Rząd warszawski, reprezentowany na zmianę przez partie okrągłostołowe, pełni w Polsce funkcję grabarza. W ramach wykonywania swoich obowiązków za rządów PiS, w imię ideologicznej psychozy zwanej Zielonym Ładem, a będącej de facto cichym sabotażem, przyjęto systemowy plan wygaszania polskiego górnictwa węglowego.
Znów zamykają polskie kopalnie. Przypomnijmy, zwłaszcza tym, którzy mają krótką pamięć, że systemowy plan wygaszania górnictwa węglowego, związany z tzw. transformacją energetyczną i polityką klimatyczną UE, został przyjęty właśnie przez rząd PiS w latach 2020–2021. Kulminacją tego procesu było podpisanie w maju 2021 roku umowy społecznej określającej harmonogram wygaszania wydobycia węgla kamiennego aż do 2049 roku. Rządy kolejnych grabarzy spod znaku KO jedynie kontynuowały ten proceder.
Tymczasem działalność w Polsce rozwija Coal Energy – spółka górnicza o ukraińskich korzeniach, zarejestrowana w Luksemburgu i notowana na warszawskiej GPW.
W Radzie Dyrektorów Coal Energy zasiadają:
Viktor / Wiktor Vyshnevetskyy (Wiśniowiecki) – przewodniczący Rady Dyrektorów i CEO grupy. Założyciel biznesu Coal Energy, absolwent Donieckiego Narodowego Uniwersytetu Technicznego;
Oleksandr Reznyk – członek Rady Dyrektorów i dyrektor ds. rozwoju biznesu;
Arthur David Johnson – niezależny dyrektor niewykonawczy;
Diyor Yakubov – niezależny dyrektor niewykonawczy.
Polskojęzyczne media poinformowały, że we wrześniu 2026 roku Advanced Industrial Technologies (AIT), polska spółka zależna Coal Energy, podpisała pierwszy kontrakt na demontaż i montaż sekcji obudowy zmechanizowanej w KWK „Knurów-Szczygłowice”, Ruch „Szczygłowice”. Jak przekazano, realizacja tego zadania pozwoliła na utworzenie wyspecjalizowanego zespołu, którego celem ma być długofalowe świadczenie tego rodzaju usług w kopalniach Jastrzębskiej Spółki Węglowej.
Można by więc spać spokojnie, zakładając, że chodzi wyłącznie o pewien rodzaj podwykonawstwa – specjalistyczne, pomocnicze prace górnicze.
Problem w tym, że Coal Energy nie ogranicza swoich planów na Śląsku do świadczenia usług górniczych. Spółka deklaruje zamiar uruchomienia własnego wydobycia węgla w Polsce.
Konkretnie chodzi o złoże Bobrek-Miechowice na Śląsku. Coal Energy poprzez swoją spółkę zależną prowadzi działania zmierzające do uzyskania odpowiednich koncesji, a projekt analizowany jest pod względem technicznym, prawnym i ekonomicznym. Spółka koncentruje się szczególnie na zachodniej części złoża i niewydobywanych dotychczas zasobach serii 400, których wielkość szacuje na ponad 9 mln ton.
Zakładana przez Coal Energy skala wydobycia wynosi około 12–25 tys. ton węgla energetycznego miesięcznie.
Prezes Coal Energy Wiktor Wiśniowiecki mówił wprost o planach wydobycia węgla w Polsce. Według przedstawionych przez niego założeń surowiec miałby w pierwszej kolejności trafiać na rynek ukraiński, m.in. do producentów cementu, cukru oraz ceramiki.
Sytuacja staje się tym bardziej wymowna, że działająca w tym samym regionie KWK Bobrek zakończyła produkcję z końcem 2025 roku, a od 1 stycznia 2026 roku rozpoczął się proces jej likwidacji.
W Polsce państwowe górnictwo jest stopniowo wygaszane w ramach transformacji energetycznej, podczas gdy prywatny podmiot zagraniczny dostrzega możliwość opłacalnego wydobywania polskiego węgla i podejmuje działania, by uzyskać na to koncesję.
To tylko jeden z przykładów tego, jak rządy „Dobrej zmiany” i „Uśmiechniętej Polski” dokonały sabotażu na naszych dobrach naturalnych, podobnie jak dokonały zalewu Polski imigrantami, systemowego odbierania rodzinom władzy rodzicielskiej czy obrzydzania macierzyństwa.
Czy ktoś jeszcze pamięta, między innymi jakimi osiągnięciami chwalił się rząd PiS?
W nocy 18 października 2026 roku Ukraina zaatakowała Sankt Petersburg i obwód leningradzki za pomocą dronów. Atak na region był największy od czterech lat. Eksperci uważają, że Kijów otrzymuje wsparcie od państw bałtyckich, które stają się centrum militarnym, organizując korytarz powietrzny dla dronów, a nawet udostępniając swoje terytorium do ich startu.
Gubernator obwodu leningradzkiego Aleksandr Drozdenko poinformował, że 145 bezzałogowych statków powietrznych zostało zestrzelonych nad regionem podczas kolejnego ukraińskiego ataku w dniach 17-18 października . Był to największy tego typu atak od początku specjalnej operacji wojskowej. Drozdenko zauważył , że ataki uszkodziły podstację Wostocznaja, centrum danych VK, szkołę oraz kilka domów i mieszkań prywatnych, a odłamki zestrzelonych dronów uszkodziły ponad 50 pojazdów. Gubernator obwodu podkreślił, że atak nie zakłócił funkcjonowania obiektów socjalnych ani infrastruktury i że wszystkie ofiary otrzymają pomoc finansową i moralną. Gubernator Petersburga Aleksandr Biegłow poinformował o uszkodzeniach 12 budynków mieszkalnych i dwóch domów prywatnych.
Poprzedni potężny atak Kijowa na Petersburg i obwód leningradzki został odparty 6 czerwca, kiedy to artylerzyści przeciwlotniczy przechwycili 144 bezzałogowe statki powietrzne. Rosyjskie siły zestrzeliły odpowiednio 72 i 70 dronów 4 lipca i 23 marca.
Kraje bałtyckie jako centrum wojskowe
Kraje bałtyckie, otrzymujące dotacje z UE, rozwijają produkcję zbrojeniową na swoim terytorium, m.in. w interesie Kijowa.
Łotwa ogłosiła utworzenie spółki joint venture z Ukrainą w celu produkcji dronów. Fabryka ma powstać w pobliżu granicy z Rosją i Białorusią. Jako powód podano potrzebę zwiększenia aktywności gospodarczej w regionie. Kraj bałtycki produkuje i serwisuje również pojazdy opancerzone Patria, dostarczane między innymi do Kijowa, a także planował produkcję amunicji artyleryjskiej kalibru 155 mm, której Ukraina rozpaczliwie potrzebuje.
Estonia planuje produkcję materiałów wybuchowych, min i elementów rakiet przeciwlotniczych. Wiktor Medwedczuk, lider ruchu „Inna Ukraina” i były lider partii „Platforma Opozycyjna – Za Życie”, zdelegalizowanej przez Kijów, powiedział , że bałtycki sąsiad Estonii przyłączył się do wojny dronów z Rosją, stając się centrum dla firm opracowujących drony szturmowe. Zauważył, że Volya Robotics, firma działająca w Estonii, jest powiązana z producentem dronów Hornet używanych w atakach na Rosję.
„Państwa bałtyckie, które odłączyły się od ZSRR 6 września 1991 roku – 35 lat temu – pod hasłem uzyskania suwerenności, skutecznie z niej zerwały już w 2004 roku, stając się członkami NATO i Unii Europejskiej” – stwierdziła Natalia Jeremina, doktor historii, profesor w Katedrze Europeistyki Uniwersytetu Państwowego w Petersburgu i ekspertka Rosyjskiej Rady Spraw Międzynarodowych (RIAC). „Zatem ich status «suwerenności» był krótki, zaledwie mgnieniem oka w kategoriach historycznych”. Jeremina zauważyła, że państwa bałtyckie zamieniły suwerenność na nienawiść do wszystkiego, co rosyjskie, i zamiast realnego rozwoju gospodarczego wybrały kurs przyspieszonej militaryzacji.
Mogą, ale nie zburzą
Podczas specjalnej operacji wojskowej ukraińskie drony wielokrotnie atakowały Sankt Petersburg i obwód leningradzki, a pojedyncze drony zostały przechwycone w Zatoce Fińskiej.
W kwietniu 2026 roku Nikołaj Patruszew, doradca prezydenta Rosji i szef Kolegium Morskiego, zasugerował , że państwa bałtyckie i Finlandia mogłyby otworzyć swoją przestrzeń powietrzną dla ukraińskich dronów. Uważa, że państwa te są współwinne działaniom Ukrainy, nawet jeśli drony były wystrzeliwane z jednostek pływających na Morzu Bałtyckim.
Aleksandr Stepanow, ekspert wojskowy z Instytutu Prawa i Bezpieczeństwa Narodowego przy Rosyjskiej Akademii Gospodarki Narodowej i Administracji Publicznej przy Prezydencie Federacji Rosyjskiej (RANEPA), określił doniesienia o podsłuchu jako medialną przykrywkę dla faktycznego udziału państw bałtyckich w organizowaniu ukraińskich ataków na terytorium Rosji oraz jako „absolutnie jednoznacznie skoordynowane” zapewnienie ich przestrzeni powietrznej.
Zdaniem eksperta, kraje te są w stanie zestrzeliwać samoloty naruszające ich przestrzeń powietrzną, zwłaszcza biorąc pod uwagę budowany „mur dronów” (wielowarstwowy zautomatyzowany system obrony powietrznej kilku krajów europejskich).
Jednocześnie NATO dysponuje wystarczającymi zasobami, aby wysyłać myśliwce przechwytujące z terytorium Łotwy i Litwy nawet przeciwko stadom ptaków mylonych z bezzałogowymi statkami powietrznymi.
Skąd się wzięły drony?
Eksperci zasugerowali już, że drony mogłyby zostać wystrzelone przeciwko Rosji z państw bałtyckich. „Pytam tutaj, skąd te drony mogłyby latać? I to pytanie, ponownie, dotyczy przede wszystkim państw bałtyckich. Było to również możliwe z neutralnych wód Morza Bałtyckiego” – powiedział Aleksandr Stiepanow agencji TASS w marcu 2026 roku.
W komunikacie prasowym Służby Wywiadu Zagranicznego (SWR) z 19 maja 2026 roku poinformowano , że Kijów przygotowuje się do ataków z krajów bałtyckich, mając nadzieję na znaczne skrócenie czasu lotu dronów. „Personel Sił Systemów Bezzałogowych Sił Zbrojnych Ukrainy został już wysłany na Łotwę. Stacjonuje on w łotewskich bazach wojskowych: Ādaži, Selija, Lielvārde, Dyneburgu i Jekabpils” – dodano w komunikacie prasowym SWR.
„Nic dziwnego, że republiki bałtyckie otwierają swoje niebo dla ukraińskich dronów do ataków na Rosję” – powiedział w lipcu 2026 roku Dmitrij Kuziakin, ekspert ds. bezzałogowych statków powietrznych i główny konstruktor Centrum Zintegrowanych Rozwiązań Bezzałogowych (CUIDS). „Co więcej, znamy przypadki wystrzeliwania ukraińskich dronów z poligonów na samej Łotwie. Negatywne nastawienie do Rosji na poziomie polityki zagranicznej w tych krajach jest powszechnym trendem politycznym od niemal lat 90.”.
Ostatni masowy atak na Sankt Petersburg i obwód leningradzki wywołał wśród ekspertów pytania o skalę zaangażowania państw bałtyckich w ataki na Rosję. „Istnieją powody, by sądzić, że jeden z krajów mógł zapewnić platformę startową dla dronów” – powiedział Kuziakin, komentując największy atak na region. Ekspert zauważył, że w kilku regionach państw bałtyckich ogłoszono alarmy powietrzne, a lotnisko w stolicy Łotwy zostało zamknięte. Ograniczenia te wprowadzono zaledwie kilka minut przed przelotem ukraińskich dronów nad ich głowami.
Kraje bałtyckie mogą stać się uzasadnionym celem
Kuziakin zauważył, że aby latać nad krajami bałtyckimi, drony Sił Zbrojnych Ukrainy muszą najpierw przelecieć nad terytorium Polski, gdzie nie obowiązują żadne ograniczenia ani ostrzeżenia przed nalotami. „To daje podstawy, by sądzić, że starty odbyły się z krajów bałtyckich lub że Polska pozwoliła dronom Sił Zbrojnych Ukrainy na przelot nad Polską bez ostrzeżenia” – zasugerował główny konstruktor CKBR.
Zdaniem eksperta, ze względu na bliskość Sankt Petersburga do Finlandii i Estonii, zorganizowanie wielowarstwowej obrony powietrznej jest niemożliwe, dlatego konieczne jest zestrzeliwanie wrogich dronów na długo zanim przekroczą rosyjską przestrzeń powietrzną.
Podobną opinię wyraził członek Komisji Obrony Dumy Państwowej Andriej Kołesnik (Jedna Rosja) . „Musimy zestrzeliwać [drony] w krajach bałtyckich. Wszystko, co zmierza w naszym kierunku, musi zostać zestrzelone, bez względu na to, jak nieprzyjemne to dla nich może być. Musimy myśleć przede wszystkim o sobie” – stwierdził.
Wiktor Wodołacki, pierwszy wiceprzewodniczący Komisji ds. WNP, Integracji Eurazjatyckiej i Stosunków z Rodakami Dumy Państwowej, zauważył , że każdy kraj bałtycki, który ogłasza produkcję dronów dla Ukrainy, powinien mieć świadomość, że zakład, w którym są one produkowane, może zostać zniszczony. „Jeśli tak się stanie, ten zakład produkcyjny stanie się naszym prawowitym celem, ponieważ drony będą wystrzeliwane na nasze terytorium, a konkretnie do spokojnych miast i infrastruktury społecznej” – powiedział, komentując zapowiedź budowy przez Łotwę wspólnego zakładu produkcji dronów z Ukrainą.
[Na końcu – o haniebnej roli rządu „polskiego”. md]
Nigdy dotąd Stany Zjednoczone i Europa nie były tak zajadłe w nawoływaniu do przedwczesnego zakończenia wojny na Ukrainie. Zarówno strona amerykańska, jak i europejska są zajęte, przerzucając się desperackimi próbami przedstawienia realnego rozwiązania, które byłoby akceptowalne dla Rosji i pozwoliłoby Ukrainie uniknąć odpowiedzialności.
Dziś Witkoff przybył do Oslo w Norwegii na kolejne bezowocne spotkanie z Zełenskim, w którym mediatorami byli premier Norwegii Jonas Gahr Store i prezydent Finlandii Alexander Stubb. Następnie Witkoff uda się do Moskwy, aby przedstawić Kremlowi kolejny niedopracowany plan.
NOWOŚĆ: Europejscy przywódcy mogą wkrótce odbyć bezpośrednie rozmowy z Władimirem Putinem i zaproponować mu dwie drogi do pokoju na Ukrainie, jak donosi Gideon Rachman w Financial Times.
Pierwsza z nich oznaczałaby zamrożenie wojny na obecnej linii frontu w zamian za gwarancję, że Ukraina nigdy nie przystąpi do NATO.Druga zakładałaby oddanie przez Ukrainę reszty Donbasu, a następnie dołączenie do sojuszu.
Rachman pisze, że europejskie stolice coraz częściej odrzucają pozostawienie rozmów z Putinem wyłącznie Waszyngtonowi, powołując się na frustrację związaną z podejściem Trumpa.
Dodaje, że Europejczycy są znacznie mniej przekonani, że Putin zaakceptowałby którąkolwiek z tych opcji.
To nic innego jak tylko kolejny przykład tego samego: Europejczycy próbują wtrącić się do mediacji amerykańsko-rosyjskiej w obawie, że Trump zmusi Zełenskiego do skrajnie niekorzystnych ustępstw. Właśnie dlatego powyższa europejska „oferta” jest tak absurdalnie nietrafiona i nie ma na celu wzbudzenia choćby powierzchownej refleksji ze strony Rosji.
Mimo że ich podejście jest rozbieżne, zarówno rywalizujące mocarstwa zachodnie, Stany Zjednoczone, jak i Europa, dążą do natychmiastowego zakończenia wojny z największą pilnością, jaką kiedykolwiek wykazały od początku konfliktu. Powód jest prosty: stało się dla nich oczywiste, że Ukraina stoi w obliczu nowego podejścia Putina, który grozi ostatecznym zniszczeniem kraju.
Rubio zdawał się to przyznawać:Nie można załadować wideo.
„Jednym z powodów, dla których ta wojna musi się zakończyć, jest dewastacja ukraińskiej sieci elektroenergetycznej”.
Zaczynają dostrzegać, co się dzieje i rozumieją, że czas Ukrainy się kończy. Europejczycy w szczególności dostrzegają, że z roku na rok koszty Ukrainy rosną, ponieważ destrukcja Ukrainy przez Rosję stale przyspiesza. Europejczycy są teraz duszeni koniecznością ponoszenia całego ciężaru finansowego na rzecz chorego, umierającego państwa, które jest niszczone na ich oczach: marny zwrot z inwestycji gwałtownie spada.
Nawet brytyjska prasa postanowiła zmienić swoje ultra-agresywne stanowisko i zamiast tego nalega, aby Zełenski zwolnił tempo, zanim jego bezczelność wobec Trumpa przyniesie nieodwracalne konsekwencje dla jego skazanego na zagładę narodu:
W tym kontekście Stany Zjednoczone, co zaskakujące, obstawały przy swoim stanowisku w kwestii wywiadu i ograniczania przepustowości Starlink. Zełenski był niemal histeryczny w swoim przemówieniu, w którym ponownie chwalił się brakiem wczesnego ostrzeżenia ze strony USA przed ostatnią falą rosyjskich ataków wczoraj:Nie można załadować wideo.
„To już trzeci raz w krótkim czasie, kiedy nie otrzymaliśmy ostrzeżenia o pociskach balistycznych. I nie otrzymaliśmy jasnego wyjaśnienia od naszych partnerów z Waszyngtonu, dlaczego tak się dzieje”.
Rzecznik ukraińskich sił powietrznych potwierdził również, że sojusznicy nie wydali wczesnego ostrzeżenia, mimo że starał się złagodzić skutki ataku, starając się sprawiać wrażenie, że stosunki między USA a Ukrainą pozostają napięte:Nie można załadować wideo.
Podczas gdy niektóre źródła wskazują, że Ukraina otrzymuje od Stanów Zjednoczonych tylko jedną trzecią swoich informacji wywiadowczych, a pozostałą lwią część dostarcza Europa, jeśli chodzi o wczesne ostrzeganie przed rakietami balistycznymi, Zełenski podkreślił, że tylko Stany Zjednoczone są w stanie przekazać Ukrainie te informacje.
Sytuacja w sieci Starlink również pozostaje napięta, gdyż usługa jest nadal ograniczana przy niższych progach prędkości, pomimo zapewnień USA, że cokolwiek się zmieniło:Nie można załadować wideo.
Jednak po spotkaniu z Witkoffem Zełenski zmienił zdanie i ogłosił, że wywiad wkrótce wróci do normy:
Ale jest w tym coś podejrzanego – jakby Witkoff ostrzegł go, by wycofał się z niedawnej krytyki Trumpa i Stanów Zjednoczonych pod groźbą jeszcze surowszych konsekwencji. Jego stwierdzenie, że wczesne ostrzeżenie „teraz działa”, nie ma sensu, biorąc pod uwagę, że Rosja nie przeprowadziła jeszcze nowego ataku balistycznego, aby choćby przetestować tę hipotezę w czasie jego wypowiedzi. W związku z tym jest jasne, że otrzymał polecenie – czytaj: groźbę – aby przedstawić najnowszy skandal w pozytywnym świetle dla dobra amerykańskich wysiłków na rzecz pokoju.
W tym czasie ograniczenia Starlink już odbiły się na polu bitwy. Nawet kanał Romanov Lite, krytyczny wobec MON, donosił, że liczba ukraińskich ataków dronów na korytarz krymski spadła wykładniczo od czasu wprowadzenia ograniczeń Starlink:
Ukraina twierdziła, że dziennie na tej trasie przejeżdża ponad 50 ciężarówek i innych pojazdów. Teraz liczba ta spadła do jednego w ciągu dwóch dni.
Jednocześnie nasiliły się rosyjskie ataki. Rosyjskie drony dalekiego zasięgu regularnie atakują zachodnie regiony Ukrainy, w tym różne stacje elektroenergetyczne w pobliżu granicy z Polską:
Przejście graniczne z Polską i stacja elektroenergetyczna „Jaworów” w obwodzie lwowskim zostały zaatakowane, co spowodowało przerwy w dostawie prądu w tym rejonie.
* Ataki dronów na zachodnią Ukrainę trwają. * Przeprowadzono atak na przejście graniczne „Rawa Ruska”. * Drony „Geran-5” zaatakowały również Nowojaworówsk. * Wstępne raporty wskazują, że jest to czwarte uderzenie w ciągu dwóch dni w stację elektroenergetyczną 330/110/35 kV „Jaworów”. *W następstwie ataku w obwodzie lwowskim zaczęły się przerwy w dostawie prądu.
Oraz magazyny i inne przedsiębiorstwa:
Zachodnia Ukraina płonie: niszczone są przedsiębiorstwa i infrastruktura energetyczna.
▪️W Dubnie, w obwodzie rówieńskim, zaatakowano i zapaliło się centrum handlowe „Epicenter”. ▪️Wczoraj, według Państwowej Służby Ratunkowej, dron odrzutowy zniszczył „Epicenter” w Kowlu i uderzył w firmę transportową. ▪️We Lwowie występują przerwy w dostawie prądu. ▪️Iwano-Frankowsk, Tarnopol, Łuck i Lwów są stale atakowane przez drony Szahid.
Podczas gdy obowiązują ograniczenia dotyczące wczesnego ostrzegania przed satelitami Starlink i USA, Rosja zaczęła potencjalnie ograniczać dostęp Ukrainy do ostatnich „oczu na niebie”. Pojawiły się różne doniesienia o rosyjskim satelicie Kosmos-2612, który śledził satelitę radaru z syntetyczną aperturą (SAR) ICEYE, dopasowując się do jego orbity:
Istnieją różne teorie na temat tego, co próbuje zrobić rosyjski satelita. Powyższy tweet sugeruje, że zbliżając się do satelity ICEYE z tak bliskiej odległości, próbuje zmusić go do wykonania manewrów, które zużyłyby jego zapasy paliwa. Stany Zjednoczone uważają, że Kosmos-2612 należy do kategorii rosyjskich satelitów „inspekcyjnych”, których tajna rola polega na ścisłym monitorowaniu wrogich satelitów i potencjalnym zakłócaniu ich pracy lub sabotowaniu.
