych partii, których łączy jednak szacunek nabożny, by nie rzec bałwochwalczy do Żydów. Nie jest istotne, czy Żydzi mieszkają w Polsce, czy przyjeżdżają do Polski, czy jeździ się do nich do Izraela, czy do USA, politycy PoPisu ciągną do nich jak koty do waleriany. Zdjęć w jarmułkach aż nadto.
Wreszcie przykład najnowszy, obecnego prezydenta III RP, Karola Nawrockiego. Wielu Polaków wiązało, a część wiąże nadal z nim wielkie nadzieje jakiegoś zasadniczego przełomu w polskiej polityce i odsunięcia od władzy sił lewicowo-liberalnych. To błędny adres, nie one są sprawcą całego zepsucia, nie one stanowią grupę trzymającą władzę, nie to jest rozróżnieniem, że kogoś się określa lewicą, a kogoś prawicą.
To nie ma żadnego znaczenia, istotny jest stosunek do wpływów żydowskich w Polsce. Prezydent Nawrocki bardzo podkreśla swą patriotyczność i konserwatyzm, co nie przeszkadzało mu przyjąć poparcia od Żydów przed wyborem, spotykać się z organizacjami żydowskimi po wyborze, i polecieć na konferencję neokonserwatystów CPAC w marcu 2026 r. To cykliczne wydarzenie też jest sponsorowane przez Żydów, neokonserwatyzm w USA to ich inwestycja, a chrześcijański syjonizm wspiera odbudowę Trzeciej Świątyni.
Krótko trwała droga nadziei Polaków. Teraz się wydaje, że prezydent PiS-u kroczy drogą posłuszeństwa Żydom. Jego wypowiedź na CPAC potwierdziła, że jest zwolennikiem jedynego sojuszu Polski – z Usraelem. Już niedługo przekonamy się zatem, kim naprawdę jest Karol Nawrocki, tak, jak przekonaliśmy się, kim jest Andrzej Duda, tyle, że tym razem pójdzie szybciej.
Te wybrane przykłady ludzi religii i ludzi polityki A.D. 2026 powinny nam dobitnie pokazać, gdzie jest dziś hierarchia w Polsce i gdzie jest polityka: bratanie się z heretykami i sekowanie katolików Tradycji; zmiana Doktryny i nauczania; i nade wszystko – dialog z Żydami, który jest monologiem katolicko-żydowskim. Po stronie polityki zaś ślepe posłuszeństwo wobec Izraela i jego narzędzi, takich, jak USA i UE. Oznacza to, że w ramach dialogu wolno katolikom mówić to, czego chcą Żydzi, a Polakom wolno w swoim kraju robić to, co zgodne jest z ich polityką. I do tego to uporczywe zaprzeczanie temu, co się robi, połączone z równie uporczywym przedstawianiem się jako katolicy i patrioci.
Co ma o tym myśleć katolik, który chce pozostać katolikiem, i Polak, chcący pozostać Polakiem? Ano że polityka Judasza jest zdradą, a ludzie, którzy to robią, a nawet, którzy się temu nie sprzeciwiają są Judaszami, czyli zdrajcami. Z kim spiskuje dzisiejszy Judasz? Z tymi samymi, co tamten: z arcykapłanami i faryzeuszami. Różnica jest taka, że tamci posługiwali przy Drugiej Świątyni, ci zaś obsługują Trzecią. Współczesny Judasz polski jest więc sługą Trzeciej Świątyni, jej arcykapłanów i faryzeuszy.
I to zmienia całkowicie obraz rzeczy, gdyż nie możemy już ich postrzegać jako zwykłych zdrajców, tylko jako ludzi głęboko przepełnionych misją odbudowy Trzeciej Świątyni i panowania Izraela nad narodami. To dążenie bierze się z przymierza Boga z Abrahamem, które ustanowiło Izraela jako naród wybrany. Potem jednak Izraelici podzielili się, i część poszła za Mesjaszem Jezusem, a część go odrzuciła i wypisała się z Przymierza. Od tamtej pory narodem wybranym jest Kościół, a Żydzi o tyle, o ile przyjmą Mesjasza i nawrócą się na katolicyzm, dlatego w Tradycji w Wielki Piątek Kościół modli się za wiarołomnych Żydów, aby przyjęli Chrystusa.
Jednak dla ludzi, dla których Judasz nie jest zdrajcą, lecz apostołem, jego droga oznacza wybór dobra i cnoty. Z ich punktu widzenia to z nami jest problem, my stoimy na zawadzie, my zajmujemy miejsce na ziemi, nazwane Polin, my jesteśmy antysemitami. Dlatego trzeba nas prześladować i karać, bo sprzeciwiamy się mesjańskiemu planowi zbawienia, który polega na władzy Żydów nad światem. Dlatego rząd premiera Tuska przyjmuje Krajową Strategię przeciwdziałania antysemityzmowi i wspierania życia żydowskiego na lata 2025-2030. To kolejne potwierdzenie, że w Polin to Polacy są intruzami i stanowią problem, wszak to Słowianie, a rabin Menachem Mendel Schneerson twierdzi, że Słowian należy wyeliminować, bo nie poddają się władzy Żydów.
Jak widać, nie wszyscy, są przecież szabesgoje, tych można na jakiś czas zostawić, aby zarządzali Ukraińcami, który będą zarządzali imigrantami z Afryki, Azji i Ameryki Południowej. Doprawdy, przy tak ambitnych planach nowego zaludnienia Polacy nie są elementem koniecznym. Spójrzmy na życie i działania tych ludzi z punktu widzenia Żydów. Ci, którzy dla nas są Judaszami, dla tamtych są sługami Trzeciej Świątyni, dobrymi gojami, żyjącymi według Siedmiu Praw Noachickich, współpracującymi w Tikkun Olam – przebudowie świata, aby Izrael nad nim panował, aby zbawić ludzkość. Zaiste, to my, Polacy i katolicy stanowimy problem. I nic tu nie pomogą biadania nad upadkiem cywilizacji – albo znikniemy, albo zmienimy system polityczny w Polsce. Dopiero wtedy zakończymy hulanki Judaszy nad Polską.
Głęboka analiza Pepe Escobara i podpułkownika Daniela Davisa
W niezwykle interesującej rozmowie na konferencji „Daniel Davis Deep Dive” znany analityk geopolityczny Pepe Escobar i emerytowany podpułkownik USA Daniel Davis rzucili światło na obecną sytuację po nagłym ogłoszeniu zawieszenia broni w konflikcie między USA, Iranem i Izraelem.
To, czy zawieszenie broni doprowadzi do trwałego pokoju, czy będzie jedynie chwilowym wytchnieniem w wysoce złożonej geopolitycznej rozgrywce szachów, pozostaje całkowicie otwarte. Escobar i Davis analizują sprzeczne sygnały płynące z Waszyngtonu, rolę zewnętrznych mediatorów, takich jak Pakistan i Chiny, oraz ogromne różnice w interpretacji, które już od pierwszego dnia grożą zerwaniem całego porozumienia.
Sprzeczne komunikaty Trumpa:
Od „Zniszczenia cywilizacji” do „Złotego wieku”
Prezydent Donald Trump opublikował w ciągu kilku godzin dwa skrajnie sprzeczne oświadczenia na portalu Truth Social. Zaledwie dzień wcześniej zagroził zbombardowaniem Iranu, cofając go do epoki kamienia łupanego i unicestwiając całą cywilizację – sformułowanie, które Escobar klasyfikuje jako retoryczną eskalację „Imperium Chaosu”.
Zaledwie kilka godzin później Trump nagle powiedział o „wielkim dniu dla pokoju na świecie”. Iran miał już dość, Stany Zjednoczone miały pomóc w transporcie morskim przez Cieśninę Ormuz, wesprzeć odbudowę i zarobić „mnóstwo pieniędzy”.
Escobar postrzega to nie tylko jako typową dla Trumpa zmienność, ale także jako klasyczny przykład manipulacji narracją: Trump ani nie czyta oryginalnych dokumentów, ani nie zastanawia się nad własnymi wypowiedziami. Nagły zwrot akcji nie jest ani logicznie, ani strategicznie zrozumiały, lecz jest raczej wynikiem gorączkowych dyskusji w tle.
Ukryci architekci:
Pakistan, Chiny i dyplomacja „zagubiona w tłumaczeniu”
Prawdziwe źródło zawieszenia broni nie leży w Waszyngtonie, ale w łańcuchu dyplomatycznym, który rozpoczął się kilka dni temu w Islamabadzie. Cztery państwa muzułmańskie – Pakistan, Arabia Saudyjska, Egipt i Turcja – spotkały się, aby omówić deeskalację.
Następnie pakistański minister spraw zagranicznych udał się do Pekinu, gdzie Chiny jednoznacznie dały do zrozumienia, że przedstawione dotychczas propozycje są niewystarczające. Pekin przedstawił pięciopunktowy plan, który stał się podstawą dalszych negocjacji.
Pepe Escobar, który doskonale zna Pakistan, ponieważ przez dziesięciolecia zajmował się reportażem (zarówno przed, jak i po 11 września), podkreśla kluczową rolę tego kraju jako „posłańca”, a nie architekta.
Obecny rząd w Islamabadzie – który obalił i uwięził Imrana Khana – ma bliskie powiązania z amerykańskim kompleksem wojskowo-przemysłowym, Pentagonem i CIA. Feldmarszałek Asim Munir ma nawet numer Trumpa na szybkim wybieraniu.
Niemniej jednak sam Iran nie był bezpośrednio zaangażowany; wszystkie informacje były rozpowszechniane kanałami pakistańskimi. Escobar mówi o „epickim zdarzeniu zaginionym w tłumaczeniu”: Stany Zjednoczone opracowały 15-punktowy plan, Iran – 10-punktowy. Obie strony interpretują dokumenty zupełnie inaczej.
Chiny przekonały Teheran dopiero w ostatniej chwili, aby dał szansę rozejmowi – obietnicą „Wesprzemy cię”.
Główne konflikty:
Liban, Cieśnina Ormuz i 10-punktowe żądania Iranu
Porozumienie o zawieszeniu broni już pierwszego dnia groziło załamaniem. Pakistan od początku jasno dawał do zrozumienia, że Liban jest stroną zawieszenia broni. Sharif opublikował to publicznie na Twitterze – sugerując, że Waszyngton wyraził na to zgodę.
Mimo to, zaledwie kilka godzin później Izrael rozpoczął masową kampanię bombardowań Bejrutu, w tym w dzielnicach o wpływowych tradycjach Zachodu, takich jak Corniche. Rzeczniczka Departamentu Stanu USA Caroline Levitt potwierdziła później, że Liban nie był stroną porozumienia.
Escobar uważa to za jasny znak: Izrael – „kult śmierci w Azji Zachodniej” – nie został nawet włączony do negocjacji i zniweczył umowę już pierwszego dnia.
Jeszcze poważniejszy jest spór o Cieśninę Ormuz. Iran, z pomocą Chin, wprowadził tam alternatywny system opłat (E1) i obecnie pobiera opłaty w juanach.
Podczas gdy Trump wspomniał o pomocy USA w transporcie, Iran grozi całkowitym zamknięciem cieśniny, jeśli „zawieszenie broni na wszystkich frontach” zostanie naruszone. Escobar wyjaśnia: To oznaczałoby koniec petrodolara, jaki znamy.
Analizy Goldman Sachs ostrzegały Waszyngton od lat – ale nikt nie słuchał. Iran mógł finansować swoje reparacje wyłącznie z opłat drogowych.
Dziesięć punktów Iranu jest nie do przyjęcia dla Waszyngtonu: gwarancja nieagresji, utrzymanie kontroli nad Cieśniną Ormuz, zakończenie wszystkich wojen regionalnych, w tym z Hezbollahem, wycofanie wszystkich wojsk amerykańskich, reparacje, uznanie prawa do wzbogacania uranu, zniesienie wszystkich sankcji.
Trump później twierdził, że „nie doszło do wzbogacenia” i że Stany Zjednoczone usuwają „głęboko zakopany pył nuklearny” – choć jednocześnie przyznał, że pył ten pozostał nietknięty pod nadzorem satelitarnym od czasu ataku.
Escobar postrzega to jako ostateczne ujawnienie uzasadnienia wojny przez USA: „nieuchronna bomba atomowa” była pretekstem. Prawdziwym celem była zmiana reżimu i powstrzymanie irańskiej projekcji siły – oba te cele zakończyły się niepowodzeniem.
Rzeczywistość wojskowa kontra narracja Waszyngtonu
Trump, sekretarz obrony Pete Hegseth i generał CQ Brown przedstawili atak jako „spektakularne zwycięstwo militarne”. Twierdzili, że Iran został „zdewastowany”, gdyż 80% jego produkcji dronów i pocisków rakietowych zostało zniszczonych, a 80% jego obrony powietrznej zostało wyłączonych.
Escobar nazywa to po prostu „kłamaniem w żywe oczy”.
Większość podziemnych „miast rakietowych” (ponad 31 obiektów, wiele w odległych prowincjach, takich jak Sistan-Beludżystan) pozostaje nietknięta. Iran poinformował Stany Zjednoczone i Pakistan, że nadal posiada ponad 15 000 pocisków i 40 000 dronów – wiele z nich to zaawansowane modele zmodernizowane w Rosji, odporne na zakłócenia.
Chociaż siły powietrzne i część marynarki wojennej zostały trafione, miniaturowe okręty podwodne i rezerwy rakiet strategicznych pozostały nienaruszone.
Natomiast przemysł petrochemiczny i infrastruktura cywilna (mosty, uniwersytety, Isfahan) poniosły poważne straty – cenę, którą Iran może odbudować w dłuższej perspektywie przy pomocy Chin i Rosji.
Spójność narodowa w Iranie i rola krytyków wewnętrznych
Pomimo zniszczeń Iran przeżywa bezprecedensową jedność narodową.
Escobar opowiada o swojej długoletniej wiedzy na temat kraju: Po 47 latach najbrutalniejszych sankcji suwerenne państwo walczy praktycznie samotnie z najsilniejszą armadą na świecie – i doprowadziło do jej paraliżu.
