Opowiem wam o Iranie

Opublikowany 2026-04-07 przez Mirosław Dakowski

Opowiem wam o Iranie

Waldemar Żyszkiewicz

29–37 minut

Nie będzie to jednak ani diabolizująca państwo Ariów narracja z perspektywy imperium Stanów Zjednoczonych, które pretendują do arbitralnego narzucania swych porządków w każdym zakątku globu. Ani też wizja odpowiadająca obecnym władzom Państwa Żydowskiego, jawnie aspirującym do budowy Wielkiego Izraela jako podmiotu politycznego o statusie regionalnego mocarstwa na Bliskim Wschodzie.

Islamska Republika Iranu – nieoficjalnie Iran – dawniej znana jako Persja, leży w położonej najbardziej na zachód południowej części kontynentu azjatyckiego. W polskiej terminologii zwykle określa się ten region mianem Bliskiego Wschodu. Z powierzchnią sięgającą 1 650 000 km kw. oraz populacją liczącą prawie 92,5 miliona mieszkańców (dane z roku 2025) republika irańska – zarówno pod względem swego obszaru, jak i liczby ludności – jest 17. państwem świata. A szóstym, co do wielkości, w samej Azji.

Ćwierć miliona Żydów w Iranie

Iran to dość rozległy kraj, o terytorium w znacznej części górzysto-wyżynnym, z dolinami na wybrzeżach obmywanych od zachodu i południa przez wody zatok Perskiej i Omańskiej, od północy przez wody Morza Kaspijskiego, które pozostaje w istocie największym, choć słonym jeziorem świata. Całkowita długość linii brzegowej przypadającej w udziale Islamskiej Republice Iranu wynosi 3180 km, a długość jej granic lądowych z państwami sąsiednimi – odpowiednio 5440 km. Ludność Iranu stanowi prawie jedną trzecią populacji USA, nie jest to zatem jakieś małe, niepoważne państewko, które bezkarnie można najechać i zdobyć w blitzkriegu. Owszem, zawsze pozostaje jeszcze bezpieczna forma wojny na odległość: bombardowanie miast, ostrzał rakietowy, niszczenie infrastruktury i zasobów potrzebnych do przetrwania ludności, ale trochę trudno nazwać to misją pokojową, operacją stabilizacyjną czy wdrażaniem cywilizacyjnych standardów w imię praw człowieka.

Ludność współczesnego państwa irańskiego to swoista mozaika etniczno-religijna, w dodatku niejako dwuwarstwowa. Sam rozkład etniczno-narodowościowy przedstawia się następująco: Persowie stanowią 65 proc. populacji, Azerowie – 16 proc., Kurdowie – 7 proc., Lurowie – 6 proc., Arabowie i Beludżowie po 2 proc.. Na pozostałe dwa procent składają się inni, w tym tradycyjnie Żydzi, wręcz dumni z tego, że to właśnie perski cesarz Cyrus Wielki wyzwolił ich z niewoli babilońskiej i umożliwił powrót do ojczystych krain.

Ciekawe dane o społeczności żydowskiej i warunkach jej życia we współczesnym państwie irańskim podaje Dan Kovalik w książce Spisek przeciwko Iranowi, czyli jak USA niszczą wolne państwo, opublikowanej przez wrocławską oficynę Wektory. Żydzi w Iranie – ich społeczność ocenia się na ćwierć miliona osób – są zarejestrowaną mniejszością z prawem do swobodnego praktykowania własnej religii. W Teheranie jest 20 synagog oraz 5 koszernych rzeźni. Potwierdził to przewodniczący Teherańskiego Stowarzyszenia Żydów dr Siamak Moreh-Sedegh, lekarz, urodzony w religijnej żydowskiej rodzinie w Sziraz w roku 1965. Wybrany następnie do Madżlisu, irańskiego parlamentu dziesiątej kadencji, dr Moreh-Sedegh ocenił w wywiadzie dla Deutsche Welle (2017), iż Żydom w Iranie zwykle żyło się lepiej niż Europie, gdzie zwłaszcza dziś dba się często bardziej o prawa zwierząt niż o prawa ludzi, choćby zakazując koszernych ubojni.

– Osobiście na przykład pracuję w żydowskim szpitalu, ale 95 proc. pacjentów i pracowników to muzułmanie. Zabrania się tu wypytywać o czyjąś religię, a nad wejściem do naszej placówki wisi fragment z Tory: Traktuj innych tak, jak sam chciałbyś być traktowany – mówił żydowski parlamentarzysta z Madżlisu. I uzasadniał swe stanowisko: – Jestem Irańczykiem – modlę się po hebrajsku, potrafię mówić po angielsku – ale myślę wyłącznie po persku. Uważam, że jest ogromna różnica między narodowością a religią, nie przeczą one sobie wzajemnie. Nie rozważam wyjazdu za granicę, a już na pewno nie do Izraela, bo sądzę, że idea, jakoby wszyscy Żydzi powinni mieszkać w jednym miejscu, wywodzi się z przekonania, że jesteśmy inni od reszty ludzkości. Tymczasem ja sądzę, że jesteśmy tacy sami.

Starożytny kobierzec etniczno-religijny

Wspomniałem wcześniej, że mozaika religijno-etniczna jest niejako podwójna. Otóż współcześni Persowie, naród stanowiący blisko dwie-trzecie tkanki społecznej współczesnego Iranu, wywodzą się od indoeuropejskich Ariów, którzy – jak wynika z obecnego stanu badań – przybyli na te tereny w II tysiącleciu p.n.e. Lud Parsua (Grecy od niego wywiedli później nazwę Persja) w VIII wieku przed Chrystusem opanował rejon gór Bachtiari / Parsumasz, na zachód od obecnego Isfahanu. W wieku następnym Achemenes dał początek dynastii, która wzięła swe miano od jego imienia.

Achemenidom wiodło się raz lepiej, raz gorzej, syn założyciela dynastii opanował tereny Parsua, ale pod koniec VII wieku tereny ludu Parsua stały się częścią królestwa Medów. Dopiero w roku 550 p.n.e. Cyrus II Wielki w sojuszu z królem nowobabilońskim zdobył stolicę Medów Ekbatanę i podporządkował sobie cały Iran, Armenię oraz część Anatolii, tworząc rozległe imperium perskie. Państwo podzielono na satrapie – wielkie okręgi administracyjne, takie jak Babilonia, Syria, Lidia, Media, Armenia.

Za panowania Dariusza I z bocznej linii Achemenidów, który rządził przez 36 lat, udoskonalono podział na satrapie, oddzielono władzę cywilną satrapów od dowództwa wojskowego, rozbudowano słynny system poczty i dróg królewskich łączących stolice państwowe – Babilon, Suzę i Ekbatanę – z kresami imperium. Stworzono system monetarny oparty na złocie i srebrze. Rozpoczęto budowę rezydencji królewskich w Suzie i Persepolis. To był okres rozkwitu staroperskiej architektury i sztuki. Dariuszowi udało się nawet przyłączyć część Indii i Trację, nic dziwnego, że nazwano go Wielkim.

Liczące sobie ponad dwa i pół tysiąca lat państwo perskie, o historii dziesięć razy dłuższej od państwowości Stanów Zjednoczonych, przechodziło różne koleje losów. Dariuszowi Wielkiemu nie udało się podporządkować sobie Greków, natomiast Aleksander Macedoński około połowy czwartego wieku p.n.e. podbił imperium Achemenidów. Jego dzieło starali się kontynuować greccy Seleucydzi, jednak okres hellenistyczny nie trwał w dziejach Iranu długo, w przeciwieństwie do nadanych im właśnie przez Greków nazw: Persja i Persowie.

Wędrujące przez kontynent w stronę irańskiego płaskowyżu starożytne ludy indoeuropejskie, bitne i ekspansywne, zakładały kolejne królestwa, Ariowie, nieraz mieszając się z etnikami wcześniej osiadłymi na podbitych terenach, zarówno wnosili coś od siebie, jak i przejmowali miejscowe zwyczaje, sposoby gospodarowania, języki czy religie. Taka mozaika etniczno-plemienno-religijna stawała się podłożem do naturalnej niejako, bo warunkującej współistnienie tolerancji w klasycznym rozumieniu tego terminu.

Raport z nory szpiegów versus Mike Pompeo

Na tereny irańskie od wschodu tzw. Jedwabnym szlakiem płynęły nie tylko towary, ale i wierzenia, idee, religie, takie jak zaratusztrianizm, manicheizm, a nawet buddyzm. Irańskie królestwo Partów przez blisko trzysta lat rywalizowało z Rzymem, ale w 224 roku naszej ery przegrało niejako z wewnętrzną opozycją, czyli nowo założoną przez Ardaszira dynastią Sasanidów. Sasanidzi z Sziraz, którzy władali Persją ponad czterysta lat, religią panującą w swym imperium uczynili zaratusztrianizm, sekując na przykład pokrewny mu manicheizm. Wraz z podbojami terytorialnymi (Mezopotamia, Syria) w państwie Sasanidów pojawiła się potrzeba uregulowania stosunków między wyznawcami różnych religii, w tym zwłaszcza z chrześcijanami, którzy – jako kupcy czy rzemieślnicy – stanowili będącą przedmiotem zazdrości zamożniejszą warstwę społeczną.

Bizantyjski cesarz Arkadiusz napisał do Jezdegerda I list z apelem o zaprzestanie prześladowań religijnych wobec chrześcijan w Iranie. Szach Jezdegerd, wspominany w tradycji jako władca surowy, przejawiał jednak postawę tolerancji religijnej, toteż zwołał synod duchowieństwa chrześcijańskiego i utworzył Kościół Perski jako część struktury państwowej. Niewykluczone, że współcześni Irańczycy byliby w sporej części chrześcijanami, gdyby nie najazd muzułmański na Persję i upadek imperium Sasanidów w połowie VII wieku naszej ery. Sto lat później, około roku 750 n.e. zdecydowana większość ówczesnych Irańczyków, porzucając swój rdzenny zaratusztrianizm, przeszła na islam. Co ciekawe, masowa konwersja religijna nie pociągnęła za sobą arabizacji Persów, którzy kulturowo i językowo pozostali nadal sobą. Do pewnego stopnia tłumaczy to złożone stosunki między Iranem a państwami arabskimi położonymi w regionie. Ale też ukazuje, jak nieoczywistą i bogatą, złożoną etnicznie, kulturowo czy religijnie mozaiką pozostaje współczesny naród irański.

Fakt, że Iran jest społeczeństwem pluralistycznym o wysokim poziomie tolerancji religijnej, potwierdza choćby Confidential Country Team Report. Z tego raportu, który powstał w ambasadzie amerykańskiej w Teheranie 27 grudnia 1978 roku, dowiadujemy się między innymi, że „W kraju większość stanowi szyicki odłam islamu, ale istnieje tu długa tradycja tolerancji religijnej, która mniejszościom, takim jak chrześcijaństwo, judaizm, zoroastrianizm czy bahaityzm pozwala jawnie praktykować własną obrzędowość i brać udział w życiu publicznym”. A przecież autorów tej oceny trudno posądzać o jakąś szczególną proirańską stronniczość.

Skądinąd jest to jeden z kilku tysięcy dokumentów zniszczonych tuż przed szturmem na ambasadę w listopadzie 1979 i później pracowicie odtworzonych przez młodych Irańczyków, tak jak widać to w jednej ze scen filmu Operacja Argo w reżyserii Bena Afflecka. Pakiet tej zrekonstruowanej dokumentacji można znaleźć w sieci pod zabawną nazwą Dokumenty z amerykańskiej nory szpiegów. Tym bardziej żałosne wydają się próby wyręczania starożytnego narodu irańskiego w wyborze stosownej formy organizacyjnej własnego państwa. Zwłaszcza że idzie tu o całkiem nieadekwatne struktury, koncepty czy algorytmy rodem z obcej Persom kulturowo, a mentalnie chybionej ideologii demoliberalnej. W dodatku, idzie też o struktury władzy forsowane przez pewnych siebie i apodyktycznych funkcjonariuszy politycznych w rodzaju oficera, prawnika, byłego szefa CIA oraz eks-sekretarza stanu USA Mike’a Pompeo.

Czaszka i piszczele jako droga do Persji

Iran dysponuje drugimi co do wielkości potwierdzonymi zasobami gazu ziemnego i czwartymi w skali świata zasobami ropy naftowej, co w epoce rewolucji przemysłowej powinno stać się jego zasadniczym atutem, a wychodzi na to, że okazało się przekleństwem… Zresztą węglowodory wcale nie wyczerpują listy bogactw naturalnych, także tych atrakcyjnych w erze postprzemysłowej spod znaku technologii hi-tech. Występują tu liczne rudy metali, surowce skalne przydatne w budownictwie – więc to naprawdę mógłby być kraj, w którym jego mieszkańcom nieźle się powodzi. Dlaczego zatem jest inaczej? Czy dlatego, że Iran jest państwem okrutnych szyickich ayatollachów, którzy nie dość że gnębią swych obywateli, zmuszając ich do życia w rygorze opresyjnego państwa wyznaniowego, to jeszcze wspierają wszelkie formy terroryzmu w regionie? Co więcej, ten bezwzględny reżim islamski dąży do wyprodukowania broni nuklearnej, zagrażając w ten sposób Państwu Izrael, które skądinąd taką właśnie bronią i to osiągniętą w sposób pozaprawny – przecież dysponuje.

Zachwiana logika? Naciągana argumentacja? Ależ tak, bo to tylko konsekwentna i dobrze zorkiestrowana propaganda Zachodu, która ma sprawić, by ewentualna bezprawna i bezzasadna napaść na starożytne państwo nie wzbudziła w świecie masowych protestów, ograniczając reakcje „przyzwoitych ludzi” do zdawkowego: trochę sobie Irańczycy na to zasłużyli. Że przesadzam?

W sporządzonym w Brookings Institution już w roku 2009 raporcie Którędy do Persji można przeczytać: „Jakakolwiek operacja militarna przeciwko Iranowi będzie źle postrzegana w świecie; wymaga więc odpowiedniego kontekstu międzynarodowego w celu zapewnienia logistycznego zaplecza takiej operacji oraz zabezpieczenia przed ewentualnymi reperkusjami. Najlepszym sposobem, żeby zminimalizować sprzeciw na arenie międzynarodowej oraz zmaksymalizować ilość wsparcia (nawet, gdyby miało być ono niechętne lub zawoalowane) jest uderzenie dopiero wówczas, gdy uda się już wzbudzić powszechne przeświadczenie, że Irańczykom zaoferowano porozumienie na bardzo dobrych warunkach, które zostały odrzucone”.

Nawet ten króciutki wyimek z raportu szanowanego think-tanku, z którego analiz chętnie korzystają obie wielkie partie amerykańskie, ukazuje dwa ważne aspekty: wysoką intelektualną jakość opracowania oraz czytelny brak powściągów, które płynęłyby z uwewnętrznionych kodeksów norm czy systemów wartości sankcjonowanych religijnie. Ot, czysty makiawelizm, czyli absolutyzacja zasady skuteczności przy realizacji arbitralnie zdefiniowanego interesu własnego. A zachowanie pozorów? Tak, ale tylko w przypadku, gdyby ujawnienie prawdziwych motywacji miało zagrozić realizacji przyjętej strategii.

Czy to może zdumiewać, zwłaszcza w zderzeniu z natrętną retoryką demoliberalnej propagandy? Owszem, ale tylko tych, którzy nie chcą pamiętać, że Blada Twarz ma dwa języki oraz nie znają faktycznych ścieżek kariery politycznej w dzisiejszych Stanach Zjednoczonych. Cały system wtajemniczeń, rytów oraz ceremoniałów, począwszy od dyplomów właściwych szkół wyższych z kręgu tzw. bluszczowej ligi, przynależność do prestiżowych korporacji studenckich, ale także lóż i organizacji okołowolnomularskich, typu Czaszka i piszczele (ang. Skull and Bones), elitarnych klubów oraz rozmaitych stowarzyszeń weteranów – robi swoje. Już nawet o całą paletę służb specjalnych USA nie zatrącając.

Carter, Vance i męczeństwo arcybiskupa Romero

Wspominam o tym, by zaakcentować fakt, że oficjalne rewerencje najwyższych polityków amerykańskich wobec osób i zwierzchności duchownych najrozmaitszych Kościołów czy religii nie gwarantują żadnego wymiaru pionowego, lecz wyłącznie czysto zewnętrzne relacje dyplomatyczno-horyzontalne. W książce Dana Kovalika, z której przy pisaniu tego tekstu obficie korzystam, dobitnym dowodem na potwierdzenie powyższych słów jest sposób, w jaki prezydent Jimi Carter, postrzegany dość powszechnie w świecie jako chrześcijanin-baptysta, co więcej, również jako polityk-szermierz walczący o prawa człowieka, potraktował salwadorskiego arcybiskupa Oskara Romero.

Gdy arcybiskup San Salvador, stolicy Salwadoru, w dobrej wierze i z pełnym zaufaniem zwrócił się do Cartera z apelem o wstrzymanie finansowania przez rząd USA nader brutalnie (z udziałem szwadronów śmierci) rządzącej w Salwadorze junty, plantator z Georgii zlecił wystosowanie odpowiedzi na ten list sekretarzowi stanu Cyrusowi Vance’owi. Odpowiedź ta, zacytowana w książce razem z listem katolickiego arcybiskupa, dobrze ilustruje stopień wyrafinowania, swoiste poczucie wyższości oraz sporą dozę arogancji zmieszanej z hipokryzją, bardzo swoisty koktajl charakteryzujący górną półkę urzędników amerykańskiego państwa.

„Stany Zjednoczone nie zamierzają interweniować w wewnętrzne sprawy Salwadoru. Niemniej jednak jesteśmy niezwykle zaniepokojeni groźbą wybuchu wojny domowej, która mogłaby zaprzepaścić dobrobyt i stabilność całego regionu. Będziemy więc przychylać się do uzasadnionych próśb junty rządowej, aby móc dostarczać środki do zwalczania gospodarczej i społecznej niesprawiedliwości oraz promować szacunek dla instytucji demokratycznych oraz praw jednostki. (…) Niech Bóg udzieli Jego Świątobliwości mądrości i siły potrzebnej w wypełnianiu tego trudnego zadania” – brzmiały końcowe fragmenty odpowiedzi Vance’a. Trzy tygodnie później metropolita San Salvador już nie żył, zastrzelony podczas odprawiania Mszy świętej, w kaplicy szpitala pw. Opatrzności Bożej. Zleceniodawcą był Roberto D’Aubuisson, oficer wywiadu Gwardii Narodowej, organizatorem – Alvaro Saravia, były kapitan sił powietrznych Salwadoru, a wykonawcami członkowie salwadorskich szwadronów śmierci.

Autor Spisku przeciwko Iranowi z gorzką ironią komentuje sekwencję faktów, pisząc: „Biskup Romero nie rozumiał, że polityka zagraniczna USA nie kieruje się takimi ekstrawagancjami jak chrześcijaństwo, prawa człowieka, moralność czy nawet zwykła ludzka przyzwoitość. Jej siłą napędową jest pragnienie bogactwa i władzy, mimo wzniosłych deklaracji takich polityków jak prezydent Carter”.

O tym, że nominalnie chrześcijańscy liderzy w USA: działacze, politycy czy generałowie, przynależący do rozmaitych denominacji protestanckich bywają nieraz antykatoliccy pisał już wiele lat temu Vittorio Messori, wskazując na ideologiczny, lożowy wektor stojący za decyzją o mało zasadnym z wojskowego punktu widzenia ataku na starożytne opactwo benedyktyńskie na Monte Cassino. Warto te różne fragmenty mozaiki uwzględnić, żeby zrozumieć istotny, choć zwykle niedeklarowany wprost stosunek polityków USA na przykład do irańskich ayatollachów, nie mówiąc już o zwykłych mułłach.

Więzienie w 12. dzielnicy Teheranu

Dlaczego surowce energetyczne zamiast przyczynić się do bogactwa i pozycji Iranu w świecie stały się jego swoistym przekleństwem? Złą passę zapoczątkował chciwy i głupi, podobno też skorumpowany król Iranu, który w roku 1901 za 20 tysięcy funtów (około 2,7 mln funtów według relacji dzisiejszych) sprzedał prawo do eksploatacji irańskich złóż ropy, gazu ziemnego, naturalnego asfaltu i parafiny finansiście z Londynu nazwiskiem Wiliam Knox D’Arcy. W utworzonej w roku 1909 Anglo-Persian Oil Company (APOC), później przemianowanej na British Petroleum, rząd brytyjski wykupił 51 proc. udziałów. Koncesja Knoxa D’Arcy’ego rozciągała się na całe terytorium kraju z wyjątkiem pięciu prowincji w północnym Iranie. I została zawarta na 60 lat. Według umowy, tylko kilkanaście proc. zysku zostawało w Iranie, reszta przypadała Brytyjczykom. Kovalik pisze, że Persja dostawała 10 do 12 proc. rocznego dochodu, anglojęzyczna Wikipedia podaje, że to było 16 proc., ale nawet przyjmując wyższą wartość, zawarta umowa była dla perskiego państwa skrajnie niekorzystna. Tym bardziej że pracujących przy wydobyciu i w rafinerii Irańczyków traktowano, tak jak Brytyjczycy mieli to w zwyczaju: miejscowych źle opłacano i traktowano niczym jakiś gorszy rodzaj istot.

Reza Shah Pahlavi, ochotnik, żołnierz, a potem dowódca perskiej Brygady Kozackiej, osadzony na tronie przez Brytyjczyków w roku 1926, założył nową dynastię, odwołując się do terminu Pahlavi, będącego nazwą języka średnioperskiego, z czasów poprzedzających najazd arabski. Szacha Rezę śmiało można by nazwać dyktatorem-reformatorem. Inna rzecz, że czasy były szczególne, porewolucyjne, sprzyjające zmianom, a powszechna nędza i zacofanie perskiego państwa zdecydowanych reform z pewnością się domagały.

Reza Pahlavi scentralizował władzę i zmodernizował kraj: wprowadził jednolity podatek gruntowy, obowiązek służby wojskowej i rejestrację urodzin. Utworzył Bank Centralny, anulował dotychczasowe umowy międzypaństwowe, rozpoczął budowę dróg oraz kolei trans-irańskiej. Okcydentalizował społeczeństwo: mężczyznom nakazał przywdziać stroje zachodnie, kilka lat później zakazał kobietom noszenia chust. Przełomowym okazał się rok 1935: został utworzony uniwersytet w Teheranie, wydano też dekret dopuszczający kobiety do pracy w urzędach, bankach, w szkolnictwie, służbie zdrowia. Wtedy też Reza Shah ogłosił zmianę oficjalnej nazwy państwa, zwracając się przy tym do akredytowanych w Iranie dyplomatów z sugestią, aby jego kraj, zgodnie z rdzenną tradycją językową nazywać Państwem Ariów / Aryjczyków (Eran => Iran), a nie nadal Persją, czyli rodzajem przezwy, jaką przed wiekami obdarzyli Iran Grecy.

W zasadzie nowy władca Iranu powinien się wszelkim postępowcom, liberałom i modernizatorom podobać, ale o jego losach przesądziły zbytnie (w oczach Anglików i Rosjan) sympatie proniemieckie, których zresztą i w Wielkiej Brytanii nie brakowało. W latach 30. w Iranie pojawiło się wielu niemieckich specjalistów, zarówno takich potrzebnych przy budowie dróg i mostów, ale również obecność kadr Abwehry była znacząca. Ciekawostką pozostaje fakt, że nazistowscy fachowcy z Niemiec w 12. dzielnicy Teheranu zbudowali nowoczesne więzienie, przejęte w latach 1957–1979 przez osławiony SAVAK. W jednej z cel tego więzienia, teraz przekształconego w muzeum terroru, przetrzymywano oraz męczono zabitego niedawno w amerykańsko-izraelskim nalocie ayatollacha Alego Chameneia.

Kermit i metoda głodzenia niepokornych

Po ataku Sowietów i Brytyjczyków w roku 1941 Niemcy zostali z Iranu wyparci, Rezę Shaha zmuszono do abdykacji, a na tronie osadzono jego syna Mohammada Rezę Pahlaviego. Młody, zaledwie 22-letni szachinszach był początkowo niezdecydowany, skłonny do liberalizacji systemu rządów, ale po nieudanej próbie zamachu (w roku 1949) zmienił się, stwardniał. W tym czasie siły polityczne niezadowolone z porozumienia z Brytyjczykami zawartego w roku 1919, które nadawało Persji status na poły kolonialny, skupiły się wokół Mohammada Mosaddegha. Ten polityk, deputowany do Madżlisu, w którym ponownie zasiadał od roku 1944, domagał się zmiany niesprawiedliwego podziału zysków z Anglo-Iranian Oil Company (AIOC, wcześniej APOC). Mimo że zasiadał w komisji ds. ropy Brytyjczycy odmówili mu wglądu do ksiąg rachunkowych firmy, nie wyrazili też zgody na techniczne przeszkolenie personelu irańskiego w zakresie wydobycia ropy. W tej sytuacji Mosaddegh, już jako przewodniczący komisji, zaproponował podział zysków po połowie, co oczywiście również spotkało się z odmową.

Postrzegany przez Irańczyków jako osoba bezwzględnie uczciwa, działająca na rzecz dobra wspólnego, w połowie marca 1951 roku zdołał przeforsować w Madżlisie ustawę o nacjonalizacji przemysłu naftowego, którą 32-letni szachinszach podpisał. W sześć tygodni później Mohammad Mosaddegh był już premierem, który w pełni demokratyczny sposób i z wielkim poparciem społecznym doszedł do władzy. Ale to, co było dobre dla Irańczyków, nie mogło się spodobać Anglosasom. Ogłosili embargo na irańską ropę, zamknęli rafinerię w Abbadanie. Sytuacja w kraju, niemal całkowicie pozbawionym dochodów, stała się trudna. Metoda głodzenia niepokornych państw już wtedy weszła do rutynowego arsenału imperiów. W dodatku, wykupione przez Brytyjczyków miejscowe media zaczęły kampanię propagandową przeciw nowemu premierowi. W odwecie Mosaddegh zlikwidował brytyjską ambasadę, utrudniając w ten sposób działalność jej agentury w Teheranie.

Mocno osłabione po wojnie Imperium Brytyjskie zwróciło się o pomoc do Amerykanów, którzy na wojennym przeobrażaniu świata mocno się utuczyli. Churchillowi, za sprawą fałszywych oskarżeń Mosaddegha o sympatie prosowieckie, udało się namówić braci Dulles – Allen był szefem CIA, John sekretarzem Departamentu Stanu w administracji prezydenta-generała Eisenhowera – do udziału w operacji Ajax. Jej celem było obalenie za wszelką cenę, również metodami pozaprawnymi, rządu niepokornego premiera.

Operację przeprowadził, przy biernej postawie młodego szacha, niejaki Kermit Roosevelt, ówczesny szef delegatury CIA w Teheranie, a prywatnie wnuk prezydenta USA Theodore’a Roosevelta (nie mylić z Franklinem Delano!). Opis usunięcia prawdziwie demokratycznego premiera Iranu przez niegardzące żadnymi podłymi metodami służby wywiadowcze USA to bodaj najbardziej pasjonujące fragmenty pracy Kovalika. Przy czym, wcale nie myślę tu przebiegu samych zdarzeń, bo te są trywialne, przewidywalne i dość obrzydliwe, lecz raczej o poprzedzającej akcję analizie, tworzeniu alternatywnych scenariuszy i całej metalogistycznej otoczce. Referując tę operację, autor korzystał ze świeżo (w roku 2017) odtajnionych akt dokumentujących obieg pism, raportów i wymianę korespondencji delegatury CIA z własną centralą oraz z szefostwem ambasady, gdzie rezydowano. Opis tego, czego wówczas tam dokonano, oraz obecne lamenty Amerykanów na niedemokratyczny jakoby system władzy ayatollachów w Iranie to wymowny przykład hipokryzji w stopniu ekstremalnym.