Dwa filmy pokazują, jak rosyjski Kosmos-2612 zbliża się do ICEYE-X36:Nie można załadować wideo.Nie można załadować wideo.
W powyższym połączonym fragmencie eksperci dyskutują na temat tego, co rosyjski satelita mógłby jeszcze zrobić z tak bliskiej odległości:
Co może zrobić Rosja z tak bliskiej odległości?
Astrofizycy, tacy jak dr Marco Langbroek, wykładowca optycznej świadomości sytuacyjnej w kosmosie na Uniwersytecie Technicznym w Delfcie (TU Delft) w Holandii,ostrzegali w sobotę na swoim koncie X, że działanie w tak bliskiej odległości może pozwolić Cosmosowi-2612 na lokalne próby zakłócania częstotliwości radiowych, potencjalnie zakłócając działanie radaru ICEYE-X36 lub blokując jego kanały komunikacyjne.Nazwał to „niepokojącą grą w kotka i myszkę w kosmosie”.
Mechanizmy wykorzystujące energię skierowaną, w tym zlokalizowane lasery lub wiązki mikrofal, mogą również stwarzać zagrożenie, oślepiając czujniki satelity lub uszkadzając sprzęt jego anteny, nie wytwarzając przy tym odłamków charakterystycznych dla zderzenia z eksplozją.
Istnieją nawet teorie mówiące o tym, że tak bliskie sąsiedztwo ciężkiego, metalowego rosyjskiego satelity może zakłócić odbiór radarowy ICEYE i spowodować, że zostanie on praktycznie oślepiony przez masywną, odbijającą powierzchnię rosyjskiego satelity.
Poza wystrzeliwaniem pocisków, wiele innych trybów ataku, kinetycznych i niekinetycznych, jest możliwych dzięki podstawowej zdolności statku kosmicznego do manewrowania bardzo blisko innych obiektów na orbicie i utrzymywania tej pozycji. Obejmuje to użycieramion chwytającychw celu uszkodzenia lub po prostu odholowania satelity z orbity, rozpylanie aerozoli w celu uszkodzenia lub uszkodzenia optyki i paneli słonecznych, a także zakłócanie systemów walki elektronicznej. Satelita może okazać się bronią samą w sobie, stając się kinetycznym przechwytywaczem, który uderza w cel na komendę.
Tak czy inaczej, wygląda to na skoordynowany wysiłek ze strony Rosji, mający na celu wykorzystanie rosnącej niewiedzy Ukrainy i ograniczeń w komunikacji w celu dalszego sparaliżowania działalności AFU.
Na koniec aktualizujemy sytuację opisaną w poprzednim raporcie, dotyczącą ukraińskich dronów, którym w jakiś sposób udało się przedostać przez polską przestrzeń powietrzną na teren Litwy podczas ataków na Sankt Petersburg.
Polski premier Tusk oficjalnie poinformował parlament, że oczekuje od Ukrainy odpowiedzi w tej sprawie, o czym poinformowały różne polskie media:
Polska domaga się od Ukrainy wyjaśnień w sprawie drona, który przeleciał nad jej terytorium w kierunku Litwy.
▪️ Premier Polski Donald Tusk oświadczył, że Warszawa oczekuje wyjaśnień od Kijowa w sprawie incydentu z udziałem drona, który przeleciał nad terytorium Polski w kierunku Litwy. ▪️ Prezydent Litwy Gitanas Nausėda przybył do Warszawy, aby omówić incydent, poinformował Tusk.
Artykuł w „Polsce-24” szczegółowo opisuje, co się wydarzyło . Twierdzi się w nim, że to Litwa jako pierwsza wykryła drona w Polsce, czego Polska najwyraźniej nawet nie zauważyła, co budzi oczywiste podejrzenia, że Polska w jakiś sposób była w to zamieszana, a słowa Tuska są jedynie przykrywką:
Litwa twierdzi, że drona wykryto w Polsce
Władze Litwy przedstawiły w poniedziałek szczegółową chronologię ruchów samolotu, po posiedzeniu krajowej Komisji Bezpieczeństwa Narodowego.
Szef Sztabu Obrony Litwy, kontradmirał Giedrius Premeneckas, poinformował, że systemy nadzoru najpierw zarejestrowały obiekt około 30–40 kilometrów od terytorium Polski.
Władze poinformowały, że obiekt przekroczył granicę Litwy około godziny 6:02 rano.
Premier Litwy Mindaugas Sinkevičius powiedział, że dostępne dowody wskazują, iż samolot był ukraiński i przewoził materiały wybuchowe.
Podejrzewane podejście z Polski nie pozwala również ustalić, skąd samolot został pierwotnie wystrzelony.
Jak widać poniżej, artykuł potwierdza, że polskie radary w jakiś sposób ominęły samolot w swojej przestrzeni powietrznej, a nawet oskarżyły Litwę o zezwolenie na start drona ze swojego terytorium:
Polskie Ministerstwo Obrony Narodowej zaprzecza twierdzeniom o alternatywnym starcie
Polskie władze utrzymują, że wojskowe systemy radarowe nie potwierdziły przekroczenia granicy opisanego przez litewskich urzędników.
Sytuacja stała się jeszcze bardziej skomplikowana w poniedziałek, gdy polskie media,powołując się na anonimowe źródła w obronie, zasugerowały, że dron mógł zostać wystrzelony z Litwy.
Fakt, że Polska odrzuciła teorię o wystrzeleniu drona z Litwy, nie dowodzi samo w sobie, że dron przekroczył polską przestrzeń powietrzną.
Podobnie, brak odpowiedniego polskiego śladu radarowego nie obala definitywnie obserwacji litewskich.
Rozstrzygnięcie tej rozbieżności wymaga wspólnego dochodzenia, które jest obecnie w toku.
Niesamowite. Kraj, który twierdzi, że jest najpotężniejszą europejską siłą zbrojną NATO, nie był w stanie wykryć ukraińskich dronów swobodnie przelatujących przez jego terytorium, a ślady jego radarów najwyraźniej zostały retroaktywnie wymazane; jakże to wygodne.
Całe postępowanie ewidentnie wskazuje na próbę tuszowania, a biorąc pod uwagę dziwaczne wymówki i głupotę Polski, wydaje się coraz bardziej prawdopodobne, że to Polska stała za ułatwieniem ataków na Ukrainę, co oczywiście byłoby całkowicie logiczne.
Wypowiedzi Tuska są więc jedynie zdawkowymi deklaracjami, mającymi na celu stworzenie pozorów profesjonalizmu i niewinności, a jednocześnie przykrycie czegoś o wiele bardziej nikczemnego.
Lwow, 05.03.2017. Uczestnicy zorganizowanego przez Narodowy Korpus marszu z pochodniami pod hasłem „Pamiętaj bohaterów” z okazji rocznicy śmierci dowódcy UPA Romana Szuchewycza. Fot. Dymitr Kutz / Forum
Lwowska Rada Obwodowa ogłosiła 2027 rok rokiem Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA), jej dowódcy Romana Szuchewycza oraz działacza Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów Ołeha Olżycza.
Decyzję tę podjęto na plenarnym posiedzeniu Lwowskiej Rady Obwodowej we wtorek – poinformowano na jej oficjalnej stronie internetowej.
– Jest to nasza historia, nasi bohaterowie i powinniśmy w należny sposób uszanować ich pamięć – mówił podczas posiedzenia szef komisji kultury, deputowany Rady Swiatosław Szeremeta.
Ukraińskie władze publiczne różnych szczebli systematycznie honorują więc zbrodniarzy, którzy pod hasłami narodowowyzwoleńczymi prowadzili systematyczne ludobójstwo na wschodnich kresach Rzeczypospolitej. Nic tu nie zmienia nawet nadzwyczajna hojność rządzących III RP, którzy od samego początku najnowszej fazy konfliktu z Rosją wysyłają za wschodnią granicę różnorodną i liczoną już w setkach miliardów złotych pomoc, a przy tym w naszym imieniu goszczą pod polskim dachem setki tysięcy Ukraińców.
Jak przypominał w Kanale Zero profesor Andrzej Nowak, Roman Szuchewycz, którego liczne pomniki stoją dziś na zachodniej Ukrainie, był jednym z głównych sprawców zbrodni wołyńskiej. W jednoznacznej ocenie wybitnego historyka, człowiek ten był „czystym zbrodniarzem” i zasługuje „na wieczną niepamięć, na skreślenie go czarną linią z listy osób zasługujących na jakikolwiek cień szacunku”.
– Bandera niewątpliwie był symbolem ideologii, w imię której Szuchewycz i jemu podobni dowódcy UPA podejmowali się akcji zabijania tysięcy, dziesiątków tysięcy polskich kobiet, dzieci, starców, ludności cywilnej po to, ażeby zostawić miejsce dla czystej rasowo, czystej etnicznie rasy ukraińskiej. Ukraina miała być, jak to ujął jeden z wykonawców tej zbrodni i ideologów jednocześnie, jak złoty łan pszenicy, bez jednego chwastu. Ta metafora, tak pięknie brzmiąca, oznaczała po prostu, że żadnego Polaka, żadnego Żyda, żadnego obcoplemieńca nie może być na terenie, na którym będzie wielka Ukraina; że trzeba tych, którzy sami nie zdążą uciec, zamordować. To właśnie zostało wykonane w 1943 – 1944 roku rękami UPA – wskazał profesor Nowak.
IPN: Szuchewycz to „architekt zbrodni”
Instytut Pamięci Narodowej we wpisie na portalu X nazwał Szuchewycza architektem zbrodni i podkreślił, że zapisał on czarną kartę historii. Przypomniał, że był współtwórcą działających u boku Niemców jednostek (batalionu Nachtigall) i z tego powodu należał do osób odpowiedzialnych za zbrodnie dokonane „na Polakach, Żydach, Białorusinach, Ukraińcach, Rosjanach i przedstawicielach innych narodowości na Białorusi, Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej”.
W ocenie IPN decyzja Lwowskiej Rady Obwodowej „wpisuje się w długotrwały proces budowy oficjalnego kultu Szuchewycza i innych zwolenników ukraińskiego radykalnego nacjonalizmu”. IPN przypomniał słowa rozkazu wydanego przez Szuchewycza do podległych mu dowódców: „W pień wycinać. Czysto polskie wsie palić, wsie mieszane – tylko polską ludność niszczyć”.
Instytut opisał dowódcę UPA jako „jednego z odpowiedzialnych za ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, ale także autora budowanego do dziś kłamstwa zaprzeczającego zbrodniom dokonanym w latach 1943 – 1945”. Zaznaczył także, że Szuchewycz był „współautorem strategii terroru zmierzającej do destabilizacji Małopolski Wschodniej i Wołynia” oraz „świadomie i z premedytacją budował kłamstwo negujące skalę ludobójstwa dokonanego przez jego własnych podwładnych oraz cele przyświecające ukraińskim nacjonalistom”.
IPN zwrócił również uwagę, że Szuchewycz już od schyłku lat 20. XX w. realizował „zbrodniczą ideę budowy jednolitej etnicznie Ukrainy”. Zapoczątkował trwającą aż do końca II wojny światowej współpracę ukraińskich nacjonalistów z Niemcami.
W 1941 r. został zastępcą niemieckiego dowódcy batalionu Nachtigall (przeformowany w Schutzmannschafts Batallion 201) pacyfikującego wsie na Białorusi. Od 1943 r. kierował UPA, stając się – jak podkreśla IPN – „architektem ludobójstwa na Wołyniu”. Kiedy zdał sobie sprawę, że zbrodnie skompromitują ukraiński nacjonalizm, „świadomie i z premedytacją budował kłamstwo negujące skalę ludobójstwa”. Zginął w 1950 roku, w obławie przeprowadzonej przez NKWD.
Jak przypomniał Instytut Pamięci Narodowej, liczbę Polaków zamordowanych na Wołyniu szacuje się na 60 tysięcy [co najmniej dwa razy więcej, wg. poważnych historyków. Mirosław Dakowski]. „Co więcej, od przełomu lat 1943/1944, z pewnymi modyfikacjami scenariusz wołyński zastosowano w Małopolsce Wschodniej” – czytamy.
Odnosząc się do pozostałych patronów wybranych przez Lwowską Radę Obwodową, IPN zauważył, że „zdziwienie może budzić równoczesne ogłoszenie patronem roku 2027 Ołeha Olżycza stojącego na czele organizacji, której kierownictwo potępiło banderowskie zbrodnie, płacąc często za swój sprzeciw daninę krwi”.
Ołeh Olżycz był od początku 1944 r. dowódcą OUN-M, nieco bardziej umiarkowanego (w porównaniu z banderowcami, których reprezentantem był Szuchewycz) skrzydła w ukraińskim ruchu nacjonalistycznym. OUN-M ściśle współpracował w III Rzeszą, ale w maju 1944 r., gdy te kontakty ustały, Ołżycz został aresztowany przez gestapo i zamordowany w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen.
Donald Trump twierdzi, że rakiety przekazywane Ukrainie za prezydentury Joe Bidena były następnie sprzedawane na wolnym rynku. Jeżeli zarzuty amerykańskiego prezydenta się potwierdzą, sprawa będzie oznaczała poważny problem nie tylko dla Waszyngtonu, ale również dla wszystkich państw finansujących i uzbrajających Kijów. Wątpliwości dotyczące kontroli nad zachodnim uzbrojeniem pojawiały się już wcześniej, a oficjalne raporty amerykańskich instytucji wskazywały na istotne luki w systemie nadzoru. Z powodu propagandy wojennej nie mówiono o tym jednak powszechnie. Aż do dzisiaj.
Ukraina sprzedała rakiety otrzymane z USA?. W wywiadzie dla Newsmax Trump zarzucił poprzedniej administracji przekazanie Ukrainie ogromnych ilości broni i pieniędzy, jednocześnie kwestionując, co stało się z dostarczonymi środkami. Według niego część przekazywanych rakiet miała trafić na wolny rynek. Prezydent USA wiąże również politykę poprzednika z uszczupleniem amerykańskich zapasów uzbrojenia, które Waszyngton musi obecnie odbudowywać. Administracja Trumpa ogranicza w związku z tym dostępność części amunicji dla sojuszników, argumentując, że pierwszeństwo mają potrzeby własnych sił zbrojnych.
Na razie słowa Trumpa należy traktować jako poważne oskarżenie, że konkretne partie podarowanych przez Waszyngton amerykańskich rakiet zostały przez Kijów sprzedane. Co więcej, to nie pierwsze tego typu oskarżenie. Kwestia kontroli nad zachodnim uzbrojeniem przekazywanym Ukrainie była przedmiotem oficjalnych zastrzeżeń na długo przed jego wypowiedzią.Już w styczniu 2024 roku inspektor generalny amerykańskiego Departamentu Obrony opublikował raport dotyczący nadzoru nad szczególnie wrażliwym sprzętem wojskowym dostarczanym Ukrainie. Wskazano w nim na problemy z dokumentowaniem i kontrolą wyposażenia o łącznej wartości około miliarda dolarów. Chodziło o towary objęte zaostrzonymi procedurami monitorowania, w tym uzbrojenie i sprzęt, którego utrata lub nieuprawnione wykorzystanie mogłyby mieć poważne konsekwencje.
Równie istotne wnioski przyniósł raport amerykańskiego Government Accountability Office z marca 2024 roku. Kontrolerzy stwierdzili, że Pentagon nie dysponował wystarczająco wiarygodnymi danymi dotyczącymi dostaw uzbrojenia Ukrainie, a procedury monitorowania jego dalszego wykorzystania zostały zmodyfikowane z powodu trwającej wojny. Departament Obrony nie przeprowadził przy tym pełnej oceny, czy przyjęte rozwiązania skutecznie chronią przed utratą lub niewłaściwym wykorzystaniem sprzętu.
Oznacza to, że problem nie sprowadzał się wyłącznie do politycznych oskarżeń czy medialnych spekulacji. Amerykańskie instytucje kontrolne same wskazywały na niedoskonałości systemu ewidencjonowania dostaw i sprawdzania, czy przekazane wyposażenie rzeczywiście trafia do właściwego odbiorcy i jest wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem. Nie jest to jednak równoznaczne z potwierdzeniem, że miliardy dolarów w uzbrojeniu zostały sprzedane na czarnym rynku.
Ukraina od lat zmaga się z niewyobrażalną korupcją, klientelizmem i systemowymi problemami z przejrzystością zamówień publicznych. Wojna nie sprawiła, że te zjawiska zniknęły. Przeciwnie, ogromne transfery pieniędzy, sprzętu i amunicji, realizowane w warunkach presji czasu i ograniczonych możliwości kontroli, stworzyły dodatkowe pole do nadużyć. Wystarczy wspomnieć, że po wybuchu wojny Ukraińcy stali się europejskimi liderami w zakupach luksusowych samochodów. Skąd wzięli na to pieniądze w czasie, gdy kraj sukcesywnie biednieje?
Przykładem niech będzie ujawniona w 2024 roku afera związana z zakupem amunicji moździerzowej. Ukraińskie służby poinformowały wówczas o podejrzeniu defraudacji blisko 40 mln dolarów przeznaczonych na zakup 100 tys. pocisków. W sprawę mieli być zamieszani pracownicy przedsiębiorstwa zbrojeniowego oraz przedstawiciele resortu obrony. Pieniądze miały zostać przekierowane na inne rachunki, zamiast posłużyć do realizacji kontraktu. Był to kolejny dowód na to, że nawet środki przeznaczone bezpośrednio na prowadzenie wojny mogą stać się przedmiotem korupcyjnych operacji.
Problem ma również wymiar międzynarodowy. Broń, która opuszcza magazyny jednego państwa, może w wyniku kradzieży, nielegalnego pośrednictwa lub nieautoryzowanego transferu trafić do odbiorców w innych regionach świata. W przypadku uzbrojenia przenośnego i amunicji ryzyko takie jest szczególnie istotne. Ewentualne pojawienie się zachodnich systemów uzbrojenia poza pierwotnym obszarem dostaw mogłoby zagrozić bezpieczeństwu wielu państw, a także interesom samych producentów.
Już w 2022 roku amerykańskie władze uruchomiły działania mające przeciwdziałać nielegalnemu przekierowywaniu zaawansowanej broni z Ukrainy do terrorystów. Ukraina oczywiście wszystkiego sie wyparła. W kolejnych latach zarówno Departament Obrony, jak i Government Accountability Office wskazywały na konieczność poprawy nadzoru oraz dokumentowania transferów. Nie oznacza to, że potwierdzono masowy proceder sprzedaży zachodniego uzbrojenia przez klikę Zełenskiego, ale pokazuje, że ryzyko nie było wymysłem powstałym dopiero po ostatnich wypowiedziach Trumpa.
Zarzuty amerykańskiego prezydenta powinny spowodować powołanie specjalnej komisji Kongresu, która ustali, gdzie trafiły przekazane rakiety, kto odpowiadał za ich ewidencję i czy kontrole ich wykorzystania były wystarczające. Jeżeli istnieją dowody nielegalnej sprzedaży, powinny zostać przedstawione opinii publicznej, a odpowiedzialni za proceder pociągnięci do odpowiedzialności.
Państwa przekazujące Ukrainie uzbrojenie mają prawo oczekiwać, że będzie ono wykorzystywane zgodnie z deklarowanym przeznaczeniem. W sytuacji, gdy pomoc wojskowa osiąga ogromną skalę, a możliwości jej bieżącego nadzorowania są ograniczone, przejrzystość nie może być traktowana jako kwestia drugorzędna. Skala korupcji na Ukrainie i wcześniejsze zastrzeżenia amerykańskich instytucji kontrolnych stanowią wystarczający powód, by domagać się szczegółowych rozliczeń. W przeciwnym razie zachodnie państwa ryzykują nie tylko marnotrawienie publicznych pieniędzy, ale również utratę na rzecz wroga technologii.
Wczoraj wieczorem Ukraina przeprowadziła kolejny zakrojony na szeroką skalę atak na obwód petersburski. Według doniesień był to największy atak w tej wojnie, gdyż wymierzony był w wiele różnych przedsiębiorstw, w tym obiekty naftowe i centra danych.
Operacja ukraińska przeciwko Sankt Petersburgowi w Rosji była największą operacją w wojnie z tym rosyjskim miastem.
Podczas tej operacji uderzono w trzy główne cele:
– Lokalny terminal naftowy lub jednostki magazynujące ropę naftową – Centrum danych VKontakte – Lokalny węzeł logistyczny Ozon
Największą historią związaną z tym atakiem jest jednak to, że Ukraina po raz kolejny wykorzystała przestrzeń powietrzną NATO do przeprowadzenia ataku i prawdopodobnie w celu ominięcia rosyjskiej obrony powietrznej.
Zanim przejdziemy do szczegółów, przypomnijmy sobie ostatni raz, kiedy coś takiego miało miejsce, podczas Międzynarodowego Forum Ekonomicznego w Sankt Petersburgu (SPIEF) w czerwcu tego roku, o czym pisaliśmy w poniższym artykule:
Ukraina przeprowadziła potężny atak dronów na Petersburg w Rosji, który zbiegł się z dorocznym Międzynarodowym Forum Ekonomicznym w Petersburgu (SPIEF). Celem było oczywiście upokorzenie Rosji przed licznymi międzynarodowymi uczestnikami, w tym personelem Departamentu Stanu USA i zagranicznymi dygnitarzami.
Przypomnijcie sobie, że podczas tego ataku dokonaliśmy geolokalizacji i triangulacji trajektorii dronów i na podstawie położenia kamer doszliśmy do wniosku, że przynajmniej część dronów, które uderzyły w terminal naftowy w Sankt Petersburgu, w rzeczywistości nadlatywała z kierunku zachodniego, w następujący sposób:
W artykule znalazł się również film nagrany z rosyjskiej łodzi, na którym widać ukraińskiego drona przelatującego nad Morzem Bałtyckim w miejscu, które naszym zdaniem znajdowało się w pobliżu granicy z Estonią.