Dotychczasowe rozbieżności w społeczeństwie (polityka gospodarcza, Republika Islamska) schodzą obecnie na dalszy plan.
Nawet były minister spraw zagranicznych Zarif został okrzyknięty zdrajcą w irańskich mediach społecznościowych, ponieważ jego artykuł w „Foreign Affairs” został odebrany jako dokument kapitulacji.
Perspektywy:
Negocjacje w Islamabadzie i główne linie geopolityczne
Rozmowy mają rozpocząć się w Islamabadzie w piątek. Iran mają reprezentować minister spraw zagranicznych Araghchi i przewodniczący parlamentu Ghalibaf.
Escobar oczekuje, że Irańczycy szczegółowo wyjaśnią swoje żądania i będą skłonni pójść na kompromis w jednej lub dwóch kwestiach (np. w kwestii reparacji poprzez opłatę za przejście graniczne w Ormuzie).
Prawdziwym pytaniem jest jednak „dobra wola” delegacji USA. Po dwóch poprzednich zdradach w trakcie negocjacji (w tym zabójstwie Najwyższego Przywódcy) zaufanie to zostało zachwiane.
Iran zdaje sobie sprawę, że jest to wojna na większą skalę, skierowana przeciwko suwerennym cywilizacjom (Iranowi, Rosji, Chinom), które kontrolują źródła energii.
Wniosek
Escobar i Davis przedstawiają ponury, ale realistyczny obraz: bez jasnych instrukcji ze strony Stanów Zjednoczonych skierowanych do Izraela, nakazujących przestrzeganie porozumienia, zawieszenie broni jest już „DOA” (dead on arrival – martwe od samego początku).
Nieracjonalni aktorzy po obu stronach – Izrael i niestabilny Trump – sprawiają, że każda prognoza jest ryzykowna.
Niemniej jednak, gdyby zawieszenie broni utrzymało się, mogłoby ono radykalnie zmienić geopolitykę regionu – wzmocniłoby Iran, osłabiło petrodolara i wprowadziło nową rolę mediatorów dla Chin i Pakistanu.
Rozmowa kończy się uświadomieniem: świat się temu przygląda, zwłaszcza kraje Globalnego Południa. Nie widzą tam „zdewastowanego” Iranu, lecz kraj, który radzi sobie pomimo wszelkich przeciwności.
Kluczowym pytaniem na nadchodzące dni pozostaje, czy Waszyngton kiedykolwiek uzna tę rzeczywistość.
Oto pierwsza mało spektakularna wiadomość: rzekome zawieszenie broni między USA a Iranem upadło. Choć nie ma oficjalnego oświadczenia, uwierzcie mi, to już koniec. Farsa zorganizowana przez administrację Trumpa, zwłaszcza w Waszyngtonie, jest absurdalna. Ogłaszają oni znaczące zwycięstwa militarne nad Iranem, nie mając najmniejszych dowodów na to, że USA osiągnęły jakiekolwiek cele strategiczne – poza przejęciem przez Iran kontroli nad Cieśniną Ormuz i uwięzieniem światowej gospodarki w kryzysie łańcucha dostaw.
Zarówno Iran, jak i Pakistan, mediatorzy w zawieszeniu broni, podkreślają, że administracja Trumpa zaakceptowała dziesięciopunktowy plan Iranu jako realną podstawę do negocjacji :
Zaangażowanie USA w pakt o nieagresji – formalna gwarancja, że Stany Zjednoczone (i Izrael) nie przeprowadzą dalszych ataków na Iran, Liban, Jemen i Irak.
Irańska kontrola nad Cieśniną Ormuz pozostaje niezmienna – Iran zachowuje suwerenność i podstawową koordynację ruchu statków przez cieśninę, a na rzecz bezpiecznego przepływu statków obowiązuje „uregulowany” lub „bezpieczny protokół tranzytowy”.
Uznanie praw Iranu do wzbogacania uranu – wyraźne uznanie przez Stany Zjednoczone i społeczność międzynarodową prawa Iranu do wzbogacania uranu na potrzeby cywilnego programu nuklearnego.
Zniesienie wszystkich głównych sankcji USA wobec Iranu – usunięcie bezpośrednich dwustronnych sankcji gospodarczych nałożonych przez Stany Zjednoczone.
Zniesienie wszystkich sankcji wtórnych – usunięcie sankcji wobec państw trzecich i organizacji prowadzących interesy z Iranem.
Zakończenie wszystkich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ przeciwko Iranowi – zniesienie istniejących sankcji i rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ przeciwko Iranowi.
Anulowanie wszystkich rezolucji Rady Gubernatorów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej przeciwko Iranowi – zakończenie rezolucji i środków nadzorczych Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej odnoszących się do irańskiego programu nuklearnego.
Wypłata odszkodowań / reparacji wojennych dla Iranu — rekompensata finansowa lub pomoc w odbudowie szkód wyrządzonych przez kampanię militarną USA i Izraela.
Uwolnienie wszystkich zamrożonych irańskich aktywów – odblokowanie irańskich funduszy i aktywów zlokalizowanych za granicą (w tym tych przechowywanych w bankach amerykańskich i europejskich).
Wycofanie wojsk USA z Bliskiego Wschodu (i zakończenie ataków na sojuszników Iranu) — wycofanie amerykańskich wojsk bojowych z regionalnych baz i rozszerzenie zawieszenia broni na sojuszników Iranu w „osi oporu” (w tym zaprzestanie izraelskich działań w Libanie przeciwko Hezbollahowi i zaprzestanie działań wojennych na innych frontach regionalnych).
Początkowa reakcja syjonistycznych zwolenników Trumpa i administracji Netanjahu była mieszanką szoku i gniewu. Opór rozpoczął się natychmiast we wtorek wieczorem, a w środę rano administracja Trumpa upierała się, że zgodziła się na inny – choć jak dotąd nieokreślony – dziesięciopunktowy plan. Izrael doprowadził do fiaska negocjacji, rozpoczynając brutalną i morderczą kampanię bombardowań centralnego i południowego Libanu.
Jak więc wpakowaliśmy się w ten bałagan? Artykuł w „New York Timesie” zatytułowany „Jak Trump poprowadził USA do wojny z Iranem” przyciągnął uwagę opinii publicznej, obarczając winą Benjamina Netanjahu i jego szefa Mossadu. Artykuł przedstawia premiera Netanjahu jako siłę napędową amerykańskiej interwencji. Netanjahu od miesięcy intensywnie prowadził kampanię na rzecz wspólnego, zakrojonego na szeroką skalę ataku na Iran. Przełomowe spotkanie 11 lutego 2026 roku w Białym Domu – gdzie Netanjahu wygłosił ściśle tajną prezentację w Sali Sytuacyjnej – pomogło Trumpowi przełamać początkową niechęć i ograniczone możliwości, ostatecznie autoryzując zakrojone na szeroką skalę ataki u boku Izraela.
W miesiącach poprzedzających spotkanie 11 lutego Netanjahu wielokrotnie naciskał na administrację Trumpa, aby USA poparły ataki militarne, nazywając je niezbędnymi dla neutralizacji irańskiego programu nuklearnego, pocisków balistycznych i wpływów regionalnych. Przedstawiciele izraelskiego rządu sygnalizowali, że Izrael jest gotowy do jednostronnego działania w razie potrzeby, co wzbudziło w Stanach Zjednoczonych poczucie pilności i nieuchronności. 11 lutego Netanjahu przybył do Białego Domu na rozmowy, które obejmowały szczegółową odprawę na temat gróźb ze strony Iranu. Podczas prawie trzygodzinnego spotkania omówiono potencjalne terminy ataków, ryzyko dla trwających rozmów dyplomatycznych między USA a Iranem (które Netanjahu starał się podważyć) oraz korzyści płynące z działań militarnych. Trump i jego zespół otrzymali informacje wywiadowcze i argumenty, które podkreśliły potrzebę zdecydowanych działań.
No cóż, pozwólcie, że trochę pospekuluję… Myślę, że moment publikacji tego artykułu wpisuje się w waszyngtoński rytuał szukania jednego lub więcej kozłów ofiarnych za nieudaną politykę. J.D. Vance i, w mniejszym stopniu, Marco Rubio są przedstawiani jako dwa głosy rozsądku, które próbowały odwieść Donalda Trumpa od ataku na Iran. Generał Dan Caine był pod tym względem bliski, ale artykuł w „New York Timesie” przedstawia go jako stosunkowo słabego człowieka, który nie odważył się rzucić wyzwania prezydentowi.
Kto ponosi winę? Pete Hegseth. Jeśli ataki USA ponownie się nasilą w tym tygodniu, a Iran będzie nadal bombardował amerykańskie bazy wojskowe w Zatoce Perskiej, krytyczną infrastrukturę gospodarczą państw Zatoki Perskiej i Izrael, nadejdzie dzień rozliczenia, kiedy Trump będzie zmuszony przyznać, że USA nie są w stanie pokonać Iranu, a koszt kontynuowania wojny będzie katastrofalny dla amerykańskiej gospodarki – i dla perspektyw politycznych Republikanów tej jesieni.
Iran ujawnił dowody na to, że Erika Kirk zamordowała Charliego w ramach izraelskiego zamachu stanu w Ameryce Iran właśnie ujawnił dowody na to, że Erika Kirk od lat była agentką Mossadu. Zhakowane izraelskie akta wywiadowcze ujawniają, że Erika jest profesjonalną „pułapką”,… https://t.co/qrsXHX4nZ9
— Ypca Nowe Konto🇵🇱🖤🙃♒ (@Ulalala79616) April 7, 2026
Uśrednione IQ od czasu rozpoczęcia pomiarów ponad stulecie temu, w kolejnych pokoleniach stawało się coraz wyższe. Postęp był satysfakcjonujący i wydawał się trwały. Młodzież dzięki ofercie edukacyjnej – tej systemowej i tej kulturowej – stawała się bystrzejsza. Niestety, „stawała się”. Wygląda na to, że (podobnie jak w medycynie, tak przynajmniej twierdzą eksperci WHO – sic!) – lepiej to już było, mili Państwo.
Sytuacja zaczęła się zmieniać około roku 2010. Telewizory istniały dużo wcześniej. Gry komputerowe i Playstation również. Satelitarna papka i byle jakie kreskówki meblowały dziecięce głowy od kilku dziesięcioleci. Nie da się tego wyjaśnić również produkcjami z gatunku reality show czy paradokumentami typu Szkoła, na które narzekaliśmy naście lat temu. Doktor Jared Cooney Horvard, przemawiając w jednej z rad Senatu USA, przekonywał, że zmianą, która wówczas zaszła, jest szerokie wprowadzenie do szkół technologii cyfrowych. Po zachłyśnięciu się najnowocześniejszym sprzętem niczym wujek w amoku na giełdzie komputerowej, zaczęliśmy zauważać, że pomiędzy dziećmi uczonymi za pomocą zaawansowanych technologii a tymi korzystającymi z konwencjonalnych narzędzi istnieje ogromna różnica w zakresie jakości procesów myślowych, pamięci, a zwłaszcza koncentracji. Potężny spadek opiera się nie tylko na omawianym wielokrotnie nadużywaniu smartfonów, ale i na używaniu technologii, które protezują pracę mózgu.
Bodaj pierwsi zaczęli to zauważać specjaliści od neurologopedii i wczesnej interwencji, jak profesor Cieszyńska. Od kiedy małe dzieci zaczęły być zanurzane w „programach edukacyjnych”, znacznie wzrosła liczba fałszywych rozpoznań autyzmu (bo obraz funkcjonowania był podobny, a przyczyną – nie neuroatypowość, tylko… zaniedbanie cyfrowe i brak odpowiedniej społeczno-emocjonalnej stymulacji). Nastąpiła też swoista epidemia opóźnień rozwoju mowy. Po początkowym zachwycie kraje skandynawskie odeszły od upowszechniania technologii podczas lekcji, zauważając regres uczniów. Dlaczego tak się dzieje?
Wesprzyj nas już teraz!
25 zł
50 zł
100 zł
Dzieciakom mózgi gniją
Użytkowanie ekranów nawet do nauki opiera się na innym modelu: dezaktywującym umysł, sprawiającym, że jest on jedynie biernym odbiorcą – i tyle godzin, ile wcześniej musiał się aktywować (uprośćmy to: polować), teraz może pozostawać w bierności (niczym pierwotny myśliwy karmiony bez wychodzenia z jaskini). A przecież od nastu lat zindywidualizowane ekrany nosimy w każdej kieszeni…
Miliony uczniów i studentów na całym świecie już doświadczają, że tracą kontrolę nad funkcjonowaniem swojego umysłu – nie mogą się skupić, jeśli coś ich nie skupia. Tym czymś jest ruch na ekranie. Oznacza to, że nie są w stanie efektywnie skorzystać z nieruchomego tekstu… Czują się przykuci do telefonów, po które wielokrotnie sięgają bezwiednie. Scrollują przez wiele godzin dziennie. I to właśnie ten zestaw objawów, wraz z tak zwaną „uwagą złotej rybki” (zainteresowaniem tylko na krótką chwilę), nazwano brainrotem. Dosłownie gnijącym mózgiem, mózgozgniłkiem. To walki z takim „schorzeniem” dotyczą bardzo liczne materiały o detoksie dopaminowym, odwyku od smartfona, odzyskaniu kontroli. Ale jest i inne znaczenie tego wyrazu. Chodzi w nim nie tylko o sam gadżet, o narzędzie, ale o treść przekazywaną za jego pośrednictwem.
Pokoleniowym doświadczeniem generacji Alpha, czyli urodzonych po roku 2010–2015, jest codzienne wystawienie na brainroty. Zjawisko bynajmniej nie jest niszowe ani subkulturowe. To kluczowa część kultury popularnej postpandemicznego świata, niestety – szczególnie adresowana do dzieci. Im starszy odbiorca, tym większą czuje odrazę w kontakcie z brainrotem.
