——————————
——————————————–
—————————
——————————–
————————
———————-
——————————————–
=========================
===============================
————————-
Przemiany Zbawcy. MEM-y
Archiwum kategorii: Satanizm, NWO
Prawda w Sejmie. Konrad Berkowicz pokazał flagę Izraela ze swastyką [VIDEO]
Skandal w Sejmie. Konrad Berkowicz wyjął flagę Izraela ze swastyką [VIDEO]
14.04.2026 nczas/skandal-w-sejmie-konrad-berkowicz-wyjal-flage-izraela-ze-swastyka
Poseł Konrad Berkowicz z Konfederacji wyszedł na sejmową mównicę. Swoje wystąpienie poświęcił wojnie na Bliskim Wschodzie i działaniom Izraela. — Ataki Izraela na Bliskim Wschodzie odczuwają już Polacy w cenach paliwa, ale jak odczuwają to dzieci, których zginęło już kilkadziesiąt razy więcej niż podczas całej wojny w Ukrainie — mówił.
Następnie Berkowicz przeszedł do opisu drastycznych obrażeń wywoływanych bombą fosforową:
— Żydzi stosują zakazaną bombę fosforową, która pochłania tlen z powietrza i doprowadza do śmierci dzieci przez uduszenie. Dym z tej bomby dostaje się do płuc i pali je od środka. One duszą się i palą się od środka jednocześnie, kilkadziesiąt tysięcy kobiet i dzieci. Ale jak jakiemuś dziecku się poszczęści i się nie udusi, to biały fosfor przyklei się do policzka, do rączki i wypala się przez tkanki do kości. Nie da się tego zgasić, więc odcina się policzek, amputuje się rączkę — kontynuował poseł Konfederacji.
— Izrael dokonuje na naszych oczach ludobójstwa ze szczególnym okrucieństwem. Izrael to nowa III Rzesza i jego flaga powinna wyglądać dokładnie tak — mówił i wyciągnął papierową flagę Izraela, na której widniała swastyka.
Kurtyna się podnosi – za późno, za wolno, częściowo. Czyli Katyń solą w oku.
Kurtyna się podnosi – czyli Katyń solą w oku. Niewygodna prawda
Tomasz Łysiak
niezalezna.pl/kultura-i-historia/kurtyna-sie-podnosi-czyli-katyn-sola-w-oku-niewygodna-prawda
Sprawa Katynia i ludobójczej akcji Sowietów, w wyniku której w kwietniu i maju 1940 roku zamordowano blisko 22 tys. oficerów, żołnierzy, policjantów, strażników granicznych, urzędników państwowych, była nie tylko jedną z najpotworniejszych zbrodni II wojny światowej, lecz także przyniosła długofalowe polityczne konsekwencje. W dodatku tzw. kłamstwo katyńskie wpłynęło również na to, jak traktowano Polaków w czasie spotkań wielkiej trójki, w trakcie których układano plan na powojenny ład. W tym wydaniu nie było miejsca dla „stawiającej się” Polski.
Katyń solą w oku
W 1943 roku doszło do kilku fundamentalnych zmian biegu wydarzeń II wojny światowej: Niemcy przegrali pod Stalingradem, w lipcu rozpoczęła się, mająca także skończyć się dla nich źle, bitwa na Łuku Kurskim, zaś po przegranej w północnej Afryce musieli zmierzyć się z inwazją Aliantów na Sycylię i Półwysep Apeniński. Na jesieni w Teheranie doszło do kluczowych dla Polaków ustaleń wielkiej trójki – nie dość że nie było nas przy stole rozmów, to jeszcze podjęto decyzje dotyczące polskiej wschodniej granicy (na tzw. linii Curzona) i wytyczono kurs na podległość przyszłej Polski wobec Sowietów.
Wszystko to jednak działo się nie w oderwaniu od sprawy katyńskiej, lecz w bliskim z nią związku. W grudniu, już po Teheranie, w Italii wylądowali żołnierze generała Andersa – z 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Stanowili ją żołnierze z Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich oraz byli jeńcy i więźniowie ZSRS. Nieśli ze sobą i za sobą ponurą wieść dla świata o tym, co spotkało Polaków z rąk Sowietów. Problem w tym, że świat nie tylko nie chciał ich słuchać (a przede wszystkim polityków i przedstawicieli polskiego rządu w Londynie), lecz także próbował uciszyć i stłamsić. Prawda o Katyniu stała się dla aliantów niewygodna.
Element antyradziecki
13 kwietnia 1943 roku na falach rozgłośni berlińskiej pojawił się komunikat: „Ze Smoleńska donoszą, że miejscowa ludność wskazała władzom niemieckim miejsce tajnych egzekucji masowych, dokonywanych przez bolszewików, i gdzie GPU wymordowało 10 000 oficerów polskich”. Dzisiaj wiemy, że ta informacja była niepełna, gdyż od kwietnia do maja zamordowano 14,5–14,6 tys. jeńców z trzech różnych obozów – z Ostaszkowa, Kozielska i Starobielska.
Uratowała się jedynie niewielka część, dość przypadkowo, z obozu w Griazowcu. Wśród nich był także malarz i pisarz Józef Czapski, który swój pobyt w obozie opisał we „Wspomnieniach starobielskich” (lecz nie obejmowały one kwestii samego mordu masowego z kwietnia 1940 roku). Byli „szczęściarzami”, chociaż sami tego wówczas nie wiedzieli – sądzili, że omija ich wymiana jeniecka z Niemcami (o której wcześniej była mowa: Niemcy mieli za oficerów polskich wydawać Sowietom Ukraińców, lecz wstrzymali się z tym pomysłem) i wręcz protestowali, gdy odłączono ich od kolegów. W ramach tego samego rozkazu Berii i Stalina z 5 marca 1940 roku Sowieci wymordowali także ponad 7 tys. więźniów rozmieszczonych w różnych więzieniach w Rosji, podpadających pod te same kategorie – inteligentów, urzędników państwowych i samorządowych, działaczy politycznych i społecznych, nauczycieli, prawników i wszystkich tych, którzy zostali uznani za „element antyradziecki”. Razem niespełna 22 tys. polskiej elity zamordowano przy użyciu bestialskich, nieludzkich metod. Wiadomość radia berlińskiego podawała informacje o głębokości dołów w katyńskim lesie, o sposobach mordowania (związane ręce, strzał w tył głowy z pistoletu). I tak zaczęła się wojna propagandowa, w której Związek Sowiecki zaczął natychmiast przekonywać świat, że zbrodni dokonali sami Niemcy, a całość jest jedynie zagrywką Goebbelsa. Rzecz w tym, że była zagrywką szefa propagandy Hitlera – ale jednak opierała się na prawdziwych ustaleniach, co zresztą potwierdziła zaproszona przez Niemców na miejsce zagraniczna niezależna komisja, w której składzie znalazł się m.in. Józef Mackiewicz (na udział w delegacji Polskiego Czerwonego Krzyża do Katynia otrzymał zgodę polskiego podziemia). Przedstawiciele państwa polskiego w Londynie zaczęli się domagać reakcji sojuszników – Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Jednak Katyń okazał się solą w alianckim oku.
Mamy nazwiska i spisy
Generał Anders podczas formowania się Polskich Sił Zbrojnych w ZSRS podnosił w rozmowach ze Stalinem sprawę zaginionych polskich oficerów.
Polacy wiedzieli, że coś jest nie tak – przecież tysiące oficerów dosłownie „rozpłynęły się w powietrzu”, zniknęły… Do kwietnia 1940 roku jeszcze docierała od nich korespondencja, a potem wszystko się urwało. Po układzie Sikorski–Majski z lipca 1941 roku, a także następującym po nim układzie wojskowym polsko-sowieckim, zaczęto w Tocku, Buzułuku i Tatiszczewie tworzyć armię polską, do której ciągnęli zwalniani z obozów żołnierze i cywile.
Jednak ciągle brakowało wieści od kilkunastu tysięcy oficerów. Próbował o to pytać we wrześniu wiceprzewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych Andrieja Wyszyńskiego nasz ambasador Stanisław Kot, ale dostał wykrętną odpowiedź. W październiku skarżył się w tej sprawie u Mołotowa, lecz ten odpowiedział: „Wszyscy obywatele polscy zostali na mocy amnestii uwolnieni, ale w niektórych okręgach z pewnością pozostali oni w swych miejscach pobytu. (…) Proszę mi wierzyć, panie ambasadorze, udzielimy polskiemu rządowi wszelkiej potrzebnej pomocy”. Dalej już był Stalin. Ambasador Kot spotkał się z nim 14 listopada. Ich rozmowę przytoczył Józef Mackiewicz. Stalin miał się upierać, że amnestia jest wykonywana bez wyjątków i obejmuje wszystkich. „Mamy nazwiska i spisy – odpowiedział pan Kot – na przykład nie odnalazł się generał Stanisław Haller, brak nam oficerów ze Starobielska, Kozielska i Ostaszkowa, wywiezionych stamtąd w kwietniu – maju 1940 roku. – Zwolniliśmy wszystkich, nawet ludzi, których nam przysłał generał Sikorski, by wysadzali mosty i zabijali sowieckich obywateli. Nawet te osoby pozwalnialiśmy. – Stalin zmiął papier i rzucił na stół. – Zresztą to nie generał Sikorski ich wysłał, tylko jego szef Sosnkowski”. Po tym, jak ambasador nalegał i podkreślał, że są dokładne spisy nazwisk zaginionych, Stalin połączył się z kimś z NKWD. Zadał pytanie: „Czy wszyscy Polacy zostali zwolnieni z więzień?”. Milczał, słuchając, odłożył słuchawkę i wrócił do rozmowy z Kotem. Po kilku minutach telefon zadzwonił. Stalin odebrał i znowu słuchając, milczał. I właściwie na tym milczeniu konferencja się zakończyła. Kilkanaście dni później na spotkanie przyleciał z Londynu gen. Sikorski. 3 grudnia konferowali wraz z Andersem ze Stalinem. I znowu postawili pytanie o zaginionych oficerów. Usłyszeli wtedy ów słynny idiotyczny wykręt mówiący o tym, że polscy oficerowie mieli jakoby uciec do Mandżurii…
Polski rząd bierze tę historię na serio…
W 1944 roku ukazała się w Nowym Jorku książka reportera wojennego Quentina Reynoldsa „The Curtain Rises” („Kurtyna się podnosi”). Reynolds pisywał regularne korespondencje popularnego magazynu „Collier’s” i trzeba przyznać, że miał świetne pióro. Jego relacje z Afryki Północnej czy z lądowania 5 Armii pod Salerno to prawdziwe perełki wojennego reportażu. Jednak polski czytelnik znajdzie w tej książce zdumiewający tekst. Cały VI rozdział jego książki zatytułowany jest… „Polska wierzy Goebbelsowi”.