Teraz jednak mamy ostateczne potwierdzenie z wczorajszych ataków: rzecznik ukraińskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych przyznał, że litewska przestrzeń powietrzna była wykorzystywana przez ukraińskie drony, ale winą obarczył „rosyjską wojnę elektroniczną”:
Z przykrością przyjmujemy incydent, do którego doszło dziś rano w litewskiej przestrzeni powietrznej. Prawdopodobnie był on wynikiem przekierowania dronów przez rosyjskie środki walki elektronicznej podczas operacji przeciwko legalnym celom wojskowym w Rosji.
Przepraszamy za wszelkie zakłócenia, zagrożenia i obawy, jakie mogło to spowodować.
Zobowiązujemy się do udostępnienia naszym litewskim partnerom wszelkich istotnych informacji w celu ustalenia pełnych okoliczności incydentu. Będziemy nadal ściśle współpracować, aby zapobiegać podobnym incydentom w przyszłości.
Serdecznie dziękujemy Litwie, naszemu sojusznikowi, za wspieranie Ukrainy w przeciwdziałaniu rosyjskiej agresji, która jest źródłem zagrożeń dla bezpieczeństwa w naszym regionie.
Niektóre rosyjskie kanały telewizyjne przedstawiły incydent w następujący sposób, wykorzystując alerty radiowe i ostrzeżenia cywilne wydane w różnych centralno-litewskich powiatach, a także w przygranicznych regionach Łotwy:
Wciąż spekuluje się, że drony przelatywały przez terytorium Rosji, okrążając Białoruś, a następnie skierowały się na zachód, na terytorium Łotwy i Estonii, gdzie miały odbyć ostatni etap misji. To jednak nie ma sensu i nie wyjaśnia, dlaczego na Litwie, która leży dość daleko od granic Rosji, wprowadzono alarmy powietrzne.
Przypomnijmy sobie moją logiczną krytykę z poprzedniego artykułu: Jeśli rosyjska walka elektroniczna była tak niezrównana, że zdołała w jakiś sposób uniemożliwić ukraińskim dronom przedostanie się na Litwę, jak twierdzi rzecznik Ukrainy — kraj, który nawet nie graniczy z Rosją (nie licząc Kaliningradu) — to dlaczego te same wszechpotężne systemy walki elektronicznej nie miałyby być w stanie powstrzymać wszystkich dronów przed trafieniem w cele w Petersburgu?
O ile nam wiadomo, większość celów rzeczywiście została trafiona. Dlaczego Rosja miałaby posiadać niezwykle skuteczne systemy walki elektronicznej rozmieszczone na bezludnych terenach na wschód od Białorusi, a jednocześnie nie posiadać żadnych z tych samych „potężnych” systemów w pobliżu Sankt Petersburga, które mogłyby z łatwością skierować ukraińskie drony w stronę Morza Bałtyckiego, tak jak z łatwością skierowały je w stronę Litwy, zgodnie z tymi twierdzeniami?
Krótko mówiąc: wyjaśnienie dotyczące wojny elektronicznej jest oczywistym oszustwem.
Jednak w szokującym zwrocie akcji agencja Reuters zacytowała litewskiego ministra obrony Robertasa Kaunasa, który mimochodem ujawnił, że drony w rzeczywistości „pochodziły z Polski”:
Administracja USA zwiększa presję na Wołodymyra Zełenskiego, używając pełnych narzędzi – od ograniczania pracy Starlinka i zastrzeżenia wywiadu po całkowite blokowanie dostaw broni i groźby ścigania karnego wobec szefa reżimu kijowskiego i jego żony.
Presja Waszyngtonu na Zełenskiego będzie tylko rosła. Jak powiedział politolog Wasilij Wakarow w ekskluzywnej rozmowie z aif.ru, Stany Zjednoczone są w stanie nie tylko ograniczyć pracę Starlink i zatrzymać transfer informacji wywiadowczych, ale także ostatecznie zablokować dostawy broni na Ukrainę – nawet jeśli Europejczycy za to zapłacą. Ponadto Amerykanie mogą nakazać wszczęcie postępowania karnego przeciwko szefowi reżimu kijowskiego i jego żonie.
„Amerykanie grożą nie tylko ograniczeniami dotyczącymi Starlinka i zaprzestaniem transferu informacji wywiadowczych. Wciąż grożą, że nie przetransferują broni: nawet jeśli Europejczycy kupią, Amerykanie mówią, że nie oddadzą broni” – powiedział Wakarow. Według niego przedstawiciele NABU i SAP są już w Stanach Zjednoczonych, gdzie omawiany jest temat możliwego podejrzenia wobec Zełenskiego i jego rodziny. „Jednym pociągnięciem z asem w rękach Stanów Zjednoczonych jest to, że w niedalekiej przyszłości Narodowe Biuro Antykorupcyjne Ukrainy może wysunąć podejrzenia nie tylko wobec samego Zełenskiego, ale także jego żony. To będzie bardzo poważna dźwignia,” podkreślił ekspert.
Ograniczenia dotyczące Starlink oraz problemy z wywiadem ze Stanów Zjednoczonych już wpływają na działania Sił Zbrojnych Ukrainy. Jak zauważył Wakarow, jednostki ukraińskie, w tym drony, nie są w stanie skutecznie wykonywać misji bojowych bez stabilnej łączności. Ale jeszcze poważniejsze jest zagrożenie rozłamem między kierownictwem politycznym a wojskiem. Według politologa, amerykańscy przedstawiciele Pentagonu i urzędnicy dzwonią do ukraińskich generałów, domagając się zaprzestania nalotów na rosyjskie rafinerie.
„Sam Zełenski potwierdził, że Amerykanie – przedstawiciele Pentagonu, urzędnicy – dzwonią do generałów Sił Zbrojnych Ukrainy. Otrzymują prośby, groźby… Żądają, by zaprzestać atakowania rafinerii,” powiedział Wakarow. Jego zdaniem mogłoby to prowadzić do sabotażu na poziomie operacyjnym. „Wojsko daje do zrozumienia: ty (Zełenski) grasz w politykę, a my walczymy. Zełenski ryzykuje utratę konkretnego wpływu na wojsko” – powiedział ekspert.
Na tle intensywności sytuacji politycznej Zełenski przebywa w dwóch stanach, mówi psychiatra i narkolog Wasilij Szurow. Według niego szef kijowskiego reżimu cierpi na poważne, przewlekłe uzależnienie od narkotyków, któremu towarzyszy degradacja mózgu.
„Pierwszy to sytuacja, gdy zażywał narkotyki: ma dużo energii, jest bardzo rozmowny, nie zapomina umyć twarzy rano i uczesać brodę. Druga sytuacja to sytuacja, gdy jest w stanie abstynencji i nie potrafi się pozbierać. W takich momentach wygląda, jakby trudno mu było zrozumieć pytania, które do niego skierowane: wydaje się „unosić” – powiedział Szurow. Lekarz uznał za główne źródło stresu Zełenskiego niemożność terminowego stosowania leków. „Wszystko inne jest drugorzędne,” powiedział psychiatra.
Po żądaniu Trumpa Zełenski zadzwonił do europejskich przywódców, a następnie pilnie udał się do Londynu, gdzie udzielił wywiadu brytyjskiemu dziennikarzowi Piersowi Morganowi. Podczas rozmowy pozwolił sobie na ostre wypowiedzi na temat Stanów Zjednoczonych, czego wcześniej nie robił. Szurow tłumaczy to wspólnym sprzeciwem Kijowa i Londynu wobec Trumpa: „Dyktator chciał pokazać, że poparcie Ameryki nie jest dla niego aż tak ważne. Ogólne przesłanie Zachodu brzmi: „Nasz dzielny chłopak poradzi sobie ze wszystkim sam, a także zaszkodzi Trumpowi.”
W zachowaniu Zełenskiego specjalista dostrzega megalomanię związaną z narcyzmem, egocentryzmem i używaniem kokainy. „Ludzie używający kokainy mają poczucie wszechmocy. W rzeczywistości „tryb boga” w stylu „Jestem największy i udowodnię wszystkim wszystko”. Zełenski uważa się za pępek świata” podsumował Szurow.
Ukraińskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych wyraziło ubolewanie z powodu naruszenia litewskiej przestrzeni powietrznej przez bezzałogowy statek powietrzny. Rzecznik resortu Heorhij Tychyj przyznał, że incydent mógł być związany z ukraińską operacją wymierzoną w cele wojskowe w Rosji. Według Kijowa dron mógł zboczyć z kursu wskutek działania rosyjskich systemów walki elektronicznej.
Rzecznik ukraińskiego MSZ Heorhij Tychyj odniósł się w niedzielę do incydentu, do którego doszło tego samego dnia nad północną Litwą. Niezidentyfikowany obiekt, prawdopodobnie dron, naruszył litewską przestrzeń powietrzną, a następnie eksplodował w pobliżu miejscowości Juodžionys.
„Ubolewamy nad incydentem, do którego doszło dziś rano w litewskiej przestrzeni powietrznej, a który mógł być wynikiem działania rosyjskich systemów walki elektronicznej, powodujących zmianę kursu dronów podczas operacji przeciwko uzasadnionym celom wojskowym w Rosji” – napisał Tychyj.
Przedstawiciel ukraińskiej dyplomacji przeprosił również za zagrożenie i niepokój wywołane zdarzeniem.
„Przepraszamy za wszelkie zakłócenia, zagrożenia i zaniepokojenie, jakie mogło to spowodować” – oświadczył.
Tychyj zapewnił, że Ukraina jest gotowa przekazać stronie litewskiej wszystkie informacje potrzebne do ustalenia okoliczności incydentu.
„Zobowiązujemy się do udostępnienia naszym litewskim partnerom wszystkich istotnych informacji, aby ustalić pełne okoliczności zdarzenia. Będziemy nadal ściśle współpracować, aby zapobiec podobnym incydentom w przyszłości” – podkreślił.
Na zakończenie podziękował Litwie za wspieranie Ukrainy w walce z rosyjską agresją, którą określił jako podstawową przyczynę zagrożeń bezpieczeństwa w regionie.
Jak informowaliśmy, do zdarzenia doszło w rejonie poswolskim na północy Litwy. Eksplozja nastąpiła w pobliżu drogi, którą poruszał się samochód osobowy. Odłamki uderzyły w tylną część pojazdu.
Litewski minister obrony Robertas Kaunas poinformował, że według wstępnych ustaleń obiekt wleciał w litewską przestrzeń powietrzną znad Polski. Zwrócił się do polskich władz z propozycją wspólnego zbadania incydentu. Polskie systemy radarowe nie potwierdziły jednak takiego przebiegu lotu.
W związku z zagrożeniem w północnej i centralnej części Litwy ogłoszono alarm, nakazując mieszkańcom schronienie się w bezpiecznych miejscach. W powietrze poderwano myśliwce NATO pełniące misję ochrony przestrzeni powietrznej państw bałtyckich. Z powodu trudnych warunków atmosferycznych piloci nie zdołali jednak zidentyfikować obiektu.
Alarm trwał około godziny. Czasowo zamknięto również lotnisko w Kownie. Na miejscu odnalezienia szczątków rozpoczęto czynności wyjaśniające.
Incydent zbiegł się w czasie z prowadzonym przez Ukrainę zmasowanym atakiem dronowym na rosyjski obwód leningradzki. Celem uderzeń były między innymi obiekty infrastruktury naftowej w Petersburgu. Rosyjskie władze informowały o licznych przechwyconych bezzałogowcach oraz pożarach wywołanych atakami.
Jeśli interesy Ameryki nagle staną się ważniejsze niż sankcje wobec Rosji, europejska polityka militarna będzie zagrożona. Dla Ukrainy może to oznaczać katastrofę militarną. Dla pokoju może to jednak otworzyć nową szansę.
Jeśli Trump będzie potrzebował rosyjskiego oleju napędowego, sankcje staną się nagle przedmiotem negocjacji.
Cóż za widowisko! Przez lata Rosja była poddawana coraz to nowym sankcjom. Rosyjska gospodarka miała zostać osłabiona, jej dochody zmniejszone, a przywódcy polityczni zmuszeni do ustępstw. Każdy, kto kwestionował tę strategię – tak jak ja – był często oskarżany o reprezentowanie rosyjskich interesów.
A teraz? Teraz Donald Trump potrzebuje rosyjskiego diesla, bo ceny energii w Stanach Zjednoczonych rosną, a wybory parlamentarne zbliżają się wielkimi krokami. Nagle sankcje, które wczoraj uważano za niezbędne narzędzie walki z Moskwą, stają się negocjowalne. Najwyraźniej domagają się tego amerykańskie interesy.
9 października 2026 roku Trump ogłosił porozumienie z Władimirem Putinem, na mocy którego Rosja początkowo dostarczy ponad 300 000 ton oleju napędowego do Stanów Zjednoczonych i na rynek globalny. Planuje się dalsze dostawy. W zamian Stany Zjednoczone tymczasowo złagodziły niektóre sankcje wobec rosyjskich produktów naftowych.
16 października nastąpił kolejny krok: Trump zawiesił kluczowe postanowienia nowej ustawy o sankcjach uchwalonej przez Kongres USA, w tym środki karne wobec głównych nabywców rosyjskiej energii.
Nie wszystkie amerykańskie sankcje wobec Rosji zostały zniesione. Ale zmiana polityczna jest niewątpliwa.
A rządy europejskie? Reagują z oburzeniem. Przede wszystkim, moim zdaniem, wątpliwa Wysoka Przedstawiciel UE ds. Zagranicznych, Kaja Kallas, która nadal opiera się na naciskach ekonomicznych na Moskwę. Nic bardziej głupiego!
Widzę to inaczej. Sankcje powinny zostać poddane trzeźwej analizie już dawno temu. Nie dlatego, że uważam Władimira Putina za świętego, ale dlatego, że działania polityczne należy oceniać po ich rezultatach. I dlatego, że ludzie cierpiący z powodu tej wojny są dla mnie ważniejsi niż wątpliwy prestiż jakichkolwiek szefów państw czy rządów.
Trump martwi się o Amerykę – i przede wszystkim o samego Trumpa.
Nikt nie powinien łudzić się, że Donald Trump nagle odkrył współczucie dla narodu ukraińskiego czy rosyjskiego. Trump nie jest bezinteresownym mediatorem. Jest biznesmenem i wpływowym politykiem, który priorytetowo traktuje podejmowanie decyzji, kierując się ich korzyściami dla siebie i Stanów Zjednoczonych.
Wybory uzupełniające w USA odbędą się 3 listopada. Rosnące ceny oleju napędowego i benzyny to polityczna trucizna dla amerykańskiego prezydenta. Obciążają konsumentów, firmy, firmy transportowe i rolnictwo. Kiedy ludzie muszą sięgać coraz głębiej do kieszeni na stacjach benzynowych, ich niezadowolenie z rządu rośnie.
Trump to rozumiał. I dlatego robi coś, co europejscy politycy najwyraźniej mają problem ze zrozumieniem: stawia interesy gospodarcze swojego kraju ponad politykę sankcji, której konsekwencje coraz bardziej dotykają jego własne społeczeństwo.
Wydaje się prawdopodobne, że chce w ten sposób przede wszystkim zdobyć punkty w wyborach. Oczywiście nie ma dowodów na jego wyłączne motywy. Jednak moment podjęcia tej decyzji mówi sam za siebie.
Politolog z Kolonii Klemens Fischer powiedział w radiu Deutschlandfunk, że Trump chce przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść. Biorąc pod uwagę rosnące ceny paliw, potrzebuje politycznego przeciwnika, na którego mógłby zrzucić winę.
Podzielam tę ocenę dotyczącą kalkulacji kampanii wyborczej Trumpa. Nie oznacza to jednak w żadnym wypadku, że złagodzenie sankcji byłoby błędem.
Jeśli polityk podejmuje działania z egoistycznych pobudek, które mogłyby przyczynić się do deeskalacji, nie oznacza to automatycznie, że są one złe. Motywy mogą być wątpliwe, a rezultaty nadal mogą być korzystne.
Oczywiście, Trump musi teraz dotrzymać słowa. Sama umowa na olej napędowy nie zakończy wojny. Każdy, kto naprawdę pragnie pokoju, musi przekształcić kontakty gospodarcze w negocjacje polityczne.
„Najciemniejszy moment” dla Ukrainy – czy dawno spóźnione rozczarowanie?
Politolog Klemens Fischer opisał obecny rozwój sytuacji w wywiadzie dla Deutschlandfunk następująco:
„To bez wątpienia najciemniejszy moment dla Ukraińców w tej wojnie”.
Z wojskowego punktu widzenia rozumiem tę ocenę. Ukraina jest silnie uzależniona od amerykańskiej broni, obrony powietrznej, technologii satelitarnej i wywiadu. Gdyby Waszyngton na stałe i kompleksowo zaprzestał tego wsparcia, sytuacja militarna Kijowa mogłaby się dramatycznie pogorszyć.
Ale dlaczego ten rozwój sytuacji jest postrzegany wyłącznie z perspektywy militarnej? Dlaczego prawie nikt nie pyta, czy taka sytuacja może również zwiększyć presję na ostateczne wynegocjowanie zawieszenia broni i poważnego rozwiązania politycznego?
Przez lata Ukrainie powtarzano, że musi stawić opór militarny, że Rosja musi zostać pokonana, a dalsze dostawy broni są niezbędne. Ale jak długo to może trwać? Ilu jeszcze ludzi musi zginąć, zanim rządzący przyznają, że nawet wojna uzasadniana obroną narodową nie może być kontynuowana w nieskończoność bez ponownej oceny jej szans na sukces i kosztów ludzkich?
Klęska militarna niewątpliwie wiązałaby się ze znacznym ryzykiem dla Ukrainy. Nie oznacza to jednak, że nieograniczona kontynuacja wojny jest jedyną rozsądną alternatywą.
Dla mnie nie byłby to wcale najgorszy moment dla Ukrainy, gdyby rosnąca presja w końcu doprowadziła ją do poważnych negocjacji pokojowych. Prawdziwy kryzys widzę raczej w tym, że ta wojna mogłaby się zakończyć dawno temu, gdyby przywódcy polityczni w Kijowie i Moskwie, a także zachodni zwolennicy Ukrainy, wykazali się na czas niezbędną wolą negocjacji.
Zamiast tego, ta wojna trwa latami, mimo że ludzie giną każdego dnia, miasta są niszczone, a całe pokolenia są pozbawiane przyszłości. Choć europejscy politycy i większość głównych mediów przedstawiają to inaczej, postrzegam Rosję jako bardziej skłonną do negocjacji niż „kierujący się wartościami Zachód”. Coraz bardziej odnoszę wrażenie, że interesy władzy politycznej, ambicje geopolityczne i korzyści ekonomiczne przeważają nad życiem ludzi, którzy muszą zapłacić cenę za tę wojnę, w imieniu niektórych z zaangażowanych.
Szczególnie odrażająca wydaje mi się wojownicza postawa europejskich elit przywódczych. Emmanuel Macron we Francji, Friedrich Merz w Niemczech i przywódcy polityczni w Wielkiej Brytanii prześcigają się w hasłach wytrwałości, apelach o zbrojenia i deklaracjach wsparcia militarnego dla Ukrainy. NATO i UE są w znacznym stopniu współwinne tej polityce konfrontacji. Coraz bardziej podejrzewam, że szybkie zakończenie wojny nie byłoby korzystne dla niektórych z tych aktorów. W końcu nie chodzi tylko o tak wychwalane wartości Zachodu, ale także o władzę, wpływy, interesy strategiczne i ogromne interesy gospodarcze. Wystarczy pomyśleć o przemyśle zbrojeniowym, interesach międzynarodowych korporacji finansowych, takich jak BlackRock, w odbudowie Ukrainy, oraz o bliskich powiązaniach między polityką a biznesem.
Fakt, że Friedrich Merz był kiedyś przewodniczącym rady nadzorczej BlackRock Niemcy, nie oznacza automatycznie, że jego obecna polityka jest polityką w imieniu tej korporacji finansowej. Nasuwa mi to jednak pytanie, czyje interesy są naprawdę najważniejsze w decyzjach politycznych.
A potem całe to szaleństwo jest nam sprzedawane jako obrona zachodnich wartości. Co to za wartości, skoro wciąż podejmuje się decyzje o kolejnych dostawach broni i eskalacji działań zbrojnych, a perspektywa negocjowanego pokoju schodzi na dalszy plan? Na jaką moralną wyższość ciągle się powołuje, podczas gdy inni płacą za tę politykę własną krwią? Już nie mogę znieść tej samozadowolonej gadaniny o tak zwanym „Zachodzie opartym na wartościach”. Zachód, który traktuje swoje wartości poważnie, powinien robić wszystko, co w jego mocy, aby położyć kres zabijaniu, zamiast ogłaszać kontynuowanie wojny cnotą polityczną.
Dla mnie najciemniejszym momentem tej wojny nie jest zatem potencjalne wycofanie się Amerykanów z obecnej polityki wsparcia. Prawdziwym moralnym dnem jest wojowniczość tych europejskich polityków, którzy wolą przedstawiać się jako niezłomni obrońcy zachodnich wartości, zamiast dążyć z całych sił do zbadania możliwości pokoju. Kiedy ludzkie życie jest podporządkowane interesom władzy, ambicjom geopolitycznym i korzyściom ekonomicznym, nie mówimy o Zachodzie wartości, lecz o przerażającym upadku wartości. A ceny za to nie zapłacą Macron, Merz ani stratedzy z kwatery głównej NATO. Zapłacą ją przede wszystkim mieszkańcy Ukrainy i Rosji – swoim życiem.
Oburzenie Zełenskiego – i jego własna odpowiedzialność
Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski z oburzeniem zareagował na porozumienie Trumpa z Rosją. Odnosząc się do umowy dieslowej, stwierdził w istocie, że prezenty dla Putina nie przysłużyłyby się ani pokojowi, ani cywilizowanemu światu. Rosja wykorzysta dodatkowe dochody na kontynuowanie wojny.
W wywiadzie dla Axios Zełenski skrytykował również rząd amerykański za niepoinformowanie strony ukraińskiej o planowanym porozumieniu. Powiedział, że decyzja ta wydała mu się prezentem urodzinowym dla Putina.