Brainroty to bowiem również memy (w pierwotnym znaczeniu Dawkinsowskim: bity informacji kulturowej – obrazki, filmy, motywy, znane i powtarzalne teksty, melodie czy dowolne dźwięki), mające charakter… destrukcji depozytu kulturowego. Przeróbki, komentarze do komentarzy, cytaty, symulakra… Popkultura XX wieku zrodziła poczwarę: zbiór przypadkowo sklejonych, przerysowanych elementów, zwracających uwagę swoją bezsensownością, dosadnością, głośnością. Spożywa się je prędko, jeden za drugim, przez długi czas. Nie ma tu miejsca na spójność, proces, głębszą myśl, a nawet w ogóle na sens.
To, co jeszcze niedawno mogło być kąśliwym komentarzem, ilustracją, puszczeniem oka do odbiorcy, w ogóle działaniem na marginesie, objęło w młodym pokoleniu całą specyficzną dla ich czasów kulturę popularną. Bardzo wiele brainrotów jest, co tu dużo mówić, niesmacznych, śliskich, dosłownie zboczonych, pełnych śmieci, dziwactw budzących przerażenie i zmieszanie – ogólnie nieodpowiednich. Mnóstwo z nich rozwija tematykę popularnych gier, jak Minecraft, Fortnite czy Five Nights of Freddy (z którego pochodzi słynny jumpscare). Nie ma takiej treści popularnej wśród dzieci i młodzieży, dla których nie powstałaby cała masa przeróbek o charakterze brainrotów.
Cwaniakom portfele tyją
Ta gałąź „kultury” to prawdziwa kopalnia złota. Popyt rozkręcił podaż… W końcu brainroty konsumuje się w ogromnym tempie, po kilka sekund na jeden element. Wielu ich twórców stało się potwornie bogatymi ludźmi – ten rodzaj treści generuje bowiem miliony i miliardy wyświetleń. Cocomelon (kanał od popularnej piosenki Baby Shark), charakteryzujący się przesyconymi kolorami, rzekomo dla maluchów, przy przerzutności scen od 1–3 sekund, powoduje realne opóźnienia poznawcze u oglądających go dzieci.
Popularny wśród starszych Skibiditoilet (ludzkie głowy wystające z toalet) zarabia 23 mln dolarów rocznie. Poppy Playtime (ze słynnym zębatym Huggie Wuggie, które można było kupić dwa sezony temu na każdym straganie), Digital Circus – wszelkie popularne motywy są natychmiast rozpowszechniane w setkach wersji przez swoiste farmy treści. I tak dalej – proszę spróbować wpisać w YouTube the best of brainrot compilation. Można spróbować też zapoznać się z dziecięcymi odzywkami wzorowanymi na filmach i postaciach – tak zwanym „językiem brainrotowym”. Alphy to prawdopodobnie najmniej rozmawiające pokolenie w dziejach ludzkości, jednocześnie przez znaczną część interakcji tylko wymieniające się tekstami typu:
– Skibidi.
TikTok jest użytkowany dokładnie w ten sposób: krótki kontent, nieustanne scrollowanie, zbliżone najbardziej do wielogodzinnego przerzucania się z kanału na kanał, po kilka sekund na każdym. Specyficzną odmianą treści „psujących mózg” jest gałąź komentatorów. Obserwujemy w tych filmach cudze reakcje na jakiś materiał – i na tym opiera się ich popularność. Smutna namiastka kontaktu z drugim człowiekiem.
Tymczasem do gry weszło AI i łatwo dostępne aplikacje pozwalające w kilka minut stwarzać kolejne viralowe brainroty, na przykład w formie filmików czy gifów. Sklejone w ten sposób z przypadkowych elementów postacie weszły już do dziecięcego kanonu: jak Brr Brr Patapim, Cappuchino Assasino, Tung Tung Tung Sahur, Karkerkar KurKur i inne. Gorylo-banan, rekino-człowiek i im podobne. Nie ma to żadnego sensu, ale wygenerowanych czy stworzonych specjalnie z tymi postaciami piosenek (na przykład gałąź brainrot rap czy brainrot lullaby) znajdą Państwo w internecie tyle, że moglibyście tego słuchać do końca życia. Wiele dzieci – i ich rodziców – przyjmuje postawę, jakby właśnie taki był ich ostateczny cel.
Donald Trump oraz Benjamin Netanjahu. / foto: domena publiczna
Donald Trump podjął decyzję o wojnie z Iranem pod wpływem swoich instynktów i namów ze strony premiera Izraela Benjamina Netanjahu – wynika z opisu przez „New York Timesa” kulis decyzji. O negatywnych skutkach ostrzegali go m.in. gen. Dan Caine i wiceprezydent J.D. Vance’a. Sceptycyzm wyrażał też Marco Rubio.
Według relacji „New York Timesa”, mającej stanowić fragment powstającej książki pary dziennikarzy gazety, kluczowa dla decyzji Trumpa była wizyta premiera Izraela Benjamina Netanjahu 11 lutego. Szef izraelskiego rządu, wraz m.in. z szefem Mossadu Davidem Barneą, miał przedstawić wówczas prezentację planu, zakładającego zniszczenie irańskiego programu rakietowego, obalenie reżimu ajatollahów i instalację świeckiego przywództwa. Wśród potencjalnych następców zaprezentowano m.in. Rezę Pahlawiego, syna ostatniego szacha. Plan zakładał również interwencję irańskich Kurdów.
Trump miał zareagować przychylnie, choć już następnego dnia, 12 lutego, amerykańskie służby wywiadowcze przedstawiły własną ocenę planu Netanjahu. Dyrektor CIA John Ratcliffe określił izraelskie scenariusze zmiany reżimu jako oderwane od rzeczywistości. Sekretarz stanu Marco Rubio potwierdził tę ocenę, określając plan jako „bullshit”. Analitycy uznali jednak za osiągalne dwa pierwsze cele: wyeliminowanie najwyższego przywództwa Iranu oraz zniszczenie jego zdolności militarnych.
Trump odłożył na bok kwestię zmiany reżimu, stwierdzając, że to „ich problem” (choć nie określił, czy miał na myśli Irańczyków, czy Izrael) i skoncentrował się na celach uznanych przez wywiad za wykonalne.
Gen. Dan Caine, przewodniczący Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, ostrzegał w kolejnych dniach, że kampania drastycznie uszczupli amerykańskie zapasy uzbrojenia, w tym rakiet przechwytujących, nadwyrężone już latami wsparcia dla Ukrainy i Izraela. Wskazywał też na ryzyko zablokowania przez Iran cieśniny Ormuz. Trump miał jednak uznać, że reżim w Teheranie będzie zbyt osłabiony i podda się, zanim zdoła zamknąć cieśninę.
Caine miał również sceptycznie odnosić się do izraelskiego planu, uważając go za nazbyt optymistyczny.
– Z mojego doświadczenia wynika, że to standardowa procedura operacyjna Izraelczyków. Obiecują na wyrost, a ich plany nie zawsze są dobrze opracowane. Wiedzą, że nas potrzebują i dlatego tak agresywnie nas namawiają – miał powiedzieć generał.
Tylko Vance był przeciwko atakowi na Iran
Mimo ostrzeżeń, Caine nie wydał żadnej rekomendacji, uważając, że nie jest to jego rolą. Według „NYT”, ostatecznie poglądy Trumpa były jednak bardzo zbliżone do Netanjahu i od dekad uważał on Iran za groźnego wroga.
Jedynym członkiem gabinetu, który miał jednoznacznie wyrazić opinię przeciwko wojnie był wiceprezydent J.D. Vance.
Według „NYT”, Vance ostrzegał przed chaosem regionalnym, ogromnymi kosztami i rozbiciem koalicji politycznej prezydenta. Vance nieobecny był na spotkaniu 11 lutego z powodu wizyty w Azerbejdżanie. Trumpa ostrzegać miał też zaprzyjaźniony z Vancem kontrowersyjny prawicowy publicysta Tucker Carlson.
Szefowa gabinetu Białego Domu Susie Wiles wyrażała prywatnie obawy przed wciągnięciem USA w kolejny bliskowschodni konflikt i jego wpływem na ceny paliw przed wyborami do Kongresu, lecz ostatecznie poparła operację. Szef Pentagonu Pete Hegseth był jej najgorętszym zwolennikiem w gabinecie, twierdząc, że USA i tak kiedyś musiałyby „zająć się” Iranem. Rubio był bardziej ambiwalentny – preferował kontynuację polityki maksymalnej presji, lecz nie próbował odwieść prezydenta od decyzji.
W ostatnich dniach lutego wywiad dostarczył informację, że najwyższy przywódca Iranu, ajatollah Ali Chamenei, ma spotkać się z innymi wysokimi przedstawicielami reżimu na otwartym terenie, co stanowiło okazję do uderzenia.
Jednocześnie zięć prezydenta Jared Kushner i wysłannik Steve Witkoff przekazali z Genewy, że negocjacje z Iranem nie rokują szybkiego przełomu. Irańczycy odrzucili m.in. propozycję darmowego paliwa jądrowego. Mieli ocenić, że jakieś porozumienie z Iranem mogłoby być możliwe, lecz wymagałoby dużego i długiego wysiłku ze względu na wybiegi stosowane przez Teheran.
Na ostatniej naradzie w Pokoju Sytuacyjnym 26 lutego Trump poprosił kolejno każdego z obecnych o stanowisko. Vance powiedział, że uważa operację za zły pomysł, ale poprze prezydenta. Wiles stwierdziła, że jeśli Trump uznaje to za konieczne dla bezpieczeństwa narodowego, powinien działać. Rubio zasugerował, że zniszczenie irańskiego programu rakietowego jest celem osiągalnym, ale zmiana reżimu już nie.
Z kręgu planowania wykluczeni zostali m.in. minister finansów Scott Bessent, minister energii Chris Wright oraz dyrektorka wywiadu narodowego Tulsi Gabbard.
NCZAS.INFO | Bejrut, zniszczenia po ataku Izraela na Liban. / Fot. PAP/Abaca
Zaledwie kilka godzin po wynegocjowaniu zawieszenia broni z Iranem, Izrael przypuścił potężny atak na Liban, w którym zginęły co najmniej 254 osoby. Wysoki Komisarz ONZ ds. Praw Człowieka wprost nazwał te działania „rzezią”.
Bilans najnowszych izraelskich ataków w Libanie wywołał ostrą reakcję ze strony Organizacji Narodów Zjednoczonych. Głos w sprawie dramatycznych wydarzeń zabrał Volker Türk, Wysoki Komisarz ONZ ds. Praw Człowieka.
Odnosząc się do faktu, że liczba ofiar śmiertelnych przekroczyła już 250 osób, określił skalę zniszczeń i zabijania jako „po prostu przerażającą”.
Atak nastąpił w momencie, gdy ogłoszono dwutygodniowy rozejm na Bliskim Wschodzie. Izrael uznał jednak, że rozejm nie dotyczy Libanu.
„Taka rzeź, dokonana w zaledwie kilka godzin po zawarciu zawieszenia broni z Iranem, wymyka się pojmowaniu” – stwierdził Volker Türk. „Wywiera to ogromną presję na niezwykle kruchy pokój, którego ludność cywilna tak desperacko potrzebuje” – dodał.
W swoim oświadczeniu szef praw człowieka ONZ stanowczo przypomniał o żelaznych zasadach prowadzenia konfliktów zbrojnych. Türk podkreślił, że międzynarodowe prawo humanitarne jasno precyzuje obowiązek ochrony zarówno samych cywilów, jak i infrastruktury cywilnej.
„Zasady te nie podlegają żadnym negocjacjom i muszą być zawsze przestrzegane, niezależnie od okoliczności konfliktu zbrojnego” – podsumował Komisarz ONZ.
W miarę jak zbrodnicza wojna syjonistyczno-amerykańska z Iranem wkracza w drugi miesiąc, konflikt okazał się tak niszczycielski dla agresorów, że w wielu kręgach rozbrzmiewają alarmy. Żenująca porażka w podporządkowaniu sobie Republiki Islamskiej z powietrza podniosła kwestię ewentualnej operacji lądowej USA, powszechnie uważanej za misję samobójczą. Waszyngton wystrzelił również ponad 850 pocisków Tomahawk i 1000 pocisków ziemia-powietrze w tempie, które Pentagon określił jako „alarmujące”. Tymczasem Izrael szybko zbliża się do całkowitego rozbrojenia.
24 marca elitarny, powiązany z państwem brytyjski think tank RUSI opublikował druzgocący przegląd pierwszych 16 dni wojny. Wewnętrzne narzędzie księgowe, które śledzi „intensywne zużycie zaawansowanej amunicji” przez Stany Zjednoczone i organizację syjonistyczną, szacuje, że w tym okresie wystrzelono 11 294 pociski rakietowe, których produkcja kosztowała łącznie około 26 miliardów dolarów. W rezultacie amerykańskie – a zatem izraelskie – zapasy pocisków przechwytujących dalekiego zasięgu i broni precyzyjnej są „prawie wyczerpane”. A uzupełnienie strat będzie prawdopodobnie kosztować dwukrotnie więcej niż ta oszałamiająca suma.
Opór nie wykazuje oznak spowolnienia ofensywy, a wszystko wskazuje na to, że produkcja amunicji wojennej w Teheranie nie słabnie. Nawet zachodnie media przyznały, że produkcja irańskiego arsenału dronów i rakiet kosztuje jedynie ułamek dotychczasowych i przyszłych wydatków związanych z ich wystrzeliwaniem. Według RUSI, wojna z Iranem obnażyła „krytyczną słabość” leżącą u podstaw potencjału wojennego imperium: „strategicznie rujnujący stosunek kosztów do korzyści, którego zachodni potencjał przemysłowy nie chce tolerować”.
W ciągu pierwszych 16 dni konfliktu USA i Izrael wystrzeliły ponad tuzin różnych rodzajów amunicji „w tempie, które wydaje się niemożliwe do utrzymania”. Obecnie nieustanny ostrzał Teheranu „nadal wyczerpuje najważniejsze zasoby koalicji” – RUSI oblicza, że średnio dziennie dochodzi do 33 ataków rakietowych i 94 ataków dronów. Z kolei analiza organizacji pokazuje, że dla Waszyngtonu i Tel Awiwu „przepaść zapasów amunicji” jest „nieuchronna”. Co więcej, prezes Rheinmetall ostrzegł, że globalne zapasy amunicji imperium są „puste lub prawie puste”.