W trakcie lektury człowiekowi ręce opadają – taką skalę manipulacji, kłamstw i obelg w stosunku do Polaków moglibyśmy jakoś zrozumieć, gdybyśmy mieli w ręku sowiecką, propagandową gazetę. Tymczasem to tekst nie tylko pisany dla Amerykanów, lecz także oddający ducha tego czasu oraz sposobu patrzenia na sprawy Katynia za oceanem. Oto Reynolds całą sprawę katyńską relacjonuje tak jak Sowieci, pisząc, że wszystko zostało ukartowane przez Goebbelsa, by oszukać opinię światową. „Zszokowało nas to – pisze – gdy zobaczyliśmy, że polski rząd w Londynie bierze tę historię na serio. Usłyszeliśmy w BBC, że Włodzimierz Kot [pomyłka w imieniu, chodziło o Stanisława Kota – przyp. T.Ł.], były profesor prawa z Uniwersytetu w Krakowie, a później polski ambasador w Rosji, a obecnie Minister Informacji w Londynie, opublikował oświadczenie Polskiego Ministerstwa Wojny, opisujące zbrodnię. Było do tego załączone żądanie Rządu Polskiego, aby dopuścić Czerwony Krzyż do dochodzenia”. To jednak był jedynie wstęp, dalej następowały takie passusy: „Istnieje stare rosyjskie powiedzonko: »Jaki jest pożytek z bycia Polakiem, jeśli nie możesz być głupi?«.
Zręczność, z jaką Polski Rząd w Londynie w tak głupi sposób wszedł w pułapkę zastawioną przez Goebbelsa powoduje, że należy się zastanowić, czy przysłowie nie niesie jednak prawdziwych znaczeń. Niezależnie od tego, czy historia o zbrodni była prawdziwa (a Goebbels nigdy nie przedstawił na to dowodu), Polacy z pewnością zrobili wszystko co w ich mocy, aby rozwiązać ją w sposób jak najbardziej niedyplomatyczny. Dyplomacja Polaków jest tak subtelna, jak droga czołgu Mark VI przez ogród kwiatowy”.
Takie rzeczy wypisywał pan Reynolds o Polakach, polskim rządzie i zbrodni katyńskiej w 1943 roku. Próbowano Polaków uciszyć, kazać się zamknąć z tematem Katynia, gdyż przeszkadzało to zarówno Churchillowi, jak i Rooseveltowi w dopięciu własnych celów – przecież na stole była dla nich stawka dużo ważniejsza niż „jakaś tam” Polska. Chodziło o utrzymanie dobrych relacji ze Stalinem. Uważano, że tylko razem z nim da się pokonać Niemcy.
Bestialstwa popełnione przez Stalina i Sowietów na Polakach były przeszkodą dla tych procesów.
Nawet koniec wojny nie przyniósł rozwiązania. Specjalna Komisja Śledcza Kongresu Stanów Zjednoczonych do Zbadania Zbrodni Katyńskiej, zwana Komisją Maddena, przeprowadziła dochodzenie w sprawie zbrodni katyńskiej dopiero w latach 1951–1952. Do tego czasu można było wygłaszać takie obraźliwe bzdury, jak te spod pióra Reynoldsa. A przecież gdy poczyta się szczegóły dotyczące mechaniki tego ludobójstwa, o sposobie mordowania, o notatkach robionych przez Polaków w kalendarzykach aż do niemal końca, gdy poczyta się listy od rodzin i do rodzin i gdy wyobrazi się skalę tego mordu, to człowiekowi robi się słabo. Wobec takiej zbrodni słowa Reynoldsa nie mogą zniknąć pod bibliotecznym kurzem na regałach antykwariatów.
Panie Reynolds, patrz pan, jakie ohydne rzeczy żeś pan pisał o Polakach! Nie wstyd panu teraz, gdzieś tam w zaświatach? [no gdzie, zgadnij, kotku?? md]
Proboszcz Jedwabnego ks. Marian Szumowski wydany przez żydowskich „sąsiadów”
Proboszcz Jedwabnego wydany przez żydowskich „sąsiadów”. Straszliwe historie zbrodni katyńskiej – PCH24.pl
Przy okazji obecnej rocznicy zbrodni katyńskiej sięgnąłem do swojego prywatnego archiwum nagrań i znalazłem tam zapis audio niezwykłego spotkania ks. prałata Zdzisława Peszkowskiego (1918- 2007) oraz dr Stanisława Zdrojewskiego (zmarł w roku 2003) z około setką młodzieży, które miało miejsce w Białymstoku, w roku 2003. To co wówczas powiedzieli ci niestrudzeni badacze sprawy zbrodni katyńskiej jest arcyciekawe.
Jak inaczej bowiem można nazwać m.in. informację, iż ostatnim z białoruskiej listy katyńskiej, zamordowanym na Kuropatach był ks. Marian Szumowski, proboszcz parafii w Jedwabnym, który wielu Żydom ocalił życie, a przedstawiciele tej samej narodowości – wydali go na śmierć.
Był czerwiec roku 2003. Ksiądz Zdzisław Peszkowski, szef Fundacji Golgota Wschodu, z towarzyszącym mu dr Stanisławem Zdrojewskim, posiadającym niezwykle bogatą wiedzę o zbrodni katyńskiej, przybyli na Białostocczyznę, aby wziąć tu udział w kilku uroczystościach zorganizowanych przez Związek Sybiraków oraz spotkać się z tutejszą Rodziną Katyńską. Przy tej okazji dali się namówić białostockim patriotom na spotkanie z młodzieżą Liceum Katolickiego w Białymstoku. Ja, jako dziennikarz, również zostałem tam zaproszony. Dopiero teraz uświadomiłem sobie, że zostałem wyróżniony przez organizatorów tego spotkania, gdyż byłem tam jednym przedstawicielem mediów.
Jako pierwszy głos zabrał dr Stanisław Zdrojewski, którego ojciec w kwietniu 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Starobielsku. Mówił on rzeczy, dziś trudne do pojęcia, m.in. iż polscy historycy pod koniec lat 90’ mieli bardzo swobodny dostęp do dokumentów w rosyjskich archiwach. – Pod koniec lat 90’ Polacy zajmujący się zbrodniami stalinowskimi, mieli bardzo szeroki dostęp do materiałów przechowywanych w rosyjskich archiwach. Dla przykładu w książce „Katoliccy duchowni w Golgocie Wschodu”, którą napisaliśmy wspólnie z ks. prałatem Zdzisławem Peszkowskim, podaliśmy liczbę 3701 duchownych zamordowanych podczas wojny przez Sowietów i wszystkie te dane otrzymaliśmy w rosyjskich archiwach – mówił w czerwcu roku 2003 dr. Zdrojewski. Był to jeden z jego ostatnich wykładów, gdyż później choroba nowotworowa nie pozwoliła mu ich głosić. Zaczęła ona szczególnie szybko postępować po wydaniu skandalicznej książki Jana Tomasza Grossa „Sąsiedzi”. Stanisław Zdrojewski bardzo ciężko przeżywał zawarte w tej książce pomawianie Polaków o mordowanie Żydów. Zmarł w grudniu 2003.
Ciekawe i bardzo osobiste jest wspomnienie dr Zdrojewskiego z kwerendy w rosyjskich archiwach, do których dziś nie ma wstępu żaden polski historyk. – Kiedy odwiedzałem te archiwa, pracujący w nich rosyjscy urzędnicy często mnie pytali, czy ja nie mam w sercu nienawiści do nich, za to że ich przodkowie mordowali Polaków, m.in. podczas zbrodni katyńskiej? Zawsze mówiłem im to samo, że nie żywię do nich nienawiści, nawet pomimo tego że bolszewicy zamordowali podczas tej zbrodni mojego ojca – powiedział bardzo szczerze niestrudzony poszukiwacz prawdy o Katyniu.
Proboszcz Jedwabnego wydany przez „sąsiadów”
Zaraz po tej wypowiedzi dr Stanisław Zdrojewski wspomniał o niemal zapomnianej, a pięknej postaci niezłomnego kapłana ks. Mariana Szumowskiego, który jest jednym z tysięcy zamordowanych podczas zbrodni katyńskiej. – W Kuropatach na Białorusi leżą szczątki prawie 4 tysięcy polskich oficerów zamordowanych podczas zbrodni katyńskiej. Ostatnim, którego ciało wrzucono do dołu śmierci w Kuropatach był ks. Marian Szumowski – proboszcz Jedwabnego. W roku 1940 za okupacji bolszewickiej, był on kapelanem Związku Walki Zbrojnej. Dla NKWD wydał go żydowski „sąsiad”. Na potwierdzenie tych moich słów mam dokument, który z ks. Peszkowskim odnaleźliśmy w rosyjskim archiwum – zaświadczył dr Stanisław Zdrojewski.
Ksiądz proboszcz Marian Szumowski został aresztowany przez Rosjan 10.07.1940 na plebanii parafii Jedwabne. Aresztowanie to było jednym z wielu – przeprowadzonych w związku z rozpracowaniem przez Sowietów oddziału Związku Walki Zbrojnej z bazą w miejscowości Kobielin. Do tego oddziału należało aż 250 osób. NKWD wpadał na ich trop z pomocą donosów Żydów należących do miejscowej komórki komunistycznej (tzw. rewkomu -Komitet Wojskowo Rewolucyjny). Według dokumentów przedstawionych przez Stanisława Zdrojewskiego, na spotkaniu w którym wówczas uczestniczyłem, komórka tą dowodził sowiecki agent i prowokator o nazwisku Epstein.
Wydanie NKWD ks. Szumowskiego przez żydowskich komunistów z Jedwabnego i okolic jest tym bardziej ohydne, że po zajęciu przez Niemców tego miasteczka (2 wrzesień 1939) proboszcz parafii pw. św. Jakuba w Jedwabnem, przekonał około 2 tysięcy zebranych tam Żydów, przybyłych tu z różnych stron Polski, żeby uciekali na Wschód, gdyż Niemcy szykują im zagładę. Ci Żydzi posłuchali rady proboszcza i tylko dlatego ocaleli.
22 września, po ustaleniu przez agresorów granicy zaborów, Niemcy przekazały Sowietom m.in. Jedwabne. Wówczas to ujawnili się Żydzi zrzeszeni w „rewkomie” i wydawali NKWD polskich patriotów. Ksiądz Marian Szumowski, po aresztowaniu, został przewieziony do Łomży, gdzie znajdował się obóz filtracyjny, w którym więźniów przeznaczano na rozstrzelanie bądź do wywózki na Sybir. Podobne obozy filtracyjne Sowieci instalowali i później – np. podczas obławy augustowskiej w lipcu 1945 roku.
Proboszcza Jedwabnego przeznaczono na śmierć. Kapłana przewieziono do więzienia NKWD w Mińsku, gdzie poddano go okrutnym torturom. Jedna z ofiar, dzieląca w Mińsku celę z ks. Szumowskim, zanotowała we wspomnieniach: „W Jedwabnem przesłuchiwali Żydzi, w Łomży — Żydzi, w Białymstoku — Żydzi, i w Mińsku — Żydzi […] Bicie było niemiłosierne. Przesłuchania były dwa razy, a nieraz i trzy razy na dobę”.
Z jednego z tych przesłuchań ks. Marian Szumowski nie wrócił żywy do celi. Jego ciało, jako ostatnie, w ramach akcji katyńskiej, zasypano w jamie śmierci na Kuropatach.
Niedługo po aresztowania proboszcza Jedwabnego, NKWD zatrzymało też ks. Stanisława Cudnika proboszcza, nieodległej od Jedwabnego, parafii pw. Trójcy Świętej we wsi Burzyn, a przed wojną kapelana Wojska Polskiego. Bolszewicy, po bestialskim przesłuchaniu w mińskim więzieniu, w czerwcu 1941 roku pogonili go wraz z setkami innych więźniów w „marszu śmierci” do Czerwińska. Żywy do tego miasta nie dotarł.
