Wojny mostowe: Ukraina i Rosja wymieniają potężne ciosy w związku z zawaleniem się Mostu Krymskiego

Wojny mostowe: Ukraina i Rosja wymieniają potężne ciosy w związku z zawaleniem się mostu krymskiego

Simplicius simplicius/bridge-wars-ukraine-and-russia-exchange

Wczoraj Ukraina zaatakowała słynny Most Krymski rzekomo serią dronów. Nagranie natychmiast rozeszło się po sieci, pokazując rzekomo most z poważnym uszkodzeniem jednego z przęseł, co spowodowało jego „przechylenie”. Porównanie przed (po prawej) i po (po lewej):

Kilka godzin później, w nocy, Ukraina ponownie zaatakowała most, tuż w czasie, gdy Rosja przypuściła na Kijów potężny atak balistyczny, który tym razem miał uderzyć w oba mosty: Północny i Południowy w stolicy.

Na nagraniach nocnych widać, jak przęsło Mostu Krymskiego odkształca się lub zawala po jednym z trafień — druga część pokazuje ekskluzywne ujęcia dziesiątek pocisków uderzających w most, podczas gdy niebo wypełnia nieskuteczny ogień automatyczny: Nie można załadować wideo.

Przełomowy moment.

Jak więc Ukrainie udało się w końcu zburzyć most? Czy rosyjska obrona powietrzna „zawiodła”?

Zełenski dał nam wskazówkę, przedstawiając obszerną listę użytej broni, a jest ona naprawdę długa:

Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUa

Wdzięczny Służbie Bezpieczeństwa Ukrainy, wszystkim zaangażowanym jednostkom Sił Obronnych Ukrainy, Ministrowi Obrony Ukrainy, Naczelnemu Dowódcy Sił Zbrojnych Ukrainy i Sztabowi Generalnemu, a także wszystkim naszym producentom broni za bezprecedensową operację w odpowiedzi na…

10:28 · 17 lis 2026 · 416 tys. wyświetleń

====================================

W tym celu użyli samolotów „Dowbosz”, „Wendetta”, „Da Vinci”, „Sichen”, „Mich-2000”, „Ruta”, „Palianycia”, „An-197”, „FP-1”, „FP-5 Flamingo” i „R-360 Neptun”.

Dziś, na kluczowym etapie, drony „Palianycia” spisały się wyjątkowo dobrze, atakując odcinek drogowy mostu, podczas gdy pociski „Neptun”, drony „Ruta” i drony FP-5 uderzyły w odcinek kolejowy. Używając „Flamingo”, nasi żołnierze przeprowadzili precyzyjne naprowadzanie – a łączność działała bez zarzutu do ostatnich sekund.

Oficjalne konto ukraińskiego Ministerstwa Obrony opublikowało poniższy film przedstawiający środki użyte w atakach: [Nie można załadować wideo.]

Krótko mówiąc, do zniszczenia mostu użyto praktycznie każdego rodzaju dronów i pocisków, jakie były w arsenale Ukrainy. Uszkodzone zostały drogi, przęsła, łuki i wszystko, co znajdowało się pomiędzy.

W rzeczywistości użyto jeszcze bardziej tajnej broni, której Zełenski najwyraźniej nie śmie ujawnić z powodów politycznych. Holenderska firma zbrojeniowa Destinus opublikowała następującą wiadomość na swoim oficjalnym profilu w serwisie LinkedIn :

https://www.linkedin.com/posts/destinusdefence_destinus-ruta-missiles-struck-the-kerch-activity-7528392710471405568-TCKz

Warto w szczególności zwrócić uwagę na fakt, że twierdzą, iż drony Lord i Da Vinci ich firmy zostały użyte do „tłumienia rosyjskiej obrony powietrznej” na moście. Drony te są podobno „wielozadaniowe”, a zatem, oprócz możliwości ataku, posiadają również zdolność do zakłócania broni elektronicznej.

Rosyjski kanał Two Majors podkreśla, że ​​Destinus jest partnerem niemieckiego Rheinmetall:

Inne źródła podały, że „rzadki” amerykański RC-135 wspierał ataki także tuż za Krymem:

lnteISky @ lnteISkyBoeing RC-135U Combat Sent United States – Air Force 🇺🇲 Rejestracja: 64-14849 Numer seryjny: 18789 Hex: #AE01D5

lnteISky  @ lnteISkyBoeing RC-135U Combat Sent United States – Air Force 🇺🇲 Rejestracja: 64-14849 Numer seryjny: 18789 Hex: #AE01D5

15:16 · 16 lis 2026 · 1,26 tys. wyświetleń

=========================================

https://aerospaceglobalnews.com/news/usaf-rc-135u-black-sea-russia-surveillance/

Z powyższego:

Samolot USAF RC-135U Combat Sent, jeden z dwóch pozostałych w służbie, został zauważony w trakcie lotu nad Morzem Czarnym po wcześniejszych misjach w pobliżu Kaliningradu i granicy fińsko-rosyjskiej.

Samolot startował z bazy RAF Mildenhall i współpracował z innymi jednostkami NATO, m.in. z samolotem E-3A Sentry i samolotem wsparcia KC-135.

Misja ma miejsce w okresie wzmożonej aktywności NATO w rejonie Morza Czarnego, gdzie w ostatnich tygodniach samoloty europejskie i sojusznicze wykazywały szczególną aktywność.

Samolot jest zaprojektowany do wykrywania emisji radarowych, co sprawia, że ​​jego misja jest oczywista:

Samoloty RC-135 są przeznaczone do zbierania i analizy emisji radarów obcych oraz innych sygnałów elektronicznych. Pomaga to między innymi w gromadzeniu informacji wywiadowczych na temat systemów obrony powietrznej.

Według doniesień, statek powietrzny przelatywał w pobliżu Krymu 16 listopada między godziną 12:10 a 16:30 UTC. Oznacza to, że jego lot nastąpił kilka godzin po pierwszych atakach na most (które miały miejsce wczesnym rankiem 16 listopada) i kilka godzin przed drugimi atakami, które doprowadziły do ​​zawalenia się mostu (co nastąpiło późnym wieczorem 16 listopada). Można by niemal wysunąć tezę, że pierwsze ataki zakończyły się niepowodzeniem z powodu skuteczności rosyjskiej obrony powietrznej, dlatego zarządzono drugą rundę ataków, tym razem z pomocą Amerykanów, w celu zidentyfikowania i zneutralizowania rosyjskich systemów obrony przeciwlotniczej.

Warto też zwrócić uwagę na małe „jajko wielkanocne” we wcześniejszym oficjalnym wpisie Zełenskiego. Na samym końcu wpisu zauważa on:

Korzystając z „Flamingo”, nasi wojownicy przeprowadzili precyzyjny atak,a łącze komunikacyjne działało bez zarzutu aż do ostatnich sekund.

Tutaj nawiązuje do filmu, który zamieścił zaraz po tym cytacie, a na którym widać kamerę na pokładzie rakiety Flamingo zbliżającej się do mostka:Nie można załadować wideo.

Fakt, że chwali się tym „bezbłędnym” łączem komunikacyjnym, jest interesujący. Być może robi Rosji na złość, mówiąc, że wykorzystano terminale Starlink, a może zachodnie systemy AWACS w pobliżu przesyłały dane o pociskach. W końcu mapowanie trasy pocisku wyglądało następująco :

Dzięki temu orientacja trasy wygląda mniej więcej tak:

Właśnie dlatego system AWACS byłby niezbędny do powstrzymania takich ataków. Mógłby on skanować i identyfikować zagrożenia nad Morzem Czarnym z dużo większej odległości, choć podobno Rosja może używać innych myśliwców, takich jak MiG-31 i Su-30SM, w roli AWACS-a w rejonie Morza Czarnego, ale mają one znacznie mniejszy zasięg i nie mogą utrzymywać się w powietrzu tak długo.

FighterBomber wtrąca się:

Popełnia jeden błąd co do trajektorii ataku: z pewnością został on wyznaczony geograficznie z południa (kierunek Morza Czarnego), a nie z „tyłu” (kierunek Morza Azowskiego) mostu, jak przypuszcza.

Ale dotyczy to tylko materiału filmowego z pokładu Flamingo — inne ujęcia mogły pochodzić z północy.

Możemy stwierdzić, że była to bardzo duża, złożona, wielonarodowa operacja, która wymagała współpracy całego sojuszu Zachód-NATO, aby odnieść sukces. Zdecydowano się na nią z dwóch powodów. Krótkoterminowy: Zełenski musiał zawstydzić Putina przed zbliżającym się trójstronnym spotkaniem USA, Rosji i Chin na szczycie APEC w Shenzhen. Będzie to bezprecedensowe spotkanie twarzą w twarz, przypominające konferencję poczdamską, pomiędzy Xi, Trumpem i Putinem. Czując się zepchnięty na boczny tor i tracąc kontrolę na rzecz mocarstw, Zełenski musiał „przypomnieć” swoim sponsorom, że wciąż ma „karty” do rozegrania.

„The Times” zgadza się:

Bardziej makro i długoterminowy powód jest znany. Za każdym razem, gdy Ukraina zaczyna znajdować się w opłakanym stanie, potrzebuje potężnego, nowego uderzenia wizerunkowego, aby zapobiec upadkowi. Różne szeroko zakrojone inicjatywy Zełenskiego z ostatnich sześciu miesięcy albo zakończyły się niepowodzeniem, albo zostały wstrzymane. Na przykład, krótkotrwałe postępy Armii Czerwonej na froncie w dużej mierze osłabły, a siły rosyjskie wznowiły natarcia w wielu obszarach, zwłaszcza w obwodach Dobropolskim i Zaporożu. Różne akcje strajkowe w rafineriach i „zamknięcia przestrzeni powietrznej” nie przyniosły żadnych zauważalnych rezultatów. Podobnie, operacja „izolacji Krymu” zakończyła się niepowodzeniem po tym, jak ukraińskie strajki na różnych trasach zostały stopniowo stłumione, być może częściowo przez spowolnienie działań Starshield, a częściowo przez rosyjskie innowacje obronne i redukcje sieci drogowej.

Teraz, w obliczu najcięższej zimy w historii i nowej rosyjskiej kampanii uderzeniowej, która sparaliżowała główne miasta Ukrainy, nie wspominając o malejącej pomocy wojskowej Zachodu, Zełenski potrzebował nowego, głośnego PR-owego momentu, aby zwrócić na siebie uwagę i przedstawić Ukrainę jako wciąż „w grze”. Choć Most Krymski był dla Zełenskiego obiektem pożądania, nie stanowi on strategicznego celu, biorąc pod uwagę, że Rosja zbudowała już wiele rezerw. Dotknie on jedynie cywilów na Krymie, którzy będą musieli korzystać z promów lub podróżować dłuższą trasą północną, aby wrócić na kontynentalną Rosję.

Niektórzy, którzy uważają zniszczenie mostu za wydarzenie przełomowe, zapominają o jednym drobnym fakcie: most istniał dopiero od niedawna. Budowa Mostu Krymskiego została ukończona dopiero w 2018 roku – ma on w zasadzie mniej niż dziesięć lat. Ruch samochodowy został upłynniony dopiero w maju 2018 roku, a ciężarówki dopiero prawie w 2019 roku. Ruch kolejowy rozpoczął się w 2020 roku. Jak Rosja przetrwała te wszystkie dekady i stulecia przed nadejściem tej nowoczesności?

Most jest tak nowy, że gdy klikniesz na zdjęcia tego obszaru na mapach Google, większość z nich pochodzi jeszcze z czasów, gdy most jeszcze nie istniał:

Jak Rosja mogła przetrwać powrót do epoki kamienia łupanego?

Prognoza

Jakie są więc prognozy?

Jeden z proukraińskich analityków trafnie zauważył kwestię przyszłości mostu:

Yigal Levin@ YigalLevin

Nie ma absolutnie żadnego sensu, aby Rosjanie naprawiali most, skoro znajduje się on teraz całkowicie w zasięgu ukraińskiego rażenia, a rosyjskie systemy obrony powietrznej wykazały swoją całkowitą nieskuteczność. Radzieckie systemy obrony powietrznej („nowoczesne” rosyjskie systemy SAM to w zasadzie…

15:52 · 17 lis 2026 · 29,7 tys. wyświetleń

======================·

Odpowiedni fragment:

Naprawa mostu przez Rosjan nie ma absolutnie żadnego sensu, skoro znajduje się on teraz całkowicie w zasięgu rażenia Ukrainy, a rosyjskie systemy obrony powietrznej udowodniły swoją całkowitą nieskuteczność.

Radzieckie systemy obrony powietrznej („nowoczesne” rosyjskie systemy przeciwlotnicze to w zasadzie te same stare radzieckie systemy, tylko zmodyfikowane i zmodernizowane) były istotne w ubiegłym stuleciu, w obliczu zagrożeń tamtej epoki.

Jednak dziś, z tak zróżnicowanym arsenałem broni – od gigantycznych latających „lokomotyw” takich jak FP-5, przez pociski manewrujące Neptun, po całą gamę małych, zwrotnych dronów – systemy te są po prostu przestarzałe.

Ale nawet gdyby Rosja miała prawdziwie nowoczesne systemy obrony powietrznej, to i tak by ich nie uratowały, ponieważ żaden system obrony powietrznej nie jest w stanie zapewnić w 100% nieprzenikalnej tarczy.

I tak, Rosja nie była tym szczególnie zaniepokojona i były ku temu powody.

Kiedy Moskwa rozpoczęła wojnę z Ukrainą, kraj ten dysponował jedynie rakietami balistycznymi Toczka-U, które nie mogły dosięgnąć nawet tego mostu (i z drugiej strony nie były szczególnie celne) oraz niedokończonym systemem rakietowym Neptun.

Jak Rosja może naprawić most, skoro Ukraina udowodniła, że ​​ma teraz ulepszone zdolności do jego zniszczenia? Z jednej strony, ataki wymagały bezprecedensowej koordynacji „sojuszniczej” i ogromnych zasobów, co może być operacją jednorazową. Z drugiej strony, naprawa tak dużej części mostu wymagałaby ogromnych zasobów inżynieryjnych, które mogłyby być nieustannie atakowane przez ukraińskie ataki, uniemożliwiając odbudowę.

Zakładając jednak, że jest to wykonalne, ile czasu by to zajęło? Ten film pokazuje dokładnie, jak przęsło mostu, które pierwotnie zostało zniszczone, jest w trakcie montażu.

=====================

Choć trudno w to uwierzyć, cała operacja podniesienia przęsła zajęła nie więcej niż 54 godziny.

„Wzięliśmy pod uwagę doświadczenie z pierwszej operacji morskiej — montażu łuku kolejowego — a spływ łukiem drogowym odbył się znacznie szybciej:zamiast wyznaczonych 72 godzin, ukończyliśmy go w 54 godziny” — powiedział Leonid Ryżenkin, zastępca dyrektora generalnego ds. projektów infrastrukturalnych spółki „Strojgazmontaż”. — Operacje morskie prowadzone przez nasz zespół — stanowią w zasadzie szczyt całego projektu budowlanego, kluczowe i najbardziej złożone operacje technologiczne mają miejsce nie tylko w 2017 roku, ale także w całym projekcie.— Źródło

Więcej szczegółów:

227-metrowe, ważące około 5500 ton przęsło mostu Krymskiego zostało przetransportowane i zainstalowane między 11 a 13 października 2017 roku. Cała operacja morska (przeniesienie go z placu montażowego w Kerczu na pływających podporach, umieszczenie między filarami toru wodnego, podniesienie go około 35 m nad wodę za pomocą podnośników i zabezpieczenie) zajęła 54 godziny zamiast planowanych 72 godzin. Budowniczowie przypisali krótszy czas realizacji wcześniejszej instalacji przęsła kolejowego.

Kluczowe punkty chronologiczne ze współczesnych raportów:

  • Operacja rozpoczęła się 11 października około godziny 6:00 (żegluga na Kanale Kerczeńsko-Jenikalskim była ograniczona).
  • Dostarczone na pole golfowe wieczorem 11-go.
  • Podniesienie na podpory nastąpiło 12 października (sam proces podnoszenia trwał około 5 godzin, brało w nim udział 12 podnośników o łącznym udźwigu ~7800 ton).
  • Zabezpieczono cumami wiatrowymi na noc z 13 na 14 października; żegluga została wznowiona przed planowanym terminem.

Montaż tego łuku można więc wykonać w dwa dni. Pytanie jednak, ile czasu zajmie jego budowa – chyba że Rosja ma już zapasowy, gotowy na taką właśnie ewentualność. Badania pokazują, że Rosja potrzebowała roku, aby zbudować sam łuk na lądzie, niedaleko miejsca, w którym miał się odbyć.

„Zakończenie montażu łuków na pochylni oraz przygotowanie ich do transportu i montażu na podporach toru wodnego” – źródło: Wiki

Przypomnijmy, że budowa większości całego Mostu Krymskiego – najdłuższego w Europie – zajęła około dwóch lat. Trudno więc sobie wyobrazić, by budowa 227-metrowego fragmentu mostu mogła zająć więcej czasu niż budowa całego, 20-kilometrowego obiektu.

Poprzednia renowacja, kiedy fragment mostu został zniszczony przez bombę samochodową w 2022 roku, rzeczywiście zajęła prawie rok, zanim obie jezdnie zostały ponownie otwarte. Jednak w tym przypadku tylko jedna jezdnia została wyłączona z ruchu, a samochody nadal mogły przejeżdżać częściowo po atakach, więc Rosja niekoniecznie się spieszyła. Tym razem całe przęsło mostu zostało zniszczone, więc prawdopodobnie istniałaby większa motywacja do szybszej pracy i przywrócenia jakiegokolwiek ruchu.

Ruch kolejowy nadal działa, ale Ukraina może zająć się tym w następnej kolejności.

==========================

Jak podano, tego samego dnia zaatakowane zostały również mosty w Kijowie:

Christopher Miller@ ChristopherJM

Wstępne raporty ukraińskiego wywiadu wskazują, że rakiety balistyczne, które zaatakowały mosty Północny i Południowy w Kijowie oraz inną krytyczną infrastrukturę dzisiejszej nocy, zostały dostarczone Rosji przez Koreę Północną, powiedział @FT wysoki rangą urzędnik .

Christopher Miller @ ChristopherJM

Kijów jest pod ostrzałem rosyjskich rakiet balistycznych. Seria eksplozji pocisków balistycznych wstrząsnęła stolicą Ukrainy, gdy ludzie kładli się spać. Obowiązuje „czerwony” alert powietrzny, a władze wzywają mieszkańców do szukania schronienia pod ziemią.

23:28 · 16 lis 2026 · 21,9 tys. wyświetleń

========================================

Nagranie przedstawiające uderzenie rakiet balistycznych w Most Północny

Do 26 pocisków balistycznych w ciągu 40 minut

Według ukraińskich źródeł Rosja wystrzeliła w kierunku Ukrainy do 26 pocisków balistycznych różnych typów w ciągu 40 minut. Podają następujące trafienia:

🔸️ Kijów: 4 pociski, trzy na Moście Północnym i jeden na Moście Południowym
🔸️ Zaporoże: 10 pocisków
🔸️ Pawłograd: 3 pociski
🔸️ Dniepropietrowsk: 4 pociski
🔸️ Smela, obwód czerkaski: 3 pociski KN-23
🔸️ Charków: 2 pociski S-400 na elektrociepłownię

Zdjęcia i materiały filmowe z Mostu Północnego:

Co ciekawe, jeden z raportów twierdzi, że w tym ataku użyto północnokoreańskich rakiet balistycznych. Wydaje się to logiczne, biorąc pod uwagę, że otwory wydają się nieco mniejsze niż te, które wcześniej powstawały w wyniku użycia Iskanderów – ale celność pozostaje niezmiennie wysoka.

Jedno możemy stwierdzić: radzieckie konstrukcje mostowe stały na zupełnie innym poziomie niż te współczesne. Porównajmy kolosalne warstwy stali i betonu na kijowskim moście południowym:

Do tego cienkiego jak patyk i cienkiego nowoczesnego Mostu Krymskiego, który został zburzony:

Jeden z nich zbudowano na potrzeby wojny, drugi w czasach względnego pokoju i samozadowolenia.

Dwie zupełnie różne epoki.

Teraz Putin wylądował w Shenzhen na przełomowym i historycznym szczycie trzech światowych supermocarstw:

Czekamy na wyniki.

=========================

Na koniec, standardowa ankieta:

POLL

The Crimean Bridge’s destruction means:

Russia is finished

Empty PR for Zelensky

Negative trend for Russia

1576 VOTES · 15 HOURS REMAINING

=============================

Francuscy żołnierze z tajną misją na Ukrainie. Oficjalnie przebywają… w Polsce

Francuscy żołnierze z tajną misją na Ukrainie. Oficjalnie przebywają… w Polsce

16.11.2026 nczas./francuscy-zolnierze-z-tajna-misja-na-ukrainie-oficjalnie-przebywaja-w-polsce

armia wojsko żołnierze
NCZAS.INFO | Zdjęcie ilustracyjne. / foto: Unsplash

Francuscy żołnierze od kilku miesięcy działają na Ukrainie w ramach tajnej misji „Wola” (z ukr. „Wolność”), o której rząd w Paryżu nie poinformował parlamentu mimo konstytucyjnego obowiązku – ujawniło w poniedziałek Radio France Internationale (RFI). Misja nie ma charakteru bojowego, lecz szkoleniowy.

RFI, które powołało się na kilka niezależnych źródeł, powiadomiło, że operacja jest prowadzona co najmniej od lata 2026 r. Kieruje nią francuski generał, a uczestniczą w niej niewielkie grupy żołnierzy wysyłanych na Ukrainę na krótkie misje.

Paryż dotychczas oficjalnie nie potwierdził obecności swoich żołnierzy na terytorium Ukrainy. Francuska konstytucja zobowiązuje rząd do informowania parlamentu o wysłaniu sił zbrojnych za granicę najpóźniej trzy dni po rozpoczęciu operacji. W przypadku misji trwających ponad cztery miesiące konieczne jest również uzyskanie zgody parlamentu na jej przedłużenie. Jak ustaliło RFI, parlamentarzyści nie zostali poinformowani o operacji „Wola”.

Przewodniczący senackiej komisji spraw zagranicznych, obrony i sił zbrojnych Cedric Perrin z prawicowej partii Republikanie (LR) powiedział rozgłośni, że zwykła misja wojskowa nie może być wyłączona z tego obowiązku ze względu na tajemnicę wojskową. – Jest to obowiązek konstytucyjny. Prezydent Republiki, gdy tylko wojska zostają zaangażowane, musi poinformować parlament w określonym terminie. Od tego zależy prawidłowe funkcjonowanie demokracji – podkreślił.