Wojna syjonistyczno-amerykańska z Iranem stała się zatem „wyścigiem do mety”, w którym „decydująca przewaga przechodzi w ręce gracza, który jest w stanie utrzymać swoją gospodarkę obronną i uzupełnić kluczowe zasoby”. Biorąc pod uwagę obecny rozwój konfliktu, Republika Islamska mocno uchwyciła tę przewagę i będzie ją nadal wykorzystywać. USA mogą wyczerpać zapasy pocisków naziemnych – w tym wychwalanych ATACMS – i pocisków przechwytujących THAAD w ciągu zaledwie kilku tygodni. RUSI przewiduje również, że izraelskie pociski przechwytujące Arrow „prawdopodobnie” zostaną „całkowicie wyczerpane” do kwietnia.
Pomijając ogromne koszty, nawet przy poziomie produkcji sprzed wojny, zastąpienie tego, co zostało zużyte w ciągu nieco ponad dwóch tygodni przeciwko Iranowi, zajęłoby lata. Jak udokumentował ten dziennikarz 24 marca, blokada Cieśniny Ormuz przez Teheran pogrążyła i tak już zrujnowaną bazę przemysłu obronnego imperium w całkowitym chaosie. Surowce i komponenty niezbędne do budowy i konserwacji systemów cyfrowych i elektronicznych, a także amunicji precyzyjnego rażenia, które wcześniej były codziennie transportowane przez cieśninę w dużych ilościach, są teraz rzadsze i coraz droższe.
„Stały stan gotowości”
Iran nie tylko przytłoczył i rozbroił syjonistyczną organizację i imperialne cele w całej Azji Zachodniej poprzez systematyczne, stopniowe ataki blitzkriegowe z użyciem dronów i pocisków. Zniszczenie co najmniej 12 amerykańskich i sojuszniczych instalacji radarowych oraz terminali satelitarnych w całym regionie dodatkowo pogorszyło wskaźniki przechwytywania, jednocześnie zwiększając ilość amunicji potrzebnej do przechwycenia najnowszego ostrzału z Teheranu – często bezskutecznego. Do jednego irańskiego pocisku można odpalić do 11 pocisków przechwytujących Patriot, a do ośmiu – do jednego drona.
Jak stwierdza raport wpływowego syjonistycznego think tanku JINSA z 26 marca: „Ataki Iranu nałożyły rosnące koszty na każdy element architektury obronnej”. Republika Islamska przystąpiła do konfliktu „z celowym planem osłabienia potencjału USA i ich sojuszników poprzez atakowanie każdego elementu ich architektury obrony powietrznej”. W wyniku tego procesu „niektóre z najwydajniejszych i najdroższych czujników” w globalnym arsenale Waszyngtonu zostały zniszczone, a szanse na ich natychmiastową naprawę są nikłe.
Czujniki te często służą syjonistycznemu bytowi jawnie jako „system wczesnego ostrzegania”. W ten sposób w sieci wykrywania i ostrzegania Tel Awiwu pojawiła się ogromna i stale powiększająca się luka. Irańskie roje dronów – które „często opierają się na rosyjskich innowacjach taktycznych z wojny na Ukrainie” – regularnie okazują się „znacznie trudniejsze do wykrycia i zwalczania” niż pociski rakietowe, trafiając dwukrotnie więcej celów z najwyższą precyzją. Niektóre amerykańskie systemy czujników nie wykrywają salw pocisków rakietowych Shahed na małej wysokości – w tym tych zaprojektowanych specjalnie do zwalczania dronów.
Nie tylko drony Shahed siały spustoszenie. Cały ruch oporu coraz częściej używa dronów naprowadzanych światłowodami, które są „odporne na zakłócenia elektroniczne”, a także dronów z widokiem z pierwszej osoby „do precyzyjnych ataków na cele punktowe”, donosi JINSA. Inne irańskie drony są wyposażone w silniki odrzutowe, co czyni je znacznie szybszymi niż drony Shahed i jeszcze trudniejszymi do przechwycenia. W miarę postępu konfliktu Teheran coraz częściej korzysta również z pocisków balistycznych z głowicami kasetowymi, które zrzucają do 80 pocisków na dużej wysokości, rozrzucając je na obszarze kilku mil.
JINSA szacuje, że ponad połowa wszystkich irańskich pocisków wystrzelonych dotychczas w tym konflikcie była wyposażona w głowice kasetowe, w porównaniu z trzema znanymi przypadkami użycia ich podczas wyniszczającej wojny 12-dniowej. „Nawet skuteczne przechwycenie nie gwarantuje zatrzymania bomb” – jeśli pociski przechwytujące nie trafią w te pociski przed ich ponownym wejściem w atmosferę, nadal rozrzucą je w powietrzu lub uwolnią w momencie uderzenia. Ataki te nie są celowo wymierzone w izraelską ludność cywilną, ale mimo to utrudniają codzienne życie mieszkańcom kolonii osadniczej.
„Mniejsze, częstsze irańskie salwy utrzymują ludność cywilną w stanie ciągłej gotowości… [To] skraca czas między atakami, jednocześnie zmniejszając ogólną liczbę ofiar śmiertelnych, zamieniając ogromne oddziaływanie na długotrwałe obciążenie, które utrudnia codzienne życie. Głowice kasetowe pogłębiają te zakłócenia, zwiększając prawdopodobieństwo spadania pocisków kasetowych lub odłamków na obszary zaludnione… Decyzja Izraela o nieatakowaniu wszystkich nadlatujących pocisków balistycznych przenoszących amunicję kasetową sugeruje również, że pociski przechwytujące muszą być racjonowane”.
„Wysoka wydajność”
Ruch oporu koncentruje się jednak przede wszystkim na realizacji „przemyślanego planu osłabienia” zdolności obronnych USA i Izraela, aby trwale wyprzeć USA z Azji Zachodniej i zabezpieczyć region przed ostatecznym wyzwoleniem Palestyny.
W tym kontekście JINSA wskazuje na „niszczycielski wpływ” irańskich ataków dronów i rakiet na rzekomo niezniszczalne cele. Na przykład Pentagon szacuje, że pojedynczy atak ruchu oporu na kwaterę główną Piątej Floty Marynarki Wojennej USA w Bahrajnie kosztował około 200 milionów dolarów.
Jest to jedna z kilkunastu baz USA w Zatoce Perskiej, które doznały „znacznych zniszczeń”. Myśliwce zostały zniszczone, wielu amerykańskich żołnierzy zostało rannych i zabitych, a ocalałych ewakuowano do pobliskich hoteli. Iran obrał sobie za cel te prowizoryczne, odległe bazy. Jednocześnie lokalne baterie obrony powietrznej imperium są w pełni zajęte „odpowiednią obroną” zdewastowanych amerykańskich instalacji wojskowych, „aby umożliwić dodatkowym zasobom i ekipom naprawczym dotarcie do obszaru działań”.
Kiedy te pociski dotrą, ile czasu zajmie uzupełnienie strat i czy będzie to choć trochę bezpieczne, pozostaje niewiadome. Tymczasem „irański ostrzał statków w Zatoce Perskiej okazał się jeszcze trudniejszy do powstrzymania niż ataki na cele lądowe”. Ponad połowa znanych pocisków wystrzelonych przez ruch oporu w kierunku statków w Zatoce Perskiej i Cieśninie Ormuz trafiła w cel. Ponieważ rządy państw Zatoki Perskiej wyczerpały niemal cały swój arsenał pocisków przechwytujących od 28 lutego, to, co nastąpi, może mieć katastrofalne skutki.
„Większość baz, portów i miast w Zatoce Perskiej znajduje się zaledwie kilka kilometrów od irańskich wyrzutni, co skraca czas, jaki obrońcy mają na wykrycie, śledzenie i przechwycenie nadlatujących zagrożeń. Irańskie pociski balistyczne wystrzelone w kierunku Kuwejtu, Bahrajnu, Kataru lub Zjednoczonych Emiratów Arabskich mogą osiągnąć swoje cele w ciągu trzech do dziesięciu minut – ułamek i tak już krótkich 12 do 15 minut, jakie pociski balistyczne potrzebują, aby dotrzeć do Izraela”.
Mówiąc delikatnie, z perspektywy imperium nic z tego nie miało się wydarzyć. Wojna syjonistyczno-amerykańska przeciwko Iranowi została pomyślana jako jednostronna seria nalotów, trwająca zaledwie kilka dni i mająca kulminację w upadku Republiki Islamskiej, a przynajmniej jej całkowitej kapitulacji. W Waszyngtonie, Tel Awiwie i innych imperialnych ośrodkach władzy zdawało się nie być żadnych oczekiwań, że Teheran będzie w stanie choćby odpowiedzieć, nie mówiąc już o sparaliżowaniu amerykańskiej machiny wojennej.
Jednak nieunikniony skutek w postaci wywołania poważnego konfliktu z ruchem oporu był całkowicie przewidywalny i, w rzeczywistości, powszechnie przewidywalny. Sama JINSA opublikowała we wrześniu 2024 roku ocenę, ostrzegając, że Iran zbudował „liczne i wydajne siły rakietowe i dronów”, mające na celu „uniemożliwienie” baz USA w Azji Zachodniej i „przeciążenie” obrony powietrznej. JINSA przyznała, że potencjał ten stanowi poważne zagrożenie dla syjonistycznego tworu i regionalnych obiektów USA, ale argumentowała, że większa liczba systemów obrony przeciwrakietowej mogłaby skutecznie przeciwdziałać temu zagrożeniu.
Tę ocenę wygłosił były dowódca CENTCOM, Frank McKenzie, który nadzorował katastrofalne wycofanie się imperium z Afganistanu. 20 marca otwarcie chwalił się, że wojna z Iranem toczy się zgodnie ze strategią opracowywaną przez CENTCOM „przez wiele lat” i że „moje odciski palców są na tym planie wojennym”.
Niepoważne traktowanie przez McKenziego znanych zagrożeń i jego urojeniowa wiara w absolutną niezwyciężoność – i niewyczerpalność – amerykańskiej i izraelskiej obrony powietrznej z pewnością wyjaśniają, dlaczego konflikt tak spektakularnie obraca się przeciwko agresorom.
Najnowszy raport JINSA również kipi fantastycznym optymizmem. Argumentuje on, że Iran może zostać pokonany przez imperium, które będzie naciskać na swoich wasali, aby przenieśli dostarczone przez USA systemy obrony powietrznej do Zatoki Perskiej, tworząc koalicję z „partnerami” w Europie i Azji Zachodniej „w celu eskortowania statków przez Cieśninę Ormuz” oraz poprzez inne halucynogenne intrygi. Z gorzką ironią, autor raportu radował się 5 marca, że „irańska siła ognia rakietowego jest prawie wyczerpana”. Kiedy imperialny sztab doradczy przyzna, że nastąpiło rzeczywiste rozbrojenie tworu syjonistycznego?
W swoim 497. odcinku podcastu z kwietnia 2026 roku James Corbett z CorbettReport.com bezlitośnie rozbija iluzję, że państwa BRICS lub rzekoma „Oś Oporu” (Rosja, Chiny, Iran itd.) mogą uratować ludzkość przed Nowym Porządkiem Świata.
Zamiast tego, na podstawie dekad skrupulatnie udokumentowanej historii, dowodzi, że wielobiegunowy porządek świata nie jest alternatywą – jest idealną ewolucją i kulminacją tego samego globalistycznego projektu, napędzanego przez te same sieci przez ponad 130 lat.
Diagnoza: zapalenie wielobiegunowe – a jedynym lekarstwem jest historia.
Corbett rozpoczyna od bezpośredniego przemówienia do wszystkich, którzy wciąż mają nadzieję, że Putin, Xi Jinping lub mullahowie w Teheranie pokonają „złych zachodnich globalistów”. Każdy, kto cieszy się z BRICS-CBDC, nowej wielobiegunowej waluty lub rzekomej walki z hegemonią USA, cierpi na „wielobiegunowość”.
Objawy: Te same blokady, te same kampanie szczepień, te same szczyty klimatyczne i te same rezolucje ONZ są usprawiedliwione, jeśli pochodzą tylko z Moskwy, Pekinu lub Teheranu.
Lekarstwo? Głębokie zanurzenie w prawdziwej historii.
Retoryka „wielobiegunowych zbawców” brzmi bowiem dosłownie jak retoryka ich rzekomych przeciwników.
Putin i Xi mówią o „równej i uporządkowanej wielobiegunowości”, „inkluzywnej globalizacji gospodarczej” i „sprawiedliwszym globalnym systemie zarządzania” – dokładnie tak, jak mówią ONZ, Światowe Forum Ekonomiczne i zachodnie think tanki.
Nawet polityka klimatyczna, agenda 2030 i środki bezpieczeństwa biologicznego w czasie pandemii cieszą się jednakowym uznaniem obu stron.
Korzenie: Tajne stowarzyszenie z 1891 roku
Trop prowadzi z powrotem do zimowego Londynu w 1891 roku. Trzech mężczyzn – wydawca gazety William T. Stead, wpływowy dworzanin Reginald Brett (późniejszy Lord Esher) i magnat diamentowy Cecil Rhodes – zakłada tajne stowarzyszenie wzorowane na zasadach jezuickich.
Cel: sojusz anglo-amerykański, który zjednoczy świat pod jednym globalnym porządkiem.
Z tego kręgu wyłoniła się później instytucja, którą historyk Carroll Quigley nazwał „powiązaną siecią organizacji”: Rada Stosunków Zagranicznych (CFR) w USA, Królewski Instytut Spraw Międzynarodowych (Chatham House) w Wielkiej Brytanii oraz oddziały we wszystkich krajach Wspólnoty Narodów.
Grupa ta w dużej mierze odpowiada za wojnę burską, ustanowienie stypendium Rhodesa, kontrolę nad gazetą The Times, utworzenie Ligi Narodów, politykę ustępstw wobec Hitlera i ostatecznie przygotowania do II wojny światowej.