Generał Hodges nie słyszał o SAVAK-u

Kilka dni temu generał Ben Hodges, były dowódca sił lądowych USA w Europie, w rozmowie z dziennikarzem Wirtualnej Polski powiedział między innymi:

„Byłem kadetem w 1979 roku, kiedy Irańczycy zajęli naszą ambasadę w Teheranie. Przez całe moje dorosłe życie zawodowe Iran był wrogiem. Wspierali terroryzm w całym regionie, zabili setki amerykańskich żołnierzy, grozili Izraelowi lub zabijali Izraelczyków. Zabili też tysiące własnych ludzi. Od dziesięcioleci są wyłącznie źródłem problemów. Oczywiście chciałbym, żeby ten reżim upadł, naprawdę nie jestem temu przeciwny. To jednak nie oznacza, że możesz po prostu wejść i robić, co ci się – do cholery – podoba”.

Ostatnie zdanie dowodzi, że Ben Hodges opowiada się po stronie zdrowego rozsądku. To może cieszyć. W całej rozmowie wypowiada jeszcze wiele innych opinii o różnym – według mojej oceny – stopniu trafności. Ale nie zamierzam tych wypowiedzi komentować ani z nimi polemizować. Chcę jedynie sformułować kilka pytań, które wydają mi się tutaj ważne. Czy generał Hodges może nie wiedzieć, dlaczego w listopadzie 1979 roku irańscy studenci wdarli się do ambasady USA w Teheranie? Czy nigdy się nie dowiedział o skrajnej niepopularności (to eufemizm!) Mohammada Rezy Pahlaviego wśród Irańczyków? Czy to możliwe, żeby nie słyszał o okrucieństwach funkcjonariuszy SAVAK-u, irańskich służb specjalnych utworzonych w roku 1957 przez CIA dla utrzymywania reżimu szachinszacha? Służb dobrze szkolonych również w zakresie wzmocnionych technik przesłuchań w siedzibie CIA w stanie Wirginia?

To przecież nie jest jakaś wiedza tajemna. Dean Henderson w swej książce Wielka ropa i jej bankierzy w Zatoce Perskiej (ang. Big Oil & Their Bankers in The Persian Gulf) pisze o tym wprost:

“W pobliżu Czterech Jeźdźców Apokalipsy (Exxon Mobil, Chevron Texaco, BP Amoco i Royal Dutch/Shell) zawsze można znaleźć CIA. Iran nie był tu wyjątkiem. W 1957 roku Kompania (jak wtajemniczeni pracownicy wywiadu nazywają CIA) stworzyła jednego ze swoich Frankensteinów – bezpardonową tajną policję podległą szachowi o nazwie SAVAK. Kermit Roosevelt, mózg przewrotu, który wytrącił z ręki władzę Mosaddeghowi, przyznał w swoim pamiętniku, że SAVAK to stuprocentowy wytwór CIA i Mosadu, wywiadu izraelskiego blisko współpracującego z CIA. Przez następne 20 lat CIA i SAVAK miały maszerować ramię w ramię, gdy chodziło o sprawy Zatoki Perskiej.

Trzystu pięćdziesięciu agentów SAVAK rokrocznie udawało się na przeszkolenie do McLean w Wirginii, gdzie zgłębiali tajniki sztuki przesłuchiwania i tortur. Sama wierchuszka była zaś szkolona przez Agencję Stanów Zjednoczonych ds. Rozwoju Międzynarodowego (USAID), za pomocą Programu Bezpieczeństwa Publicznego, zanim nie został on zamknięty w 1973 roku na skutek wiedzy o tym, jak pomaga się wybić światowemu terroryzmowi”.

Trzeba wybrać: prezydent albo stand-uper

Na niespełna dwustu stronach Dan Kovalik pisze z sympatią o Iranie oraz z czytelną konfuzją przy ujawnianiu kolejnych amerykańskich propagandowych oszczerstw oraz wrogich operacji wywiadowczych (CIA), gospodarczych (sankcje, blokady) i politycznych przeciwko Iranowi, które to działania – jak się zakłada – miałyby wyciągnąć zdesperowanych ludzi na ulice i doprowadzić do antyrządowych zamieszek. Prezydent Trump już wprost głosi zamiar ustanowienia nowych władz irańskich podług swych wyobrażeń oraz politycznych kaprysów, najwyraźniej nie pojmując ośmieszającego potencjału tych poczynań. Kolejne pozbawione elementarnej spójności, wzajemnie sprzeczne groźby i oświadczenia nie poprawiają ani jego wizerunku osobistego, ani też nie dodają powagi Stanom Zjednoczonym, ponoć aspirującym do samodzielnego przywództwa w świecie.

Politycy, liderzy opinii, eksperci są zdezorientowani. Część skłania się do przekonania, że Erec Israel to przydatna Stanom Zjednoczonym eksklawa na Bliskim Wschodzie, który to region – zasobny w złoża surowców energetycznych – pozostaje obszarem zainteresowania kolejnych ekip w Białym Domu. Natomiast inni, analizując niespójne, wciąż zmieniane oraz pozbawione głębszej racjonalności tłumaczenia powodów najnowszej napaści na Iran, są gotowi uznać, że to raczej Stany Zjednoczone są eksklawą Izraela w zachodniej hemisferze.

Tak choćby wybrzmiewa komentarz politologa dr. Wojciecha Szewki, który motywy obecnego ataku na Iran, skwitował krótko: „W moim głębokim przekonaniu powód tego ataku jest jeden. Iran to ostatni kraj, którego armia jest w stanie zagrozić państwu położonemu tam, gdzie chce”. Jakie by to jednak w istocie powody nie były – w świetle analiz nie stroniących od prawdy materialnej – ta nowa agresja na Iran pozostaje wojną napastniczą, niesprawiedliwą i nieuzasadnioną, co nieuchronnie pogłębia niepokój oraz poczucie zagrożonej stabilności ładu międzynarodowego. Albo – jeśli użyć innej retoryki – zasadniczo narusza geopolityczną równowagę między państwami, które aspirują do udziału w koncercie mocarstw. Quod libet.

Dan Kovalik, Spisek przeciwko Iranowi, czyli jak USA niszczą wolne państwo, Wektory, Wrocław 2020

10 marca 2026

Waldemar Żyszkiewicz

Tekst opublikowany pierwotnie w portalu Tygodnika DO RZECZY, 17 marca 2026 roku.

============================================================

kelkeszos 6 kwietnia 2026, 19:34

Mogę tylko pogratulować tekstu.

Od siebie dodam tyle, że już Herodot dość dokładnie opisał Morze Kaspijskie pod względem czasu potrzebnego do jego pokonywania w różne strony. Od starożytności zmieniła się jedna ważna okoliczność – za sprawą kanału Wołga – Don przestało być bezodpływowe. A dla kontroli tej drogi wodnej miejscem absolutnie kluczowym jest Mariupol.

Według najlepszego chyba polskiego badacza starożytności pod względem ekonomicznym, Tadeusza Wałek – Czerneckiego, Persepolis tuż przed pojawieniem się Aleksandra, było proporcjonalnie najbogatszym miastem w dziejach.

Istnieją bardzo ciekawe badania ( np. Wojciecha Biberstein – Kazimirskiego ) wskazujące na ścisłą relację religii prasłowiańskich z zaratustrianizmem, co wywodzono z dość oczywistego etymologicznego związku Svaroga z Zarostem, czyli Zaratustrą.

Wiele wiemy o irańskiej epopei Polaków w czasie drugiej wojny. Szlak był już przetarty w trakcie „rewolucji październikowej” co opisał Ferdynand Goetel w „Przez płonący wschód”

Jeszcze raz gratuluję tekstu i serdecznie pozdrawiam.

Piotr. Lada7 kwietnia 2026, 08:05

Dziwne, kolejna analiza, w której „zapomniano” o napaści Iraku (rządzonego wtedy przez agenta CIA, Saddama Husseina) na Iran w 1980 roku i wyjątkowo krwawej wojnie, która trwała następnych 8 lat, w której śmierć poniosło ponad 500.000 Irańczyków.

wikipedia.org/wiki/Wojna_iracko-ira%C5%84ska

Ta wojna ukształtowała sceptyczne nastawienie irańskiego społeczeństwa do całego świata zachodniego, nie tylko USA i Izraela.

Europa jest dla nich nadal czymś czym pogardzają, a jej wizytówką jest teraz Friedrich Merz, który powiedział niedawno, że „prawo międzynarodowe…. nie dotyczy Iranu” Prof. Vali Nasr przypomniał to powiedzenie Merza w tym tu wykładzie dwukrotnie: https://www.youtube.com/watch

maur7 kwietnia 2026, 10:06@Piotr. Lada

Europą mogą pogardzać. Mają do tego uzasadnione prawo.

Jednak jeden lud z Europy cieszy się ich odwiecznym szacunkiem.

Widziałem na YT wywiad z jednym uczestnikiem rajdu motocyklowego do Iranu w ub. roku. Pewnie można jeszcze ten clip odszukać. Nasz Rodak omawia sytuację z zatrzymaniem kilku kolegów przez irańskiego policjanta. Policjant sprawdzał dokumenty i próbował dopytywać skąd oni przyjechali. Słowa: Polska, Poland, Polen, Polonia – nie robiły żadnego wrażenia na surowym obliczu policjanta. Ktoś tam z naszych wreszcie powiedział, że są z Lahistanu. To jedno słowo stało się magicznym kluczem. Policjant oddał dokumenty, zasalutował Polakom z promiennym obliczem i oddalił się do swoich zajęć, życząc udanej eskapady.
maur7 kwietnia 2026, 10:09@maur

Odrobinkę inaczej to było. Tu link do fb: https://www.facebook.com/albert.albertowski.7/videos/policja-irańska-zatrzymała-polskich-motocyklistów-co-było-dalej-warto-obejrzeć-j/927106159922863/

Zbyszek7 kwietnia 2026, 08:15

Panie Waldemarze. Szacunek za tekst oraz wysiłek – to też jest wysiłek – publikacji go tutaj, dzięki czemu więcej osób może się z nim w wolny sposób zapoznać.

Można odnieść wrażenie, że współczesny świat zachodu zgłupiał do końca, oto bowiem „reżimem” nazywane są władze, w których kształtowaniu społeczeństwo irańskie ma istotny udział, zaś ewidentne satrapie bliskowschodnie, nie mające nic wspólnego z jakąkolwiek demokracją, krępujące społeczeństwa znacznie bardziej niż ów „reżim”, reżimami wcale okazują się nie być.

Swoje refleksje także w tym kontekście zamieściłem we własnym tekście, który dałoby się streścić tak: zaczyna się od żądzy dominacji, potem są kłamstwa i agresja, ostatecznym wyrazem jest stan wojny, która jest możliwa, bo ludzi odczłowieczono, odarto z godności i człowieczeństwa, a to wszystko wydarza się niemal wszędzie, niemal staje, bo ostatecznie jest owocem pierwotnych i podstawowych wyborów:za Bogiem, Dobrem, Prawdą i Wolnością i Życiemza diabłem, złem, kłamstwem, opresją i śmierciąPóki człowiek żyje ma szanse – tak uważa chrześcijaństwo i nikogo nie należy przekreślać. Tak samo – tu mądrość chrześcijaństwa – nikt nie jest dobry, wszyscy mamy swoje „za uszami”, jedni więcej, inni mniej ale mamy. Jednak pozostaje wybór i wysiłek, gdy człowiek wybiera zło wchodzi na drogę do piekła. Nie należy tego nikomu zyczyć, ale świat i ci co nim rządzą wydają się innych w tym kierunku popychać trochę.

Waldemar Żyszkiewicz7 kwietnia 2026, 09:56

@Zbyszek

Pan, Panie Zbyszku, pokazał ów podstawowy dylemat na poziomie ontycznym, metafizycznym. Ja się skupiłem na poziomie operacyjnym, czyli na próbie przeniknięcia tzw. mgły wojny, czyli wszechogarniającej propagandy… którą i nas Ciotka Globalizacja raczy : )

Irańskie drony uszkodziły magazyny paliw w Bahrajnie i instalacje do odsalania wody w Kuwejcie

Opublikowany 2026-04-06 przez Mirosław Dakowski

Irańskie drony zaatakowały infrastrukturę paliwową i instalacje do odsalania wody w Kuwejcie

6/04/2026 – zmianynaziemi/iranskie-drony-zaatakowaly-infrastrukture-paliwowa-i-instalacje-do-odsalania-wody

W pierwszych dniach kwietnia 2026 roku Kuwejt padł ofiarą masowanego ataku irańskich dronów i pocisków, który uszkodził kluczową infrastrukturę energetyczną i wodną tego kraju. Atak ten stanowi poważne zagrożenie nie tylko dla gospodarki emiratu, ale również dla całego regionu Zatoki Perskiej, gdzie dostęp do energii elektrycznej i słodkiej wody jest kwestią przetrwania.

Według informacji ministerstwa obrony Kuwejtu, w jego przestrzeni powietrznej wykryto 14 pocisków i 12 dronów. Wiele z nich kierowało się na bazy wojskowe, gdzie w wyniku ataku rannych zostało 10 żołnierzy. Jednak największe szkody wyrządzono w cywilnej infrastrukturze. Dwa elektrownie połączone z zakładami odsalającymi wodę zostały uszkodzone, a dwie jednostki wytwórcze zostały wycofane z eksploatacji. Ponadto pożary wybuchły na terenie dwóch rafinerii naftowych, choć według oficjalnych komunikatów zdołano je opanować dzięki działaniom służb ratunkowych.

Pracownik jednego z uszkodzonych zakładów zginął w wyniku ataku. Ministerstwo elektryczności Kuwejtu potwierdziło znaczne uszkodzenia materialne infrastruktury krytycznej, co ma bezpośredni wpływ na zdolność kraju do dostarczania energii i wody do mieszkańców. W przypadku Kuwejtu, gdzie większość wody pitnej pochodzi z odsalania morskiej wody morskiej, przerwanie w pracy tych instalacji stanowi zagrożenie dla całej populacji.

Ataki nie ograniczyły się jedynie do Kuwejtu. Irańskie drony trafiły również w obiekty w innych krajach Zatoki Perskiej, w tym w zbiornik magazynowy ropy naftowej w Bahrajnie. Ta skoordynowana kampania wskazuje na szerszą strategię destabilizacji regionu i zagrożenia dla globalnych dostaw energii.

Kuwejt jest krajem o niezwykle wysokim udziale energii elektrycznej w życiu codziennym. Klimat pustyni sprawia, że klimatyzacja jest niezbędna do przetrwania, a elektrownie zasilane są głównie gazem ziemnym. Jednocześnie brak naturalnych źródeł słodkiej wody zmusza kraj do całkowitej zależności od odsalania wody morskiej. Każde przerwanie w pracy tych systemów ma katastrofalne konsekwencje dla gospodarki i bezpieczeństwa ludności.

Uszkodzenia dwóch elektrowni oznaczają znaczną redukcję zdolności produkcyjnych Kuwejtu. Przywrócenie pełnej funkcjonalności tych instalacji będzie procesem wymagającym czasu i znacznych nakładów finansowych. W międzyczasie kraj będzie musiał polegać na zapasach energii i wody, a także na ewentualnym wsparciu sąsiednich emiratów.

Atak na infrastrukturę krytyczną stanowi poważne naruszenie międzynarodowego porządku prawnego. Celowe atakowanie obiektów cywilnych, takich jak elektrownie i zakłady odsalające wodę, jest sprzeczne z normami prawa humanitarnego. Fakt, że w wyniku ataku zginął pracownik, podkreśla skalę zagrożenia dla zwykłych ludzi.

Incydent ten ma również szersze implikacje geopolityczne. Zaostrzenie napięć w Zatoce Perskiej zagraża stabilności regionu i wpływa na globalne ceny energii. Kuwejt, jako producent ropy naftowej i gazu ziemnego, odgrywa ważną rolę w światowym rynku energii. Każde zakłócenie w jego produkcji może mieć konsekwencje dla całej światowej gospodarki.

Międzynarodowa społeczność musi poważnie potraktować te ataki jako sygnał alarmujący o eskalacji konfliktu w jednym z najważniejszych regionów świata. Konieczne jest podjęcie działań zmierzających do de-eskalacji napięć i ochrony infrastruktury krytycznej, od której zależy bezpieczeństwo milionów ludzi mieszkających w Zatoce Perskiej.

Źródła:

https://www.aljazeera.com/news/2026/3/30/iranian-attack-d…

https://www.aljazeera.com/news/2026/4/3/kuwait-desalinati…

https://www.trtworld.com/article/914d09cc5a15

https://www.aljazeera.com/news/2026/4/5/kuwait-says-power…

https://www.reuters.com/world/middle-east/fire-erupts-kuw…

https://www.thenationalnews.com/business/energy/2026/04/0…

Iran odrzucił żądanie Trumpa

Opublikowany 2026-04-06 przez Mirosław Dakowski

Irańska marynarka wojenna odrzuciła żądanie Trumpa.

„Zwłaszcza dla Ameryki i Izraela”

Irańska marynarka wojenna odrzuciła żądanie Trumpa. „Zwłaszcza dla Ameryki i Izraela”

nczas/iranska-marynarka-wojenna-odrzucila-zadanie-trumpa-zwlaszcza-dla-ameryki-i-izraela

Irańska marynarka wojenna odrzuciła żądanie Trumpa. „Zwłaszcza dla Ameryki i Izraela”

Marynarka wojenna irańskiego Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) stanowczo odrzuciła żądanie Donalda Trumpa dotyczące otwarcia cieśniny Ormuz. Wcześniej prezydent USA w pełnej przekleństw wypowiedzi zagroził eskalacją ataków w razie utrzymania blokady cieśniny.

Na koncie przypisywanym marynarce wojennej IRGC w serwisie X w niedzielę późnym wieczorem pojawił się wpis, w którym zadeklarowano, że „cieśnina Ormuz nigdy nie powróci do dawnego stanu, zwłaszcza dla Ameryki i Izraela” – przekazał portal brytyjskiej stacji Sky News.

Marynarka IRGC zapowiedziała, że jest w trakcie finalizowania przygotowań operacyjnych do planu zaprowadzenia „nowego porządku w Zatoce Perskiej”.

W niedzielę Trump zapowiedział na platformie Truth Social, że Iran ma jeszcze 48 godzin na zawarcie porozumienia albo otwarcie cieśniny Ormuz, a jeśli nie zrobi tego w wyznaczonym czasie, straci elektrownie i mosty.

„Wtorek będzie Dniem Elektrowni i Dniem Mostów w jednym. Czegoś takiego jeszcze nie było. Otwórzcie tę pier… cieśninę, wy szaleni dranie, albo będziecie żyli w piekle” – głosi niedzielny wpis Trumpa na Truth Social.

Termin upływa w nocy z wtorku na środę (o godz. 2 czasu polskiego). A w sobotę Trump mówił, że daje Iranowi czas do poniedziałku wieczorem.

Dowództwo irańskich sił zbrojnych ostrzegło, że dalsza eskalacja wojny przez USA i Izrael zamieni cały region w piekło. Rzecznik centralnego dowództwa armii oświadczył, że „iluzja pokonania Islamskiej Republiki Iranu zamieniła się w bagno, w którym się pogrążycie”.

Po rozpoczęciu przez USA i Izrael wojny z Iranem 28 lutego władze w Teheranie zablokowały Ormuz – ważny dla arabskich krajów Zatoki Perskiej morski szlak eksportu ropy naftowej i gazu ziemnego.

W ubiegłym tygodniu media, w tym dziennik „New York Times”, informowały, że irański parlament pracuje nad ustawą mającą narzucić opłaty statkom przepływających przez Ormuz. Ustawa miałaby potwierdzać „niezależność, kontrolę i nadzór” Iranu nad kluczową dla światowego handlu cieśniną. Należność miałaby być uiszczana z pominięciem tradycyjnego systemu finansowego – w chińskich juanach lub kryptowalutach. Armatorzy planujący przeprawienie się przez cieśninę mieliby kontaktować się z firmą brokerską powiązaną z IRGC.

Cieśnina, stanowiąca najwęższy punkt Zatoki Perskiej, leży na wodach terytorialnych Iranu i Omanu, ale zgodnie z prawem międzynarodowym jest traktowana jako międzynarodowy szlak wodny – przypomniał „New York Times”. Iran nigdy nie ratyfikował odnośnych dokumentów prawnych.

Dwa amerykańskie samoloty utracone jednego dnia. A-10, F-15E, a i chyba Black Hawk.

Opublikowany 2026-04-04 przez Mirosław Dakowski

Dwa amerykańskie samoloty utracone jednego dnia.

Incydenty nad Iranem i cieśniną Ormuz

3.04.2026, 21:50 poinformowani/dwa-amerykanskie-samoloty-utracone-jednego-dnia-incydenty-nad-iranem-i-ciesnina-ormuz

W ciągu jednego dnia doszło do utraty dwóch amerykańskich maszyn wojskowych. Incydenty miały miejsce niemal równocześnie i dotyczyły różnych typów samolotów oraz odmiennych okoliczności operacyjnych. Pierwsze zdarzenie to katastrofa szturmowca A-10 Thunderbolt II nad rejonem Cieśnina Ormuz. W tym samym czasie nad terytorium Iranu zestrzelony został myśliwiec F-15E Strike Eagle.

Katastrofa A-10 nad Ormuz

Szturmowiec A-10 rozbił się podczas wykonywania lotu operacyjnego. Przyczyny zdarzenia nie zostały dotąd oficjalnie wyjaśnione. Według informacji podawanych przez The New York Times pilot zdołał się katapultować. Następnie został podjęty przez jednostki ratunkowe i przetransportowany w bezpieczne miejsce. Maszyna tego typu jest wykorzystywana głównie do wsparcia wojsk lądowych. Charakteryzuje się dużą odpornością na uszkodzenia oraz możliwością działania w trudnych warunkach bojowych.

Zestrzelenie F-15 nad Iranem

Równolegle doszło do bardziej bezpośredniego incydentu bojowego. Myśliwiec F-15E został zestrzelony nad terytorium Iranu. Na pokładzie znajdowało się dwóch członków załogi. Jeden z nich został odnaleziony i uratowany. Trwają poszukiwania drugiego lotnika. W operację zaangażowane są amerykańskie siły specjalne. Działania prowadzone są w trudnym i niebezpiecznym środowisku operacyjnym.

Iran oferuje nagrodę za pilota

Władze irańskie poinformowały o ogłoszeniu nagrody za informacje dotyczące zaginionego pilota. Według dostępnych danych może ona wynosić równowartość około 60 tys. dolarów. Tego typu działania mają zwiększyć szanse na odnalezienie lotnika, ale jednocześnie podnoszą napięcie w regionie.

Możliwe kolejne straty sprzętu

Pojawiają się również doniesienia o trafieniu śmigłowca Sikorsky UH-60 Black Hawk. Maszyna miała uczestniczyć w akcji poszukiwawczej. Na tym etapie brak oficjalnego potwierdzenia tych informacji.

Płk Douglas Macgregor: Wojska lądowe USA w Iranie byłyby katastrofą

Opublikowany 2026-04-04 przez Mirosław Dakowski

Pułkownik Douglas Macgregor: Wojska lądowe USA w Iranie byłyby katastrofą

uncut-news.ch 3 kwietnia 2026 r. uncutnews-ch/oberst-douglas-macgregor-us-bodentruppen-im-iran-waeren-eine-katastrophe

Wywiad i kluczowe ostrzeżenie

W niezwykle kontrowersyjnym wywiadzie z sędzią Andrew Napolitano w kanale „Judging Freedom” z 2 kwietnia 2026 roku, emerytowany pułkownik Douglas Macgregor wydał surowe ostrzeżenie przed potencjalnym rozmieszczeniem wojsk amerykańskich w Iranie. Doświadczony ekspert wojskowy określił ten pomysł jako strategiczną katastrofę, ostro skrytykował obecną politykę USA i oskarżył administrację o drastyczne niedocenianie potencjału Iranu. Macgregor, który od dziesięcioleci uważany jest za jednego z najwnikliwszych krytyków amerykańskich awantur militarnych, przedstawił ponury obraz konsekwencji takiej eskalacji.

https://youtube.com/watch?v=52t7PrvbFo0%3Ffeature%3Doembed

{wywiad – jest w oryginale md]

Fundamentalna krytyka polityki zagranicznej USA

Pułkownik rozpoczął od fundamentalnej krytyki amerykańskiej polityki zagranicznej. Stwierdził, że niewypowiedziane wojny stały się niestety normą w Stanach Zjednoczonych. Rząd prowadził wojny prewencyjne – czyli wojny agresywne – bez protestów amerykańskiej opinii publicznej. Ludzie przyzwyczaili się do bezprawnego stosowania siły przez państwo.

Macgregor zacytował ideały amerykańskich Ojców Założycieli:
„Co, jeśli czasami jedynym sposobem na kochanie swojego kraju jest zmiana lub obalenie rządu? Co, jeśli Jefferson miał rację? Co, jeśli najlepszy rząd to taki, który rządzi najmniej? Co, jeśli niebezpiecznie jest mieć rację, gdy rząd się myli? Co, jeśli lepiej umrzeć za wolność niż żyć w niewoli?”

Największe zagrożenie dla wolności istnieje właśnie teraz.

Straty i lokalizacja baz amerykańskich

W wywiadzie dla Napolitano, Macgregor najpierw potwierdził, że liczba ofiar wśród Amerykanów była znacznie większa, niż oficjalnie przyznano. Większość ofiar stanowił personel naziemny baz amerykańskich w Zatoce Perskiej, które zostały mocno zaatakowane, a w niektórych przypadkach zniszczone.

Wyraził zdziwienie, że w ogóle stacjonuje tam jeszcze jakikolwiek personel. Bazy zostały przejęte przez Stany Zjednoczone po wycofaniu się Brytyjczyków w latach 60. XX wieku – początkowo za prezydenta Cartera w reakcji na postrzegane zagrożenie sowieckie ze strony Afganistanu, które w dużej mierze było propagowane przez Izrael.

W rzeczywistości Emiraty i inne państwa Zatoki Perskiej domagały się obecności USA, ponieważ liczyły na ochronę ze strony Iranu. Teraz stało się jasne, że Stany Zjednoczone nie są w stanie zapewnić tej ochrony – to gorzka lekcja dla całego regionu.

Brak ewakuacji i błędna ocena Iranu

Pomimo ataków, bazy nie zostały ewakuowane. Żołnierze, a prawdopodobnie także lotnicy i marines, wycofali się do budynków cywilnych, takich jak piwnice budynków mieszkalnych. Nie jest to jednak rozwiązanie długoterminowe.

Macgregor jasno dał do zrozumienia: Stany Zjednoczone drastycznie niedoceniły potencjału militarnego Iranu. Gdyby sytuacja została oceniona realistycznie, wszystkie siły zostałyby wycofane już dawno temu.

Ruchy wojsk i rzeczywistość wojskowa

Odnosząc się do około 10 000 dodatkowych żołnierzy lądowych – piechoty i piechoty morskiej – wysłanych z USA w ciągu ostatnich dwóch tygodni, Macgregor stwierdził, że nie byli oni obecni w atakowanych bazach. Niektóre jednostki mogły przedostać się do regionu w celu rozpoznania potencjalnych miejsc rozmieszczenia, na przykład w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Kuwejcie lub Bahrajnie.

Najnowsza grupa marines została jednak wysłana na Diego Garcia. Flota amerykańska pozostaje w odległości setek kilometrów od wejścia do Zatoki Perskiej, aby uniknąć irańskich ataków.