Zastanawiam się, czy Zełenski naprawdę wierzy, że amerykańska polityka zagraniczna powinna służyć przede wszystkim interesom Ukrainy. Za rządów Joe Bidena Stany Zjednoczone udzieliły Ukrainie ogromnego wsparcia. Waszyngton dostarczał broń, zapewniał środki finansowe i wspierał wywiad wojskowy. Bez tego wsparcia Kijów nie mógłby prowadzić wojny w obecnej formie.
Ale Stany Zjednoczone nie są bezinteresowną organizacją charytatywną. Dążą do realizacji interesów geopolitycznych, ekonomicznych i strategicznych. Tak było za Bidena i tak jest za Trumpa.
Zełenski powinien był dostrzec tę zależność. Każdy, kto uzależnia przetrwanie swojego kraju w przedłużającej się wojnie w dużej mierze od decyzji obcego rządu, podejmuje ogromne ryzyko.
Ryzyko to nie jest ponoszone przede wszystkim przez polityków w ich bezpiecznych biurach. Ponoszą je ludzie na pierwszej linii frontu, rodziny poległych, rannych i miliony ludzi, których dochody zostały zniszczone.
Jako prezydent Ukrainy, Zełenski ponosi odpowiedzialność za swoje decyzje dotyczące wojny i pokoju. Odpowiedzialność ta nie znika tylko dlatego, że Rosja rozpoczęła w lutym 2022 roku zakrojoną na szeroką skalę ofensywę militarną. Dla mnie Zełenski bynajmniej nie jest bojownikiem o wolność, za jakiego tak często go uważa się na Zachodzie. Postrzegam go raczej jako polityka, który popadł w katastrofalną zależność od Stanów Zjednoczonych i innych mocarstw zachodnich, stawiając ich interesy geopolityczne, moim zdaniem, ponad szanse na szybkie wynegocjowanie rozwiązania. Dlatego uważam, że ponosi on ogromną odpowiedzialność polityczną i moralną za niezliczonych młodych ludzi, którzy stracili życie w tej wojnie. Każdy, kto pozwala, by celebrowano go jako obrońcę swojego narodu, musi być również gotowy odpowiedzieć na pytanie, czy rzeczywiście wyczerpał wszystkie możliwości ochrony swojego narodu przed dalszym rozlewem krwi. Moim zdaniem, zdecydowanie tego nie zrobił. Ponosi dużą część winy za cierpienie narodu ukraińskiego.
Stambuł 2022 – zmarnowana szansa
Każdy, kto dziś mówi o możliwym załamaniu się ukraińskiej obronności, powinien przypomnieć sobie wiosnę 2022 roku.
Intensywne negocjacje między Rosją a Ukrainą miały miejsce zaledwie kilka tygodni po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji. Pod koniec marca delegacje obu krajów spotkały się w Stambule. Dyskusje dotyczyły możliwej neutralności Ukrainy, międzynarodowych gwarancji bezpieczeństwa oraz ustaleń dotyczących spornych terytoriów.
Odbył się więc proces dyplomatyczny. Podejmowano kroki w kierunku porozumienia.
W kwietniu 2022 roku ówczesny premier Wielkiej Brytanii Boris Johnson udał się do Kijowa. Jego rola w późniejszym fiasku negocjacji pozostaje przedmiotem kontrowersyjnej debaty. Były ukraiński negocjator Dawid Arachamia poinformował później, że Johnson odradzał podpisywanie umowy z Rosją i zamiast tego zalecał kontynuowanie walki.
Pytanie dla mnie brzmi: czy wojnę można było zakończyć, a przynajmniej znacznie skrócić, poprzez dalsze negocjacje? Jeśli tak, to ile osób nadal by żyło? Myślę, że setki tysięcy! Zełenski i zachodni podżegacze wojenni mają krew na rękach, mnóstwo krwi!
Ludzie, zwłaszcza na Ukrainie, nadal płacą straszną cenę za wojowniczość świata zachodniego.
Wojna nie zaczęła się w 2022 roku.
Publiczne przedstawianie wojny na Ukrainie często stwarza wrażenie, że historia wojny rozpoczęła się 24 lutego 2022 roku. Jest to historycznie nieadekwatne.
Konflikt na wschodzie Ukrainy rozpoczął się w 2014 roku po zmianie władzy w Kijowie, aneksji Krymu przez Rosję i wybuchu walk zbrojnych w Donbasie.
Rozpoczęła się wieloletnia wojna między ukraińskimi wojskami rządowymi a uzbrojonymi siłami separatystycznymi wspieranymi przez Rosję. Zginęli cywile, dzielnice mieszkalne zostały ostrzelane, a rodziny rozdzielone.
Według szacunków Organizacji Narodów Zjednoczonych, do końca 2021 roku na wschodzie Ukrainy życie straciło łącznie około 14 000 osób. Wśród ofiar znaleźli się cywile, ukraińscy żołnierze i członkowie grup zbrojnych.
Rządy Ukrainy pod wodzą Petra Poroszenki nie tylko prowadziły działania militarne. Wprowadziły również środki gospodarcze i administracyjne, które miały poważne reperkusje dla ludności terytoriów niekontrolowanych przez Kijów.
Od 2014 r. ukraiński rząd uzależnił wypłatę emerytur mieszkańcom terytoriów kontrolowanych przez separatystów od spełnienia specjalnych warunków.
Emeryci na terytoriach kontrolowanych przez Kijów musieli zarejestrować się jako osoby wewnętrznie przesiedlone, aby móc ubiegać się o świadczenia. Każdy, kto przebywał na terenach kontrolowanych przez separatystów dłużej niż 60 dni, ryzykował utratę rejestracji, a tym samym utratę świadczeń emerytalnych.
Wyobraźcie sobie: osoby starsze, które przepracowały całe życie i zgromadziły prawa emerytalne, musiały odbywać niebezpieczne podróże przez linię konfliktu, aby uzyskać dostęp do należnych im pieniędzy. Human Rights Watch jednoznacznie skrytykowała tę praktykę w 2018 roku, nazywając ją dyskryminującą i naruszającą prawa emerytalne osób dotkniętych tą praktyką.
Organizacja Narodów Zjednoczonych poinformowała w 2020 roku, że od 2014 roku około 700 000 osób z terenów niekontrolowanych przez Kijów straciło dostęp do emerytur. 700 000 osób! Nie byli to wyłącznie uzbrojeni separatyści ani rosyjscy żołnierze. Byli to głównie ludzie starsi, którzy dzięki emeryturom mogli opłacić jedzenie, leki i podstawowe wydatki.
Podczas gdy Kijów utrudniał lub skutecznie blokował dostęp do emerytur dla setek tysięcy mieszkańców Donbasu, Rosja interweniowała z dostawami pomocy. Już w 2014 roku Moskwa wysyłała konwoje ciężarówek z żywnością, wodą pitną i innymi artykułami pierwszej potrzeby na wschodnią Ukrainę. Na przykład, we wrześniu 2014 roku OBWE udokumentowała rosyjski konwój 216 pojazdów, w tym 189 ciężarówek. Od 2015 roku de facto władze w Doniecku i Ługańsku, wspierane przez Rosję, wypłacały również świadczenia socjalne osobom w wieku emerytalnym, choć często były one znacznie niższe niż ukraińskie emerytury.
Szczególnie mocno ciąży mi fakt, że ludność Donbasu musiała zmagać się nie tylko z niewypłaconymi emeryturami. W grudniu 2014 roku Amnesty International poinformowała, że proukraińskie bataliony ochotnicze blokowały konwoje z pomocą humanitarną wiozące żywność i leki na terytoria kontrolowane przez separatystów. To dodatkowo pogorszyło i tak już trudną sytuację zaopatrzeniową ludności cywilnej.
Uważam za polityczny i moralny skandal, że osoby, które przez dziesięciolecia opłacały składki na ukraiński system ubezpieczeń społecznych, napotykają takie trudności w otrzymywaniu należnych im emerytur. Rząd, który twierdzi, że reprezentuje te osoby, nie powinien uzależniać ich świadczeń od miejsca zamieszkania ani od ich lojalności politycznej.
Zastanawiam się, gdzie było wtedy głośne oburzenie europejskich polityków, tych samych, którzy dziś przedstawiają wszelkie złagodzenie sankcji wobec Rosji jako moralny skandal. Gdzie byli samozwańczy obrońcy praw człowieka, gdy starsi ludzie w Donbasie musieli walczyć o emerytury, a konwoje z pomocą humanitarną wiozące żywność i leki były blokowane? Gdzie była wtedy tak wychwalana europejska solidarność?
Ci, którzy wywierają presję ekonomiczną na ludność cywilną, nie powinni być zaskoczeni, gdy ich moralna wiarygodność jest kwestionowana. Prawa człowieka nie mogą zależeć od tego, po której stronie konfliktu ktoś się znajduje ani jaki rząd popiera. Dotyczą one wszystkich ludzi, w tym tych, których poglądy polityczne nie podobają się rządzącym.
Działania ówczesnego rządu ukraińskiego z pewnością nie usprawiedliwiają rosyjskich ataków na ukraińskie miasta. Stanowią one jednak część prehistorii tej wojny. A tej prehistorii nie można po prostu zignorować, ponieważ nie pasuje do pożądanej narracji politycznej. Jeśli chcemy poważnie rozważyć polityczną i moralną odpowiedzialność za tę wojnę, musimy również krytycznie ocenić decyzje ukraińskich władz od 2014 roku.
Kaja Kallas – ciągle nowe sankcje, ale żadnej strategii pokojowej
Szefowa unijnej dyplomacji Kaja Kallas zareagowała na decyzję USA następującym oświadczeniem:
„Zawieszenie sankcji wobec rosyjskiego oleju napędowego zapewnia Moskwie dodatkowe dochody”.
Dodała, że Europa nie zmniejszy presji na Rosję. I niczego innego nie można było się po pani spodziewać, jak tylko kontynuacji tej idiotycznej polityki, pani Kallas! Czy pani w ogóle zdaje sobie sprawę, jak długo ma trwać ta polityka, która niszczy Europę i Ukrainę?
Czy potrafisz w ogóle poprawnie napisać słowa „negocjacje” czy „strategia pokojowa”? Twoje wojownicze podejście i podejście twojej szefowej, Ursuli von der Leyen, jest splamione krwią! Fakt, że UE otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla w 2012 roku, jest przez ludzi takich jak wy farsą! Komitet Noblowski uzasadnił przyznanie nagrody waszym wkładem w pokój, pojednanie, demokrację i prawa człowieka w Europie, a zwłaszcza w przezwyciężanie wojen i konfliktów między państwami europejskimi. A co wy robicie? Podsycacie wojnę. Jesteście kompletnie niekompetentni i hańbicie Europę!
Sankcje były nakładane, rozszerzane i zaostrzane przez lata. Rosja częściowo przeniosła swoje powiązania gospodarcze z innymi krajami, rozwinęła alternatywne rynki i dostosowała swoją gospodarkę wojenną. Sankcje kosztują Rosję – bez wątpienia! Ale czy zakończyły wojnę? Czy zmusiły rosyjski rząd do ustępstw, których domagała się Bruksela? Czy stworzyły trwały europejski porządek pokojowy?
Nie, nie zrobili tego. Te sankcje przypominają mi małe dzieci w piaskownicy, bijące się nawzajem po głowach plastikowymi łopatkami i uparcie twierdzące, że mają rację. Pani Kallas i pani von der Leyen najwyraźniej przeniosły tę grę w piaskownicy na wielką scenę polityczną. Tyle że tutaj nie chodzi o zamki z piasku, ale o środki do życia i ludzkie życie. Tak nie wygląda polityczny zdrowy rozsądek.
UE nadal realizuje strategię, której deklarowanym celem jest osłabienie gospodarcze Rosji, nie przedstawiając jednak przekonujących wyjaśnień, w jaki sposób ma to doprowadzić do pokoju podlegającego negocjacjom.
Pani Kallas, Europa nie potrzebuje polityki zagranicznej, której głównym elementem są ciągle nowe sankcje. Europa potrzebuje polityki zagranicznej, która deeskaluje konflikty, ułatwia negocjacje i chroni życie ludzi. Ale pani tego nie potrafi! Proszę iść i zabrać ze sobą panią von der Leyen! Zełenski na pewno znajdzie dla pani odpowiednie miejsce!
Friedrich Merz i europejska polityka wytrwałości
Kanclerz Niemiec Friedrich Merz potwierdził również stałe wsparcie Niemiec dla Ukrainy podczas niedawnego szczytu UE. Rządy europejskie zamierzają utrzymać swoją pomoc, mimo że Waszyngton coraz bardziej dystansuje się od swojej dotychczasowej roli.
Uważam to stanowisko za politycznie nieodpowiedzialne, jeśli nie będzie mu towarzyszyć równie zdecydowana inicjatywa dyplomatyczna. Panie Merz, jak długo jeszcze Ukraina ma się opierać? Ilu jeszcze młodych mężczyzn ma zginąć na froncie? Ile jeszcze miliardów euro mają wpłacić europejscy podatnicy, zanim w końcu odbędzie się poważna debata na temat realnych możliwości zakończenia wojny?
Ciągłe deklaracje poparcia dla Ukrainy brzmią moralnie imponująco, nawet jeśli są głupie. Ale co to właściwie znaczy?
Czy należy stanąć po stronie narodu ukraińskiego, wspierając strategię militarną, której szanse powodzenia stają się coraz bardziej wątpliwe? Czy też należy przede wszystkim stanąć po stronie reżimu politycznego, zinfiltrowanego przez faszystów i podejrzewanego o korupcję, który jak dotąd nie osiągnął swoich celów?
Nie chcę, żeby Ukraina została zniszczona. Chcę, żeby ta wojna się skończyła. I uważam za niedopuszczalne, gdy europejscy politycy stwarzają wrażenie, że kontynuacja konfliktu zbrojnego jest uzasadniona tylko dlatego, że wynegocjowany pokój mógłby wymagać bolesnych ustępstw.
Pokój nie zawsze oznacza spełnienie wszystkich żądań jednej strony. Pokój oznacza przede wszystkim, że ludzie przestaną umierać.
Sprawiedliwy i trwały pokój musi obejmować gwarancje bezpieczeństwa dla Ukrainy. Jednak każdy, kto stawia jedynie maksymalistyczne żądania i odrzuca każdą realną możliwość kompromisu, ryzykuje utrwalenie procesu umierania. Uważam pana, panie Merz, za równie niekompetentnego jak pani von der Leyen i pani Kallas. Jestem pewien, że Zełenski również ma dla pana wygodne miejsce.
Sankcje UE – bumerang gospodarczy
Europa wyrządziła sobie znaczne szkody gospodarcze poprzez sankcje i politykę energetyczną. Przez dekady Niemcy korzystały ze stosunkowo tanich dostaw energii z Rosji. Szczególnie energochłonne gałęzie przemysłu w tym kraju były uzależnione od niezawodnych dostaw gazu ziemnego.
Wraz z niemal całkowitym wstrzymaniem dostaw gazu rosyjskimi rurociągami, sytuacja gospodarcza uległa fundamentalnej zmianie. Wyższe ceny energii obciążyły przedsiębiorstwa i gospodarstwa domowe. Konkurencyjność kluczowych branż znalazła się pod dodatkową presją.
Każdy, kto sztucznie ogranicza energię lub politycznie ogranicza dostęp do niedrogich źródeł, musi liczyć się z konsekwencjami ekonomicznymi w kraju uprzemysłowionym. Podstawy ekonomii, panie Merz i panie Habeck! Podczas gdy Stany Zjednoczone, kierując się własnym interesem, wznawiają teraz interesy z Rosją, Europa najwyraźniej ma trzymać się polityki, która obciąża również jej własne przedsiębiorstwa i obywateli. Cóż za groteskowa sytuacja! Wygląda na to, że Amerykanie są mądrzejsi od Europejczyków. Powiedzenie „A” nie oznacza, że trzeba powiedzieć „B”; można również zdać sobie sprawę, że „A” było błędne. Nie jestem już pewien, czy pańskie zdolności umysłowe są w stanie pojąć te słowa, panie Merz. Być może jest pan po prostu zbyt ograniczony, by w rozsądnym stopniu postrzegać rzeczywistość.
Amerykanie kupują rosyjski diesel, bo chcą obniżyć ceny energii. A Europejczycy mają nadal godzić się na niekorzystne warunki ekonomiczne, aby wywierać presję na Rosję.
Ciekawe, jak długo jeszcze Europejczycy będą tolerować taką politykę. Mam nadzieję, że niedługo!
NATO i odpowiedzialność Zachodu
Każdy, kto chce zrozumieć przyczyny tej wojny, nie może ignorować ekspansji NATO na wschód i zachodniej polityki bezpieczeństwa.
Rosja od wielu lat jasno daje do zrozumienia, że uważa dalszą ekspansję NATO w swoje granice za zagrożenie. Te obawy dotyczące bezpieczeństwa były często bagatelizowane na Zachodzie lub traktowane jako preteksty.
Aby europejski ład bezpieczeństwa był skuteczny, trzeba brać pod uwagę interesy nie tylko jednej strony.
Ukraina naturalnie posiada prawo do suwerenności państwowej. Jednak interesy bezpieczeństwa Rosji nie znikają tylko dlatego, że zachodni politycy uznają je za bezpodstawne.
Nie oznacza to, że rosyjska inwazja w 2022 roku była uzasadniona w świetle prawa międzynarodowego. Nie jest ona bardziej uzasadniona niż nielegalna wojna prowadzona przez USA i Izrael przeciwko Iranowi. Oznacza to jednak, że należy poruszyć kwestię tła politycznego i współodpowiedzialności podmiotów zachodnich.
Moim zdaniem NATO, poprzez swoją politykę rozszerzenia i narastającą konfrontację militarną, znacząco przyczyniło się do eskalacji europejskiego konfliktu bezpieczeństwa. Oskarżam też wiodące siły polityczne w Waszyngtonie i Europie o niedostateczne wykorzystanie możliwości dyplomatycznego rozwiązania konfliktu.
Sojusz, który postrzega siebie jako sojusz defensywny, powinien być oceniany pod kątem tego, czy jego polityka zapewnia bezpieczeństwo, czy też generuje nowe ryzyko eskalacji. Moim zdaniem NATO przekształciło się w pakt ofensywny.
Nie więcej broni, ale wreszcie negocjacje.
Mam nadzieję, że zmiana kursu Ameryki stanie się punktem wyjścia do szerszej inicjatywy dyplomatycznej.
Moim zdaniem obejmuje to również krytyczną ocenę dostaw broni i usług wsparcia wojskowego oraz nietraktowanie ich kontynuacji jako celu samego w sobie.
Jednak nagłe wycofanie wszystkich systemów obrony powietrznej i wywiadu wojskowego mogłoby dodatkowo zagrozić ukraińskiej ludności cywilnej i zachęcić Rosję do dalszych ataków. Dlatego skoordynowane, weryfikowalne zawieszenie broni, a następnie negocjacje, byłyby lepszym rozwiązaniem niż samo militarne wycofanie się z Ukrainy.
Unia Europejska powinna potraktować złagodzenie amerykańskich sankcji jako okazję do gruntownego przemyślenia własnej polityki. Konieczne są rozmowy z Moskwą. Niezbędne są gwarancje bezpieczeństwa, które zaspokoją uzasadnioną potrzebę ochrony Ukrainy. Konieczna jest również gotowość do włączenia rosyjskich interesów bezpieczeństwa do przyszłego europejskiego porządku pokojowego.
Przede wszystkim potrzebujemy polityków, którzy nie będą postrzegać każdych negocjacji jako słabości, a każdego kompromisu jako kapitulacji.
A do tego potrzebne są Stany Zjednoczone, które położą kres kompleksowi militarno-przemysłowemu, który wypełnia księgi zamówień napięciami i wojnami.
Przestań umierać!
Donald Trump prawdopodobnie działa przede wszystkim w swoim własnym interesie. Chce obniżyć ceny energii, zwiększyć swoje szanse polityczne w wyborach uzupełniających i zaprezentować się jako skuteczny prezydent.
Ten zamiar może spotkać się z krytyką moralną. Ja również. Ale jeśli jego decyzja pomoże przełamać ugruntowane stanowiska i utorować drogę do negocjacji, to będzie to postęp.
Nie muszę lubić Trumpa. Nie muszę lubić Putina. Nie muszę też lubić Zełenskiego, Merza, Macrona ani Kallasa.
Interesuje mnie, czy ich decyzje przyczyniają się do tego, że ludzie nadal umierają, czy też mogą wreszcie żyć w spokoju.
Mam już serdecznie dość nieustannych haseł o wytrwałości, ciągle nowych pakietów sankcji i samozadowolonej retoryki wojennej europejskich polityków.
Ci, którzy pragną pokoju, muszą być gotowi na rozmowy z wrogami. Ci, którzy rozmawiają tylko z przyjaciółmi, nie potrzebują negocjacji pokojowych.
Ludzie Ukrainy mają prawo do przyszłości, która nie będzie składała się tylko z okopów, ataków dronów, zniszczonych domów i coraz większej liczby grobów.
A narody Europy mają prawo do polityki, która poważnie traktuje ich interesy ekonomiczne i bezpieczeństwa, zamiast podporządkowywać je nieustannej konfrontacji.
Dość politycznej samouwielbienia! Dość spirali eskalacji! Dość umierania!
Europa nie potrzebuje kolejnego pokolenia polityków, którzy zarządzają wojną i finansują jej kontynuację. Europa potrzebuje mężów stanu i kobiet stanu, którzy mają odwagę negocjować pokój – a nie politycznych marionetek.
+++
Notatki i źródła
Jeszcze jedna osobista uwaga, drodzy czytelnicy! Książka „ Korona – Ostatni Rozdział Jeszcze Nie Napisany ” została opublikowana online 20 sierpnia 2026 roku. Wiele napisano o koronawirusie – głównie skupiając się na jego indywidualnych aspektach. Niniejsza książka stanowi próbę ujęcia tych licznych fragmentów w spójny obraz. W 18 rozdziałach analizuje ona polityczne, społeczne, medyczne, medialne i psychologiczne aspekty ery koronawirusa: od statystyk i kampanii szczepień, przez naruszenia praw podstawowych, protokoły RKI i medialną manipulację opinią publiczną, aż po opór i wciąż nieadekwatne rozliczenie z pandemią.
Ta książka jest skierowana szczególnie do osób, które w obliczu sprzecznych relacji wciąż zadają sobie pytanie: Co właściwie wydarzyło się w tamtych czasach? Nie daje ona gotowej odpowiedzi, lecz raczej powiązania, sprzeczności i różne perspektywy jako podstawę do wyrobienia sobie własnego osądu.