Nawet w czasie wojny, w 1939 roku, CFR przejęła grupę „Studiów nad Wojną i Pokojem”, finansowaną przez Fundację Rockefellera. Grupa ta narzuciła rządowi USA powojenny porządek: Bank Światowy, Międzynarodowy Fundusz Walutowy, system z Bretton Woods i utworzenie Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Z ONZ przez Bilderberg do Komisji Trójstronnej
Po 1945 roku system został udoskonalony. Porozumienie z Bretton Woods stworzyło międzynarodowy porządek monetarny, w którym wszystkie waluty zostały powiązane z dolarem amerykańskim.
W tym samym czasie te same kręgi – obecnie także poprzez konferencje Bilderberg od 1955 r. – promowały tworzenie bloków regionalnych.
Protokół z trzeciej konferencji Bilderberg z 1955 roku otwarcie mówi o „pilnej potrzebie doprowadzenia Niemców do wspólnego rynku z innymi narodami Europy” oraz o „najwyższym stopniu integracji” w jak najkrótszym czasie. Dwa lata później podpisano Traktat Rzymski – narodziny Unii Europejskiej.
W 1973 roku powołano Komisję Trójstronną, która wyraźnie wezwała do „Nowego Międzynarodowego Ładu Gospodarczego”. Jej członkowie – w tym Zbigniew Brzeziński i David Rockefeller – ukształtowali Agendę 21, Kartę Ziemi, dyskurs na temat zmian klimatu i całą retorykę „zrównoważonego rozwoju”.
Celem nigdy nie była wyłącznie kontrola nad ludźmi i gospodarką, ale nad wszystkimi zasobami naturalnymi Ziemi pod płaszczykiem „zrównoważonego rozwoju”.
BRICS: Nie rebelia, ale kolejny etap
To właśnie w ramach tego systemu termin „BRIC” został ukuty w 2001 roku przez ekonomistę Goldman Sachs, Jima O’Neilla. Domniemane „rynki wschodzące” nie miały obalić systemu, lecz raczej zadomowić się w nim.
Kiedy w 2015 r. powstały Azjatycki Bank Inwestycji Infrastrukturalnych (AIIB) i Nowy Bank Rozwoju (NDB) państw BRICS, wielu się cieszyło: w końcu pojawiła się alternatywa dla MFW i Banku Światowego!
Jednak umowa o współpracy została zawarta natychmiast: Christine Lagarde (ówczesna szefowa MFW) i prezes Banku Światowego Jim Yong Kim powitali nowe banki jako „uzupełniających się partnerów”. Wiceprezes NDB zasiadał również w zarządzie wykonawczym MFW.
Żadnej rywalizacji – po prostu inne miejsce przy tym samym stole.
Techniczne „alternatywy” to również fikcja: chiński system płatności CIPS korzysta z sieci SWIFT w 80% swoich transakcji. Eurazjatycka Unia Gospodarcza Putina jest strukturalnie wierną kopią UE.
A co z rzekomo rewolucyjnym projektem mBridge dla CBDC BRICS? Został on pierwotnie opracowany przez Bank Rozrachunków Międzynarodowych (BIS) w Szwajcarii we współpracy z Chinami, Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi i Iranem – właśnie nowymi członkami BRICS.
Ta sama agenda, tylko z innym brandingiem
Corbett porównuje dosłowne fragmenty wspólnych oświadczeń Putina i Xi z klasycznymi tekstami globalistycznymi.
Znajdziesz dokładnie te same zwroty: „wielobiegunowość”, „globalizacja inkluzywna”, „system międzynarodowy skupiony wokół ONZ”, „Agenda 2030 na rzecz zrównoważonego rozwoju”, „ochrona klimatu”, „bezpieczeństwo biologiczne” i „zwalczanie pandemii”.
Nie brakuje nawet pochwał dla kwarantanny związanej z COVID-19 i „cudownych” szczepionek.
Corbett szeroko nawiązuje do artykułu Hrvoje Moricia „Multipolarność jako rząd światowy 3.0 i jego szczurołapy” (Geopolitics and Empire, marzec 2026).
Moric pokazuje, że nie ma „dobrych aktorów”. Każde państwo narodowe jest rządzone przez oligarchiczne kartele, powiązane z klasą międzynarodową.
Porządek wielobiegunowy to rząd światowy 3.0 – po Lidze Narodów (1.0) i ONZ (2.0).
Bloki regionalne (UE, Unia Eurazjatycka, związki w Ameryce Łacińskiej, Afryce itd.) mają stanowić fundament globalnej federacji.
Technokracja, 15-minutowe miasta, kontrola zasobów i cyfrowy nadzór nie są wynalazkami Zachodu – były już testowane w Związku Radzieckim.
„Multipolisci” – pożyteczni idioci czy opłacani aktorzy?
Corbett i Moric analizują spektrum obrońców BRICS:
Od dobrze nastawionych aktywistów, przez narcystycznych żałobników, po osoby bezpośrednio kontrolowane przez państwa (Rosję, Chiny) lub zachodnie agencje wywiadowcze.
Finansowanie niektórych „alternatywnych” mediów za pośrednictwem wątpliwych kanałów (TNT Radio, płatności Substack itp.) oraz ukierunkowana kampania de-platformingu skierowana przeciwko prawdziwym krytykom pokazują, że narracja jest aktywnie kontrolowana.
„Aktywne działania” Pentagonu w sprawie X oraz współpraca NATO, Rady Atlantyckiej i Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego (DHS) mają na celu dyskredytację krytyków jako „agentów rosyjskich” – jednocześnie promując agendę wielobiegunową.
Wniosek: Nie ma dobrych oligarchów.
Niezależnie od tego, czy chodzi o Zachód, czy BRICS, najważniejsze mocarstwa dążą do tego samego celu: technokratycznego porządku świata, w którym niczego nie posiadasz, jesteś rządzony regionalnie i jesteś „szczęśliwy”, bo Wielki Brat wpaja ci go za pomocą interfejsu mózgowo-komputerowego.
Wielobiegunowy porządek świata nie jest kontrpropozycją. To kolejny, lepszy, bardziej „inkluzywny” krok w kierunku tego samego Nowego Porządku Świata.
James Corbett kończy apelem: Nie ma politycznych zbawców. Jedyna nadzieja leży w edukacji i przekazywaniu tego dokumentu słowo w słowo.
Ci, którzy znają tę historię, nie dadzą się już nabrać na „Hopium”.
Linki i źródła dotyczące całego badania można znaleźć na stronie CorbettReport.com/multipolar – w tym pełny zapis, cytowane badania i polecany artykuł Hrvoje Moricia.
Ci, którzy celebrują wielobiegunowy porządek świata jako wyzwolenie, nie zrozumieli lekcji ostatnich 130 lat: jest tylko jeden klub.
I my nie jesteśmy jego częścią.
=====================================
Mirosław Dakowski:
Oczywiście. Realnie istnieją tylko dwa obozy:
Armia Chrystusa i obóz Jego przeciwnika.
I, niezależnie od ich liczebności i bogactwa [finansowego] – wiemy na pewno, KTO zwycięży.
Głównymi doradcami Trumpa są obecnie członkowie sekty Chabad Lubawicz
—————————————————–
W ciągu czterech dni, między 1 a 5 kwietnia, prezydent Donald Trump dał świadectwo załamania swojego umysłu w kierunku ludobójczej przemocy, od której nikt z jego urzędników nie jest w stanie go odwieść, ograniczyć, kontrolować — jeśli w ogóle próbują — ani nawet jej ukryć. Ani eksperci wojskowi ze Połączonych Szefów Sztabów; ani specjaliści od sondaży szefa personelu Białego Domu; ani prawnicy doradcy prawnego Białego Domu; nawet korektorzy dyrektora ds. komunikacji.
Pomiędzy stwierdzeniami: „cofniemy ich do epoki kamienia łupanego, tam gdzie ich miejsce” a „Otwórzcie tę cholerną cieśninę, wy szaleńcy, albo będziecie żyć w piekle. PO PROSTU PATRZCIE! Chwała Allahowi”, Trump ujawnił, że uważa, iż dla państwa, narodu czy boga nie ma alternatywy poza podporządkowaniem albo zniszczeniem. Ich — albo jego.
W Moskwie panowała cisza, z wyjątkiem zwolennika Trumpa wewnątrz Kremla, Kiriła Dmitrijewa. Opublikował on wpisy wspierające ataki Trumpa na jednego z jego krajowych przeciwników — „New York Times” — oraz jednego z zagranicznych — Europę.
————————————————-
Ten zapis został opracowany poprzez analizę wypowiedzi Trumpa od momentu, gdy przećwiczył frazę o „epoce kamienia” tuż przed swoim przemówieniem telewizyjnym o 21:00 dnia 1 kwietnia, aż po jego poranny wpis z 5 kwietnia; zestawiając je w kolejności ich wypowiadania oraz czasu publikacji; a następnie umieszczając je w ciągu oficjalnych spotkań i innych działań — w tym braku działań i tajnych aktywności — zidentyfikowanych w opublikowanym „Publicznym harmonogramie prezydenta”.
Słowa mówią same za siebie. Analizę polityczną przemówienia z 1 kwietnia można znaleźć tutaj. Standard prawny ludobójstwa obejmuje zarówno zamiar — jak Trump wyraził go w tym zapisie — jak i działania, które zarówno zapowiadał, jak i podejmował, a następnie celebrował w tym zapisie. Oto jak standard ten definiują Organizacja Narodów Zjednoczonych:
„Aby można było mówić o ludobójstwie, musi istnieć udowodniony zamiar sprawców fizycznego zniszczenia grupy narodowej, etnicznej, rasowej lub religijnej. Zniszczenie kulturowe nie wystarcza, podobnie jak zamiar jedynie rozproszenia grupy. To właśnie ten szczególny zamiar, czyli dolus specialis, czyni zbrodnię ludobójstwa wyjątkową. Ponadto orzecznictwo wiąże zamiar z istnieniem planu lub polityki państwowej albo organizacyjnej, nawet jeśli definicja ludobójstwa w prawie międzynarodowym nie zawiera tego elementu.”
Słowa Trumpa oraz kontekst kalendarza, w którym je wypowiadał, wskazują na coś więcej.
Przemówienie z 1 kwietnia zostało opracowane przez komitet doradców, którzy spotkali się z nim o godzinie 15:00, aby przygotować ostateczny projekt. W kalendarzu zapisano to jako „spotkanie polityczne”. Według relacji o procesie decyzyjnym w Białym Domu opublikowanej przez magazyn Time 2 kwietnia, a także motywów anonimowych źródeł i informatorów stojących za tym artykułem, w grupie doradczej Trumpa istnieje głęboki podział co do ryzyka, jakie ponosi, kontynuując wojnę z Iranem i eskalując ją zamiast zakończyć.
W normalnej praktyce Białego Domu ostateczna wersja przemówienia powinna odzwierciedlać kompromis między zwolennikami eskalacji a tymi, którzy opowiadają się za wycofaniem. Ślady obu stanowisk widać w tekście, który Trump odczytał z promptera sześć godzin po rozpoczęciu spotkania.
Jednak równowaga została przechylona na rzecz eskalacji. W kluczowym zdaniu: „Cofniemy ich do epoki kamienia łupanego, tam gdzie ich miejsce” — Trump opowiedział się za eskalacją. Użył też frazy, którą wcześniej niepewnie przećwiczył w wpisie opublikowanym po rozpoczęciu „spotkania politycznego”, lecz przed jego zakończeniem. Napisał wtedy:
„Rozważymy sytuację, gdy Cieśnina Ormuz będzie otwarta, wolna i bezpieczna. Do tego czasu zmieciemy Iran z powierzchni ziemi albo — jak się mówi — cofniemy go do epoki kamienia łupanego!!!”
W tej formie była to wypowiedź warunkowa — bardziej jednoznacznie niż w przemówieniu końcowym. Jak bardzo nieskuteczna była frakcja doradców opowiadających się za wycofaniem, pokazuje charakterystyczne zastrzeżenie w tweecie: „albo — jak się mówi — do epoki kamienia łupanego!!!”. Faktem jest, że nikt tak nie mówi; powód jest oczywisty nawet dla uczniów — była tylko jedna epoka kamienia. Jednak nikt z personelu Trumpa ani uczestników spotkania 1 kwietnia nie odważył się mu tego powiedzieć ani poprawić tej frazy. Prezydent powtórzył ją później bez zastrzeżenia. O 21:00, w wieczór prima aprilis, Trump był pewien, że może pominąć to zastrzeżenie, ponieważ nikt z frakcji „wyjścia” nie odezwał się ani słowem.
Kim byli przedstawiciele tej frakcji, którzy 1 kwietnia milczeli? Według raportu Time należą do nich: szefowa personelu Susan Wiles, doradca prawny David Warrington, specjalista od sondaży Tony Fabrizio oraz wiceprezydent JD Vance.
Kim są zwolennicy eskalacji, którzy zdobyli przewagę? Raport wskazuje m.in. na Stephena Millera, Stevena Witkoffa, Jareda Kushnera, sekretarza wojny Petera Hegsetha, doradcę ds. bezpieczeństwa narodowego Marco Rubio, przewodniczącego Połączonych Szefów Sztabów Daniela Caine’a oraz być może dyrektora CIA Johna Ratcliffe’a.
Nie jest jasne, jak i kiedy zdobyli przewagę. Z kalendarza wynika, że gdy Trump pozostaje „sam” — co oznaczane jest jako „czas wykonawczy”, „lunch lid”, „full lid”, „czas podpisywania”, „golf”, „Mar-a-Lago” — język i znaczenie jego wpisów stają się bardziej gwałtowne, bardziej chaotyczne, mniej kontrolowane. Według doniesień prasowych, gdy Trump jest „sam”, ogląda telewizję oraz starannie przygotowane materiały wideo z działań wojskowych w Iranie, na Bliskim Wschodzie, w Wenezueli i innych miejscach. Często ogląda je w towarzystwie innych osób.
Tożsamość tych osób jest tajemnicą państwową. Doniesienia sugerują, że są to członkowie rodziny, jak jego synowie, zięć Kushner oraz Miller. Jego żona nie jest wśród nich. Miller odgrywa kluczową rolę w nadzorowaniu wpisów Trumpa; sam stworzył publiczny zapis przemocy zbliżony do Trumpa pod względem celów i religijnego języka. Miller i Kushner są żydowskimi wyznawcami ruchu Chabad; odniesienia Trumpa do „piekła”, „chwały Bogu”, „chwała Allahowi” oraz do ukrzyżowania i zmartwychwstania wielkanocnego są przez nich wzmacniane i powtarzane.