Kwestia, jak w tych warunkach wprowadzić wojska do regionu, jest niezwykle trudna: samoloty są niezbędne, ale Iran dysponuje kompleksowym, stałym systemem nadzoru – zarówno w obrębie własnych granic, jak i w promieniu do 1000 kilometrów. Dzięki rosyjskiemu i chińskiemu wywiadowi satelitarnemu Teheran może nie tylko wszystko widzieć, ale także podsłuchiwać rozmowy na ziemi. W takich warunkach ataki z zaskoczenia są praktycznie niemożliwe.

Krytyka przedstawienia Iranu przez Trumpa

Macgregor odniósł się następnie do przemówienia prezydenta Trumpa z poprzedniego wieczoru. W żadnym wypadku nie przekonała go logika inwazji. Trump jedynie powtórzył argumenty Benjamina Netanjahu: Iran jako państwo terrorystyczne, jako sponsor terroryzmu, jako największe zagrożenie dla świata.

To jednostronna, izraelska perspektywa, forsowana przez media od lat. W rzeczywistości Iran od dawna nie jest państwem terrorystycznym.

Macgregor przypomniał, że generał Kasem Sulejmani pomagał USA w Iraku w latach 2006-2007, pośrednicząc w zawieraniu porozumień z milicjami szyickimi i nakłaniając je do zaprzestania walk. Później te same milicje odegrały kluczową rolę w pokonaniu ISIS i uratowaniu tysięcy osób niesunnickich, w tym chrześcijan i Druzów.

Twierdzenie, że Iran buduje ogromny arsenał pocisków balistycznych, aby zagrozić Stanom Zjednoczonym lub Europie, jest absurdalne. Iran znacząco rozszerzył arsenał tych pocisków i dronów właśnie dlatego, że nie posiada broni jądrowej i chce chronić się przed atakami Izraela. Poprzedni Najwyższy Przywódca wyraźnie zakazał budowy bomby.

Ocena nalotów

Poprzednie amerykańskie naloty, z użyciem ponad 11 000 precyzyjnych pocisków kierowanych i kosztujące miliardy dolarów, nie zakończyły się sukcesem. Iran nadal wystrzeliwuje precyzyjne pociski rakietowe i drony – zarówno w kierunku Izraela, jak i Emiratów Zatoki Perskiej.

Izraelska obrona powietrzna, w tym Żelazna Kopuła, została w dużej mierze wyczerpana. Zamiast obiecanej kapitulacji w ciągu 96 godzin, Izraelczycy musieli teraz wytrzymać trzy tygodnie intensywnych bombardowań.

Twierdzenie Trumpa, że zniszczeniu uległo 90-80 procent potencjału militarnego Iranu, obalają trwające ataki.

Co gorsza: nowy Najwyższy Przywódca Iranu zniósł wszelkie zakazy dotyczące rozwoju broni jądrowej. To, czemu Trump chciał zapobiec, najprawdopodobniej się spełni. Polityka USA prowadzi zatem do proliferacji broni jądrowej na całym świecie. Każde mocarstwo średniej wielkości zdaje sobie sprawę, że bez własnej broni jądrowej atak ze strony USA i Izraela jest możliwy w każdej chwili.

Krytyka doktryny wojskowej i planów operacyjnych

Macgregor skrytykował również historyczne błędne oszacowanie siły powietrznej. Od czasów teorii Billy’ego Mitchella i Curtisa LeMaya uważano, że wroga można powalić na kolana wyłącznie za pomocą bombardowań, bez udziału wojsk lądowych.

To nigdy nie zadziałało – ani podczas II wojny światowej, ani w Serbii w 1999 roku, po 78 dniach walk powietrznych. Teraz schemat się powtarza: po niepowodzeniu nalotów rozlega się wezwanie wojsk lądowych. To katastrofa.

Plany Pentagonu, w tym operacja komandosów mająca na celu przejęcie wzbogaconego uranu, są iluzoryczne. Iran dysponuje milionem uzbrojonych żołnierzy, kompleksowym systemem nadzoru i licznymi systemami obrony powietrznej. Siły specjalne są w takim środowisku niezwykle wrażliwe – jak szukanie igły w stogu siana. Przynęty i podstępy już wielokrotnie zmyliły naloty.

Obawy związane z prawem międzynarodowym

Macgregor uznał za szczególnie alarmujące zapowiedź Trumpa, że masowo zbombarduje irańskie elektrownie, jeśli nie zostanie osiągnięte porozumienie. Ataki na infrastrukturę cywilną stanowią zbrodnię wojenną w świetle prawa międzynarodowego.

Stany Zjednoczone robiły to już wcześniej, ale to nie zmienia faktu, że jest to nielegalne. Irańczycy nigdy nie podporządkują się Izraelowi – a tym samym Stanom Zjednoczonym. Historia i mentalność tego kraju po prostu na to nie pozwalają.

Iran jest bombardowany nie dlatego, że stwarza egzystencjalne zagrożenie dla USA, ale w celu wzmocnienia dominacji Izraela.

Globalne konsekwencje gospodarcze

Na koniec, Macgregor ostrzegł przed globalnymi konsekwencjami. Światowa gospodarka już teraz odczuwa ogromne straty: Przemysł tworzyw sztucznych w Korei i Japonii stanął w miejscu, a 47 kluczowych produktów wymagających ropy naftowej jest dotkniętych skutkami.

Indie cierpią; na całym świecie występują niedobory żywności, paliwa, surowców i nawozów. Zbliża się głód.

Mimo to Trump nie wspomniał w swoim przemówieniu o względach humanitarnych, ani słowem nie wspomniał o konsekwencjach dla ludności cywilnej na całym świecie. Zamiast tego, działania podejmowane są w próżni.

Wniosek

Podsumowując, pułkownik Macgregor opisał cały plan jako logicznie niespójny, lekkomyślny i niekompetentny.

Rozmieszczenie wojsk lądowych – czy to w celu okupacji wysp, poszukiwania uranu, czy realizacji innych celów – jest niezwykle niebezpieczne. Flota jest zbyt daleko, samoloty-cysterny są tracone, a zaopatrzenie jest praktycznie niemożliwe.

Irańskie pociski balistyczne i drony mogłyby z łatwością trafiać w cele na małych wyspach (często o powierzchni zaledwie 14–15 kilometrów kwadratowych). Nawet najlepsi marines i siły specjalne nie byłyby w stanie zapewnić ochrony w tym nowym świecie ciągłego nadzoru i precyzyjnych kontrataków.

Macgregor zacytował byłego zastępcę sekretarza obrony Roberta Worka: Takie operacje desantowe lub powietrznodesantowe są możliwe jedynie wtedy, gdy całkowicie wyeliminowana zostanie zdolność wroga do rozpoznania i uderzenia – co w tym przypadku nie ma miejsca.

Ostateczne wezwanie

Wywiad zakończył się apelem Macgregora o rozsądek i realizm. Stany Zjednoczone powtarzały błędy minionych wojen.

Zamiast pokazać siłę, pokazali słabość i ryzykowali nie tylko życiem amerykańskich żołnierzy, ale także globalną katastrofą humanitarną i gospodarczą.

Pułkownik Douglas Macgregor jasno stwierdził: Oecność wojsk lądowych USA w Iranie nie będzie zwycięstwem – będzie katastrofą.

Wietnam – Iran. Porównanie. Atak lądowy ??

Opublikowany 2026-04-03 przez Mirosław Dakowski

zdjęcia depozytowe

[Źli to stratedzy, którzy planują wojnę wg. wzorów sprzed lat, czy wieków. Zwyciężą ci, co nowe sposoby odkryją i zrealizują. md]

Wietnam jest doskonałym przykładem tego, kiedy wojna powietrzna przeradza się w wojnę lądową – takie sygnały pojawiają się obecnie również w Iranie.

Prof. Robert Pape 3 kwietnia 2026 r. Źródło: Wietnam pokazuje dokładnie, kiedy wojny powietrzne stają się wojnami lądowymi – te sygnały pojawiają się teraz w Iranie

Autorstwa prof. Roberta Pape’a

Następne 10 dni zadecydują, czy USA przekroczą ten sam próg, co w marcu 1965 roku.

Następne dziesięć dni pokaże – zanim jeszcze sprawa trafi na pierwsze strony gazet – czy Stany Zjednoczone przystąpią do wojny lądowej z Iranem.

Decydującym wskaźnikiem nie jest liczebność wojsk. Zależy to od tego, czy Stany Zjednoczone będą w stanie zbudować system logistyczny niezbędny do zaopatrywania żołnierzy znajdujących się pod ostrzałem. To właśnie ten proces – a nie jakiekolwiek ogłoszenie – zadecyduje o tym, co stanie się dalej.

Przebieg stopniowej eskalacji w Wietnamie jest niezwykle wymowny.

I. Wzór zaczyna się przed pierwszym nalotem bombowym

Wojny takie jak ta nie zaczynają się od nalotów. Zaczynają się wcześniej – poprzez tajne interwencje mające na celu wpłynięcie na równowagę wewnętrzną państwa docelowego.

Wietnam, początek 1964 roku:

Około 16 000 amerykańskich doradców zostało już włączonych do południowowietnamskich sił zbrojnych. Tajne operacje w ramach operacji OPLAN-34A wymierzone były w Wietnam Północny. Chociaż amerykański personel formalnie nie znajdował się w stanie wojny, operacyjnie znajdował się w samym środku konfliktu.

Iran, 2025:

Według publicznych doniesień, izraelskie i amerykańskie agencje wywiadowcze działały w Iranie już przed obecną wojną. Mossad zachęcał do protestów po konflikcie w czerwcu 2025 roku, a New York Times donosił o próbach „wzniecania” niepokojów. Centralna Agencja Wywiadowcza (CIA) rozszerzyła swoje sieci gromadzenia informacji i rekrutacji.

Na początku wojny w Wietnamie i Iraku Stany Zjednoczone nie były jeszcze w stanie wojny.

Ale nie byli już poza konfliktem.

II. Od sił powietrznych do objawienia

Sytuacja szybko eskalowała.

Wietnam:

• Sierpień 1964: Zatoka Tonkińska → Autoryzacja rozmieszczenia sił zbrojnych

• 2 marca 1965 r.: Rozpoczyna się operacja Rolling Thunder – naloty

• Luty 1965: żołnierze amerykańscy giną w ataku Wietkongu w Pleiku.

Iran:

• Czerwiec 2025: Izrael i USA bombardują irańskie obiekty nuklearne

• 28 lutego 2026 r.: amerykańskie i izraelskie ataki powietrzne mające na celu wyeliminowanie przywódców

• Natychmiastowe ataki odwetowe na bazy Izraela i USA w Zatoce Perskiej (zabici żołnierze amerykańscy)

• Kontynuacja ataków rakietowych i dronów do marca. Siły powietrzne powinny przywrócić kontrolę.

Zamiast tego stworzyło zagrożenie.

III. Mechanizm eskalacji

Mechanizm jest uwarunkowany strukturalnie:

Naloty tworzą placówki.

Placówki stają się celami.

Cele wymagają ochrony.

Ochrona wymaga wojsk lądowych.

Nie jest to preferencja polityczna. Eskalacja jest koniecznością wynikającą z przebiegu wojny.

IV. Transformacja w Wietnamie: Jak naprawdę wyglądały sygnały

Przejście z walki powietrznej do walki lądowej w Wietnamie nie nastąpiło w wyniku jednej decyzji.

Trwało to około sześciu tygodni, o czym świadczą obserwowalne wskaźniki.

Nasilenie ataków na pozycje amerykańskie • 7 lutego 1965 r.: Atak na Pleiku zabija 8 Amerykanów i rani ponad 100 • Powtarzające się ataki obnażyły podatność amerykańskich baz lotniczych
Misja została rozszerzona w ciszy • „Rolling Thunder” rozpoczął się jako sygnał • Szybko nastąpiło przejście na ciągłe, nieokreślone bombardowanie.
Wprowadzono rozmieszczenie wojsk obronnych • 8 marca 1965 r.: 3500 marines ląduje w Da Nang • Oficjalna misja: obrona bazy lotniczej
Najpierw przeniesiono logistykę – i szybko ją rozbudowano. Zanim piechota morska mogła otrzymać zaopatrzenie, Stany Zjednoczone stanęły przed fundamentalnym ograniczeniem: nie miały systemu logistycznego do prowadzenia wojny lądowej.

Porty były ograniczone. Pojemność magazynów była niewystarczająca. Struktury dowodzenia operacjami zaopatrzeniowymi na dużą skalę jeszcze nie istniały.

Sytuacja ta zaczęła się zmieniać w tygodniach poprzedzających eskalację.

Zwiększono transport lotniczy do rejonu operacyjnego. Wydłużono pasy startowe, aby obsłużyć większy ruch. Zapasy paliwa i amunicji gwałtownie wzrosły. Oddziały inżynieryjne zostały rozmieszczone w celu zwiększenia przepustowości baz i przygotowania nowych centrów logistycznych poza zatłoczonym korytarzem Sajgonu.

Nie były to działania poboczne. Sygnałem były logistyka i rozbudowa sieci.

Stany Zjednoczone nie tylko wysłały wojska. Zbudowały system niezbędny do utrzymania ich przy życiu i zdolności do działania w warunkach ciągłych bombardowań.

Gdy system ten nabrał kształtu, odwrócenie tej zmiany stało się praktycznie niemożliwe.

Role „defensywne” zatarły się z ofensywnymi • Kwiecień 1965: Marines otrzymali zezwolenie na operacje ofensywne • Do lipca: Zatwierdzenie znacznego zwiększenia liczebności wojsk

Mówiąc jasno: prezydent Johnson ogłosił wysłanie większych amerykańskich wojsk lądowych do Wietnamu dopiero 28 lipca 1965 r. – kilka miesięcy po rozpoczęciu kampanii powietrznej „Rolling Thunder”.

Tego dnia Johnson ogłosił na transmitowanej w telewizji ogólnokrajowej konferencji prasowej w Białym Domu, że wydał rozkaz natychmiastowego zwiększenia liczebności sił zbrojnych USA z 75 000 do 125 000, a także potwierdził, że w celu wsparcia zaostrzonych walk zostaną wysłane dodatkowe oddziały.

W grudniu 1965 r. liczebność sił zbrojnych USA wynosiła 184 000.

Kluczowy punkt:

Wojna lądowa nie rozpoczęła się wraz z wylądowaniem wojsk. Wszystko zaczęło się od stworzenia systemu, który miał im pomóc.

V. Na jakim etapie wojny z Iranem obecnie się znajdujemy

Pojawiają się te same znaki.

Placówki są zagrożone. Amerykańskie bazy w Zatoce Perskiej były wielokrotnie atakowane, w wyniku czego w zeszłym miesiącu ponad 300 żołnierzy amerykańskich zostało rannych, a co najmniej 13 zginęło.
Siły powietrzne są aktywne, ale nie zdecydowane; ataki osłabiają cele, ale nie zapobiegają działaniom odwetowym.
Trwa rozmieszczanie wojsk; około 5000 marines znajduje się obecnie w rejonie działań. Przegrupowywane są jednostki 82. Dywizji Powietrznodesantowej, w tym jednostki piechoty szybkiego reagowania i sztaby dowodzenia.
Teraz uwaga skupia się na logistyce – nie na tym, czy wojska można przemieścić, ale na tym, czy można je zatrzymać.

To doprowadza nas tutaj:

pomiędzy „Rolling Thunder” (2 marca) i Da Nang (8 marca).

Punkt zwrotny. W Wietnamie ta szansa trwała tylko sześć dni.

VI. Prawdziwy próg: Etap 3 pułapki eskalacji

Mała siła naziemna nie jest stabilna. Stwarza to wybór binarny: Zwiększ lub strać.

Rozważmy prawdopodobny przypadek:

Siły amerykańskie zdobywają strategiczny węzeł – obiekt energetyczny, wyspę, wąskie gardło. Początkowy sukces jest prawdopodobny. Utrzymanie go już nie.

Utrzymanie tego wymaga ciągłego:

Paliwo

· Amunicja

Obrona powietrzna

wsparcie medyczne i techniczne

Iran zaatakuje każdy szlak dostaw – irańskie rakiety i drony wielokrotnie uderzały w amerykańskie obiekty w Arabii Saudyjskiej i w całym Zatoce Perskiej, w tym w bazę lotniczą Prince Sultan w zeszłym tygodniu.

Szlaki morskie są narażone na pociski, miny i ataki rojowe. Szlaki powietrzne opierają się na dużych samolotach transportowych operujących z odsłoniętych baz. Gdy tylko te przepływy zaopatrzenia zostaną zagrożone, logika natychmiast się zmienia:

Aby utrzymać swoje siły zbrojne, Stany Zjednoczone muszą rozbudować system.

Więcej instalacji obronnych. Więcej statków eskortowych. Więcej baz.

Każdy krok jest defensywny. Każdy krok zaostrza wojnę.

Pentagon ogłosił pod koniec ubiegłego tygodnia, że 10 000 dodatkowych żołnierzy amerykańskich przygotowuje się do wysłania do Zatoki Perskiej.

VII. Zegar

Wojska bojowe przemieszczają się w ciągu kilku dni. Logistyka przemieszcza się w ciągu kilku tygodni.

Aby przekroczyć próg, Stany Zjednoczone muszą zbudować następujące obiekty:

— wstępnie rozmieszczone zapasy paliwa i amunicji

— zrównoważone cykle transportu lotniczego (C-17/5/130)

— Systemy dowodzenia obszarem operacyjnym (obecnie stacjonuje 82. Dywizja Powietrznodesantowa). Można je zaobserwować. I zaczynają stawać się coraz bardziej widoczne.

Jak potwierdza Wall Street Journal: władze USA aktywnie przygotowują obecnie plany awaryjne na wypadek trwających operacji lądowych, w tym potencjalnego rozmieszczenia konwencjonalnej piechoty poza obecnymi siłami morskimi i powietrznymi.

Oznacza to, że oś czasu nie jest już czysto teoretyczna.

Następne 10 dni pokażą, czy system ten zostanie zbudowany na szeroką skalę.

VIII. Iluzja kontroli

Na tym etapie najbardziej niebezpiecznym założeniem jest to, że eskalacja jest opcjonalna i że kolejny krok mógłby ustabilizować sytuację.

Wietnam sugeruje co innego.

Po rozmieszczeniu wojsk lądowych presja na ich wzmocnienie staje się strukturalna.

Żaden rząd nie pozwoli, aby ujawnione siły zbrojne zawiodły.

· Poziom zaangażowania rośnie.

• Krok po kroku.

Nieodwracalny.

IX. Okno decyzyjne dla fazy 3

Stany Zjednoczone nie przystąpiły jeszcze do wojny lądowej. Zbliżają się jednak do momentu, w którym ta opcja stanie się realna.

A gdy tylko stanie się to wykonalne, stanie się bardziej prawdopodobne. Ponieważ ograniczenie się zmienia:

· od pytania, czy jest to wykonalne

· w kierunku pytania, czy to, co zostało zbudowane, jest faktycznie użytkowane

To jest moment, na który należy zwrócić uwagę.

Nie, jeśli zostaną wysłane wojska.

Ale tylko jeśli stojący za nimi system będzie gotowy.

X. Relacja na żywo na temat eskalacji strategicznej: 4 kwietnia o godz. 16:00 czasu środkowoamerykańskiego, godz. 17:00 czasu wschodnioamerykańskiego

Dla tych, którzy chcą śledzić to na bieżąco – zanim stanie się to oczywiste – przedstawię dokładne wskaźniki, harmonogramy i progi na odprawie na żywo dotyczącej eskalacji strategicznej w najbliższą sobotę: 4 kwietnia o 16:00 czasu centralnego, 17:00 czasu wschodniego.

Jeśli chcesz zrozumieć nie tylko to, co dzieje się teraz, ale także to, co wydarzy się wkrótce, to jest moment, na który powinieneś zwrócić uwagę.

Źródło: Wietnam pokazuje dokładnie, kiedy wojny powietrzne stają się wojnami lądowymi – te sygnały pojawiają się teraz w Iranie

List prezydenta Iranu do Amerykanów. I do nas !

Opublikowany 2026-04-02 przez Mirosław Dakowski

Pełny tekst listu prezydenta Iranu do Amerykanów:

1 kwietnia 2026 roku bloomberg/read-the-text-of-the-iranian-president-s-letter-to-americans

=======================================================

W imię Boga Miłosiernego,

Do mieszkańców Stanów Zjednoczonych Ameryki i do wszystkich tych, którzy pośród zalewu wypaczeń i wytworzonych narracji nadal szukają prawdy i dążą do lepszego życia:

Iran – pod tym samym imieniem, charakterem i tożsamością — jest jedną z najstarszych ciągłych cywilizacji w historii ludzkości. Pomimo swoich historycznych i geograficznych zalet w różnych okresach, Iran nigdy w swojej współczesnej historii nie wybrał ścieżki agresji, ekspansji, kolonializmu czy dominacji. Nawet po trwającej okupacji, inwazji i ciągłej presji ze strony światowych mocarstw, i – pomimo posiadania przewagi militarnej nad wieloma sąsiadami — Iran nigdy nie zainicjował wojny. Jednak zdecydowanie i odważnie odpierał tych, którzy go zaatakowali.

Naród irański nie ma wrogości wobec innych narodów, w tym mieszkańców Ameryki, Europy lub krajów sąsiednich. Nawet w obliczu powtarzających się zagranicznych interwencji i nacisków w całej swojej dumnej historii, Irańczycy konsekwentnie rozróżniają rządy od Narodów, którymi rządzą. Jest to głęboko zakorzeniona zasada w irańskiej kulturze i zbiorowej świadomości, a nie tymczasowe stanowisko polityczne.

Z tego powodu przedstawianie Iranu jako zagrożenia nie jest ani zgodne z rzeczywistością historyczną, ani z dzisiejszymi obserwowalnymi faktami. Takie postrzeganie jest wytworem politycznych i ekonomicznych kaprysów potężnych — potrzeby wytworzenia wroga w celu uzasadnienia presji, utrzymania dominacji militarnej, utrzymania przemysłu zbrojeniowego i kontrolowania rynków strategicznych. W takim środowisku, jeśli zagrożenie nie istnieje, jest wymyślane.

W tych samych ramach Stany Zjednoczone skoncentrowały największą liczbę swoich sił, baz i zdolności wojskowych wokół Iranu — kraju, który przynajmniej od założenia Stanów Zjednoczonych nigdy nie zainicjował wojny. Niedawne amerykańskie agresje z tych właśnie baz pokazały, jak groźna jest taka obecność wojskowa. Oczywiście żaden kraj stojący w obliczu takich warunków nie zrezygnowałby ze wzmocnienia swoich zdolności obronnych. To, co Iran zrobił – i nadal robi – jest wyważoną reakcją opartą na uzasadnionej samoobronie, a w żadnym wypadku nie jest inicjacją wojny ani agresji.

Stosunki między Iranem a Stanami Zjednoczonymi nie były pierwotnie wrogie, a wczesne interakcje między narodem irańskim i amerykańskim nie były nękane wrogością ani zamachem stanu — nielegalnym amerykańskim napięciem z 1953 roku. Punktem zwrotnym była jednak interwencja mająca na celu zapobieżenie nacjonalizacji zasobów własnych Iranu. Ten zamach stanu zakłócił demokratyczny proces Iranu, przywrócił dyktaturę i zasiał głęboką nieufność Irańczyków wobec polityki USA. Ta nieufność pogłębiła się jeszcze bardziej dzięki wsparciu Ameryki dla reżimu szacha, poparciu Saddama Husajna podczas narzuconej wojny lat 80., nałożeniu najdłuższych i najbardziej wszechstronnych sankcji we współczesnej historii, a ostatecznie niesprowokowanej agresji militarnej — dwukrotnie, w trakcie negocjacji —przeciwko Iranowi.

Jednak wszystkie te naciski nie osłabiły Iranu. Wręcz przeciwnie, nasz kraj stał się silniejszy w wielu dziedzinach: wskaźniki alfabetyzacji potroiły się— z około 30% przed rewolucją islamską do ponad 90% obecnie; szkolnictwo wyższe dramatycznie się rozwinęło; osiągnięto znaczne postępy w nowoczesnej technologii; usługi opieki zdrowotnej uległy poprawie; a Infrastruktura rozwija się w tempie i skali nieporównywalnej z przeszłością. Są to mierzalne, obserwowalne rzeczywistości, niezależne od sfabrykowanych narracji.

Jednocześnie nie można lekceważyć destrukcyjnego i nieludzkiego wpływu sankcji, wojny i agresji na życie odpornego narodu irańskiego. Kontynuacja agresji militarnej i niedawnych bombardowań głęboko wpływa na życie, postawy i perspektywy ludzi. Odzwierciedla to fundamentalną ludzką prawdę: kiedy wojna wyrządza nieodwracalną szkodę życiu, domom, miastom i przyszłości, ludzie nie pozostaną obojętni wobec odpowiedzialnych.

Rodzi to fundamentalne pytanie: dokładnie, które interesy narodu amerykańskiego są naprawdę obsługiwane przez tę wojnę? Czy było jakieś obiektywne zagrożenie ze strony Iranu, aby uzasadnić takie zachowanie? Czy masakra niewinnych dzieci, zniszczenie zakładów farmaceutycznych zajmujących się leczeniem raka lub przechwalanie się bombardowaniem kraju „z powrotem do epoki kamienia” służy jakiemukolwiek celowi poza dalszym niszczeniem globalnej pozycji Stanów Zjednoczonych?

Iran kontynuował negocjacje, osiągnął porozumienie i wypełnił wszystkie swoje zobowiązania. Decyzja o wycofaniu się z tego porozumienia, eskalacji w kierunku konfrontacji i rozpoczęciu dwóch aktów agresji w trakcie negocjacji były destrukcyjnymi wyborami dokonanymi przez rząd USA — wyborami, które służyły złudzeniom zagranicznego agresora.

Atakowanie niezbędnej infrastruktury Iranu — w tym obiektów energetycznych i przemysłowych – jest bezpośrednio wymierzone w naród irański. Takie działania, poza zbrodnią wojenną, niosą ze sobą konsekwencje wykraczające daleko poza granice Iranu. Generują niestabilność, zwiększają koszty ludzkie i ekonomiczne oraz utrwalają cykle napięć, sadząc nasiona urazy, które przetrwają lata. To nie jest demonstracja siły; to oznaka strategicznego oszołomienia i niezdolności do osiągnięcia zrównoważonego rozwiązania.

Czy nie jest też tak, że Ameryka weszła w tę agresję jako pełnomocnik Izraela, pod wpływem i manipulacją tego reżimu? Czy nie jest prawdą, że Izrael, stwarzając zagrożenie dla Iranu, stara się odwrócić uwagę świata od swoich zbrodni wobec Palestyńczyków? Czy nie jest oczywiste, że Izrael dąży teraz do walki z Iranem do ostatniego amerykańskiego żołnierza i ostatniego amerykańskiego podatnika – przenosząc ciężar swoich złudzeń na Iran, region i same Stany Zjednoczone w pogoni za bezprawnymi interesami?

Czy „America First” jest obecnie jednym z priorytetów rządu USA?

Zachęcam was, abyście spojrzeli poza machinę dezinformacji – integralną część tej agresji – i zamiast tego porozmawiali z tymi, którzy odwiedzili Iran. Obserwuj wielu znakomitych irańskich imigrantów – wykształconych w Iranie— którzy obecnie uczą i prowadzą badania na najbardziej prestiżowych Uniwersytetach na świecie lub przyczyniają się do najbardziej zaawansowanych firm technologicznych na Zachodzie. Czy te realia są zgodne z wypaczeniami, o których mówi się o Iranie i jego mieszkańcach?

Dziś świat stoi na rozdrożu. Kontynuowanie drogi konfrontacji jest bardziej kosztowne i daremne niż kiedykolwiek wcześniej. Wybór między konfrontacją a zaangażowaniem jest zarówno realny, jak i konsekwentny; jego wynik będzie kształtował przyszłość następnych pokoleń.