Katyń to ważna część naszej historii
Ze wzruszeniem słuchałem nagranego podczas spotkania w białostockim Liceum Katolickim głosu ks. Zdzisława Peszkowskiego. Pamiętam sytuację, w której przedstawiono mnie wtedy księdzu, byłem wówczas korespondentem „Naszego Dziennika”. Spojrzał na mnie życzliwie swoimi jasnymi oczami. Położył mi rękę na ramieniu, uśmiechnął się i powiedział żartobliwie „Ty Nasz Dzienniku”. Emanowało z niego dobro i pokój. Tak zapamiętałem tego wspaniałego kapłana i człowieka.
Ksiądz Peszkowski, który ocalał z Kozielska, mówił do młodzieży licealnej: – Golgota Wschodu jest częścią jakiegoś naszego polskiego jestestwa. – Pięknie i mądrze opowiadał im o tym jestestwie.
– Kilku Polaków obecnych podczas ekshumacji ofiar zbrodni katyńskiej w roku 1943, wszystkie znalezione papiery, nawet najmniejszy skrawek dokumentu, zebrali i w tajemnicy przed NKWD zawieźli do Instytutu Medycyny Sądowej i Kryminalistyki w Krakowie. Konserwacją i opracowaniem wszystkich znalezisk zajął się zespół pod kierunkiem doktora Jana Zygmunta Robla.
Zadanie, przed którym stanął zespół, wydawało się być karkołomne. Jak z brudnych, zniszczonych, zgniłych dokumentów odczytać ich zawartość? Stopniowo jednak żmudna praca, polegająca między innymi na wielogodzinnych kąpielach papieru w chemikaliach, zaczęła przynosić efekty. Polacy tworzyli dokładny opis wszystkich dokumentów, a także sporządzali ich kopie. Niemcy zniszczyli oryginały, ale ocalały kopie – tłumaczył założyciel i długoletni prezes Fundacji Golgota Wschodu.
Największe wzruszenie wśród słuchaczy ks. Zdzisław Peszkowski wywołał, odczytując list znaleziony podczas ekshumacji w roku 1991 w Charkowie, w której uczestniczył, przy ciele młodego oficera pochodzącego z Warszawy. W niewysłanym liście młody Polak pisze: „Chciałbym wrócić do Polski, dokończyć studia prawnicze. Pragnąłbym rozwijać swój charakter, umysł, życie duchowe i materialne. Chciałbym ożenić się z piękną i dobra kobietą i mieć z nią dzieci. Pragnąłbym mieć kawałek swojej ziemi, żebym mógł tam czasem odpocząć od zgiełku miasta i gwaru ludzkiego… Proszę cię Boże, proszę Cię, żeby moje rodzeństwo i rodzice nadal żyli według twego zamysłu dobrze układając swoje życie, a wszystko to w naszej kochanej Polsce”.
Kapelan Rodzin Katyńskich
Ks. prałat Zbigniew Peszkowski ma ogromne zasługi w upamiętnianiu zbrodni katyńskiej, w której zginął m.in. jego bliski kuzyn podpułkownik Edward Peszkowski – zamordowany w Charkowie wiosną 1940 roku. Ksiądz Peszkowski był kapelanem Rodzin Katyńskich i Pomordowanych na Wschodzie. Podczas ekshumacji polskich oficerów w latach 90. każdą czaszkę osobiście brał w dłonie dotykał jej i błogosławił różańcem otrzymanym i poświęconym przez świętego Jana Pawła II. Z jego inicjatywy rok 1995 został ogłoszony Rokiem Katyńskim. Dzięki m.in. jego staraniom mogły powstać cmentarze wojskowe w Katyniu, Charkowie i Miednoje, liczne pomniki i miejsca pamięci ku czci polskich oficerów na polskiej ziemi i na obczyźnie, wśród Polonii. Był współzałożycielem Komitetu Dobrego Imienia Polski. W roku 2000 z jego inspiracji powstał Międzynarodowy Motocyklowy Rajd Katyński
Mini – zbawiciel, jeszcze nie w kaftanie bezpieczeństwa, wykorzystywany przez guru. 15 minut.
=====================================
Rabin Ryś w synagodze
Zdjęcie izraelskiego żołnierza
Wielki Izrael, amerykański zakładnik i piach w szprychach parowozu dziejów
Wielki Izrael, amerykański zakładnik i piach w szprychach parowozu dziejów. Michalkiewicz o nowym porządku na Bliskim Wschodzie
12.04.2026 wielki-izrael-amerykanski-zakladnik-i-piach-w-szprychach-parowozu-dziejow
Polityka, seks i szantaż – to według Stanisława Michalkiewicza prawdziwe fundamenty dyplomacji na linii Waszyngton–Tel Awiw. Relację między Stanami Zjednoczonymi a Izraelem Michalkiewicz nazwał ubezwłasnowolnieniem Ameryki.
Występując na XVIII Konferencji Prawicy Wolnościowej Michalkiewicz przypomniał o koncepcji „Wielkiego Izraela”, która – jak twierdzi – przestała być jedynie religijnym mitem, a stała się twardym programem politycznym rządu Benjamina Netanjahu. Publicysta wskazał na starożytne korzenie tej idei, wywodzące się z biblijnych przekazów.
– Premier rządu jedności narodowej Izraela Benjamin Netanjahu trzy miesiące temu powiedział, że czuje się związany ideą 'Wielkiego Izraela’. Co to jest idea 'Wielkiego Izraela’? Ona się bierze z takiej żydowskiej sagi plemiennej. Tam jest taki fragment, jak Stwórca wszechświata wchodzi w konfidencję z mezopotamskim koczownikiem i obiecuje temu koczownikowi, że uczyni go ojcem wielkiego narodu, któremu odda w arendę obszar – i tu cytuję – od rzeki Egipskiej aż do rzeki wielkiej, rzeki Eufrat. To jest idea 'Wielkiego Izraela’, jak najbardziej imperialistyczna, bo ten obszar nie jest obszarem bezludnym. Na tym obszarze istnieje wiele państw, na tym obszarze żyją rozmaite narody – mówił publicysta.
Zdaniem prelegenta XVIII Konferencji Prawicy Wolnościowej, proces ten nie jest pieśnią przyszłości, lecz zaawansowaną operacją, która trwa od dekad. Wykorzystując USA, Izrael prowadzi operację neutralizacji swoich sąsiadów i przygotowuje grunt pod ostateczną aneksję.
W tej układance kluczową rolę odgrywa Iran. Michalkiewicz przekonuje, że obecna wrogość wobec Teheranu nie wynika z realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego Izraela, lecz z faktu, iż Iran pozostaje jedyną siłą zdolną do czynnego oporu wobec wizji regionalnej hegemonii.
– Tylko jedno państwo leżące w obszarze Bliskiego Wschodu, sypie, jak to się mówi, piasek w szprychy rozpędzonego parowozu dziejów. To jest Iran, który tę koncepcję 'Wielkiego Izraela’ uważa za bardzo niebezpieczną nie tylko dla siebie, ale dla innych państw leżących na obszarze – wskazał.
Michalkiewicz jest przekonany, że celem Netanjahu jest wciągnięcie Stanów Zjednoczonych w pełny konflikt, który doprowadziłby do całkowitego zniszczenia Iranu. To z kolei otworzyłoby drogę do „drugiego etapu” – fizycznego przejęcia kontroli nad terytorium od Egiptu aż po Irak.
Michalkiewicz wiele miejsca poświęcił relacjom na linii Waszyngton–Tel Awiw. Używał mocnych metafor, sugerując, że amerykańscy prezydenci, niezależnie od przynależności partyjnej, de facto podlegają izraelskiemu dyktatowi.
– W związku z tym, od pewnego czasu każdy prezydent Stanów Zjednoczonych, obejmując urząd, składa coś w rodzaju hołdu lennego Izraelowi. Oświadcza, że priorytetem polityki amerykańskiej jest obrona Izraela i to bez względu na to co Izrael robi – zauważył.
Zwrócił uwagę, że Donald Trump, mimo wizerunku silnego lidera, w kwestiach bliskowschodnich poddany bezwzględnej presji.
– Najwyraźniej to nie on formułuje cele tej wojny, tylko ktoś zupełnie inny, którego prezydent Trump musi się słuchać, bo tamten trzyma go mocno za krocze. Czasami ściska mocniej, a czasami rozluźnia ten ból – mówił w swoim styli Michalkiewicz.
Uważa, że punktu widzenia USA, prowadzenie wojny na Bliskim Wschodzie jest wbrew racji stanu, lecz strach i możliwe ujawnienie kompromitujących materiałów przeważają nad zdrowym rozsądkiem.
– Jak zareagował Kongres na deklarację całkowicie sprzeczną z linią amerykańskiej polityki bliskowschodniej? Niektórzy z kongresmenów wstali i zaczęli oklaskiwać na stojąco premiera Netanjahu, a inni widząc to, że część wstaje z dużym ociąganiem ale też zaczęli wstawać i oklaskiwać premiera Natanjahu na stojąco. W rezultacie wstali wszyscy. Niech który spróbowałby nie wstać, to zaraz jakieś dziecko by sobie przypomniało, że 40 lat temu wsadził mu rękę pod spódniczkę i gmyrał w majteczkach – kpił.
W tym kontekście nie mógł nie przypomnieć o postaci Jeffreya Epsteina. Michalkiewicz sugeruje wprost, że Epstein był agentem izraelskiego wywiadu, którego zadaniem było gromadzenie „haków” na wpływowe osoby, w tym na samego Donalda Trumpa z czasów jego aktywności biznesowej.
– Trump w tym okresie nie zajmował żadnego publicznego stanowiska, był biznesmenem zamożnym, więc w jego przypadku nie chodziło o tajne dokumenty tylko o panienki. Epstein najpewniej wszystko nagrywał i widocznie niektóre z tych nagrań prezydent Trump wolałby, że tak powiem, zachować w tajemnicy. Dzięki temu premier Netanjahu ma dodatkowy środek nacisku na amerykańskiego prezydenta – mówił Michalkiewicz.
Całe wystąpienie Michalkiewicza podczas XVIII Konferencji Prawicy Wolnościowej do obejrzenia poniżej.
Takiego „antychrystka” nikt się nie spodziewał…
Takiego „Antychrysta” nikt się nie spodziewał…
Paweł Chmielewski pch24.pl/takiego-antychrysta-nikt-sie-nie-spodziewal
Urzędnicy Pentagonu grożą Watykanowi i sugerują, że porwą papieża. Donald Trump obraża Leona XIV i chce, żeby mu służył. Później przedstawia samego siebie jako Pana Jezusa. Protestancka władza to zło – tak jak laicka albo ateistyczna. Tylko katolicka władza daje wiarygodną gwarancję rozsądnych rządów.
Gdzie jest kontrrewolucja Trumpa?!
Wydawałoby się, że powinno być dobrze: Ameryka ma naprawdę konserwatywnego prezydenta. Jest chrześcijaninem – wprawdzie nie praktykuje, ale rozumie wagę wiary dla życia społecznego i państwowego, chętnie zaprasza duchownych na różne spotkania, uczestniczy w modlitwach, ma dobre relacje z wieloma biskupami. Donalda Trumpa otacza też grono katolickich – i konserwatywnych – polityków, jak JD Vance czy Marco Rubio. W kampanii wyborczej zapowiadali walkę z ideologiami w rodzaju gender – i te zapowiedzi powszechnie oceniano jako szczere.