Na kalendarzu Trumpa nie ma śladu obecności wiceprezydenta Vance’a. Kiedyś był odnotowywany jako regularnie jedzący z nim lunch po cotygodniowym briefingu wywiadowczym. Briefing nadal widnieje w harmonogramie — Vance już nie. Nie jest też jasne, jak obecnie wygląda Prezydencki Codzienny Brief (PDB) i czy Trump otrzymuje go w formie papierowej, ustnej czy wideo.
Kalendarz pokazuje także brak innej ważnej postaci — doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego Marco Rubio. Mapy Białego Domu wskazują, że jego biuro znajduje się dalej od Trumpa niż było to zwyczajowo. Tymczasem wpływ doradcy wynikał zawsze z kontroli dokumentów trafiających na biurko prezydenta oraz z fizycznej bliskości umożliwiającej rozmowy. W przypadku Trumpa gabinet został zamieniony w sklep z pamiątkami; nie czyta dokumentów; doradca nie rozmawia z nim w cztery oczy; a większość jego „czasu wykonawczego” spędzana jest w prywatnych apartamentach.
Zamiłowanie Trumpa do przemocy — werbalnej i fizycznej — do przemocy w rodzinie i seksualności (udokumentowane przez Mary Trump w książce Too Much and Never Enough) oraz do przemocy w filmach doprowadziło do jego zainteresowania udziałem w transmisjach operacji wojskowych w Situation Room, często w towarzystwie Hegsetha i generała Caine’a.
Najnowsze wpisy mogą wskazywać, że Trump uczestniczył w oglądaniu materiałów z akcji ratunkowej zestrzelonego pilota F-15 z południowo-zachodniego Iranu. Jednak powód jego entuzjazmu jest polityczny: Próbuje ukryć obawę przed nowym kryzysem zakładników oraz przed powtórzeniem katastrofalnych skutków politycznych nieudanej operacji ratunkowej z 1980 roku (Operacja Eagle Claw), w której zginęło ośmiu żołnierzy, zniszczono dwa samoloty, a zakładników nie uratowano.
Obecna operacja, nazywana „Epic Fury”, jest według krytyków źle nazwana. Trump i jego otoczenie skupiają się na sukcesie, ukrywając doniesienia, że za jednego uratowanego zakładnika zestrzelono co najmniej dwa amerykańskie samoloty — być może trzy — a liczba zabitych, rannych i pojmanych pozostaje nieznana.
Wady osobowości Donalda J. Trumpa są przedmiotem amatorskiej psychologii w mediach masowych od czasu jego pierwszej kampanii prezydenckiej w 2016 roku. Najczęściej omawianą cechą był i jest narcyzm.
Wyszukiwarka AI Google’a mówi o tym następująco:
„Wielu specjalistów zdrowia psychicznego i krytyków publicznie sugerowało, że Donald Trump wykazuje cechy zgodne z narcystycznym zaburzeniem osobowości (NPD), antyspołecznym zaburzeniem osobowości (ASPD) oraz paranoidalnym zaburzeniem osobowości, często ujmując je pod wspólnym określeniem ‘złośliwego narcyzmu’. Twierdzenia te, wysuwane głównie przez psychologów i psychiatrów, wskazują na wzorce wielkościowości, brak empatii, potrzebę podziwu oraz impulsywność.”
Ten obraz Trumpa jest wytworem specjalistów działających w naszej świeckiej kulturze.
Jednak dziś jest Niedziela Wielkanocna i uważam za całkowicie właściwe podejście do tego zagadnienia w chrześcijańskim, binarnym schemacie analitycznym: Dobro i Zło, Bóg i Szatan. Jest to tym bardziej zasadne, że Trump deklaruje poważne traktowanie religii. Kluczowi członkowie jego administracji, jak Marco Rubio i Pete Hegseth, są gorliwymi wierzącymi i publicznie mówią o swojej religii. [ale nie mówią, jakiej?!? Kogo czczą? md]
W tym kontekście, oraz biorąc pod uwagę wielkanocną datę tego przesłania do społeczności, stwierdzam, że Trump i czołowi członkowie jego administracji wyszli wprost z powieści Dostojewskiego Biesy. Są ucieleśnieniem Zła, są opętani przez Szatana w swoim poparciu dla izraelskiego ludobójstwa w Gazie, a teraz także w brutalnej, nieludzkiej przemocy, którą kierują przeciwko narodowi irańskiemu. Słuchając codziennych tyrad Trumpa, jego krwawych gróźb pod adresem Teheranu, trudno uwierzyć, że te słowa wypowiada najwyższy wybrany urzędnik naszego państwa.
I dlatego konkluduję: Hańba Stanom Zjednoczonym, jeśli ten człowiek nie zostanie postawiony w stan oskarżenia i usunięty z urzędu oraz postawiony przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości za zbrodnie wojenne.
Wielokrotne złamanie przysięgi urzędowej i obowiązków konstytucyjnych, a nawet zbrodnie wojenne – to lista oskarżeń, które Demokraci wysuwają przeciwko szefowi amerykańskiego resortu wojny, jednocześnie zapowiadając wniosek o jego impeachment. Pete Hegseth może więc niedługo zostać usunięty ze stanowiska.
Jak informuje portal Axios, przedstawiciel Izby Reprezentantów Yassamin Ansari ma w przyszłym tygodniu złożyć dokumenty w tej sprawie. Demokraci zarzucają Hegsethowi m.in. wielokrotne złamanie przysięgi urzędowej i obowiązków konstytucyjnych, a sama Yassamin Ansari wprost nazywa go wspólnikiem popełnianych w Iranie zbrodni wojennych. Jej zdaniem, istnieje podstawa do impeachmentu szefa Pentagonu i usunięcia go ze stanowiska.
Jednym z najpoważniejszych zarzutów wobec Hegsetha jest dokonany 28 lutego atak na irańską szkołę dla dziewcząt w Minab. Zniszczona została wówczas szkoła Shajareh Tayyebeh, a podczas eksplozji zginęło co najmniej 175 osób, głównie dzieci w wieku od 7 do 12 lat. Jak donoszą źródła, atak na szkołę był wynikiem nieprawidłowego wyznaczenia celu przez armię USA. [druga rakieta wybuchła po jakimś czasie, gdy już przyszli tam ratownicy md]
Sam Hegseth mówił 13 marca zapowiadał „brak litości dla wrogów”. – Będziemy naciskać. Będziemy napierać, posuwać się naprzód. Żadnych jeńców, żadnej litości dla wrogów – powiedział wówczas. Słowa te spotkały się z krytyką ekspertów i organizacji broniących praw człowieka. Ich zdaniem, takie zapowiedzi stanowią złamanie prawa międzynarodowego, w tym Konwencji Haskiej.
Gizela Jagielska, lekarka która uśmierciła 9 miesięcznego Felka (a także dziesiątki innych dzieci w zaawansowanych ciążach) zastrzykiem z chlorku potasu w serce, otrzymała ostatnio nagrodę „Superbohatera” od „Wysokich Obcasów”. Tymczasem szpital kliniczny w Łodzi do którego najpierw trafiła matka chłopca i który nie chciał go zabić, proponując zakończenie ciąży poprzez cesarskie cięcie, co pozwoliłoby na udzielenie Felkowi specjalistycznej pomocy medycznej zaraz po urodzeniu, otrzymał w marcu… 209 tys. złotych kary od NFZ.
Podstawą do skandalicznej decyzji NFZ było łamiące Konstytucję rozporządzenie poprzedniej Minister Zdrowia Izabeli Leszczyny, która szantażem finansowym próbowała wymusić na szpitalach zabijanie nienarodzonych dzieci na podstawie „zaświadczeń” od psychiatrów. Szpital w Łodzi jest kolejnym ukaranym szpitalem. Pabianickie Centrum Medyczne ukarane zostało karą 550 tys. złotych po tym, jak szpital uznał za niewystarczające zaświadczenie od lekarza psychiatry wystawione na podstawie jednej konsultacji telefonicznej i oczekiwał od pacjentki przedłożenia ostatecznych wyników diagnostycznych. Kara została nałożona, pomimo że żaden z lekarzy oddziału ginekologiczno–położniczego szpitala nie stosował klauzuli sumienia. Ukarane były też m.in. szpitale we Wrocławiu i Lubartowie. W zeszłym roku przygotowaliśmy petycję do nowej Minister Zdrowia Jolanty Sobierańskiej-Grendy „DOŚĆ przymuszania szpitali do zabijania nienarodzonych dzieci oraz przyzwalania na uśmiercanie dzieci w zaawansowanych ciążach”. Apelowaliśmy w niej o wycofanie aborcyjnego rozporządzenia, a także o zaprzestanie przyzwalania na uśmiercanie dzieci w zaawansowanych ciążach. Nawet przy wątpliwej i skrajnie liberalnej wykładni ustawy, w przypadkach zaawansowanych ciąż ich – mówiąc językiem ustawy – „przerwanie” powinno wiązać się z przeprowadzeniem indukcji porodu lub cesarskiego cięcia i objęciem dziecka specjalistyczną pomocą lekarską,a nie zabijaniem dziecka! Chcemy wrócić do tematu i złożyć petycję. Bardzo proszę o jej podpisanie i udostępnienie. Wszystkim, którzy już to wcześniej zrobili, z serca dziękuję. PODPISUJĘ APEL Kara dla szpitala w Łodzi jest skandalem, ponieważ stanowi bezprawną próbę wykreowania dla szpitali obowiązku zabijania nienarodzonych dzieci na życzenie matki do dnia porodu (jeśli tylko kobieta zorganizowałaby sobie papier od psychiatry). Działanie to stoi w sprzeczności z gwarantowaną przez konstytucję każdemu człowiekowi prawną ochroną życia oraz z szeregiem ustaw. \„Przerwanie ciąży” jest dopuszczone przez prawo po to, by chronić życie lub zdrowie matki. Zabicie dziecka, przed zakończeniem zaawansowanej ciąży, w żaden sposób nie zwiększa możliwości ochrony życia lub zdrowia matki. Poród żywego i martwego dziecka specjalnie się nie różnią, a matka zawsze może pozostawić dziecko w szpitalu, nie musi się nim zajmować. Nie ma żadnego uzasadnienia dla utożsamienia dopuszczonego przez prawo „przerwania” zaawansowanej ciąży z zabiciem dziecka. Art. 39 Kodeksu Etyki Lekarskiej mówi, że „podejmując działania lekarskie u kobiety w ciąży lekarz równocześnie odpowiada za zdrowie i życie nienarodzonego dziecka”. Podawanie trucizny do serc dzieci stanowi rażące naruszenie etyki lekarskiej.Jest to jasne dla większości ginekologów. We wspólnym stanowisku Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników, Konsultanta Krajowego w dziedzinie położnictwa i ginekologii oraz Konsultanta Krajowego w dziedzinie perinatologii czytamy: „w przypadku podjęcia decyzji o przerwaniu ciąży tak wysokiej, że płód jest już zdolny do przeżycia procedura taka musi zostać wykonana w warunkach szpitalnych, gdzie zapewnione będzie zarówno bezpieczeństwo pacjentki jak i odpowiednie postępowanie dla noworodka”. Mamy nadzieję, że działanie NFZ jest nadgorliwością radykalnych ideologów w nim pracujących i nie ma poparcia Minister Zdrowia. Chcemy powiedzieć: sprawdzam. Apelujemy do Minister o: – uchylenie „Wytycznych dla lekarzy i podmiotów leczniczych ws. dostępu do procedury przerwania ciąży”; – uchylenie Rozporządzenia w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zakładającego zmuszanie wszystkich placówek medycznych realizujących z NFZ umowę na leczenie szpitalne w zakresie położnictwa i ginekologii do przeprowadzenia aborcji; – zaprzestanie nakładania kar na szpitale za niewykonywanie aborcji oraz uchylenie dotychczas nałożonych kar; – uniemożliwienie uśmiercania dzieci zastrzykami z chlorku potasu w zaawansowanych ciążach.Okrutny proceder wstrzykiwania trucizny do serc dzieci musi się skończyć, a nie być rozwijany! PODPISUJĘ APEL Pozdrawiam serdecznie Zbigniew Kaliszuk Fundacja Grupa Proelio
Nie milkną echa po tragicznych wydarzeniach, gdzie 25-letnia dziewczyna została zabita poprzez eutanazję.
Gdy jej rodzina i przyjaciele działali, aby ją ocalić, zespół chirurgów czekał już w gotowości, żeby wyciąć jej organy, a następnie je sprzedać. Wie Pan ile były warte?
Nasza wolontariuszka Marta nagrała na temat tej wstrząsającej sprawy krótką rolkę video.W mediach społecznościowych wyświetlono ją już ponad 205 000 razy. Teraz publikujemy ja na naszej stronie. Proszę obejrzeć:
Tak właśnie wygląda w praktyce „ochrona zdrowia” i do takich zachowań są „edukowane zdrowotnie” społeczeństwa Europy. A za mówienie prawdy o tym procederze, grożą kary i cenzura.
Nasza Fundacja od wielu lat głośno mówi o procederze wycinania organów abortowanym dzieciom. Na tym jednak się nie kończy – dla ogromnego biznesu śmierci każdy człowiek jest potencjalnym „klientem”, na śmierci i cierpieniu którego można zarobić. Większość ludzi jest tego całkowicie nieświadoma. Prosimy o wsparcie, aby organizować kolejne akcje informacyjne i nagrywać kolejne materiały ostrzegające innych i kształtujące świadomość Polaków: WPŁACAM Konto Fundacji do darowizn:79 1050 1025 1000 0022 9191 4667 Fundacja Pro – Prawo do życia ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków Z wyrazami szacunku, Kinga Małecka-PrybyłoFundacja Pro – Prawo do życia KRS: 0000233080 NIP: 1231051050 REGON: 010083573 ul. J. I. Kraszewskiego 27/22, 05-800 Pruszków
Trump grozi: „Iran może zostać zdobyty w jedną noc… może nawet dziś”; ostrzega, że „każdy most i każda elektrownia” zostaną zniszczone.