Przez tysiąclecia dumnej historii Iran przetrwał wielu agresorów. Wszystko, co po nich pozostało, to nadszarpnięte imiona w historii, podczas gdy Iran trwa — odporny, dostojny i dumny.”

bloomberg/read-the-text-of-the-iranian-president-s-letter-to-americans

A. Dugin: Mieliśmy również różne osobowości – niektóre graniczące z niestabilnością psychiczną. Cz. II

Opublikowany 2026-04-01 przez Mirosław Dakowski

A. Dugin: USA zaczynają tracić grunt pod nogami – część druga

31.03.2026. – A. Dugin: USA zaczynają tracić grunt pod nogami – część druga

geopolitika.ru/de/die-usa-beginnen-zu-verlieren Opracował: Zygmunt Białas

================================

Aleksander Dugin: On [Trump] to wszystko zaczął; to on rozpoczął atak na Iran. To on sprowokował te kontr-środki, które teraz dotykają jego sojuszników – Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar, Bahrajn, Kuwejt – a teraz mówi: „Umywam ręce. Mam dość ropy. Jeśli macie problemy, sami brońcie swoich tankowców w Cieśninie Ormuz”. To zupełnie niezrozumiałe. Widzieliśmy różnych przywódców w Ameryce i Europie, i mieliśmy tu również różne osobowości – niektóre graniczące z niestabilnością psychiczną, to się zdarza.

Ale to, co widzimy dzisiaj, u osoby u steru Ameryki, jest naprawdę niepokojące, ponieważ w jej działaniach nie ma absolutnie żadnej logiki. Dziś jedno, jutro drugie, pojutrze co innego. Jeszcze się przeciwko nam nie zwrócił, nie skierował na nas swojej agresywnej złości – wręcz przeciwnie, powstrzymuje się od działania w tej sprawie; najwyraźniej uważa, że konieczne jest podejście etapowe.

Aleksander Dugin

Ma już dwa aktywne fronty: Amerykę Łacińską (Wenezuelę i Kubę), wobec której stosuje sankcje i blokadę. Jest bezpośrednio zaangażowany w wojnę na Bliskim Wschodzie, która wydaje się nie mieć końca, a następne w kolejności są Chiny i Tajwan. Ukraina nie jest już dla niego problemem. Ale jeśli te agresywne działania odniosą sukces, wszystko przeniesie się bliżej domu. Musimy jasno zdać sobie sprawę: Iran jest teraz tarczą dla nas i dla Chin, bo my jesteśmy następni. A dla Trumpa, nawet w jego stanie, rozpoczęcie agresji na wszystkich frontach byłoby zbyt dużym wysiłkiem.

Ale musimy wiedzieć, z kim mamy do czynienia. Wszelkie wyobrażenia o tym, że możemy się pogodzić z tym systemem, znaleźć wspólny język – to już przeszłość.

Próbowaliśmy i, nawiasem mówiąc, zrobiliśmy to dobrze. Bo kiedy pojawił się Trump, miał dość sensowny plan działania i otaczali go całkiem porządni, poważni i konsekwentni ludzie. Teraz wyrzucił ich wszystkich – ostatnich zaledwie wczoraj. Mówi: „Zostali mi tylko przyjaciele: Mark Levin, Laura Loomer i Lindsey Graham, a wszyscy inni, którzy nie lubią moich przyjaciół, są znienawidzeni przez całą Amerykę, w tym konserwatystów, prawicowców i lewicowców”. Po pierwsze, ta trójka – są brzydcy, nawet fizycznie – a po drugie, całkowicie odpychający; nie mają charyzmy.

Wszyscy porządni ludzie z bliskiego otoczenia Trumpa odeszli lub przestali komentować: J.D. Vance, Tucker Carlson, Megyn Kelly – wszyscy zajęli nowe stanowisko.

Właśnie to chciałem powiedzieć: Trump jest w beznadziejnej sytuacji. Musimy to zrozumieć. Jego zachowanie na wojnie i w polityce międzynarodowej ogólnie jest niezwykle niebezpieczne. Musimy być niezwykle ostrożni w tej sytuacji.

Moderator: Omówmy to bardziej szczegółowo, ponieważ w pańskich słowach jest wiele aspektów, które zasługują na uwagę. Zacznijmy od ataku USA i Izraela na Iran oraz irańskich ataków odwetowych na monarchie Zatoki Perskiej. Według najnowszych informacji PKB Kuwejtu i Kataru spadło już o 14% i nadal spada: rafinerie są zamykane, a cały przemysł naftowy w regionie popada w stagnację. Najwyraźniej Iran robi to celowo. Nawet zgodnie ze słowami Donalda Trumpa, które pan zacytował, zgadza się on, że monarchie Zatoki Perskiej nie interesują go już jako źródło ropy.

Moje następne pytanie: Kto pana zdaniem korzysta na tym konflikcie? Publiczne, formalne powody były pretekstem – wszyscy wiemy, że nikt już nie mówi o irańskiej broni jądrowej. Jak opisałby pan pierwotną ideę stojącą za tym konfliktem? Kto pierwotnie miał wygrać, kto chce wygrać i jak?

Aleksander Dugin: Wydaje mi się, że działamy na kilku poziomach: geopolityki, ekonomii i ideologii religijnej. Generalnie uważamy, że ideologia religijna to dziwactwo, które nic nie znaczy, ponieważ zwyciężają tylko siły materialne. To błąd. Trzech uczestników tego konfliktu jest silnie zmotywowanych apokaliptycznymi wizjami, a wizje te są diametralnie różne.

Z jednej strony mamy ideę „Wielkiego Izraela”, której orędownikiem jest Netanjahu: to wojna dni ostatecznych, którą prowadzi on przeciwko tzw. Amalekitom – Iranowi. W tej walce Mesjasz ma się pojawić na końcu, a w tym celu przygotowuje się pewne rytuały.

Sanhedryn został ponownie ustanowiony, sprowadzono czerwone krowy na ofiarę, a budowa Trzeciej Świątyni jest przygotowywana. Arcykapłan, który nie dotyka ziemi, jest niesiony na palankinie. Trwają przygotowania do zburzenia meczetu Al-Aksa, a dwa dni temu, po raz pierwszy w historii Izraela, zakazano nabożeństw w czasie Ramadanu. Taka jest rzeczywistość izraelskiej polityki, która wszelkimi sposobami dąży do realizacji mesjańskiego projektu.

Chrześcijański syjonizm w otoczeniu Trumpa również stał się dominującą siłą. Paula White, liderka ewangelikalnych dyspensacjonalistów, odprawia nabożeństwo w Białym Domu i ogłasza, że proroctwo końca świata się spełnia i dlatego Izrael jest tak ważny: Módlmy się za Izrael i zabijajmy wszystkich jego wrogów. Nie należy lekceważyć skali fanatyzmu religijnego w Izraelu i USA. Wcześniej wydawał się on drugorzędny; dziś jest czynnikiem w polityce na wysokim szczeblu. Iran reaguje w ten sposób, postrzegając Trumpa i Netanjahu jako Adżajala – Antychrysta. Geopolityka schodzi tu na drugi plan.

Mimo to jest w tym pewna logika. Jeśli Trump chce zapewnić sobie wyłączną hegemonię USA, jest zainteresowany zerwaniem więzi gospodarczych Rosji ze światem. W tym miejscu kontynuuje linię Bidena: sankcje, zakaz kupowania naszej ropy, ataki na nasze tankowce – on to wszystko promuje.

Z drugiej strony, jedyną pozostałą opcją jest odcięcie drugiego globalnego centrum energetycznego – Bliskiego Wschodu. Ameryka ma własną ropę i gaz, i jest gotowa sprzedać je po bardzo wysokiej cenie. Do tego Wenezuela, którą Trump już uważa za okupowaną i zaanektowaną wraz ze wszystkimi jej zasobami. To alternatywne źródło energii na świecie – radykalny, jednobiegunowy model hegemoniczny.

Sposób, w jaki to wszystko się rozgrywa, przypomina paranoiczny, postmodernistyczny serial albo serial o krwiożerczym zabójcy. Mieszanka radykalnej eschatologii napędzającej Izrael, geopolitycznej konfrontacji i zmiany w bilansie energetycznym maluje ponury obraz: Rosja jest odcinana od świata, drugie źródło zasobów jest paraliżowane, a wszystko po to, by Ameryka mogła ugruntować swoją pozycję globalnego hegemona w nowej „erze mesjańskiej”.

Spotkanie Trumpa z Xi Jinpingiem zostało przełożone na 14-15 maja br.

————————————————-

Moderator: Kontynuujmy naszą rozmowę z innej perspektywy. Trump ma odwiedzić Chiny za niecałe trzy tygodnie. Z jednej strony Pekin jest oficjalnie najważniejszym geopolitycznym przeciwnikiem USA. Z drugiej strony Waszyngton nie może obejść się bez Chin: Chiny są źródłem ważnych surowców i pierwiastków ziem rzadkich. Bez nich amerykański przemysł – od lotnictwa po zaawansowane technologie – nie mógłby funkcjonować.

Jak Pana zdaniem ten dylemat mógłby zostać rozwiązany w Waszyngtonie i Pekinie? Co ta wizyta mogłaby tak naprawdę zmienić? Krążą nawet pogłoski, że Chiny mogłyby zmusić USA do zmiany polityki wobec Bliskiego Wschodu, wykorzystując swoją bazę surowcową jako narzędzie nacisku. Co Pan o tym sądzi?

Aleksander Dugin: Po pierwsze, Trump ogłosił dziś, że nie pojedzie do Chin: jego plan się zmienia. To, co było planowane zaledwie trzy tygodnie temu, jest teraz odkładane na czas nieokreślony – a tu liczy się każda minuta. Niedawno widziałem, jak mówił w zachodnich mediach społecznościowych, że nie jedzie; najpierw powinni wysłać statki.

Zasadniczo ma to swoją racjonalną stronę: Chiny są potężnym biegunem w wielobiegunowym świecie, z którym należy się liczyć, tak jak z Rosją, z powodów ekonomicznych, politycznych, militarnych i nuklearnych. Jednocześnie widać wyraźnie, że Trump tego nie chce. Nie chce się z nikim ani z niczym układać – ani z mocarstwami drugiej, ani pierwszej kategorii. Ale nie odważy się jeszcze na otwarty konflikt z Chinami: coś go powstrzymuje – być może resztki dawnego intelektu. Nie jest tak naprawdę gotowy, by wejść na tak cienki lód konfrontacji.

W jego mniemaniu świat jest egocentryczny: istnieje tylko jeden punkt decyzyjny – on sam. To poważna forma paranoi, przekonanie, że liczy się tylko własne „ja” i jest wszechmocne, a wszystko inne jest przedmiotem jego woli, która musi się podporządkować. Każdy, kto się nie podporządkowuje, wyzwala w nim gniew, mściwość i destrukcyjną żądzę.
To działa w przypadku słabszych celów: zadziałało w przypadku Maduro, a także w zamordowaniu całego irańskiego kierownictwa, Izrael uzyskał wsparcie w zniszczeniu Gazy, Kuba ma zostać przejęta, a europejscy partnerzy są upokarzani. Gdziekolwiek może, prowadzi paranoiczną politykę centralizmu – robi to.

Uważa Indie i Japonię za niewolników. Najwyraźniej jego doświadczenia na wyspie Epsteina – jego absolutna dominacja nad dziećmi, słabszymi, ofiarami – zaszczepiły w nim tak potworne, przestępcze zachowania. Trump zachowuje się, jakby był otoczony przez ofiary Epsteina. Epstein kazał swoim ofiarom wybić zęby, żeby nie gryzły – wyobraźcie to sobie! A Trump brał udział w tych pedofilskich orgiach. Co mu chodzi po głowie? Z kim mamy do czynienia? Teraz Ameryka jest tym przerażona.

Z taką osobą mamy do czynienia. Jak postrzega Rosję i Iran? Myślę, że postrzega nas i Chiny jako bardzo niebezpiecznych konkurentów, którzy mogliby być świadkami tych zbrodni i zareagować. Dlatego uważam, że naprawdę nas nienawidzi. Ale coś powstrzymuje go przed bezpośrednim atakiem: zbyt wiele zależy od Chin i Rosji w gospodarce, wojsku i polityce. I jest jeszcze jeden front. A może to już w ogóle nie jest front – mam na myśli Europę.

geopolitika.ru/de/die-usa-beginnen-zu-verlieren

Opracował: Zygmunt Białas

Globalny kryzys energetyczny czy kapitulacja Iranu za pięć tygodni?

Opublikowany 2026-04-01 przez Mirosław Dakowski

Globalny kryzys energetyczny czy kapitulacja Iranu za pięć tygodni?

Autor: Global Energy Crisis Or Iranian Surrender In Five Weeks?, Brandon Smith, March 30, 2026

Wpisał: AlterCabrio , 31 marca 2026

Innymi słowy, jedną z największych katastrof, jakie mogą spotkać Stany Zjednoczone w wyniku tej wojny, jest to, że ideologicznie obłąkani Demokraci i lewicowcy odzyskają wystarczającą siłę polityczną po wyborach, by zakłócić wszelkie praktyczne reformy i ostatecznie przywrócić koszmar przebudzenia [woke], którego byliśmy świadkami za rządów Bidena. Jeśli to się stanie, masowe, gwałtowne niepokoje w Ameryce są nieuniknione. Nie wspominając już o tym, że wojna z Rosją na Ukrainie znów stanie się przedmiotem debaty.

◊

Tłumaczenie: AlterCabrio – ekspedyt.org

Globalny kryzys energetyczny czy kapitulacja Iranu za pięć tygodni?

Ostatnim razem, gdy globalne rynki energetyczne doświadczyły szoku podobnego do tego, który możemy zobaczyć w tym roku, miało miejsce podczas arabskiego embarga naftowego z 1973 roku. Napięcia rosły po wojnie Jom Kipur, kiedy arabska koalicja przypuściła niespodziewany atak na Izrael. Kraje OPEC połączyły siły, aby odciąć dostawy ropy do sojuszników Izraela, w tym do Stanów Zjednoczonych. Spowodowało to zamrożenie około 15% eksportu ropy do Ameryki, co wywołało spekulacje rynkowe, gromadzenie zapasów i inflację cen.

Infekcja rozprzestrzeniła się na rynki azjatyckie, od dawna uzależnione od Bliskiego Wschodu w zakresie surowców energetycznych. Spowodowało to spowolnienie produkcji przemysłowej, a wiele rządów wprowadziło reglamentację i kontrolę cen.

Obrazy długich kolejek samochodów na stacjach benzynowych i ludzi napełniających dodatkowe zbiorniki pozostają wryte w zbiorową pamięć każdego, kto żył w tamtych czasach. Jednak prawdziwym zagrożeniem dla Stanów Zjednoczonych nie były niedobory podaży, lecz perspektywa gwałtownego wzrostu cen na rynku.

Stagflacja w połączeniu z lukami w łańcuchach dostaw zostały zaostrzone przez panikę społeczną. Rynki akcji również pogrążyły się w recesji w oczekiwaniu na spowolnienie gospodarcze. Embargo obowiązywało zaledwie pięć miesięcy, ale szkody były rozległe.https://www.youtube.com/embed/IIwiAp-Yvvk?si=f7hNip2SU1R9Y22s&start=880

⋅
Od lat 70. XX wieku sytuacja zmieniła się diametralnie. Stany Zjednoczone są znacznie mniej zależne od surowców energetycznych z Bliskiego Wschodu, jednak wszelkie wstrząsy w globalnym handlu ropą naftową mogą mieć negatywny wpływ na rynki amerykańskie. Co więcej, arabscy producenci ropy naftowej są obecnie w dużej mierze sprzymierzeni z USA, co oznacza mniejsze ryzyko długotrwałego przestoju z powodu konfliktu.

W przypadku Cieśniny Ormuz bezpośrednie szkody dla Ameryki są minimalne. Tylko 7% wszystkich dostaw ropy do USA faktycznie przepływa przez cieśninę Ormuz, a ropa wenezuelska pomaga wypełnić tę lukę. Większe zagrożenie ma swoje korzenie w globalizmie i współzależnym systemie handlowym.

Na przykład sojusznicy USA, tacy jak Australia, Indie, Japonia czy Filipiny, są bardzo narażeni na zamknięcie cieśniny Ormuz. Australia jest obecnie o miesiąc od niedoborów dostaw, a kraj ma niewielkie lub żadne wsparcie. Filipiny ogłosiły już stan wyjątkowy i wprowadziły politykę racjonowania żywności; dysponują zapasami awaryjnymi na około dwa miesiące. Japonia obecnie korzysta ze strategicznych rezerw ropy naftowej i zwiększa wykorzystanie energii z węgla.

Chiny stoją w obliczu poważnego zagrożenia, ponieważ 15% ich dostaw ropy pochodzi bezpośrednio z irańskich odwiertów, a około 35% ich całkowitych dostaw ropy jest transportowane przez cieśninę Ormuz. Chiny dysponują rezerwami na około 4 miesiące, zanim kryzys uderzy w nie z siłą pociągu towarowego.https://www.youtube.com/embed/0iMdSJPM6Y8

⋅
Większość azjatyckich krajów, których gospodarka opiera się na dostawach ropy naftowej i gazu ziemnego przez cieśninę Ormuz, ma około dwóch miesięcy, zanim zaczną się u nich pojawiać kolejki na stacjach benzynowych i inne zjawiska podobne do tych z 1973r.

Iran twierdzi, że zamierza przepuścić przez cieśninę „statki nienależące do wrogich państw”, ale w tym tygodniu, po ogłoszeniu tego komunikatu, zatrzymał już wiele chińskich statków. Jest prawdopodobne, że warunki wojenne utrzymają się co najmniej przez kolejny miesiąc, a w najgorszym przypadku Ormuz może pozostać zamknięty znacznie dłużej niż do daty granicznej dla wielu zagrożonych krajów. Im dłużej trwa wojna, tym większe prawdopodobieństwo kaskady rynkowej.

Zauważyłem, że niektórzy „przewidywacze” – opłaceni i przekupieni – dodają do tych wydarzeń własną propagandę, w tym twierdzenie, że Zachód jest na skraju upadku z powodu zamknięcia Ormuzu. W rzeczywistości Wschód jest o wiele bardziej narażony na tę wojnę pod względem gospodarczym niż Zachód. Mimo to, Stany Zjednoczone ponoszą pewne ryzyko, a jego wysokość zależy od tego, jak długo potrwa konflikt.

Kryzys energetyczny, zagrożenia wyborcze i globalna wojna gospodarcza

Jak zauważyłem w październiku 2024 roku w artykule „Rada Atlantycka ma wielkie plany wojny między USA a Iranem”, globaliści podejmują skoordynowane działania, aby wciągnąć Amerykanów i Europejczyków w długotrwałe konflikty z Iranem i Rosją. Jak zauważyłem w 2024 roku:

Media głównego nurtu donoszą, że Iran zhakował strategie wyborcze kampanii Trumpa i przekazał je obozowi Harris. Amerykańskie agencje wywiadowcze rozpowszechniają również pogłoski, że Iran współpracował przy zamachu na Trumpa. Czy te twierdzenia są prawdziwe? Niewiele jest publicznych dowodów na ich poparcie.

Może Iran naprawdę chce obalić Trumpa. A może to element spisku mającego na celu zapewnienie, że Trump poprze pełnowymiarową wojnę z Iranem, jeśli wygra wybory. Trump wielokrotnie powtarzał, że zamierza zakończyć wojnę na Ukrainie po powrocie do Białego Domu. To zniweczyłoby ponad dekadę planowania Rady Atlantyckiej. Ale co, jeśli uda im się wciągnąć USA w inny konflikt z takim samym potencjałem na wojnę światową? To właśnie jest Iran – kolejny kluczowy element…

Chciałbym zauważyć, że „wojna światowa” może przybierać różne formy. Może to być wojna z użyciem broni ekonomicznej, a nie nuklearnej. Może to być seria wojen zastępczych, które narastają i rozprzestrzeniają się.

Teatr ukraiński służy jako wojna zastępcza, w której Rosja pośrednio angażuje się w działania NATO, a Rosja jest teraz zmuszona utrzymywać swoją pozycję militarną znacznie dłużej, niż się spodziewała, po znacznie wyższych kosztach. Iran ma potencjał, by stać się drugą Ukrainą, ale taką, w której to Stany Zjednoczone są zmuszone do wydatkowania zasobów wojskowych i gospodarczych, podczas gdy Rosja i Chiny przeciągają koszty.

W moim artykule z czerwca 2025r. pt. „The Iran Trap: Everyone Wants Americans To Fight Their Wars For Them” przewidziałem:

„Iran otrzyma mnóstwo broni i informacji wywiadowczych z Rosji, co przedłuży konflikt…”

Kreml zasadniczo przyznał, że to już się dzieje. Iran wykazał się nietypową precyzją w niektórych atakach rakietowych właśnie dlatego, że ma dostęp do rosyjskich danych wywiadowczych i namierzania satelitarnego. Rosjanie mogliby równie dobrze kierować strategicznymi operacjami Iranu, o ile nam wiadomo. Argumentowałem również, że:

„Na froncie politycznym nastąpi głęboki podział między konserwatystami pro-izraelskimi a konserwatystami antywojennymi. Trump straci znaczną część swojego elektoratu, jeśli USA wyślą wojska. Amerykanie mogą nienawidzić lewicowców na tyle, że w 2026 roku jeszcze nie będzie to miało znaczenia, ale nie dadzą też neokonserwatystom wolnej ręki”.

Innymi słowy, jedną z największych katastrof, jakie mogą spotkać Stany Zjednoczone w wyniku tej wojny, jest to, że ideologicznie obłąkani Demokraci i lewicowcy odzyskają wystarczającą siłę polityczną po wyborach, by zakłócić wszelkie praktyczne reformy i ostatecznie przywrócić koszmar przebudzenia [woke], którego byliśmy świadkami za rządów Bidena. Jeśli to się stanie, masowe, gwałtowne niepokoje w Ameryce są nieuniknione. Nie wspominając już o tym, że wojna z Rosją na Ukrainie znów stanie się przedmiotem debaty.

Dla dużych obszarów Azji katastrofa będzie dotkliwa w sposób natychmiastowy, obejmując załamanie gospodarcze, reglamentację i prawdopodobnie niepokoje społeczne. A dzięki globalizacji kryzys gospodarczy w Azji ma potencjał rozprzestrzenienia się na gospodarki zachodnie.

Kraje BRIC straciły znaczną część swojej przewagi nad dolarem amerykańskim, jaką miały 10 lat temu (posiadane przez Chiny zasoby dolara i obligacji skarbowych zmniejszyły się o połowę, a eksport z Chin do USA znacząco spadł), ale nadal mogą angażować się w wystarczająco dużo wojen gospodarczych poprzez zakłócenia w handlu, by siać spustoszenie na rynkach amerykańskich.

Jak wspominałem w ostatnich artykułach, jakiekolwiek zakłócenie handlu Yen-Carry będzie obecnie prawdopodobnie największym zagrożeniem dla gospodarki USA, a może ono zostać wywołane przez wysokie ceny energii w Japonii; nie jako atak, ale jako podstawowa konsekwencja współzależności rynkowej. Wszystko to zależy od prawdziwych celów działań USA w Iranie.

Czy celem jest okupacja i całkowita zmiana reżimu? Cóż, właśnie tego chcą neokonserwatyści i Izrael. Realizacja takiego projektu mogłaby zająć lata i wymagałaby maksymalnego zaangażowania wojsk lądowych USA. Gdyby jednak Trump zamierzał przeprowadzić okupację, myślę, że wysłałby dziesiątki tysięcy żołnierzy już pierwszego dnia.

Czy celem jest po prostu zniszczenie irańskiej zdolności do projekcji siły militarnej poza granicami kraju, czy przejęcie kontroli nad Cieśniną Ormuz? Na tym etapie wycofanie się nie wchodzi w grę (Ormuz nie może pozostać w rękach Irańczyków bez uzyskania nad nimi przewagi). Zatem byłby to najłatwiejszy cel do osiągnięcia przy minimalnych operacjach lądowych USA, co prowadzi nas do najlepszego scenariusza…

Klucz do zakończenia wojny z Iranem w pięć tygodni

Ciągle słyszymy o międzynarodowych konsekwencjach zamknięcia Ormuz, ale media rzadko wspominają o tym, że to Iran jest NAJBARDZIEJ narażoną gospodarką ze wszystkich. Na razie irańskie statki z ropą nadal przepływają przez cieśninę, a te jednostki stanowią podstawę irańskiej gospodarki. Strategiczne szacunki sugerują, że bez stałego przepływu tych tankowców irańska gospodarka całkowicie załamałaby się w ciągu pięciu tygodni.

W rzeczywistości z Iranu wyciekają już informacje sugerujące, że właśnie trwa krach gospodarczy. To przyspieszy gotowość reżimu islamskiego do negocjacji.

Jeśli tego nie zrobią, strategią Trumpa będzie lądowa inwazja na wyspę Kharg wraz z kilkoma innymi wyspami, które Iran wykorzystuje do zabezpieczania Cieśniny Ormuz. Wyspa Kharg obsługuje około 96% irańskiego eksportu ropy naftowej, co czyni ją największą słabością reżimu.

Ale co, jeśli Kharg stanowi zbyt duże ryzyko? Amerykańska opinia publiczna brzydzi się nawet minimalnymi stratami w ludziach, dlatego politycznie nie jesteśmy przygotowani do przetrwania długotrwałej wojny. Jest inny sposób, i jest on o wiele bezpieczniejszy…

Irańskie statki towarowe mogą zostać przejęte przez amerykańską blokadę Zatoki Perskiej, daleko od wąskich wód Ormuzu. Okręty mogłyby zostać zniszczone, ale podejrzewam, że Departament Obrony będzie starał się uniknąć wycieków ropy i katastrof ekologicznych. Zamiast tego najlepszym rozwiązaniem jest przejęcie irańskich tankowców, a następnie przekierowanie ropy do krajów zagrożonych niedoborem. Iran ma możliwość wyłączenia śledzenia GPS dla swoich statków (flota cieni), ale nie pomogłoby mu to w manewrowaniu w obliczu całkowitej blokady USA.

Innymi słowy, twierdzę, że Stany Zjednoczone mogłyby odwrócić sytuację i wykorzystać zależność Iranu od Cieśniny Ormuz przeciwko niemu. Z irańską gospodarką w ruinie, nie będą już w stanie kupować pocisków rakietowych ani dronów w celu zaopatrzenia z Rosji i Chin. Nie będą w stanie opłacić zasobów logistycznych dla swojego wojska ani stłumić niepokojów społecznych.

Irańczycy zostaliby zmuszeni do negocjacji, a wojna szybko by się zakończyła, przy minimalnym ryzyku dla wojsk amerykańskich. To jedyna opcja, jaką widzę, aby przywrócić rynki energii do normalnego funkcjonowania w ciągu kilku miesięcy, zapobiegając jednocześnie globalnemu kryzysowi. Trump powinien traktować wszelkie apele o długoterminową okupację terytorium z podejrzliwością. Nie ma potrzeby tego rodzaju zaangażowania militarnego. Wojnę można szybko rozstrzygnąć środkami ekonomicznymi.