Według dziennikarzy RFI do utajnienia operacji wykorzystywana jest oficjalna francuska misja „Gerfaut”. Działający w jej ramach żołnierze z Francji przebywają w Polsce od lutego 2023 r. jako część unijnej misji szkoleniowej EUMAM Ukraine. Jej uczestnicy stacjonują m.in. na poligonie w Wędrzynie w województwie lubuskim, gdzie szkolą ukraińskich podoficerów. Polska jest również krajem tranzytowym dla francuskich wojskowych kierowanych na Ukrainę – napisało RFI.

Rozmówcy stacji uważają, że żołnierze uczestniczący w tajnej operacji mają informować, iż jadą do Polski. Dzięki temu oficjalna misja szkoleniowa jest przykrywką dla ich obecności na Ukrainie. Głównym zadaniem misji „Wola” jest szkolenie ukraińskich żołnierzy i zapewnienie obsługi uzbrojenia przekazanego przez Francję, w tym armatohaubic Caesar, samolotów Mirage 2000 i pocisków kierowanych.

RFI przypomniało, że zachodni wojskowi prowadzili wcześniej szkolenia na terytorium Ukrainy, m.in. w ramach brytyjskiej operacji „Orbital” i kanadyjskiej „Unifier”. Po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji na Ukrainę w lutym 2022 r. zachodni instruktorzy zostali wycofani z tego państwa.

Publikację RFI potwierdziło agencji AFP anonimowe źródło posiadające dostęp do informacji o misji na Ukrainie. „Francuscy instruktorzy wspierający Ukrainę działają rotacyjnie we Francji, w Polsce, a sporadycznie także na Ukrainie. To fakt. Nie ma mowy [?? tj. cichutko ma być? md] o angażowaniu się w działania bojowe” – zacytowała AFP swoje źródło.

Czy Kijów planuje operację typu false flag…

Czy Kijów planuje operację typu false flag,…

…, aby storpedować negocjacje pokojowe?

Według doniesień, Ukraina planuje wysłać przechwycone rosyjskie drony nad terytoria krajów europejskich, by następnie wykorzystać te ‚rosyjskie ataki na Europę’ jako pretekst do zerwania negocjacji.

Europejscy politycy, którzy i tak nie są zainteresowani rozmowami pokojowymi, prawdopodobnie zostali już o tym poinformowani. Zanim przejdziemy do omawiania tych doniesień, przyjrzyjmy się, czy w trakcie wojny na Ukrainie dochodziło już do podobnych działań.

Dlaczego Kijów i Bruksela nie chcą negocjacji?

Ani reżim kijowski, ani Unia Europejska i jej kluczowe państwa członkowskie nie są zachwycone faktem, że administracja Trumpa wywiera obecnie presję w kwestii negocjacji dotyczących Ukrainy, oczekując konkretnych działań i rezultatów. Rosja znajduje się bowiem na zwycięskiej pozycji, co oznacza, że Kijów i Bruksela musiałyby pójść na ustępstwa. Tymczasem one wcale tego nie chcą – zamiast tego wciąż utrzymują, że Ukraina dąży do powrotu do granic z 1991 roku, a Rosja powinna wypłacić Ukrainie reparacje oraz zwrócić Europie koszty poniesione w związku z wojną.

Jest to jednak całkowicie nierealne, ponieważ Ukraina – mimo wszelkiego wsparcia z Europy – jest de facto wyczerpana. Na froncie armia rosyjska posuwa się naprzód, powoli, lecz nieubłaganie, podczas gdy wszystkie doniesienia strony ukraińskiej i zachodniej z tego lata, mówiące o rzekomych sukcesach militarnych Ukrainy, okazały się jedynie czystą propagandą wojenną.

Infrastruktura na Ukrainie jest tak zniszczona, że w ukraińskich miastach – w tym w stolicy, Kijowie – dostęp do prądu, ogrzewania i wody, jeśli w ogóle istnieje, ograniczony jest do zaledwie kilku godzin dziennie. W tych warunkach – przy braku funkcjonujących łańcuchów chłodniczych – coraz trudniejsze staje się również zaopatrzenie w żywność. Pod względem gospodarczym i finansowym Ukraina jest już wyczerpana i utrzymuje się przy życiu wyłącznie dzięki środkom napływającym z UE.

Mimo to kijowska junta oraz kierownictwo UE chcą kontynuować beznadziejną wojnę z Rosją. Powód jest oczywisty: władze w Kijowie nie przetrwałyby politycznie, gdyby musiały zawrzeć pokój oparty w dużej mierze na rosyjskich żądaniach.

Musiałyby bowiem wytłumaczyć własnemu społeczeństwu, dlaczego nie przystały na rosyjskie warunki już w marcu lub kwietniu 2022 roku – kiedy to były one znacznie łagodniejsze niż obecnie. Po co zatem poświęcono na froncie ponad milion Ukraińców, skoro w efekcie Ukraina ma otrzymać warunki pokojowe znacznie gorsze od tych, które mogła uzyskać w kwietniu 2022 roku?

Kijów po ataku rakietowym

W tej beznadziejnej sytuacji władze w Kijowie nie są zainteresowane pokojem, gdyż w najlepszym razie oznaczałoby to dla nich utratę władzy. Prawdopodobnie musiałyby spędzić resztę życia poza granicami Ukrainy, obawiając się o własne bezpieczeństwo – w kraju bowiem nie zabrakłoby zapewne zrozpaczonych bliskich poległych czy wściekłych żołnierzy, wcielonych do armii wbrew własnej woli, którzy mogliby chcieć zemsty na osobach odpowiedzialnych za ten stan rzeczy.

Również przywódcy UE i państw członkowskich mieliby poważne trudności z wyjaśnieniem swoim obywatelom, dlaczego zawierają pokój z Rosją, nie wygrywając przy tym wojny. W końcu europejscy politycy poświęcili dobrobyt własnych społeczeństw na rzecz walki z Rosją.

Wygląda na to, że USA i Rosja zmierzają do porozumienia w sprawie głównych założeń nowego ładu pokojowego w Europie – czemu jednak UE (podobnie jak Kijów) z wyżej wymienionych powodów obecnie się sprzeciwia. Co zatem mogą zrobić UE i Kijów, aby jeszcze bardziej odwlec zawarcie niekorzystnego dla nich pokoju i kontynuować wojnę Odpowiedź jest banalna – i wygląda na to, że jest już przygotowywana.

Operacje typu ‚fałszywa flaga’ (false flag)

W trakcie wojny na Ukrainie miało miejsce wiele operacji typu false flag inscenizowanych przez Kijów za każdym razem, gdy potrzebne były negatywne doniesienia na temat Rosji. Najbardziej znanym przykładem jest rzekoma masakra w Buczy, do której doszło dokładnie w momencie, gdy Ukraina i Rosja porozumiały się już w znacznej mierze w kwestii pokoju podczas negocjacji w Turcji.

W sprawie Buczy do dziś nie opublikowano listy nazwisk rzekomych ofiar, natomiast wobec Kijowa pojawia się wiele pytań. Jednym z nich jest to, dlaczego na pomniku upamiętniającym rzekome ofiary z Buczy widnieją nazwiska wielu ukraińskich neonazistów, którzy nigdy w Buczy nie byli, lecz zginęli na froncie.

Kramatorsk po ukraińskiej operacji false flag

Ponieważ wydarzenia w Buczy najwyraźniej nie wystarczyły, pięć dni po ‚odkryciu’ ciał na ulicach tego miasta poinformowano o ataku rakietowym na stację kolejową w kontrolowanym przez Ukrainę Kramatorsku w Donbasie, w wyniku którego zginęło co najmniej 30 osób.

Oczywiście natychmiast oskarżono o to Rosję. Zachodnie agencje informacyjne sfotografowały jednak szczątki rakiety, na których wyraźnie widoczny był numer seryjny. Wskazywał on jednoznacznie, że była to rakieta ukraińska – fakt ten został jednak przez zachodnie media przemilczany.

Kijów przeprowadza operacje typu false flag również w Europie. Bezsporne jest na przykład, że w Grecji i Rumunii odnaleziono drony morskie, które miały atakować tamtejszy ruch statków. Jeden z nich eksplodował nawet w rumuńskim porcie; rząd w Bukareszcie niezwłocznie jednak poinformował, że był to dron ukraiński.

Gdyby stwierdzono, że był to dron rosyjski, oznaczałoby to de facto początek gorącej wojny między Europą a Rosją – któż bowiem domagałby się wówczas niezależnego dochodzenia? W końcu przez niemal pięć lat nikt na Zachodzie nie domagał się niezależnego śledztwa w sprawie Buczy; zamiast tego, tamtejsza operacja typu ‚fałszywa flaga’ przedstawiana jest dziś na Zachodzie jako niepodważalny fakt.

Od lutego 2022 roku Kijów dąży do tego, by NATO – lub przynajmniej Unia Europejska – włączyły się do wojny przeciwko Rosji; nie dziwi zatem, że Kijów nieustannie próbuje osiągnąć ten cel wszelkimi dostępnymi środkami.

Zdarzały się również incydenty, w których Ukraina naprawiała przejęte rosyjskie drony – przechwycone lub takie, które uległy awarii, lecz nie zostały całkowicie zniszczone – a następnie wysyłała je w kierunku Europy. Aby nie rozgniewać europejskich sponsorów, te ‚rosyjskie’ drony nie były załadowane materiałami wybuchowymi; jeśli więc powodowały jakiekolwiek szkody, były one niewielkie – tak jak to miało miejsce na przykład w Rumunii w maju 2026 roku.

We wrześniu 2025 roku Kijów wysłał do Polski cały rój rosyjskich dronów typu Gerbera. Jak poinformował wówczas polski rząd, żaden z nich nie przenosił ładunków wybuchowych. Mimo to mówiono o rosyjskiej prowokacji, choć udział Rosji był całkowicie wykluczony – zasięg dronów Gerbera po prostu nie pozwala im na osiągnięcie terytoriów Polski z obszarów kontrolowanych przez Rosję

To tylko kilka przykładów operacji typu false flag przeprowadzonych przez ukraiński reżim. Stosował je zawsze wtedy, gdy chciał storpedować negocjacje, wywrzeć presję medialną na zachodnich polityków przed ważnymi spotkaniami lub zmusić Unię Europejską – jeśli nie NATO – do bezpośredniego zaangażowania się w wojnę.

Aktualne doniesienia

Na Ukrainie działa dziennikarz i polityk Anatolij Szarij, który nie opowiada się ani po stronie rosyjskiej, ani ukraińskiej. Jest krytykiem Majdanu i jego konsekwencji, przez co musiał opuścić Ukrainę już wiele lat temu. Obecnie mieszka prawdopodobnie w Hiszpanii, skąd prowadzi swoje kanały informacyjne – sam tylko na Telegramie ma ponad 1,7 miliona obserwujących, publikując treści zarówno w języku rosyjskim, jak i ukraińskim.

Szarij uchodzi za osobę dobrze poinformowaną i posiadającą szerokie kontakty. Jest postrzegany jako postać neutralna: z pewnością nie jest prorosyjski, ale jednocześnie aktywnie krytykuje władze w Kijowie. Dzięki temu jego publikacje cieszą się wiarygodnością po obu stronach konfliktu. Co więcej, wiele z tego, o czym informował w ostatnich latach, znalazło później potwierdzenie w rzeczywistości. Kilka dni temu Szarij opublikował następujący krótki wpis:

„Dlaczego pewne kijowskie struktury zaczęły gromadzić i naprawiać rosyjskie drony, które nie zostały całkowicie zniszczone? I jakie nieprzyjemności mogą w niedalekiej przyszłości grozić krajom sąsiednim?”

W kontekście obecnych negocjacji przypomina mi to rozmowy rosyjsko-ukraińskie z marca 2022 roku oraz późniejszą ‚szopkę’ wokół Buczy, która rozpoczęła się 3 kwietnia 2022 roku. Tyle że tym razem Ukraińcy – prawdopodobnie za wiedzą i przyzwoleniem Europejczyków – mogliby przeprowadzić w Europie operację typu false flag z użyciem rosyjskich dronów, aby storpedować trwające negocjacje.

Nie można tego wykluczyć, choć mam wątpliwości, czy posunęliby się aż tak daleko. Z drugiej jednak strony, jeśli chodzi o to, jak daleko Kijów i Bruksela są w stanie się posunąć, to byliśmy już w ostatnich latach świadkami kilku nieprzyjemnych niespodzianek.

anti-spiegel.ru/plant-kiew-eine-false-flag-operation-um-die-friedensverhandlungen-zu-sabotieren

Napisał: Thomas Röper

Opracował: Zygmunt Białas

Cztery lata od Przewodowa

Cztery lata od Przewodowa

„Jestem przekonany, że sojusz ukraińsko-polski będzie kształtował nowy ład gospodarczy i bezpieczeństwa w Europie. To nowy europejski napęd, a jego energia będzie poruszać Europę do przodu” – tak z okazji Święta Niepodległości poklepał Polskę po plecach ukraiński minister spraw zagranicznych. Andrij Sybiha.

Jak przy okazji wielkopańsko wyjaśnił, między Polską a Ukrainą nie ma już żadnego kryzysu, ani punktów spornych, bo przecież wszystko samo przez się rozwiązuje „nasz strategiczny sojusz”.

Tymczasem po czterech latach od śmierci Bogdana Ciupka i Bogusława Wosia, zabitych w wyniku wybuchu ukraińskiego pocisku, śledztwo w tej sprawie wciąż jest sabotowane przez Kijów.

Schemat ukraińskiej przewagi

Nawet prokuratura i policja III RP przyznają, że w relacjach polsko-ukraińskich powiększa się czarna dziura, w którą wpadają wszystkie polskie wnioski o pomoc prawną w sprawie Przewodowa. Tragedia sprzed czterech lat podzieliła zatem poniekąd los Rzezi Wołyńskiej, o której władze w Kijowie sądzą, że jeśli nie pozwolą ekshumować ofiar, to tak, jakby jej nie było. W rozumieniu władz w Kijowie „strategiczne partnerstwo” sprowadzać się ma zatem do tego, że Polacy przymykają oczy, a Ukraińcy dostają to czego chcą nie reagując na oczekiwania strony polskiej. Kolejne momenty kryzysowe w tak ukształtowanych relacjach przechodzą wg takiego samego schematu: kolejny gest kijowskiej arogancji, przeważnie o podłożu banderowskim – polskie oburzenie – brak reakcji ukraińskiej – akcja PR-owa w Polsce na melodię „biedni Ukraińcy walczą za nas, a i w Polsce jest im ciężko” – kolejne żądania ukraińskie zaspokajane przez Warszawę.

Taki schemat zastosowano przy kolejnych banderowskich ekscesach, jak nadawanie nazistowskich patronów ukraińskim jednostkom wojskowym, ogłoszenie w obwodzie lwowskim roku 2027 rokiem Szuchewycza i UPA, a także w sprawie Przewodowa, której Kijów kłamał, kłamie i będzie kłamał, na przemian z obrażonym milczeniem. 

A przecież to oni nas potrzebują…

Co gorsza, każde otarcie się Wołodymyra Zełeńskiego o Donalda Tuska (tak jak wcześniej o Mateusza Morawieckiego i Andrzeja Dudę) kończy się dla polskiego budżetu kolejnymi milionowymi obciążeniami, zwłaszcza jeśli w pobliżu czuwają Friedrich Merz i Ursula von der Leyen. Minister Sybiha klepie nas po plecach, bo ein guter Pole Tusk skwapliwe poparcie III RP dla niemieckiego ultimatum w sprawie europejskiego haraczu dla Kijowa, wbrew stanowisku Słowacji, Czech i Węgier. O żadnym strategicznym partnerstwie nie może zatem być mowy, gdy sparaliżowane rozkazami z Londynu, Berlina i Brukseli władze polskie zajmują podrzędną pozycję wobec Kijowskiej buty i roszczeniowości.

Ofiary z Przewodowa nie znajdą sprawiedliwości, a ich rodziny godziwych odszkodowań od Ukrainy dopóki ta nierówność stosunków nie zostanie zlikwidowana. A to dałoby się osiągnąć bardzo prosto przy polskiej władzy w Polsce. W końcu to reżim kijowski potrzebuje Polski, a nie odwrotnie, a ponadto dni Ukrainy w obecnym kształcie są już policzone, a więc to my im powinniśmy stawiać warunki i żądania, a nie odwrotnie.

Także żądania w imieniu bliskich ofiar z Przewodowa.

Konrad Rękas

Polski nacjonalizm, ukraiński animalizm

Polski nacjonalizm, ukraiński animalizm

wbrewcenzurze.pl/polski-nacjonalizm-ukrainski-animalizm

Czym różnił się przedwojenne nacjonalizmy – polski i ukraiński? Czemu rzeź wołyńska nie była przypadkiem, lecz konsekwencją pewnego myślenia (widocznego szczególnie w pisarstwie Dmytro Doncowa czy „Dekalogu OUN”) – i czemu ojcowie-założyciele OUN skończyli jako zbrodniarze, a przywódca ONR Jan Mosdorf pomagając Żydom w Auschwitz? 

Próbuję dokonać krótkiej analizy porównawczej, polemicznie odnoszącej się do tych wszystkich absolutyzujących rzekome zło polskiego nacjonalizmu i zarazem relatywizujących banderyzm.

UKRAIŃCY JAKO ODRĘBNA RASA

Dmytro Doncow, główny ideolog ukraińskiego nacjonalizmu (w obawie przed wydaleniem z Polski nie wstąpił do OUN) doprowadził do przetłumaczenia na język ukraiński „Mein Kampf” Adolfa Hitlera. Jednocześnie jego koncepcje były jeszcze skrajniejsze niż te, które propagował wódz III Rzeszy – czy też bardziej partykularne. 

Ukraińcy to odrębna rasa – twierdził Doncow (Hitler nie pisał tak o Niemcach). Inspirował się Alfredem Rosenbergiem (zresztą, jedyną osobą z przywództwa nazistowskich Niemiec, która sprzyjała Ukraińcom) – powielał pseudonaukowe koncepcje antropologiczne, dowodzące szczególnego kształtu twarzoczaszki Ukraińców.

 POZYTYWISTYCZNE ŹRÓDŁA, CHRZEŚCIJAŃSKA ETYKA

Polski ruch narodowy wywodził się z pozytywizmu, krytycznie podchodził do idei „Polski – Chrystusa narodów”, postulował modernizację, samoorganizację narodu, nie umierania, lecz pracy dla Polski.

Jednocześnie polscy nacjonaliści opierali się o koncepcje chrześcijańskie – postulat „egoizmu narodowego” przekształcali tak, by był zgodny z etyką. 

Szczególnie ciekawa była w tym kontekście twórczość Jana Mosdorfa, odwołującego się do świętego Tomasza z Akwinu, rozróżniającego pracę jako czynność wytwórczą i jako czynność twórczą.

DARWINIZM SPOŁECZNY I WOLA MOCY 

Karol Darwin dowodził nie tyle, że przetrwają najsilniejsi, co że przetrwają najlepiej przystosowani. 

Doncow zreinterpretował i przeniósł jego koncepcje na grunt teorii relacji między narodami. Ten kto jest silniejszy, ma rację, ten kto zniszczy wroga, ten ma po swojej stronie wartości – głosił.

Fascynował się myślicielami bliskimi faszyzmowi, jak Georges Sorel, z jego wizjami apokalipsy, afirmacją tworzenia opowieści, w które ludzie uwierzą i które popchną ich do działania. Odwoływał się do nietzscheańskiej „woli mocy”, „Élan vital” Henriego Bergsona, czyli stawiania w centrum wszechświata pędu, aktywności, czynu. 

Bije w oczy całkowita odmienność duchowych korzeni Doncowa w porównaniu do ojców-założycieli polskiego ruchu nardowego.

Jeśli dołożymy do tego materializm – pozostałość marksistowskich fascynacji młodego Doncowa, mamy „przepis na zbrodnię”.

DWA NACJONALIZMY – DWA ANTYSEMITYZMY 

Polski nacjonalizm nigdy nie był rasistowski. 

Źródła antyżydowskich poglądów Romana Dmowskiego należy szukać zupełnie gdzie indziej. Twórca polskiego nacjonalizmu uważał, że polska szlachta była przychylna Żydom, ponieważ ich rola w społeczeństwie tamowała rozwój mieszczaństwa, uznawanego przez szlachtę za konkurencję. Jego krytyczne podejście do roli Żydów wynikało z przypisywanej im roli w zbiorowości.

Abstrahując od tego czy ktoś zgadza się z analizą Dmowskiego, jego twórczość nie miała nic wspólnego z rasistowskimi koncepcjami bliskimi Doncowowi i OUN. Zresztą, rasizmu nie pochwał też żaden z bardziej skrajnych przedstawicieli polskiego ruchu narodowego.

Działacze OUN wyznawali etniczną koncepcję narodu – według nich dziecko ze związku Ukraińca i przedstawicielki innego narodu nie jest Ukraińcem.

KRYTYCZNA ANALIZA DZIEDZICTWA A TWORZENIE NARODU NA NOWO

Czynnikiem sprzyjającym brutalizmowi jest brak oparcia w tradycji, hamulca związanego z określoną lokalną obyczajowością i kulturą. 

Doncow polemizował z Fryderykiem Engelsem, będąc jeszcze bliski marksizmowi. Engels wyróżniał narody, które mają prawo do samostanowienia z uwagi na tradycję państwową i polityczną- Polakom przyznawał takie prawo, Ukraińcom nie. Doncow uznał, że nawet jak tradycji nie ma to przecież można ją stworzyć. 

Ukraińscy nacjonaliści tworzyli naród ex nihilo, odnosząc się do wyobrażonej i zreinterpretowanej historii, nakazującej choćby widzieć korzenie Ukrainy w Rusi kijowskiej. To tym zastępowanie zakorzenienia w tradycji wyobrażeniami i konstruktami.

Jeśli można w tym aspekcie dostrzec jakąkolwiek analogię z którymkolwiek z odłamów polskiego nacjonalizmu to jedynie z pogańskim nacjonalizmem Jana Stachniuka. Ten ostatni, w poszukiwaniu wzorców cofał się do wyobrażonego świata sprzed tysięcy lat, rzeczywistości przedchrześcijańskiej.

Pokój bez „szarych stref” – czy w ogóle nastąpi, zależy nie od chęci, ale od interesów

„Wieczny pokój” Putina i pytanie, kogo na niego stać

Dirk Ellerbrock apolut/putins-ewiger-frieden-und-die-frage-wer-ihn-sich-leisten-kann

Pokój bez „szarych stref” – czy w ogóle nastąpi, zależy nie od chęci, ale od interesów.

Podczas spotkania z amerykańskimi wysłannikami Steve’em Witkoffem i Jaredem Kushnerem na Kremlu, Władimir Putin oświadczył, że Rosja pragnie pokoju na Ukrainie, który będzie trwał „wiecznie”, bez żadnych „szarych stref”. Brzmi to jak deklaracja intencji i jest interpretowane w ten sposób: tu pragnienie pokoju, tam jego przeciwieństwo. Jednak kwestia pragnienia jest błędnie sformułowana. Życzenia nic nie kosztują. Pokój natomiast redystrybuuje koszty i korzyści, a zatem ten podział decyduje, kto go chce i kogo na niego stać.