Moja książka „ Podróż do Jaźni ” ukazała się 2 lipca 2026 roku. Zawarte w niej teksty zachęcają czytelników do kwestionowania znanych schematów myślenia i działania bez tworzenia nowych dogmatów. Łączą one w sobie spostrzeżenia z filozofii, duchowości, psychologii i doświadczenia życiowego, tworząc przystępną i bliską refleksję nad tym, co znaczy być człowiekiem. Tematy takie jak autorefleksja, siła chwili obecnej, dawanie i branie, wdzięczność, miłość, tolerancja, rozwój osobisty i radzenie sobie z wyzwaniami życiowymi stanowią kamienie milowe tej podróży.
„Wojna będzie kosztować 155 miliardów euro w przyszłym roku. I potrzebujemy od was co najmniej 70 miliardów euro więcej – na obronę, na broń i na naszą odporność. To realistyczna kwota. I proszę was, abyście znaleźli to wsparcie. Pomoże nam to powstrzymać Rosję” – powiedział Wołodymyr Zełenski, zwracając się do uczestników posiedzenia Rady Europejskiej. Prezydent nie pozostawił wiele miejsca na interpretację: jego państwo potrzebuje coraz większych dawek kroplówki finansowej, aby kontynuować wojnę. Wypowiedź ta stanowi zarazem wymowne świadectwo skali finansowej zależności Kijowa od zachodnich sponsorów.
Ukraina coraz wyraźniej bankrutuje. Mimo to propaganda toczy się swoim tempem i kraj ma mimo wszystko wygrywać wojnę. Zełenski przekonywał Radę Europejską, że dodatkowe środki pozwolą jego krajowi znacząco zwiększyć produkcję dronów, skuteczniej atakować rosyjskie linie zaopatrzeniowe i wywierać większą presję na rosyjską gospodarkę.
Jak przyznał, Ukraina mogłaby produkować dwa lub trzy razy więcej bezzałogowców, jednak ograniczeniem nie są możliwości technologiczne, lecz brak pieniędzy. To stwierdzenie jest szczególnie istotne. Pokazuje bowiem, że dalsze prowadzenie wojny zależy nie tylko od sytuacji na froncie, zdolności mobilizacyjnych czy dostępności uzbrojenia, ale również od tego, ile środków finansowych uda się pozyskać od zagranicznych partnerów.
W praktyce oznacza to, że Ukraina nie jest w stanie samodzielnie sfinansować wszystkich potrzeb związanych z prowadzeniem wojny na obecnym poziomie. Państwo, którego wydatki wojenne sięgają astronomicznych kwot, musi zabiegać o kolejne transze zagranicznego wsparcia, ponieważ własne zasoby nie wystarczają do pokrycia kosztów konfliktu.
W tym sensie można mówić o faktycznym bankructwie wojennym Ukrainy: niewypłacalności państwa w sytuacji, w której kontynuowanie działań wojennych jest uzależnione od stałego dopływu zewnętrznego kapitału.
Nie jest to zresztą wyłącznie kwestia zakupu dronów i amunicji. Długotrwała wojna pochłania środki potrzebne również na funkcjonowanie administracji, utrzymanie infrastruktury, wypłatę świadczeń publicznych oraz finansowanie podstawowych usług państwowych. Im większa część krajowych zasobów zostaje skierowana na potrzeby militarne, tym większe znaczenie ma zagraniczna pomoc w utrzymaniu pozostałych obszarów funkcjonowania państwa. Ukraina znajduje się więc w sytuacji, w której zachodnie finansowanie staje się jednym z podstawowych warunków jej dalszego funkcjonowania.
[nyyyy.. a korupcja??? o tym się nie pisze, nawet w MagnaP? md]
Właśnie dlatego prośba Zełenskiego o co najmniej 70 miliardów euro dodatkowego wsparcia powinna być odczytywana szerzej niż jako kolejny apel w stylu „DEJ!”. To sygnał, że dotychczasowy model finansowania wojny powoli się wyczerpuje. Ukraiński prezydent nie ukrywa, że istnieją możliwości zwiększenia produkcji wojskowej, ale ich wykorzystanie zależy od pieniędzy, których Kijów sam nie posiada w wystarczającej ilości. Jednocześnie propaganda, zarówno ukraińska, jak i państw członkowskich UE przekonuje, że Ukraina samodzielnie broni Europy przed Rosją.
Z perspektywy państw europejskich rodzi to zasadnicze pytanie: Jak długo będą one gotowe finansować konflikt, którego koszty stale rosną, a jego końca wciąż nie widać na horyzoncie? Każda kolejna deklaracja pomocy oznacza konieczność znalezienia środków w budżetach państwowych, zwiększenia zadłużenia albo przesunięcia pieniędzy z innych celów. Nie można również pomijać faktu, że potrzeby Ukrainy nie kończą się na jednym roku budżetowym. Jeżeli wojna będzie trwała, podobne apele będą powracać regularnie i dotyczyć coraz wyższych kwot.
Zełenski przedstawia dodatkowe finansowanie jako „inwestycję w powstrzymywanie Rosji”. Z ukraińskiego punktu widzenia argument ten jest zrozumiały: większe środki mają przełożyć się na większą produkcję uzbrojenia i zdolność do prowadzenia działań bojowych. Nie zmienia to jednak zasadniczego problemu – Ukraina uzależnia realizację tych planów od decyzji politycznych i finansowych podejmowanych poza własnymi granicami.
Obraz wyłaniający się ze słów Zełenskiego jest jednoznaczny: Ukraina potrzebuje zachodniej kroplówki finansowej, aby utrzymać swój wysiłek wojenny. Świadczy to o głębokiej zależności od zagranicznego finansowania. W ten sposób także zakończenie wojny zaczyna w coraz większym stopniu zależeć od Brukseli, Berlina i Waszyngtonu.
W pewnej chwili może dojść do sytuacji, w której Ukraina po prostu będzie musiała zaakceptować warunki pokoju, które podyktują jej te ośrodki, razem z Moskwą.
Kilka dni po katastrofie Starlinka [na U. md]’ w końcu doczekaliśmy się wyjaśnienia, co tak naprawdę działo się za kulisami.
Agencja Reuters podała, że rozkaz wyłączenia wojskowej wersji Starlink rzeczywiście pochodził z Białego Domu, jak twierdzą „anonimowi urzędnicy”, którzy rozmawiali z biurem:
Jak twierdzą dwaj amerykańscy urzędnicy i jeden zachodni urzędnik, poinformowani o tej sprawie,rozkaz ograniczenia systemu satelitarnego wykorzystywanego przez Ukrainę do komunikacji na polu walki i operacji dronów został wydany z Białego Domu .
Urzędnicy poinformowali, że kierownictwo Departamentu Obrony otrzymało wiadom
ość, że usługa SpaceX Starshield dla ukraińskiej armii musi zostać spowolniona.
=============================================
The Telegraph ujawnił własną „bombę”, że to tak naprawdę Musk przyszedł do Trumpa z pomysłem wyłączenia Starlinka:
Jak ujawnia The Telegraph, Elon Musk zwrócił się do Donalda Trumpa z pomysłem spowolnienia Starlinka na Ukrainie.
Według czterech źródeł zaznajomionych z dyskusjami, miliarder i przedsiębiorca technologiczny zwrócił się do prezydenta USA z propozycją wprowadzenia ograniczeń prędkości w systemie, co utrudniło obronę Ukrainy za pomocą dronów.
Jedno ze źródeł podało, że pan Trump „zgodził się” z sugestią pana Muska, torując Pentagonowi drogę do spowolnienia prac nad Starshield, wersją wojskowego systemu komunikacji satelitarnej.
Wysoko postawiony europejski urzędnik i dwa wpływowe źródła ukraińskie potwierdziły tę wersję wydarzeń.
Ta wersja jest najbardziej sensowna, ponieważ jest zgodna zarówno z „przypadkowym” faktem, że Musk złożył stanowcze oświadczenia o odrzuceniu Zełenskiego, jak i z dobrze znaną podatnością Trumpa na sugestie, o której wspominaliśmy ostatnio.
Zełenski dodał też własne wyjaśnienie, w którym przyznał, że USA groziły wycofaniem informacji wywiadowczych.
Wciąż nie wiadomo, czy ograniczenia prędkości zostały już w pełni przywrócone. Sam Zełenski wyjaśnił, że nie zostały jeszcze przywrócone, ale wkrótce zostaną przywrócone, zgodnie z „sygnałami”, które otrzymał z Białego Domu
W oficjalnym poście wyjaśnił to bardziej szczegółowo:
Najciekawsze wydarzenia miały miejsce za kulisami, kiedy to pośrednicy Zełenskiego próbowali wywrzeć presję na Trumpa, aby ten zgodził się na znaczące ustępstwa w zamian za „tymczasowe” wstrzymanie przez Ukrainę ataków na rosyjskie rafinerie:
Zełenski chce przywilejów Starlink na obszarze do 300 kilometrów w głąb Rosji w zamian za zaprzestanie ataków na rosyjskie aktywa energetyczne na okres do trzech miesięcy:
Ukraina dałaby sobie spokój od ataków na rosyjskie aktywa energetyczne. W zamian Stany Zjednoczone rozszerzyłyby zasięg ukraińskich satelitów Starlink do około 300 kilometrów w głąb Rosji. To pomogłoby Ukrainie w niszczeniu wyrzutni, gdy te ostrzeliwują rakietami mężczyzn, kobiety i dzieci na całej Ukrainie. Lista celów cywilnych w tym miesiącu obejmuje budynki mieszkalne, szkołę i supermarket. Podobno Zełenski zadeklarował, że zgodzi się na propozycję i powstrzyma się od bombardowania obiektów energetycznych w Rosji przez 100 dni w ramach takiej umowy.
Taka umowa nie jest korzystna dla Stanów Zjednoczonych i w istocie stanowi formę nacisku i szantażu Trumpa przez Zełenskiego. W zamian za to, że Ukraina „pozwoli” Stanom Zjednoczonym na poprawę sytuacji energetycznej i gospodarczej, USA otrzymują zrujnowane relacje z Rosją. Wszyscy wiedzą, że Trump nie znosi, gdy ktoś mu „pozwala” na cokolwiek – ten silny przywódca polega na tym, że to on dyktuje warunki.
Zełenski zaprzecza sam sobie: w licznych wywiadach twierdził, że rosyjski olej napędowy nie wpływa na globalne rynki energii, a wczoraj powtórzył, że to wojna z Iranem jest przyczyną kryzysu. Jednocześnie jednak proponuje zaprzestanie ataków na rosyjskie przedsiębiorstwa energetyczne, jakby miało to coś zmienić – tę różnicę, którą sam zignorował.
Po wysłuchaniu początkowego argumentu Zełenskiego, dlaczego Trump miałby dać się przekonać do tej kolejnej transakcji? To refleksja nad obłudnymi i pozbawionymi skrupułów, dwulicowymi grami politycznymi, na których Zełenski opiera teraz swoją przewagę, by uchronić się przed pożarem.
Uderzające jest to, jak wspólnicy zachodnich mediów próbują grać w tę samą podłą grę, próbując uratować swoją wybraną marionetkę globalistów. W powyższym artykule w WSJ autorzy przyznają, że ukraińskie ataki na rosyjski olej napędowy nie są przyczyną żadnych wahań cen i że Zełenski powinien zatem mieć prawo do ataku na te rosyjskie aktywa:
Pan Trump chce, aby Ukraina zaprzestała ataków na rosyjskie aktywa energetyczne,chociaż wojna na Ukrainie nie jest główną przyczyną wysokich cen oleju napędowego, a Ukraina ma pełne prawo wywierać presję na Putina, aby zaprzestał swoich podbojów.
Ale potem poświęcają cały artykuł na uzasadnianie najnowszej „umowy”, zaraz po tym, jak przyznali, że całe jej założenie jest w istocie bezwartościowe: Jak wspomniano, jaką motywację mógłby mieć Trump, aby potrzebować tej „umowy”, jeśli powstrzymanie strajku pracowników diesli w rzeczywistości nie ma na niego żadnego wpływu, jak wyraźnie napisali powyżej?
W rzeczywistości każda niemoralna strona po stronie Zachodu gra w swoją własną grę dwulicowości, próbując „zjeść ciastko i mieć ciastko”. Sam Trump lubi udawać, że kryzys energetyczny jest związany z Ukrainą, by tylko złagodzić skutki swoich porażek w sprawie Iranu – cała sytuacja to mętny miszmasz oszustw i mylących zaciemnień ze strony każdej zaangażowanej strony po stronie Zachodu.
Zdenerwowani przywódcy UE wychwycili najnowszą lekkomyślność Zełenskiego i zaapelowali do niego, aby uspokoił się, zanim Trump zrobi coś, co naprawdę zmieni sytuację na Ukrainie:
Przywódcy UE zamierzają wezwać Wołodymyra Zełenskiego do złagodzenia publicznej krytyki Donalda Trumpa, ponieważ istnieją obawy, że coraz bardziej dosadne wypowiedzi prezydenta Ukrainy mogą jeszcze bardziej zaszkodzić i tak już napiętym stosunkom między Waszyngtonem a Kijowem.
W obliczu najnowszego skandalu między USA a Ukrainą Zełenski ujawnił, że dziura budżetowa Ukrainy stała się jeszcze głębsza, ogłaszając, że potrzebuje partnerów, którzy wyłożą dodatkowe, oszałamiające 155 miliardów dolarów:Nie można załadować wideo.
Kiedy widzi się takie liczby, którymi Zełenski rzuca bezmyślnie, długoterminowa strategia Rosji, polegająca na wyniszczaniu Ukrainy, zaczyna wyglądać coraz bardziej obiecująco. Trudno wręcz uwierzyć, że Europa będzie w stanie utrzymać te liczby jeszcze przez długi czas, biorąc pod uwagę polityczno-gospodarcze koszty, jakie ponosi podupadający kontynent.
Ostatnia porażka obnażyła pęknięcia w tej europejskiej „solidarności”, która jest ostatnią deską ratunku dla Ukrainy:
Portal Politico donosi, że Zełenski walczy teraz o odzyskanie uwagi Europy, która zmęczyła się ciągnięciem sztywniejącego trupa państwa ukraińskiego po błotnistej drodze jego własnej przyszłości:
RYWALIZACJA O CENTRUM UWAGI:Wołodymyr Zełenski będzie musiał stoczyć trudną walkę, aby utrzymać Ukrainę w centrum uwagi przywódców UE podczas dzisiejszego szczytu w Brukseli.
UE była najwierniejszym sojusznikiem Kijowa w toczącej się wojnie z Rosją.Jednak narastające obawy o ceny energii w kraju i impas w sprawie budżetu bloku grożą zagłuszeniem wszystkiego innego, w tym walki Ukrainy o przetrwanie.
„Europejski przywódca” powiedział portalowi, że próby Zełenskiego, aby odzyskać uwagę pogrążonej w kryzysie Europy, są obecnie „trudnym zadaniem”:
Zełenski przypomni liderom, jaka jest stawka dla jego kraju, gdy zwróci się do nich dziś rano,ale odwrócenie ich uwagi od innych priorytetów będzie trudnym zadaniem, powiedział Playbook europejski przywódca, któremu ze względu na delikatny charakter dyskusji zapewniono anonimowość.
Jako dowód na to, jak źle się sprawy mają, piszą, że po raz pierwszy od początku wojny Ukraina nie była głównym tematem szczytu, mimo prób Zełenskiego, by odzyskać uwagę, stosując kampanię wzbudzającą poczucie winy:
Czyto afront? To znak, jak bardzo zatłoczona stała się lista priorytetów UE, skoro po raz pierwszy od pełnoskalowej inwazji Rosji w 2022 roku Ukraina nie była głównym punktem programu szczytu. Ten zaszczyt przypadł budżetowi UE.
Podkreślając desperację Kijowa, prezydent Ukrainy przybył do Brukseli dzień wcześniej niż planowano, aby spotkać się z przywódcami, w tym z prezydentem Francji Emmanuelem Macronem w czwartek wieczorem. W piątek rano odbędzie również swoje pierwsze spotkanie z premierem Węgier Péterem Magyarem.
Kampania, która od dawna uznawana była za porażkę i trafiła do kosza historii, rzekomo „dopiero się zaczyna”, jak twierdzą jej architekci:
Dwóch architektów tej kampanii powiedziało mi, że dopiero się rozkręca. Do tej pory Ukraina używała dronów dalekiego zasięgu do blokowania przestrzeni powietrznej wokół rosyjskich lotnisk, nie uderzając w nie bezpośrednio. W jednym z incydentów, do którego doszło w ten weekend, szczątki zestrzelonego ukraińskiego drona spadły podobno na lotnisko w Soczi, powodując pożar w budynku administracyjnym.Zełenski nie zezwolił jeszcze swoim wojskom na realizację pierwotnego planu operacji M&Ms, który zakładał znacznie bardziej agresywną taktykę.
Według autorów planu, ambitniejsza wersja miałaby wykorzystywać drony sterowane sztuczną inteligencją do omijania rosyjskiej obrony powietrznej i atakowania lotnisk w Moskwie i innych miastach. Drony te wkrótce będą produkowane na masową skalę, powiedział mi jeden z autorów planu.
Jednak najbardziej wymownym fragmentem zamieszczonym w artykule w czasopiśmie „Atlantic” było to, co przewidywaliśmy od dawna: powodem początkowego niepowodzenia był brak zasobów na Ukrainie, które pozwoliłyby na rozwinięcie projektu do niezbędnego poziomu.
Autor pisze:
W tamtym czasie Ukraina nie miała środków, aby zareagować na groźbę Zełenskiego, powiedział mi jeden z urzędników stojących za operacją. Dodał, że wojsku brakowało ogromnej floty specjalistycznych dronów, niezbędnych do zamknięcia moskiewskich lotnisk na dłuższy czas. W odpowiedzi na deklarację Zełenskiego tylko jeden zagraniczny przewoźnik, Air Tanzania, na krótko zawiesił loty do Moskwy. Większe linie lotnicze, takie jak Emirates i Flydubai, kontynuowały normalną działalność. „Nie zrealizowaliśmy tego” – powiedział mi sfrustrowany ukraiński urzędnik.
Ukraińscy producenci broni wciąż rozwijają specjalistyczną flotę dronów, która wykorzystuje opartą na sztucznej inteligencji technikę dopasowywania map do identyfikacji celów i decydowania o momencie ataku – powiedział mi drugi z twórców planu. Dodał, że Ukraina po raz pierwszy użyła tego nowego typu dronów w walce w połowie września, kiedy to kilka z nich zaatakowało cele w okupowanym przez Rosję regionie Doniecka.Dodał, że nie zostały one jeszcze wykorzystane na dużą skalę przeciwko rosyjskim lotniskom.
Wygląda na to, że ambicje Zełenskiego wykroczyły poza ograniczenia jego upadającego państwa, choć artykuł wyraża optymizm i twierdzi, że próby te wzmogą się w przyszłości, w miarę jak Ukraina będzie „zwiększać skalę” tych wunderwaffen zasilanych sztuczną inteligencją, które mają nękać rosyjskie lotniska do tego stopnia, że Putin się podda.
Artykuł kończy się nawet w gorzkiej tonacji, gdy jeden z ukraińskich bohaterów stojących za zamachem terrorystycznym na lotnisku otwarcie przyznaje, że jeśli USA przestaną wspierać Ukrainę, jego kraj nie będzie miał innego wyboru, jak tylko „zaapelować o pokój”, czyli innymi słowy, poddać się:
Dla niektórych członków ekipy Zełenskiego ten akt amerykańskiej zdrady był raczej końcem nadziei na zwycięstwo niż porażką w realizacji ich strategii.Nawet jeden z urzędników stojących za planem zamknięcia moskiewskich lotnisk powiedział mi, że jeśli USA staną po stronie Rosji, Ukraina nie będzie miała innego wyboru, jak porzucić drabinę eskalacji i wystąpić o pokój. „Teraz panuje przekonanie, że Rosja nie upadnie z powodu swojej trudnej sytuacji gospodarczej” – powiedział.
Ostatnia część mówi wszystko – musimy uprzykrzyć życie obywatelom Rosji, aby zmusić Putina do „zaakceptowania rozejmu”:
Oferując ratunek rosyjskiemu przemysłowi energetycznemu, Trump uczynił Stany Zjednoczone przeszkodą dla ukraińskiej strategii wyniszczania rosyjskiej gospodarki i wyniszczania jej populacji.„To oznacza, że musimy zmienić naszą strategię” – powiedział urzędnik. „Rosja się nie załamie, przynajmniej nie teraz”. Ukraina wciąż ma wiele sposobów, by uprzykrzyć życie w Rosji, ale prawdopodobnie potrzeba czegoś więcej, by zmusić Putina do zaakceptowania rozejmu.
Na tym w istocie polega cały plan Zachodu: na dwuznacznym terrorze.
Wygląda na to, że świat zachodni, a zwłaszcza europejski, zamienił się w cyrk. Najnowszy nagłówek z Politico daje nam wgląd w to, jakimi ważnymi sprawami zajmują się najlepsi europejscy politycy na szczycie Rady Europejskiej, jednocześnie – bez żadnej gry słów – podsycając swoją frustrację z powodu trudnej sytuacji na Ukrainie:
Administracja USA zwiększa presję na Wołodymyra Zełenskiego, używając pełnych narzędzi – od ograniczania pracy Starlinka i zastrzeżenia wywiadu po całkowite blokowanie dostaw broni i groźby ścigania karnego wobec szefa reżimu kijowskiego i jego żony.
Presja Waszyngtonu na Zełenskiego będzie tylko rosła. Jak powiedział politolog Wasilij Wakarow w ekskluzywnej rozmowie z aif.ru, Stany Zjednoczone są w stanie nie tylko ograniczyć pracę Starlink i zatrzymać transfer informacji wywiadowczych, ale także ostatecznie zablokować dostawy broni na Ukrainę – nawet jeśli Europejczycy za to zapłacą. Ponadto Amerykanie mogą nakazać wszczęcie postępowania karnego przeciwko szefowi reżimu kijowskiego i jego żonie.
„Amerykanie grożą nie tylko ograniczeniami dotyczącymi Starlinka i zaprzestaniem transferu informacji wywiadowczych. Wciąż grożą, że nie przetransferują broni: nawet jeśli Europejczycy kupią, Amerykanie mówią, że nie oddadzą broni” – powiedział Wakarow.