_______________

Global Energy Crisis Or Iranian Surrender In Five Weeks?, Brandon Smith, March 30, 2026

◊

Warto porównać:

Pustosłowie i przypowieści: bełkot Trumpa
Murray twierdzi, że mimo iż Trump sprawia wrażenie klauna, byłoby strasznym błędem brać to za prawdę, ponieważ Trump jest bezwzględny i bardzo niebezpieczny, a jego celem jest zniszczenie Palestyńczyków w […]

***

Cieśnina Ormuz – bardzo dziwne przeciąganie liny
W ciągu kilku godzin od pierwszych nalotów bombowych w ramach „Epic Fury” zachodnie źródła donosiły, że Iran zamknął cieśninę Ormuz. Następnie Iran stwierdził, że tego nie zrobił, ale groził, że […]

Iran równa Izrael z ziemią, Trump panikuje, gdy marines atakują Kharg i Ormuz

Opublikowany 2026-03-31 przez Mirosław Dakowski

uncutnews-ch/iran-macht-israel-dem-erdboden-gleich-trump-geraet-in-panik-waehrend-us-marines-kharg-und-hormuz-ins-visier-nehmen-larry-johnson

Iran równa Izrael z ziemią, Trump panikuje, gdy amerykańscy marines atakują Kharg i Ormuz | Larry Johnson

uncut-news.ch 31 marca 2026 r.

Konflikt na Bliskim Wschodzie osiągnął dramatyczny poziom eskalacji w marcu 2026 roku. W ramach operacji True Promise 4 (Prawdziwa Obietnica 4), Iran wraz z sojusznikami, takimi jak Hezbollah i jemeńscy Huti, rozpoczął zmasowany ostrzał Izraela. Jednocześnie zamknięcie Cieśniny Ormuz grozi destabilizacją globalnych dostaw energii. W niedawnym wywiadzie były analityk CIA Larry Johnson analizuje sytuację jako asymetryczną wojnę na wyniszczenie, w której Izrael i państwa Zatoki Perskiej są coraz bardziej zagrożone ze względu na mniejszą głębię strategiczną i wyczerpaną obronę powietrzną. Rząd USA pod przewodnictwem prezydenta Trumpa reaguje sprzecznymi sygnałami – od gróźb operacji lądowych po panikę wywołaną rosnącymi cenami ropy.

Asymetria wojny: skala, głębokość i trwałość

Larry Johnson wyjaśnia tę dynamikę prostym porównaniem: duże terytorium (Iran) może absorbować i kontynuować ataki każdego dnia, podczas gdy mały kraj (Izrael, około 22 000 km²) szybko osiąga swoje granice obrony. Izrael ma tylko kilka dużych ośrodków miejskich – Jerozolimę, Hajfę i Tel Awiw – gdzie mieszka ponad połowa ludności. Nie ma dziesiątek rozproszonych elektrowni ani rafinerii, jak Iran.

Każde uderzenie w izraelską infrastrukturę, taką jak zakład chemiczny Ramat Hov niedaleko Dimony czy rafineria w Hajfie, ma zatem znacznie poważniejsze skutki niż porównywalne szkody w Iranie. Johnson podkreśla: „Izraelowi bardziej szkodzi utrata jednego zakładu chemicznego niż odebranie Iranowi dziesięciu”. Iran dysponuje potencjałem strategicznym, podczas gdy zdolność Izraela do przetrwania jest znacznie niższa – pomimo dużego obciążenia dla irańskiej ludności.

Codziennie napływają doniesienia o milionach Izraelczyków szukających schronienia w schronach przeciwbombowych. Izraelskie systemy obrony przeciwrakietowej (Żelazna Kopuła, Proca Dawida) wykazują znaczące słabości: według doniesień, nawet 80% irańskich pocisków je przebija. Hezbollah koordynuje ataki z Libanu, a Huti z Jemenu używają nawet broni hipersonicznej, takiej jak Palestyna 2, która może dotrzeć do Izraela w zaledwie około 15 minut.

Duże straty dla Sił Obronnych Izraela i ostrzeżenia wewnętrzne

Armia Izraela (IDF) znajduje się pod ogromną presją. Obecny szef sztabu zaalarmował gabinet bezpieczeństwa: IDF jest na skraju załamania, a system rezerwy nie będzie w stanie go dłużej utrzymać. Brakuje nowych przepisów dotyczących poboru, rezerwistów i przedłużenia służby. Bez nich armia wkrótce nie będzie w stanie wypełniać swoich rutynowych obowiązków.

Straty w Libanie są szczególnie dramatyczne: Hezbollah zniszczył 21 czołgów Merkava (najnowocześniejszych czołgów armii Izraela) w ciągu jednego dnia, a osiem kolejnych zostało już wcześniej zniszczonych. W sumie od początku ofensywy w południowym Libanie zniszczono lub unieruchomiono ponad 100 czołgów. Przypomina to porażkę z 2006 roku, ale według Johnsona jest ona jeszcze poważniejsza. Izraelowi nie udało się ostatecznie pokonać Hamasu w Strefie Gazy ani Hezbollahu – pomimo ogromnej przewagi materialnej.

Głosy w Izraelu potwierdzają kryzys: były rzecznik praw obywatelskich Sił Obronnych Izraela ostrzegł, że to, co czeka Izrael w kolejnej fazie wojny, jest „przerażające”. Johnson cytuje hebrajskojęzyczne media, które otwarcie dyskutują o tej niepewnej sytuacji.

Wyczerpanie obrony przeciwlotniczej w Izraelu i państwach Zatoki Perskiej

Państwa Zatoki Perskiej (ZEA, Bahrajn, Arabia Saudyjska) i Izrael wystrzeliły tysiące pocisków przechwytujących w ciągu zaledwie jednego miesiąca – oficjalnie nawet 2400 w samym regionie Zatoki Perskiej. Johnson podważa te dane: całkowity zapas nowoczesnych pocisków PAC-3 (Patriot) na świecie wynosił maksymalnie około 4620 na koniec 2025 roku. Znaczna część została już zużyta na Ukrainie i w poprzednich konfliktach. To, co jest teraz wystrzeliwane, to prawdopodobnie starsze warianty PAC-2, a nawet PAC-1 – imponujące wizualnie, ale często nieskuteczne militarnie.

Konsekwencja: Obrona powietrzna państw Zatoki Perskiej jest w dużej mierze wyczerpana. Iran może atakować cele bez ograniczeń. Doniesienia mówią o atakach na amerykańskie centra dowodzenia w Emiratach, atakach dronów na Piątą Flotę USA i uszkodzeniach infrastruktury. Rzecznik Iranu jednoznacznie odpowiedział na groźby Trumpa: Cieśnina Ormuz pozostanie zamknięta dla „wrogiego ruchu”; ataki na irańskie obiekty doprowadzą do jej całkowitego zamknięcia, w połączeniu z odwetem na infrastrukturze energetycznej w Izraelu i sojusznikach USA.

Państwa Zatoki Perskiej pod presją: kruche struktury

Johnson opisuje monarchie Zatoki Perskiej jako pozbawione odporności. Zjednoczone Emiraty Arabskie – pomimo futurystycznych wieżowców – czasami nie mają nowoczesnego systemu kanalizacyjnego; ścieki są codziennie wywożone ciężarówkami. 83% dochodów z ropy naftowej, turystyki, handlu i finansów zostało utracone z powodu konfliktu. Dubaj i inne ośrodki cierpią ogromnie.

Jeszcze mniejszy i bardziej narażony jest Bahrajn, z liczną populacją szyitów i przywódcą, który opuścił kraj. Johnson przewiduje, że ZEA lub Bahrajn mogą się rozpaść jako państwa w nadchodzących miesiącach. Arabia Saudyjska i inne kraje nie mają prawdziwego, organicznego fundamentu politycznego – polegają na dominacji plemiennej i dochodach z ropy naftowej. Z kolei tylko Irak i Iran wybierały swoich przywódców (choć w ograniczonym zakresie).

Iran wykorzystuje tę sytuację, aby zmienić równowagę sił w Zatoce Perskiej – być może nawet we współpracy z Turcją.

Polityka USA pod rządami Trumpa: sprzeczności i ryzyko eskalacji

Prezydent Trump wysyła sprzeczne sygnały: z jednej strony mówi o negocjacjach z „nowym, lepszym reżimem” w Iranie, z drugiej grozi „unicestwieniem” elektrowni, pól naftowych i wyspy Kharg (centralnego irańskiego portu eksportującego ropę naftową). Jednocześnie rząd USA najwyraźniej planuje operacje lądowe – w tym z udziałem piechoty morskiej i spadochroniarzy – mające na celu „otworzenie” Cieśniny Ormuz lub odzyskanie [zrabowanie md] 450 kilogramów wzbogaconego uranu.

Johnson uważa, że takie plany są wysoce problematyczne z punktu widzenia logistycznego i wątpliwe z wojskowego punktu widzenia:

Operacja lądowa na Chargu lub otwarcie cieśniny n ie bierze pod uwagę miny, podwodne drony, okręty podwodne, artylerię nadbrzeżną i pociski.
Atak w głąb Iranu (np. na składy wzbogaconego uranu) wymaga rozległego wsparcia lotniczego, magazynów paliwa i wiąże się z wysokim ryzykiem ofiar – podobnie jak miało to miejsce w przypadku poprzednich operacji USA (operacja Eagle Claw w 1980 roku, nalot na Bin Ladena).
Idea kontroli nad ropą naftową stoi w sprzeczności z wcześniejszymi złagodzeniami sankcji, które miały na celu zwiększenie jej przepływu.

Johnson uważa to za „panikę kryjącą się za agresją”. Uważa, że działania te są częściowo motywowane wizerunkowo i stanowią zagrożenie dla amerykańskich żołnierzy, nie przynosząc żadnych wyraźnych korzyści militarnych.

Konsekwencje ekonomiczne i globalne: stagflacja i zmiana wielobiegunowa

Zamknięcie Cieśniny Ormuz (przez którą normalnie przepływa około 20% światowej ropy naftowej) spowodowało gwałtowny wzrost cen ropy. W USA benzyna w niektórych regionach (Kalifornia) wzrosła do ponad 6 dolarów za galon. Ceny oleju napędowego wzrosły jeszcze bardziej. To napędza inflację, koszty transportu, ceny nawozów i łańcuchy dostaw – z ryzykiem stagflacji podobnej do tej z lat 70. XX wieku.

Pomimo sankcji Iran nadal czerpie zyski z eksportu do Chin (częściowo za pośrednictwem chińskich tankowców od których pobiera opłaty za przejazd). Państwa Zatoki Perskiej ponoszą ogromne straty. W dłuższej perspektywie konflikt przyspiesza transformację w kierunku wielobiegunowego porządku świata: Chiny czerpią korzyści ze sprzedaży pojazdów elektrycznych, a Rosja i Iran umacniają swoją pozycję. Udział dolara w światowych rezerwach walutowych stale spada. Johnson postrzega to jako początek nowego porządku gospodarczego i politycznego – porównywalnego z rozwojem Chin po 1972 roku.

Nawet lotniskowce takie jak USS Gerald Ford (który najwyraźniej został poważnie uszkodzony przez pożar) i wysokie wieżowce tracą na znaczeniu w dobie broni hipersonicznej i dronów.

Wnioski: Punkt zwrotny z niepewnym wynikiem

Larry Johnson maluje obraz wojny, której Izrael i wspierane przez USA państwa Zatoki Perskiej z trudem mogą toczyć na dłuższą metę. „Oś oporu” (Iran, Hezbollah, Huti, irackie milicje) demonstruje koordynację i wytrwałość. Wewnętrzne ostrzeżenia Izraela i wyczerpane systemy obronne wskazują na poważne trudności.

Polityka USA wydaje się sprzeczna i ryzykowna. Nie wiadomo, czy operacja lądowa zostanie rozpoczęta, czy negocjacje zostaną podjęte – ale wstrząsy gospodarcze (ceny ropy naftowej, inflacja) już teraz wpływają na gospodarkę światową. Konflikt może trwale zmienić sytuację polityczną na Bliskim Wschodzie i globalny porządek gospodarczy. Johnson ostrzega: Nadchodzące tygodnie i miesiące będą kluczowe – z wysokim ryzykiem dalszej eskalacji.

Iran niszczy saudyjską bazę lotniczą – ciężki cios dla Trumpa i Izraela

Opublikowany 2026-03-30 przez Mirosław Dakowski

Iran niszczy saudyjską bazę lotniczą i nie tylko – ciężki cios dla Trumpa i Izraela – Mohammad Marandi

uncut-news.ch 29 marca 2026 r. uncutnews-ch/der-iran-zerstoert-eine-saudische-air-base-und-mehr-ein-schwerer-schlag-fuer-trump-und-israel-mohammad-marandi

W nocy 28 marca 2026 roku konflikt na Bliskim Wschodzie gwałtownie się zaostrzył. Iran odpowiedział szeroko zakrojoną kampanią odwetową na wcześniejsze ataki USA i Izraela na jego infrastrukturę – w tym huty stali, uniwersytety i obiekty cywilne.

Szczególną uwagę poświęcono ciężkiemu atakowi na bazę lotniczą Prince Sultan w Arabii Saudyjskiej, gdzie stacjonują wojska amerykańskie.

Profesor Mohammad Marandi, irański politolog i stały gość debat międzynarodowych, przeanalizował te wydarzenia w obszernym wywiadzie udzielonym amerykańskiemu analitykowi Danny’emu Haiphongowi.

Marandi podkreśla irański punkt widzenia: Iran nie rozpoczął tej wojny, nie chce eskalacji, ale zdecydowanie odpowiada na agresję.

===================================

Atak na bazę lotniczą Prince Sultan – symboliczna i militarna porażka

Baza Lotnicza Prince Sultan (PSAB), położona na południe od Rijadu, jest jedną z najważniejszych baz USA w regionie. Służy jako centrum operacji lotniczych, tankowania w powietrzu i nadzoru.

W nocy 28 marca 2026 roku irańskie rakiety i drony zaatakowały bazę. Według źródeł amerykańskich, rannych zostało od 12 do 15 amerykańskich żołnierzy, kilku z nich poważnie (niektórzy z urazami mózgu). Co najmniej dwóch żołnierzy było w stanie krytycznym.

Jeszcze poważniejsze są straty materialne: trafionych zostało kilka samolotów KC-135 Stratotanker – samolotów mających kluczowe znaczenie dla powietrznego tankowania samolotów myśliwskich. Niektóre z nich zostały zniszczone lub poważnie uszkodzone.

Raporty wskazują, że uszkodzeniu lub zniszczeniu uległo osiem tankowców. Dodatkowo, co najmniej jeden samolot E-3 Sentry AWACS (Airborne Warning and Control System) został poważnie uszkodzony lub zniszczony.

System ten jest niezbędny do obserwacji przestrzeni powietrznej, koordynacji ataków i wykrywania wrogiej obrony powietrznej. Utrata tak cennych celów znacząco osłabia zdolność operacyjną Sił Powietrznych USA w regionie Zatoki Perskiej.

Iran ostrzegł cywilów i personel cywilny, aby opuścili ten obszar przed atakiem – Marandi wielokrotnie podkreśla tę praktykę, aby podkreślić różnicę w porównaniu z atakami drugiej strony.

Z bazy korzysta również Arabia Saudyjska, co jest symbolem ścisłej współpracy wojskowej między państwami Zatoki Perskiej a USA.

Marandi uważa, że skuteczne przełamanie obrony powietrznej pomimo ingerencji USA i Arabii Saudyjskiej jest dowodem odporności Iranu.

Dalsze irańskie ataki na państwa Zatoki Perskiej i cele gospodarcze

Atak na Arabię Saudyjską był częścią szerszej fali odwetu. Iran wystrzelił setki pocisków w kierunku Zatoki Perskiej, trafiając w infrastrukturę w kilku krajach.

Zjednoczone Emiraty Arabskie: Zakład aluminium Emirates Global Aluminium (EGA) w Al Taweelah (strefa ekonomiczna Khalifa w Abu Zabi) doznał „znacznych uszkodzeń”. Zakład jest jednym z największych producentów aluminium na świecie, produkującym ponad 1,6 miliona ton rocznie. Kilku pracowników zostało rannych, a produkcja jest poważnie zakłócona lub tymczasowo wstrzymana. Iran nazwał atak ukierunkowaną odpowiedzią na ataki na irańskie zakłady przemysłowe.

Kuwejt: Zgłoszono pożary na międzynarodowym lotnisku i w hucie stali. Kuwejt jest uważany za szczególnie dotknięty, ponieważ jego infrastruktura wojskowa została już wcześniej poważnie uszkodzona.

Bahrajn: Zaatakowano również fabrykę aluminium Aluminium Bahrain (Alba), gdzie potwierdzono uszkodzenia.

Marandi wyjaśnił, że Iran celowo atakował infrastrukturę, w której stacjonują siły USA lub która wspiera wojnę z Iranem (poprzez wykorzystanie przestrzeni powietrznej, baz i logistyki).

Podkreślił, że ciosy te nie były bezładne, lecz stanowiły proporcjonalną, a nawet nieproporcjonalną reakcję mającą na celu powstrzymanie dalszej agresji.

Jednocześnie oskarżył zachodnie „główne media” (MSNBC, Fox News, BBC, CNN) o to, że początkowo bagatelizowały szkody i dopiero teraz, gdy nie dało się już dłużej zaprzeczać zniszczeniom, częściowo je przyznały.

Główne przesłanie Marandiego: Iran nie rozpoczął wojny i nie chce jej eskalacji.

Profesor Marandi wielokrotnie powtarzał: „Iran nie rozpoczął tej wojny”.

Ataki na irańskie huty stali (w wyniku których zginęli pracownicy), uniwersytety w Teheranie i Isfahanie, szpitale, posterunki policji, a zwłaszcza szkołę w Minab (gdzie według doniesień zginęło 168 lub więcej dziewcząt) wymusiły reakcję.

Określił je jako celowe próby zniszczenia irańskiego społeczeństwa obywatelskiego, młodzieży i spójności społecznej.

Szczególnie krytycznie odniósł się do bombardowań dziennikarzy (w Libanie, a wcześniej w Strefie Gazy i Jemenie), ratowników medycznych i placówek medycznych.

Media zachodnie ignorowałyby te ofiary lub bagatelizowały je, określając je jako „straty uboczne w bastionach Hezbollahu i Hamasu”.

Marandi nazwał zachodnich dziennikarzy „żołnierzami ludobójstwa”, którzy służyli narracji „koalicji Epsteina” (jego polemiczne określenie pro-izraelskiego sojuszu USA, Izraela i niektórych elit).

Zwrócił uwagę na jedność społeczeństwa irańskiego: pomimo ataków rakietowych na zgromadzenia i miasta, ludzie pozostali na ulicach, a młodzi ludzie nie poddali się.

Jest to silniejsze niż w latach 80. podczas wojny w Iraku.

Iran wyjdzie z tego konfliktu silniejszy, podczas gdy druga strona będzie popełniać kolejne błędy w ocenie sytuacji.

Rola Trumpa, Netanjahu i „lobby syjonistycznego”

Marandi wyraził pogląd, że prezydent Donald Trump faktycznie szukał wyjścia z sytuacji, ale uniemożliwiało mu to „lobby syjonistyczne” i Benjamin Netanjahu.

Jako przykład podał rezygnację Joe Kenta, który wyraził podobną krytykę.

Polityka ta służy interesom nie amerykańskim, lecz izraelskim.

Państwa Zatoki Perskiej (Arabia Saudyjska, ZEA, Kuwejt, Bahrajn) stają się coraz bardziej niejednoznaczne, ponieważ ich infrastruktura i gospodarka są niszczone.

Ich armie są niewielkie i uzależnione od najemników oraz wsparcia Zachodu.

Załamanie gospodarcze może doprowadzić do wewnętrznych niepokojów i ewentualnych zmian reżimów – nie w Iranie, ale w tych krajach.

Globalna katastrofa gospodarcza jako konsekwencja eskalacji

Centralna i szczególnie szczegółowa część analizy Marandiego skupia się na globalnych konsekwencjach gospodarczych.

Ataki na zakłady naftowe, gazowe, aluminiowe i petrochemiczne, w połączeniu z zaburzeniami w Cieśninie Ormuz i potencjalnie na Morzu Czerwonym, grożą wywołaniem poważnego kryzysu:

Ceny ropy mogą wzrosnąć do 150–200 dolarów za baryłkę, a nawet więcej.

Niedobory LNG, nawozów i surowców sparaliżowałyby fabryki.

Łańcuchy dostaw zostałyby zakłócone na tygodnie lub miesiące, ponieważ statki musiałyby okrążać Afrykę.

Marandi ostrzegł, że jeśli USA podejmą dalsze działania (np. okupację wysp lub rajdy komandosów), Iran odpowie jeszcze ostrzej – trwale uszkodzi tankowce, elektrownie i infrastrukturę eksportową.

Wówczas Cieśnina Ormuz straci na znaczeniu, a globalna depresja trwająca kilka lat stanie się nieunikniona.

Jemen (Ansar Allah/Houthi) oficjalnie włączył się do wojny i ostrzelał rakietami Izrael.

Irackie grupy oporu mogłyby zaatakować Kuwejt lub Arabię Saudyjską.

Nikt nie uratuje tych małych państw Zatoki Perskiej, z których niektóre mają mniejszą populację niż duże irańskie miasto.

Oś oporu pozostaje nienaruszona.

Marandi odrzucił zachodnią narrację, że „oś oporu” (Iran, Hezbollah, Huti, grupy irackie, Hamas) uległa rozpadowi.

Wręcz przeciwnie: Hezbollah nadal zaciekle atakuje Izrael (straty izraelskie w atakach na czołgi Merkava idą w miliony), Huti otworzyli nowy front, a Iran stawia opór mimo miesiąca ataków.

Zachodnie media uwikłały się w myślenie życzeniowe – o „upadającym Iranie”, „zaginionych rakietach” lub „osłabionym Hezbollahu”.

Zamiast tego widoczna jest siła ideologii cywilizacyjnej, antyhegemonicznej i nastawionej na ofiarę, opartej na takich wartościach jak wsparcie dla Palestyny, Kuby czy Wenezueli.

Podkreślił wymiar religijny i kulturowy: pamięć o Karbali i imamie Husajnie kształtuje kulturę oporu przeciwko ciemiężycielom.

To wyjaśnia, dlaczego Iran nie rozpada się pomimo bombardowań, lecz jednoczy się.

Perspektywy: eskalacja czy otchłań?

Marandi zakończył swoją wypowiedź ponurym ostrzeżeniem: USA i Izrael uwikłały się w spiralę błędnych kalkulacji.

Każda dalsza eskalacja (np. operacje lądowe) doprowadzi do większej liczby ofiar śmiertelnych, zniszczenia infrastruktury i ostatecznie do globalnej katastrofy.

Iran nie ma wyboru – chodzi o przetrwanie.

Mimo to Teheran powstrzymuje się, aby nie dopuścić do całkowitego załamania światowej gospodarki.

Wywiad z Mohammadem Marandim ukazuje jasną irańską kontr-perspektywę wobec narracji zachodnich.

Pokazuje dynamikę eskalacji, militarne porażki USA i ich sojuszników, ryzyko gospodarcze i głęboką motywację ideologiczną Iranu.

Pozostaje pytanie, czy w ciągu najbliższych godzin lub dni nastąpi dalsza eskalacja czy deeskalacja.

Jedno jest pewne: wydarzenia ostatnich 24 godzin po raz kolejny pokazały, jak krucha jest sytuacja bezpieczeństwa regionalnego i jakie ma to globalne implikacje.

Świat z zainteresowaniem – i niepokojem – obserwuje sytuację w regionie Zatoki Perskiej.

Zniszczenie amerykańskiego AWACS-a w Arabii Saudyjskiej

Opublikowany 2026-03-29 przez Mirosław Dakowski

[ AWACS – samolot wczesnego ostrzegania md]

Amerykański E-3 Sentry, znany jako AWACS, to kluczowy element wczesnego ostrzegania i kontroli przestrzeni powietrznej. Jego utrata stanowi poważne osłabienie dla sił USA, które
od dekad opierają swoje operacje w regionie na możliwościach tego typu
maszyn. AWACS-y, dzięki zaawansowanym systemom radarowym, dostarczają
danych o ruchach powietrznych i morskich, co jest nieocenione w trudnym
środowisku bliskowschodnim.

Atak na bazę Prince Sultan był niezwykle precyzyjny. Według dostępnych informacji, Iran użył zaawansowanych technologicznie rakiet i dronów, co pozwoliło na jednoczesne uderzenie w kilka celów. Obok E-3 Sentry, zniszczone lub uszkodzone zostały także
inne amerykańskie maszyny, w tym tankowce powietrzne KC-135R. To
pokazuje, że Iran posiada zdolność do przeprowadzenia złożonych operacji
wojskowych, które mogą skutecznie zakłócić działania jednego z
najpotężniejszych militarnie państw na świecie.

Konsekwencje tego incydentu są wielowymiarowe. Po pierwsze, zniszczenie AWACS-a to nie tylko cios w amerykańską obecność militarną w regionie, ale także poważny sygnał dla
innych krajów zaangażowanych w konflikty na Bliskim Wschodzie. To
również ważny test dla amerykańskiej strategii obronnej, która musi
teraz uwzględnić możliwość dalszych ataków tego typu.

Po drugie, incydent ten może mieć
długotrwałe skutki dla sytuacji geopolitycznej w regionie. Zatoka
Perska, będąca kluczowym szlakiem transportu ropy naftowej, staje się
coraz bardziej niestabilna. Ataki na amerykańskie instalacje wojskowe
mogą skłonić inne kraje do przemyślenia swojej obecności i zaangażowania
w regionie. Dodatkowo, nie można wykluczyć wzrostu napięć między Iranem
a sąsiednimi państwami arabskimi, które obawiają się rosnącej potęgi
militarnej Teheranu.

Dla Stanów Zjednoczonych, które od lat
starają się utrzymać przewagę technologiczną i militarną nad Iranem,
incydent ten jest poważnym wyzwaniem. Władze w Waszyngtonie będą musiały
podjąć decyzję, jak zareagować na tak bezpośrednie naruszenie ich
interesów. Możliwości są rozmaite – od dyplomatycznych protestów po
potencjalne działania odwetowe. Każda z opcji niesie jednak ze sobą
ryzyko dalszej eskalacji konfliktu.
Iran, z kolei, zademonstrował swoją zdolność do strategicznego myślenia i wykorzystania nowoczesnych technologii wojskowych. Atak na bazę w Arabii Saudyjskiej to jasny
sygnał, że Teheran nie zamierza ustępować w swoim dążeniu do zwiększenia
wpływów w regionie. W obliczu międzynarodowych sankcji i presji ze
strony Zachodu, Iran pokazuje, że jest gotów na bezpośrednią
konfrontację wojskową, jeśli uzna to za konieczne.Podsumowując, zniszczenie amerykańskiego AWACS-a w bazie Prince Sultan to wydarzenie, które może mieć
dalekosiężne skutki dla bezpieczeństwa w Zatoce Perskiej i całym Bliskim
Wschodzie. W obliczu narastających napięć, społeczność międzynarodowa
będzie musiała znaleźć sposób na złagodzenie sytuacji i zapobieżenie
dalszej eskalacji konfliktu. Jedno jest pewne – 27 marca 2026 roku
zapisze się na kartach historii jako dzień, który zmienił układ sił w
regionie.
Źródła:

defencesecurityasia.com/en/iran-strike-destroyed-…
foxnews.com/live-news/us-israel-iran-war-stra…

theaviationist.com/iranian-attack-on-p…

airandspaceforces.com/us-forces-saudi-arabia-…

militarywatchmagazine.com/article/most-valuable-u…

/defence-blog.com/iranian-missile-hits-u-s-e-3-awa…

Iran rozpętuje piekło rakietowe na Izrael i Zatokę Perską – inwazja Trumpa kończy się fiaskiem?

Opublikowany 2026-03-29 przez Mirosław Dakowski

Pepe Escobar: Iran rozpętuje piekło rakietowe na Izrael i Zatokę Perską – inwazja Trumpa kończy się fiaskiem

uncut-news.ch 28 marca 2026 r. uncutnews-ch/pepe-escobar-iran-laesst-raketen-hoelle-auf-israel-und-den-golf-regnen-trumps-invasion-kollabiert

W obliczu eskalacji konfliktu, który ogarnął cały świat, znany analityk geopolityczny i niezależny dziennikarz Pepe Escobar analizuje dramatyczne wydarzenia na Bliskim Wschodzie w niedawnym wywiadzie. Podczas gdy Iran bombarduje Izrael i państwa Zatoki Perskiej precyzyjnymi pociskami i redefiniuje Cieśninę Ormuz, zapowiedziana operacja militarna Trumpa grozi pogrążeniem się w chaosie, błędnych kalkulacjach i załamaniu gospodarczym. Escobar opisuje „teatr absurdu”, w którym irański opór wstrząsa fundamentami hegemonii USA, nie tylko militarnie, ale także geoekonomicznie.