Okazuje się jednak, że dobrze wcale nie jest. Zabijanie dzieci nienarodzonych w Ameryce cały czas się szerzy. Wprawdzie niektóre stany wprowadziły ograniczenia, ale legalne pozostaje wysyłanie pigułek wczesnoporonnych pocztą. Wielusettysięczna ofiara z dzieci jest składana diabłu każdego roku również za rządów Trumpa.
Sodomickie pseudo-małżeństwa pozostają legalne. Mężczyźni i kobiety mają swobodę publicznego zaprzeczania naturze, zawierania jednopłciowych związków i adoptowania dzieci.
Dzieci można zresztą kupować. Procedura in vitro kwitnie i generuje gigantyczne przychody. Nikt nie kiwnął nawet palcem, by ją ukrócić.
To samo dotyczy innych moralnych plag współczesności: antykoncepcji, rozwodów, pornografii, eutanazji…
Stany Zjednoczone przed rządami Trumpa były krajem moralnej degrengolady – i nim pozostały.
Co więcej, Ameryka nie zmieniła swojej polityki wojennej.
Prowadziła agresywne wojny albo je wspierała (Izrael) i nadal tak robi. Trump doprowadził wprawdzie do unormowania sytuacji w Strefie Gazy, kończąc regularne ludobójstwo ludności palestyńskiej – ale napadł na Iran. W atakach ginie ludność cywilna, a prezydent groził wyniszczeniem całej cywilizacji, co w ocenie takich ekspertów jak politolog John Mearsheimer jest po prostu „ludobójczą intencją”, której należałoby się spodziewać od Adolfa Hitlera (sic – to jego słowa), a nie od prezydenta Stanów Zjednoczonych.
Do tego dochodzi ewidentny ANTYCHRYSTIANIZM obecnej amerykańskiej władzy.
Urzędnicy Pentagonu w styczniu grozili Watykanowi. Do mediów wyciekły konkretne informacje: spotkano się z nuncjuszem apostolskim w USA, kardynałem Christophem Pierrem, po to, by zakomunikować mu „wielkość” Ameryki. Jeden z urzędników miał wspomnieć o Awinionie, co jest oczywistą sugestią siłowego podporządkowania sobie Watykanu…
Nieco później szef Pentagonu, Pete Hegseth, zaprosił na wykład do swojego urzędu pastora Douga Wilsona. Wilson uważa, że trzeba zakazać katolickiego publicznego kultu, takiego jak procesje Bożego Ciała czy procesje Maryjne…
Z kolei sam Donald Trump opublikował w połowie kwietnia obszerny wpis na Truth Social, w którym obraża papieża Leona XIV. Zarzuca mu „słabość” i domaga się, by podporządkował się polityce Stanów Zjednoczonych.
Chwilę później Trump opublikował wizerunek, gdzie jest przedstawiony jako… Mesjasz. Ubrany jak Pan Jezus, uzdrawia chorego, a w pobliżu modlą się klęczący ludzie. Co ciekawe, na niebie widać żołnierzy amerykańskich jako aniołów. Charakterystyczne: jeden z nich miał być chyba Statuą Wolności, ale AI „zawiodła” i dorobiła mu dodatkowe ręce. W efekcie wygląda jak diabeł idący fałszywemu Mesjaszowi-Trumpowi z pomocą…
Protestanckie błędy Trumpa
Nie ma wątpliwości, że Donald Trump prowadzi arogancką, antykatolicką politykę, która motywowana jest religijnie błędami protestantyzmu: władca świecki czuje się „bogiem na ziemi”. Jego administracja ogranicza tylko te złe moralnie zjawiska, które są potępiane przez większość społeczeństwa – na przykład otwarcie szkodliwą i po prostu skrajnie głupią ideologię gender. Tam, gdzie grzech i niemoralność są już powszechnie obecne, wygodne czy intratne – nie wykonuje się żadnych ruchów. Nie ma kontrrewolucji rozumianej jako aktywna próba walki ze złem – podążanie za oczekiwaniami elektoratu to wszystko, na co można liczyć.
Szczególnym przykładem szkodliwego wpływu religii protestanckiej na rządy Trumpa może być jego napaść na Iran. Wielu komentatorów dopatruje się w niej wpływów chrześcijańskiego syjonizmu: część protestantów wokół Trumpa miałaby zachęcać go do ataku na Iran, wierząc, że Bóg tego oczekuje, bo leży to w interesie Izraela. Nie wiadomo, oczywiście, czy ta teza jest prawdziwa: inni komentatorzy wskazują na chęć uderzenia w Iran celem osłabienia jednego z istotniejszych sojuszników Chin; jeszcze inni mówią o szantażu ze strony Izraelczyków, którzy mieliby kontrolować wpływowych Amerykanów poprzez różne haki, zwłaszcza w kontekście afery Epsteina. Jeżeli religia ma wpływ na wojny Trumpa, jest to w każdym razie bardzo zły wpływ.
Dlaczego jednak z Trumpem jest tak niedobrze? Przyczyna jest dość prosta: bo Trump nie jest katolikiem!
Zaraz, zaraz, powie ktoś: przecież jego poprzednik, Joe Biden, BYŁ katolikiem, ale jego polityka była fatalna…
To prawda! Joe Biden należał do Kościoła katolickiego, ale odrzucał katolickie nauczanie, w tym kluczowe dla tych rozważań nauczanie na temat poddania polityki państwowej logice Ewangelii. Był zatem FAŁSZYWYM katolikiem.
Żeby państwo mogło dać wiarygodną gwarancję prowadzenia dobrej polityki, rządzący nie może być ani ateistą, ani „chrześcijaninem” ani „letnim” czy „liberalnym” katolikiem. Musi być rzeczywistym katolikiem – to znaczy uznawać nad sobą autorytet papieża i Tradycji Kościoła katolickiego.
Inaczej gwarancji nie będzie – bo też skąd miałaby zostać wzięta? Dotykam tu fundamentalnego zagadnienia politycznego: dlaczego władca miałby czynić raczej dobro niż zło? Przecież nie dlatego, że dobro bardziej mu się opłaca. Dobro może być długoterminowo lepsze dla państwa, ale dla niego – już niekoniecznie. Gdyby Donald Trump zaczął prowadzić politykę kontrrewolucyjną w obszarze pornografii, aborcji albo homomałżeństw, mógłby narobić sobie kłopotów. Z jego perspektywy, lepiej jest tolerować zło. Albo nawet czynić zło, tak jak w przypadku wojny na Bliskim Wschodzie.
Tylko papież
Poza biskupem Rzymu nie ma na świecie żadnego autorytetu, który byłby uprawniony do określania tego, co jest dobrem, a co złem. I Sobór Watykański mówi jasno: papież ma najwyższą władzę w sprawach doktryny i moralności. Innymi słowy, tylko on jest „autoryzowany” przez Boga do tego, by przekładać Ewangelię na język polityki. Pośrednio taki autorytet mają też biskupi, ale zawsze zasadza się to na autorytecie następcy św. Piotra. Papieże mogą się mylić – w kwestiach czysto politycznych niejednokrotnie się zresztą mylili. Niemniej jednak, ze względu na Tradycją Kościoła katolickiego jest to relatywnie trudne – łatwiej się nie mylić niż się mylić, jeżeli ma się dostęp do tej Tradycji. Ponadto, w kwestiach fundamentalnych, jak prawo do życia czy małżeństwo, papież nie może się mylić, o ile tylko wypowiada się w uroczysty sposób. Dlatego polityk, który słucha Kościoła katolickiego i rzeczywiście akceptuje autorytet papieża, będzie prowadził lepszą albo nawet znacznie lepszą politykę.
Polityk, który nie akceptuje autorytetu papieża, musi szukać definicji dobra i zła na własną rękę. Może się zdarzyć, że podejmie dobre decyzje – w końcu ma rozum, odnosi się do jakiejś tradycji kulturowej albo religijnej. Może jednak być tak, że jego polityka stanie się skrajnie wypaczona.
Na przykład protestanccy władcy Prus wyniszczali polskich katolików. Nie kierowali się nauką Kościoła, tylko własną definicją dobra i zła. Za dobre uznawali to, co służyło ich pruskim interesom.
Anglicy w latach 60. XX zalegalizowali z kolei mordowanie dzieci nienarodzonych. Nie kierowali się nauką Kościoła, tylko własnym rozumieniem wolności.
Stany Zjednoczone za Donalda Trumpa realizują katastrofalną wojnę napastniczą na Bliskim Wschodzie, bo nie słuchają tego, co na temat wojny i pokoju mówi papież. Tak samo było w przeszłości. Jan Paweł II próbował odciągnąć George’a Busha od wojny z Irakiem, bezskutecznie. Dla amerykańskich protestanckich prezydentów katolicka moralność nie ma znaczenia. Dla pseudo-katolickiego prezydenta USA, Joe Bidena, również nie miała znaczenia. Dlatego pomimo protestów ze strony papieża Franciszka, pomagał Izraelowi w ludobójstwie Palestyńczyków.
Katolickość rządzących – nawet szczera – nie daje, oczywiście, całkowicie pewnych gwarancji prowadzenia moralnej polityki. Rządzący zawsze może ulec złu. Niemniej jednak, w sytuacji w której w pełni akceptuje autorytet papieski, ryzyko jest znacznie mniejsze. Polityka powinna opierać się na minimalizacji ryzyka zła.
Władca, który nie jest katolikiem, prawie na pewno zaakceptuje w jakiejś dziedzinie bestialstwo. Rzymianie akceptowali brutalne formy niewolnictwa i dzieciobójstwo. Niemcy nazistowscy ludobójcze praktyki. Sowieccy komuniści wywłaszczenia i ludobójstwo. Liberalni laicyści aborcjonizm czy genderyzm. Protestanccy syjoniści agresywne i bałwochwalcze wojny.
Dla prowadzenia moralnej polityki nie może być nic lepszego, niż autentycznie katolicka władza. Papież Leon XIV nieustannie przypomina, że Jezus Chrystus jest Księciem Pokoju. Pokój nie oznacza tylko zaprzestania prowadzenia wojen. Pokój jest też poszanowaniem natury i tradycji. Pokój narusza ten, kto zrzuca bomby. Narusza ten, kto zabija dzieci nienarodzone. Niweczy go ten, kto wyszydza małżeństwo i deprawuje ludzi.
Tylko katoliccy rządzący mogą prowadzić autentyczną politykę pokoju, bo tylko oni uznają nad sobą autorytet tego, kto jest jedynym człowiekiem uprawnionym przez Boga do orzekania o dobru i złu.
Paweł Chmielewski
Ocena ceny. MEM-y IV.
————————————–
————————————
————————————-
——————–
———————————-
———————————————-
————————————————–
————————————————
—————————————–
——————————————–
——————
Lewica MUREM za Mengele. MEM-y I.
————————-
——————————————————————-
———————————————-
==============================================
———————————————-
———————————————-
————————————
Carlson o pokojowym mordowaniu
Wywiad z Ambasadorem Palestyny w Polsce. 11 min.