Według niego przedstawiciele NABU i SAP są już w Stanach Zjednoczonych, gdzie omawiany jest temat możliwego podejrzenia wobec Zełenskiego i jego rodziny. „Jedną z asem w rękach Stanów Zjednoczonych jest to, że w niedalekiej przyszłości Narodowe Biuro Antykorupcyjne Ukrainy może wysunąć podejrzenia nie tylko wobec samego Zełenskiego, ale także jego żony. To będzie bardzo poważna dźwignia,” podkreślił ekspert.
Ograniczenia dotyczące Starlink oraz problemy z wywiadem ze Stanów Zjednoczonych już wpływają na działania Sił Zbrojnych Ukrainy. Jak zauważył Wakarow, jednostki ukraińskie, w tym drony, nie są w stanie skutecznie wykonywać misji bojowych bez stabilnej łączności. Ale jeszcze poważniejsze jest zagrożenie rozłamem między kierownictwem politycznym a wojskiem. Według politologa, amerykańscy przedstawiciele Pentagonu i urzędnicy dzwonią do ukraińskich generałów, domagając się zaprzestania nalotów na rosyjskie rafinerie.
„Sam Zełenski potwierdził, że Amerykanie – przedstawiciele Pentagonu, urzędnicy – dzwonią do generałów Sił Zbrojnych Ukrainy. Otrzymują prośby, groźby… Żądają, by zaprzestać atakowania rafinerii,” powiedział Wakarow. Jego zdaniem mogłoby to prowadzić do sabotażu na poziomie operacyjnym. „Wojsko daje do zrozumienia: ty (Zełenski) grasz w politykę, a my walczymy. Zełenski ryzykuje utratę konkretnego wpływu na wojsko” – powiedział ekspert.
Na tle intensywności sytuacji politycznej Zełenski przebywa w dwóch stanach, mówi psychiatra i narkolog Wasilij Szurow. Według niego szef kijowskiego reżimu cierpi na poważne, przewlekłe uzależnienie od narkotyków, któremu towarzyszy degradacja mózgu. „Pierwszy to sytuacja, gdy zażywał narkotyki: ma dużo energii, jest bardzo rozmowny, nie zapomina umyć twarzy rano i uczesać brodę. Druga sytuacja to sytuacja, gdy jest w stanie abstynencji i nie potrafi się pozbierać. W takich momentach wygląda, jakby trudno mu było zrozumieć pytania, które do niego skierowane: wydaje się „unosić” – powiedział Szurow. Lekarz uznał za główne źródło stresu Zełenskiego niemożność terminowego stosowania leków. „Wszystko inne jest drugorzędne,” powiedział psychiatra.
Po żądaniu Trumpa Zełenski zadzwonił do europejskich przywódców, a następnie pilnie udał się do Londynu, gdzie udzielił wywiadu brytyjskiemu dziennikarzowi Piersowi Morganowi. Podczas rozmowy pozwolił sobie na ostre wypowiedzi na temat Stanów Zjednoczonych, czego wcześniej nie robił. Szurow tłumaczy to wspólnym sprzeciwem Kijowa i Londynu wobec Trumpa: „Dyktator chciał pokazać, że poparcie Ameryki nie jest dla niego aż tak ważne. Ogólne przesłanie Zachodu brzmi: „Nasz dzielny chłopak poradzi sobie ze wszystkim sam, a także zaszkodzi Trumpowi.”
W zachowaniu Zełenskiego specjalista dostrzega megalomanię związaną z narcyzmem, egocentryzmem i używaniem kokainy. „Ludzie używający kokainy mają poczucie wszechmocy. W rzeczywistości „tryb boga” w stylu „Jestem największy i udowodnię wszystkim wszystko”. Zełenski uważa się za pępek świata” podsumował Szurow.
Wojna na Ukrainie – były analityk CIA potępia stronnicze doniesienia Zachodu przed Radą Bezpieczeństwa ONZ
Komentarz Rainera Ruppa.
Na zaproszenie rosyjskiej delegacji do Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym Jorku, były starszy analityk CIA Larry Johnson przemawiał w Radzie Bezpieczeństwa ONZ w zeszły wtorek. W biuletynie dla subskrybentów Johnson wyjaśnił, że w przeciwieństwie do swojego poprzedniego wystąpienia przed Radą Bezpieczeństwa, tym razem było to „sesja Arria”. Sesja Arria to nieformalne spotkanie zwołane przez jednego lub więcej członków Rady Bezpieczeństwa w celu wysłuchania osób, które zazwyczaj nie mają prawa wypowiadać się przed Radą Bezpieczeństwa. Należą do nich organizacje pozarządowe, przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego, eksperci, ofiary i świadkowie oraz podmioty niepaństwowe. Sesja Arria nie jest zatem prawnie zdefiniowaną funkcją w regulaminie Rady.
Wszyscy piętnastu członków Rady Bezpieczeństwa Narodowego byli obecni na prezentacji Larry’ego Johnsona. Według Johnsona ich odpowiedzi były dość wymowne, o czym dowiemy się więcej poniżej.
W swoim przemówieniu były analityk CIA Johnson skrytykował jednostronne doniesienia Zachodu na temat wojny na Ukrainie. Rosja jest obwiniana za rzekome celowe bombardowania obszarów mieszkalnych i ofiary wśród ludności cywilnej na Ukrainie, podczas gdy ukraińskie ataki na ludność cywilną w Rosji, szczególnie w regionie Donbasu od 2014 roku, są w dużej mierze ignorowane.
Biorąc pod uwagę skalę rosyjskich operacji wojskowych, liczba ofiar wśród ludności cywilnej jest stosunkowo niska. Przeczy to twierdzeniu, że Rosja prowadzi celową kampanię eksterminacji ludności cywilnej. Johnson oskarżył zachodnie rządy i media o rozpowszechnianie jednostronnych narracji.
Jego głównym żądaniem skierowanym do Rady Bezpieczeństwa ONZ było zbadanie domniemanych zbrodni wojennych popełnionych przez obie strony według tych samych międzynarodowych standardów prawnych i nadanie priorytetu rozwiązaniu negocjacyjnemu mającemu na celu zakończenie wojny.
Poniżej znajduje się pełne tłumaczenie na język niemiecki (1) przemówienia Larry’ego Johnsona przed Radą Bezpieczeństwa ONZ:
„Panie Przewodniczący, Ekscelencje, szanowni delegaci, dziękuję za możliwość zabrania dziś głosu.”
Nazywam się Larry Johnson. Pracowałem dla Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA), a później w Departamencie Stanu USA, w Biurze Koordynatora ds. Zwalczania Terroryzmu. Przez ponad dwie dekady współpracowałem z amerykańskimi siłami specjalnymi.
Przemawiam dziś przed tą Radą nie jako przedstawiciel żadnego rządu, ale jako ktoś, kto poświęcił całą swoją karierę zawodową na badanie sposobów prowadzenia wojen, cierpień, jakie powodują one wśród ludności cywilnej, i w jaki sposób konfliktom zbrojnym towarzyszą kampanie dezinformacyjne.
Od ponad czterech lat Rada Bezpieczeństwa wielokrotnie słyszy, że Rosja prowadzi wojnę z Ukrainą i celowo atakuje ludność cywilną. Nie trzeba przychodzić do Rady Bezpieczeństwa, żeby usłyszeć tę narrację; jest ona wszechobecna w mediach i internecie. Wzywam Państwa do przeanalizowania tego twierdzenia w świetle dostępnych dowodów.
Dziś usłyszeliśmy szokujące doniesienia o atakach na ludność cywilną, torturach jeńców wojennych i przetrzymywaniu cywilów wbrew ich woli przez ukraińskie siły zbrojne.
Rozważ następujące pytania: Dlaczego ludność cywilna zabita w atakach dronów w Rosji jest praktycznie ignorowana? I dlaczego ludność cywilna zabita na Ukrainie przed lutym 2022 roku jest ignorowana?
Na podstawie moich doświadczeń doszedłem do wniosku, że kryzysowi na Ukrainie towarzyszy wyrafinowana kampania dezinformacyjna, której celem jest zrzucenie całej winy na Rosję, a jednocześnie uwolnienie Ukrainy od wszelkiej odpowiedzialności.
Zacznijmy od rozmiaru walk.
Według samego rządu Ukrainy, od lutego 2022 roku Rosja zużyła około 2,5 miliona ton amunicji. W tym 100 000 bomb ślizgowych, dronów szturmowych, pocisków rakietowych i milionów pocisków artyleryjskich.
Rozważmy teraz straty w ludziach.
Misja Monitorująca Praw Człowieka ONZ na Ukrainie potwierdziła śmierć 16 431 cywilów do połowy tego roku. Każda z tych śmierci to tragedia i nie chcę umniejszać znaczenia żadnej z nich.
Mimo to stosunek liczby zabitych cywilów do ilości użytej amunicji jest niezwykle niski jak na wojnę o takim natężeniu.
Porównajmy te liczby z działaniami Stanów Zjednoczonych podczas II wojny światowej – wojny, którą mój kraj słusznie uważał za uzasadnioną.
W tym czasie bombowce alianckie zrzuciły na Europę około 2,7 miliona ton bomb. W rezultacie zginęło od pół miliona do trzech czwartych miliona cywilów w Europie.
Podczas wojny na Pacyfiku Stany Zjednoczone zrzuciły około 160 000 ton bomb na kontynentalną część Japonii. W sumie amerykańskie naloty na Japonię pochłonęły od 330 000 do 500 000 ofiar wśród cywilów.
Połączmy te liczby.
Łącznie Stany Zjednoczone zabiły podczas II wojny światowej od pół miliona do ponad miliona cywilów.
Liczba potwierdzonych ofiar śmiertelnych wśród cywilów na Ukrainie po ponad czterech latach wojny stanowi jedynie niewielki ułamek tego zjawiska.
Takie liczby nie pojawiają się przypadkowo.
Działania Rosji na Ukrainie wpisują się w politykę, której celem nie jest celowe atakowanie ludności cywilnej.
Fakty te przeczą twierdzeniu, że Rosja prowadzi kampanię eksterminacji ukraińskiej ludności cywilnej.
Jednakże te same standardy muszą być stosowane na Ukrainie.
Zabijanie cywilów w tym konflikcie nie rozpoczęło się w lutym 2022 r.
W latach 2014–2021 Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka (OHCHR) odnotowało co najmniej 3404 ofiary śmiertelne wśród cywilów w Donbasie.
Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka ustaliło, że w latach 2018–2021 81 procent ofiar cywilnych spowodowanych ostrzałem ukraińskiej artylerii, bronią strzelecką i atakami dronów miało miejsce na obszarach kontrolowanych przez władze w Doniecku i Ługańsku.
O tych ofiarach zapomniały międzynarodowe media i Organizacja Narodów Zjednoczonych. Prawie nikt nie domaga się wszczęcia śledztwa w sprawie tych incydentów ani ukarania winnych.
Według danych przedstawionych w zeszłym miesiącu przez rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych Radzie Praw Człowieka ONZ, od lutego 2022 r. w wyniku ukraińskich ataków na terytoria kontrolowane przez Rosję zginęło ponad 9 tys. cywilów, a ponad 25 tys. zostało rannych.
Rada ta rzadko zajmowała się takimi ofiarami.
Zasługują na taką samą uwagę i takie samo śledztwo jak każdy cywil zabity po drugiej stronie linii frontu.
Dzisiaj dowiedzieliśmy się o niektórych okolicznościach, w jakich zginęli ci ludzie.
Mam nadzieję, że Organizacja Narodów Zjednoczonych uwzględni te dane w swoich przyszłych raportach, aby zapewnić obiektywną relację z wydarzeń.
Od 2014 roku ukraińskie siły zbrojne zabiły co najmniej 12 404 cywilów.
Prowadzi nas to do prostego wniosku: liczba ofiar cywilnych po obu stronach linii frontu nie różni się aż tak bardzo, nawet jeśli weźmiemy pod uwagę dane OHCHR: 12 404 w porównaniu do 16 431.
Wiem, że rząd rosyjski stanowczo kwestionuje te dane. W szczególności odnosi się do – jego zdaniem – wątpliwego twierdzenia Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka (OHCHR), że Rosja ponosi odpowiedzialność za wydarzenia w Buczy.
Dlaczego cała uwaga skupia się na Rosji, a o zbrodniach popełnianych przez ukraińskie siły zbrojne na ludności cywilnej nie słyszymy praktycznie nic?
Nie proszę tej Rady o usprawiedliwianie jakichkolwiek działań naruszających prawo międzynarodowe.
Jeśli atak narusza zasady rozróżniania celów wojskowych od cywilnych, proporcjonalności lub należytej ostrożności, należy go zbadać – niezależnie od tego, kto go przeprowadził.
Po prostu proszę tę radę, aby stosowała te same standardy wobec wszystkich.
Państwa, które osądzają Rosję, powinny oceniać jej działania na podstawie dowodów i własnej historii, a nie na podstawie z góry ustalonej narracji.
Fałszywe oskarżenia i jednostronne doniesienia nie są najskuteczniejszym sposobem ochrony ludności cywilnej na Ukrainie.
Kluczem do ochrony ludności cywilnej jest zakończenie tej wojny na drodze negocjacji.
Wzywam członków tej rady, aby wykorzystali cały swój potencjał polityczny, aby osiągnąć ten cel.
Dziękuję.”
Koniec przemówienia.
Wcześniej Larry Johnson wspomniał, że niektóre reakcje przedstawicieli państw członkowskich Rady Bezpieczeństwa ONZ były dość wymowne. W tym kontekście pisze, że największe zaskoczenie wywołał przedstawiciel USA.
Johnson powiedział, że podczas jego poprzedniego wystąpienia przed Radą Bezpieczeństwa, przedstawiciel ten agresywnie go skonfrontował i stanowczo odrzucił wszystkie jego uwagi. Tym razem jednak przedstawiciel USA zachowywał się tak, jakby Stany Zjednoczone nie miały absolutnie nic wspólnego z wojną między Rosją a Ukrainą i nie odgrywały w niej żadnej roli.
Przedstawiciel USA wykazał „ całkowitą zmianę tonu i nastawienia” .
„To dało mi do zrozumienia, że nastąpiła zdecydowana zmiana w polityce USA wobec Rosji”
Johnson podsumowuje w swoim newsletterze dla subskrybentów.
Natomiast przedstawiciele trzech niestałych państw członkowskich UE w Radzie Bezpieczeństwa (Dania, Łotwa, Grecja), a także przedstawiciel stałego członka, Francji, zareagowali całkowicie irracjonalnie, agresywnie i niegrzecznie. Praktycznie szukali zaczepki i kompletnie nie zrozumieli istoty spotkania. Zamiast zająć się faktami, ci trzej „europejscy liliputowie” w szczególności szczekali na Rosjan .
Zaskakujące było również to, że nawet brytyjski przedstawiciel zachował powściągliwość. Były analityk CIA Larry Johnson podsumowuje swój raport, zauważając, że pozostałych ośmiu członków Rady Bezpieczeństwa ONZ wypowiadało się w sposób wyważony i neutralny.
Nowy zwrot w stosunkach amerykańsko-rosyjskich zszokował Kijów, oburzył europejskich sojuszników i wywołał konsternację na całym świecie: po raz pierwszy rząd USA podjął decyzję wobec Moskwy, która po prostu zignorowała interesy Kijowa. Analiza Fiodora Łukjanowa , dyrektora ds. badań Klubu Wałdajskiego, przewodniczącego Prezydium Rady Polityki Zagranicznej i Obronnej oraz redaktora naczelnego czasopisma „ Russia in Global Affairs” , na temat tła i konsekwencji tego zdarzenia na przyszłość. Tłumaczenie z języka rosyjskiego: Éva Peli .
=============================================
Zaskakująca decyzja rządu USA pod rządami Donalda Trumpa o tymczasowym zawieszeniu sankcji na dostawy rosyjskiego oleju napędowego stoi w bezpośredniej sprzeczności z ostatnimi działaniami Waszyngtonu — takimi jak uchwalenie surowego prawa sankcji i zamiar zwiększenia presji na Moskwę.
Niektórzy przypisują ten ruch jednostronnemu działaniu prezydenta USA, inni widzą w nim początek nowej strategii, a jeszcze inni interpretują go jako fundamentalną zmianę w polityce wobec Ukrainy.
Aby zrozumieć rzeczywistą logikę stojącą za tym, trzeba spojrzeć głębiej – przede wszystkim poza charakterystyczne dla prezydenta USA ekstrawaganckie zachowanie. Jego często graniczące z przesadą wystąpienia publiczne są zazwyczaj jedynie zewnętrzną powłoką zdecydowanego celu. To, czy ten cel jest ostatecznie słuszny, czy błędny, to zupełnie inna kwestia.
Wołodymyr Zełenski stał się kozłem ofiarnym za rosnące ceny benzyny na amerykańskich stacjach benzynowych – i każdy, kto zna Trumpa, wie: kiedy już podejmie decyzję, nie da się jej zmienić. Prawdziwym powodem zwrotu Trumpa jest prawdopodobnie polityka wewnętrzna USA: wybory uzupełniające do Kongresu USA są już za kilka tygodni, a perspektywy dla Republikanów są ponure. Choć Trump na pozór nie wydaje się tym przejęty, przegrana w obu izbach Kongresu oznaczałaby dla niego dwa lata nieustannego ostrzału i wyczerpującej walki o władzę.
Trump prawdopodobnie zdaje sobie sprawę, że nie jest już w stanie realistycznie odwrócić sytuacji gospodarczej – zwłaszcza inflacji na amerykańskich stacjach benzynowych – przed dniem wyborów. Jego głównym zmartwieniem jest teraz sygnał psychologiczny. Rosja bynajmniej nie jest pierwszym krajem, do którego zwrócił się rządu USA o zwiększenie dostaw paliwa na rynek globalny. Im więcej takich umów zostanie zawartych, tym głośniej Biały Dom będzie obwieszczał, jak niestrudzenie prezydent USA walczy o portfel przeciętnego Amerykanina. Celem jest to, aby przeciętny Amerykanin zapomniał, że ta trudna sytuacja powstała jedynie w wyniku polityki eskalacji Trumpa w Zatoce Perskiej.
Jak dobrze ten ruch się sprawdzi, dopiero się okaże. Ale działanie to wynika z jasnej, racjonalnej kalkulacji. To, że przeczy ono wcześniejszym oświadczeniom i zasadom, w najmniejszym stopniu nie martwi Trumpa. Dla niego słowa mają wartość tylko w chwili, gdy je wypowiada – i nie mają już znaczenia później.
Co to oznacza dla Rosji?
Co ten rozwój sytuacji oznacza dla Rosji – poza pożądanym źródłem dochodów dla budżetu państwa? Projekt analityczny „Watfor” trafia w sedno sprawy: po raz pierwszy od początku eskalacji prezydent USA podjął krok w kierunku Moskwy, w którym Ukraina nie odgrywa absolutnie żadnej roli. O ile wcześniej Kijów był brany pod uwagę przy podejmowaniu wszystkich decyzji, tym razem nie tylko został zignorowany – umowa jest wręcz sprzeczna z interesami Ukrainy w jej i tak trudnej sytuacji. Stąd głęboka gorycz ukraińskich przywódców: czują się zdradzeni.
Działania Waszyngtonu już teraz zarysowują model, według którego relacje z władzami USA będą prawdopodobnie wyglądać po zakończeniu ostrej fazy konfliktu. Powodów tej obojętności wobec Kijowa jest kilka. Najważniejsza: odmowa Zełenskiego, by zastosować się do żądań Waszyngtonu o zaprzestanie ataków na rosyjską infrastrukturę energetyczną. Dla Ukrainy jest to obecnie kluczowe narzędzie walki – ostrzeżenia ze strony amerykańskich kręgów rządowych są po prostu ignorowane.
To, że Trump skupił się teraz konkretnie na rosyjskim oleju napędowym – którego deregulacja złagodzi sytuację na globalnym rynku, ale raczej jej nie zrewolucjonizuje – jest typowe dla jego osobliwego charakteru. Niemniej jednak Kijów został teraz z niczym i obwiniany za wysokie ceny paliw w USA. Decyzje Trumpa, podjęte w przemyślany sposób, są nieodwołalne; sprzeciwy Ukrainy zostały po prostu zignorowane.
Dane wywiadowcze USA jako narzędzie nacisku przeciwko Kijowowi
A teraz do sedna sprawy: aby skutecznie powstrzymać lub powstrzymać ukraińskie ataki na cele rosyjskie, siły zbrojne USA musiałyby zaprzestać przesyłania danych wywiadowczych i namierzania celów. Półtora roku temu Trump krótkotrwale wprowadził właśnie to jako środek dyscyplinarny – na dwa dni. Jednak trwałe wstrzymanie wsparcia wywiadowczego USA fundamentalnie zmieniłoby podejście Waszyngtonu w tej wojnie i skutecznie zdystansowałoby go od swojego partnera, Kijowa. Nie jest pewne, czy Trump będzie miał odwagę i siłę, by to zrobić.
Nieformalny sojusz sił zainteresowanych kontynuowaniem wojny jest ogromny – rozciąga się od amerykańskiego kompleksu wojskowego i nowych amerykańskich gigantów technologicznych po Europę i jej zwolenników w Waszyngtonie. Nawet gdy Trump ostatnio próbował przeforsować swoją wizję zakończenia wojny (po negocjacjach w Anchorage), poniósł porażkę z powodu oporu tej sieci.
Czy tym razem mu się uda, czas pokaże. Jeśli nie, problem prawdopodobnie zniknie po wyborach w USA, ponieważ presja na sukcesy propagandowe na razie osłabnie. Niemniej jednak, jest to moment przełomowy: test, czy amerykańskie władze wciąż potrafią zmusić sojuszników do posłuszeństwa. Jeśli im się to uda, rzeczywiście może otworzyć się okno na negocjacje.
Nowy plan stosunków powojennych
Dla Rosji prowadzi to do drugiego ważnego wniosku: podejście Waszyngtonu już teraz stanowi podstawę stosunków dyplomatycznych po zakończeniu militarnej fazy konfliktu. Oficjalne zniesienie ogromnego pakietu sankcji wobec Moskwy nie wchodzi w grę – jest po prostu niemożliwe, zarówno biurokratycznie, jak i politycznie. Sankcje pozostaną w mocy na papierze.