Ci, którzy mogą sobie pozwolić na pokój

Najbardziej dokładny obraz można dostrzec w przypadku największego niemieckiego producenta broni, ponieważ jest on zobowiązany do publikowania swoich danych. Rheinmetall zgłosił „zaległości” w wysokości 78,0 mld euro na dzień 30 września 2026 r., w porównaniu z 56,7 mld euro w roku poprzednim. Termin ten odnosi się tutaj do sumy stałych zamówień i przewidywanych zamówień z istniejących umów ramowych. Umowa ramowa określa ceny i maksymalne ilości, ale zamówienia są składane dopiero później, partia po partii. Według raportu kwartalnego, same stałe zamówienia wyniosły 54,3 mld euro, w porównaniu z 32,7 mld euro rok wcześniej. Znaczna część tych zamówień składa się zatem z zamówień, które nie zostały jeszcze złożone. 2026 11 05 Komunikat prasowy Rheinmetall Raport kwartalny III kw. +2

W tym tkwi sedno sprawy. Istniejące kontrakty nie znikają po prostu z dnia na dzień wraz z zawieszeniem broni. Jednak uruchomienie umów ramowych jest decyzją polityczną, a budżety obronne, z których jest finansowane, mają uzasadnienie: zagrożenie. Państwa członkowskie NATO zobowiązały się do inwestowania pięciu procent swojej produkcji gospodarczej do 2035 roku, z czego 3,5 procent przeznaczone jest na obronę, a 1,5 procent na sektory związane z bezpieczeństwem. Rząd niemiecki planuje zwiększyć budżet obronny z około 83 miliardów euro w 2026 roku do 153 miliardów euro w 2029 roku. Niemiecki Instytut Ekonomiczny oblicza, że ​​do 2028 roku dwie trzecie wydatków na obronność będzie finansowane z pożyczek zwolnionych z hamulca zadłużenia. Ten zapis konstytucyjny zazwyczaj ogranicza nowe pożyczki federalne. Ci, którzy zainwestowali miliardy w moce produkcyjne, planują zatem z politycznie uwarunkowaną trajektorią wzrostu. „Wieczny” pokój nie zniweczyłby od razu tego trendu, ale pozbawiłby go uzasadnienia, a pozycja budżetowa, która traci swoje uzasadnienie, prędzej czy później staje się kartą przetargową. Przemówienie federalnego ministra obrony, Borisa Pistoriusa, +2

Nie jest to kwestia charakteru, lecz raczej pozycji w procesie tworzenia wartości. Firma, która dostosowała swoją produkcję, łańcuchy dostaw i kredyt do gwałtownie rosnącej krzywej budżetowej, nie może uciec od tej krzywej: ci, którzy nie dotrzymują umów ramowych i nie zwiększają mocy produkcyjnych, tracą zamówienia, kapitał, a ostatecznie swoją pozycję rynkową. Dla takiego kapitału konfrontacja nie jest opcją, lecz fundamentalną zasadą biznesową. To, kto zajmuje daną pozycję, nie ma znaczenia; są one wymienne.

Ci, których brakowało przy stole

Znamienne jest również to, kto nie był przy stole negocjacyjnym w Abu Zabi. Obraz jest jednak bardziej adekwatny niż sugeruje formuła „Waszyngton negocjuje, Europa jest informowana później”. W mieście zebrali się przedstawiciele Ukrainy, USA, UE, NATO, Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec i Włoch. Europejczycy początkowo spotkali się z zespołem ukraińskim i byli obecni jedynie jako obserwatorzy. Przy samym stole negocjacyjnym zasiedli jedynie Rosja, Ukraina i USA, a Moskwa wyraźnie zażądała wykluczenia Europejczyków z rozmów. (tagesspiegel jam-news)

Ci, którzy są nieobecni, nie tylko zostali wykluczeni, ale po części sami sobie tę sytuację sprowadzili. Putin twierdzi, że Europa zerwała dialog. Nie trzeba w to wierzyć, by dostrzec, że europejskie elity oparły swoją legitymację, priorytety budżetowe i lojalność wobec sojuszników na nieustannej konfrontacji. Pokój wymagałby od nich rozliczenia się z kwestii cen energii, deindustrializacji i zadłużenia. Dlatego Europa nalega na rozmieszczenie własnych wojsk na Ukrainie po zawarciu porozumienia pokojowego. Putin wyjaśnił w wywiadzie, że Moskwa potraktowałaby takie wojska jako „uzasadniony cel”, a przybycie europejskich żołnierzy ponownie rozpaliłoby walki. Żądanie to stawia zatem warunek, o którym wiadomo, że jest nie do przyjęcia dla przeciwnika. Służy ono nie tyle bezpieczeństwu Ukrainy, co zapobieżeniu porozumieniu, które zmusiłoby europejskie rządy do poniesienia odpowiedzialności.

Druga strona równania

Każdy, kto argumentuje w ten sposób, musi stosować te same standardy do strony rosyjskiej. Putinowska formuła „wiecznego pokoju bez szarej strefy” nie jest deklaracją zasad, lecz deklaracją własnego interesu. „Szara strefa” to obszar o niejasnym statusie: ani jednoznacznie rosyjski, ani jednoznacznie ukraiński, ewentualnie zabezpieczony zagranicznymi wojskami lub gwarancjami. Według Putina Moskwa i Kijów rozumieją ten termin inaczej i to właśnie tutaj rodzą się spory, które mogą podważyć jakiekolwiek porozumienie. Dla Rosji granica państwowa jest jedyną linią podziału z Ukrainą.

Jest to logiczne i jednocześnie konsekwentne. „Wieczność” nie odnosi się tu do trwania, lecz do mocy definiowania: Ten, kto ustala warunki, na jakich pokój jest uważany za trwały, określa również, co stanowi naruszenie. Rozmieszczenie wojsk byłoby naruszeniem, a granica kontrolowana przez Rosję nie. Rosja przygotowała już dokument stanowiska w sprawie przyszłej architektury bezpieczeństwa w regionie euroazjatyckim, co minister spraw zagranicznych Rosji Ławrow ogłosił przed rozmowami w Abu Zabi. Zatem Moskwa również pragnie porządku, który trwale zabezpiecza jej interesy. Jest to uzasadnione, ale jest to polityka interesu własnego, a nie ideał pokoju. Spór o „szare strefy” jest zatem prawdziwym źródłem konfliktu: obie strony chcą pokoju, ale każda z nich chce go tylko pod warunkami, które ugruntują jej własną pozycję .

Małe znaki

O tym, że coś jednak zaczęło się rozwijać, świadczą dwa drobne incydenty. Po pierwszym dniu negocjacji w Abu Zabi media donosiły, że Rosja i Ukraina zgodziły się na wymianę jeńców wojennych na dużą skalę, choć początkowo brakowało oficjalnego potwierdzenia. Putin zaproponował utworzenie misji humanitarnej wokół Konstantynówki w obwodzie donieckim, przez którą ewakuowano by 400–500 cywilów, którzy tam pozostali. Jako wzór podał misję wokół Aleszek w obwodzie chersońskim, w której Rosja i Ukraina zasadniczo współpracowały. Stwierdził, że miasto znajduje się pod kontrolą Rosji, że Rosja potrzebuje pięciu dni na rozminowanie i że jeśli Kijów uważa, że ​​kontroluje miasto, powinien zadbać o własne bezpieczeństwo. Ta relacja pochodzi jednak od strony rosyjskiej, a sama kwestia kontroli jest sporna. (stuttgarter-zeitung)

Takie wydarzenia są drobne, ale wymowne. Współpraca odnosi sukces tam, gdzie koszty alternatywy są natychmiastowe i widoczne: w przypadku więźniów, cywilów w zniszczonym mieście. Na poziomie wielkiej strategii, gdzie stawką są budżety, sojusze i architektura bezpieczeństwa, współpraca nie materializuje się. Jest to zgodne z obserwacją, że pragnienie pokoju jest najsłabsze tam, gdzie jego kontynuacja jest najbardziej zagrożona.

Gdzie równanie się odwraca

Pokój jest ostatecznie kalkulacją. Staje się możliwy, gdy koszty wojny przewyższają korzyści, przynajmniej dla tych, którzy ją podejmują. W Waszyngtonie ta kalkulacja zdaje się być rozpoczęta, czy z przekonania, czy z kalkulacji – nie sposób stwierdzić z zewnątrz. W Moskwie sprawy toczą się według własnych standardów.

Ukraińcy płacą cenę wojny swoim życiem, a Europejczycy swoimi podatkami. Ci, którzy na tym czerpią zyski lub których władza polityczna z tego wynika, nie mają powodu, by porzucać ten „biznes”. Zatem „wieczny” pokój pozostaje formułą, której wartość zależy od tego, kto ją wypowiada i kogo na nią stać.

+++

źródła

  1. RT DE: „Putin: Rosja chce „wiecznego” pokoju na Ukrainie”, 12 listopada 2026 r. (fragment tekstu; spotkanie z Witkowem i Kushnerem, „szare strefy”, wojska jako „uzasadniony cel”, Konstantinowka, Aleszki). Nie znalazłem niezależnego źródła wtórnego dotyczącego spotkania z 12 listopada.
  2. Rheinmetall AG: Komunikat prasowy dotyczący pierwszych dziewięciu miesięcy 2026 r., 5 listopada 2026 r., rheinmetall.com
  3. Rheinmetall AG: Raport kwartalny za III kwartał 2026 r. (PDF) (Portfel zamówień: 54 318 mln EUR, Portfel zamówień: 78 012 mln EUR)
  4. Przemówienie federalnego ministra obrony Borisa Pistoriusa na temat budżetu obronnego, bundesregierung.de (cel NATO: 5 procent do 2035 r.; budżet: 83 mld EUR w 2026 r. do 153 mld EUR w 2029 r.)
  5. Hubertus Bardt, Niemiecki Instytut Ekonomiczny: Wyższy próg NATO zostanie osiągnięty – dzięki pożyczkom w wysokości 334 miliardów euro
  6. dpa: Rozmowy o Ukrainie w Abu Zabi: Kijów i Moskwa prowadzą negocjacje , 10 listopada 2026 r. (Ławrow o dokumencie stanowiska)
  7. Tagesspiegel: Negocjacje w Abu Zabi, przedstawiciele UE tylko jako widzowie
  8. JAM News: Rozmowy Ukraina-Rosja wznowione w Abu Zabi po dziewięciomiesięcznej przerwie (rosyjskie żądanie wykluczenia Europejczyków)
  9. Stuttgarter Zeitung / dpa: Media: Ukraina i Rosja doszły do ​​porozumienia w sprawie wymiany więźniów

Członkostwo Ukrainy w NATO jest dla Rosji nie do przyjęcia pod żadnymi warunkami

Członkostwo Ukrainy w NATO

jest dla Rosji nie do przyjęcia

pod żadnymi warunkami

Andrzej Korybko 15 XI 2026 r. korybko/ukraines-membership-in-nato-is-unacceptable

Putin jest gotów pójść na kompromis z NATO i Ukrainą, aby zabezpieczyć interesy bezpieczeństwa Rosji. Jednak właśnie dlatego, że te interesy były powodem, dla którego w ogóle zezwolił na przeprowadzenie operacji specjalnej, nie może z nich zrezygnować na rzecz pozostałej części Donbasu.

Zełenski twierdził, że „Amerykanie zadali pytanie: 'Co jeśli Ukraina przystąpi do NATO? Czy Ukraina wycofa się z Donbasu?’ To był pierwszy raz, kiedy to pytanie padło”. BBC podało, że „Powiedział, że jeśli otrzyma konkretną propozycję zawierającą gwarancje bezpieczeństwa , brak ograniczeń dla ukraińskiej armii i fundusze na odbudowę kraju, podda ją pod referendum”. Stany Zjednoczone nie potwierdziły, że przedstawiły ten pomysł, ale nawet jeśli tak było, niezależnie od jego intencji, jest on dla Rosji nie do przyjęcia pod żadnym warunkiem.

Putin powiedział wysłannikom Trumpa, Steve’owi Witkoffowi i Jaredowi Kushnerowi, podczas ich ostatniego spotkania w zeszłym tygodniu, że chce całkowicie rozwiązać konflikt na Ukrainie , usuwając jego pierwotne przyczyny. Dotyczy to również dalszej ekspansji NATO na wschód. Oświadczył również, że obecność obcych wojsk na Ukrainie, niezależnie od okoliczności, doprowadziłaby do wznowienia konfliktu. Jako członek NATO, Ukraina gościłaby siły sojusznicze i mogłaby wciągnąć blok w gorącą wojnę z Rosją, co czyni ten scenariusz dla niego nie do przyjęcia.

Powiedział im również: „Wiemy, że kwestie terytorialne są różnie rozumiane po obu stronach. Dla nas ważniejsi są ludzie, którzy tam mieszkają, ich tradycje, kultura i prawo do życia według własnych zasad i zgodnie z tradycyjnymi wartościami”. To dowodzi, że kwestie terytorialne nie są sednem konfliktu i sugeruje, że Putin jest skłonny pójść na kompromis w tej sprawie, być może powołując się na tę lukę prawną , o ile interesy bezpieczeństwa Rosji są zagwarantowane.

Członkostwo Ukrainy w NATO, z domniemanym przyjęciem sił NATO i „braku ograniczeń dla ukraińskiej armii” w zamian za jedną czwartą do jednej dziesiątej Donbasu, nad którym Kijów nadal sprawuje kontrolę, byłoby samo w sobie niekorzystne dla Rosji, zwłaszcza jeśli nie otrzyma ona niczego innego w zamian. Taki wynik oznaczałby rekonceptualizację całego konfliktu jako konfliktu terytorialnego, co jest sprzeczne ze słynnym oświadczeniem Putina z pierwszego dnia, w którym szczegółowo omówiono podstawowe przyczyny bezpieczeństwa związane z ekspansjonizmem NATO.

Zagroziłoby to również białoruskiemu sojusznikowi Rosji, ponieważ w tym scenariuszu NATO otoczyłoby go z trzech stron po formalnej ekspansji na Ukrainę. Białorusko-ukraińskie starcia graniczne wywołane przez Kijów mogłyby zatem doprowadzić do ostrej wojny między NATO a Rosją ze względu na wzajemne zobowiązania obronne wobec Kijowa i Mińska. Rosja nie mogłaby się wycofać w takim przypadku, w przeciwnym razie zdyskredytowałaby się, a NATO rozszerzyłoby się na granicę białorusko-rosyjską, gdyby Mińsk upadł, co jest przewidywane w przypadku, gdyby NATO zostało wystawione na próbę.

Podobnie NATO również nie mogłoby się wycofać, bo inaczej również zdyskredytowałoby się po wznowieniu konfliktu na Ukrainie, gdyby blok nie zaatakował bezpośrednio Rosji za atak na państwo, które wówczas byłoby jego formalnym członkiem. Oficjalna ekspansja na Ukrainę mogłaby więc również postawić NATO w przyszłym dylemacie. Nie leży to zatem w obiektywnych interesach żadnej ze stron, a jedynie w subiektywnych interesach Ukrainy, tak jak postrzega je Zełenski, opartych na błędnym założeniu, że Rosja wycofałaby się w takim scenariuszu.

„ Doniesienia o ponownym potwierdzeniu przez Rosję żądań gwarancji bezpieczeństwa z 2021 roku to taktyka negocjacyjna ”, mająca na celu zainspirowanie kreatywnych rozwiązań dyplomatycznych w celu rozwiązania dylematu bezpieczeństwa między NATO a Rosją, spowodowanego ciągłym ekspansjonizmem bloku. Putin jest gotowy pójść na kompromis z NATO i Ukrainą, aby zabezpieczyć interesy bezpieczeństwa Rosji, ale właśnie dlatego, że to właśnie te interesy były powodem, dla którego zezwolił na operację specjalną , nie może ich porzucić dla reszty Donbasu.

Polska nie zwolni Ukrainy z odpowiedzialności za tragiczny incydent w Przewodowie z 2022 r.

Polska nie zwolni Ukrainy z odpowiedzialności za tragiczny incydent w Przewodowie z listopada 2022 r.

Andrzej Korybko korybko/poland-wont-absolve-ukraine-of-responsibility

Prokuratura nie umorzy sprawy, mimo że Ukraina stanowczo odmawia współpracy.

Polskie RMF24 pod koniec października donosiło, że „Ukraińcy całkowicie sparaliżowali śledztwo w sprawie wybuchu rakiety w Przewodowie”, gdzie pocisk z ukraińskiej przestrzeni powietrznej zabił dwóch Polaków w listopadzie 2022 roku. Ukraina zrzuciła winę na Rosję, a Rosja na ukraińską obronę przeciwlotniczą. Według doniesień „ukraińska prokuratura nie odpowiedziała na żadne z wniosków polskich śledczych ani na żadne przypomnienia”. Polska jednak nie zamierza umorzyć sprawy.

Według RMF24, polska prokuratura uważa, że ​​Ukraina rzeczywiście ponosi odpowiedzialność, ale jednocześnie uważa, że ​​był to wypadek. Obecnie Rosja i Polska zgadzają się w bardzo niewielu kwestiach, a ta jest jedną z nich, ale nie oznacza to, że Polska działa pod rosyjskimi wpływami.

Na marginesie, latem wybuchł kryzys polityczny w wyniku gloryfikowania przez Zełenskiego sprawców ludobójstwa wołyńskiego z OUN-UPA na szczeblu państwowym, co spolaryzowało polską opinię publiczną w kwestii Ukrainy.

Polacy nadal wspierali Ukrainę nawet po tragicznym incydencie w Przewodowie w listopadzie 2022 roku, mimo że wówczas było oczywiste, że Ukraina ponosi za to odpowiedzialność, a kłamstwa Zełenskiego o winie Putina były niebezpiecznym fortelem, mającym na celu sprowokowanie gorącej wojny NATO z Rosją. Były prezydent Andrzej Duda potwierdził z opóźnieniem we wrześniu 2025 roku, krótko po odejściu z urzędu, że „od samego początku próbowali wciągnąć wszystkich w wojnę”. Oto kilka informacji na temat incydentu w Przewodowie dla przypomnienia:

* 16 listopada 2022 r.: „ Ukraina próbowała oszukać NATO, by rozpoczęło III wojnę światową po przypadkowym zbombardowaniu Polski ”

* 16 listopada 2022 r.: „ Kijów przeskoczył rekina po tym, jak jego minister spraw zagranicznych zasugerował, że Biden jest rosyjskim propagandzistą ”

* 16 listopada 2022 r.: „ Ukraina zdradziła zaufanie Polski swoją niebezpieczną antyrosyjską teorią spiskową ”

* 16 listopada 2022 r.: „ Pięć najważniejszych konsekwencji przypadkowego zbombardowania Polski przez Ukrainę ”

* 23 listopada 2022 r.: „ Korybko do Rittera: Nowe dowody zmuszają Cię do skorygowania wniosków dotyczących Polski ”

Jak widać, Duda nie przesadzał i z perspektywy czasu lepiej by było, gdyby wtedy skrytykował Zełenskiego, zamiast zatrzymywać dla siebie wspomniane szczere wyznanie. Niemniej jednak ważne jest, że prokuratura nie umorzyła sprawy pomimo uporu Ukrainy, co uwiarygodnia dominującą hipotezę, że to ona była odpowiedzialna za te dwa przypadkowe zgony. Moment publikacji reportażu RMF24 jest również istotny, biorąc pod uwagę napięty kontekst polityczny.

Wracając do tego, o czym wspomniano powyżej, ich dalsze śledztwo w sprawie incydentu w Przewodowie zostało zaplanowane na czwartą rocznicę, przypadającą 15 listopada, co z pewnością nasili antyukraińskie nastroje polityczne wśród Polaków, biorąc pod uwagę ciągłą odmowę Kijowa w sprawie współpracy w śledztwie. Ten wynik jest przewidywalny, więc możliwe, że RMF24 po cichu zamierzało zaognić sytuację, przypominając Polakom o tym wydarzeniu w swoim najnowszym reportażu.

Patrząc w przyszłość, incydent w Przewodowie nie pogorszył wówczas stosunków dwustronnych, pomimo odpowiedzialności Ukrainy za nieszczęśliwą śmierć dwojga Polaków. Jednak formalne przyznanie się do winy, przeprosiny i odszkodowania dla rodzin ofiar mogą być konieczne, aby w pełni znormalizować stosunki w przyszłości. Patriotyczni polscy aktywiści nie odpuszczą Ukrainie, podobnie jak prokuratura, więc Ukraina jedynie utrwala antyukraińskie nastroje polityczne w polskim społeczeństwie, odmawiając wzięcia za nie odpowiedzialności.

Brudna wojna Zachodu z Rosją

Brudna wojna Zachodu z Rosją

Autor: Dirk Ellerbrock apolut/der-schmutzige-krieg-des-westens-gegen-russland

Brudna wojna Zachodu z Rosją | Autor: Dirk Ellerbrock

Artykuł Dirka Ellerbrocka.

We wtorek w Abu Zabi stronę rosyjską reprezentowali nie tylko dyplomaci i generałowie. Według listy uczestników opublikowanej przez Moskwę, obecny był również szef kontrwywiadu FSB, rosyjskiego wywiadu wewnętrznego, oraz inny oficer FSB. Naprzeciwko nich siedzieli przedstawiciele ukraińskich służb. Alexander Mercouris interpretuje to jako chęć Rosji do dyskusji o „brudnej wojnie”, czyli tajnych operacjach, które Moskwa klasyfikuje jako terroryzm. Można to postrzegać jako rosyjską taktykę negocjacyjną. Uderzające jest to, że poziom wojny, który oficjalnie nie istnieje, nagle pojawił się w programie rozmów pokojowych.

To właśnie ten poziom będziemy tu omawiać, nie twierdząc nic ponad to, co da się udowodnić. Ukryta przemoc rzadko sama w sobie generuje dowody. Dlatego każdy, kto chce ją opisać, musi starannie rozróżnić to, co jest znane, co jest relacjonowane, a co jedynie twierdzone.

Co mówią sami sprawcy

Najbardziej wiarygodne informacje pochodzą od samych zaangażowanych. Według własnych relacji, w czerwcu 2025 roku ukraińska Służba Bezpieczeństwa (SBU) zniszczyła lub uszkodziła do 41 rosyjskich samolotów, w tym bombowce strategiczne, podczas operacji „Pajęczyna”. Jej szef, Wasyl Maluk, opisał później w briefingu, że przygotowania trwały około półtora roku, że 117 dronów zostało przetransportowanych w głąb Rosji w nadwoziach ciężarówek, a wyrzutnie wjechały na teren kraju z pomocą przekupionych celników. Nazwał atak na most krymski z użyciem dwóch bomb o masie 1100 kilogramów początkiem „nowej ery”.