Rozmowy pokojowe przez ścianę
Rozmowy pokojowe przez ścianę
Autor artykułu Marek Wójcik 12. kwietnia 2026 world-scam/rozmowy-pokojowe-przez-sciane/
Zdecydowali się na pokojowe rozmowy. Nie są one bezpośrednie, ponieważ USA ma taki niemiły zwyczaj, że do tej pory po prostu mordowali irańskich mediatorów. Wiceprezydentowi ze Stanów nic nie grozi. Iran jest cywilizowanym krajem. To Stany Zjednoczone zerwały z długą tradycją trwającą od tysięcy lat, według której wysłannicy, także wroga, są nietykalni. Mediatorzy obu pertraktujących krajów nie siedzą twarzą w twarz przy jednym stole.
Iran nie ma żadnych kart – twierdzi egocentryczny prezydent USA. A ja mogę pokazać kilka kart, które działają na korzyść Iranu.
- Przełamanie tarczy obronnej Izraela i wspomagających go amerykańskich okrętów wojennych. Źródła izraelskie podają, że 80% irańskich rakiet przebija się przez żelazną kopułę;
- Zniszczenie praktycznie wszystkich amerykańskich baz wojskowych rejonu Zatoki Perskiej;
- Zniszczenie systemów radarowych USA;
- Pełna kontrola nad przepływem statków przez Cieśninę Ormuz;
- Trzymanie na dystans od Zatoki Perskiej trzech lotniskowców USA;
- Nieistniejąca ponoć obrona przeciwpowietrzna Iranu jest w stanie zestrzelić nowoczesne, „niewidzialne” dla radaru myśliwce USA i Izraela;
- Największą kartą Iranu jest czas. Nawet gdyby w najbliższym czasie odbywały się wybory (planowany termin to luty 2028 r.), władze Iranu nie muszą się martwić brakiem poparcia.
Źródło: Telegram 11.04.2026 r. 07:14.
Jakimi kartami dysponuje prezydent Trump? Doprowadził do katastrofalnej sytuacji, gdzie ma wybór, aby przyznać się do porażki wojny z Iranem i stracić i tak już mocno zagrożoną popularność, lub kontynuować wojnę, która musi zakończyć się jeszcze większą porażką.
Nie żal mi go, ponieważ tym razem to on podjął najgłupszą decyzję swojego życia, kiedy wsparł agresję Izraela wobec Iranu. Wyznawcy teorii wielowymiarowych szachów, w które gra Trump pomijają jeden decydujący element jego polityki: nie słucha, wręcz oskarża mądrych doradców, jeśli ich rady nie pasują do chorej i nierealnej koncepcji zwycięskiej wojny z Iranem.
======================================================
Jak wyjść z twarzą z takiej sytuacji opisuje poniższa wschodniofryzyjska opowieść:
Fryzowie wschodni piszą do Chińczyków:
„Niniejszym wypowiadamy wam wojnę. Mamy 5000 żołnierzy i 500 czołgów”.
Niedługo potem Chińczycy odpowiedzieli:
„Drodzy mieszkańcy Fryzji Wschodniej, akceptujemy wojnę. Mamy pięć milionów żołnierzy i 500 000 czołgów”.
Po krótkich konsultacjach Fryzowie Wschodni odpisali:
„Drodzy Chińczycy, niestety musimy odwołać wojnę, ponieważ nie mamy wystarczającej liczby łóżek dla wszystkich więźniów”.
Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com
<
Netanjahu odbiera Trumpowi możliwość wycofania się
Paul Craig Roberts ma rację
Akurat Paul Craig Roberts opublikował tekst, z którym się całkowicie zgadzam. Potwierdza on także to, co już od dawna twierdzę na moim blogu: niemożliwe jest jakiekolwiek porozumienie i pokojowa koegzystencja zarówno z USA jak i z całym Zachodem. Celem Zachodu jest dominacja, wyzysk i całkowite podporządkowanie się reszty świata. Celem reszty świata jest pokojowa współpraca. Praktycznie nikt nie zwrócił uwagi na przemówienie, które amerykański minister spraw zagranicznych Marco Rubio wygłosił 14.02.2026 na konferencji „bezpieczeństwa” w Monachium. To niewiarygodne, że w 21 wieku można wygłosić tekst, który bardziej pasuje do przełomu 18 i 19 wieku, czyli do okresu największej zachodniej ekspansji kolonialnej! To najlepiej dowodzi tego, że od tego okresu sposób myślenia i cele Zachodu nie uległy zmianie.
Netanjahu odbiera Trumpowi możliwość wycofania się
Paul Craig Roberts
Doszedłem do wniosku, że nie ma na świecie żadnego, zaangażowanego w ważne wydarzenia rządu, który opierałby się na rzeczywistości. Zacznijmy od Izraela, Waszyngtonu, Iranu, Rosji i Chin.
Brak realizmu ze strony Izraela wynika z syjonistycznego planu Wielkiego Izraela – Izraela rozciągającego się od Nilu w Egipcie po Pakistan, obejmującego cały muzułmański Bliski Wschód. Plan ten jest siłą napędową obecnej wojny izraelsko-amerykańskiej przeciwko Iranowi, a Turcja, Liban i Arabia Saudyjska czekają na swoją kolej. Izrael z powodzeniem wykorzystał już Waszyngton do zniszczenia Libii, Iraku i Syrii jako sprawnie funkcjonujących państw arabskich. Bliski Wschód to rozległy obszar zamieszkały przez liczne narody. Izrael jest niewielki, ma małą populację i nie ma możliwości zajęcia i kontrolowania tak dużego obszaru, jakim jest Bliski Wschód.
Jednak program syjonistyczny jest nadrzędnym celem rządu izraelskiego. Nikt w Waszyngtonie, Europie, Rosji, Indiach, Chinach i na Bliskim Wschodzie nie rozumie, że dopóki Wielki Izrael jest programem syjonistycznym, pokój na Bliskim Wschodzie jest całkowicie niemożliwy. Jednak żaden rząd, nawet Iran, nie jest na tyle osadzony w rzeczywistości, by dostrzec ten rażący fakt i zaproponować wynegocjowanie rezygnacji Izraela z Wielkiego Izraela. Zamiast tego negocjacje skupiają się na wynegocjowaniu rezygnacji Iranu z prawa do wzbogacania uranu i produkcji rakiet. Takie negocjacje w niczym nie powstrzymują izraelskiej agresji. Ułatwiają ją.
Brak realizmu ze strony Iranu przejawia się w przekonaniu – czego dowodem jest irański program 10 punktów – że pokój można osiągnąć bez uwzględnienia planów syjonistycznych. Iran wierzy, że jeśli 10 punktów zostanie zaakceptowanych i wdrożonych, nastąpi pokój. Jednak 10 punktów Iranu nie zawiera żadnego odniesienia do syjonistycznego planu Wielkiego Izraela, wyrażonego przez amerykańskich syjonistycznych neokonserwatystów jako zniszczenie dla Izraela siedmiu krajów w ciągu pięciu lat. Najwyraźniej rząd irański nie rozumie, że pokój na Bliskim Wschodzie zależy od jednej i tylko jednej rzeczy – porzucenia przez Izrael syjonistycznego planu.
Państwa Zatoki Perskiej, Turcja i Arabia Saudyjska podzielają brak realizmu Iranu w kwestii Wielkiego Izraela. Bliski Wschód nigdy nie zjednoczył się przeciwko izraelskiemu zagrożeniu i godził się na to, by być pokonywanym jeden po drugim. Głupie państwa Zatoki Perskiej zawarły nawet sojusz z Izraelem i Ameryką przeciwko swoim muzułmańskim braciom.
Brak realizmu Putina polega na tym, że nie potrafi on zrozumieć, iż „główną przyczyną konfliktu” nie jest brak porozumienia o wzajemnym bezpieczeństwie z Zachodem, lecz hegemoniczne dążenia Waszyngtonu. Tak jak Izrael dąży do hegemonii na Bliskim Wschodzie, tak Waszyngton dąży do hegemonii nad całym światem. Plany Waszyngtonu nie są bardziej realistyczne niż plany Izraela, jednak doktryna Wolfowitza pozostaje decydującym czynnikiem w amerykańskiej polityce zagranicznej. Putin nie rozumie, że kiedy negocjuje z Waszyngtonem, negocjuje z amerykańską hegemonią. Trump nie wyrzekł się amerykańskiej hegemonii. Niedawno rozszerzył amerykańską hegemonię na Iran, Cieśninę Ormuz, Wenezuelę, Grenlandię i Kubę. Egzekwuje amerykańską hegemonię nad Rosją za pomocą sankcji, a nad Chinami za pomocą gróźb sankcji, ceł i konfliktu z Tajwanem.
Chiński brak realizmu polega na przekonaniu Xi, że dzięki polityce nieangażowania się Chiny mogą przetrwać dłużej niż ich przeciwnicy. Xi posunął się nawet do tego, że usunął z chińskiej armii wszystkich oficerów, którzy byliby gotowi walczyć za Chiny, i zastąpił ich politykami, którzy będą kierować się złudzeniami Xi, a nie realiami wojskowymi. To sprawiło, że Chiny stały się bezużytecznym sojusznikiem dla Rosji i Iranu. Niepowodzenie tych trzech krajów w zawarciu wzajemnego traktatu o bezpieczeństwie sprawiło, że każdy z nich znalazł się w izolacji, a tym samym stał się łatwiejszym celem dla amerykańskiej hegemonii. Spośród tych trzech krajów tylko Iran jest gotowy do walki.
Błędem Waszyngtonu jest to, że zaniedbanie suwerenności Stanów Zjednoczonych pozwoliło Izraelowi wciągnąć Amerykę w wojnę na Bliskim Wschodzie w pierwszej ćwierci XXI wieku, co kosztowało biliony dolarów i życie wielu Amerykanów. Wpływy izraelskie w USA są dominujące w finansach, mediach, na uniwersytetach i w branży rozrywkowej, gdzie Amerykanie przyswajają syjonistyczny światopogląd. Wielu Amerykanów, o czym świadczą „chrześcijańscy syjoniści”, konserwatyści z hasłem „nie możesz być Amerykaninem, jeśli nie kochasz Izraela” oraz uległość Kongresu USA wobec każdego żądania Izraela, jest bardziej Izraelczykami niż Amerykanami.
Iran nie rozumie, że nie toczy wojny z Ameryką. Ameryka jest jedynie marionetką Izraela. Iran toczy wojnę z Wielkim Izraelem. W związku z tym 10-punktowy program Iranu jest bezwartościowy, ponieważ nie odnosi się do syjonistycznych planów. Te 10 punktów przysłużyło się Trumpowi, a nie Iranowi. Dało Trumpowi możliwość wycofania się, zanim musiałby złamać swoją obietnicę zniszczenia irańskiej cywilizacji.
Iran świętuje „historyczne zwycięstwo, ponieważ Trump zaakceptował 10-punktowy plan”. Ale Trump nie zaakceptował irańskiego planu. Powiedział, że zaakceptował go jako podstawę do negocjacji, to samo, co wielokrotnie powtarzał Rosjanom. W perspektywie krótkoterminowej zwycięstwo należy do Trumpa, a nie do Iranu. Iran przyrzekł, że nie zaakceptuje zawieszenia broni, ale jednak to zrobił.
W rzeczywistości nie ma żadnego zawieszenia broni. Izrael natychmiast zbombardował cywilne dzielnice mieszkalne w chrześcijańskim mieście w Libanie, zabijając i raniąc około 2000 cywilów. Iran natychmiast ogłosił, że cieśnina została ponownie zamknięta.