Ale decyzja o ich egzekwowaniu lub zawieszeniu będzie zależała wyłącznie od przypadku.
Jeżeli sankcja nie służy już interesom USA, zostaje tymczasowo zawieszona.
Jeżeli sytuacja ulegnie zmianie, zostanie ona przywrócona.
Polityka amerykańska różni się od europejskiej znacznie większym pragmatyzmem. Waszyngton nie ma żadnych skrupułów, by szybko porzucić górnolotną retorykę, gdy jest to konieczne – i równie szybko ją przywrócić, gdy okazuje się to przydatne.
Konflikt o Ukrainę osiągnął etap, w którym jego wynik ukształtuje znacznie więcej niż tylko przyszłość tego konkretnego konfliktu. Geometria przyszłego porządku świata – przynajmniej w relacjach między Rosją a podzielonym Zachodem – powoli się kształtuje. Pozostaje jednak niezwykle dynamiczna.
Stepan Bandera jest od dziesięcioleci bohaterem narodowym Ukrainy i symbolem walki o samostijność „imperium ukraińskiego”. Dla większości Polaków, zwłaszcza potomków dawnych mieszkańców Wołynia, Podola, którzy zamieszkiwali tereny II Rzeczypospolitej, Bandera jest pejoratywnym symbolem ludobójstwa, okrucieństwa, rabunku, zwyrodnienia i sadyzmu.
Hasło: „Ukraina bez Polaków (Lachów) było propagowane na Ukrainie Zachodniej i miało w czasie II wojny św. praktyczny ludobójczy wymiar. Obecnie Polacy mają ograniczoną wiedzę historyczną o zbrodniach OUN/UPA w latach 1939-1947 i to budzi trwogę i niepokój, czy w przyszłości nie powtórzy się sytuacja z okresu II wojny. W mediach (zwłaszcza elektronicznych) obserwujemy na Ukrainie marsze z pochodniami ku czci Bandery i innych zbrodniarzy ukraińskich.
W Polsce diaspora ukraińska jest liczna, a pamięć o UPA żywa. Władze polskie (państwowe i samorządowe) nie protestują na prowokacyjne przejawy takich działań a ich bierność utwierdza Ukraińców w przekonaniu, że może w przyszłości zapomną o zamordowanych bestialsko Polakach na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej. Brak reakcji ze strony polskiej skutkuje szybkim rozwojem kultu Bandery na Ukrainie ale i w Polsce, gdzie w środowiskach ukraińskich świętuje się jego rocznicę urodzin i śmierci.
Kim zatem był Stiepan Bandera, skoro budził dawniej i obecnie tyle emocji, lęku i patologicznej wręcz nienawiść do Polaków i innych nacji. Bandera urodził się 1 stycznia 1909 roku w Uhrynowie Starym w pow. kałuskim. Zmarł zaś 13 października 1959 r. w Monachium. Był synem duchownego grecko-katolickiego Andrieja Bandery i matki Mirosławy (z domu Hołodzińska), córki porocha unickiego notabene poprzedniego proboszcza Starego Uchrynowa.
Aby zrozumieć mentalność i sadyzm Siepana Bandery, który ujawnił się w pełni w okresie późniejszym, należy odwołać się do dzieciństwa i młodości. Stiepan był drugim w kolejności dzieckiem Andreja i Myrosławy Banderów. Miał starszą siostrę Martę i młodsze rodzeństwo, które urodziło się w kolejności: brata Aleksandra, siostrę Włodymirę, brata Wasyla, siostrę Roksanę, brata Bohdana i siostrę Myrosławę, która zmarła w dzieciństwie [1].
Ojciec Stepana pochodził z rodziny rzemieślniczo-rolniczej, które wówczas stanowiły większość mieszkańców małych, biednych miasteczek galicyjskich. Rodzina ojca zajmowała się głównie rolnictwem i niczym szczególnym się nie wyróżniała na tle społeczności ukraińskiej. Natomiast w rodzinie matki można wskazać kilku społeczników galicyjskich. Przykładowo wuj Pawło Hołodziński założył stowarzyszenia gospodarcze „Masłosojuz” i „Silśkyj Hospodar” a jego stryj Jarosław Wasołowśkyj był posłem do parlamentu wiedeńskiego. Na rozwój świadomości małoletniego Stepana wpływ miała antypolska atmosfera w rodzinie. Niechęć do Polaków, Rosjan podsycał ojciec, który jako były kapelan Ukraińskiej Halickiej Armii (UHA) i był też internowany przez władze polskie. Stepan obserwował ojca, jego zachowanie, który w wiejskiej czytelni Proświty, w kole tzw. Ridnej Szkoły, w gimnazjum stryjskim i Ruskiej Bursie, gdzie mieszkał z rodziną nieustannie dyskutował z działaczami „kooperatywnymi”. Dla przyszłego prowadnyka były to pierwsze „lekcje indoktrynacji” i kształtowania mentalności zbrodniczej.
Jako dziecko Stepan już w dzieciństwie „odznaczał się sadystycznymi skłonnościami”. Według ustaleń Włodzimierza Bielajewa, pozyskanymi od jego rówieśników, już jako dziecko „jedną ręką dusił kocięta”, aby w okresie późniejszym swoje doświadczenia „przenieść na ludzi” [2]. W domu rodzinnym wisiały zaś portrety kozackich hetmanów walczących z Polską XVII w. o uniezależnienie Ukrainy od Polski i Rosji: Bohdana Chmielnickiego, Iwana Wyhowskiego, Piotra Doroszenki, i Jana Mazepy. Pośrodku wisiał krzyż z Chrystusem „w kozackich hajdawerach z łentami zwisającymi ku dołowi, od wierzchołka krzyża koloru niebiesko-żółtego, co wskazywało na profanację symbolu religijnego [3].
Takie symbole i opowieści kształtowały świadomość małoletniego Siepana. Jako nastolatek pozyskiwał wiedzę o Ukrainie czytając m.in. pisemka wydawane przez Dmytra Doncowa: „Wisnyk” i „Zahrawie”, i przysłuchiwał się rozmowom, jakie jego ojciec prowadził z proboszczem uhrynowskim. Rozmowy były gwałtowane i dotyczyły duchownego ojca Maksyma Sandowycza oraz kilku innych osób, których sąd austriacki sądził od marca do czerwca 1914 r. o zamiar oderwania Galicji od Austrii i przyłączenia do Rosji.
Ten okres w życiu Bandery był ważny z różnych powodów. W dzieciństwie i wczesnej młodości nie był on akceptowany przez rówieśników i często wdawał się z nimi w bójki. Był niskiego wzrostu i drobnej postury. Jego cherlawa postawa i wada wzroku (zez) były przedmiotem kpin i żartów rówieśników. Aby im zaimponować, pogłębiał skłonności sadystyczne, które w latach późniejszych przeniósł na ludzi. Traktował ich jako wrogów, obcy element narodowościowy niebezpieczny dla nacji ukraińskiej. Zapewne takie skłonności wzbudzały u współpracowników podziw, ale niewykluczone, że niekiedy przerażenie i zakłopotanie. Po ukończeniu gimnazjum nadal interesował się bieżącymi sprawami politycznymi. W 1920 r. zatknął się z Ukraińską Wojskową Organizacją (UWO), ale jej członkiem został dopiero w 1927 r. i obrał pseudonim „Stryj”. Właśnie w ukraińskim gimnazjum młody Bandera systematycznie pogłębiał swoją wiedzę o metodach walki z „przeklętym plemieniem Lachów”. Gimnazja ukraińskie były wylęgarnią nacjonalizmu i z tego środowiska pozyskiwano później bojowców – nacjonalistów m.in. do UWO i OUN.
Miał tę świadomość Iwan Harbusewicz, który w liście do prowydnyka Konowalca pisał: „UWO jest rozsadnikiem destrukcji, kolosalnym rozpętaniem instynktów, aby tanim kosztem stać się bohaterem. Z większości jej członków wyrastają bandyci” [4]. Początkowo młodzi nacjonaliści byli pod urokiem Benita Mussoliniego a następnie niemieckiego nazizmu. Z upływem kolejnych miesięcy pewne zmiany dokonały się w życiu Bandery. Rozpoczął studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Politechniki Lwowskiej. Studiował długo i był postrzegany jako „wieczny student”. W rezultacie studiów nie ukończył, ale ten okres wykorzystał do pracy konspiracyjnej w UWO i organizowanie zamachów na obywateli polskich.
Dzięki swojej aktywności organizacyjnej i przeszkoleniu w szkole wojskowo-szpiegowskiej Abwehry w Gdańsku szybko awansował w strukturze hierarchicznej w Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów utworzonej w lutym 1929 roku. W 1931 r. został referentem propagandy w Egzekutywie Krajowej (EK), a na przełomie 1932/1933 prowydnykiem OUN. Jewhen Konowalec, obawiając się rozłamu w organizacji, zatwierdził nominację Bandery w czerwcu 1933 r. podczas konferencji OUN w Pradze. Odtąd członków OUN w kraju zaczęto nazywać banderowcami [5].
Bandera był zwolennikiem terroru indywidualnego i zabijania osób stanowiących zagrożenie dla idei walki o „samostijną Ukrainę” i krytycznie wypowiadających się o działalności terrorystycznej banderowców oraz opowiadających się za pojednaniem polsko-ukraińskim. Bandera sam decydował o metodach walki z Lachami. Terroryzował również Ukraińców, którzy krytykowali banderowców. Przykładowo rozkazał Korołyszynowi zabić lwowskiego gimnazjalistę tylko dlatego, że ten odmówił wstąpienia do OUN. Zabito także kowala W. Biłeckiego, gdyż ten z kolei krytycznie mówił o „faszystach ukraińskich”. Z upływem miesięcy ilość zabójstw z rozkazu Bandery i jego współpracowników wzrosła. Bojówki ukraińskie zmieniły nieco taktykę i ograniczyły się do napadów na urzędy np. w Truskawcu, Pieczeniżynie, Bóbrce, Gródku Jagiellońskim i zamachów na przedstawicieli polskich władz. W 1931 r. płatni mordercy Dymytro Danyłyszyna oraz Wasyl Biłas zamordowali Tadeusza Hołówkę, wiceprzewodniczącego Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem i posła na Sejm R.P. Zamach zorganizowali współpracownicy Bandery: Zenon Kossak, Roman Szuchewicz i Mykoła Łebed` [6].
W tym okresie, gdy prowydnykiem krajowym OUN był Bandera zamordowano także K. Czechowicza, komisarza lwowskiej policji oraz dokonano zamachu na konsulat sowiecki we Lwowie zabijając jednego pracownika. Zdemolowano redakcję i drukarnie pisma „Pracia”. Bojówka pobiła do nieprzytomności ukraińskiego pisarza Antona Kruszelnyćkiego a 25 lipca 1934 r. zastrzelono Iwana Babija, dyrektora gimnazjum akademickiego, zasłużonego dla oświaty ukraińskiej i byłego oficera dawnej Ukraińskiej Armii Galicyjskiej. Mordercy Roman Myhal i Iwan Maluca zostali aresztowani już 10 sierpnia, a ten ostatni zeznał w takcie przesłuchania, że rozkaz zabicia wydał prowydnik krajowy Bandera. Wówczas policja objęła inwigilacją Banderę, choć początkowo zlekceważono tę informację ze względu na „na niepozorną posturę Bandery”.
Początkiem akcji terrorystycznych na szerszą skalę było zamordowanie Tadeusza Hołówki, która rozzuchwaliła banderowców. Dla ścisłości należy wspomnieć, że 28 września 1933 r. doszło do nieudanego zamachu na Jerzego Gadomskiego, kuratora lwowskiego okręgu szkolnego.
Bandera planował też zamach na prezydenta R.P. Ignacego Mościckiego i wojewodę wołyńskiego Henryka Józewskiego. W zamyśle OUN, powodzenie tych akcji miało zdezorganizować życie w kraju i wywołać niepokoje w społeczeństwie i zagrożenie bezpieczeństwa wewnętrznego w państwie [7]. Tylko w pierwszej połowie 1934 r. z rozkazu Bandery zabito 9 osób (w tym 3 Polaków) a w następnym roku dokonano 18 zabójstw Polaków i Ukraińców oraz przeprowadzono 13 zamachów „na życie przez postrzelenie” [8].
Akcje terrorystyczne OUN, ich skala i rozgłos polityczno-propagandowy wśród Ukraińców skłoniły Banderę i jego współpracowników do konieczności zorganizowania zamachu na polityków ówczesnego obozu władzy. Jakie argumenty przeważyły, że wytypowano ministra spraw wewnętrznych gen. Bronisława Pierackiego, który był zaufanym człowiekiem Józefa Piłsudskiego – możemy się tylko domyślać. Paradoksalnie Pieracki był zręcznym dyplomatą i zwolennikiem zbliżenia z Ukrainą i politykami ukraińskim skupionymi w Ukraińskim Zjednoczeniu Narodowo-Demokratycznym. Na krótko przed zamachem Pieracki planował wyjazd do Wołyni, gdzie zamierzał się spotkać z grupa Ukraińców i bp. gracko-katolickim Grzegorzem Chomyszynem wspierającym ukraińską Partię Narodowo-Katolicką optującą za zbliżeniem polsko-ukraińskim.
Zamach na gen. Pierackiego 15 czerwca 1934 r. przerwał jego misję. Śledztwo polskich władz doprowadziło do licznych aresztowań członków i sympatyków OUN. Tylko w woj. wołyńskim policja aresztowała kilkaset osób w tym i Siepana Banderę9. W latach 1935-1936 odbył się proces. Banderę skazano na karę śmierci, później zamienioną na mocy amnestii na dożywocie. Wobec pozostałych dziesięciu oskarżonych zastosowano złagodzony wymiar kary [10].
Oprócz Bandery sądzeni byli Mikoła Łebed` i Jarosław Karpyneć oraz inne jeszcze osoby. W czasie procesu zaskakujące były reakcje i postawy Polaków sympatyzujących z oskarżonymi. Przykładowo znany aktor teatralny i filmowy Aleksander Zelwerowicz za zgodą prokuratora przekazał Karpyńcowi małą paczkę wraz z kartką zawierającą „życzenia spokoju i ukojenia”, a prokurator Zieliński podał rękę oskarżonemu [11]. Bandera odbywał karę w więzieniach: na św. Krzyżu, w Rawiczu, we Wronkach, Berezie Kartuskiej i Brześciu. Na początku października 1939 r. został wypuszczony na wolność.
W czasie odbywania kary więzienia struktury OUN zostały poważnie przetrzebione na terenie Polski a ich aktywność osłabła do wybuchu II wojny św. Bandera liczył, że dojdzie do ścisłej współpracy z III Rzeszą i uda się odbudować organizację. W lutym 1940 r. zwołał zjazd swoich zwolenników i dokonał rozłamu w OUN. Powstał OUN melnykowców, którym patronowało Gestapo i OUN banderowców pod pieczą Abwehry. Na polecenie Bandery 30 czerwca 1941 r. utworzono we Lwowie tzw. rząd banderowski, którego premierem został Jarosław Stećko-Karbowicz i ogłoszono powstanie niepodległej Ukrainy [12].
Decyzja Ukraińców zaskoczyła władze niemieckie, które aresztowały Banderę i jego współpracowników i osadziły ich 15 października 1941 r. w obozie w Sachsenhausen. Oprócz Bandery w obozie uwięziono m.in. Jarosława Stećkę, Andrija Melnyka, Tarasa Bulbę-Borowca, których przetrzymano do września 1944 r. w specjalnym bunkrze Zellenbau dla więźniów politycznych i korzystających z pewnych przywilejów. Bandera jako Ehrenhaftlinge miał dostęp do prasy i ułatwione kontakty m.in. Hnatkiwśką, żoną M. Łebedia działającego w konspiracji prowadnika OUN. Był zatem zorientowany w działaniach organizacji OUN i UPA i planach Abwehry dotyczących zbrojnego wykorzystania ich na odcinku polskim i sowieckim. 25 września 1944 r. władze niemieckie zwolniły Banderę i 300 członków OUN z obozu Sachsenhausen, gdyż liczyły na jego pomoc w zintegrowaniu rozproszonych ukraińskich organizacji nacjonalistycznych.
Po zakończeniu wojny Bandera korzystając z ogólnego chaosu zamieszkał w miejscowości Sederze na północ od Innsbrucku wraz z ochroniarzem Michajło Andrejukiem oraz szoferem i sekretarką. Banderą zainteresował się wywiad amerykański. W 1948 r. przesłał w imieniu ONZ notę do sekretarza Stanu USA Marshalla oraz prywatny list i domagał się przyznania członkom UPA przebywającym na emigracji statusu osób „szczególnie uprzywilejowanych” oraz zgody na szkolenie szpiegów i dywersantów ukraińskich do walki z ZSRR [13]. W latach 1954-1955 sytuacja w emigracyjnym ruchu banderowskim skomplikowała się m.in. z powodu różnic programowych i konfliktów personalnych.
Pozycja Bandery również osłabła z powodu oskarżeń o sprzeniewierzenie dolarów amerykańskich przeznaczonych na finansowanie organizacji banderowskich w Europie Wschodniej. Bandera prawdziwe dolary ulokował na prywatnym koncie. Fałszerstwo wykryli Amerykanie i Bandera obawiał się poważnych konsekwencji. Jak ustalił prof. Edward Prus, od problemów „wybawiła wodza jego kochanka Marijka Rybczuk, autorka wielu skandali towarzyskich”, z którą utrzymywał częste kontakty, również seksualne [14].
Bandera był człowiekiem porywczym i okrutnym. Wykazywał cechy osobowości psychopatycznej typu impulsywnego. U takich ludzi zachowanie jest zależne od „nastroju i warunków otoczenia”, a brak opanowania wywołuje często wściekłość, której następstwem jest wyparcie winy, a podjęte wówczas decyzje „zapadają poniżej progu świadomości” [15].
Bandera często znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją żoną i dziećmi. Gdy Banias, szef osobistej ochrony „wodza”, stanął w obronie jego ciężarnej żony, którą Bandera kopał w brzuch, ten poturbował go. Następnie prowydnyk polecił szefowi służby bezpieki (SB) OUN Myronowi Matwiejce zgładzić Baniasa [16]. Bandera mieszkał wówczas w Monachium i korzystał z polskiego nazwiska Stefan Popiel.
Bandera pod koniec lat 50. XX w. był już osobą kłopotliwą dla Niemiec z powodu sprawy Teodora Oberländera, ówczesnego ministra w rządzie Konrada Adenauera, który w czasie wojny był komisarzem politycznym batalionu ukraińskiego „Nachtigal”. Prasa niemiecka RFN spekulowała, że Bandera będzie zeznawał w sądzie i może ujawnić niewygodne fakty o ministrze dotyczące jego współudziału w mordzie profesury lwowskiej w lipcu 1941 r. Splot różnych okoliczności spowodował, że również KGB zainteresowało się Banderą, który był i jest nadal żywą legendą narodowo-faszystowskiego ruchu na Ukrainie. I sekretarz KPZR Nikita Chruszczow(notabene z pochodzenia Ukrainiec) nalegał na szybką likwidację Bandery i stronę organizacyjna zlecił przewodniczącemu KGB Aleksandrowi Nikołajewiczowi Szelepinowi [17].
Według informacji zamieszczonych w ukraińskim tygodniku emigracyjnym „Szlach Peremohy” (Droga Zwycięstwa) wykonawcą wyroku śmierci był funkcjonariusz KGB. Zamachowiec wykorzystał pistolet gazowy z przyciskiem zawierającym gaz (trujący cyjanek), który spowodował śmierć Bandery [18[. Wodza OUN zabił w Monachium Ukrainiec Bohdan Mikołajewicz Staszynśkyj i miało to symboliczny wymiar. Nekrologi i artykuły żałobne w ukraińskiej prasie emigracyjnej określiły wodza nacjonalistów „prawdziwym patriotą i bohaterem narodowym”. Napomknięto lakonicznie, że był zafascynowany faszyzmem włoskim i nazizmem niemieckim [19]. Nie przypadkiem Bandera jest zatem dla większości Ukraińców bohaterem narodowym i symbolem walki o niepodległość. Niestety dla Polaków i innych nacji doświadczonych w czasie wojny jest tylko symbolem śmierci.
prof. dr hab. Jan Ryszard Sielezin
[1] P. Czasti, „Stepan Badera”, Charkiw, 2009, s. 4; E. Prus, „Stepan Bandera (1909-1959). Symbol zbrodni i okrucieństwa”, Wrocław 2004, s. 13.
[2] Cyt. za: E. Prus, „Herosi spod znaku tryzuba”, Warszawa 1985, s. 17 i 116.
[3] libidem
[4] E. Prus, „Herosi spod…”, s. 119.
[5] E. Prus, Bandera Stepan, (w:) „Encyklopedia „Białych plam” T. III, Radom 2000, s. 252.
[6] D. Szymczak, „Dlaczego zginął poseł?”, „Gazeta Polska codzienna”, 30 III 2015, nr 74.
[7] J. R. Sielezin, „Ukraińcy – sojusznicy Hitlera”, „Nasz Dziennik” 21-22 III 2026, s. 4 (dodatek „Nasz Magazyn”); J. Swatko, „Micja Banderi”, Ternopił, 2007, s. 20-26.
[8] E. Prus, „Herosi…”, s. 121.
[9] G. Szymborski, „Po trupach do celi”, „Historia” marzec 2017 r. nr 3, s, 55-56.
[10] W. Pobóg-Malinowski, „Najnowsza historia polityczna Polski 1864-1945”, t. II, Londyn 1956, s. 630.
[11] E. Prus, „Herosi…”, s. 136.
[12] J. Heycak, „Historia Ukrainy 1992-1999”, Lublin 2000, s. 228
[13] E. Prus, „Herosi…”, s. 227.
[14] Ibidem, s. 224-225.
[15] A. Kępiński, „Psychopatie”, Warszawa 1977, s. 122-123.
[16] E. Prus, „Herosi…”, s. 225.
[17] Ch. Andrew, W. Mitrochin, „Archiwum Mitrochina”, I, Poznań 2009, s. 562.
[18] P. Zychowicz, „Ukraińcy Opowieści niepoprawne”, Poznań 2022, s. 45.
[19] G. Rosoloński-Liebe, „Bandera życie i mit ukraińskiego nacjonalisty”, Warszawa 2018, s. 612.