To samo dotyczy zabójstwa generała porucznika Kiryłowa w grudniu 2024 roku, za które SBU później wzięła odpowiedzialność. W przypadku zabójstwa generała Moskalika w kwietniu 2025 roku prezydent Zełenski zasugerował odpowiedzialność, a jeden ze sprawców przyznał się do otrzymania pieniędzy od ukraińskich służb.

W sprawie Duginy Zełenski zaprzeczył jakiemukolwiek udziałowi. „New York Times” doniósł w 2022 roku, że amerykańskie agencje wywiadowcze uważają Ukrainę za winną, ale jest to jedynie opinia publiczna, a nie dowód.

Najlepiej udokumentowanym przypadkiem jest Nord Stream. W Hamburgu toczy się proces obywatela Ukrainy Serhija K., byłego oficera. Niemiecka Prokuratura Federalna opiera swoją sprawę na śladach materiałów wybuchowych (HMX i RDX, dwóch wojskowych materiałów wybuchowych) znalezionych na wynajętym jachcie, sfałszowanych paszportach oraz twierdzeniu, że działał „w imieniu ukraińskich władz państwowych”. Drugi podejrzany, Wołodymyr Żurawłow, ma zostać ekstradowany do Niemiec po wyroku chorwackiego sądu z 18 września. Zełenski zaprzecza jakiemukolwiek zaangażowaniu państwa. Warto zauważyć, że niemiecka prokuratura nie zarzuca CIA ani żadnej innej zachodnim służbom wywiadowczym udziału w tym procederze.

O czym donoszą zachodnie gazety

Związek między działaniami Kijowa a Zachodem nie jest wymysłem rosyjskiej propagandy. „The New York Times” donosił w lutym 2024 roku, że CIA wspierała ukraińskie służby wywiadowcze od około 2014 roku. Wyszkoliła jednostkę specjalną pod dowództwem Kyryła Budanowa, a od 2016 roku utworzono dwanaście baz wzdłuż granicy z Rosją, z których kierowano siatkami agentów w obrębie Rosji. Po rosyjskiej inwazji administracja Bidena złagodziła ograniczenia dotyczące wsparcia wywiadowczego dla operacji o charakterze śmiercionośnym.

24 października 2026 roku ukazał się artykuł w magazynie „The Atlantic”. Według dostępnych mi streszczeń, CIA pod przewodnictwem Ratcliffe’a odgrywa „wiodącą” rolę, jej operacje terenowe są „znacznie bardziej agresywne” niż za Bidena, a koordynacja z amerykańskim wywiadem poprawiła zdolność Ukrainy do precyzyjnych ataków wewnątrz Rosji. Tekst ten opiera się na anonimowych źródłach i nie miałem możliwości zapoznania się z oryginalnym tekstem. Warto zwrócić uwagę na dodatek: Trump zagroził zablokowaniem informacji, jeśli Kijów nie zaprzestanie ataków na rosyjskie rafinerie. Jednocześnie, w sierpniu, Waszyngton zwrócił się do Kijowa z prośbą o powstrzymanie się od nalotów na Moskwę podczas wizyty Ratcliffe’a. Kijów zastosował się do tej prośby i wznowił ataki kilka godzin po starcie jego samolotu. Każdy, kto może wysunąć taką prośbę, ma przewagę.

To, co jest jedynie twierdzeniem

Trzeba zachować obiektywizm, nawet jeśli własne sympatie sugerują co innego. Mercouris mówi o ataku na most kolejowy w pobliżu Archangielska, w którym sabotażyści zdetonowali ładunki wybuchowe, gdy przejeżdżał po nim pociąg z paliwem.

Doniesienia mówią co innego. 10 listopada o godzinie 5:10 rano zawalił się fragment mostu nad rzeką Wiled, wykoleił się pociąg towarowy i nie odnotowano żadnych obrażeń. Gubernator nazwał to „incydentem”. Nie ma żadnego twierdzenia o odpowiedzialności, potwierdzonej przyczyny ani informacji o ładunku. Sabotaż to hipoteza rosyjskich grup monitorujących, nic więcej. Podobnie jest w przypadku ataku na ratusz w Crocus w marcu 2024 roku. Państwo Islamskie przyznało się do odpowiedzialności. Rosyjscy śledczy stwierdzili w czerwcu 2025 roku, że akt został przeprowadzony „w interesie ukraińskich władz”, nie przedstawiając żadnych dowodów.

Przypadek Archangielska jest pouczający, ponieważ pokazuje, jak podmiot zaprzeczający dowodom kusi każdą ze stron do zaproponowania alternatyw. Brudna wojna jest tak skonstruowana, że ​​nie da się jej udowodnić.

Dlaczego tajny system ma

To prowadzi mnie do tego, co wydaje mi się ważniejsze niż jakikolwiek pojedynczy incydent. Każdy, kto żąda jedynie dowodów pojedynczych działań, pomija funkcję tajnego poziomu jako całości. Zachód oficjalnie nie prowadzi tej wojny. Dostarcza broń, dzieli się informacjami i zapewnia finansowanie, ale zgodnie z oficjalną linią, nie jest stroną wojującą. Ta linia jest aktualna tylko tak długo, jak długo najniebezpieczniejsze działania mają miejsce w ukryciu. Operacje w Rosji, zabijanie generałów i wysadzanie mostów to właśnie materiał, z którego można budować odstraszanie, presję i siłę przetargową bez konieczności wypowiadania wojny.

To wyjaśnia, dlaczego dowody pozostają skąpe, ale nie stanowi to argumentu przeciwko istnieniu tego poziomu. Tajny charakter operacji nie jest wynikiem porażki śledztwa, ale raczej jego fundamentalnej zasady. Formalnie odpowiedzialność spoczywa na Kijowie, podczas gdy zasoby, śledztwo, a w niektórych przypadkach wskazówki, zapewniają partnerzy. Koszty ponoszą ludzie na Ukrainie, w Rosji, a wkrótce także w Europie. Tworzy to podział pracy, w którym główny ciężar ryzyka spoczywa na najbardziej bezbronnych, podczas gdy poziom ryzyka, jak pisałem w poprzednich tekstach, jest regulowany gdzie indziej.

Dlaczego tę wojnę można kontrolować, zwięźle wyjaśnił Pascal Lottaz w rozmowie z politologiem Stevenem Starrem z Neutrality Studies. Ukraina nie jest członkiem NATO. Dlatego konfliktem tam można zarządzać: można zwiększać jego intensywność, zmniejszać ją, a następnie ponownie zwiększać. Gdyby ta sama wojna toczyła się na terytorium sojusznika, natychmiast obowiązywałby Artykuł 5 Traktatu NATO, klauzula wzajemnej obrony, zgodnie z którą atak na jednego członka jest uznawany za atak na wszystkich. Wtedy wszystko byłoby albo nic. Wojna zastępcza dopuszcza coś pomiędzy, a brudna wojna jest sposobem na wypełnienie tego „pomiędzy”: utrzymuje presję bez formalnego przekroczenia progu otwarcia wojny. Próg ten jest stale przesuwany. Starr podaje, opierając się na raportach, których nie zweryfikowałem, 7000 dronów w marcu i od 900 do ponad 1000 dziennie w październiku. To, czy liczby są dokładne, jest kwestią drugorzędną w stosunku do logiki. Liczy się schemat: każdy krok jest tuż poniżej poziomu, który uniemożliwiłby użycie kontrolera.

Ujawnia to również, jak nie należy interpretować zachowania Waszyngtonu. Starr postrzega fakt, że ataki na rosyjskie rafinerie nasiliły się po tym, jak prezydent Trump publicznie poprosił Zełenskiego o ich zakończenie, jako dowód na to, że CIA „wymknęła się spod kontroli”, i snuje domysły na temat stanu psychicznego prezydenta. Jednak satelity dostarczające dane rozpoznawcze nie należą do CIA, lecz do Narodowego Biura Rozpoznania (National Reconnaissance Office), agencji Departamentu Obrony, a według „New York Timesa” amerykańscy generałowie w Wiesbaden w Hesji są zaangażowani w planowanie celów. Tam, gdzie agencje wywiadowcze, Pentagon i sztaby współpracują ze sobą, nie ma utraty kontroli, a raczej funkcjonujący aparat. Prośba Trumpa sama w sobie jest działaniem w ramach tego aparatu, sygnałem dla wyborców, przeciwników i sojuszników. Nie sposób z zewnątrz ocenić, czy jest ona traktowana poważnie, czy też wpisuje się w ustalone role. Sam Starr posługuje się bardziej trafnym obrazem: Ci, którzy skupiają się na Trumpie, widzą wodę znikającą w odpływie, a nie siłę grawitacji, która ją tam wciąga.

Alastair Crooke, były brytyjski dyplomata i ekspert ds. Bliskiego Wschodu, wspomina o mechanizmie uzupełniającym w rozmowie z Glennem Diesenem. CIA działa w oparciu o tzw. ustalenia prezydenckie (Presidential Findings), czyli prezydenckie zezwolenia na tajne operacje, które kumulują się przez dekady i pozostają ważne, dopóki żaden prezydent ich nie odwoła. Nie jest potrzebny żaden rozkaz; wystarczy, że nikt ich nie odwoła. To opisuje raczej bezwładność niż intencję. To, co donosi „The Atlantic”, w oparciu o dostępne mi streszczenia, tylko częściowo pasuje do tego obrazu: Ratcliffe podporządkowałby się blokadzie informacyjnej, gdyby Trump wyraźnie nakazał. Zatem agencja działa zgodnie z jasnym rozkazem i kontynuuje działalność, dopóki nie zostanie wydany nowy. Nie jest to sprzeczność, lecz opis mechanizmu utrwalającego ugruntowane praktyki. Regulator nie jest jednak jednoręczny. Crooke donosi, że próba ograniczenia zasięgu ukraińskich dronów za pośrednictwem Starlink, satelitarnej sieci internetowej wykorzystywanej przez ukraińskie siły zbrojne do komunikacji, została cofnięta po dwóch dniach. Oba te stwierdzenia pochodzą od Crooke’a i nie zweryfikowałem ich. Jeśli są prawdziwe, regulator jest pociągany z dwóch stron: przez tego, kto chce zmniejszyć prędkość, i przez tego, kto chce ją ponownie zwiększyć.

Jest to zgodne z oceną samej strony zachodniej. Brytyjski sekretarz obrony Streeting podobno w „Financial Times” wezwał do utworzenia dodatkowych kanałów komunikacji z Moskwą, zwłaszcza między personelem wojskowym, aby zapobiec błędnym kalkulacjom. Londyn próbował otworzyć takie kanały, ale spotkał się z odmową. Mercouris interpretuje to jako obawę przed utratą kontroli nad tym, co w Europie nazywa się wojną hybrydową. Taka jest jego interpretacja, a cytowany przez niego artykuł nie zawiera terminów „MI6” ani „wojna hybrydowa”. Niemniej jednak logika jest słuszna: poziomu komunikacji, którego nie da się regulować ze względu na możliwość kontestacji, trudno ograniczyć. Taka jest właśnie cena tajemnicy.

Druga strona również należy do tego obrazu. Rządy zachodnie oskarżają Rosję o sabotaż w Europie, a Moskwa, według Mercouris, rozpoczyna działania odwetowe. Każdy, kto określa to wszystko jako jednostronną agresję Zachodu, pomija fakt, że tajna wojna rozwija swoją własną dynamikę eskalacji. Tam, gdzie działania nie są przypisane, każda strona może przypisać drugiej wszystko, a każdy incydent staje się usprawiedliwieniem dla kolejnego.

Zakończenie

W Abu Zabi to, co przez lata było trzymane w tajemnicy, teraz wychodzi na jaw. Fakt, że Rosjanie wnoszą swój kontrwywiad, to coś więcej niż tylko kwestia tradycji. Pokazuje, że brudna wojna jest dla nich punktem negocjacyjnym i że zbliża się moment, w którym Zachód zdecyduje, czy chce wyraźnie ograniczyć poziom działań wojennych, który oficjalnie zaprzecza.

Ci, którzy czynią tajną wojnę swoją naczelną zasadą, nie mogą już negocjować bez przyznania się do tego. A ci, którzy się do tego przyznają, przestali być stronami konfliktu.

+++

Polexit: Pomysł, którego czas nadszedł?

Polexit: Pomysł, którego czas nadszedł?

14 listopada 2026 r. przez dr. Petera F. Mayera tkp/polexit-eine-idee-deren-zeit-gekommen-ist


W środę 11 listopada zakończyły się dwudniowe trójstronne rozmowy delegacji rosyjskiej i ukraińskiej, w których pośredniczyli specjalni wysłannicy prezydenta Trumpa Steve Witkoff i książę Jared .

Po rozmowach pan Witkoff i książę Jared polecieli do Moskwy, aby spotkać się osobiście. Poinformować prezydenta Putina o osiągniętych rezultatach. Dziwne w tym pospiesznie zorganizowanym spotkaniu było to, że pan Putin miał w Abu Zabi całą delegację, która równie dobrze mogła go poinformować o rozmowach.

Wymiana więźniów, jakiej nikt jeszcze nie widział.

Ogólnie rzecz biorąc, rozmowy nie przyniosły żadnych rezultatów. Pocieszeniem dla nieznaczących mediatorów było uzgodnienie wymiany jeńców między Rosją a Ukrainą, a ponieważ zaangażowani byli Witkoff i Kushner, ta wymiana musiała być czymś wyjątkowym: książę Jared określił ją jako „największe jak dotąd uwolnienie jeńców w ramach działań humanitarnych” w czasie wojny.

No cóż, proszę pana, jak pan sobie życzy! Ponad 80 wcześniejszych wymian więźniów, uzgodnionych telefonicznie lub przez krótkofalówki między Rosjanami a Ukraińcami, blednie w porównaniu z tym historycznym, największym w historii uwolnieniem – przynajmniej w listopadzie 2026 roku.

A tak poważnie, rozmowy w Abu Zabi pokazały aż nadto wyraźnie, jak słaba stała się pozycja Zachodu na Ukrainie i jak rola Europy, nawet w jej własnym sąsiedztwie, stała się niemal bez znaczenia.

Europa jest już tylko utrapieniem. Jeśli nic innego nie wskazuje na to, że Ukraina doszła do kresu wytrzymałości, to widok Wołodymyra Zełenskiego, który walczy ze łzami , stojąc obok księcia Jareda i wygłaszając banały.

Czy Polska będzie nową Ukrainą?

Ponieważ zachodnia strategia walki z Rosją stopniowo wyczerpuje możliwości poświęcenia Ukraińców, a wszelkie próby zjednoczenia NATO w wysiłku wojennym zawiodły, tajemniczy władcy wojny muszą uciec się do „Planu B”. Najwyraźniej postanowili szybko przygotować Polskę do podjęcia walki – jeśli to konieczne, do ostatniego Polaka – dopóki ich fantazja o zniszczeniu Rosji się nie ziści.

W raporcie z zeszłego tygodnia pt. „ Polska i potęga kapitalizmu finansowego ” zobaczyliśmy, jak Polska cudem uniknęła zamachu stanu dokonanego przez grupę proeuropejskich spiskowców pod wodzą premiera Donalda Tuska i prokuratora generalnego Waldemara Żurka . 31 października, podczas gdy prezydent Nawrocki przebywał w Afryce, polecili oni grupie siedmiu sędziów siłowe przejęcie kontroli nad polskim Trybunałem Konstytucyjnym.

Gdyby zamach stanu się powiódł, zmarginalizowałby suwerenne skrzydło polskiej klasy politycznej i wyeliminował opór wobec globalistycznej kontroli nad krajem, który dziś stanowi najsilniejszą siłę militarną w UE. Dokładny charakter działań Trybunału Konstytucyjnego utrudniających realizację globalistycznej agendy w Polsce stał się jasny w październiku 2021 roku.

Prawo krajowe ma pierwszeństwo przed „wartościami i normami” UE…

W lipcu 2020 roku szefowie państw i rządów UE uzgodnili pakiet w wysokości 750 miliardów euro na sfinansowanie odbudowy gospodarczej Europy po skutkach działań zaradczych wywołanych pandemią COVID-19. Udział Polski w tym pakiecie wyniósł około 36 miliardów euro. Jednak w październiku 2021 roku eurokraci zablokowali wypłatę tych środków Polsce, rozgniewani oficjalnym potwierdzeniem polskiej suwerenności przez Trybunał Konstytucyjny.

Po kilku orzeczeniach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości potępiających działania polskich władz, Trybunał Konstytucyjny potwierdził nadrzędność konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nad prawem Unii Europejskiej. Sprzeciwił się wręcz wprowadzeniu unijnego „mechanizmu warunkowości”, który miałby zapewnić, że kraje otrzymujące fundusze UE przestrzegają „wartości i norm” Unii Europejskiej oraz że UE dysponuje „instrumentami” umożliwiającymi wstrzymanie takiego finansowania w przypadku, gdyby którekolwiek zbuntowane państwo członkowskie odstąpiło od tych zasad.

Tradycyjnie „wartości i normy” UE obejmowały narzucanie nieograniczonej imigracji i nonsensów LGBTQ+ każdemu państwu członkowskiemu, ale teraz obejmują one również konfiskatę złota danego kraju, przymusowe włączenie go do strefy euro i mobilizację sił zbrojnych w celu obrony demokracji i wolności przed nieuchronną inwazją hord rosyjskich.

Czy pojawia się nowy kurs?

Problem z próbą zamachu stanu UE w Polsce polega na tym, że jasno pokazała, że ​​najpilniejsze zagrożenie dla niepodległości i suwerenności Polski pochodzi nie z Moskwy, ale z Brukseli. To znacznie zwiększyło poparcie społeczne dla prezydenta Nawrockiego i zwolenników suwerenności w polskich kręgach rządzących. Większość tej grupy żywi równie głęboką nieufność do UE i Ukrainy, co do Rosji.

Gdy ukraiński statek zatonie, podejmą próbę odzyskania historycznych terytoriów Polski na Wołyniu w zachodniej Ukrainie, a być może nawet dawnego austriackiego [sic!! md] miasta Lwów. Według niedawnego oświadczenia Dmitrija Miedwiediewa , wiceprzewodniczącego Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, Polska przygotowuje się do inwazji na Ukrainę i okupacji jej zachodniej części.

Konkretnie, Polska zawiesiła Traktat o Konwencjonalnych Siłach Zbrojnych w Europie, co oznacza, że ​​nie będzie już przestrzegać postanowień traktatu ograniczających liczebność lub rozmieszczenie jej sił zbrojnych. Zamiast walczyć z Rosją, jak chcą UE i NATO, Polska może wkrótce walczyć z resztkami ukraińskich sił zbrojnych.

Wrogowie mogą stać się przyjaciółmi.

Kreml raczej nie zgłosi sprzeciwu, a Polska mogłaby znaleźć w Rosji chętnego i chętnego do współpracy partnera w kształtowaniu nowej architektury bezpieczeństwa w regionie. Z dzisiejszej perspektywy może się to wydawać mało prawdopodobne. Jednak rosyjska dyplomacja przezwyciężyła głęboką nieufność, jaka istniała między Rosją a Chinami, a także między Rosją a Iranem.

Na swój sposób przyjęli maksymę Abrahama Lincolna , że ​​najlepszym sposobem na zniszczenie wroga jest uczynienie z niego przyjaciela. W niedalekiej przyszłości Rosja i Polska mogą stanąć przed wspólnym wyzwaniem na zachodniej Ukrainie, co zapewni obu stronom ważny temat do dialogu i współpracy. Jeśli tak się stanie, na Zachodzie będzie o wiele więcej ludzi, którzy będą płakać razem z Wołodymyrem Zełenskim.

Podobno ujawniono rosyjskie warunki pokojowe. A skąd te drony do ataku na Sankt Petersburg??

Podobno ujawniono rosyjskie warunki pokojowe, a Ukraina ponownie wykorzystuje przestrzeń powietrzną Bałtyku do ataku na Sankt Petersburg

Symplicjusz simplicius/russian-peace-terms-reportedly-revealed

Po trójstronnym spotkaniu przedstawicieli Ukrainy, Rosji i USA, ekipa Kushnera-Witkoffa udała się do Moskwy, aby przekazać swoje wiadomości bezpośrednio Putinowi.

Jednym z najciekawszych rewelacji tego spotkania są rzekome żądania Rosji dotyczące nowej „europejskiej architektury bezpieczeństwa”, która miałaby zresetować stosunki Rosji z Zachodem i zakończyć wojnę na Ukrainie. Według „BILD” i innych źródeł plotek, rosyjskie żądania całkowitego resetu bezpieczeństwa zostały usłyszane po raz pierwszy:

https://www.bild.de/politik/ausland-und-internationales/ukraine-krieg-bild-kennt-einen-geheimen-russischen-friedensvorschlag-6af482e1db4e2fa8f6eb7a55

Podobno obejmują one następujące elementy:

NOWA ARCHITEKTURA BEZPIECZEŃSTWA?

„Bild” opublikował artykuł, w którym rzekomo wymieniono rosyjskie żądania i propozycje dotyczące restrukturyzacji architektury bezpieczeństwa w Europie.

Według artykułu Rosja domaga się:

* wycofania Finlandii z NATO;
* odmowy przyjęcia baz wojskowych NATO przez Estonię, Łotwę i Litwę;
* rezygnacji Ukrainy z członkostwa w NATO, oddania całego Donbasu Rosji i uznania rosyjskiej kontroli nad pozostałymi terytoriami okupowanymi. Członkostwo w UE jest dopuszczalne;
* demilitaryzacji Odessy i Mikołajowa, które nie mogą być wykorzystywane jako bazy morskie;
* przekształcenia Mołdawii w federację obejmującą Naddniestrze i Gagauzję. Jeśli kraj ten przystąpi do UE, regiony te będą mogły organizować referenda w sprawie niepodległości.

Moskwa z kolei rzekomo jest gotowa zaoferować wycofanie broni jądrowej i pocisków średniego zasięgu z Białorusi, a także wycofanie wojsk rosyjskich z Naddniestrza.


Oficjalnie, oczywiście, nikt nie złożył takich oświadczeń. A lista wydaje się co najmniej… naiwna. Na razie są to więc wyłącznie spekulacje autorów.

================================

Powyższe brzmi rozsądnie , jeśli jest prawdą. Ustępstwa Rosji nie są znaczące: wycofanie rakiet nuklearnych z Białorusi to nic — Rosja nie musi ich tam rozmieszczać, aby móc zagrozić Europie, ani komukolwiek innemu. Pozostałe żądania Rosji nie powinny być trudne do spełnienia dla Zachodu, gdyby faktycznie pragnął pokoju na Ukrainie. Ale znając pragnienie wojny w Londynie i Brukseli, możemy wnioskować, że istnieje niewielka szansa, że ​​zgodziliby się na upokarzający krok wstecz, jakim byłoby wyrzucenie Finlandii z NATO, między innymi. Mimo to, w miarę jak ból dla Europy i Ukrainy będzie się stawał coraz dotkliwszy, warunki te prawdopodobnie zaczną wyglądać znacznie bardziej atrakcyjnie, a zatem możemy stwierdzić, że są to dość realistyczne i zdrowe warunki zakończenia wojny.