[Film w oryginale md]

Nowa rzeczywistość w Cieśninie Ormuz: Irańska bramka poboru opłat „Petro-Juan”

Pepe Escobar szczegółowo wyjaśnia, jak sytuacja w Cieśninie Ormuz radykalnie zmieniła się od wczoraj. Do niedawna tankowce z Chin, Indii, Pakistanu, Iraku, Bangladeszu, a nawet krajów takich jak Sri Lanka i Tajlandia mogły korzystać z przeprawy – pod warunkiem spełnienia trzech jasnych warunków: musiały przekazać wszystkie dane brokerowi powiązanemu z Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC), który je weryfikował. Jakiekolwiek powiązanie z interesami USA, Izraela lub wrogimi stronami natychmiast wstrzymywało przeprawę.

Po drugie, należało uiścić opłatę w wysokości dwóch milionów dolarów amerykańskich za każdy tankowiec – gotówką (najlepiej w juanach) lub kryptowalutą za pośrednictwem niezwykle szybkiego blockchaina Tron (rozliczenie w zaledwie trzy sekundy). Po zapłaceniu i otrzymaniu płatności następował trzeci krok: Statki musiały skorzystać z precyzyjnie określonego kanału żeglugowego o szerokości zaledwie ośmiu kilometrów, znajdującego się na północ od wyspy Keszm, między Keszm a małą wyspą Larak.

Zasady te, które Escobar określa mianem „prywatyzacji lub nacjonalizacji” Cieśniny Ormuz, zostały obecnie wpisane do prawa irańskiego przez parlament. Są one wzorowane na Kanale Sueskim: koniec z swobodnym przepływem. Marynarka Wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej kontroluje nie tylko wody terytorialne, ale także rozległy obszar – od południowego Keszm, przez zachodnią część Zatoki Perskiej do wyspy Qaruh, a dalej obejmując Zatokę Perską, Cieśninę Ormuz i Zatokę Omańską, aż do granicy irańsko-pakistańskiej.

Jednak na dzień dzisiejszy cały ruch został wstrzymany: żadne statki nie przepływają, ponieważ wszyscy spodziewają się rychłej operacji USA. Escobar podkreśla, że zasady pozostają w mocy i będą ściśle egzekwowane. Osoby, które nie są uznawane za „państwa wrogie”, mogą przepłynąć – ale tylko za opłatą i wyznaczoną trasą.

Ten środek to prawdziwy przełom. W ciągu zaledwie kilku dni Iran ustanowił alternatywny system płatności, który skutecznie funkcjonuje jako „petrojuan” – czego nie udało się osiągnąć przez lata szczytów BRICS. Rosja i Chiny, podobnie jak Globalne Południe, obserwują to z wielkim zainteresowaniem. IRGC czerpie bezpośrednie dochody z opłat, a system jest już w pełni operacyjny.

Możliwa inwazja USA i spekulacje na temat „lądowania w Normandii”

Escobar przedstawia scenariusze, które obecnie dręczą świat. Krążą pogłoski o „desantowaniu w stylu normandzkim” – prawdopodobnie na wyspie Larak, do której najpierw należałoby zabezpieczyć Keszm. Inne możliwe cele to region Sistan-Beludżystan w pobliżu portu Czabahar, wyspa Abu Musa (irańska, ale roszczona przez Zjednoczone Emiraty Arabskie) lub inne odcinki wybrzeża. Rząd USA wysyła tysiące marines i do 10 000 żołnierzy, ale nawet amerykańscy urzędnicy ostrzegają Trumpa w swoich negocjacjach: żadna z opcji lądowych nie wygląda obiecująco. Niemniej jednak Waszyngton nadal eskaluje – pomimo niedawnego oświadczenia Trumpa, że jest „znudzony wojną” i chce „iść dalej”. Escobar nazywa to „zdumiewającym”: po tym, jak Trump nazwał konflikt „wycieczką”, teraz jest nim znudzony.

Marynarka Wojenna Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej jest w stanie najwyższej gotowości. Escobar ostrzega: Cokolwiek wydarzy się w ten weekend lub w nadchodzących dniach, będzie katastrofalne w skutkach. Niezależnie od tego, czy będzie to mini-inwazja, czy potężny atak bombowy, konsekwencje są nieprzewidywalne.

Ofensywa rakietowa Iranu i niszczenie potęgi USA i Izraela

Pomimo twierdzeń USA, że jedna trzecia irańskiego systemu rakietowego została zniszczona (wbrew narracji Trumpa o „wszystkim zniszczeniu”), Iran codziennie ostrzeliwuje Tel Awiw, cele izraelskie i porty Zatoki Perskiej precyzyjnymi pociskami. Escobar mówi o „zdecentralizowanej strategii mozaikowej”, która jest codziennie udoskonalana. Irańska armia publikuje selfie z wystrzeliwania pocisków – to wyraźne zwycięstwo w tej narracyjnej bitwie. Izrael informuje o zniszczeniu ich prawie 100 czołgów przez sam Hezbollah, a armia jest na skraju upadku. Bazy USA w Azji Zachodniej są zniszczone w ponad 90% i nie zostaną odbudowane.

Iran nie wykorzystał jeszcze w pełni swojego potencjału: niewidzialne podziemne miasta rakietowe na południowym wschodzie i wschodzie kraju (w pobliżu granicy z Afganistanem) są nieznane Amerykanom. Cele pozostają jasne: maksymalne zniszczenie Izraela (być może nieodwracalne), całkowite wyparcie USA z Zatoki Perskiej i utworzenie nieodwracalnego mechanizmu odstraszającego.

Rola państw Zatoki Perskiej: ZEA jako podpalacz, Arabia Saudyjska jako obrońca

Pozycja Zjednoczonych Emiratów Arabskich (ZEA) jest szczególnie napięta. Escobar cytuje „przerażający felieton” ambasadora ZEA w USA w „Wall Street Journal”: Emiraty otwarcie przystępują do wojny po stronie USA. Powód: 1,4 biliona dolarów zainwestowanych w amerykańską gospodarkę (sztuczna inteligencja, półprzewodniki itp.). Ich model biznesowy – Dubaj jako centrum „błyskotek”, Dżabal Ali jako kluczowy port – leży w gruzach. Inne porty w Tartusie (Syria), Akabie (Jordania) i Hajfie są sparaliżowane. Iran opublikował już listę pięciu megacelów: elektrowni, zakładów odsalania wody i innych. Jeśli ZEA przystąpią do wojny, ich gospodarka – w tym centra sztucznej inteligencji i lotniska – będzie zagrożona całkowitym zniszczeniem.

Arabia Saudyjska działa ostrożniej, ale pozostaje zaangażowana. Rozumownia Escobara przywołują historyczne ambicje: Kuwejt należał kiedyś do prowincji Basra, Bahrajn do Iranu (do 1971 roku), a Emiraty do Omanu. Iraccy analitycy otwarcie mówią o zwrocie tych terytoriów. Katar i Oman natomiast pozycjonują się sprytnie: potępiają wojnę i nie oferują swojego terytorium do ataków na Iran – widzą, „w którą stronę wieje wiatr”.

Farsa negocjacyjna i „Teatr Absurdu”

Escobar opisuje nieudane negocjacje jako szczyt absurdu. Omańscy dyplomaci przetłumaczyli irańskie propozycje (hojne oferty wzbogacania uranu) na pidgin angielski – ekipa Trumpa („Heckle and Jackal”) ich nie zrozumiała. Później J.D. Vance miał polecieć do Islamabadu, ale Pakistan zdradził Iran: osiem tankowców z irańską ropą, pływających pod pakistańską banderą, zostało zajętych przez Stany Zjednoczone. Trójstronny sojusz Turcji, Egiptu i Pakistanu, pełniących rolę mediatorów, rozpadł się. Iran powtórzył swoje główne żądania: wycofanie wszystkich baz amerykańskich, reparacje, zniesienie sankcji, swobodny cywilny program nuklearny oraz brak ograniczeń dotyczących pocisków rakietowych i sojuszy z Hezbollahem i Ansar Allah.

Trump ogłasza wygraną wojnę i „nudzi się”. Ale rzeczywistość jest taka: obecność USA w Zatoce Perskiej została niemal całkowicie zniszczona, Izrael stoi na krawędzi upadku, a rynki ropy naftowej i obligacji spadają.

Apokalipsa gospodarcza: cena ropy 150 dolarów i globalna recesja

Rynki obligacji zmuszają Trumpa do wycofania się: rentowność 10-letnich amerykańskich obligacji zbliżyła się do 5%, zanim odroczenie ultimatum na krótko ją uspokoiło. Larry Fink z BlackRock otwarcie ostrzega przed dwoma scenariuszami: ropa naftowa po 40 lub 150 dolarów – ten drugi oznacza globalną recesję. Przy cenie 120 dolarów (która jest już w zasięgu ręki) recesja już się zaczyna. Europa, bez rosyjskiego lub katarskiego gazu, zapłaci najwyższą cenę. Kaskadowe skutki już wpływają na globalne Południe, Azję Południowo-Wschodnią i Indie.

Rosja i Chiny: sztuka milczenia

Rosja i Chiny zachowują strategiczne milczenie – „Nigdy nie przerywaj wrogowi, gdy popełnia poważny błąd”. Udzielają Iranowi wsparcia technicznego (Beidou zamiast GPS, Intel dla planów USA, ulepszone drony), nie przyznając się do tego publicznie. Putin jest przekonany, że wojna zakończy się maksymalnie w ciągu czterech tygodni. Dla Chin petrojuan to dar: alternatywny system płatności w najistotniejszym punkcie zapalnym świata – osiągnięto w trzy tygodnie to, czego nie udało się osiągnąć przez 20–30 lat dyplomacji. Iran walczy samotnie z nuklearnym supermocarstwem i regionalnym mocarstwem atomowym – i wygrywa.

Suwerenny opór Iranu: 2500 lat historii kontratakuje

Pomimo 47 lat brutalnych sankcji – rozpadającej się infrastruktury, podupadłych hoteli, rozpadających się systemów kanalizacyjnych – Iran dysponuje wybitnym kapitałem ludzkim: światowej klasy uniwersytetami, inżynierami, fizykami i matematykami. Zbudowali ukryty kompleks militarno-przemysłowy, który przeraża supermocarstwo. Escobar jest pod wrażeniem: średniej wielkości mocarstwo regionalne w pojedynkę odwraca sytuację. Globalne Południe podziwia Iran jako obrońcę większości ludzkości.

Ten konflikt oznacza prawdziwy punkt zwrotny XXI wieku – nie 11 września. Hegemonia USA chyli się ku upadkowi, wyłania się wielobiegunowy świat. W ciągu zaledwie kilku tygodni Iran zniweczył wszystkie rzekome zdobycze z października 2023 roku (Liban, Syria). To, co nastąpi, zapisze się w historii: suwerenny opór Persji przeciwko imperiom, które nie odrobiły lekcji. Świat patrzy z zapartym tchem – i wyciąga wnioski.

Iran trzyma Amerykę za gardło. [uzup.]

Opublikowany 2026-03-28 przez Mirosław Dakowski

Iran trzyma Amerykę za gardło

====================================================================

Ten pan skopiował tekst z babylonianempire/iran-trzyma-ameryke-za-gardlo – i zapomniał o tym napisać. Wystrzegajmy się plagiatorów ! MD

Jarek Ruszkiewicz marca 26, 2026 dez-informacja/iran-trzyma-ameryke-za-gardlo

Redaktor Baltazara:

On zerżnął od Rosjanina, nie od Uczty. Nie podał ani autora, ani linku.

Myśmy tę pozycję zauważyli u Pana. Jako że w przeszłości, Ruszkiewicz podawał jako swoje teksty Blondeta, pofatygowaliśmy się, żeby poszukać prawdziwego autora artykułu i żeśmy go znaleźli. A potem opublikowaliśmy tłumaczenie, oddając sprawiedliwość autorowi tekstu. Ot co.

[No, wiec to ptaszysko łykające żabę ma więcej znaczeń.. MD]

=========================================

babylonianempire/iran-trzyma-ameryke-za-gardlo

======================================

Iran trzyma Amerykę za gardło

Date: 27 marzo 2026Author: Uczta Baltazara 0 Commenti

Autor tekstu: Aleksandr Nosowicz — http://rusfact.ru/node/153078

(UWAŻAĆ na polskich – ZAWODOWYCH – PLAGIATORÓW!)

===========================================

Teheran przejął strategiczną inicjatywę w tej wojnie, zamykając Cieśninę Ormuz. Stany Zjednoczone nie są obecnie w stanie wycofać się, przeprowadzić inwazji lądowej ani zrobić sobie przerwy w działaniach. Z tego powodu Amerykanie doświadczają upokorzeń bez precedensu w historii ich „globalnej hegemonii”.

We wtorek, prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump zaszokował rynki i opinię publiczną wpisem w mediach społecznościowych, w którym ogłosił, że rozmowy pokojowe z Iranem są w toku i przebiegają pomyślnie. W następstwie owych rozmów, Pentagon ogłosił nawet rozejm odnośnie bombardowania infrastruktur energetycznych Iranu.

Jednak reakcja Teheranu jest naprawdę zaskakująca w kontekście globalnej sceny politycznej. Irańskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych oświadczyło, że nie prowadzi żadnych rozmów ze Stanami Zjednoczonymi, ani bezpośrednio, ani za pośrednictwem pośredników. Komunikaty Waszyngtonu dotyczące negocjacji i zawieszenia broni mają na celu wyłącznie zyskanie na czasie i obniżenie cen ropy. Innymi słowy, był to gest dobrej woli. Biały Dom zaproponował Irańczykom wymianę: my przestaniemy bombardować wasze elektrownie na kilka dni, wy udacie, że o to poprosiliście, a w zamian odblokujecie Cieśninę Ormuz dla naszych tankowców.

A Iran, jak się wydaje, wysłał Biały Dom do diabła.

Tego jeszcze nie było. „Światowy hegemon” prosi o dialog z krajem, który ogłosił pariasem, zasypywał rakietami, którego przywódców zrównał z bandą terrorystyczną i wszystkich zabił. A „kraj-parias” odrzuca wyciągniętą „rurkę pokoju” i gardzi kontaktami z „błyszczącym miastem na wzgórzu”.

Jest oczywiste, że Iran ma wszelkie powody, by tak reagować. Jak można rozpocząć negocjacje z krajem, który je przerywa, zabijając negocjatorów? Z krajem, który rozpoczyna inwazję wojskową po tym, jak strony uścisnęły sobie dłonie przy stole negocjacyjnym?

Należy jednak podkreślić, że Irańczycy mają nie tylko potencjał, ale i korzyść w tym, by odrzucić propozycję Amerykanów. Teheran przejął strategiczną inicjatywę w tej wojnie. Stany Zjednoczone nie dysponują obecnie dobrymi posunięciami na szachownicy – dysponują wyłącznie złymi.

Operacja powietrzna zakończyła się niepowodzeniem. Planowano zniszczyć Iran w ciągu kilku dni, ale bombardowania trwają już prawie miesiąc, a Islamska Republika Iranu stawia opór. Aby wygrać wojnę, Stany Zjednoczone i Izrael muszą walczyć na poważnie, czyli przeprowadzić operację lądową. Tylko że nikt jej nie przygotował. Dlaczego – patrz wyżej: wierzyli, że Iran upadnie w ciągu kilku dni.

Przygotowanie się do inwazji lądowej wymaga czasu. Ale również Iran przez cały ten czas będzie się przygotowywał. A zatem albo Amerykanie rzucą się do walki dysponując siłami nieprzygotowanymi do tego, albo będą musieli zmierzyć się ze starannie zaplanowaną odpowiedzią na agresję. W obu przypadkach, dla amerykańskich żołnierzy będzie to krwawa rzeź.

Ale jaka jest alternatywa wobec poświęcenia marines? Scenariusz inercyjny: bombardowanie Iranu z powietrza, aż wyczerpie on swoje zasoby? Również w tym przypadku zakładano, że nie ma on żadnych zasobów, a reżim ajatollahów upadnie przy pierwszym ataku.

Jednak operacja trwa już prawie miesiąc, a jej końca nie widać, i nie wiadomo, komu wcześniej wyczerpią się zapasy: wojskom irańskim czy też Amerykanom zabraknie rakiet.

Jeszcze ważniejsze jest to, ile czasu minie, zanim wyczerpie się cierpliwość sojuszników Stanów Zjednoczonych w Zatoce Perskiej. Irańczycy atakują amerykańską obecność na ich terytorium, Cieśnina Ormuz jest zamknięta i nie mogą dostarczać ropy. Jeśli ta sytuacja będzie się przedłużać, arabscy szejkowie prędzej czy później stracą cierpliwość i będą negocjować bezpośrednio z Irańczykami. Teheran postawi podstawowy warunek: zerwanie sojuszu z Waszyngtonem i wycofanie amerykańskiej obecności z ich krajów, co oznacza wydalenie Amerykanów z regionu.

Taki sam warunek, tj. wycofanie się Stanów Zjednoczonych z Bliskiego Wschodu – a co za tym idzie, rezygnacja z kontroli nad światowym przemysłem naftowym – będzie miał kluczowe znaczenie przy negocjacjach z USA, o ile życzenie Trumpa by do nich doszło, urzeczywistni się.

Iran może sobie pozwolić na narzucenie takich warunków, ponieważ obecnie działa z pozycji siły, trzymając przeciwnika za gardło. Amerykanie natomiast występują w roli przegranych, co jest dla nich nie do zniesienia: postawili wszystko na zero (ruletka) i przegrali. Wszystkie możliwe rozwiązania są fatalne. Wycofanie się ze świata islamskiego jest nie do pomyślenia: co stanie się z ropą, co stanie się z Izraelem? Przeprowadzenie inwazji lądowej to gwarantowana tragedia dla narodu amerykańskiego, a nikt nie może zagwarantować sukcesu interwencji. Kontynuowanie obecnej polityki może doprowadzić do wyrzucenia Amerykanów z regionu. Gdziekolwiek się nie spojrzy – wszędzie trudności.

INFO: http://rusfact.ru/node/153078

Nierealne cele militarne armii USA w Iranie

Opublikowany 2026-03-27 przez Mirosław Dakowski

Larry Johnson: Nierealne cele militarne armii USA w Iranie – szczegółowa analiza

uncut-news.ch 26 marca 2026 r.

W niedawnym wywiadzie z byłym analitykiem CIA i gospodarzem sonar21.com Larrym Johnsonem, rzuca on światło na wysoce nierealistyczne i ryzykowne plany militarne Stanów Zjednoczonych w konflikcie z Iranem. Johnson, doświadczony ekspert w dziedzinie wywiadu i wojskowości, ostro krytykuje rozbieżność między oficjalnymi oświadczeniami Waszyngtonu a brutalną rzeczywistością militarną i geopolityczną. Opierając się na obecnych ruchach wojsk, oświadczeniach publicznych i historycznych tendencjach, ostrzega przed potencjalną katastrofą, która może wpłynąć nie tylko na siły zbrojne USA, ale na całą globalną gospodarkę.

Podcast z Danielem Davisem z formatu „Deep Dive” koncentruje się wokół pytania, czy Stany Zjednoczone rzeczywiście przygotowują się do wojny lądowej z Iranem – czy też jest to mieszanka oszustwa, wewnętrznej kalkulacji politycznej i strategicznej pomyłki. Johnson krok po kroku obala te plany i pokazuje, dlaczego nawet ograniczone operacje, takie jak zajęcie wysp w Zatoce Perskiej, są militarnie niepraktyczne.

https://youtube.com/watch?v=RMamThk86Cw%3Ffeature%3Doembed

Tuszowanie strat i rzeczywistość wojny

Johnson zaczyna od konkretnych dowodów na zatuszowane straty USA. Jest przekonany, że oficjalna wersja zestrzelenia tankowca KC-135 to „bezczelne kłamstwo”: samolot został zestrzelony nie w wyniku zderzenia, lecz przez irański pocisk. Podobny sceptycyzm wyraża w odniesieniu do doniesień o rzekomym zestrzeleniu myśliwca F-18 marynarki wojennej USA przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC). Podczas gdy dowództwo wojskowe USA (CENTCOM) temu zaprzecza, Johnson argumentuje, że kłamstwo jest powszechne w czasie wojny – zwłaszcza gdy pilot katapultuje się nad terytorium Iranu, a akcja ratunkowa jest w toku.

Jeszcze bardziej uderzający jest przypadek lotniskowca USS Gerald R. Ford. Oficjalnie „pożar pralni” unieruchomił okręt na ponad rok. Johnson uważa to za absurd: zwykły pożar pralni nie mógł zniszczyć stalowych konstrukcji na wiele godzin i wywołać 30-godzinnego pożaru. Zdjęcia pokazywały uszkodzenia zewnętrzne, które bardziej wskazywały na uderzenie pocisku lub drona. Jako porównanie przytacza incydent na USS Forrestal z 1967 roku, gdzie awaria amunicji trwała 19 godzin – w tym przypadku rzekomo trwała 11 godzin dłużej. Rząd po prostu nie chce przyznać się do uszkodzeń bojowych, aby uniknąć uznania własnej słabości.

Negocjacje jako fasada – Iran dyktuje warunki

Pomimo wszystkich publicznych sygnałów z Białego Domu – od „15-punktowego planu pokojowego” po rzekome pięciodniowe zawieszenie broni – Johnson nie dostrzega rzeczywistej woli Iranu do negocjacji. Teheran już dwukrotnie zgodził się na negocjacje i został następnie zaatakowany. Panuje całkowity brak zaufania. Iran stawia teraz własne żądania i oczekuje, że Stany Zjednoczone je spełnią, zanim rozmowy w ogóle się rozpoczną. Oświadczenia irańskich urzędników, w tym rzecznika Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, wcale nie brzmią jak kapitulacja, a raczej jak pewność siebie: „Stany Zjednoczone negocjują same ze sobą”.

Johnson ujawnił również element manipulacji: optymistyczne zapowiedzi Trumpa w poniedziałek doprowadziły do spadku cen ropy i wsparły notowania giełdowe – najwyraźniej była to umowa z insiderami, o której inwestorzy z Wall Street zostali wcześniej poinformowani. W rzeczywistości masowe transporty lotnicze mające na celu rozmieszczenie sił specjalnych rozpoczęły się już 12 marca. Twierdził, że jest to sprzeczne z autentycznymi działaniami na rzecz pokoju.

Masowe ruchy wojsk – przygotowania do podboju wysp?

Johnson szczegółowo analizuje ruchy obserwowane od 12 marca: ponad 35 lotów transportowych C-17 z baz amerykańskich (lotniska Hunter Army, bazy wspólnej Lewis-McChord, Fort Bragg, Oceana, Fort Campbell) do baz w Jordanii i Izraelu. W działania zaangażowane są elitarne jednostki, takie jak 75. Pułk Rangerów, Delta Force, SEAL Team 6, 82. Dywizja Powietrznodesantowa oraz oddziały 160. Pułku Lotnictwa Operacji Specjalnych (Night Stalkers). Dodatkowo, pod koniec marca spodziewane jest przybycie dwóch jednostek ekspedycyjnych piechoty morskiej (31. i 11. MEU).

Prawdopodobne cele: wyspa Charg (w północnej części Zatoki Perskiej, główny irański terminal naftowy obsługujący 90% irańskiego eksportu) oraz wyspa Keszm (w najwęższym miejscu Cieśniny Ormuz). Johnson ostrzega: To nie jest „zwykła operacja polegająca na przemieszczaniu się między wyspami”. Charg jest płaski i odsłonięty, Keszm zamieszkuje około 150 000 Irańczyków. Garstka amerykańskich marines lub rangersów (realnie tylko 800–1000 żołnierzy na jednostkę MEU) stanęłaby w obliczu przytłaczającej przewagi wroga. Iran od lat fortyfikuje ten region – za pomocą min, dronów, okrętów podwodnych, motorówek i pocisków nadbrzeżnych.

Nawet generał Keith Kellogg (były doradca Trumpa) i Lindsey Graham promowali ten pomysł, powołując się na „rzymskie legiony” i desantowe siły szybkiego reagowania. Johnson ripostuje sucho: Okręty musiałyby zbliżyć się na kilka mil do irańskiego wybrzeża – stając się „łapkami na pożarcie” irańskich ataków. Zajęcie okrętów nie tylko otworzyłoby Cieśninę Ormuz, ale wręcz ją całkowicie zamknęło: Iran już teraz grozi zaminowaniem całej Zatoki. Co więcej, okręty nie są zaprojektowane do długotrwałej okupacji – linie zaopatrzeniowe nie byłyby bezpieczne, a ludność cywilna mogłaby stać się katastrofą wizerunkową.

Johnson powołuje się na własne szkolenie w CIA: To, co wydaje się wykonalne na papierze, zawodzi w praktyce z powodu terenu, pogody, logistyki i odporności człowieka. 800 marines przeciwko uzbrojonej populacji liczącej dziesiątki tysięcy ludzi? To kończy się jak misja Custera – tylko bardziej nowocześnie, z dronami i pociskami.

Kontekst historyczny: USA jako agresor

Johnson obala narrację o „47 latach irańskiej agresji”. W rzeczywistości Stany Zjednoczone namawiały Saddama Husajna do ataku na Iran w 1980 roku, dostarczały broń chemiczną i dzieliły się informacjami wywiadowczymi – co doprowadziło do śmierci setek tysięcy Irańczyków. Później Stany Zjednoczone uzbroiły organizację terrorystyczną MEK (Mudżahedin-e-Khalq) i wykorzystały ją do przeprowadzenia ataków w Iranie. Prawdziwymi „potworami” w regionie nie jest Teheran, ale Waszyngton.

Konsekwencje ekonomiczne i globalne

Operacja miałaby katastrofalne skutki. Iran już teraz pompuje więcej ropy (1,5 miliona baryłek dziennie zamiast 1,1 miliona) i sprzedaje ją po wyższej cenie (97 dolarów zamiast 47 dolarów). Zamknięcie Cieśniny Ormuz podniosłoby ceny ropy do 150–200 dolarów, podwoiłoby ceny benzyny w USA i wywołało globalny kryzys. Łańcuchy dostaw helu, kwasu siarkowego i nawozów uległyby załamaniu. Iran już zapowiada zmiany w przepisach dotyczących żeglugi i pobieranie opłat tranzytowych w juanach – cios dla petrodolara.

Nawet brytyjscy eksperci (były szef MI6 i były minister obrony) mówią teraz o „wojnie nie do wygrania”. Johnson uważa, że Trump jest w pułapce: posłuchał rad Izraela i teraz może tylko eskalować. Jeśli to się nie powiedzie, będą szukać kozłów ofiarnych takich jak Tulsi Gabbard.

Wnioski: Krótkowzroczność militarna i porażka strategiczna

Larry Johnson maluje jasny obraz: plany USA są nie tylko niepraktyczne, ale wręcz samobójcze. Elitarne jednostki bez odpowiedniego zabezpieczenia, niewystarczająca logistyka, niedoceniana obrona Iranu oraz zignorowana lekcja z Ukrainy i Bliskiego Wschodu: drony i wojna asymetryczna sprawiają, że konwencjonalna przewaga jest bezwartościowa. Zamiast zmiany reżimu czy kontroli nad ropą naftową, wisi w powietrzu globalna katastrofa gospodarcza – wraz z utratą wszelkiej wiarygodności, jaką Stany Zjednoczone mogłyby mieć jako potęga militarna.