Dziennik „Wall Street Journal” donosi, że armia amerykańska przygotowuje się do ewentualnych ataków na irańskie obiekty energetyczne . Uniwersytety i lotniska zostały już zaatakowane.
Raport organizacji Axios z niedzielnego wieczoru dotyczący 45-dniowego zawieszenia broni zaproponowanego przez Stany Zjednoczone został odrzucony w poniedziałek rano przez Iran , który później w poniedziałek wydał 10-punktowy list za pośrednictwem Pakistanu .
Izrael atakuje duży zakład petrochemiczny w Południowym Parsie , który odpowiada za połowę krajowej produkcji petrochemicznej.
Trump potwierdził, że wtorkowy termin przed atakami na kluczową infrastrukturę został uznany za „ostateczny” i nazwał Amerykanów sprzeciwiających się wojnie z Iranem „głupimi” – argumentując, że jedynym celem jest uniemożliwienie Teheranowi uzyskania broni jądrowej.
Izrael zabija doświadczonego, długoletniego szefa wywiadu IRGC; irański atak rakietowy na kompleks mieszkalny w Hajfie zabija 4 osoby .
W tym kontekście szanse na zawieszenie broni do końca kwietnia (2026 r.) rosną (choć nadal są niskie)…
W ostatnich dniach liczba amerykańskich i izraelskich nalotów na irańskie uniwersytety znacznie wzrosła. Obejmowało to między innymi zakrojony na szeroką skalę atak na Uniwersytet Sharif w Teheranie , często nazywany „Irańskim MIT” .
Po tym ataku irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi zagroził irańskim odwetem, ostrzegając: „Napastnicy poczują naszą siłę”. Stwierdził, że w ostatnich dniach zaatakowano również kilka innych uniwersytetów. Według raportu regionalnego (Al Jazeera), co najmniej 30 irańskich uczelni i uniwersytetów ucierpiało w wyniku trwających ataków .
Ani Stany Zjednoczone, ani Izrael nie ujawniły przyczyn ataków na kampusy uniwersyteckie. Wielu studentów z tych właśnie miejsc uczestniczyło w protestach w styczniu . Stany Zjednoczone twierdzą, że „pomagają” protestującym poprzez masową kampanię bombardowań zarządzoną przez Trumpa.
Uniwersytet Shahid Beheshti w północnym Teheranie został zaatakowany w zeszły piątek. Uczelnia wydała oświadczenie, w którym stwierdziła: „Ten wrogi akt nie tylko godzi w bezpieczeństwo pracowników naukowych i środowisko naukowe kraju, ale jest również wyraźnym atakiem na rozum, badania naukowe i wolność myśli ”.
Trump grozi zniszczeniem Iranu do północy we wtorek, jeśli nie zostanie osiągnięte porozumienie.
Po rozmowie z dziennikarzami wcześniej tego dnia (przed, w trakcie i po święcie Wielkanocy) i omówieniu propozycji zawieszenia broni („niewystarczająco dobrych”), a także chęci „zdobycia ropy”, prezydent Trump wszedł na podium w sali prasowej Białego Domu o godzinie 13:00 czasu wschodniego, aby opowiedzieć o akcji ratunkowej pilotów, którzy polegli w weekend.
Prezydent Trump skupił swoje wystąpienie na weekendowej akcji poszukiwawczo-ratunkowej po zestrzeleniu pilotów, podkreślając jej sukces i jednocześnie potępiając wyciek szczegółów dotyczących misji. „Niedyskrecja dotycząca akcji ratunkowej stanowi kwestię bezpieczeństwa narodowego” – powiedział, dodając, że władze „zbadają media, które poinformowały o tej niedyskrecji”. Stwierdził również: „Musimy znaleźć to źródło; to chory człowiek” i ostrzegł przed potencjalnymi działaniami prawnymi za „grożenie dziennikarzowi więzieniem za niedyskrecję”, po czym dodał: „Lewacy to pokochają!”.
Następnie przyjął bardziej agresywne stanowisko wobec Iranu, deklarując: „Iran można pokonać w jedną noc, może nawet jutro”, i podkreślając to słowami: „Cały Iran można pokonać w jedną noc”. W pewnym momencie dodał: „Wygraliśmy”. Pete Hegseth wtrącił się, zaostrzając sytuację, stwierdzając: „Dzisiaj nastąpi najwięcej ataków na Iran” i ostrzegając: „Jutro ataki na Iran będą liczniejsze niż dzisiaj”.
Podczas sesji pytań i odpowiedzi Trump zasugerował nieujawnioną strategię, mówiąc: „Mam najlepszy plan ze wszystkich, ale nie zdradzę wam, jaki”, podkreślając jednocześnie: „Nie zrobiliśmy tego z powodu zmiany reżimu”. Opisał zmianę przywództwa w Iranie w dosadnych słowach: „Nowy reżim jest mądrzejszy, bardziej przebiegły, mniej radykalny”.
Ataki na kluczową infrastrukturę już trwają…
Tłumaczenie „X” : Stany Zjednoczone i Izrael prowadzą intensywne naloty bombowe na irański kompleks petrochemiczny South Pars, który odpowiada za 85% produkcji kraju w tym sektorze. Zniszczenia są ogromne, ale kompleks zajmuje powierzchnię 54 000 hektarów, więc jego całkowite zniszczenie wymagałoby wielu dni intensywnych bombardowań. Niemniej jednak straty spowodowane zniszczeniem infrastruktury i utratą zysków z pewnością sięgają dziesiątek miliardów dolarów.
Zwrócił się również bezpośrednio do irańskiej opinii publicznej, oświadczając: „Irańczycy powinni się zbuntować, inaczej konsekwencje będą straszne”, twierdząc jednocześnie: „Irańczycy chcą, abyśmy kontynuowali bombardowania”, i dodając: „Naród irański jest gotowy cierpieć za wolność”. Podkreślił również, że „swobodny przepływ ropy naftowej” przez Cieśninę Ormuz „musi zostać uwzględniony w porozumieniu z Iranem ”. Ostrzegł, że „każdy most” i każda elektrownia zostaną zniszczone do północy jutro, jeśli Irańczycy nie zaakceptują porozumienia o zawieszeniu broni.
Stało się to po tym, jak w „Wall Street Journal” ukazał się artykuł, w którym kilku amerykańskich urzędników poinformowało, że armia amerykańska przygotowuje się do ewentualnych ataków na cele energetyczne w Iranie , podczas gdy prezydent Trump nasila swoje żądania, aby Teheran otworzył Cieśninę Ormuz, co powoduje znaczny wzrost cen ropy naftowej…
To, że stratedzy wojskowi opierają się na istniejących listach potencjalnych celów, aby przedstawić prezydentowi opcje na wypadek, gdyby zdecydował się zaatakować infrastrukturę energetyczną (według źródeł WSJ), nie powinno być niczym nowym dla inwestorów (jednak rynek reaguje bardzo wrażliwie) , biorąc pod uwagę fakt, że Trump w ostatnich dniach nasilił swoje groźby, mówiąc w niedzielę dziennikowi „Wall Street Journal”, że zniszczy wszystkie irańskie elektrownie, jeśli reżim nie zgodzi się na ponowne otwarcie Cieśniny Ormuz do wtorkowego wieczora.
Szef wywiadu IRGC zabity; Izrael ponosi ciężkie straty
Według doniesień irańskich mediów, w poniedziałek w nalocie zginął szef wywiadu Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC). Agencja informacyjna Tasnim, powiązana z IRGC, poinformowała, że dział PR IRGC potwierdził w poniedziałek, że generał dywizji Majid Khademi zginął w porannym ataku sił USA i Izraela. Tasnim nie ujawniła miejsca ataku.
Siły Obronne Izraela (IDF) oświadczyły wcześniej, że Khademi był jednym z najwyższych rangą dowódców Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej z wieloletnim doświadczeniem . „Khademi pracował nad wspieraniem ataków terrorystycznych na całym świecie i był odpowiedzialny za monitorowanie irańskiej ludności cywilnej w ramach tłumienia wewnętrznych protestów przez reżim” – podano.
RFE/RL poinformowało, że Khademi objął stanowisko latem ubiegłego roku po tym, jak Mohammad Kazemi zginął w izraelskich atakach podczas 12-dniowej wojny. Wcześniej kierował działem ochrony wywiadu Ministerstwa Obrony i Logistyki Sił Zbrojnych. Iran zapowiedział teraz pomszczenie jego śmierci na Izraelu.
Tymczasem Izrael poniósł znaczne straty w nocy z niedzieli na poniedziałek, po tym jak Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC), w oświadczeniu opublikowanym przez media państwowe, stwierdził, że siły irańskie zaatakowały rafinerię ropy naftowej w Hajfie. Wygląda jednak na to, że pocisk uderzył w budynek mieszkalny, zabijając co najmniej czterech Izraelczyków . Ekipy poszukiwawczo-ratownicze spędziły około 18 godzin na przeszukiwaniu gruzów kompleksu budynków i w poniedziałek rano odnalazły dwa ciała, po wcześniejszym odkryciu dwóch kolejnych. Liczba ofiar śmiertelnych może wzrosnąć w miarę kontynuowania akcji ratunkowej. Inne regionalne źródło podało, że „ ponad 160 Izraelczyków trafiło do szpitali w ciągu ostatnich 24 godzin, według izraelskiego Ministerstwa Zdrowia w poniedziałek”.
Tłumaczenie „X” : Izrael jest atakowany. Ponad 15 bomb kasetowych trafiło w cel. Doniesienia wskazują, że w ciągu ostatnich kilku godzin około 60% irańskich pocisków ominęło izraelski system obrony powietrznej. Operacja „Żelazna Kopuła” została wykończona.
Trump: wtorkowy termin jest „ostateczny i nie ulegnie zmianie”; Amerykanie sprzeciwiający się wojnie z Iranem są „głupi”
Podczas dorocznej uroczystości wielkanocnej w Białym Domu prezydent Trump powtórzył, że wtorkowy termin jest ostateczny , dodając, że przeanalizował wszystkie propozycje. Uznając nową, 10-punktową propozycję dotyczącą Iranu za „duży krok”, stwierdził jednak, że „nie jest ona wystarczająco dobra; zobaczymy, co się stanie”. W oświadczeniu czytamy dalej:
Wojna może zakończyć się bardzo szybko, jeśli zrobią to, co trzeba.
Ludzie, którzy przemawiają w imieniu Iranu, są teraz bardziej rozsądni.
Wojna toczy się o jedno: Iran nie może posiadać broni jądrowej .
„Gdybym miał wybór, kupiłbym irańską ropę”.
Jeśli Iran nie ustąpi, nie będzie już mostów i elektrowni.
Przed Wielką Brytanią jeszcze długa droga.
Pojawiły się również interesujące oświadczenia, w których twierdzono, że do dziś rano w Iranie „zginęło 45 000 demonstrantów” – choć nie jest do końca jasne i wątpliwe, skąd wziął tę liczbę. Stwierdził, że Irańczycy potrzebują broni i że wysłał jej trochę, ale „pewna grupa” postanowiła ją zatrzymać.
„Irańczycy chcą słyszeć bombardowania, bo chcą być wolni” – stwierdził. Pierwsza Dama Melania dodała, że Stany Zjednoczone walczą o „przyszłość” dzieci w Iranie. [Już 186 dziewczynek osiągnęło tę przyszłość md].
Kolejnym ciekawym momentem jest to, że niektóre odłamy ruchu MAGA stają się coraz bardziej sceptyczne i rozgniewane na wojnę.
Prezydent USA przemawia do dziennikarzy w Białym Domu. Zapytany, co powiedziałby Amerykanom sprzeciwiającym się wojnie, Trump odpowiedział:„To głupcy”.
„Bo w tej wojnie chodzi o jedno: Iran nie może posiadać broni jądrowej” – powiedział.
Iran odrzuca „proste zawieszenie broni” w 10-punktowym planie
Według PressTV: „10-punktowy plan odrzuca proste zawieszenie broni i podkreśla potrzebę trwałego rozwiązania, które zabezpieczy interesy Iranu. Kluczowe postulaty obejmują zakończenie działań wojennych w regionie, zapewnienie bezpiecznego przejścia przez Cieśninę Ormuz, zniesienie sankcji i odbudowę dotkniętych obszarów”. Nie jest tajemnicą, że Iran dąży do trwałego zakończenia wojny pod warunkami gwarantującymi, że nigdy więcej nie zostanie zaatakowany .
„Według korespondenta ds. polityki zagranicznej IRNA, w tej dziesięcio-akapitowej odpowiedzi Iran podkreślił potrzebę trwałego zakończenia wojny, biorąc pod uwagę stanowisko Iranu, jednocześnie odrzucając zawieszenie broni”.
„Ta odpowiedź zawiera szereg żądań ze strony Iranu, w tym zakończenie konfliktów w regionie, protokół dotyczący bezpiecznego przejścia przez Cieśninę Ormuz, odbudowę i zniesienie sankcji”.
Wygląda na to, że przypomina projekt opublikowany przez Iran około dwa tygodnie temu. Teheran przy każdej okazji zaprzecza jakimkolwiek bezpośrednim rozmowom z Waszyngtonem. Teheran nadal odrzuca również oferty zawieszenia broni złożone przez Biały Dom . A jednak ten sam mały taniec powtarza się w każdy poniedziałek…
Tłumaczenie „X” : Zdumiewające jest to, że co niedzielę wieczorem otrzymujemy raport od Axios, w którym stwierdza się, że porozumienie pokojowe jest bliskie.
Izrael atakuje zakład petrochemiczny na polu gazowym Południowy Pars
Irańskie media państwowe poinformowały w poniedziałek o ataku na zakład petrochemiczny South Pars w Asaluyeh. „Kilka minut temu słychać było kilka eksplozji dochodzących z kompleksu petrochemicznego South Pars w Asaluyeh” – donosił Fars. Agencja Tasnim poinformowała również o ataku na dwie firmy użyteczności publicznej w Asaluyeh, który odciął dostawy prądu do zakładów petrochemicznych . Później Izrael ogłosił drugi atak na kolejny zakład chemiczny w Iranie. To samo źródło podało następujące szczegóły:
Celem były zakłady petrochemiczne w Asaluyeh, w tym Jam i Damavand.