To powiedziawszy, dotyczy to jedynie warunków wobec Europy. Nie uwzględnia to nawet wcześniej sformułowanych żądań Rosji wobec samej Ukrainy : demilitaryzacji, denazyfikacji itd. Zatem prawdopodobnie droga do tego jest jeszcze długa, ale wydaje się, że jest to pierwsza w miarę realistyczna propozycja, która mogłaby doprowadzić do ostatecznego zakończenia wojny; krótko mówiąc, dobry i uczciwy punkt wyjścia do ugody.

Zdecydowanie najważniejszym punktem pominiętym w powyższym podsumowaniu było jednak bezpośrednie żądanie Putina, aby żadne obce wojska nie mogły wejść na terytorium Ukrainy po zakończeniu konfliktu. Putin powiedział to wprost Witkoffowi-Kushnerowi w publicznej części konfrontacji:Nie można załadować wideo.

Posłuchajcie uważnie słów Putina na koniec, gdy mówi, że obecność wojsk europejskich na Ukrainie będzie oznaczać natychmiastowe wznowienie wojny.

Stało się to zaledwie kilka dni po tym, jak brytyjskie publikacje chwaliły się, że brytyjskie wojska będą mogły strzelać do Rosjan po ich rozmieszczeniu na Ukrainie:

https://news.sky.com/story/brytyjskie-wojska-mogą-oddać-strzał-siłom-rosyjskim-jeśli-zostaną-zaatakowane-podczas-misji-13607272

Łatwo zrozumieć, dlaczego Putin może być zaniepokojony.

==============================

Drugą rzeczą, którą łatwo zauważyć, jest to, że Europa nie będzie w stanie przeboleć swojej dumy z zaakceptowania któregokolwiek z tych żądań w najbliższym czasie, a zatem nie ma praktycznie żadnych szans na znalezienie jakiegokolwiek pokoju w najbliższym czasie.

Jedynym pewnym scenariuszem jest dalsza eskalacja. I to miało miejsce dwa dni temu, 11 listopada, podczas największego ukraińskiego ataku na rosyjski obwód leningradzki od początku wojny. W atakach ponownie uczestniczyły ukraińskie drony, które przelatywały przez bałtycką przestrzeń powietrzną NATO, co przyznało bezpośrednio estońskie MSZ:

Margus Tsahkna@ Tsahkna

Podczas porannych ataków na cele w Rosji, kilka dronów na krótko wtargnęło w przestrzeń powietrzną Estonii. Powiedzmy sobie jasno: Estonia nigdy nie zezwoliła żadnemu państwu na używanie dronów w naszej przestrzeni powietrznej. Obrona powietrzna NATO zareagowała szybko i poinformowaliśmy o tym Sojuszników. To…

17:57 · 11 lis 2026 · 77 tys. wyświetleń

====================================================

Liczne oficjalne raporty z Litwy i Łotwy również potwierdziły, że drony ponownie przekroczyły ich przestrzeń powietrzną:

Znów obwinili rosyjską EW:

Niezidentyfikowany obiekt latający, prawdopodobnie dron, przeleciał nad litewską przestrzenią powietrzną w nocy z środy na środę.Minister obrony narodowej Robertas Kaunas twierdzi, że bezzałogowy statek powietrzny (BSP) mógł zostać zepchnięty z kursu przez rosyjskie środki walki elektronicznej.

Myśliwce realizujące misję NATO Baltic Air Policing próbowały zneutralizować bezzałogowy statek powietrzny. „Według litewskich sił zbrojnych i sił powietrznych, trwała misja obrony powietrznej. W litewskiej przestrzeni powietrznej znajdował się jeden niezidentyfikowany obiekt, najprawdopodobniej dron. Wszystkie parametry wskazują na drona i podjęto próbę jego zneutralizowania” – powiedział minister w środę telewizji LRT.

Agencja Reuters podała:

https://www.reuters.com/world/latvia-lithuania-warn-threat-airspace-near-belarus-2026-11-10/

WILNO, 11 listopada (Reuters) –NATO poderwało w nocy samoloty bojowe po tym, jak co najmniej cztery drony wdarły się w przestrzeń powietrzną państw bałtyckich podczas ukraińskich ataków na Rosję– poinformowali w środę przedstawiciele władz. W związku z tym obywatele Litwy, Łotwy i Estonii otrzymali krótkie ostrzeżenia, wzywające ich do szukania schronienia.

Wtargnięcie ukraińskich dronów wojskowych w przestrzeń powietrzną Finlandii i państw bałtyckich w tym roku wywołało obawy, że wojna na Ukrainie rozlewa się na kraje NATO graniczące z Rosją i jej sojusznikiem Białorusią.

Możemy w tym momencie stwierdzić, że nie ma wątpliwości, iż Ukraina celowo wykorzystuje przestrzeń powietrzną NATO do ataków na regiony Rosji. Wielokrotnych takich incydentów z rzędu nie da się już wytłumaczyć czystym „zbiegiem okoliczności” ani jakimkolwiek przypadkiem. Pozostaje tylko pytanie, jaką dokładnie trasą lotu posługuje się Ukraina.

Oto wskazówki z nowego ataku. Wspomniany artykuł agencji Reuters stwierdza, że ​​w Kownie na Litwie wydano ostrzeżenia i że „podjęto dwie próby zestrzelenia drona nad Litwą, ale obie zakończyły się niepowodzeniem. Dron następnie przekroczył przestrzeń powietrzną sąsiedniej Łotwy, powiedział na konferencji prasowej szef sztabu litewskich sił zbrojnych Giedrius Premeneckas”.

Jeśli ostrzeżenie o dronie pojawiło się w okolicach Kowna i „później przekroczyło granicę z sąsiednią Łotwą”, oznacza to, że trasa lotu mogła przebiegać następująco:

Pozwala nam to ponownie założyć, że drony albo przelatują przez Polskę, albo są wystrzeliwane z jej terytorium.

Inny artykuł z litewskiej gazety w dziwny sposób stwierdza, że ​​jeden z dronów najprawdopodobniej przybył z Białorusi, podczas gdy drugi przeleciał nad terytorium Polski w pobliżu Przełęczy Suwalskiej, a następnie skierował się w stronę Litwy:

„Według litewskich sił zbrojnych i sił powietrznych, trwała misja obrony powietrznej. W litewskiej przestrzeni powietrznej znajdował się jeden niezidentyfikowany obiekt, najprawdopodobniej dron. Wszystkie parametry wskazują na drona i podjęto próbę jego neutralizacji” – powiedział minister w środę telewizji LRT.

Według Kowna, litewskie wojsko otrzymało od Białorusi informację o niezidentyfikowanych obiektach we wtorek o godzinie 22:47. Informacja została przekazana za pośrednictwem technicznego kanału łączności, którym Białoruś okresowo powiadamia Litwę o obiektach zbliżających się do jej terytorium. Minister powiedział, że niektóre z początkowo wykrytych obiektów nigdy nie dotarły do ​​litewskiej przestrzeni powietrznej, kierując się zamiast tego w stronę Łotwy i Rosji. Jeden obiekt wleciał w litewską przestrzeń powietrzną z Białorusi około godziny 23:00.Według ministra obrony, obiekt ten pozostawał w litewskiej przestrzeni powietrznej przez około pięć minut,przekroczył polską granicę w kierunku Przełęczy Suwalskiej, a następnie zawrócił nad terytorium Litwy.

W artykule czytamy także, że balony wykryto również nad przestrzenią powietrzną Bałtyku:

Wykryto również balony przemytnicze. Minister obrony potwierdził również, że nocne incydenty nie ograniczały się do naruszeń przestrzeni powietrznej, ponieważ nad regionem wykryto również balony. Aktywność balonów tymczasowo zakłóciła funkcjonowanie lotnisk w Wilnie i Kownie.

Jest to szczególnie godne uwagi, ponieważ po tym, jak w tym samym czasie w Petersburgu rzekomo zginął pułkownik rosyjskich sił powietrznych, doniesienia wskazywały, że bomba użyta w ataku została dostarczona do Rosji „balonem na ogrzane powietrze lecącym z krajów bałtyckich”:

Dostarczanie przez Ukrainę przedmiotów, w tym dronów, do Rosji balonem stało się powszechnym zjawiskiem, co można zobaczyć na poniższym nagraniu wideo przedstawiającym przechwycenie rosyjskiego drona:Nie można załadować wideo.

Warto zauważyć, że minister obrony Estonii twierdził z kolei, iż drony, które naruszyły estońską przestrzeń powietrzną, nadleciały ze wschodu kraju, czyli z kierunku rosyjskiego, a nie z innych państw bałtyckich przez Polskę:

https://news.err.ee/1610193178/dron-ministra-obrony-wkroczył-w-przestrzeń-powietrzną-Estonii-z-północnego-wschodu-i-południowego-wschodu

Minister obrony Martin Herem poinformował, że ukraiński atak na Ust-Ługę rozpoczął się około północy i trwał do około 6 rano w środę. Większość dronów przelatywała w pobliżu granicy z Estonią, ale pozostała w rosyjskiej przestrzeni powietrznej.

Około 3:30 rano jeden dron na krótko wleciał w przestrzeń powietrzną Estonii od strony Łotwy, a następnie skierował się w stronę Rosji. Kilka dronów, które dotarły do ​​Ust-Ługi, zawróciło następnie na zachód i krążyło nad Zatoką Fińską w rosyjskiej przestrzeni powietrznej. Niektóre na krótko wleciały w przestrzeń powietrzną Estonii nad Zatoką.

Powód stosowania takiej techniki „omijania granic” jest oczywisty. W artykule stwierdzono, że Rosja nie zestrzeliwuje dronów znajdujących się tuż poza jej terytorium:

„Jeśli jest bardzo blisko granicy, a Rosja jest po drugiej stronie, zestrzelenie go również nie ma sensu.Nawiasem mówiąc, Rosja robi dokładnie to samo: blisko własnej granicy atakuje drony tylko wtedy, gdy może ostrzelać własne terytorium”.

Znając takie zasady walki, Ukraina prawdopodobnie stosuje taktykę omijania granicy, aby zapobiec zestrzeleniu dronów podczas ich przelotu w kierunku celu. To wyjaśniałoby, jak i dlaczego drony są w stanie dotrzeć do obwodu petersburskiego z terytorium Ukrainy bez zestrzelenia.

Jednakże najwyraźniej Ukraina korzysta z obu tras lotniczych, powyższej oraz przebiegającej przez Polskę i kraje bałtyckie, a może nawet przez Białoruś.

Mimo to Ukraina zmaga się z nowymi problemami. Jak przewidzieli niektórzy ukraińscy oficerowie w zeszłym miesiącu, ograniczenia Starlink/Starshield powróciły, ponownie poważnie ograniczając możliwości ukraińskich dronów:

Wołodymyr Zełenski / Володимир Зеленський@ ZelenskyyUa

Wykryliśmy ograniczenia prędkości na Starshield na naszym terytorium ukraińskim – w tymczasowo okupowanych częściach Ukrainy. Ograniczenie prędkości powróciło do 161 kilometrów na godzinę – czyli 100 mil na godzinę. Ma to bezpośredni wpływ na naszą zdolność do przechwytywania rosyjskich samolotów odrzutowych…

15:19 · 12 lis 2026 · 1,26 mln wyświetleń

=====================================

W tym momencie niemal niemożliwe jest odgadnięcie, dlaczego te gry są rozgrywane od czasu do czasu. Gdybym miał zgadywać, powiedziałbym, że kiedy media zwróciły uwagę na tę kwestię, presja polityczna zmusiła osobę odpowiedzialną za to wydarzenie do ponownego włączenia Starlinka. Teraz, gdy zainteresowanie mediów zgasło, te same osoby być może uznały, że można bezpiecznie wyłączyć Starlink bez narażania się na dalszą presję.

Członek komisji spraw zagranicznych Izby Reprezentantów Gregory Meeks zauważył tę sytuację i natychmiast wydał oświadczenie:

Możemy jedynie przypuszczać, że za kulisami narasta presja, aby zmusić Zełenskiego do zaakceptowania najnowszych propozycji USA mających na celu zakończenie wojny, przy czym obecnie stosowane są taktyki „wywierania na niego ręki”.

—

Podczas gdy ukraiński Starshield zmaga się z ponownym ograniczaniem przepustowości, nowa aktualizacja przyniosła wiadomość, że rosyjskie drony Geran są teraz znajdowane z podłączonymi terminalami Bureau 1440:

Przypomnijcie sobie, że ostatnim razem, gdy znaleziono rosyjskiego drona Molniya z terminalem Rassvet, tym razem był to dron Geran.

Rosyjski kanał wojskowy podaje:

Rosja podobno rozpoczyna testy amunicji krążącej „Geran-2” wyposażonej w terminale krajowego systemu łączności satelitarnej „Rassvet”, opracowanego przez firmę „Bureau 1440”.

Wiąże się to z potencjalną integracją satelitarnego kanału komunikacyjnego bezpośrednio z wyposażeniem pokładowym drona. Umożliwiłoby to transmisję danych wideo i telemetrycznych do operatora, a także odbiór poleceń sterujących ze znacznie większej odległości niż z naziemnych stacji komunikacyjnych.

Główną różnicą między tą konfiguracją a standardowym „Geranem-2” jest możliwość utrzymywania dwukierunkowej komunikacji w trakcie lotu. Zamiast po prostu podążać zaprogramowaną trasą, dron mógłby potencjalnie odbierać zaktualizowane polecenia i przesyłać informacje z kamer pokładowych do operatora.

Rozszerza to możliwości rozpoznania, obserwacji i korygowania zadań lotu, jednocześnie zmniejszając zależność od naziemnych repeaterów.

W 2026 roku Rosja wystrzeliła na orbitę 32 satelity „Rassvet-3” w dwóch partiach po 16 sztuk każda. Na początku listopada na orbicie pozostawało 30 satelitów.

Obecny rozmiar konstelacji pozwala na komunikację tylko w określonych okresach, gdy satelity przelatują nad terytorium Ukrainy. Według szacunków ukraińskich ekspertów, odpowiada to co najmniej dwóm dłuższym sesjom komunikacyjnym dziennie.

Dlatego potencjalne wyposażenie dronów „Geran” w terminale „Rasswiet” stanowi jedno z pierwszych zastosowań rosyjskiej konstelacji satelitów niskoorbitalnych w celach wojskowych.

Wraz ze wzrostem liczby satelitów system mógłby potencjalnie zapewnić bardziej długotrwałą komunikację z dronami, zbliżając się do zasad działania amerykańskiego Starlink.

Na Ukrainie system Starshield nadal zwalnia.
Poinformował o tym Zełenski w swoim kanale.

Według szefa rządu w Kijowie, od kilku dni na całej linii frontu obowiązują ograniczenia prędkości w systemie Starshield, wynoszące 161 kilometrów na godzinę (100 mil na godzinę).

Według niego, ukraińscy wojskowi zbadali już sytuację i stwierdzili, że jest to systemowe ograniczenie prędkości.

Na koniec ankieta:

Co sądzisz o najnowszych rzekomych warunkach pokojowych zaproponowanych przez Rosję, które obejmują wystąpienie Finlandii z NATO, przyłączenie Donbasu do Rosji, brak wojsk europejskich na Ukrainie, brak baz wojskowych NATO w państwach bałtyckich, demilitaryzację Odessy i Nikołajewa oraz powstanie federacji Mołdawii

Dziesiątki miliardów więcej dla Kijowa – Merz kontra Europa

Nowe miliardy dla Ukrainy: Merz kontra Europa

Dziesiątki miliardów więcej dla Kijowa –

ultimatum Merza dzieli UE

Komentarz  Rainera Ruppa. apolut/neue-milliarden-fur-die-ukraine-merz-gegen-europa

Kanclerz Niemiec Friedrich Merz uzależnia zatwierdzenie kolejnego budżetu UE od wspólnego sfinansowania miliardów dolarów dodatkowej pomocy dla Ukrainy. Słowacja, Czechy, Węgry i Bułgaria odmawiają jednak tego. Premier Słowacji Fico publicznie oskarżył UE o szantaż. Spór grozi przerodzeniem się w walkę o władzę nad przyszłością europejskiej polityki fiskalnej, potencjalnie pogrążając UE w poważnym kryzysie budżetowym i zaufaniu.

Merz wykorzystuje budżet UE jako narzędzie nacisku.

Kanclerz Niemiec Friedrich Merz wywołał niezwykle ostry konflikt w Unii Europejskiej. W liście do przewodniczącego Rady UE António Costy oświadczył, że udział wszystkich państw członkowskich w dalszej pomocy finansowej dla Ukrainy jest warunkiem wstępnym negocjacji w sprawie kolejnego siedmioletniego budżetu UE na lata 2028–2034.

Za tym zagrożeniem kryje się fakt, że Niemcy są zdecydowanie największym płatnikiem netto funduszy UE, na przykład na dotacje dla rolnictwa w państwach członkowskich UE lub inwestycje w infrastrukturę regionalną. Jeśli Niemcy zablokują regularny budżet UE, tj. nie wpłacą składek, pozostałe kraje nie otrzymają żadnych pieniędzy. Za pomocą tego zagrożenia Merz chce szantażować pozostałe kraje, aby wniosły wkład, zgodnie z ich wkładem do budżetu UE, w pokrycie prognozowanego deficytu finansowego Ukrainy wynoszącego około 70 miliardów euro do 2027 roku. Z tej kwoty państwa członkowskie UE mają pokryć około 45 miliardów euro. Jednak kilka rządów odmawia dalszego wspólnego zadłużenia Kijowa.

Merz argumentuje, że wsparcie dla Ukrainy jest kwestią wspólnego bezpieczeństwa europejskiego. Dlatego też ciężar finansowy musi być również rozłożony. W swoim liście określił sprawiedliwy udział wszystkich państw członkowskich jako niezbędny warunek dalszych negocjacji budżetowych UE.

Berlin łączy w ten sposób dwie niezwykle kontrowersyjne kwestie polityczne: dalsze finansowanie Ukrainy i długoterminowy budżet UE. Obie wymagają jednomyślności w kluczowych kwestiach.

Fico: „Podręcznikowy przykład szantażu”

Reakcja Bratysławy była niezwykle silna. Premier Słowacji Robert Fico, przemawiając 10 listopada na spotkaniu ze swoim czeskim odpowiednikiem Andrejem Babišem, określił działania Merza jako

„Podręcznikowy przykład szantażu”.

Fico przypomniał kanclerz Niemiec, że Słowacja, jako suwerenne państwo członkowskie, ma takie samo prawo weta jak Niemcy.

„Musimy odpowiedzieć na szantaż”

Wyjaśnił, że Słowacja nie pozwoli Niemcom dyktować, jakie zobowiązania w zakresie polityki finansowej ma przyjąć.

Fico od dawna jest jednym z najgłośniejszych krytyków europejskiej polityki wobec Ukrainy. Sprzeciwia się dostawom broni przez państwo i utrzymuje stosunki dyplomatyczne z Rosją. Co więcej, Fico podobno powiedział:

„Niemcy myliły się w sprawie masowej migracji i energii jądrowej, a teraz mylą się także w sprawie wojny na Ukrainie”.

Prezydent Czech: Merz także blokuje Ukrainę.

Premier Andrij Babiš również zareagował ostrą krytyką. Zwrócił uwagę, że planowany budżet UE przewiduje już około 100 miliardów euro dla Ukrainy. Środki te będą jednak dostępne dopiero w 2028 roku. Babiš zwrócił jednak uwagę na sprzeczność w strategii Merza: zablokowanie całego budżetu UE jednocześnie uniemożliwiłoby udzielenie pomocy przeznaczonej dla Ukrainy. Czeski premier nie widzi zatem sensu łączenia tych dwóch kwestii finansowania.

Czechy, Słowacja i Węgry uzyskały już zwolnienie z 90-miliardowej pożyczki europejskiej dla Ukrainy, uzgodnionej w grudniu 2025 roku, co oznacza, że ​​są zwolnione z zobowiązań finansowych. Teraz chcą zapobiec próbie Merza, zmierzającej do unieważnienia tego specjalnego porozumienia w sprawie przyszłych programów pożyczkowych dla Ukrainy.

Węgry i Bułgaria: Żadnego nowego wspólnego długu!

Premier Węgier Péter Magyar również sprzeciwił się Merzowi. Podczas wspólnego wystąpienia z kanclerz Niemiec w Berlinie 10 listopada, Magyar unikał użycia określenia „szantaż”. Niemniej jednak kategorycznie odrzucił powiązanie finansowania Ukrainy z budżetem UE. Wyjaśnił, że Węgry nie mogą przejąć dodatkowych zobowiązań z tytułu zadłużenia europejskiego ze względu na własne problemy budżetowe. Stanowi to ostry kontrast z otwartą konfrontacją Fico z Merzem.

Premier Bułgarii Rumen Radew zwrócił również uwagę na napiętą sytuację budżetową swojego kraju. Bułgaria chce nadal wspierać Ukrainę, na przykład poprzez dostawy energii, ale nie może uczestniczyć w kolejnych wspólnych programach pożyczkowych.

Cztery państwa Europy Wschodniej, które ze względu na swoje położenie bliżej granicy z Rosją powinny bać się Putina Groźnego o wiele bardziej niż np. Niemcy, zgadzają się co do kluczowej kwestii: nie będzie nowych ryzyk finansowych w związku z nową pomocą finansową i wojskową dla Ukrainy.

Dla kanclerza Merza to jednak dopiero początek dylematu, który sam sobie narzucił. Jak przekonać niemieckie społeczeństwo do zaciskania pasa, bo potrzebuje pieniędzy dla Ukrainy, która broni naszej wolności i wartości przed Rosjanami, skoro cztery państwa Europy Wschodniej, geograficznie znacznie bliższe Rosji, odmawiają wpłacenia choćby jednego euro na szaleństwo Merza? Co więcej, AfD gra właśnie na tej politycznej agendzie i z każdym dniem zyskuje coraz większe poparcie.

Zatwierdzono 90 miliardów – a teraz trzeba już zapłacić kolejny rachunek?

W grudniu 2025 roku UE zatwierdziła linię kredytową dla Ukrainy w wysokości 90 mld euro. Finansowanie jest zapewniane za pośrednictwem wspólnych obligacji rynku kapitałowego, zabezpieczonych marginesem bezpieczeństwa budżetu UE. Ten margines bezpieczeństwa stanowi różnicę między faktycznie wymaganymi środkami z budżetu UE a prawnie dopuszczalnym górnym limitem wkładów państw członkowskich. Służy on jako zabezpieczenie pożyczki. W związku z tym pożyczki nie muszą być bezpośrednio ujęte jako odpowiadające im pozycje wydatków w bieżącym budżecie UE. Niemniej jednak pojawią się zobowiązania finansowe i koszty odsetkowe.