Najwyraźniej Netanjahu dąży do zniszczenia Iranu, a nie do pokoju. Trump będzie musiał zmierzyć się z Netanjahu, aby znaleźć wyjście z tej sytuacji. Iran twierdzi, że zawieszenie broni obejmuje Liban. Izrael i wiceprezydent USA Vance twierdzą, że tak nie jest. Niezależnie od tego, czy zdaje sobie z tego sprawę, czy nie, Vance dał Netanjahu zielone światło do kontynuowania ataku na Liban. Jeśli Iran dostosuje swoje 10 punktów do interpretacji Vance’a i Netanjahu, wejdzie w negocjacje, rezygnując już z jednego ze swoich 10 punktów. Skoro nie ma zawieszenia broni, czy mogą być negocjacje? Jeśli nie, to gdzie jest wyjście dla Trumpa?
Lekceważenie, jakim Netanjahu obdarzył prezydenta Stanów Zjednoczonych, wskazuje, że jest on przekonany, iż – jak twierdzą izraelscy premierzy – „Izrael kontroluje Amerykę”. Jeśli Trump nie złamie izraelskiej kontroli nad Ameryką, najprawdopodobniej uwikłamy się w wojnę z Iranem.
O planowanych rozmowach między USA a Iranem w Pakistanie
[Umieszczam – bo NIKT z dużych meRdiów w Polsce o tym nie pisze. Ani uczciwie, ani wcale.
Ale to z pewnością będzie farsa: Bez zmiany krwawego reżimu Bibi rządzącego Ameryką żadne porozumienie ani tym bardziej pokój nie są możliwe. Mirosław Dakowski]
=============================
Thomas Röper anti-spiegel.ru/was-ueber-die-fuer-morgen-geplanten-gespraeche-zwischen-den-usa-und-dem-iran-in-pakistan-bekannt-ist
Negocjacje pokojowe
Co wiadomo o planowanych rozmowach między USA a Iranem w Pakistanie
Bezpośrednie negocjacje między USA a Iranem mają rozpocząć się w Pakistanie w sobotę, ale ich sukces pozostaje całkowicie niepewny. Co obecnie wiadomo o planowanych rozmowach?
Anti-Spiegel 10 kwietnia 2026
Stanowiska USA i Iranu wydają się obecnie jeszcze bardziej odmienne niż przed wojną. Niemniej jednak, pierwsze bezpośrednie negocjacje między USA a Iranem zaplanowano na sobotę w Pakistanie, choć pozostaje wątpliwe, czy obie strony w ogóle opierają się na tym samym tekście porozumienia o zawieszeniu broni, które ma stanowić podstawę negocjacji. Iran obstaje przy swoim 10-punktowym planie, podczas gdy Biały Dom odrzuca ten plan i mówi o własnym 15-punktowym planie, którego szczegóły nie zostały jeszcze ujawnione.
Iran domaga się również, aby Izrael zakończył wojnę z Libanem. Iran postrzega cel negocjacji jako kompleksowy pokój dla Bliskiego Wschodu i oświadczył, że będzie postrzegał USA i Izrael jako jedną stronę konfliktu, a uczestników „osi oporu” – do której, oprócz Iranu, należy Hezbollah w Libanie – jako drugą stronę konfliktu. Celem Iranu jest pokój, który dotyczy wszystkich stron konfliktu.
Izrael demonstracyjnie kontynuuje ataki na Liban, a doniesienia z USA wskazują, że Trump przynajmniej zaapelował do Izraela o powściągliwość.
Kolejnym punktem spornym jest Cieśnina Ormuz. Stany Zjednoczone domagają się jej natychmiastowego otwarcia, podczas gdy Iran jest skłonny jedynie do jej częściowego otwarcia na czas negocjacji. Według Iranu, całkowite otwarcie Cieśniny Ormuz powinno nastąpić dopiero po zawarciu ostatecznego porozumienia pokojowego.
Co więcej, Iran żąda, jako warunku zawarcia porozumienia pokojowego, całkowitego zniesienia wszystkich sankcji USA i uwolnienia wszystkich irańskich aktywów zamrożonych w USA, co prawdopodobnie nie zostanie zaakceptowane przez USA.
Negocjacje mogą zatem zakończyć się fiaskiem, jeśli żadna ze stron nie będzie skłonna do kompromisów, które do tej pory kategorycznie wykluczała.
Agencja TASS opublikowała podsumowanie tego, co jeszcze wiadomo o sytuacji przed rozpoczęciem negocjacji, a ja je przetłumaczyłem.
Początek tłumaczenia:
Oczekiwanie na negocjacje irańsko-amerykańskie w Islamabadzie: Co wiemy
Negocjacje w stolicy Pakistanu mogą potrwać od dwóch do trzech dni, stwierdził Abdul Majid Hakim Ilahi, przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Islamskiej Republiki Indii.
Według telewizji Al Hadath, kluczowe negocjacje między USA a Iranem odbędą się 11 kwietnia w Islamabadzie.
Negocjacje w stolicy Pakistanu mogą potrwać od dwóch do trzech dni, powiedział agencji TASS Abdul Majid Hakim Ilahi, przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Islamskiej Republiki Indii.
TASS zebrał najważniejsze informacje.
Negocjacje
Według telewizji Al Hadath, kluczowe negocjacje między USA a Iranem odbędą się 11 kwietnia w Islamabadzie.
Wcześniej „Wall Street Journal” donosił o przybyciu irańskiej delegacji do Islamabadu w celu przeprowadzenia rozmów z USA.
Irańsko-amerykańskie negocjacje w Pakistanie mogą potrwać od dwóch do trzech dni, poinformował przedstawiciel Najwyższego Przywódcy w Indiach w rozmowie z agencją prasową TASS.
Pakistański rząd zezwolił uczestnikom rozmów amerykańsko-irańskich w Islamabadzie na ubieganie się o wizy po przybyciu do kraju, ogłosił minister spraw zagranicznych Ishaq Dar.
Planowane negocjacje w Islamabadzie między przedstawicielami Iranu i USA rozpoczną się dopiero po tym, jak Waszyngton wypełni swoje zobowiązania dotyczące zaprzestania izraelskich działań wojskowych w Libanie, poinformowała irańska agencja prasowa Tasnim.
Iran zerwie negocjacje z USA w Pakistanie w sprawie rozwiązania konfliktu i osiągnięcia porozumienia między Teheranem a Waszyngtonem, jeśli Izrael wznowi bombardowania Libanu, poinformowała Press TV, powołując się na źródło.
Iran wielokrotnie przekładał wyjazd delegacji na rozmowy z USA w Islamabadzie z powodu trwających izraelskich ataków na Liban, poinformowało źródło w rozmowie z nadawcą.
Oświadczenia Iranu dotyczące negocjacji
Atak USA i Izraela na Iran podczas negocjacji między Teheranem a Waszyngtonem w Genewie jest zbrodnią wojenną, jak wynika z komunikatu prasowego irańskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Irańskie siły zbrojne zadały klęskę USA i Izraelowi, które zostały zmuszone do zmiany swojej strategii w wyniku działań Republiki Islamskiej.
Irański 10-punktowy plan stanowi podstawę dalszych negocjacji pokojowych na Bliskim Wschodzie.
Rząd Iranu sprzeciwia się zawieszeniu broni, ponieważ doprowadziłoby ono do przezbrojenia USA i Izraela, a następnie do wznowienia działań wojennych, a nie do prawdziwej dyplomacji.
Działania Iranu na Bliskim Wschodzie nie powinny być uznawane za ataki na państwa trzecie, ponieważ Iran zaatakował jedynie cele USA w regionie, oświadczyło ministerstwo.
Teheran zażąda od USA i ich sojuszników odszkodowania za szkody wyrządzone atakami, a jeśli odmówią, Iran zrekompensuje je, przejmując amerykańskie aktywa i nieruchomości – oświadczył przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Republiki Islamskiej w Indiach.
Zauważył, że choć Iran wątpi w intencje Waszyngtonu, ma jednak nadzieję na udane negocjacje z USA w Islamabadzie i zawarcie kompleksowego porozumienia.
Teheran zgodzi się na zakończenie wojny z Waszyngtonem tylko wtedy, gdy zostaną zaakceptowane warunki określone w 10-punktowym planie Iranu, oświadczył ambasador Iranu w Uzbekistanie, Mohammad Ali Eskandari.
Skład delegacji:
Delegacji irańskiej przewodniczyć będzie przewodniczący parlamentu Republiki Islamskiej, Mohammad Bagher Ghalibaf oraz minister spraw zagranicznych Abbas Araghchi, poinformował „Wall Street Journal”, powołując się na źródła.
Pakistan zwrócił się do Steve’a Witkoffa, specjalnego wysłannika prezydenta USA, z prośbą o włączenie wiceprezydenta J.D. Vance’a do delegacji USA na rozmowy z Iranem, poinformował również „Wall Street Journal”, powołując się na źródła.
Na prośbę Islamabadu prezydent USA Donald Trump poprosił wiceprezydenta o kierowanie działaniami pokojowymi, poinformował „Wall Street Journal”.
Oświadczenia USA w sprawie negocjacji
Vance oświadczył, że otrzymał od Trumpa jasne instrukcje dotyczące prowadzenia negocjacji z Iranem.
Oczekuje konstruktywnych rozmów ze stroną irańską w Pakistanie.
Naruszenie tymczasowego zawieszenia broni
Według „Wall Street Journal” Izrael nie zamierza zaprzestać ataków na Liban, ale ograniczy ich zakres na prośbę Trumpa.
Rząd USA obawia się, że ataki te utrudnią negocjacje z Iranem i wysiłki na rzecz ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz.
Wall Street Journal zauważa, że Trump nie zwrócił się jeszcze do Izraela o zaprzestanie działań przeciwko szyickiej organizacji Hezbollah.
Wcześniej Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej oświadczył, że Iran nie przeprowadził żadnych ataków rakietowych na państwa ani cele w innych krajach od czasu ogłoszenia zawieszenia broni.
Cieśnina Ormuz
Iran kontroluje Cieśninę Ormuz, a ponieważ wojna z USA i Izraelem jeszcze się nie zakończyła, Teheran otworzy ją po jej zakończeniu – powiedział agencji TASS przedstawiciel Najwyższego Przywódcy Islamskiej Republiki w Indiach.
Doniesienia o opłatach za przepływanie przez Cieśninę Ormuz są czystą spekulacją; nie ma oficjalnego potwierdzenia, podkreślił Ilahi.
Około 3200 statków utknęło na zewnątrz Cieśniny Ormuz, czekając na bezpieczną przeprawę, podał Fox News.
Według nadawcy, wśród nich znajduje się 800 tankowców i masowców. Prawie 20 000 marynarzy czeka w Zatoce Perskiej na wyjaśnienie kwestii bezpiecznej przeprawy przez cieśninę – dodał nadawca.
Zabawa oszalałych szatanów w Boga
Zabawa w Boga
Autor artykułu Marek Wójcik 10. kwietnia 2026 world-scam/zabawa-w-boga
„Złośliwy narcyzm to termin kliniczny, a nie obelga. Psycholog społeczny Erich Fromm ukuł to określenie w 1964 roku, opisując Adolfa Hitlera jako połączenie patologicznej manii wielkości, psychopatii, paranoi i osobowości antyspołecznej w jedną strukturę charakteru. Złośliwy narcyz nie jest jedynie próżny. Jest strukturalnie niezdolny do autentycznej empatii, konstytucjonalnie odporny na poczucie winy i kieruje się paranoicznym przekonaniem, że otaczają go wrogowie i muszą zostać zniszczeni. Już w 2017 roku psycholog John Garnter i wielu innych specjalistów ostrzegało przed złośliwym narcyzmem Trumpa.