Zaatakowano firmy Mobin i Damavand, które zaopatrywały zakłady petrochemiczne w Assaluyeh w energię elektryczną, wodę i tlen.
Pars Petrochemical jest bezpieczny i nie został uszkodzony.
Izrael przyznał się do ataku, donosi „Washington Post”. Czy narusza to wcześniejsze zobowiązanie Izraela złożone Trumpowi, że nie podejmie jednostronnych działań przeciwko South Pars? Dzieje się to w kontekście zbliżającej się masowej eskalacji działań USA przeciwko kluczowej infrastrukturze energetycznej i cywilnej.
Izrael zaatakowałkluczowy zakład petrochemiczny na rozległym polu gazowym Południowy Pars w Iranie, zabijając wysokiego rangą dowódcę Gwardii Rewolucyjnej izagrażając negocjacjom mającym na celu doprowadzenie do zawieszenia broni między USA a Teheranem.
Minister obrony Izraela Israel Katz potwierdził, że to, co określiłjako „potężny cios dla największego zakładu petrochemicznego w Iranie”, który odpowiada za połowę krajowej produkcji petrochemicznej. Rzecznik izraelskiego wojska, podpułkownik Nadav Shoshani, powiedział, że w miarę postępu rozmów Iran nie będzie miał „żadnego immunitetu”.
Tłumaczenie „X” : Izraelskie Siły Powietrzne zaatakowały największy irański zakład petrochemiczny, złoże gazu Południowy Pars w Asaluyeh. Zostało ono całkowicie zniszczone.
Irańskie rakiety nadal atakują Izrael z regularną częstotliwością; izraelskie służby ratunkowe zgłosiły w poniedziałek co najmniej 28 uderzeń w centralnym Izraelu, gdzie bomby kasetowe wyrządziły szkody. Trafione zostały Ramat Gan, Bene Berak i Giwatajim, a mężczyzna po czterdziestce został podobno „umiarkowanie ranny”.
Iran odrzuca jakiekolwiek tymczasowe zawieszenie broni: „Normalizacja zbrodni wojennych”
Iran odrzucił tymczasowe zawieszenie broni w wojnie między USA i Izraelem, twierdząc, że da to przeciwnikom czas na przegrupowanie się i przygotowanie do dalszego konfliktu. Jednak oświadczenie Ministerstwa Spraw Zagranicznych nie odniosło się wprost do 45-dniowej propozycji, o której poinformował portal Axios.
„Domagamy się zakończenia wojny i zapobieżenia jej nawrotom ” – powiedział rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Esmail Baghaei, według państwowej irańskiej agencji informacyjnej IRNA. Analitycy od dawna wiedzą, że działania odwetowe Teheranu wobec państw Zatoki Perskiej i Izraela są tak surowe, ponieważ chcą one odstraszyć od potencjalnych przyszłych ataków . Władze Iranu obawiają się, że bez odpowiedniego i ostatecznego rozwiązania kraj zostanie po prostu ponownie zaatakowany, czy to za rok, czy nawet za kilka lat.
Ministerstwo Spraw Zagranicznych oświadczyło również w poniedziałek, że Iran przygotował odpowiedź na żądania USA dotyczące zakończenia wojny i opublikuje ją „w razie potrzeby”. Odniosło się do 15-punktowej listy, którą Waszyngton wysłał do Teheranu przez Pakistan – którą Baghaei ponownie określił jako „skrajnie przesadną, nietypową i nielogiczną”. Przypomniał również światu, że Teheran ma „bardzo gorzkie doświadczenia w negocjacjach z USA”. Pomysł rozmów w tym momencie jest „absolutnie nie do pogodzenia z ultimatum, zbrodniami i groźbami popełnienia zbrodni wojennych” – kontynuował Baghaei.
W poniedziałkowy poranek, zaledwie kilka godzin przed otwarciem giełdy, znów pojawiła się fala nagłówków o „negocjacjach”…
Mimo to rzecznik irańskiego wojska Ebrahim Zolfaghari oświadczył w poniedziałek, jak donosi Tasnim, że jeśli ataki na cele cywilne będą kontynuowane, irańskie środki odwetowe zostaną znacznie rozszerzone, a straty będą „wielokrotnie większe”.
Tymczasem irański minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi w poniedziałek, w związku z groźbami Trumpa dotyczącymi zniszczenia infrastruktury cywilnej, powiedział swojemu francuskiemu odpowiednikowi: „To zagrożenie jest równoznaczne z normalizacją zbrodni wojennych i ludobójstwa”.
Nowy raport Axios na temat proponowanego przez USA 45-dniowego zawieszenia broni
W obliczu groźby katastrofalnej globalnej eskalacji, która ma nastąpić we wtorek, mediatorzy na Bliskim Wschodzie kontaktują się z Iranem i Stanami Zjednoczonymi w celu wynegocjowania proponowanego 45-dniowego zawieszenia broni , poinformował w niedzielę wieczorem portal Axios . Zawieszenie broni jest przedstawiane jako pierwszy krok dwuetapowego porozumienia, którego celem jest wynegocjowanie trwałego zakończenia wojny, którą Izrael i Stany Zjednoczone rozpoczęły niespodziewanym atakiem 28 lutego w trakcie trwających negocjacji.
Ten nikły promyk nadziei pojawił się po tym, jak prezydent Trump w Niedzielę Wielkanocną wygłosił wulgarną groźbę, że zrujnuje życie 90 milionom Irańczyków, którym obiecał wyzwolenie zaledwie kilka tygodni wcześniej: „Wtorek będzie dniem elektrowni i mostów w Iranie, w jednym. Nie będzie niczego podobnego!!! Otwórzcie tę cholerną cieśninę, wy szalone dranie, albo traficie do piekła”.
Tłumaczenie „X” : Jak to się zaczęło i jak to się dzieje obecnie.
Oprócz ostrych uwag, Trump ogłosił również w mediach społecznościowych przedłużenie pierwotnie dziesięciodniowego terminu otwarcia Cieśniny Ormuz przez Iran — terminu, który pierwotnie miał upłynąć w poniedziałek wieczorem. Trump twierdzi teraz, że Iran ma czas do wtorku, do godziny 20:00. Tymczasem Trump zaplanował konferencję prasową na poniedziałek, na godzinę 13:00 . Opisał ją jako konferencję prasową „z wojskiem”, sugerując, że może ona skupić się na świętowaniu uratowania zestrzelonego oficera uzbrojenia Sił Powietrznych USA przez amerykańskie siły specjalne w weekend. Ponieważ konferencja odbywa się w Gabinecie Owalnym, może być dostępna tylko dla niewielkiej części akredytowanych przez Biały Dom mediów.
Połączenie lekko zachęcającego raportu Axios i konferencji prasowej Trumpa może doprowadzić do kolejnego z wielu wahań na rynku od początku wojny. Trump powiedział Axios , że trwają „intensywne negocjacje” z „dużą szansą” na sukces. Z drugiej strony, szybko dodał: „Jeśli nie dojdą do porozumienia, wysadzę wszystko tam w powietrze”. Groźby Trumpa dotyczące zniszczenia irańskiej infrastruktury cywilnej skłoniły Iran do deklaracji odwetu w Zatoce Perskiej. W opublikowanym w niedzielę nagraniu wideo Iran zagroził „całkowitym i całkowitym zniszczeniem” wartego 30 miliardów dolarów centrum danych Stargate firmy OpenAI w Dubaju.
Iran kontynuuje
Opublikowali wideo, w którym grożą atakiem na 1-GW centrum danych Stargate AI w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
Centrum danych jest ukryte na Mapach Google – nawet to pokazali
Tłumaczenie „X” : Rzecznik irańskiej centrali „Khatam al-Anbiya”: Nic nam nie umknie. Wszystkie firmy ICT w regionie są przez nas uważane za legalne cele.
Chociaż dokładne szczegóły negocjacji nie są jasne, Axios donosi , że mediatorzy pakistańscy, egipscy i tureccy są w centrum rozmów, a wysłannik Trumpa Steve Witkoff wymieniał „wiadomości tekstowe” z irańskim ministrem spraw zagranicznych Abbasem Araghchim. Co istotne, źródła medialne podały, że mediatorzy uważają, że pełne otwarcie Cieśniny Ormuz będzie możliwe dopiero po podpisaniu ostatecznego porozumienia .
Mediatorzy chcą zbadać, czy Iran mógłby podjąć częściowe kroki dotyczące wzbogacania uranu i transportu przez Cieśninę Ormuz w pierwszej fazie porozumienia. Pracują również nad środkami, które administracja Trumpa mogłaby podjąć, aby dać Iranowi gwarancje, że zawieszenie broni nie jest jedynie tymczasowe i że wojna nie zostanie wznowiona.
Przedstawiciele Iranu jasno dali do zrozumienia mediatorom, że nie chcą sytuacji podobnej do tej w Strefie Gazy czy Libanie , gdzie zawieszenie broni istnieje tylko na papierze, ale USA i Izrael mogą w każdej chwili ponownie zaatakować, jeśli zechcą. — Axios
Na początku tych ostatnich rozmów rozdźwięk między żądaniami USA i Iranu był ogromny. Trump domaga się między innymi, aby Iran ograniczył swój program rakiet balistycznych, który już dwukrotnie wykorzystał w odwecie za agresję USA i Izraela, oraz zaprzestał wszelkiego wzbogacania uranu, mimo że Iran, jako sygnatariusz Traktatu o Nierozprzestrzenianiu Broni Jądrowej, ma do tego prawo (statusu, którego Izrael nie posiada). Iran zażądał reparacji za szkody wyrządzone przez ataki Izraela i USA, zamknięcia baz amerykańskich w regionie , zniesienia wszystkich sankcji oraz wiążącej gwarancji przed kolejnymi rundami sporadycznych ataków amerykańsko-izraelskich. W odniesieniu do tego ostatniego żądania, niektórzy rozważali uchwalenie przez USA ustawy, która wstrzymałaby pomoc dla Izraela w przypadku ponownego ataku na Iran.
Spekuluje się, że akcja ratunkowa pilotów stanowiła przykrywkę dla naziemnej operacji wydobycia uranu
Oprócz ryzyka eskalacji poprzez ataki na infrastrukturę cywilną, istnieje również niebezpieczeństwo rozmieszczenia amerykańskich wojsk lądowych . Trump może poczuć się ośmielony proponowanymi operacjami zdobycia wyspy Charg i/lub obszaru graniczącego z cieśniną, po dramatycznej akcji ratunkowej członka załogi zestrzelonego F-15E, która miała miejsce w weekend – co samo w sobie stanowiło pierwsze znane rozmieszczenie wojsk na terytorium Iranu. (Należy zauważyć, że coraz więcej weteranów i innych osób – wskazując na takie czynniki, jak użycie samolotów transportowych C-130 i lokalizacja prowizorycznego lotniska – wysnuwa teorię, że akcja ratunkowa była w rzeczywistości nieudaną próbą przejęcia irańskich zapasów uranu wzbogaconego do 60 procent ).
KOSZT OPERACJI „RATUNKOWEJ” PILOTÓW USA: — 2 samoloty MC-130 (ponad 100 MILIONÓW DOLARÓW KAŻDY) „celowo zniszczone” — 4 śmigłowce MH-6 Little Bird zrzucone przez Iran NOWE ZDJĘCIA WRAKUpic.twitter.com/TMYCEspepc— RT (@RT_com)
Grzegorz Braun odniósł się do sprawy obecności „transpłciowej filozofki” „zmieniającej Kościół od środka” na synodzie u kardynała Rysia w Krakowie.
Na II Synodzie Duszpasterskim Archidiecezji Krakowskiej pojawił się aktywista LGBT identyfikujący się po tranzycji jako kobieta.
„Transpłciowa filozofka w Synodzie Archidiecezji Krakowskiej. Zmieniam Kościół od środka. Nie byłam pewna, czy mogę brać udział w pracach Synodu. Więc zapytałam otwarcie. Wysłałam zdjęcie ze spotkania z kardynałem i dla pewności jeszcze link do artykułu: „Transpłciowa filozofka spotkała się z kardynałem Rysiem. Wręczyła mu list” – czytamy w związku z tym wydarzeniem na profilu Maria Jadwiga Minakowska na Facebooku.
O odniesienie się do tej sprawy Braun został poproszony przez Rafała Mossakowskiego na kanale Centrum Edukacyjne. Przedmiotem rozmowy był między innymi temat kondycji najwyższych hierarchów kościoła katolickiego w Polsce.
Grzegorz Braun: Tam gdzie nie ma tradycji, pojawiają się ruchome piaski
– To są rzeczy, które wzdragam się komentować dlatego, że one same się komentują, a z drugiej strony jest to jakaś manifestacja nieszczęścia ludzkiego i nie ma co nad tym wydziwiać – powiedział polski poseł do Parlamentu Europejskiego. – Szkoda ludzi, których to dotyka i tych, którzy są narażeni na tego typu ekspozycje deficytów. Deficytów, które niektórzy wyciągają na sztandar np. na sztandar tęczowy – dodał.
Wyrażając ubolewanie, polityk zwrócił jednocześnie uwagę, że to, co dzieje się w polskim Kościele może jednak w końcu uruchomić w jakimś stopniu szersze tendencje antyrewolucyjne. – Wszystko to jest jakiś punkt dojścia, więc może nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Po raz kolejny w ostatnich latach okazuje się, że gdzie nie ma tradycji w postaci Mszy św. w rycie tradycyjnym, tam wszyscy lądują na jakichś ruchomych piaskach – ocenił lider Konfederacji Korony Polskiej.
W jego ocenie tam, gdzie pozostał natomiast ryt tradycyjny, zachował się system cywilizacji łacińskiej, czyli bezpieczeństwa doktrynalnego. – Tam, gdzie brak tej ostoi, tam pojawiają się ruchome piaski modernizmu, czyli wszystko jest możliwe. A skoro jest możliwe w sferze obyczajowości, to jest możliwe także w sferze geopolityki i ekonomii – ostrzegł.
Fundacja Pro – Prawo do życia