Ważna różnica: 30 października Komisja Europejska zaproponowała uwolnienie pozostałych 45 miliardów euro z istniejącej linii kredytowej. Nadal jednak nie jest jasne, kiedy i w jakim stopniu Ukraina będzie w stanie spłacić pożyczki. UE uzależnia spłatę istniejącego programu od przyszłych rosyjskich reparacji, które Rosja będzie musiała wypłacić Ukrainie po jej kapitulacji. W jakim domu wariatów żyją unijni planiści finansowi?!

Perspektywy

Merz chce wymusić bardziej równomierny rozkład kosztów Ukrainy w UE. Jego krytycy postrzegają to jednak jako próbę narzucenia krajowych decyzji budżetowych poprzez presję ekonomiczną i polityczną ze strony Brukseli oraz dalszego osłabiania suwerenności narodowej.

Kluczowym pytaniem jest teraz, czy ultimatum kanclerz Niemiec rzeczywiście doprowadzi do większej solidarności, czy też zwiększy opór wobec dalszej pomocy dla Ukrainy.

Ponieważ jego strategia może jeszcze bardziej oddalić tę jedność, której pragnie. Dla UE zagraża to nie tylko finansowaniu Kijowa, ale także pytaniu o to, jak silna jest jedność i solidarność finansowa, gdy państwa członkowskie realizują zasadniczo różne priorytety polityczne.

Negocjacje. Nawet nie dali szklanki wody.

Nawet nie szklanka wody

Napisane przez Larry’ego C. Johnsona

Rosjanie słyną z gościnności. Jeśli usiądziesz na pięć minut z rosyjskimi urzędnikami, ktoś zaproponuje ci herbatę, wodę, talerz czegoś do jedzenia, a jeśli spotkanie przebiega dobrze, butelkę czegoś mocniejszego. Kiedy więc Steve Witkoff i Jared Kushner siedzieli w czwartek naprzeciwko Władimira Putina w Pałacu Senackim na Kremlu, zauważyłem, co było na stole. Nic. Ani wody, ani kawy, ani herbaty. Ani miętówki.

W dyplomacji to żaden przeoczenie. Kremlowski urząd protokołu nie zapomina o wodzie. Pusty stół wysyła sygnał, a ten brzmiał: To spotkanie robocze, a nie wizyta towarzyska i nie będziemy udawać, że jest inaczej.

Następnie Kreml upewnił się, że reszta z nas zrozumiała przesłanie. Na każdym poprzednim spotkaniu z Vitkovem i Kushnerem Kreml publikował jedynie uściski dłoni i wstępne uprzejmości. Merytoryczne dyskusje odbywały się za zamkniętymi drzwiami. Nie tym razem. Tym razem Kreml nagrał materiał na wideo. To, co powiedział Putin, nie było jedynie pogawędką dla fotoreporterów. To była seria stanowisk przedstawionych do protokołu, z udziałem amerykańskich wysłanników jako publiczności i resztą świata zaglądającą im przez ramię. Kiedy Kreml odchodzi od swojej rutyny, chce, żeby ludzie to zauważyli.

Co powiedział Putin

Wysłannicy przybyli bezpośrednio z dwudniowych rozmów trójstronnych w Abu Zabi, które przyniosły znaczącą wymianę więźniów i niewiele więcej. Putin zaczął uprzejmie. Poprosił ich o podziękowanie Donaldowi Trumpowi za pomoc w ułatwieniu kontaktów między Moskwą a Kijowem i wskazał na postępy w kwestiach humanitarnych. Powiedział, że chce, aby pokój na Ukrainie trwał „na zawsze”.

Potem przeszedł do konkretów, w trzech punktach. Po pierwsze, powiedział, że kwestia terytorialna była wielokrotnie podnoszona przez różne strony, ale dla Rosji ważniejsi są ludzie. Mówiąc grzecznie, oznacza to, że kwestia ziemi nie podlega negocjacjom. Po drugie, zaproponował misję humanitarną do Kostyantyniwki, do której wrócę później. Po trzecie, powtórzył, że obce wojska na Ukrainie są niedopuszczalne i staną się „uzasadnionymi celami”.

Spotkanie trwało około dwóch godzin. Po nim nie odbyła się konferencja prasowa. Jurij Uszakow opisał rozmowy jako „merytoryczne, konstruktywne, otwarte i pożyteczne”, co w kremlowskim żargonie oznacza, że ​​nikt nie ustąpił.

Wyzwanie Kostyantyniwki

Propozycja dotycząca Kostantynówki to najmądrzejsza rzecz, jaką Putin położył na stole od miesięcy – nawet na pustym stole. „W Donbasie jest osiedle Konstantynówka, gdzie również przebywa około 400-500 cywilów” – powiedział. „Zróbmy to tak, jak w Aloszkach: zaprośmy przedstawicieli prasy zagranicznej, w tym amerykańskiej, i rosyjskich mediów”. Dodał, że Rosja kontroluje miasto, potrzebuje pięciu dni na oczyszczenie okolic z min i zagwarantuje bezpieczeństwo misji. Potem padło kluczowe zdanie: „Skoro ukraińskie władze kontrolują miasto, jak twierdzą, to powinny zadbać o jego bezpieczeństwo”.

Przeczytaj to jeszcze raz. Kijów upiera się, że Kostyantyniwka nadal jest w rękach ukraińskich. Putin twierdzi, że to Rosja. Zamiast się kłócić, zaprosił amerykańskich dziennikarzy, żeby tam pojechali i sami zobaczyli. To nie jest propozycja pokojowa. To wyzwanie. Kiedy prasa przyjedzie pod rosyjską eskortą drogami oczyszczonymi przez Rosję, spór o to, kto kontroluje miasto, dobiegnie końca, a zachodnie mapy przedstawiające je jako ukraińskie trafią do kosza.

Odpowiedź Kijowa była przewidywalna. Biuro Zełenskiego oświadczyło, że wszystkie szczegóły wymagają wyjaśnienia i oskarżyło Rosję o wykorzystanie misji w Oleszkach do redystrybucji wojsk. Być może to prawda. Ale zwróćmy uwagę, czego Kijów nie zrobił: nie podjął wyzwania udowodnienia, że ​​kontroluje miasto. Kiedy jedna strona mówi: „Przyjedźcie i zobaczcie sami”, a druga: „Uporządkujmy szczegóły”, wiem, na którą stronę bym postawił.

Europa chce miejsca przy stole

Amerykanie przybyli z konkretną prośbą. Kushner powiedział Putinowi, że Europejczycy chcą uczestniczyć w negocjacjach i że Waszyngton rozpoczął już z nimi rozmowy na temat nowej architektury bezpieczeństwa kontynentu. Kushner powiedział, że jednym z celów podróży było uzyskanie zgody Putina. Przed spotkaniem Axios poinformował, że wysłannicy zaproszą Rosję do przedstawienia jej wizji bezpieczeństwa europejskiego – wzorowanej na gwarancjach bezpieczeństwa, o które Moskwa wnioskowała w grudniu 2021 roku, zaktualizowanej w kontekście „drastycznie zmienionego świata”.

Zatrzymajmy się na chwilę i pozwólmy, by to do nas dotarło. W grudniu 2021 roku Rosja przedstawiła NATO dwa projekty traktatów: zakaz dalszego rozszerzenia i zakaz broni ofensywnej na granicach. Zachód je wyśmiał. Cztery lata i kilkaset tysięcy ofiar później Waszyngton prosi Moskwę o ponowne złożenie dokumentów. Witkoff twierdzi, że Europa weźmie udział w kolejnej rundzie.

Putin odpowiedział na pytanie europejskie, zanim jeszcze zostało zadane. Wojska zagraniczne na Ukrainie są uzasadnionym celem. Każdy plan utworzenia „sił reasekuracyjnych” opracowany w Londynie i Paryżu zakłada, że ​​brytyjscy i francuscy żołnierze mogą stacjonować na Ukrainie na mocy porozumienia. Putin właśnie powiedział amerykańskim wysłannikom, że tacy żołnierze będą celem. Europa może sobie pozwolić na udział w tym przedsięwzięciu. Jej armia nie może tego zrobić.

Co widział Aleksander Mercouris

Mój przyjaciel Alexander Mercouris z The Duran obejrzał ten sam materiał filmowy i doszedł do tego samego wniosku, tylko bardziej precyzyjnego. Według jego relacji, wysłannicy nie zatrzymali się rutynowo w Moskwie. Udali się tam, ponieważ obawiali się, że Rosja odciągnęła rozmowę od preferowanego przez Waszyngton celu – linii zawieszenia broni i terytoriów. Głównym argumentem Alexandra jest to, że Moskwa uzależniła pokój od jednego z dwóch rezultatów: całkowitego zwycięstwa militarnego Rosji lub nowej europejskiej architektury bezpieczeństwa. Terytorium, granice i zawieszenie broni były drugorzędne. Władimir Medinski przedstawił to stanowisko w Abu Zabi, zauważa Alexander, a przed nim Siergiej Ławrow.

Aleksander zauważył również inscenizowany charakter spotkania. Jeszcze zanim wysłannicy zbliżyli się do Putina, Jurij Uszakow posadził ich, aby dowiedzieć się, co przywożą. Zwrócił uwagę, że na zdjęciach z głównego spotkania na Kremlu nikt się nie uśmiechał. Rosjanie wydawali się zdeterminowani, Amerykanie skrępowani – daleko im było do bardziej przyjaznych spotkań na początku roku. W pokoju był również Miedinski. Aleksander zinterpretował jego obecność jako celowy sygnał twardszego stanowiska i bez ogródek podsumował stanowisko Miedinskiego: całe terytorium Rosji zostanie zwrócone, a Europa pozostanie wykluczona z rozmów.

Według Aleksandra, Putin odrzucił wszelkie ustalenia w „szarej strefie” na rzecz granicy państwowej, zaproponował ewakuację Kostyantyniwki i oświadczył, że wojska obce nigdy nie powinny wkraczać na Ukrainę. Jego „wieczny pokój” obejmuje Europę – na warunkach Rosji.

Ciągle wracam do konkluzji Alexandra. Europa jest w pułapce. Powołuje się on na artykuł w Financial Times, w którym stwierdza, że ​​europejscy urzędnicy obawiają się wpadnięcia w pułapkę architektury bezpieczeństwa, i zauważa, że ​​Europa wciąż nie zdecydowała, kto będzie negocjował w jej imieniu. Według niego Moskwa odrzuciła brytyjskie wsparcie wojskowe. Jego zdaniem Zachód stoi w obliczu najpoważniejszego geopolitycznego kryzysu od 1945 roku i przy podejściu „wszystko albo nic” nie ma żadnych opcji.

Przeczytaj tabelę

Poskładajmy wszystko do kupy. Stół był pusty. Kamery kręciły. Putin podziękował Trumpowi, zaproponował misję, która rozstrzygnęłaby spór na polu bitwy na korzyść Rosji, zbagatelizował kwestię terytorialną i postawił czerwoną linię na każdym europejskim planie wojsk. Następnie wysłał wysłanników do Dublina, aby wyjaśnili to wszystko Zełenskiemu.

Waszyngton uzna spotkanie za konstruktywne, bo każde spotkanie Waszyngton uważa za konstruktywne. Rosjanie nazwali je otwartym, ale tym razem, moim zdaniem, zaniżyli to. Przesłanie z Pałacu Senackiego było proste: Rosja wygrywa, Rosja o tym wie i nie ma już żadnego interesu w udawaniu, że Amerykanie przychodzą na te spotkania z jakiegokolwiek innego powodu niż po to, by wysłuchać warunków. Nie serwuje się poczęstunku ludziom, którzy przyszli po to, by dyktować warunki.

Źródło: Nie ma nawet szklanki wody

Sieć CIA na Ukrainie: Scott Ritter ujawnia skalę amerykańskich operacji przeciwko Rosji

Sieć CIA na Ukrainie: Scott Ritter ujawnia skalę amerykańskich operacji przeciwko Rosji

Były oficer wywiadu USA i inspektor ONZ ds. broni Scott Ritter wysunął poważne oskarżenia pod adresem Waszyngtonu.

Według niego, USA utrzymują na Ukrainie rozległą sieć CIA, której działania wykraczają daleko poza zwykłą działalność wywiadowczą. Wojna na Ukrainie, jak twierdzi, jest wynikiem długoterminowej strategii Zachodu, mającej na celu osłabienie Rosji pod względem gospodarczym, politycznym i militarnym. Ritter wskazuje na tajne bazy CIA, amerykańskie dostawy broni przed wybuchem wojny, nieudane porozumienia mińskie oraz wcześniej pomijane dokumenty z lat 90.

Według Rittera, CIA miała 20 baz operacyjnych na Ukrainie za rządów Joe Bidena. Nie były to małe biura łącznikowe, lecz rozległe centra operacyjne, z których każde liczyło od dziesięciu do ponad stu osób. Jako porównanie przytacza wojnę w Wietnamie, podczas której, według niego, CIA utrzymywała jedynie od dwunastu do szesnastu takich baz. Ritter twierdzi, że amerykańskie działania wywiadowcze na Ukrainie obejmowały całe spektrum tajnych operacji: niekonwencjonalne działania wojenne, operacje partyzanckie, rozpoznanie głęboko na terytorium Rosji, wpływy polityczne i wsparcie dla siatek zbrojnych. Ostatecznym celem, jak twierdzi, nie była wyłącznie obrona Ukrainy, ale strategiczne osłabienie Rosji. Liczba 20 baz nie została niezależnie zweryfikowana. Jednak już w lutym 2024 r. New York Times , po przeprowadzeniu szeroko zakrojonych badań, doniósł o dwunastu tajnych, wspieranych przez CIA obiektach wzdłuż granicy z Rosją, a także o długotrwałym amerykańsko-ukraińskim partnerstwie wywiadowczym.

Dla Rittera strategiczna porażka Rosji oznacza o wiele więcej niż tylko militarny cios. Przewiduje on załamanie gospodarcze, społeczne i polityczne, które może pogrążyć kraj z powrotem w warunkach lat 90. Wspomina lata po rozpadzie Związku Radzieckiego, kiedy Rosja doświadczyła poważnego kryzysu gospodarczego, masowych wstrząsów społecznych i drastycznego spadku średniej długości życia. Miliony Rosjan odczuło konsekwencje tego rozwoju sytuacji. Zdaniem Rittera Władimir Putin stara się zapobiec powtórce tej katastrofy. Dlatego postrzega wojnę jako część szerszego konfliktu o polityczną i gospodarczą przyszłość Rosji.

Na poparcie swojej argumentacji Ritter powołuje się na odtajniony obecnie amerykański memorandum dyplomatyczne z 1994 roku. Zostało ono sporządzone przez Wayne’a Merry’ego, wówczas wysokiego rangą urzędnika ambasady USA w Moskwie. W dokumencie, opublikowanym przez Archiwum Bezpieczeństwa Narodowego, Merry ostrzegał, że amerykańskie poparcie dla radykalnych reform gospodarczych i administracji Borysa Jelcyna może podważyć rodzącą się rosyjską demokrację. Twierdził, że Waszyngton próbował narzucić swoją politykę gospodarczą bez dostatecznego uwzględnienia realiów społecznych i politycznych Rosji. Interpretacja Rittera idzie jeszcze dalej: Stany Zjednoczone, jak twierdzi, zaszkodziły rosyjskim instytucjom demokratycznym i próbowały utrzymać kontrolę nad rozwojem kraju poprzez wpływy polityczne. W rezultacie, argumentuje Ritter, Putin nie odziedziczył funkcjonującej demokracji. Dokument Merry’ego uzasadnia krytykę w ówczesnym amerykańskim aparacie dyplomatycznym, ale nie wszystkie dalsze wnioski Rittera.

Ritter koncentruje się szczególnie na miesiącach poprzedzających rosyjską inwazję w lutym 2022 roku. Powołuje się na wywiad z byłym sekretarzem stanu USA Antony’m Blinkenem, w którym Blinken potwierdził, że Waszyngton zezwolił już na znaczne dostawy broni na Ukrainę we wrześniu i ponownie w grudniu 2021 roku, nie podkreślając tego publicznie. Blinken wspomniał między innymi o systemach uzbrojenia Stinger i Javelin. Dla Rittera moment jest kluczowy: jeszcze w czerwcu 2021 roku Joe Biden i Władimir Putin spotkali się w Genewie. Według Rittera, Biden zobowiązał się tam do pracy na rzecz wdrożenia porozumień mińskich. Zamiast tego, zaledwie kilka miesięcy później na Ukrainę dostarczono kolejne amerykańskie uzbrojenie. Sam Blinken jednak wyraźnie uzasadniał te dostawy jako przygotowania do obawianego ataku Rosji.

Ritter kwestionuje również rolę Niemiec i Francji. Jego zdaniem porozumienia mińskie nie miały na celu doprowadzenia do trwałego rozwiązania politycznego, lecz raczej zyskanie czasu dla Ukrainy na rozbudowę potencjału militarnego. Wskazuje na późniejsze wypowiedzi Angeli Merkel i François Hollande’a, którzy potwierdzili, że porozumienia dały Ukrainie czas na wzmocnienie obrony. Ritter interpretuje to jako sygnał, że rządy zachodnie od początku były przygotowane na konfrontację militarną. Merkel i Hollande natomiast przedstawiali swoją politykę w tamtym czasie jako próbę zapobieżenia kolejnej ofensywie rosyjskiej i zapewnienia ochrony Ukrainie.

Ritter zwraca również uwagę, że 17 grudnia 2021 roku Rosja przedstawiła dwa projekty traktatów o nowych porozumieniach bezpieczeństwa z USA i NATO. Moskwa zażądała między innymi wiążących gwarancji przed dalszą ekspansją NATO i ograniczeniami zachodnich działań wojskowych w Europie Wschodniej. Te kluczowe żądania zostały odrzucone przez Waszyngton i NATO. Dla Rittera była to kolejna nieudana próba dyplomatycznego rozwiązania konfliktu przez Rosję. Twierdzi on również, że Moskwa próbowała osiągnąć porozumienie z Ukrainą już w styczniu i lutym 2022 roku, ale spotkała się z odmową.

Nawet rosyjska inwazja z 24 lutego 2022 roku nie jest interpretowana przez Rittera przede wszystkim jako kampania podboju, lecz raczej jako próba zmuszenia Kijowa do negocjacji. W rzeczywistości rozmowy między delegacjami rosyjskimi i ukraińskimi na Białorusi rozpoczęły się już 28 lutego. Następnie, pod koniec marca, odbyły się negocjacje w Stambule, podczas których omawiano między innymi neutralność Ukrainy i międzynarodowe gwarancje bezpieczeństwa. Ritter twierdzi, że podpisane porozumienie pokojowe istniało już wówczas, ale jego wdrożenie zostało uniemożliwione przez Zachód. Ta relacja wykracza poza udokumentowany stan negocjacji: istniały projekty porozumień, ale ostateczny traktat pokojowy nie został podpisany. Rozmowy załamały się w kwietniu 2022 roku; istnieją rozbieżne wersje przyczyn tego stanu rzeczy.

Wniosek Rittera jest jednak jednoznaczny: to nie Rosja, lecz Stany Zjednoczone przygotowywały się do konfliktu długoterminowo i wykorzystywały Ukrainę jako instrument w strategii przeciwko Moskwie. Jego zdaniem Rosja nie prowadzi zatem wojny, by zniszczyć Ukrainę, lecz broni własnej państwowości przed próbą Zachodu, by trwale osłabić ten kraj.

Ritter podważa zatem fundamentalnie powszechnie akceptowane zachodnie wyjaśnienie przyczyn wojny. Jego argumentacja łączy udokumentowane działania wywiadowcze, decyzje dyplomatyczne i wydarzenia historyczne, aby nakreślić obraz konfliktu, który narastał od lat między Waszyngtonem a Moskwą. Jednak kilka z jego głównych wniosków pozostaje kontrowersyjnych i nie znajduje ostatecznego potwierdzenia w dostępnych dokumentach. Niezależnie od tych wydarzeń, rosyjska inwazja z lutego 2022 roku pozostaje militarną inwazją na Ukrainę.

Źródła:

Spotkanie Putina z wysłannikami USA

Propozycja Konstantinowki i dialog z UE.

Spotkanie Putina z wysłannikami USA

Prezydent powiedział, że chciałby, aby pokój na Ukrainie trwał wiecznie.

12 listopada, tass-ru/politika

© Wiaczesław Prokofiew/TASS

Prezydent Rosji Władimir Putin przyjął na Kremlu wysłanników USA Steve’a Witkoffa i Jareda Kushnera.

Spotkanie miało miejsce dzień po zakończeniu ostatniej rundy trójstronnych rozmów rosyjsko-amerykańsko-ukraińskich w Abu Zabi.

Podczas spotkania Putin zaproponował zorganizowanie misji humanitarnej w Konstantynowce.

Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje o kontaktach.

Szczegóły spotkania

  • W rozmowach Putina z Witkoffem i Kushnerem uczestniczą rosyjscy doradcy prezydenta Jurij Uszakow i Władimir Miedinski, a także specjalny przedstawiciel prezydenta ds. inwestycji i współpracy gospodarczej z zagranicą oraz szef Rosyjskiego Funduszu Inwestycji Bezpośrednich (RDIF) Kiriłł Dmitrijew.
  • Rano wysłannicy USA przybyli do Moskwy.
  • Dmitriev spotkał się z nimi na lotnisku Wnukowo.
  • Uszakow poinformował , że odbył wstępne konsultacje z Whitkoffem i Kushnerem.

Propozycja misji humanitarnej w Konstantynówce

  • Putin zaproponował zorganizowanie misji humanitarnej z Konstantynówki, opierając się na doświadczeniu Aleszki.
  • Zaproponował powierzenie organizacji tego procesu rzecznikom praw obywatelskich Rosji i Ukrainy.
  • Głowa państwa podkreśliła , że ​​Rosja kontroluje Konstantynówkę i jest gotowa zapewnić bezpieczeństwo misji humanitarnej.
  • Zauważył , że Rosja potrzebuje pięciu dni na oczyszczenie terenu z min w pobliżu Konstantynówki; jeśli Kijów uważa, że ​​kontroluje miasto, powinien zadbać o bezpieczeństwo po swojej stronie.
  • Putin poinformował , że w Konstantynowce pozostało około 400–500 cywilów.
  • Rosyjski przywódca zaproponował również zaproszenie do udziału w tej misji humanitarnej mediów zagranicznych, m.in. ze Stanów Zjednoczonych.