Johnson kończy ostrzeżeniem: Każdy, kto planuje takie operacje bez zrozumienia realiów ludzkich, logistycznych i geopolitycznych, powtarza błędy minionych wojen – tyle że tym razem stawka jest wyższa dla całego porządku świata. Nadchodzące dni pokażą, czy zwycięży rozsądek, czy pycha.

Nowy świat powstaje, podczas gdy stary umiera. Wielobiegunowość.

Opublikowany 2026-03-27 przez Mirosław Dakowski

Pepe Escobar: Nowy świat powstaje, podczas gdy stary umiera.

Pepe Escobar za pośrednictwem Sputnik International
27 marca 2026 r. uncutnews-ch./pepe-escobar-eine-neue-welt-entsteht-waehrend-die-alte-im-sterben-liegt

Autorstwa Pepe Escobara

15-punktowy plan przedstawiony Iranowi przez ekipę Trumpa jest od początku skazany na porażkę.

Jest to wymuszona kapitulacja: dokument kapitulacji podszywający się pod „negocjacje”.

Plan, który nie jest planem – stawiającym żądania i jednocześnie błagającym o miesięczne zawieszenie broni – obejmuje: zerowe wzbogacanie uranu na terytorium Iranu; całkowity demontaż obiektów w Natanz, Isfahanie i Fordow; eksport całego wzbogaconego uranu z Iranu; drastyczne ograniczenia programu rakietowego; brak finansowania dla Hezbollahu, Ansarallah i irackich milicji; oraz całkowite otwarcie Cieśniny Ormuz.

Wszystko to w zamian za niejasne „zniesienie groźby wznowienia sankcji”.

Jedyną realistyczną reakcją Iranu na te nagromadzone pobożne życzenia może być rozpowszechnienie przez pana Khorramshahr-4 swojej wizytówki wśród wybranych celów – zgodnie z zasadą stosowania odstraszania ekonomicznego i militarnego w celu dyktowania rzeczywistych warunków.

A warunki są naprawdę trudne:

Zamknięcie WSZYSTKICH baz wojskowych USA w Zatoce Perskiej; gwarancja, że nie będzie dalszych wojen; zakończenie wojny z Hezbollahem; zniesienie WSZYSTKICH sankcji; reparacje za szkody wojenne; nowy porządek w Cieśninie Ormuz (już obowiązujący: pobieranie opłat, tak jak Egipt w Kanale Sueskim); program rakietowy pozostanie nienaruszony.

Wniosek: Diaboliczna machina eskalacji nadal działa.

Klub członkowski z opłatą wstępu w Petro-yuan

Tymczasem ceny ropy naftowej i gazu ziemnego ulegają gwałtownym wahaniom, które wpływają na waluty, akcje, surowce, łańcuchy dostaw i obawy o inflację. To już teraz wymykający się spod kontroli globalny wstrząs gospodarczy o katastrofalnych skutkach, który ujawnia się właśnie teraz.

Przed wojną Iran wydobywał nieco poniżej 1,1 miliona baryłek ropy dziennie, które sprzedawano po 65 dolarów za baryłkę z rabatem 18 dolarów: w praktyce tylko 47 dolarów. Teraz Iran zwiększył produkcję do 1,5 miliona baryłek dziennie i sprzedaje ją po 110 dolarów (i rośnie), głównie Chinom, z rabatem do 4 dolarów.

I to nie obejmuje nawet sprzedaży petrochemicznej: ta stale rośnie i trafia do wielu nowych klientów. Co gorsza, wszystkie płatności realizowane są za pośrednictwem alternatywnych mechanizmów. Co prowadzi nas do zaskakującego faktu: w praktyce oznacza to de facto zniesienie sankcji.

A teraz święty Graal tej wojny: Cieśnina Ormuz. Jest de facto otwarta, ale z punktem poboru opłat kontrolowanym przez Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej. Punkt z pewną osobliwością: prawem weta w sprawie listy gości. To jak wejście do ekskluzywnego, prywatnego klubu.

Aby uzyskać zezwolenie IRGC, tankowiec musi uiścić opłatę: 2 miliony dolarów za statek. Oto jak to działa: Kontaktujesz się z brokerem powiązanym z IRGC. Broker przekazuje IRGC najważniejsze informacje: właściciela statku, banderę narodową, manifest ładunkowy, miejsce przeznaczenia, listę załogi oraz dane transpondera AIS.

IRGC przeprowadza weryfikację przeszłości. Jeśli nie masz powiązań ze Stanami Zjednoczonymi, nie przewozisz ładunków związanych z Izraelem i nie pływasz pod banderą „państwa agresora”, kwalifikujesz się. Na przykład Japonia i Korea Południowa nie przeszły jeszcze kontroli.

Następnie płacisz opłatę. Gotówką – w dowolnej walucie, jaką posiadasz – ale najlepiej w juanach. Albo w kryptowalucie.

To złożony mechanizm. IRGC korzysta z wielu adresów, mostów między-łańcuchowych do innych sieci, punktów obsługi klienta w jurysdykcjach daleko poza zasięgiem USA oraz integracji ze wszystkimi możliwymi kanałami rozliczeniowymi w juanach.

Po uiszczeniu opłaty, IRGC wyda zezwolenie radiowe VHF – obejmujące konkretny przedział czasowy powiązany z wąskim, 5-milowym korytarzem morskim na irańskich wodach terytorialnych, między Keszm a małą wyspą Larak, gdzie marynarka wojenna IRGC będzie mogła wizualnie zidentyfikować Twój statek. Możesz wtedy kontynuować. Statek eskortowy nie jest wymagany.

Wszystko to dotyczy obecnie tankowców z Chin, Indii, Pakistanu, Turcji, Malezji, Iraku, Bangladeszu i Rosji. Niektóre z nich nie muszą płacić pełnej opłaty. Inne korzystają ze zwolnień – na szczeblu międzyrządowym (jak w przypadku Sri Lanki i Tajlandii, uznanych za „kraje przyjazne”). Jeszcze inne nie płacą nic.

Witamy zatem w klubie członkowskim, gdzie opłata wstępu jest w dużej mierze płacona w petrojuanach. Wystarczył jeden krok ze strony Iranu, aby osiągnąć to, czego nie udało się osiągnąć na niezliczonych szczytach globalnych: ustanowienie alternatywnego systemu płatności – pod ostrzałem, pod ekstremalną presją i wdrożonego w najbardziej dotkliwym wąskim gardle na świecie.

Każda opłata za przejazd uiszczona w petrojuanie omija petrodolar, SWIFT i sankcje USA – wszystko naraz. Irański parlament uchwali ustawę instytucjonalizującą pobór opłat jako „opłatę bezpieczeństwa”. Nikt się tego nie spodziewał – i to tak szybko: zalegalizowanej monetyzacji wąskiego gardła. Bez oddania jednego strzału. Na tym właśnie polega handel w ramach de-dolaryzacji.

Problemem jest to, co nie jest transportowane przez Cieśninę Ormuz: nawozy. Ponad 49% mocznika przeznaczonego na eksport pochodzi z Zatoki Perskiej. Do produkcji amoniaku potrzebny jest gaz ziemny; jednak Katar powołał się na siłę wyższą po ataku syndykatu Epsteina na Południowy Pars i irańskich atakach odwetowych. Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej koncentruje się na ropie naftowej, ponieważ ropa zasila skarb państwa i w dłuższej perspektywie stanowi podstawę systemu rozliczeń energetycznych po zniesieniu dolara, w pełni wspieranego przez strategiczne partnerstwo między Rosją a Chinami.

Nic więc dziwnego, że imperium chaosu i grabieży kompletnie oszalało. W mgnieniu oka, w ciągu trzech tygodni, Petroyuan przejął kontrolę nad najważniejszym na świecie morskim korytarzem komunikacyjnym – korytarzem, który został de facto sprywatyzowany. CENTCOM będzie zatem z całych sił dążył do zniszczenia tego punktu poboru opłat, niczym Terminator, próbując wszystkiego, od bombardowania obiektów Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej wzdłuż wybrzeża i ustanowienia eskorty morskiej dla alianckich tankowców, po rozpętanie lawiny sankcji przeciwko pośrednikom w punktach poboru opłat.

CENTCOM nie jest w stanie zbombardować precedensu ustanowionego przez Petroyuan, który właśnie wszedł w życie. Całe Globalne Południe obserwuje i analizuje sytuację. Ta cała szalona wojna w rzeczywistości pomaga w stworzeniu nowej infrastruktury płatniczej. Finansowy wymiar wojny jest nawet ważniejszy niż jakiekolwiek przełomy w dziedzinie rakiet.

Co czeka Radę Współpracy Zatoki Perskiej

Katar wielokrotnie ostrzegał Trumpa 2.0, że atak na irańską infrastrukturę energetyczną zniszczy również jego własną infrastrukturę energetyczną w Dosze. I dokładnie tak się stało. Minister energii Kataru, al-Kaabi, ogłosił, że codziennie ostrzegał sekretarza energii USA Chrisa Wrighta, a także dyrektorów ExxonMobil i ConocoPhillips.

Na próżno. Katar ostatecznie stracił 17% swoich mocy LNG: 20 miliardów dolarów utraconych przychodów i do pięciu lat na naprawę szkód. Al-Kaabi: Cena ropy może wzrosnąć do 150 dolarów za baryłkę, a ta wojna może „pociągnąć za sobą światowe gospodarki”.

Zapuszczamy się w krainę absurdu, gdy staje się jasne, że atak na irańskie złoże naftowe South Pars przyniósł mniej niż zerową przewagę strategiczną. Wręcz przeciwnie, kontratak ten poważnie wpłynął na sektor energetyczny w Zatoce Perskiej. Jednak przewrotność naprawdę rządzi. Kto ostatecznie na tym skorzystał? Amerykańskie firmy gazowe.

Iran liczy – i to jest niezwykle ambitne – na to, że monarchie Zatoki Perskiej w końcu się tym zajmą. To tak, jakby Teheran jasno mówił: jeśli nauczycie się z nami robić interesy, pozwolimy wam dalej robić własne.

Nowe zasady obejmują zarówno omijanie petrodolara przez Radę Współpracy Zatoki Perskiej, jak i likwidację amerykańskich centrów danych. A jeśli Rada Współpracy Zatoki Perskiej będzie dążyć do nowego porozumienia w sprawie bezpieczeństwa, lepiej będzie zwrócić się do Chin. Jednocześnie Rada Współpracy Zatoki Perskiej musi nauczyć się radzić sobie z tym szokiem naftowym, który stale dokonuje rewizji premii za ryzyko dla jej dostaw energii. Termin „strukturalny restart” nawet nie zaczyna go opisywać.

Obecnie pewne jest tylko jedno: Rada Współpracy Zatoki Perskiej (GCC) w znacznym stopniu przyczyni się do załamania międzynarodowego systemu finansowego, gdyż przygotowuje się do wycofania co najmniej 5 bilionów dolarów z rynku amerykańskiego, aby zapewnić sobie przetrwanie.

Podsumowując, po ataku na złoże gazu Południowy Pars – największe na świecie – i „punkt poboru opłat” w Cieśninie Ormuz, to właśnie powszechne rozliczenia oparte na juanach i złocie dają strategicznemu partnerstwu Rosji i Chin przewagę, która jeszcze kilka tygodni temu byłaby nie do pomyślenia.

Długa i kręta droga petro-złota

Strategiczne partnerstwo umacnia nic innego, jak tylko nowy, powstający globalny mechanizm rozliczeniowy, w którym transakcje Petroyuan będą przesyłane bezpośrednio do fizycznego złota.

Podczas gdy Rosja sprzedaje ogromne ilości ropy naftowej i gazu, nie ucierpiawszy na wojnie ze swoim sojusznikiem Iranem, Chiny, wiodący operator rafinerii, kupują rosyjską energię, jednocześnie starając się wspierać swoich partnerów z Azji Południowo-Wschodniej poza dolarem amerykańskim.

Rosja zamienia płatności w juanach na giełdzie w Szanghaju na fizyczne złoto. Iran gromadzi płatności w juanach w Ormuzie i wykorzystuje je do finansowania kontraktów na ropę naftową w juanach, które są wymienialne na złoto. Chiny budują skarbce i korytarze złota za granicą. Nowy Trójkąt Primakowa, RIC (Rosja-Iran-Chiny), kontroluje rzeczywistą energię fizyczną i złoto.

To jest zatem najważniejsza lekcja, jaką można wyciągnąć z wojny syndykatu Epsteina z Iranem. Rosja i Chiny osiągnęły Świętego Graala: dominację energetyczną i oparty na złocie układ juanowy, który na zawsze ominie petrodolara.

W praktyce architektura tworzona od lat 90. przez „niezbędny naród” ujawnia dziś widoczne strukturalne pęknięcia, podczas gdy rynki globalne na bieżąco aktualizują każdą możliwą wersję modelu.

To tak, jakby Persowie zreinterpretowali Sun Tzu, Clausewitza i Kutuzowa (pogromcę Napoleona) w zupełnie nowej, hybrydowej formie. A co więcej, w zaledwie trzy tygodnie osiągnęli to, czego nie udało się osiągnąć przez lata spotkań na szczycie.

Petrodolar jest przestarzały. Alternatywne systemy płatności już działają. Globalne Południe obserwuje na bieżąco, jak imperium niekończących się bombardowań może zostać sparaliżowane przez zdecentralizowaną wojnę na wyniszczenie, prowadzoną przez suwerenne państwo dysponujące jedną pięćdziesiątą imperialnego budżetu obronnego.

Wielobiegunowość nie powstanie dzięki garniturom czytającym dokumenty w gabinetach. Wielobiegunowość powstanie na polu bitwy, pod ostrzałem, wbrew wszelkim przeciwnościom.

Źródło: Pepe Escobar: Nowy świat zajęty rodzeniem się, podczas gdy stary umiera

Epickie fiasko – Reduta.TV Sławomir M. Kozak

Opublikowany 2026-03-27 przez Krzysztof Zabrzeski

źródło: https://reduta.tv/nagranie/epickie-fiasko/

Pierwsza wojna wielobiegunowa

Opublikowany 2026-03-25 przez Mirosław Dakowski

Pierwsza wojna wielobiegunowa

Arnaud Bertrand 25 marca 2026 r. uncutnews-ch/der-erste-multipolare-krieg

Teraz stało się boleśnie oczywiste, że wojna z Iranem ma jakościowo inny charakter niż większość wojen toczonych przez Stany Zjednoczone w ostatnich dziesięcioleciach.

Weźmy Wietnam, Afganistan, Libię, Irak, Serbię i tak dalej (lista jest niestety bardzo długa): schemat był mniej więcej zawsze taki sam, z ogromną nierównowagą sił między agresorem a ofiarą. Wojny te miały w dużej mierze charakter imperialny: imperium próbowało zmiażdżyć znacznie słabszy naród, którego jedyną realną opcją był opór partyzancki. I to zakładając, że w ogóle mieli wolę stawiania oporu: niektóre – jak Libia – ledwo się starały; po prostu godziły się ze swoim losem.

Jako widz tych wojen, jeśli ktoś posiadał choć trochę poczucia moralności, przeważnie odczuwał bezradną odrazę: patrzył, jak olbrzym depcze czyjś dom.

Owszem, Stany Zjednoczone przegrały wiele – jeśli nie większość – z tych wojen, słynąc z zastępowania jednych talibów innymi lub wypędzania ich [amerykanów md] z Wietnamu z podkulonym ogonem, ale nierównowaga sił nie była przez to mniej realna. Po prostu siła nie zawsze gwarantuje zwycięstwo: czasami gigant nie może zabić wszystkich i w końcu się męczy. Jednak „zwycięstwa” odniesione w ten sposób były w najlepszym razie pyrrusowe: ludzie wytrwali, owszem, ale to, co im pozostało, to kraj w ruinie. Tymczasem, w szerszej perspektywie, gigantowi udało się uniknąć kary, mając jedynie zranione ego.

Co zaskakujące, Iran okazuje się być przeciwnikiem zupełnie innego kalibru: podczas gdy inni ledwo przetrwali starcie z gigantem, Iran wydaje się być w stanie stawić mu czoła.

Przyjrzyjmy się obecnej sytuacji.

Po pierwsze, Iran nadal jest zdolny do odwetu na atakach USA i Izraela – w ten sam sposób, symetrycznie i systematycznie. Sam ten fakt jest absolutnie niezwykły i bezprecedensowy.

Weźmy na przykład niedawny amerykańsko-izraelski atak na irański kompleks nuklearny w Natanz. Iran od dawna ostrzegał, że nie zawaha się przed odwetem, atakując izraelski ośrodek nuklearny w Dimonie – prawdopodobnie będący siedzibą izraelskiego programu broni jądrowej – co wielu odrzuciło jako puste przechwałki, biorąc pod uwagę, że jest to jeden z najlepiej chronionych obiektów strategicznych na świecie, chroniony przez pełen wachlarz połączonych systemów obronnych Izraela i USA.

No i stało się: w sobotę Iranowi udało się zaatakować bezpośrednie sąsiedztwo elektrowni jądrowej nie raz, ale dwa razy, przeprowadzając dwa oddzielne ataki na miasta Dimona i Arad. I nie jest to irańska propaganda; szeroko relacjonowały to izraelskie media, a oficjalnie potwierdził to sam Netanjahu.

Pomijając straty ludzkie, które zawsze są godne ubolewania (choć szczerze mówiąc, trudno współczuć Izraelowi, biorąc pod uwagę nieskończenie większe straty, jakie zadaje innym), poświęć chwilę na zastanowienie się, jak obiektywnie niezwykłe jest to wydarzenie i co mówi o rzeczywistych możliwościach Iranu. Żaden przeciwnik Stanów Zjednoczonych w historii nie był zdolny do czegoś takiego: ogłoszenia celu z kilkutygodniowym wyprzedzeniem – i to nie byle jakiego, lecz jednego z najsilniej ufortyfikowanych miejsc na świecie – stawienia czoła pełnemu połączonemu arsenałowi obronnemu Stanów Zjednoczonych i Izraela, a mimo to przebicia się – dwukrotnie.

Jesteśmy o wiele dalej niż partyzanci podkładający pułapkę z ładunkiem wybuchowym przy drodze lub Wietkong zastawiający pułapki w dżungli…

I nie był to przypadek. W rzeczywistości Iran z powodzeniem przeprowadził praktycznie każdy atak, jaki zapowiedział w odwecie za ataki USA i Izraela.

Innym wymownym przykładem jest atak na rafinerię w Hajfie w Izraelu – produkującą około połowę krajowego zaopatrzenia w paliwo – w odwecie za izraelski atak na gazociąg South Pars. Również w tym przypadku schemat jest ten sam: jasno zapowiedziana, symetryczna odpowiedź – wy pokonujecie naszą energię, my pokonujemy waszą – przeprowadzona przeciwko jednemu z najważniejszych strategicznie i silnie bronionych obiektów w Izraelu.

Albo weźmy być może najbardziej symboliczny przykład: 19 marca irańska obrona powietrzna przechwyciła amerykański F-35 podczas lotu bojowego nad Iranem, zmuszając go do awaryjnego lądowania – incydent potwierdzony przez Centralne Dowództwo USA. To pierwszy raz w historii, kiedy myśliwiec stealth piątej generacji doznał uszkodzeń bojowych w wyniku ostrzału wroga. F-35 – kosztujący ponad 100 milionów dolarów za sztukę – to klejnot w koronie amerykańskiej potęgi powietrznej, samolot, wokół którego zbudowana jest cała przyszła doktryna militarna USA, od dawna reklamowany jako praktycznie niezniszczalny przez konwencjonalną obronę powietrzną.

Jakby tego było mało, Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) opublikował tego samego dnia nagranie wideo, na którym rzekomo niewidzialny i niemożliwy do namierzenia samolot był śledzony i trafiany, wyraźnie widoczny na irańskim ekranie celowniczym. Według kilku analityków, Iran prawdopodobnie użył pasywnych czujników podczerwieni, które wykrywają ciepło silnika, zamiast radaru – co oznacza, że cała filozofia projektowania F-35, jego warta 1,7 biliona dolarów racja bytu jako platformy maskującej radary, stała się przestarzała. Iran pokonał amerykańską technologię stealth.

I nie był to odosobniony przypadek: jak dotąd w tej wojnie aż pięć samolotów F-15 zostało wycofanych z walki. Wszystkie – według Centralnego Dowództwa USA – były spowodowane „ogniem własnym” lub „awariami technicznymi”, co byłoby dość dziwnym zbiegiem okoliczności i uczyniłoby ten okres najbardziej podatnym na wypadki w historii programu F-15. Według potwierdzonych danych USA, od początku wojny zniszczono co najmniej 16 amerykańskich samolotów wojskowych, a pół tuzina innych zostało poważnie uszkodzonych w atakach lub wypadkach.

I wreszcie, być może najbardziej ironiczny przykład ze wszystkich: Iran zniszczył co najmniej jedną amerykańską baterię obrony przeciwrakietowej THAAD stacjonującą w bazie lotniczej Muwaffaq Salti w Jordanii – fakt potwierdzony przez przedstawiciela USA i potwierdzony zdjęciami satelitarnymi opublikowanymi przez CNN, ukazującymi zwęglone pozostałości systemu. THAAD (Terminal High Altitude Area Defense) to właśnie system zaprojektowany do przechwytywania i niszczenia nadlatujących pocisków balistycznych. To dosłownie tarcza. A Iran zniszczył ją bronią, dla której został stworzony. System wart 300 milionów dolarów, „oczy” najnowocześniejszej amerykańskiej architektury obrony przeciwrakietowej, unieruchomiony przez pociski, które miał wyczuć…

Warto zauważyć, że Stany Zjednoczone posiadają zaledwie osiem baterii THAAD na świecie. Iran twierdzi, że zniszczył cztery z nich w ciągu 24 godzin – co, jeśli jest prawdą, oznaczałoby, że połowa światowych zapasów najnowocześniejszych amerykańskich czujników obrony przeciwrakietowej została zniszczona w ciągu jednego dnia. Potwierdzono, że uszkodzenia były na tyle poważne, że zmusiły Pentagon do przeniesienia kolejnego systemu THAAD z Korei Południowej na Bliski Wschód – wbrew wyraźnym sprzeciwom Seulu.

Innymi słowy, aby odbudować tarczę, którą Iran zniszczył na Bliskim Wschodzie, Stany Zjednoczone musiały wycofać się z Azji. Iran nie tylko kwestionuje amerykańską potęgę na jednym polu bitwy; zmusza Stany Zjednoczone do globalnej redystrybucji swojej siły.

Oto pierwszy punkt: Po raz pierwszy od dekad Stany Zjednoczone walczą bezpośrednio z przeciwnikiem, który nie tylko przyjmuje ciosy, ale i odpowiada na nie. Nie poprzez wojnę partyzancką, nie za pomocą improwizowanych ładunków wybuchowych i systemów tunelowych, ale poprzez bezpośredni, symetryczny, militarny odwet na jedne z najlepiej chronionych celów na świecie. Zaatakujcie naszą elektrownię jądrową, a my zaatakujemy waszą. Zaatakujcie naszą infrastrukturę energetyczną, a my zaatakujemy waszą. Myślicie, że wasze najbardziej zaawansowane systemy uzbrojenia was chronią? Zastanówcie się jeszcze raz.

To sprawia, że sytuacja jest niezwykle – a być może bezprecedensowa – niebezpieczna. Tak niebezpieczna, że stoimy w obliczu realnej możliwości, że duże obszary Bliskiego Wschodu staną się praktycznie niezdatne do zamieszkania. Nawet niektórzy doradcy Trumpa, tacy jak często dalekowzroczny David Sacks, otwarcie to przyznają (jego dokładny cytat brzmiał: „Jeśli tego rodzaju zniszczenia będą się powtarzać, Zatoka Perska może stać się praktycznie niezdatna do zamieszkania”).

Chciałbym przesadzać, ale tak właśnie wyglądała sytuacja jeszcze kilka godzin temu – i być może wciąż dzieli nas od tego jeden błąd w ocenie.

Trump zagroził w sobotę, że USA „zaatakują i zniszczą różne irańskie elektrownie, zaczynając od największych”, jeśli Iran „w pełni i bez zagrożenia nie otworzy Cieśniny Ormuz w ciągu 48 godzin od tego momentu”.

Iran odpowiedział, że w razie podjęcia przez USA takich działań, „zaatakują infrastrukturę energetyczną i informatyczną połączoną ze Stanami Zjednoczonymi i Izraelem, a także zakłady odsalania wody w regionie”.

Zagrożenie odsalaniem to właśnie to, co może sprawić, że Zatoka stanie się niezamieszkana, ponieważ duże obszary regionu są niemal całkowicie uzależnione od odsalania wody pitnej. Katar pozyskuje 99% swojej wody pitnej z odsalania, Kuwejt i Bahrajn ponad 90%, a Arabia Saudyjska 70%.

Według notatki z 2008 roku z ambasady USA w Arabii Saudyjskiej, opublikowanej przez WikiLeaks, Rijad musiałby zostać ewakuowany w ciągu tygodnia, gdyby Iran zaatakował tylko zakład odsalania wody w Dżubajl w Arabii Saudyjskiej. To 8,5 miliona ludzi, jedno z największych miast świata. W notatce stwierdzono również, że gdyby zakład odsalania wody w Dżubajl został zaatakowany, „obecna struktura rządu Arabii Saudyjskiej nie mogłaby istnieć”.

Istnieje zatem bardzo realne prawdopodobieństwo, że będziemy musieli zmierzyć się z przymusowym przesiedleniem dziesiątek milionów ludzi i upadkiem kilku państw Zatoki Perskiej, podczas gdy jeden z najważniejszych regionów świata – prawdziwa kolebka ludzkości – stanie się niezamieszkany.

W każdym razie groźba Iranu najwyraźniej zadziałała. Zanim minęło 48 godzin od wygaśnięcia ultimatum, Trump ogłosił, że „odracza wszystkie ataki wojskowe na irańskie elektrownie i infrastrukturę energetyczną na okres pięciu dni” i przypisał swoją zmianę zdania „bardzo dobrym i produktywnym rozmowom”, które Stany Zjednoczone przeprowadziły „z Iranem w ciągu ostatnich dwóch dni”.

Iran natychmiast i stanowczo zaprzeczył, że jakiekolwiek rozmowy miały miejsce. Przewodniczący parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf opublikował na portalu X informację, że „nie prowadzono żadnych negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi”, a irańskie ambasady otwarcie oświadczyły, że Trump wycofał się z powodu irańskiej groźby „ataku na infrastrukturę energetyczną całego regionu”.

Oznacza to, co niezwykłe, że Iran w tym przypadku udowodnił, że posiada przewagę w eskalacji nad Stanami Zjednoczonymi. To znaczy, że jest w stanie wiarygodnie zagrozić tak poważnymi konsekwencjami, że Stany Zjednoczone – być może po raz pierwszy od czasów zimnej wojny – zdecydowały się ustąpić.

Po raz kolejny jesteśmy o lata świetlne od przydrożnych ładunków wybuchowych i pułapek w dżungli: Iran okazuje się naprawdę potężnym przeciwnikiem, który jest w stanie dosłownie zamienić Zatokę Perską w pustkowie, jeśli zostanie popchnięty za daleko – i co najważniejsze, jest na tyle wiarygodny, że Waszyngton w to wierzy.

Żeby było jasne, jesteśmy jeszcze daleko od wyjścia z opresji. Wojna się nie skończyła, nowe ultimatum Trumpa wygasa za pięć dni, a trzy oddzielne, 2500-osobowe morskie siły ekspedycyjne podobno zbliżają się do Zatoki Perskiej, podczas gdy Pentagon podobno opracowuje szczegółowe plany zdobycia wyspy Kharg. Pięciodniowa przerwa w atakach energetycznych może mieć mniej wspólnego z „negocjacjami”, a więcej z zyskaniem czasu na przygotowania.