Gdy władza nie zna granic, jedyną wewnętrzną kontrolą pozostaje sumienie. A psychopata nie ma sumienia.„
Powyższy tekst pochodzi z opublikowanego w Poniedziałek Wielkanocny artykułu na commondreams.org: Trump i Netanjahu: dwaj szaleńcy bawiący się w Boga. Źródło,
Oto prawdziwy obraz planety Ziemia w tym momencie…
Było do przewidzenia, że syjonistyczne państwo zrobi wszystko, żeby nie doszło do pokoju. Nie ma dla nich dobrego rozwiązania ani planu wyjścia z tej wywołanej przez nich awantury. Netanjahu jest ateistą, ale jako politykowi nie przeszkadza mu, by grać rolę wyczekiwanego od tysięcy lat żydowskiego mesjasza.
Przepowiednie o mesjaszu są fundamentem żydowskiej eschatologii, opierającym się na tekstach Starego Testamentu, w szczególności na księgach prorockich. W tradycji żydowskiej Mesjasz nie jest istotą boską, lecz człowiekiem pochodzącym z rodu króla Dawida, a dokładniej z linii jego syna Salomona. Jest przywódcą i królem, który wypełni konkretne zadania. Te zadania to: budowa trzeciej świątyni w Jerozolimie, sprowadzenie wszystkich Żydów z powrotem do Ziemi Izraela oraz powszechny pokój. Jak taki pokój w wydaniu Izraela wygląda, widzimy od początku powstania tego państwa w roku 1948.
Trump ogłosił zamiar kandydowania na prezydenta Wenezueli. Według niego, po zakończeniu konfliktu z Iranem może udać się do Wenezueli i „szybko nauczyć się hiszpańskiego”. „To nie potrwa długo; biegle władam językami. I zamierzam kandydować na prezydenta” – zadeklarował Trump. Tak, Donald Trump opanował wiele języków takich, jak rosyjski, chiński i perski. Gorzej z językiem angielskim, w którym popełniał szereg błędów do czasu, zanim zaangażował panią do korekty jego wpisów na Thruth Social.
Autor artykułu Marek Wójcik
Mail: worldscam3@gmail.com
Izraelscy agenci w Białym Domu
Max Blumenthal: Izraelscy agenci w Białym Domu
Brak zawieszenia broni – Izrael sabotuje negocjacje, Iran kontroluje Cieśninę Ormuz
W numerze „Judging Freedom” z 9 kwietnia 2026 r. dziennikarz śledczy i redaktor Grayzone Max Blumenthal wraz z sędzią Andrew Napolitano przeanalizowali dramatyczną sytuację na Bliskim Wschodzie.
Skupiono się na twierdzeniu o zawieszeniu broni między USA a Iranem, które według obu stron było nieprawdziwe.
Zamiast tego przedstawili obraz izraelskiego sabotażu, słabości USA i strategicznego zwycięstwa Iranu dzięki przejęciu kontroli nad Cieśniną Ormuz.
Otwarcie: Kwestia zawieszenia broni
Sędzia Andrew Napolitano rozpoczął dyskusję, zadając bezpośrednie pytanie:
„Czy obecnie istnieje zawieszenie broni między Stanami Zjednoczonymi a Iranem?”
Max Blumenthal odpowiedział jasno:
„Nie, nie ma żadnego zawieszenia broni”.
Porównał tę sytuację do przerw w wojnie w Strefie Gazy, które Izrael wykorzystał na ponowne uzbrojenie i mobilizację.
Teraz jesteśmy świadkami czegoś podobnego: do regionu wysyłani są amerykańscy marines, podczas gdy Izrael był na skraju zużycia swoich rakiet przechwytujących, a Iran zyskiwał na popularności.
USA chciały stworzyć wrażenie zawieszenia broni w Pakistanie.
Umożliwiło to Donaldowi Trumpowi manipulowanie rynkami – osoba z Białego Domu postawiła prawie miliard dolarów na spadek cen ropy Brent natychmiast po tym, jak Trump zaakceptował 10-punktowy plan irańskiej Rady Bezpieczeństwa Narodowego jako podstawę negocjacji.
Procesy dyplomatyczne i „projekt szarifa”
Blumenthal szczegółowo opisał procesy dyplomatyczne:
Departament Stanu USA przekazał premierowi Pakistanu Shehbazowi Sharifowi projekt warunków zawieszenia broni.
Sharif lub ktoś z jego otoczenia zamieścił ten szkic na X, dodając nagłówek „Warunki dla Sharifa”.
Tweet został później edytowany, ale oryginalna treść pozostała widoczna.
Warunki wyraźnie uwzględniałyby Liban.
Zarówno USA, jak i Iran zaakceptowały Liban, za pośrednictwem Pakistanu, jako część porozumienia.
Izraelskie ataki i eskalacja
Blumenthal opisał natychmiastową reakcję Izraela jako jedną z najgorszych masakr w najnowszej historii:
Ponad 250 ofiar śmiertelnych i ponad 1200 rannych w ciągu zaledwie 24 godzin, w tym rodziny czekające przed szpitalami na identyfikację ciał.
Izrael zaatakował nie tylko szyicką dzielnicę Dahieh w Bejrucie, ale także obszary chrześcijańskie i mieszane, takie jak Ain Mreisse, Corniche i centrum handlowe.
Znana libańska poetka i jej mąż zostali zamordowani, całe rodziny zginęły w swych domach, a nawet pogrzeb na cmentarzu został zbombardowany bombą o wadze 500 funtów.
Cel był jasny: sabotować zawieszenie broni i sprowokować Iran do obrony swojego sojusznika.
Reakcja Białego Domu
Blumenthal ostro skrytykował reakcję Białego Domu, zwłaszcza wiceprezydenta J.D. Vance’a:
Twierdził, że było to „nieporozumienie”, a warunki były „śmieciami wygenerowanymi przez sztuczną inteligencję”.
Vance wyjaśnił, że zawieszenie broni dotyczyło wyłącznie Iranu i sojuszników USA: Izraela i państw Zatoki Perskiej – Liban nigdy nie był jego częścią.
Izraelczycy zamierzają teraz „trochę się powstrzymać” przed poparciem negocjacji, nie dlatego, że tak stanowiło porozumienie.
Max Blumenthal nazwał te stwierdzenia bezczelnym kłamstwem:
„JD Vance kłamie jak z nut”.
Dokumenty na koncie Sharifa dowodzą czegoś wręcz przeciwnego.
Liban przyłączył się do wojny w wyniku izraelskiej inwazji lądowej po otrzymaniu wsparcia ze strony USA.
Hezbollah jedynie broni Libanu.
Vance jest nie tylko nieuczciwy, jego wypowiedzi „dyskwalifikują” go także z ewentualnego ubiegania się o urząd prezydenta.
Blumenthal wyraził wątpliwości co do wpływu Vance’a na „ideologicznie syjonistycznych” negocjatorów Jareda Kushnera i Witoffa, którzy mieli wkrótce polecieć do Islamabadu.
Rola Netanjahu
Blumenthal zacytował Netanjahu, który publicznie podkreślił, że zawieszenie broni nie dotyczy Libanu i chwalił się masowymi atakami.
Izrael podjął próbę zabicia sekretarza generalnego Hezbollahu Naima Kasema, lecz mu się nie udało, a zamiast tego dokonał masakry cywilów.
Ofensywa lądowa w południowym Libanie utknęła w martwym punkcie, armia się rozpada, rezerwiści nie przybywają, straty są tuszowane, śmigłowce są tracone, a czołgi Merkava po raz pierwszy są masowo atakowane przez drony FPV.
Izrael rekompensuje to sobie „performatywnymi masakrami” dokonywanymi z powietrza.
Uszkodzenia i cenzura
Gdy Napolitano zapytał o szkody wyrządzone przez irańskie rakiety i drony w Izraelu, Blumenthal odpowiedział, że Iran atakuje głównie obiekty amerykańskie.
Stany Zjednoczone ukryły swoje F-35 w bazie Nevatim.
Iran zniszczył samoloty AWACS, C-130 i drogie systemy radarowe w bazach USA.
Surowa cenzura w Izraelu uniemożliwia udostępnianie rzetelnych informacji – nawet zdjęcia uderzeń mogą skutkować oskarżeniami o szpiegostwo.
Poruszył kwestię, czy zestrzelenie F-15E nad Iranem miało związek z możliwymi stratami F-35 na ziemi.
Planet Labs odmawia udostępnienia zdjęć satelitarnych.
Tło wojny
Blumenthal opisał tło wydarzeń, powołując się na artykuł w New York Times:
Netanjahu i szef Mossadu David Barnea rzekomo przekazywali Trumpowi i jego doradcom dezinformację na temat irańskiego programu zbrojeń nuklearnych.
Podczas briefingu 11 lutego Netanjahu wezwał Trumpa do zatwierdzenia wojny mającej na celu zmianę reżimu.
Trump wyraził zgodę bez niczyjego sprzeciwu.
Bilans wojny
Blumenthal podsumował:
Po ponad sześciu tygodniach USA przegrały wojnę.
Żadnej zmiany reżimu, żadnej straty wzbogaconego uranu, żadnego osłabienia rakiet balistycznych, Cieśnina Ormuz pod całkowitą kontrolą Iranu.
Iran jest silniejszy niż kiedykolwiek wcześniej, wprowadza obecnie system opłat drogowych i de facto łagodzi sankcje dzięki swojej sile militarnej.
Trump próbuje jedynie uczestniczyć w przychodach uzyskiwanych za pośrednictwem kryptowalut.
Rozwój geopolityczny
Blumenthal dostrzegł pozytywne zmiany dla Iranu:
Hiszpania otwiera ambasadę w Teheranie, kończąc izolację dyplomatyczną; Francja poszukuje kanałów do Libanu.
Jednak w Iranie wciąż słychać nawoływania do odwetu przeciwko atakowi na Libani.
Demokraci zdystansowali się od protestów antywojennych, zaatakowali Trumpa z prawej strony i pokazali, że są pozbawieni zasad.
Większość wyborców Partii Demokratycznej odrzuca obecnie Izrael.
Wniosek
Max Blumenthal zakończył ostrą krytyką:
Netanjahu niszczy prezydenturę Trumpa w podobny sposób, w jaki wcześniej zniszczył Bidena i Harris.
Doktryna „odpowiedzialności za ochronę” okazała się zwykłym usprawiedliwieniem brutalności imperialnej.
Nawet wygnańcy pochodzenia persko-amerykańskiego dystansują się teraz od Trumpa.
Rozmowa ujawniła głęboki kryzys: Izrael nadal dyktuje kluczowe decyzje USA, podczas gdy Iran strategicznie zyskał przewagę i kontroluje światowe dostawy energii.
Społeczeństwo, które zakłamuje rzeczywistość, staje się niezdolne do jej zrozumienia
Kanada: Gdy teoria gender zastępuje fakty – przypadek Tumbler Ridge
Atilio Faoro | 10/04/2026
Społeczeństwo, które zakłamuje rzeczywistość, staje się niezdolne do jej zrozumienia
polskakatolicka/kanada-gdy-teoria-gender-zastepuje-fakty–przypadek-tumbler-ridge
11 lutego małe miasteczko Tumbler Ridge w Kolumbii Brytyjskiej, położone u podnóża kanadyjskich Gór Skalistych, zostało dotknięte jedną z najtragiczniejszych strzelanin w swojej historii. Osiem osób, w tym kilkoro dzieci, zostało zabitych przez 18-letniego nastolatka, który następnie odebrał sobie życie.