Oświadczenia Putina

  • Putin powiedział, że cieszył się ze spotkania z Witkoffem i Kushnerem.
  • Rosyjski przywódca powiedział wysłannikom USA, że ważne jest dla niego poznanie ich oceny kontaktów w Abu Zabi.
  • Poprosił ich o przekazanie wdzięczności prezydentowi USA Donaldowi Trumpowi za zorganizowanie kontaktów między Rosją a Ukrainą.
  • Rosyjski przywódca odnotował sukces działań humanitarnych na Ukrainie.
  • Putin poprosił Whitkoff i Kushnera o przekazanie żonie prezydenta USA, Melanii Trump, podziękowań za jej udział w rozwiązaniu problemu humanitarnego wokół Oleszków w obwodzie chersońskim.
  • Uznał , że humanitarne doświadczenie współpracy w sytuacji wokół miasta jest dobre.
  • Według Putina Rosja wie, że Ukraińcy poruszają kwestię „szarych stref”.
  • Podkreślił , że dla Rosji istnieje tylko jedna linia demarkacyjna z Ukrainą – linia granicy państwowej.
  • Putin stwierdził , że Rosja nigdy nie zamknęła dialogu z krajami europejskimi, ale one go przerwały.
  • Według niego Rosja chciałaby, aby Amerykanie współpracowali z Europą i aby to ona decydowała, czego chce – pokoju czy wojny .
  • Rosyjski przywódca poprosił Wittkoffa i Kushnera o ocenę rozwiązania sytuacji na Ukrainie „z europejskiej perspektywy” po kontaktach z przedstawicielami UE.
  • Zaznaczył , że chciałby, aby pokój na Ukrainie trwał wiecznie .
  • Głowa państwa podkreśliła , że ​​Rosja od samego początku oświadczała, iż obecność obcych wojsk na Ukrainie jest dla niej nie do przyjęcia.
  • Według niego możliwość obecności wojsk zagranicznych na Ukrainie zagraża bezpieczeństwu narodowemu Rosji.
  • Putin podkreślił , że obecność wojsk zagranicznych na Ukrainie będzie uzasadnionym celem dla rosyjskich sił zbrojnych.
  • Zauważył , że gdyby wojska europejskie wkroczyły na Ukrainę, „wojna by się wznowiła”.
  • Putin powiedział , że będzie rozmawiał m.in. o kwestii terytorialnej z Whitkoffem i Kushnerem.
  • Zwrócił uwagę , że kwestia terytoriów objętych konfliktem ukraińskim jest rozumiana różnie, ale dla Rosji ważniejsi są ludzie tam mieszkający i ich prawo do życia zgodnie ze swoimi tradycjami.

Wypowiedzi Witkoffa

  • Whitkoff podziękował Putinowi za spotkanie.
  • Atmosferę rozmów trójstronnych w Abu Zabi określił jako pozytywną .
  • Witkoff powiedział, że zbliżająca się wymiana więźniów między Rosją a Ukrainą wskazuje na postęp w rozwiązaniu konfliktu.
  • Jego zdaniem delegacje rosyjska i ukraińska w Abu Zabi działały efektywnie.
  • Witkoff podziękował Medińskiemu za zaangażowanie w rozwiązanie konfliktu na Ukrainie od samego początku oraz za jego pracę podczas negocjacji w Abu Zabi.
  • Dodał , że Europejczycy w Abu Zabi nie byli obecni przy stole negocjacyjnym, ale zostali poinformowani o kontaktach.
  • Whitkoff powiedział, że przekaże Wołodymyrowi Zełenskiemu informacje o swoich kontaktach z Putinem.

Oświadczenia Kushnera

  • Kushner wyraził nadzieję, że rozmowy na Kremlu będą okazją do omówienia kwestii zakończenia konfliktu ukraińskiego i drogi do jego osiągnięcia.
  • Według niego Amerykanie widzą , że Europejczycy wyrażają chęć udziału w negocjacjach i zakończenia konfliktu na Ukrainie.
  • Kushner powiedział , że Stany Zjednoczone rozpoczęły dyskusję z Europejczykami na temat architektury bezpieczeństwa na kontynencie.

Putin, Władimir Władimirowicz USA

Rosyjski negocjator Miedinski: „Czy europejskie gazety powinny nadal żyć iluzjami?”

Rosyjski negocjator Miedinski:

„Czy europejskie gazety

powinny nadal żyć iluzjami?”

12 listopada 2026 Artykuł Ulricha Heydena nachdenkseiten-de.

W środę w Abu Zabi zakończyła się kolejna konferencja pokojowa z udziałem przedstawicieli Rosji, Ukrainy i Stanów Zjednoczonych. Ostatnia taka konferencja odbyła się 18 lutego w Genewie. Dwudniowe spotkanie, które właśnie się zakończyło, nie przyniosło przełomu. Jedynym konkretnym rezultatem jest planowana większa wymiana więźniów między Rosją a Ukrainą. Jak rosyjskie media i politycy reagują na konferencję? Autor: Ulrich Heyden .

Doradca prezydenta Władimira Putina, Jurij Uszakow, określił negocjacje jako „merytoryczne i użyteczne”. Minister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow stwierdził, że przedstawiciele Ukrainy byli „dość pragmatyczni”. Format trójstronny okazał się „uzasadniony”. Sekretarz stanu USA Marco Rubio określił negocjacje jako „dość produktywne”. Nadal jednak pozostaje wiele do zrobienia w kwestii ustanowienia nowego systemu bezpieczeństwa. „Tych kwestii nie da się rozwiązać w ciągu 24 godzin” – powiedział Rubio.

Rosja i Ukraina nadal realizują swoje maksymalistyczne stanowiska. Rosja postrzega siebie jako silniejszą dzięki sukcesom militarnym. Kijów postrzega siebie jako silniejszą dzięki wsparciu UE i Wielkiej Brytanii.

Rosję w Abu Zabi reprezentowała delegacja wysokiego szczebla, złożona z przedstawicieli administracji prezydenckiej, służb wywiadowczych i sztabu generalnego. Delegacja ukraińska składała się z przedstawicieli administracji prezydenckiej, służb wywiadowczych i parlamentu. W skład delegacji USA wchodzili: specjalny wysłannik Steve Witkoff i zięć prezydenta USA, Jared Kushner.

Obecny był również szef MSZ ZEA, Abdullah bin Zayed Al Nahyan, który zasiadł na czele stołu w kształcie litery U obok Naczelnego Dowódcy Sił Sojuszniczych NATO w Europie, Aleksusa Grynkewicha. Według dziennikarzy Axios , wojskowa grupa robocza pod przewodnictwem Grynkewicha miała omówić monitorowanie zawieszenia broni.

Rankiem 12 listopada Witkoff i Kushner przybyli do Moskwy. Spotkanie z Władimirem Putinem zaplanowano na południe. Po przybyciu do Moskwy Witkoff, zapytany przez korespondenta rosyjskiego programu informacyjnego „Wiesti”  , czy nastąpił jakiś postęp w dążeniu do pokoju w Abu Zabi, odpowiedział: „Tak, mam taką nadzieję”. Na pytanie rosyjskiego dziennikarza, czy ma on coś wspólnego z Europejczykami, Witkoff milczał. Według doniesień niemieckich mediów, Witkoff i Kushner zamierzają nakłonić Putina do włączenia Europy Zachodniej do negocjacji z Ukrainą.

Medinski: „Zgoda w niektórych kwestiach”

Przez dwa dni hotel w Abu Zabi stał się centrum rosyjskich kanałów telewizyjnych. Pierwszego dnia dziennikarzom pozwolono filmować tylko przez kilka minut; drugiego dnia nie mieli pozwolenia na filmowanie w ogóle. Negocjacje prowadzone były w ścisłej tajemnicy. W przerwach rosyjscy dziennikarze próbowali uzyskać od rosyjskich negocjatorów szczegóły rozmów, ale w odpowiedzi otrzymywali jedynie niejasne, ogólnikowe oświadczenia.

Dawid Arachamija, członek ukraińskiej delegacji i szef frakcji partii Zełenskiego „Sługa Narodu”, oświadczył, według doniesień ukraińskiego portalu informacyjnego Strana , że ​​rozwiązanie konfliktu na Ukrainie może zostać osiągnięte do końca roku. Nie sprecyzował jednak, na czym opiera się ta nadzieja.

Delegacji rosyjskiej w Abu Zabi przewodził Władimir Miedinski, doradca prezydenta Rosji, który już rok wcześniej przewodził delegacji rosyjskiej w Stambule, a także w lutym w Genewie podczas negocjacji pokojowych z przedstawicielami Ukrainy i USA.

11 listopada, po zakończeniu konferencji w Abu Zabi, Medinsky poinformował na konferencji prasowej, że osiągnięto porozumienie w „pewnych kwestiach”. Dotyczyło to między innymi „większej wymiany więźniów”. Wcześniej mówiono o liczbie 1000 więźniów. Jak wyjaśnił członek delegacji rosyjskiej, Aleksandr Sorin (szef Głównego Zarządu Sztabu Generalnego Rosji), szczegóły wymiany zostaną sfinalizowane dopiero za dwa tygodnie. Medinsky nie podał żadnych dalszych szczegółów dotyczących pojednania ze stroną ukraińską.

Brytyjski dziennik „The Telegraph” doniósł, że Ukraina odrzuciła propozycję USA uznania pełnej kontroli Rosji nad obwodami donieckim i ługańskim. Ukraina nie zamierza czynić żadnych ustępstw terytorialnych.

Były też drwiny.

Rosyjski kanał Rossija 1 z ledwie skrywaną drwiną poinformował o pojawieniu się członka ukraińskiej delegacji, Kiryła Budanowa, szefa ukraińskiej administracji prezydenckiej. Budanow nie był w stanie odpowiedzieć na pytania dziennikarzy ani po angielsku, ani po ukraińsku podczas końcowej konferencji prasowej, co zmusiło go do udzielenia odpowiedzi po rosyjsku.

Po konferencji prasowej Miedinski powiedział rosyjskim dziennikarzom: „Wszystkie pięć naszych terytoriów zostanie zwróconych Rosji”. Miał na myśli Krym, obwody chersoński, zaporoski, doniecki i ługański. „Jak mogłoby być inaczej?” – dodał Miedinski i kontynuował:

„Czy europejskie gazety powinny nadal żyć w iluzji?”

Na konferencji prasowej z okazji zakończenia negocjacji rosyjski negocjator Miedinski odpowiedział na pytanie, czy Europejczycy mają szansę na zaproszenie do negocjacji:

„Gdy tylko sumienie Europejczyków się obudzi, staną się oni uczestnikami negocjacji. Do tego czasu pozostają uczestnikami grupowego oszukiwania narodu ukraińskiego i współwinni śmierci cywilów”.

Nie było „ani jednej inicjatywy pokojowej” ze strony europejskiej. O czym można było z nimi rozmawiać? „Jeśli przyjadą do Abu Zabi jako turyści, mogą pogawędzić w barze w hotelowym lobby”.

Reporter zapytał Igora Kostiukowa, szefa Głównego Zarządu Sztabu Generalnego Rosji i członka delegacji rosyjskiej, czy delegacja europejska w Abu Zabi zakłóca porządek. Kostiukow odpowiedział: „Są zamieszaniem ze względu na swoje wyjaśnienia. Fizycznie nie zakłócają porządku”.

„Traktat pokojowy na naszych warunkach”

W wywiadzie dla korespondenta Olega Popowa z programu informacyjnego „Wiesti” , negocjator Miedinski stwierdził, że kwestia wymiany terytoriów z Ukrainą „ciągle powraca”. Po zajęciu części obwodu kurskiego przez wojska ukraińskie, które po kilku miesiącach zostały zmuszone do wycofania się, Putin podjął decyzję o utworzeniu strefy bezpieczeństwa przed rosyjskim obwodem kurskim. Strefa ta istnieje i jest rozszerzana.

Medinski oświadczył, że nie widzi sensu w wymianie terytoriów. Negocjator najwyraźniej miał na myśli zamianę rosyjskiej strefy bezpieczeństwa u wybrzeży Kurska na okupowane przez Rosję terytoria, takie jak Cherson i Zaporoże.

Medinski kategorycznie oświadczył: „Tam, gdzie powiewa rosyjska flaga, nie zostanie zdjęta”. Miał być zadowolony dopiero „po zwycięstwie i podpisaniu traktatu pokojowego na naszych warunkach”. Za każdym razem, gdy Rosja wykazywała się „twardością i determinacją”, rezultatem był „trwały pokój”.

„W duchu Helsinek”

Według Medińskiego zadaniem było teraz stworzenie „nowej Jałty, nowego Poczdamu w duchu Helsinek”, takiego, który „odpowiadałby nowym realiom i byłby sprawiedliwy”. Miał na myśli traktaty zawarte przez państwa uczestniczące w koalicji antyhitlerowskiej w Jałcie (luty 1945), Poczdamie (sierpień 1945) oraz Konferencji Bezpieczeństwa i Odprężenia w Europie w Helsinkach (lipiec 1973).

Fakt, że temat architektury bezpieczeństwa wzbudził duże zainteresowanie na konferencji w Abu Zabi, był „wielkim sukcesem” – powiedział rosyjski politolog Ilja Uchow portalowi „Vsglyad” . Rosja apelowała o taką właśnie architekturę bezpieczeństwa już w 2021 roku, kiedy domagała się neutralności Ukrainy od Zachodu.

Wieczorem rosyjscy reporterzy ruszyli na łowy. Z balkonów na dziedzińcu filmowali europejskich dyplomatów, którzy zgromadzili się wokół małego stolika. „Jak widać, hotel dysponował tylko tym małym stolikiem dla Europejczyków” – brzmiał uszczypliwy komentarz jednego z reporterów.

Tymczasem główny reporter „Wiesti”, Oleg Popow, próbował wydobyć kilka słów od brytyjskiego dyplomaty Jonathana Povla, doradcy ds. bezpieczeństwa brytyjskiego premiera, przy wejściu do hotelu. Reporter zapytał, czy spotka się z Rosjanami. Odpowiedź, udzielona ze śmiechem, brzmiała: „Nie, nie dzisiaj”.

Delegacje

Delegacja rosyjska składała się z wysoko postawionych urzędników. W jej skład wchodzili: Władimir Miedinski, doradca prezydenta Rosji; dwaj wiceministrowie spraw zagranicznych Rosji, Siergiej Riabkow i Michaił Galusin; Aleksiej Komkow, szef Służby Informacji Operacyjnej i Stosunków Międzynarodowych FSB; Igor Kostiukow i Jurij Żygarłowsk, przedstawiciele Sztabu Generalnego Rosji; oraz Igor Kostiukow, szef Głównego Zarządu Sztabu Generalnego Rosji. W skład delegacji rosyjskiej wchodzili również inni urzędnicy ze Sztabu Generalnego FSB, Administracji Prezydenta i Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

W skład ukraińskiej delegacji wchodzili jej przywódca Rustem Umerow, szef ukraińskiego wywiadu zagranicznego, szef ukraińskiej administracji prezydenckiej Kyryło Budanow, jego zastępca Siergiej Kisliza, szef frakcji Rady partii „Sługa Narodu” Dawid Arakamij i zastępca szefa wywiadu zagranicznego Wadim Skibickij.

„Turyści z Europy”

Delegacja zachodnioeuropejska, która również udała się do Abu Zabi, nie brała udziału w negocjacjach. W jej skład weszli: Jonathan Powel, doradca premiera Wielkiej Brytanii ds. bezpieczeństwa narodowego; Emanuel Bonn, szef francuskiej służby dyplomatycznej; oraz Günter Sautter, doradca kanclerza Niemiec ds. międzynarodowych. Delegacja zachodnioeuropejska spotkała się osobno z przedstawicielami Ukrainy.

Jak powiedział gazecie „Wiedomosti ” Nikołaj Siłajew, pracownik naukowy Moskiewskiego Instytutu Badań Międzynarodowych, fakt, że Komisja Europejska 10 listopada podjęła decyzję o wysłaniu na Ukrainę komisji w celu przeszkolenia ukraińskich żołnierzy, „utrudni negocjacje”.

„Unia Europejska przekształca się w blok wojskowy” – powiedział gazecie Jegor Siergiejew, pracownik naukowy Centrum Studiów Europejskich. Najwyraźniej wiąże się to z wysłaniem kontyngentu wojskowego, a przynajmniej rozpoczęciem wysyłania żołnierzy lub doradców wojskowych na Ukrainę. UE ma ograniczone możliwości, ale oczywiste jest, że chce wywierać wpływ na Ukrainie.

„To śmierdzi”: Były analityk CIA twierdzi, że przeciek informacji o śmierci Rosjan nastąpił w „idealnym momencie”.

„To śmierdzi”: Były analityk CIA twierdzi, że przeciek informacji o śmierci Rosjan nastąpił w „idealnym momencie”.

W branży wywiadowczej najważniejszy jest czas. 5 lutego 2026 roku Fiński Uniwersytet Obrony Narodowej, który z pewnością nie jest powiązany z Kremlem, opublikował artykuł Aleksandra Grable’a zatytułowany „Niezastąpione straty: ofiary wojny rosyjsko-ukraińskiej (od 2022 roku do chwili obecnej)”. Grable doszedł do wniosku, że liczba zabitych Ukraińców znacznie przewyższa liczbę zabitych Rosjan i że Kijów przegrywa wojnę na wyniszczenie. W kulturalnym społeczeństwie zachodnim jest to uważane za herezję.

Artykuł został zaprezentowany tydzień później na uniwersyteckim seminarium poświęconym Rosji. Jesienią został włączony do materiałów konferencyjnych i pod koniec października zaczął być szeroko rozpowszechniany. I wtedy, w samą porę, nadeszła kawaleria. Dwie grupy hakerów ogłosiły, że włamały się do Rosstatu, rosyjskiej państwowej agencji statystycznej, i uzyskały dane wskazujące na liczbę ofiar śmiertelnych od 393 881 do 450 100 Rosjan. 8 listopada „Moscow Times” i „Euronews” opublikowały tę historię. Narracja została przywrócona. Wszyscy mogli odetchnąć z ulgą.

Nie oddycham z ulgą tak łatwo. Pracowałem w CIA wystarczająco długo, żeby wiedzieć, jak pachnie spreparowana historia. Ta pachnie podejrzanie. Ale zanim przejdę do przecieku, chcę poruszyć kwestię, której kalkulatory ofiar zawsze pomijają w swoich arkuszach kalkulacyjnych: Kto oddał więcej strzałów?

Obliczenia, których nikt nie chce wykonać

Broń powoduje ofiary. Dlatego wszelkie szacunki strat, które ignorują broń, są czystą spekulacją. W tej wojnie Rosja miała wyraźną przewagę w niemal każdej kategorii, która zabija żołnierzy : artylerii, moździerzach, rakietach i bombach ślizgowych FAB. Przez większość wojny Rosja miała również przewagę w dronach.

Zacznijmy od artylerii. Estoński wywiad zagraniczny, który nie jest szczególnie przychylny Moskwie, szacuje, że Rosja wyprodukowała lub odnowiła około 400 000 pocisków w 2022 roku i 4,5 miliona w 2024 roku – dziesięciokrotny wzrost. W tym samym roku Stany Zjednoczone i Europa łącznie wyprodukowały około 1,2 miliona. Mamy też Koreę Północną: informacje ujawnione przez południowokoreański wywiad, o których media donosiły w zeszłym roku, wskazują na dostawy Pjongjangu na poziomie 12 milionów sztuk amunicji kalibru 152 mm. Według moich obliczeń, od 2022 roku Rosja dostarczyła około 24 milionów sztuk amunicji, w porównaniu z około 7 milionami dla Ukrainy. To więcej niż trzy do jednego.

Bomby ślizgowe i pociski rakietowe opowiadają tę samą historię. Ukraina nie ma niczego, co choćby w przybliżeniu można by porównać z rosyjskimi pociskami FAB-500 i FAB-1500 z zestawami skrzydeł, zrzucanymi tysiącami z bezpiecznej odległości, poza zasięgiem obrony przeciwlotniczej, na ukraińskie pozycje.

Kluczowe znaczenie ma tu również czas. Na początku wojny artyleria była najgroźniejszą bronią, powodując około 80 procent ofiar – dokładnie wtedy, gdy rosyjska przewaga pocisków była największa. Drony przewyższyły artylerię dopiero w 2024 roku. Często cytowane szacunki, że drony będą przyczyną 70 do 80 procent ofiar na polu bitwy, pochodzą z 2025 roku, a nie z 2022 roku. Kijów twierdzi obecnie, że produkuje więcej dronów FPV niż Rosja. Być może to prawda. Ale nawet ukraiński urzędnik przyznał, że w pierwszej połowie 2025 roku Ukraina wciąż była daleka od dorównania Rosji w dronach szturmowych.

Wyścig dronów toczy się również w fabrykach. Rosja wielokrotnie atakowała ukraińską produkcję dronów: zakłady montażowe dronów dalekiego zasięgu Liutyj w okolicach Kijowa, strefy przemysłowe w Charkowie i Dnieprze, produkujące komponenty sterowania i łączności, a w październiku zakład należący do producenta Generał Czeresznia. Ukraina odpowiedziała, atakując fabrykę dronów Atlant Aero w Taganrogu trzykrotnie w okresie od stycznia do kwietnia i wielokrotnie atakując strefę Ałabuga w Tatarstanie. Niemniej jednak rosyjska produkcja nadal rośnie. Według szacunków ukraińskiego wywiadu, rosyjska produkcja dronów w kwietniu była o 117 procent wyższa niż w roku poprzednim, a Moskwa planuje wyprodukować w tym roku 7,3 miliona dronów FPV. Ataki Kijowa nie przerwały tego trendu.

Typową reakcją Zachodu jest to, że atakujący tracą więcej ludzi niż obrońcy, a Rosja zaatakowała. Ta zasada praktyczna zakłada, że ​​obie strony mogą odpowiedzieć ogniem mniej więcej po równo. Jeśli jedna strona wystrzeli trzy lub cztery razy więcej pocisków niż otrzyma, zasada ta przestaje obowiązywać. Obrona pod takim ostrzałem wyniszcza armie.

Co tak naprawdę odkrył Grable

Grable zaczął od amputacji – sprytnego podejścia, ponieważ amputowanych trudniej ukryć niż zmarłych. Zastosował historyczne proporcje zgonów do amputacji, aby obliczyć liczbę amputacji po obu stronach. W przypadku Ukrainy, 93 566 na 120 000 amputacji spowodowało szacunkowo 403 269 na 517 200 zgonów do listopada 2024 roku. Wskazuje również na wymianę ciał, w ramach której Ukraina otrzymywała około 12,5 swoich zmarłych za każdego wydalonego Rosjanina.

Grable szacuje również liczbę zgonów Rosjan do połowy 2024 roku na około 35 264. Powiem szczerze: ta liczba jest zaniżona. Jest niższa niż liczba zgonów Rosjan, które Mediazona i BBC Russian zidentyfikowały już wtedy z imienia i nazwiska. Jego mnożnik dla Rosji, wyliczony na podstawie wojny w Wietnamie, nie wytrzymuje krytyki, a jego krytycy słusznie go ostro krytykują.