Jak jednak wyjaśnia Responsible Statecraft, operacja zdobycia wyspy Kharg wydaje się kolejnym neokonserwatywnym marzeniem, „znajdującym się gdzieś pomiędzy misją samobójczą a sytuacją samobójczego wzięcia zakładnika”. A nawet gdyby się powiodła, nie dałaby Stanom Zjednoczonym realnych możliwości nacisku – który irański przywódca zrzekłby się suwerenności w zamian za terminal naftowy, którego wysadzenia się spodziewał? – i nie przyczyniłaby się absolutnie do ponownego otwarcia drogi oddalonej o 800 kilometrów. To niewiele więcej niż fantazja o cudownej broni, którą neokonserwatyści wciskają od dziesięcioleci – zawsze z tą samą obietnicą, że kolejny śmiały ruch zapewni zwycięstwo w wojnie, i prawie zawsze się mylą.

Można również rozważyć wymiar ekonomiczny. Iran – i to właśnie było powodem groźby Trumpa – kontroluje najważniejsze strategicznie wąskie gardło energetyczne świata, Cieśninę Ormuz. Udało mu się również zaatakować obiekty energetyczne w co najmniej sześciu krajach, rzekomo bronionych przez USA, z których wszystkie posiadają na swoim terytorium duże amerykańskie instalacje wojskowe.

Izrael – Rafineria ropy naftowej w Hajfie, jak już widzieliśmy
Katar – Terminal LNG Ras Laffan (ogromna strata 20 miliardów dolarów przychodów rocznie dla Kataru)
Arabia Saudyjska – Rafineria SAMREF (Yanbu), Ras Tanura
ZEA – pole gazowe Shah, Habshan, zakład naftowy Fujairah
Kuwejt – Rafineria Mina al-Ahmadi, Rafineria Mina Abdullah
Bahrajn – Rafineria ropy naftowej BAPCO

To wywołało najgorszy szok energetyczny czasów nowożytnych – gorszy niż w 1973 roku i gorszy niż w 2022 roku. Jedna piąta światowych zasobów ropy naftowej, jedna trzecia światowego skroplonego gazu ziemnego (LNG), jedna trzecia światowego eksportu nawozów i prawie połowa światowego wydobycia siarki – wszystko to zostało praktycznie wyłączone z użytku. Zniszczona infrastruktura, taka jak katarski terminal Ras Laffan – który sam produkuje 20% światowego LNG – będzie wyłączona z użytku przez lata.

Ceny ropy wzrosły już o ponad 60%. Kraje w całej Azji już racjonują paliwo. Sri Lanka przeszła na czterodniowy tydzień pracy. A to dopiero początek: 40% światowego eksportu nawozów jest zagrożone, tuż przed rozpoczęciem sezonu siewu na całym świecie, a my stoimy w obliczu prawdziwego globalnego kryzysu żywnościowego – nie tylko wyższych cen (choć to również nastąpi), ale także rzeczywistych niedoborów i potencjalnego głodu na całym świecie.

Jak ktoś trafnie (choć gorzko) zauważył na Twitterze:

„Które akcje powinienem teraz kupić?”
Bracie, powinieneś raczej uprawiać kapustę.

Giełda rzeczywiście spadła (indeks S&P500 spadł aż o -5%, niemal wyłącznie z powodu wojny z Iranem), ale to powinno być najmniejszym zmartwieniem ludzi w tej chwili…

Na koniec można rozważyć wymiar polityczny – który ostatecznie może okazać się najważniejszy ze wszystkich, ponieważ to, co się tu dzieje, to nie tylko kampania wojskowa, to rozpad całej architektury politycznej amerykańskiej potęgi na Bliskim Wschodzie.

Zacznijmy od Iraku. Wspierane przez Iran frakcje ruchu oporu skutecznie zmusiły USA i NATO do opuszczenia kraju poprzez ciągłe ataki dronów i rakiet na bazy amerykańskie i ambasadę USA w Bagdadzie. NATO wycofało całą swoją misję – około 600 żołnierzy – z Włoch, co określiło jako „tymczasową korektę stanowiska”. Rumunia ewakuowała wszystkich 114 swoich żołnierzy. Polska, Hiszpania i Włochy – wszystkie państwa wycofały się. Samoloty NATO S-30 nie mogły nawet wylądować w ironicznie nazwanej „Bazie Zwycięstwa” z powodu intensywności ostrzału.

A potem nadeszła najbardziej niezwykła część: USA i NATO musiały zwrócić się do irackich frakcji ruchu oporu – za pośrednictwem rządu irackiego działającego jako mediator – o 24-godzinne zawieszenie broni, aby zapewnić bezpieczne zakończenie ich wycofania. Niech to dotrze do was. Wojsko amerykańskie – które najechało Irak w 2003 roku, obaliło tamtejszy rząd i okupowało kraj przez prawie dwie dekady – musiało zwrócić się do ludzi, których kiedyś uznawało za rebeliantów, o pozwolenie na opuszczenie kraju bez narażania się na ostrzał.

Można śmiało powiedzieć, że jest to najbardziej symboliczne wycofanie wojsk USA od czasów Afganistanu – i przerażająco podobne.

Przyjrzyjmy się teraz monarchiom Zatoki Perskiej. W tej chwili wydaje się, że sprzymierzają się ze Stanami Zjednoczonymi – ale precedens, który tworzą, jest druzgocący dla Ameryki jako gwaranta bezpieczeństwa. Jak właśnie widzieliśmy, Iran zaatakował obiekty energetyczne w sześciu państwach Zatoki Perskiej, które są sojusznikami USA, mimo że w każdym z nich znajdują się duże amerykańskie instalacje wojskowe. Wynikająca z tego polityczna lekcja jest oczywista: sojusz ze Stanami Zjednoczonymi nie chroni – on czyni cię podatnym na ataki.

Oto, co dosłownie mówią niektóre kraje w regionie: minister spraw zagranicznych Omanu – ten sam dyplomata, który pośredniczył w rozmowach nuklearnych między USA a Iranem – opublikował niezwykły felieton w „The Economist”, w którym wprost stwierdził, że państwa Zatoki Perskiej, które „ufały amerykańskiej współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa, teraz postrzegają tę współpracę jako stan poważnej podatności”. Nie można tego wyrazić jaśniej.

Uczciwie rzecz biorąc, nie wszyscy aktorzy w regionie wyciągają ten sam wniosek. Abdullah bin Zayed z ZEA odpowiedział na kryzys deklaracją: „Nigdy nie damy się szantażować terrorystom” – odpowiedzią byłego ambasadora Francji Gérarda Arauda, który wskazał, że zależność ZEA od Stanów Zjednoczonych doprowadziła je do katastrofalnego konfliktu, bez względu na własne interesy. Istnieje zatem podział między tymi, którzy już dostrzegają znaki czasu, a tymi, którzy stawiają na sojusz, który właśnie zbombardował ich kraje. Ale nawet dla tych, którzy stawiają na hazard, strukturalna logika jest niezaprzeczalna: Iran zademonstrował swoją zdolność do zaatakowania, a potencjalnie nawet całkowitego unicestwienia każdego państwa Zatoki Perskiej, pomimo pełnej obecności amerykańskiej infrastruktury wojskowej. Tej rzeczywistości nie da się zignorować, nazywając to szantażem.

Zakładając, że Iran nie zostanie pokonany w tej wojnie – a jak dotąd nic na to nie wskazuje – monarchie Zatoki Perskiej będą musiały ostatecznie wybrać między dwiema opcjami bezpieczeństwa. Pierwsza to związanie się z odległym supermocarstwem, które właśnie udowodniło, że a) nie tylko nie jest w stanie chronić swoich rafinerii, węzłów komunikacyjnych ani wody pitnej, ale b) atakuje wszystkie te obszary. Druga opcja: zawarcie pokoju z regionalnym mocarstwem, które właśnie udowodniło, że może zaatakować wszystkie trzy w dowolnym momencie. Można to nazywać „szantażem”, jak się chce, ale oburzenie nie jest strategią bezpieczeństwa.

Wahania monarchii Zatoki Perskiej to tylko jeden z elementów znacznie szerszego obrazu politycznego. Poza regionem, w skali globalnej, Stany Zjednoczone i Izrael nigdy nie były tak wyraźnie odizolowane. Trump publicznie – nie ma na to innego słowa – błagał Chiny, Francję, Japonię, Koreę Południową, Wielką Brytanię – wszystkich! – o wysłanie okrętów wojennych w celu wsparcia ponownego otwarcia Cieśniny Ormuz. Reakcje wahały się zasadniczo od „pieprzyć was” do „pieprzyć was, ale grzecznie”. Najbardziej podobał mi się niemiecki minister obrony Boris Pistorius, który szyderczo zażartował: „Czego Trump oczekuje, że garstka europejskich fregat potrafi to, czego nie potrafi potężna Marynarka Wojenna USA? To nie nasza wojna i nie my ją rozpoczęliśmy”.

Odpowiedź Chin brzmiała w zasadzie: „Żartujecie sobie? Wy zaczęliście tę wojnę i musicie ją zakończyć”. Przynajmniej tak przetłumaczył to „Global Times”, który opisał prośbę Trumpa jako próbę „podzielenia ryzyka wojny, którą Waszyngton rozpoczął i nie może zakończyć”.

Można też docenić ogromną ironię sytuacji, w której Trump prosi Chiny o pomoc w zabezpieczeniu Cieśniny Ormuz, podczas gdy otaczający go neokonserwatyści – jak Lindsey Graham – na początku wojny twierdzili, że okaże się to „koszmarem Chin”. W rezultacie, jak sarkastycznie zauważył irański minister spraw zagranicznych – posypując solą ranę – Ameryka „błaga teraz innych, nawet Chiny, o pomoc w zabezpieczeniu Cieśniny Ormuz”.

W odpowiedzi Trump zrobił to, co potrafi najlepiej: zamiast krytykować samą siebie i tłumaczyć, dlaczego cała planeta odmawia mu pomocy, zaatakował. Nazwał NATO „papierowym tygrysem”, a jego członków „tchórzami”. Co oczywiście jest kontrproduktywne, ponieważ może tylko jeszcze bardziej zniechęcić ich do pomocy…

I to wykracza poza kalkulacje na poziomie rządowym. W wielu częściach świata wojna wywołała istne powstanie ludowe. Nawet w samych Stanach Zjednoczonych zdecydowana większość Amerykanów sprzeciwia się wojnie. Według YouGov, tylko 33% popiera ją, a 61% chce jej jak najszybszego zakończenia. Nie udało mi się znaleźć żadnych konkretnych sondaży na ten temat, ale nie zdziwiłbym się, gdyby więcej Amerykanów sympatyzowało z Iranem w tej walce niż z własnym rządem. Spójrzcie na to: 46% Amerykanów uważa, że USA są odpowiedzialne za zbombardowanie szkoły dla dziewcząt w Iranie, w którym zginęło 165 osób – w porównaniu z zaledwie 17%, które twierdzą, że tak nie jest. Kiedy prawie połowa populacji wierzy, że zabijasz niewinne uczennice, „wspieraj wojsko” brzmi dość pusto.

Istnieją również warunki polityczne, jakie Iran nałożył na przejście przez Cieśninę Ormuz, która wbrew amerykańskiej propagandzie NIE jest zamknięta, a jedynie dla nich i innych krajów, które wspierają ich w atakach na Iran. Jak wyjaśnił minister spraw zagranicznych Araghchi: „Nie zamknęliśmy cieśniny. Naszym zdaniem cieśnina jest otwarta. Jest zamknięta tylko dla statków należących do naszych wrogów, do krajów, które nas atakują. Statki z innych krajów mogą przepływać przez cieśninę”.

A to rozróżnienie – niezrozumiałe dla większości komentatorów – może się okazać z czasem być może najważniejszym posunięciem politycznym całej wojny.

W praktyce Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC) utworzył kontrolowany korytarz żeglugowy na irańskich wodach terytorialnych, wijący się między wyspami Larak i Keszm – przepływając bezpośrednio obok bazy morskiej IRGC – gdzie zatwierdzone jednostki przechodzą inspekcje wizualne po przejściu. Statki, które chcą przejść, muszą z wyprzedzeniem przedstawić IRGC szczegółowe informacje o właścicielu, wykazy ładunków, narodowości załogi i porty docelowe. Jak wprost stwierdziła kuwejcka firma konsultingowa: „To nie jest ponowne otwarcie. To system oparty na zezwoleniach, selektywnie udzielający dostępu statkom powiązanym z państwami niebędącymi wrogimi lub strategicznie sojuszniczymi”.

Zatrzymaj się i zastanów, co to oznacza. Indie wynegocjowały przejście. Pakistan wynegocjował przejście. Turcja wynegocjowała przejście. Według doniesień „Financial Times” nawet Francja i Włochy rozpoczęły rozmowy z Teheranem. Jeden po drugim, kraje świata zwracają się do Iranu z kapeluszem w dłoni, z prośbą o pozwolenie na korzystanie z drogi wodnej, którą Stany Zjednoczone od dawna twierdzą, że monitorują jako globalny gwarant „wolności żeglugi”.

Iran wykorzystuje tę przewagę nie tylko do pobierania opłat tranzytowych, ale także do realizacji swojej wizji politycznej. Araghchi powiedział w wywiadzie dla Al Jazeery, że pierwszym krokiem „po wojnie” powinno być „opracowanie nowych mechanizmów dla Cieśniny Ormuz i sposobu, w jaki statki przez nią przepływają, aby zapewnić stały, pokojowy tranzyt zgodnie z określonymi przepisami”, zgodnymi z interesami Iranu i regionu. Przewodniczący irańskiego parlamentu, Ghalibaf, wyraził się jeszcze dobitniej: „Sytuacja w Cieśninie Ormuz nie powróci do stanu sprzed wojny”.

Iran w istocie wywraca do góry nogami zasadę „wolności żeglugi”, najczęściej cytowaną przez Amerykę zasadę projekcji władzy nad oceanami świata: plan wydaje się być bardzo konkretny i to oni będą decydować o „wolności żeglugi” w Cieśninie Ormuz, z całą dźwignią, jaką to im daje.

Jeszcze bardziej zdumiewające jest to, że Trump wydaje się przynajmniej częściowo potwierdzać ten plan, deklarując wczoraj, zaraz po wycofaniu swojego ultimatum, że przewiduje, iż Cieśnina Ormuz będzie „wspólnie kontrolowana przeze mnie i ajatollaha”. Ku uciesze irańskiej dyplomacji.

Trump to Trump; jutro prawdopodobnie nic to nie będzie znaczyło. Ale nawet jako pusta retoryka, stanowi to niezwykłe ustępstwo: Stany Zjednoczone publicznie wyobrażają sobie wspólną kontrolę nad najważniejszym strategicznie szlakiem wodnym świata z samym krajem, z którym toczą wojnę, pokazując, jak bardzo zmienił się krajobraz polityczny.

Nie tylko Trump: Każdy kraj, który dzwoni do Teheranu, aby negocjować przejście graniczne, milcząco uznaje – niezależnie od tego, czy się do tego przyznaje, czy nie – nową rzeczywistość, w której Iran jest suwerennym podmiotem z uzasadnionymi interesami bezpieczeństwa w swoim sąsiedztwie i że interesy te należy szanować, a nie łamać. Każdy tankowiec przepływający przez korytarz Larak-Keszm za zgodą Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej jest cichym, cichym głosem na rzecz post-amerykańskiego porządku na Bliskim Wschodzie.

A co najbardziej niezwykłe? Stany Zjednoczone najwyraźniej nie mają odpowiedzi. Nawet błaganie innych, w tym przeciwników, o pomoc – co musiało być ogromnym obciążeniem, biorąc pod uwagę ego Trumpa – nie przyniosło rezultatu.

Podsumujmy zatem. Pod względem militarnym Iran osiągnął to, czego żaden przeciwnik USA nie dokonał od dziesięcioleci: nie tylko przetrwał amerykańską siłę ognia, ale także zmierzył się z nią – atakując najsilniej chronione cele na świecie, uszkadzając najnowocześniejsze amerykańskie samoloty i niszcząc systemy obrony przeciwrakietowej zbudowane, aby go powstrzymać. Pod względem ekonomicznym wywołał najgorszy wstrząs energetyczny współczesności i przejął kontrolę nad najważniejszym strategicznie wąskim gardłem świata – podczas gdy Stany Zjednoczone przyglądają się, nie mogąc ponownie otworzyć cieśniny, nawet przy pełnej potędze morskiej. Pod względem politycznym wyparł Stany Zjednoczone z Iraku, obnażył puste obietnice amerykańskich gwarancji bezpieczeństwa dla swoich rzekomych „sojuszników”, osiągnął eskalację dominacji nad samym Waszyngtonem i – co być może najważniejsze – ustanowił oparty na zezwoleniach system tranzytowy przez Cieśninę Ormuz, który po cichu ustala reguły panujące na post-amerykańskim Bliskim Wschodzie, wynegocjowane przejście po przejściu. Tymczasem Stany Zjednoczone są izolowane na arenie międzynarodowej, odrzucane na własnym terytorium i zmuszone do błagania przeciwników o pomoc, która nigdy nie nadchodzi.

Wszystko to w ciągu 3 tygodni.

Niniejszy artykuł nie ma na celu gloryfikacji Iranu, lecz uczciwą analizę tego, czego jesteśmy świadkami. Nazwijmy to po imieniu: pierwszą prawdziwie wielobiegunową wojną. Historycy mogą patrzeć na tę wojnę tak, jak patrzą na Kanadę Sueską w 1956 roku – nie jako na wydarzenie militarne, lecz jako na objawienie: moment, w którym realność nowego porządku stała się niezaprzeczalna.

Czym ostatecznie jest wielobiegunowość? Z definicji jest to istnienie ośrodków władzy, których nie da się podporządkować innym ośrodkom. Wiedzieliśmy już, że Rosja i Chiny są ośrodkami władzy i właśnie dlatego Stany Zjednoczone nie wypowiedziały im wojny – i prawdopodobnie nigdy tego nie zrobią – ale Iran został umieszczony w innej kategorii: małej regionalnej potęgi, którą można by zmiażdżyć, gdyby zaszła taka potrzeba.

Ta wojna pokazuje, że ta klasyfikacja była błędna. Iran rzeczywiście może wytrzymać całą siłę amerykańskiej potęgi militarnej.

Nie wiemy jeszcze, jak ani kiedy ta wojna się zakończy. Iran wciąż może przegrać. Wiemy jednak na pewno, że wojna ta stworzyła już kilka precedensów, z których każdy ma ogromne konsekwencje.

Nawet mocarstwo średnie nieposiadające broni jądrowej może osiągnąć pewną formę dominacji eskalacyjnej nad Stanami Zjednoczonymi. Nie musi koniecznie posiadać broni jądrowej, wystarczy, że będzie w stanie wiarygodnie zagrozić wystarczająco poważnymi konsekwencjami.
Najbardziej zaawansowane amerykańskie systemy uzbrojenia są o wiele bardziej podatne na ataki, niż wcześniej sądzono – nie teoretycznie, lecz w praktyce.
Gwarancja bezpieczeństwa USA została empirycznie obalona w czasie rzeczywistym. Sześć krajów, w których znajdują się bazy wojskowe USA, zaatakowało ich infrastrukturę krytyczną.
Pojedyncza potęga regionalna może wziąć gospodarkę światową w zakładnika, kontrolując strategiczne wąskie gardło, a żadnej sile militarnej nie udało się tej kontroli przełamać.
Prezydent USA publicznie rozważał możliwość wspólnej kontroli Cieśniny Ormuz z Iranem, co niewątpliwie byłoby niezwykłym ustępstwem.

Zastanów się, co te precedensy oznaczają, jeśli jesteś na przykład Turcją, Brazylią, Indonezją lub jednym z dziesiątek mocarstw średniej wielkości, którym powiedziano, że ich jedynymi opcjami są podporządkowanie lub unicestwienie. Menu stało się teraz znacznie dłuższe.

Zastanów się, co to oznacza, jeśli jesteś Arabią Saudyjską i w milczeniu obserwujesz, jak amerykańskie systemy obronne nie chronią twoich własnych rafinerii. Albo jakimkolwiek krajem europejskim, który zmaga się z najgorszym szokiem energetycznym od 1973 roku, spowodowanym nie przez wroga, a przez sojusznika, i zdaje sobie sprawę, że ten rzekomy „sojusznik”, rzekomo odpowiedzialny za twoją „ochronę”, nie był w stanie ochronić nawet najważniejszych strategicznie miejsc Izraela – kraju, z którym jest nierozerwalnie związany.

Nie mówię nawet o Chinach czy Rosji, których światopogląd potwierdza się niemal na każdej osi jednocześnie. Amerykańska przewaga militarna została wyolbrzymiona? Zgadza się. Gwarancje bezpieczeństwa USA nie są warte papieru, na którym zostały spisane? Zgadza się. Zachodni system sojuszy to w dużej mierze fikcja? Zgadza się (nawet Trump nazwał NATO „papierowym tygrysem”!). Sankcje nie działają? Zgadza się. Nie można budować swojego bezpieczeństwa kosztem innych? Zgadza się (sześć krajów właśnie przekonało się o tym na własnej skórze). Że inwestowanie bilionów dolarów w zieloną energię było strategiczną dalekowzrocznością, a nie „nadwyżką mocy produkcyjnych”? Zgadza się – Chiny są jedną z najmniej narażonych na największy szok energetyczny współczesności. I oczywiście, że Stany Zjednoczone są agresorem, głównym źródłem niestabilności na świecie? Zgadza się – rozpoczęły tę wojnę bez prowokacji.

Działania Stanów Zjednoczonych w ostatnim czasie nabrały niemal grecko-tragicznego charakteru, gdzie każdy krok podejmowany w celu uniknięcia własnego losu staje się mechanizmem, który go doprowadza. USA wypowiedziały wojnę, by potwierdzić swoją dominację – i udowodniły, że nie są już w stanie dominować. Wezwały sojuszników do wysłania okrętów wojennych – i pokazały, że nie mają prawdziwych sojuszników. Przez czterdzieści lat prowadziły politykę maksymalnej presji, by złamać Iran, zanim ten moment nadszedł – i zamiast tego stworzyły przeciwnika, który teraz z nimi rywalizuje. Rozpoczęły wojnę między innymi po to, by wywrzeć dodatkową presję na Chiny – i dały światu widowisko błagania Chin o pomoc. Proroctwem była wielobiegunowość. Każde amerykańskie działanie, by jej zapobiec, ją ujawnia.

Opowiem wam o Iranie

Ćwierć miliona Żydów w Iranie

Starożytny kobierzec etniczno-religijny

Raport z nory szpiegów versus Mike Pompeo

Czaszka i piszczele jako droga do Persji

Carter, Vance i męczeństwo arcybiskupa Romero

Więzienie w 12. dzielnicy Teheranu

Kermit i metoda głodzenia niepokornych

Generał Hodges nie słyszał o SAVAK-u

Trzeba wybrać: prezydent albo stand-uper

Irańskie drony zaatakowały infrastrukturę paliwową i instalacje do odsalania wody w Kuwejcie

Irańska marynarka wojenna odrzuciła żądanie Trumpa.

„Zwłaszcza dla Ameryki i Izraela”

Dwa amerykańskie samoloty utracone jednego dnia.

Incydenty nad Iranem i cieśniną Ormuz

Katastrofa A-10 nad Ormuz

Zestrzelenie F-15 nad Iranem

Iran oferuje nagrodę za pilota

Możliwe kolejne straty sprzętu

Pułkownik Douglas Macgregor: Wojska lądowe USA w Iranie byłyby katastrofą

Wywiad i kluczowe ostrzeżenie

Fundamentalna krytyka polityki zagranicznej USA

Straty i lokalizacja baz amerykańskich

Brak ewakuacji i błędna ocena Iranu

Ruchy wojsk i rzeczywistość wojskowa

Krytyka przedstawienia Iranu przez Trumpa

Ocena nalotów

Krytyka doktryny wojskowej i planów operacyjnych

Obawy związane z prawem międzynarodowym

Globalne konsekwencje gospodarcze

Wniosek

Ostateczne wezwanie

Wietnam jest doskonałym przykładem tego, kiedy wojna powietrzna przeradza się w wojnę lądową – takie sygnały pojawiają się obecnie również w Iranie.

I. Wzór zaczyna się przed pierwszym nalotem bombowym

II. Od sił powietrznych do objawienia

III. Mechanizm eskalacji

IV. Transformacja w Wietnamie: Jak naprawdę wyglądały sygnały

V. Na jakim etapie wojny z Iranem obecnie się znajdujemy

VI. Prawdziwy próg: Etap 3 pułapki eskalacji

VII. Zegar

VIII. Iluzja kontroli

IX. Okno decyzyjne dla fazy 3

X. Relacja na żywo na temat eskalacji strategicznej: 4 kwietnia o godz. 16:00 czasu środkowoamerykańskiego, godz. 17:00 czasu wschodnioamerykańskiego

A. Dugin: USA zaczynają tracić grunt pod nogami – część druga

Globalny kryzys energetyczny czy kapitulacja Iranu za pięć tygodni?

Kryzys energetyczny, zagrożenia wyborcze i globalna wojna gospodarcza

Klucz do zakończenia wojny z Iranem w pięć tygodni

Iran równa Izrael z ziemią, Trump panikuje, gdy amerykańscy marines atakują Kharg i Ormuz | Larry Johnson

Asymetria wojny: skala, głębokość i trwałość

Duże straty dla Sił Obronnych Izraela i ostrzeżenia wewnętrzne

Wyczerpanie obrony przeciwlotniczej w Izraelu i państwach Zatoki Perskiej

Państwa Zatoki Perskiej pod presją: kruche struktury

Polityka USA pod rządami Trumpa: sprzeczności i ryzyko eskalacji

Konsekwencje ekonomiczne i globalne: stagflacja i zmiana wielobiegunowa

Wnioski: Punkt zwrotny z niepewnym wynikiem

Iran niszczy saudyjską bazę lotniczą i nie tylko – ciężki cios dla Trumpa i Izraela – Mohammad Marandi

Pepe Escobar: Iran rozpętuje piekło rakietowe na Izrael i Zatokę Perską – inwazja Trumpa kończy się fiaskiem

Nowa rzeczywistość w Cieśninie Ormuz: Irańska bramka poboru opłat „Petro-Juan”

Możliwa inwazja USA i spekulacje na temat „lądowania w Normandii”

Ofensywa rakietowa Iranu i niszczenie potęgi USA i Izraela

Rola państw Zatoki Perskiej: ZEA jako podpalacz, Arabia Saudyjska jako obrońca

Farsa negocjacyjna i „Teatr Absurdu”

Apokalipsa gospodarcza: cena ropy 150 dolarów i globalna recesja

Rosja i Chiny: sztuka milczenia

Suwerenny opór Iranu: 2500 lat historii kontratakuje

Iran trzyma Amerykę za gardło

Iran trzyma Amerykę za gardło

Larry Johnson: Nierealne cele militarne armii USA w Iranie – szczegółowa analiza

Tuszowanie strat i rzeczywistość wojny

Negocjacje jako fasada – Iran dyktuje warunki

Masowe ruchy wojsk – przygotowania do podboju wysp?

Kontekst historyczny: USA jako agresor

Konsekwencje ekonomiczne i globalne

Wnioski: Krótkowzroczność militarna i porażka strategiczna

Pepe Escobar: Nowy świat powstaje, podczas gdy stary umiera.

Klub członkowski z opłatą wstępu w Petro-yuan

Długa i kręta droga petro-złota

Pierwsza wojna wielobiegunowa

Ślepy zaułek projektu Wielkiego Izraela

Strategia wojny na wyniszczenie Iranu: analiza epokowego konfliktu według Pepe Escobara