Jednak w centrum tej tragedii pojawiło się niepokojące pytanie w debacie publicznej: czy sprawca był mężczyzną, czy kobietą?
Jeszcze niedawno takie pytanie byłoby uznane za absurdalne. Dziś staje się ono czymś oczywistym.
Kanadyjska policja, chcąc uszanować tożsamość deklarowaną przez sprawcę, podała informacje opisujące go jako kobietę. W kluczowych godzinach po ataku ta niejednoznaczność mogła utrudnić prowadzenie działań poszukiwawczych. Następnie władze zaczęły używać niespotykanych dotąd sformułowań, takich jak „zmarły sprawca strzelaniny”, aby uniknąć wskazywania płci. To określenie, nigdy wcześniej nieużywane w oficjalnym kontekście, trafiło na pierwsze strony gazet, takich jak The Sun, The New York Post, Sky News czy GB News.
Zapytany o tę kwestię rzecznik Królewskiej Kanadyjskiej Policji Konnej (RCMP) oświadczył:
„Identyfikujemy podejrzanego tak, jak sam zdecydował się przedstawiać publicznie i w mediach społecznościowych”.
Ten wybór nie jest przypadkowy. Ilustruje on niebezpieczne przesunięcie: państwo zaczyna stawiać kategorie ideologiczne ponad konkretnymi faktami. Tymczasem w sytuacji kryzysowej precyzja nie jest opcją — jest koniecznością.
Reakcja mediów również nie napawała optymizmem. Część prasy bezrefleksyjnie przyjęła język środowisk aktywistycznych, posuwając się nawet do przedstawiania sprawcy jako „młodej kobiety”, pomimo danych biologicznych. Inne media szybko zmieniły kierunek dyskusji, starając się oddzielić ideologię transpłciowości od jakiejkolwiek odpowiedzialności, a nawet przedstawiać ją jako pośrednią ofiarę tej tragedii.
Byłoby jednak naiwnością uznać tę sprawę za zwykłe medialne zamieszanie lub jednorazowe potknięcie władz. W rzeczywistości włączenie ideologii transpłciowości do kanadyjskiego systemu prawnego stanowi kluczowy element tego dramatu.
Od momentu przyjęcia ustawy C-4 w 2022 roku młodzi ludzie cierpiący na dysforię płciową mają praktycznie zamkniętą drogę do uzyskania wsparcia psychologicznego, którego celem byłoby pogodzenie ich z własnym ciałem. Każda próba takiego podejścia może zostać uznana za „terapię konwersyjną”, która jest obecnie zakazana. Innymi słowy, prawo nie tylko dopuszcza określoną wizję ideologiczną tożsamości — ono ją narzuca, eliminując alternatywne podejścia terapeutyczne.
W takim kontekście młodzi ludzie, często bardzo wrażliwi i zagubieni, mogą zostać uwięzieni w swoich trudnościach, bez realnej możliwości uzyskania odpowiedniej pomocy. Przypadek sprawcy z Tumbler Ridge, który najwyraźniej znajdował się w poważnym kryzysie psychicznym, nie może być całkowicie oddzielony od tego systemu prawnego, który uniemożliwia dotarcie do źródeł niektórych problemów.
Ta dominacja ideologii nad rzeczywistością nie kończy się jednak na tym. Wpływa ona bezpośrednio na instytucje odpowiedzialne za ochronę społeczeństwa. W trakcie sytuacji kryzysowej Królewska Kanadyjska Policja Konna rozpowszechniła błędny opis sprawcy, określając go jako „kobietę”. Wielu obserwatorów uznało to za jaskrawy przykład podporządkowania bezpieczeństwa publicznego zasadom politycznej poprawności.
Jak zauważył dziennikarz Tristin Hopper, kanadyjska policja zaczęła publikować komunikaty poszukiwawcze z użyciem zaimków neutralnych płciowo, nawet gdy osoba poszukiwana jest jednoznacznie rozpoznawalna jako mężczyzna lub kobieta. Taka praktyka, oprócz wprowadzania chaosu, podważa wiarygodność samych służb.
Zniekształcenia obejmują także statystyki przestępczości. Od momentu wejścia w życie ustawy C-16 w 2017 roku przestępstwa mogą być rejestrowane zgodnie z deklarowaną tożsamością płciową, a nie biologiczną płcią sprawcy. To prowadzi do fałszowania danych, utrudnia analizę przemocy i — jak podkreśla dziennikarka Terry Newman — stanowi niesprawiedliwość wobec kobiet oraz realny problem dla zdrowia publicznego.
Nie można też ignorować szerszego zjawiska: w ostatnim czasie obserwuje się wzrost liczby aktów przemocy z udziałem osób identyfikujących się z ideologią transpłciowości. Choć związek przyczynowy jest złożony i wymaga ostrożności, kilka niedawnych spraw — zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych — wskazuje na niepokojącą tendencję, której główne media w dużej mierze nie chcą analizować.
Tragedia w Tumbler Ridge uwidacznia więc niepokojącą rzeczywistość: gdy ideologia zostaje podniesiona do rangi normy prawnej i kulturowej, przestaje być możliwe osiągnięcie zgody nawet co do najbardziej podstawowych faktów. Międzynarodowe media mówiły o mężczyźnie; znaczna część prasy kanadyjskiej mówiła o kobiecie.
Trzeba mieć odwagę to powiedzieć: społeczeństwo, które nie potrafi nazwać rzeczywistości, staje się niezdolne do jej zrozumienia – a w konsekwencji, do ochrony siebie.
A pośród tego zamieszania pozostaje prosta prawda: osiem osób, w tym dzieci, zostało zamordowanych.
Trzeba mieć odwagę to powiedzieć: społeczeństwo, które przestaje nazywać rzeczywistość po imieniu, staje się niezdolne do jej zrozumienia — a w konsekwencji także do obrony przed nią.
Źródło: avenirdelaculture.info
Ameryka kontrolowana jest przez pięć demonów
Baal, Bafomet – Moloch, Asmodeusz, Lilith, Lewiatan
===============================
LifeSiteNews) — Egzorcysta, ojciec Chad Ripperger, powiedział Tuckerowi Carlsonowi, że Stany Zjednoczone oddały się pod władzę pięciu demonów wysokiego szczebla, czasami nazywanych przez egzorcystów „Generałami”.
W wywiadzie opublikowanym w Wielki Piątek Ripperger potwierdził Carlsonowi, że kraj znajduje się pod silniejszym atakiem demonicznym niż kiedykolwiek wcześniej w historii.
Egzorcysta stwierdził, że „powszechnym doświadczeniem egzorcystów na przestrzeni wieków” jest przekonanie, iż pięć potężnych demonów, znanych pod różnymi nazwami, takimi jak „Rada” czy „Generałowie”, zostało wyznaczonych przez Szatana do realizowania jego planów na świecie.
Z tej grupy Baal, „demon rozpusty i nieczystości”, jako pierwszy przejął kontrolę nad Ameryką. Według Rippergera, kiedy w USA zniesiono przepisy przeciwko rozpuście i zalegalizowano pornografię, kraj „oddał swoje terytorium Baalowi”.
Nieczystość otwiera drzwi demonom homoseksualizmu, które następnie zyskują przyczółek. „Słyszymy o tym od św. Pawła: jeśli ludzie ulegają pożądliwości, to w końcu mężczyźni zaczynają współżyć z mężczyznami, a kobiety z kobietami” — powiedział Ripperger Carlsonowi.
Dodał również, że istnieją trzy demony związane z homoseksualizmem, z których pierwszym jest Asmodeusz — demon nieczystości, „szczególnie związany z homoseksualizmem u mężczyzn”.
Ripperger zauważył, że jeśli opętany mężczyzna miał doświadczenia homoseksualne, „istnieje duże prawdopodobieństwo, że jednym z demonów jest Asmodeusz”, choć podkreślił, że skłonności homoseksualne nie zawsze mają pochodzenie demoniczne i często wynikają z czynników psychologicznych.
Dodał jednak, że jeśli heteroseksualny mężczyzna ma myśli homoseksualne, to zazwyczaj nie są to jego własne myśli, lecz mają pochodzenie demoniczne.
Jednym z obecnych problemów naszej kultury jest to, że „kształtujemy dewiantów”, ponieważ media formują umysły ludzi, tworząc niewłaściwe skojarzenia — kontynuował Ripperger. Zjawisko to nasiliło się zwłaszcza wraz z rozpowszechnieniem pornografii, którą niektórzy mężczyźni wiążą ze swoją orientacją. Jedno z badań wykazało, że im częściej ktoś ogląda pornografię, tym większe prawdopodobieństwo, że określi się jako osoba biseksualna.
Egzorcysta wyjaśnił dalej, że kobiety pozostają pod wpływem dwóch demonów związanych z homoseksualizmem: Lilith — demona homoseksualizmu działającego u kobiet lesbijskich „bardziej pasywnych i kobiecych” — oraz Lewiatana, „demona homoseksualizmu o bardziej agresywnym charakterze”, który działa u bardziej męskich kobiet lesbijskich.
Kiedy w USA zalegalizowano „małżeństwa” jednopłciowe, kraj został — według Rippergera — oddany pod władzę tego homoseksualnego „poziomu wpływu demonicznego”.
Ostatnim z pięciu „generałów” jest demon ofiary z dzieci, znany egzorcystom głównie jako Bafomet, ale także jako Moloch. Ofiara z dzieci w USA dokonuje się przede wszystkim poprzez aborcję, a więc kiedy zalegalizowano zabijanie nienarodzonych, kraj został oddany temu demonowi.
Te pięć demonów sprawuje obecnie władzę nad Ameryką, „więc ich wpływ jest niezwykle silny” — powiedział Ripperger.
Wiemy, że tak jest między innymi dlatego, że niezwykle trudno jest zakazać aborcji w USA — „jak wyrywanie zębów bez znieczulenia”.
„To jest po prostu brutalnie trudne do przeprowadzenia, a dzieje się tak dlatego, że demony wzmacniają ludzi, aby utrzymać ten stan rzeczy, ponieważ demony kochają aborcję” — powiedział Ripperger Carlsonowi.
Carlson przyznał na początku wywiadu, że jako protestant był „wychowany w przekonaniu, że egzorcyzmy to coś dziwacznego, co Kościół łaciński robi z powodów jakichś osobliwych kultów”. Jednak gdy zaczął czytać Pismo Święte, z zaskoczeniem odkrył, że pierwszym cudem Jezusa Chrystusa w Ewangelii Marka jest wypędzenie demona.
„Wypędzanie demonów nie jest czymś przypadkowym, jest centralne dla Ewangelii” — zauważył Carlson.
O. Ripperger podkreślił, że w istocie około 23 procent Ewangelii dotyczy tego, jak Chrystus „zajmuje się demonami”.
W trakcie rozmowy z Carlsonem Ripperger poruszył również kwestie natury demonów, sposobów ich oddziaływania na ludzi, wpływu demonicznego na osoby publiczne, podobieństw między psychologią komunistyczną a diaboliczną oraz tego, jak ludzie stają się opętani.