Ale zauważmy, co robią dalej krytycy. Biorą słabą liczbę i wykorzystują ją, by zdyskredytować całą pracę – łącznie z częścią, która odpowiada skali ostrzału. Jeśli Rosja wystrzeliła trzy lub cztery razy więcej amunicji, nie jest bezpodstawne twierdzenie, że liczba ofiar po stronie ukraińskiej jest wielokrotnie wyższa niż liczba ofiar po stronie rosyjskiej. Tak przewidują prawa fizyki. Szacunek Grable’a dotyczący liczby ofiar po stronie ukraińskiej odpowiada skali ostrzału. To właśnie ta część musiała zostać zamieciona pod dywan.

Rozważmy źródło

A teraz do przecieku. Przyjrzyjmy się, kto go ujawnił. Jedną z grup jest Silent Crow, która przyznaje się do około 450 100 ofiar wśród Rosjan. Drugą jest Belarus Cyber ​​Partyzanci, która przyznaje się do 393 881 ofiar. Żadna z grup nie jest neutralnym archiwistą. Obie otwarcie walczą z Moskwą i Mińskiem i mówią o tym z dumą. Mamy uwierzyć, że ci partyzanci wydobyli 23 terabajty z Rosstatu, posegregowali je i w ciągu kilku dni opracowali dokładne dane. Zachodnie media opublikowały następnie wyniki jako „oficjalne dane”.

Oficjalnie, według kogo? Meduza i Mediazona, niechętne Kremlowi, twierdzą, że wciąż weryfikują autentyczność danych. Nikt poza samymi hakerami nie zweryfikował tych danych.

„The Moscow Times” donosi, że sprawdził 50 nazwisk z listy znanych rosyjskich ofiar śmiertelnych Mediazony i znalazł każde z nich w wyciekłych plikach. To ma wyjaśnić sprawę. Niczego nie wyjaśnia. Lista Mediazony jest publiczna. Każdy, kto tworzy falsyfikat, najpierw wypełniłby ją nazwiskami, które mógłby znaleźć weryfikator faktów. Zgodność nazwisk dowodzi, że fałszerz odrobił pracę domową. Nie dowodzi jednak, że dane są poprawne.

Jak zorganizowana jest operacja wpływu

Obrońcy wycieku mają jeszcze jeden argument: harmonogram jest zbyt napięty. Praca Grable’a stała się viralem 26 i 27 października, a ataki hakerskie datowane są na 29 października i 1 listopada. Twierdzą, że nikt nie byłby w stanie skonfigurować operacji o wielkości 23 terabajtów w ciągu jednego tygodnia.

Ten argument zakłada, że ​​osoby sprzeciwiające się niewygodnym wynikom badań dowiadują się o nich tylko za pośrednictwem Substacka. Nie dowiadują się. Artykuł znajdował się w fińskim archiwum rządowym od 5 lutego. Każdy, kto pracuje dla zachodniej agencji zajmującej się Rosją, a już na pewno wszyscy w departamentach wojny informacyjnej, uzyskali do niego dostęp w ciągu kilku dni. Mieli na to osiem miesięcy, a nie tydzień. Uwaga opinii publicznej to moment, w którym rozpoczyna się operacja, a nie moment, w którym rozpoczyna się jej planowanie.

Pracowałem nad tego typu sprawami w CIA. Moim zdaniem ten przeciek ma klasyczne cechy operacji wpływu. Jest nieweryfikowalne źródło, a informacja jest rozpowszechniana przez pośrednika, który realizuje własne cele. Materiał jest rozpowszechniany za pośrednictwem mediów, którym czytelnicy ufają. Wypływa na powierzchnię akurat w momencie, gdy niechciana analiza nabiera rozpędu. I pojawia się wraz z dużą, okrągłą liczbą, która kończy debatę, zanim ktokolwiek zapyta o broń. Nie mogę udowodnić, kto napisał ten scenariusz. Widziałem wystarczająco dużo scenariuszy, żeby rozpoznać jeden.

Pytanie, którego woleliby nie widzieć

Oto pytanie, które zadałbym każdemu, kto macha liczbami z Rosstatu: Wyjaśnij, jak armia, która miała trzy lub cztery do jednego przewagę liczebną w artylerii, nie mająca odpowiedzi na bomby ślizgowe i do niedawna słabsza w dronach, w jakiś sposób straciła mniej ludzi niż strona, która oddała większość strzałów. Jeśli nie znasz odpowiedzi na to pytanie, arkusz kalkulacyjny od kolektywu hakerów również ci jej nie da.

Grable pomylił się co do liczby Rosjan. Prawidłowo zidentyfikował szerszy kontekst i to właśnie ten szerszy kontekst powinien zatuszować przeciek. Ukraina krwawi bardziej niż Rosja, ponieważ Rosja ma więcej broni, więcej pocisków, więcej bomb i, przez większość tej wojny, więcej dronów. Żadna ilość skradzionych danych nie zmieni balistyki.

Źródło: „To śmierdzi”: były analityk CIA twierdzi, że wyciek informacji o liczbie ofiar śmiertelnych w Rosji nastąpił idealnie | ZeroHedge

Szczegóły nie są jeszcze omawiane: Co przyniosło spotkanie w Abu Zabi

Szczegóły nie są jeszcze omawiane: Co przyniosło spotkanie w Abu Zabi

Władimir Kostyriew , 11 listopada, tass-ru/opinions

© Grigory Sysoev/POOL/TASS

Dwudniowe rozmowy trójstronne między Rosją, Stanami Zjednoczonymi i Ukrainą w Abu Zabi dobiegły końca. Obie strony są powściągliwe w swoich oświadczeniach i ocenach, co jest zrozumiałe – dyplomacja kwitnie w milczeniu. Jednym z konkretnych rezultatów, ogłoszonych przez przewodniczącego delegacji rosyjskiej, Władimira Miedinskiego, będzie kolejna, masowa wymiana więźniów.

Czy jest coś jeszcze?

Kto na czym korzysta, a kto nie?

Publiczne oświadczenia po takich rundach nie są najlepszym wskaźnikiem ich rzeczywistej treści i rezultatów: na Zachodzie i w Kijowie każde spotkanie powszechnie nazywa się „konstruktywnym”, o ile nie kończy się całkowitą porażką. Strona rosyjska jest pod tym względem znacznie bardziej pragmatyczna. Po spotkaniach Miedinski podkreślił , że „szczegóły nigdy nie są omawiane”, dopóki nie zostaną osiągnięte ostateczne porozumienia. W istocie przypominał znaną zasadę dyplomacji: nic nie jest uzgodnione, dopóki wszystko nie zostanie uzgodnione.

Co więcej, jedynymi osobami zainteresowanymi obecnie fiaskiem procesu negocjacyjnego są Europejczycy, którzy nie zostali zaproszeni na spotkanie – mimo że w nim uczestniczyli. Rosja jednak zawsze podkreślała swoją gotowość do pokojowego rozwiązania, uwzględniającego jej uzasadnione interesy, oraz do negocjacji mających na celu osiągnięcie tego rezultatu.

W Stanach Zjednoczonych prezydent Donald Trump desperacko pragnie sukcesu w polityce zagranicznej, biorąc pod uwagę słabe wyniki Republikanów w ostatnich wyborach uzupełniających. Kijów ze swojej strony desperacko próbuje uzyskać chwilę wytchnienia na froncie i chce wykorzystać negocjacje, aby to osiągnąć, wielokrotnie podnosząc temat całkowitego lub częściowego zawieszenia broni, unikając jednocześnie dyskusji o zajęciu się podstawowymi przyczynami konfliktu i długoterminowym rozwiązaniu. Co więcej, otwarte zerwanie negocjacji przez Ukrainę wywołałoby gniew amerykańskiego przywódcy – co oznaczałoby co najmniej ograniczenia w programie Starlink i wymianie informacji wywiadowczych.

Czas porozmawiać?

Należy również zauważyć, że pora chłodna to tradycyjnie czas negocjacji. Pogoda spowalnia tempo działań wojennych, a strony konfliktu wykorzystują tę ciszę do oceny bieżącej sytuacji, podjęcia decyzji o dalszych działaniach i ewentualnego rozważenia innych możliwych rozwiązań. Poprzednia runda dyskusji również odbyła się pod koniec 2025 roku i na początku 2026 roku i zakończyła się wraz z rozpoczęciem kampanii wiosenno-letniej.

Tym razem sytuacja jest oczywiście inna. Mimo nadchodzącej zimy Rosja kontynuuje naloty na infrastrukturę i obiekty logistyczne wykorzystywane przez Siły Zbrojne Ukrainy (UAF). Kampania ta prawdopodobnie będzie kontynuowana w nadchodzących miesiącach, zwiększając presję na ulicę Bankową. Poważne problemy z dostawą prądu i ciepła występują już w kilku dużych miastach, zwłaszcza w Kijowie, który zmaga się również z załamaniem komunikacyjnym z powodu uszkodzenia Mostów Północnego i Południowego, służących do transportu zaopatrzenia wojskowego na wschód. Władze miasta zalecają mieszkańcom Kijowa opuszczenie stolicy. Jak długo kraj może kontynuować walkę, gdy ludzie uciekają ze stolicy, pozostaje kwestią otwartą.

Inną kwestią jest to, że obecne władze Ukrainy nie zadają sobie tych ani podobnych pytań. Ich głównym celem pozostaje utrzymanie własnego reżimu i jeśli oznacza to zamrożenie lub przymusową mobilizację dziesiątek, a nawet setek tysięcy ludzi, to to zrobią. Wołodymyr Zełenski i jego ekipa po prostu nie mają innego wyboru, ponieważ nie chcą ponosić odpowiedzialności przed społeczeństwem za skutki swoich działań.

Moim zdaniem runda w Abu Zabi jasno ujawniła prawdziwe cele Kijowa. Nawet w dniach poprzedzających negocjacje padały oświadczenia Bankowej – na przykład ze strony Davida Arachamii, szefa frakcji Sługa Ludu i jednego z członków delegacji – że nie należy oczekiwać przełomu.

Same spotkania trwały 4,5 godziny (z 40-minutową przerwą) pierwszego dnia i niecałe dwie godziny drugiego. Przed rozmowami zarówno Rosja , jak i Stany Zjednoczone zadeklarowały chęć poruszenia kwestii nowej europejskiej architektury bezpieczeństwa – i, według Medinsky’ego , temat ten stał się centralny. Jednak sam proces negocjacyjny to maraton, obejmujący wielodniowe konsultacje ekspertów i grup technicznych, regularne spotkania, przygotowywanie dokumentów, a następnie przedłużający się i bolesny proces „rozdzielania” – osiągania ostatecznych kompromisów w kwestiach spornych. W Abu Zabi miało miejsce jedynie testowanie gruntu.

Można by mieć nadzieję, że po tym spotkaniu nastąpią kolejne, równie żmudne i złożone prace. Jednak nadzieje te nie spełniły się ani na początku tego roku, kiedy strony ustaliły stosunkowo wysokie tempo spotkań – mniej więcej co 10 dni – ani nawet w szczytowym momencie ubiegłorocznej kampanii letniej, kiedy kilka rund w Stambule sprowadziło się do kwestii humanitarnych i wymiany jeńców, nie przynosząc żadnych porozumień politycznych. Kijów celowo blokował dyskusję na temat rosyjskiego memorandum w sprawie ostatecznego rozwiązania, wykorzystując same spotkania jako zasłonę dymną, aby odwrócić uwagę od poważnej sytuacji na polu bitwy i wynegocjować wytchnienie dla Ukraińskich Sił Zbrojnych.

Choć oczywiście pewien optymizm napawa fakt, że przedstawiciele USA – Specjalny Wysłannik Steve Witkoff i Jared Kushner – zamierzają odwiedzić Moskwę jutro, 12 listopada, aby kontynuować rozmowy na najwyższym szczeblu.

Cele i perspektywy

Rzeczywiście, osiągnięcie porozumienia wymaga od obu stron gotowości do kompromisu i woli politycznej do podejmowania trudnych decyzji. Czy Kijów zrobił coś podobnego w ostatnich dniach? Nie.

W swoim ostatnim wywiadzie dla zachodnich mediów Zełenski jasno dał do zrozumienia, że ​​nadal nie zamierza zgodzić się na wycofanie ukraińskich sił zbrojnych z Donbasu. Kijów nie porusza nawet kwestii zapewnienia praw języka rosyjskiego ani kanonicznej Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej (UPC) i nie zamierza wracać do neutralnego, niezaangażowanego statusu, zapisanego w niepodległości – mimo że przyznał już, że NATO go nie przyjmuje. Może Zełenski w końcu planuje wybory prezydenckie? Nie, to nie to. Nie padło ani jedno konkretne słowo w tej sprawie. 

Ale delegacja ukraińska nie ma Rosji nic konkretnego do zaoferowania. Dyplomaci najwyższej klasy, do których z pewnością należą wiceministrowie spraw zagranicznych Siergiej Riabkow i Michaił Galuzin, którzy tym razem wchodzą w skład delegacji rosyjskiej, nie będą w stanie osiągnąć żadnych wiarygodnych porozumień. Ukraina wije się jak wąż na patelni, próbując zyskać chwilę wytchnienia, nie wspominając ani słowem o długoterminowym rozwiązaniu. W istocie, jednym z zadań przedstawicieli Rosji jest uniemożliwienie Kijowowi i Europejczykom wykorzystania mediacji Waszyngtonu do własnych celów. Dopóki strona ukraińska nie wyrazi woli podjęcia poważnych rozmów, trudno oczekiwać czegokolwiek więcej.

Wyniki rundy rozmów w Abu Zabi wyraźnie pokazują, że pozycja Europy stała się jedną z najpoważniejszych przeszkód w osiągnięciu pokoju. Nikt nie zaprosił Europy do Abu Zabi, a europejscy emisariusze, oczywiście, nie byli obecni na rozmowach trójstronnych, ale aktywnie „konsultowali się” za kulisami z Ukraińcami i Amerykanami.

Ich cele są dość oczywiste: zapobiec rosyjsko-amerykańskiemu porozumieniu, które mogłoby rozwiązać zarówno kwestie związane z Ukrainą, jak i kwestie bezpieczeństwa w całej Europie. Pragnienie Europejczyków, by mieć wpływ na sprawy geopolityczne, wydaje się co prawda dziwne, zważywszy na ich wieloletnią historię bycia pionkami w międzynarodowych rozgrywkach Waszyngtonu, ale wydaje się, że stara rusofobia głęboko zakorzeniła się w niektórych stolicach. Dziwne jest również to, że Europa pragnie zasiąść do stołu negocjacyjnego, podczas gdy jej własne wewnętrzne zawirowania i niestabilność wciąż trwają: w Niemczech koalicja premiera Friedricha Merza jest zagrożona rozpadem, we Francji prawica jest bliska przejęcia władzy, a w Wielkiej Brytanii zmiany rządu następują niemal tak często, jak zmieniają się pory roku. Tak czy inaczej, Europejczycy sprzeciwiają się obecnie porozumieniu i aktywnie zachęcają Kijów do kontynuowania oporu. Gdyby nie to, być może sami Ukraińcy byliby bardziej ugodowi. Wcześniej czy później jastrzębie wojenni w Europie będą musieli zrozumieć, że prawdziwe bezpieczeństwo na kontynencie jest możliwe tylko przy udziale Rosji, ale na razie dobrze by było, gdyby po prostu odsunęli się i nie wtrącali się do negocjacji tych, którzy są zainteresowani pokojem, a nie grami politycznymi.

Jaki jest więc ostateczny wynik? Rozmawiać zawsze jest lepiej niż milczeć. Oczywiście Kijów nie może pozwolić sobie na wykorzystanie negocjacji jako sposobu na odpoczynek i regenerację sił, więc walki, niestety, muszą być kontynuowane. Ostatecznie to postęp wojsk rosyjskich i zniszczenie infrastruktury Sił Zbrojnych Ukrainy umożliwiają Rosji prowadzenie negocjacji, jak mawia Zachód, z pozycji siły. Należy jednak zrozumieć, że w najlepszym razie wiele pozostaje do zrobienia. Ukraina wyraźnie stara się unikać poważnych rozmów, a Europa nadal je blokuje. 

Rozmowy pokojowe w Abu Zabi n/t Ukrainy

Rozmowy pokojowe w Abu Zabi

Leszek Miller Posted by Marucha w dniu 2026-11-11

Ukraińska delegacja, która dziś i jutro negocjuje w Abu Zabi, wygląda na papierze solidnie. Przewodzi jej szef wywiadu zagranicznego, obok siedzi szef Kancelarii Prezydenta, lider największej frakcji parlamentarnej, doświadczony dyplomata i wojskowy.

Trzech z nich ciągnie jednak za sobą coś, czego na oficjalnych zdjęciach nie widać: poważne podejrzenia korupcyjne.

Formalnych zarzutów nie postawiono nikomu. Warto to zauważyć. Ale „nikomu nie postawiono” to nie to samo co „niczego nie było”. W sprawach, które NABU i SAPO prowadzą od miesięcy, ich nazwiska pojawiają się zbyt często, by można było je zbyć wzruszeniem ramion. Tym bardziej, że na Ukrainie skorumpowani złodzieje unijnych i amerykańskich pieniędzy sprawiają, że Pablo Escobar wygląda jak nieudolny amator.

Rustem Umerow, dziś szef wywiadu, wcześniej minister obrony, był przesłuchiwany jako świadek w sprawie „Midas”. Chodzi o schemat łapówek wokół Enerhoatomu i Timura Mindicza, szacowany na około sto milionów dolarów. Mindicz miał wpływać na kontrakty obronne, w tym na kamizelki. Antykorupcyjne ciała przy MON wzywały do zawieszenia Umerowa z powodu tych powiązań. On sam zaprzecza winie i przypomina, że problematyczne kontrakty zerwano. Zaprzeczenie jest jego prawem. Fakt, że sprawa w ogóle istnieje, jest faktem.

Kyryło Budanow pojawia się w materiałach operacyjnych tej samej sprawy. Imię i nazwisko („Kyryło”, „Kyryło Oleksijowicz”) pada w nagraniach dotyczących legalizacji gotówki na kaucję dla byłego ministra Hermana Hałuszczenki i kontroli nad przepływami w Sense Banku. Formalnie nie oskarżono go. Skomentował krótko, że to sprawa dla sądu. W wojennym państwie, gdzie szef Kancelarii Prezydenta siedzi przy stole negocjacyjnym z przeciwnikiem, takie zdanie brzmi jednak inaczej niż w czasie pokoju.

Najdalej poszły procedury wobec Dawida Arakhamii. Wysoki Sąd Antykorupcyjny nakazał wszczęcie postępowania w sprawie jego możliwego udziału w schemacie „kopert” – łapówek dla posłów „Sługi Narodu” za „właściwe” głosowania. W materiałach pojawia się kwota 85 tysięcy dolarów dla osoby z kierownictwa frakcji, którą powiązano z Arakhamią; przeszukano jego asystenta. Sam zainteresowany nazywa to kampanią oczerniającą, mającą wyeliminować go z negocjacji, i deklaruje, że przeszedł publiczny test na wykrywaczu kłamstw. Test na wariografie nie jest dowodem w sprawie korupcyjnej. Nakaz sądu antykorupcyjnego – jest.

Na dwóch pozostałych członkach delegacji – Serhiju Kysłycii i Wadymie Skibickim – istotnych doniesień tego typu nie ma. To warto odnotować, bo pokazuje, że nie chodzi o automatyczne dyskredytowanie wszystkich, którzy przylecieli do Zjednoczonych Emiratów.

Można oczywiście powiedzieć, że w czasie wojny priorytetem są inne sprawy, że antykorupcyjne instytucje działają, a sądowych oskarżeń brak. Wszystko to jest prawdą. Równie prawdziwe jest jednak to, że delegacja, która ma rozmawiać o przyszłości kraju, składa się w dużej części z ludzi, których przyszłość wciąż zależy od tego, co znajdą śledczy w nagraniach i dokumentach z ostatnich miesięcy.

Leszek Miller
Tekst za profilem na fb https://myslpolska.info

— Fico był „w kompletnym szoku” po rozmowie z premierem Ukrainy. „Kropka, skończyliśmy”

Fico był „w kompletnym szoku” po rozmowie z premierem Ukrainy. „Kropka, skończyliśmy”

Jan Matoga 10 listopada rmf24/fico-byl-w-kompletnym-szoku-po-rozmowie-z-premierem-ukrainy

Premier Słowacji Robert Fico oświadczył, że był „dosłownie w szoku” po prywatnej rozmowie z premierem Ukrainy Serhijem Koreckim. Jednocześnie zapowiedział, że jego kraj nie poprze kolejnej pożyczki dla Kijowa, która – według niego – miałaby wynieść 70 mld euro.

Fico był „w kompletnym szoku” po rozmowie z premierem Ukrainy. „Kropka, skończyliśmy”

„Nie mogę mówić o szczegółach”

Fico odniósł się we wtorek na konferencji prasowej w Bratysławie do niedawnych wspólnych konsultacji rządów Ukrainy i Słowacji.

Nie mam prawa ujawniać kulis i nigdy tego nie robię, ale odbyłem prywatną rozmowę z premierem Ukrainy i byłem nią zszokowany. Dosłownie zszokowany, jeśli chodzi o wojnę i dalszy rozwój wydarzeń w przyszłości– powiedział słowacki premier, cytowany przez Europejską Prawdę.

Fico: To typowy szantaż

Robert Fico ostro ocenił stanowisko niemieckiego kanclerza. Friedrich Merz miał zaapelować, by wszystkie państwa członkowskie UE sprawiedliwie uczestniczyły w finansowaniu pomocy dla Ukrainy, a postępy w tej sprawie powiązał z negocjacjami dotyczącymi unijnego budżetu.

To, co robi kanclerz federalny, to typowy szantaż. A ja to odrzucam – powiedział Fico.

Słowacja nie będzie uczestniczyć w udzieleniu Ukrainie kolejnej pożyczki w wysokości 70 miliardów. Kropka. Skończyliśmy – oświadczył.

Słowacki premier zaznaczył, że Bratysława ma w Unii Europejskiej takie samo prawo weta jak Berlin.

W podobnym tonie wypowiadał się także szef czeskiego rządu. Andrej Babisz podkreślił z kolei, że w projektowanym budżecie UE przewidziano już środki dla Ukrainy.

======================================

Nie jesteśmy w podległej sytuacji. Jesteśmy suwerenną Republiką Czeską – oświadczył szef czeskiego rządu.

Obaj premierzy przekonywali, że Europa powinna włączyć się w negocjacje dotyczące zakończenia wojny w Ukrainie. Słowacki premier zaznaczył, że rozmowy nie powinny być prowadzone wyłącznie przez Stany Zjednoczone.

Robert Fico zaproponował, by negocjacje w imieniu Unii Europejskiej prowadził Słowak Maroš Šefčovič, wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej.

Ocenił go jako kompetentnego i dobrego kandydata do takiej roli. Wśród jego atutów wymienił również studia w Moskwie.