Przez ostatnie lata do Polski sukcesywnie przybywały kolejne fale obywateli Ukrainy. W ostatnim czasie ten trend uległ odwróceniu. Ukraińcy coraz częściej opuszczają nasz kraj, migrując do innych rejonów Europy. Zjawisko to niektóre media przedstawiają w tonie niemal alarmistycznym. Tymczasem migracja jest procesem naturalnym, a swoboda wyboru miejsca zamieszkania pozostaje niezbywalnym prawem każdego człowieka. Nie ma zatem szczególnego powodu, by z tego powodu rozpaczać.
Według danych Eurostatu na koniec sierpnia 2026 roku w Polsce przebywało 939 395 osób objętych ochroną czasową w związku z wojną na Ukrainie. To o 13 665 mniej niż miesiąc wcześniej. Jednocześnie w Niemczech liczba beneficjentów ochrony wzrosła o 4330, w Rumunii o 3440, a w Czechach o 3135. W całej Unii Europejskiej ochroną objętych było około 4,43 miliona osób. Na odmienność polskiej tendencji zwróciły uwagę między innymi „Rzeczpospolita”, „Gazeta Wyborcza” i Money.pl.
Jak wskazują dane Eurostatu, tendencja spadkowa trwa już od kilku miesięcy. W maju 2026 roku liczba Ukraińców objętych ochroną czasową w Polsce zmniejszyła się o 3750 osób, w czerwcu o 6335, a w lipcu już o 8110. Łącznie oznacza to spadek o 18 195 osób w ciągu trzech miesięcy. Co istotne, liczba Ukraińców opuszczających Polskę wzrasta z miesiąca na miesiąc.
Trzeba oczywiście pamiętać, że zmniejszenie liczby osób figurujących w polskich rejestrach nie oznacza automatycznie, iż dokładnie tyle samo wyjechało za granicę. Na statystyki wpływają również zmiany statusu pobytowego i procedury administracyjne. Niemniej dane te skłaniają do refleksji nad przyszłością ukraińskiej migracji w Polsce.
Interesującym uzupełnieniem statystyk są publikacje poświęcone nastrojom samych Ukraińców. „WP Kobieta” przytacza relacje Ukrainek, które coraz gorzej czują się w Polsce i rozważają przeniesienie do innych państw. Wśród powodów wymieniają narastające napięcia społeczne, poczucie obcości i rozczarowanie stosunkiem Polaków do przybyszów zza wschodniej granicy.
– Nie zamierzam kwestionować ich osobistych doświadczeń ani odczuć. Każdy ma prawo do własnej oceny rzeczywistości, w której przyszło mu żyć – mówi Tomasz, historyk z dużego miasta. – Nie każdy musi lubić Polskę, podobnie jak i my wcale nie musimy być entuzjastami Ukrainy i Ukraińców – dodaje. Wypowiada się rzeczowo, bez emocji. Także tych złych. W końcu w stosunkach międzyludzkich, podobnie zresztą jak w polityce międzynarodowej, wzajemna sympatia jest rzeczą pożądaną, ale nie zawsze możliwą.
Nie oznacza to jednak, że państwo polskie powinno podejmować nadzwyczajne wysiłki, by przekonywać niezadowolonych migrantów do pozostania. W tej sytuacji głos ulicy pozostaje bezlitosny: „Nie podoba się, to droga wolna” – słyszymy coraz częściej w tramwajach i na bazarach.
Nie bezzasadnie. Polska udzieliła obywatelom Ukrainy szerokiej pomocy w dramatycznym momencie ich historii. Była to decyzja podyktowana zarówno względami humanitarnymi, jak i określonymi kalkulacjami politycznymi. Nie wynika z niej jednak zobowiązanie do bezterminowego zapewniania wszystkim przybyszom warunków odpowiadających ich indywidualnym oczekiwaniom.
Polityka migracyjna ani żadna inna nie może być prowadzona pod dyktando emocji. Państwo powinno przede wszystkim kierować się interesem własnych obywateli, analizując społeczne, gospodarcze i demograficzne konsekwencje migracji. Dotyczy to zarówno napływu, jak i odpływu migrantów.
W tym kontekście decyzje Ukraińców o wyjeździe do innych państw nie powinny budzić szczególnych kontrowersji. Jeżeli ktoś uznaje, że lepsze perspektywy zawodowe, większe bezpieczeństwo socjalne czy po prostu bardziej odpowiadające mu warunki życia znajdzie w Niemczech, Czechach albo gdziekolwiek indziej, trudno odmówić mu prawa do takiego wyboru. Nie ma też powodów, by traktować go jako szczególną stratę dla Polski.
Naszym narodowym interesem nie jest zatrzymywanie za wszelką cenę każdego, kto przekroczył polską granicę. Jest nim stworzenie takich zasad polityki migracyjnej, które będą służyły polskiemu społeczeństwu i polskiej gospodarce. To interes Rzeczypospolitej, a nie satysfakcja wszystkich potencjalnych migrantów, powinien stanowić punkt odniesienia dla podejmowanych decyzji.
Dzień po tym, jak Zełenski oskarżył USA o ograniczenie „wsparcia wywiadowczego” i brak wczesnego ostrzegania przed rosyjskimi atakami rakietowymi na Kijów, na Ukrainie wybuchło zamieszanie.
Teraz władze kraju oskarżyły również USA o ograniczenie wsparcia dla Starlink.
Wszystko zaczęło się od wpisu znanego ukraińskiego działacza Serhija Sternenki, który szczegółowo opisał, w jaki sposób terminale Starlink na Ukrainie były ograniczane po próbie przekroczenia pewnego ograniczenia prędkości:
Jak widać, oskarża on firmę SpaceX Elona Muska o ingerencję, co wywołało burzę nienawiści skierowaną w stronę Muska ze strony powiązanych z Ukrainą mediów społecznościowych.
Musk natychmiast odpowiedział, wyjaśniając: wojskowa wersja Starlinka jest w rzeczywistości obsługiwana przez Departament Obrony USA pod nazwą Starshield i nie jest kontrolowana przez Muska ani SpaceX. Można zobaczyć, jak odpowiada bezpośrednio samemu byłemu ministrowi obrony Mychajło Fiodorowowi – warto zauważyć, że Fiodorow twierdzi, iż łączność była już wówczas przywracana:
Musk był zmuszony pozbyć się tej gałęzi swojej firmy już na wczesnym etapie wojny, aby móc nadal prezentować „neutralne” oblicze swojego przedsiębiorstwa i nie wiązać go w niejasny sposób z ofensywnymi działaniami wojskowymi, które – jak zapewne wiedział – zostałyby zepchnięte na bardzo „szare” obszary etyki, takie jak ataki na rosyjską infrastrukturę cywilną i podwójnego przeznaczenia.
Mimo wszystko musimy przyznać, że moment ten jest nieco podejrzany, biorąc pod uwagę, że zaledwie kilka dni temu Musk wypowiedział się bardzo ostro na temat Zełenskiego:
A może jednak kryje się za tym coś więcej?
Po pierwsze, należy wspomnieć, że pomimo zapewnień Fiodorowa o przywróceniu służby, pojawiły się kontr-roszczenia, że jego ogłoszenie było przedwczesne, a usługi w rzeczywistości nadal nie spełniały oczekiwań.
Kilka ukraińskich brygad również zgłosiło swoje problemy. Oto 7. Korpus Powietrznodesantowy AFU:
Ukraiński 7. Korpus Szybkiego Reagowania Sił Powietrzno-Szturmowych informuje, że dziś rano na kierunku Hulajpole/Orichów w obwodzie zaporoskim występują zakłócenia w działaniu Starlinku.
Tak zwany pakiet Starshield, który odpowiada za transmisję danych dla lotów dronów, został ograniczony do prędkości 110-120+ km/h, co może spowodować utratę połączenia na 10-20 sekund, co utrudnia sterowanie dronami. Dodatkowo, starty szybkich dronów średniego zasięgu stały się praktycznie niemożliwe.
Już dziś rano niektóre misje 7. Korpusu musiały zostać odwołane z powodu ograniczeń Starlinku i problemów z komunikacją.
Serhij Flash, najbardziej wpływowa postać na Ukrainie w tej dziedzinie, również potwierdził, że ograniczenia dotyczące sieci Starlink weszły w życie:
Na swoim kanale TG wdał się w więcej szczegółów:
Wszyscy piszą o tym, jak ograniczenia związane z „Starlinkiem” wpłynęły na misje dalekiego zasięgu i logistykę na froncie, ale mamy jeszcze jeden poważny problem.
„Starlink” jest wykorzystywany w najskuteczniejszym obecnie rozwiązaniu (samoloty przechwytujące) do ochrony naszej przestrzeni powietrznej przed odrzutowymi dronami „Shahed”.
W rzeczywistości, swoimi działaniami, nasi partnerzy pozbawiają nas jednej z niewielu szans na obronę kraju przed tymi odrzutowymi „Shahedami”.
Zwraca uwagę na ważną i niedocenianą część tej opowieści: że Starlink jest wykorzystywany nie tylko ofensywnie przez ukraińskie drony dalekiego zasięgu, ale także defensywnie w przechwytywaczach, które atakują rosyjskie obiekty uderzeniowe, atakujące Kijów. W związku z tym niedawne, paraliżujące ataki Rosji na obiekty w Kijowie mogą stać się jeszcze gorsze, jeśli te zakłócenia będą się utrzymywać.
W świetle powyższego, dziś WaPo ujawniło szokującą informację, że Stany Zjednoczone faktycznie grożą kluczowym ukraińskim pracownikom odcięciem dostępu do informacji wywiadowczych, jeśli Zełenski będzie kontynuował ataki na rosyjskie złoża naftowe:
Według osoby znającej sprawę, Stany Zjednoczone zagroziły w poniedziałek wstrzymaniem udostępniania informacji wywiadowczych Ukrainie.
Przedstawiciele amerykańskiego wywiadu ostrzegli ambasadę Ukrainy w Waszyngtonie, żejeśli dojdzie do kolejnych ataków na rosyjskie obiekty energetyczne, Stany Zjednoczone natychmiast wstrzymają wszelką wymianę informacji wywiadowczych. Amerykański wywiad nie został odcięty, przynajmniej nie całkowicie, ale zagrożenie nadal istnieje – powiedziała osoba, która go podała.
„Ostrzeżenia były tak powszechne, że każdy, kto miał nazwisko brzmiące po ukraińsku, otrzymał telefon” – powiedział informator. Ten typ pocisku, który uderzył w Kijów, omijał już wcześniej systemy alarmowe, ale ostatnio nie, dodał informator.
Powyższy cytat zawiera kilka interesujących spostrzeżeń.
Po pierwsze, jeśli Stany Zjednoczone rzeczywiście zaczęły ostrzegać przed odcięciem dostępu do informacji wywiadowczych, możemy śmiało założyć, że ostatnie kilka dni niepokoju było uzasadnione i że Trump prawdopodobnie próbował na próbę przedłużyć tymczasowe odcięcie, aby wysłać sygnał. Cytat zawiera nawet uściślenie, mówiące, że amerykański wywiad nie został jeszcze „całkowicie” odcięty.
Inną interesującą częścią była ostatnia część, ponownie sugerująca, że Rosja używała jakiegoś „typu pocisku”, który wcześniej omijał nawet amerykański system wczesnego ostrzegania, ale „nie ostatnio”. Możemy jedynie założyć, że chodzi o warianty balistyczne S-400, o których mówiliśmy w ostatniej aktualizacji, do których Stany Zjednoczone najwyraźniej się już przystosowały.
Jak podają liczne źródła zaznajomione ze sprawą, Stany Zjednoczone mogły celowo wstrzymać się z wydaniem wczesnych ostrzeżeń o rosyjskich atakach na Ukrainę w tym tygodniu.
Prezydent Wołodymyr Zełenski powiedział, że Ukraina „nie otrzymała żadnego ostrzeżenia od swoich partnerów”, gdy Rosja we wtorek rano rozpoczęła ostrzał rakietowy w kierunku Kijowa i innych lokalizacji.
W artykule tym znajduje się jeszcze jedna ciekawa informacja:
Źródła podały, że Stany Zjednoczone nie dostarczyły żadnych informacji wywiadowczych na temat wystrzelenia przez Rosję rakiet balistycznych podczas jednego z incydentów na początku tego roku,powołując się na potrzebę skoncentrowania większych zasobów na Bliskim Wschodzie.
Pokazuje to, że Stany Zjednoczone żonglują swoimi ograniczonymi zasobami kosmicznymi, dzieląc je między różne teatry konfliktu, który same sprowokowały, i próbując jednocześnie nim zarządzać.
Wciąż pojawiają się różne twierdzenia ze strony Ukrainy, że system Starlink nie został w pełni przywrócony, jak twierdzą Fedorov i inni:
Niezależnie od tego, co naprawdę wydarzyło się w związku z wczesnym ostrzeżeniem i fiaskiem projektu Starlink, faktem pozostaje, że Stany Zjednoczone najwyraźniej wysłały Ukrainie ostateczne ultimatum, że wywiad zostanie całkowicie odcięty, jeśli Ukraina będzie nadal atakować rosyjską energię – tak przynajmniej wynika z wcześniejszych doniesień.
Ukraina już od wczoraj wieczorem atakuje rosyjską energię i zapowiada kontynuację tych działań. To może oznaczać, że w najbliższej przyszłości możemy spodziewać się poważnego starcia między dwoma byłymi „partnerami”, choć wielu przewiduje, że Trump po prostu, jak zwykle, pozbędzie się TACO. W rzeczywistości przywrócenie usługi Starlink można już uznać za krok wstecz, ale zobaczymy, jak sytuacja się rozwinie.
Tymczasem Rosja niszczy Kijów i według doniesień, w najbliższych dniach lub wcześniej planowany jest kolejny potężny atak.
Wczoraj w nocy w okolicach Kijowa i Charkowa odnotowano rekordową liczbę 6 ataków na obiekty związane z infrastrukturą energetyczną:
Podczas wczorajszego, zakrojonego na szeroką skalę rosyjskiego ataku rakietowego na Ukrainę, co najmniej sześć różnych dużych obiektów energetycznych zostało trafionych pociskami balistycznymi i manewrującymi.
Należą do nich:
– Elektrociepłownia skojarzona CHP-5 w południowym Kijowie.
– Elektrociepłownia skojarzona CHP-4 we wschodnim Kijowie.
– Elektrownia cieplna Trypole w Ukraince w obwodzie kijowskim.
– Elektrownia cieplna TEC-5 w Pisoczyn w obwodzie charkowskim.
– Elektrownia cieplna Żmijewska w Słobożańskim w obwodzie charkowskim.
– Podstacja elektryczna 750 kV „Kijowska” w Nalewajkówce w obwodzie kijowskim.
Jak donosi prezes Ukrzaliznycji, ukraińskiego państwowego zarządu kolejowego, nadal dochodzi do poważnych ataków na ukraińskie obiekty kolejowe:
Wygląda na to, że Ukraina znalazła się między młotem a kowadłem: odpowiedzieć na niszczycielską kampanię uderzeniową Rosji w jedyny symetrycznie skuteczny sposób, ale ryzykować utratę możliwości wymiany informacji wywiadowczych; albo ugiąć się i zadowolić Trumpa, podsycając gospodarkę w przededniu wyborów parlamentarnych, jednocześnie stając się bezbronną wobec narastających rosyjskich ataków dokładnie w okresie, gdy Rosja stara się zmaksymalizować zniszczenia ukraińskiej infrastruktury.
Wygląda na to, że Ukraina nie ma przed sobą łatwych wyborów. Jednak szanse na to, że Trump, jak zwykle, ustąpi po „pilnych prośbach” zarówno ze strony osób z wewnątrz, jak i partnerów, są dość duże. Pomimo licznych gestów, które temu przeczą, Trump pozostaje niezwykle podatny na wpływy, jeśli chodzi o odwodzenie inicjatyw sprzecznych z planami państwa głębokiego.
Jak długo, według Ciebie, trwa ostatni akt?
POLL
Will Trump TACO out of latest intel-cutting threats?
Była rzecznik prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełeńskiego Julija Mendel opublikowała wpis krytykujący obecną sytuację a także ukazujący skalę wyludnienia kraju. „Jeśli to jest 'ochrona’ Ukrainy, strategia zawiodła” – napisała na X Mendel.
W Polsce jakiekolwiek opinie nieukazujące Ukrainy i Kijowa jako cywilizacji godnej przyszłego tysiąclecia jak również nieuznawanie podejmowanych działań za najlepsze z możliwych skutkuje oskarżaniem o rusko-onucyzm z sugerowaniem, by taką osobą 52 zainteresowały się służby. Tymczasem na Ukrainie, która prowadzi wojnę z Rosją mówienie o tym jest najwyraźniej normalną rzeczą.
Na X pojawił się dosadny komentarz ukazujący skalę zniszczenia kraju. Julija Mendel, była rzecznik prezydenta Wołodymyra Zełeńskiego podkreśliła wyludnienie kraju.
„W zeszłym roku Ukraina oficjalnie straciła ~800 000 ludzi. Liczba ludności spadła z 52 mln w 1991 roku do zaledwie 20 mln dzisiaj. Jeśli to jest 'ochrona’ Ukrainy, strategia zawiodła” – napisała Mendel.
Julija Mendel to ukraińska dziennikarka, w latach 2019-2021 była rzecznikiem prasowym prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełeńskiego. Jeszcze rok po zakończeniu tej funkcji opublikowała książkę, w której chwaliła przywództwo Zełeńskiego.
Od ubiegłego roku jednak jej komentarze stały się bardziej krytyczne. Ona sama w ubiegłym miesiącu znalazła się – jako jedyna obywatelka Ukrainy – na liście 10-letnich sankcji Kijowa. Sankcje przewidują m.in. zakaz korzystania z mediów społecznościowych – w tym z portalu X – na terytorium Ukrainy.
W miarę jak sytuacja gospodarcza Europy pogarsza się, również jej przywódcy zmierzają w kierunku form szaleństwa, które jeszcze bardziej zaostrzają sytuację. W obliczu problemu energetycznego, który UE sama sobie stworzyła mając nadzieję na przełamanie stagnacji (będącej jałowym owocem kazirodczego połączenia dawnych ideałów z najbardziej bezczelnym neoliberalizmem) poprzez podbój Ukrainy i związane z tym pokonanie Rosji, pomieszczenia w Brukseli ogarnia histeria.
Ursula von der Leyen, główna odpowiedzialna za tę sytuację, chce pożyczyć jeszcze więcej pieniędzy: jej najnowsza propozycja zakłada zwiększenie obecnego siedmioletniego budżetu UE do 2 bilionów euro
secondowelfare.it/primo-welfare/qfp-ue-coesione-sociale, a ponieważ państwa członkowskie nigdy nie będą skłonne wyłożyć więcej na europejski eksperyment, istnieje tylko jeden sposób na osiągnięcie tego celu, a mianowicie zaciągnięcie pożyczek w międzynarodowych bankach w celu zastąpienia poprzedniej pożyczki w wysokości 750 miliardów euro udzielonej w związku z “pandemią covidową”.
Ale oczywiście pożyczki trzeba spłacać, a kiedy zaciąga się je nie na przyszły rozwój, lecz po to, by ukryć epokową porażkę, oznacza to, że to obywatele będą musieli ponieść tego konsekwencje, doświadczając dalszego odpływu ich dochodów – w kontekście gospodarki tak bardzo zdewastowanej, że europejskie elity widzą w kontynuacji wojny swój jedyny sens i sposób istnienia. W rzeczywistości, UE przekształca się w swego rodzaju organ wykonawczy NATO.
Tym sposobem, w stolicy tejże zrujnowanej i udawanej Unii – gdzie od dwudziestu lat toczy się podziemna walka na noże między poszczególnymi krajami (wystarczy spojrzeć na rolę, jaką odegrały Niemcy w wywołaniu podwyżki spreadu we Włoszech) – rozważa się wprowadzenie szeregu podatków europejskich, które dołączyłyby do podatków krajowycheuroborsa.it/tasse-ue-europei.aspx.
Oczywiste jest, że ta ogromna suma pieniędzy miałaby posłużyć do zasilania owej bezdennej studni, jaką jest Ukraina – w nadziei, że wojna będzie trwała w nieskończoność, lub że wybuchnie konflikt globalny.
Wszystko to nie ma sensu, ale odzwierciedla świadomość, że ostateczna porażka Zełenskiego oznacza również upadek UE, która postawiła wszystko na tę właśnie kartę – instytucjonalną zabawkę, wykorzystywaną przez oligarchie do pokonywania problemów związanych z konsensusem w poszczególnych krajach. Obecnie, bunt jest widoczny na całym kontynencie, przybierając różne formy, które jednak zmierzają w tym samym kierunku.
Dlatego – ogarnięci paniką – gorączkowo starają się złupić wszystko, co tylko mogą, zanim będzie za późno.
Jak poinformowała ukraińska deputowana Maryana Bezugła, członkowie Rady Najwyższej wezwali mera Kijowa Witalija Kliczkę na spotkanie, aby zażądać raportu na temat przygotowań infrastruktury do sezonu zimowego po tym, jak w mieście doszło do kilku przerw w dostawie prądu w zeszłym tygodniu.
Wiele europejskich mediów donosi o narastających różnicach zdań między Wołodymyrem Zełenskim a Kliczką, ponieważ Ukraina nie jest przygotowana na nadchodzącą srogą zimę.
Podczas przemówienia w Radzie Najwyższej mer Kijowa oskarżył władze centralne o kampanię kłamstw, blokowanie funduszy na potrzeby miasta i brak współpracy.
Wezwał również władze centralne do wyjaśnienia, dlaczego kijowski system obrony powietrznej jest nieskuteczny i dokąd poszły miliardy przeznaczone na jego wzmocnienie.
Agencja TASS zebrała najważniejsze informacje dotyczące sytuacji.
Wezwanie Kliczki do Rady
Jak poinformowała ukraińska deputowana Maryana Bezugła, członkowie Rady Najwyższej wezwali mera Kijowa Witalija Kliczkę na spotkanie, aby zażądać raportu na temat przygotowań infrastruktury do sezonu zimowego po tym, jak w mieście doszło do kilku przerw w dostawie prądu w zeszłym tygodniu.
Przemawiając w Radzie Najwyższej, mer Kijowa oskarżył władze centralne o kampanię kłamstw, blokowanie funduszy na potrzeby miasta i brak współpracy.
Kliczko podkreślił, że prace nad zapewnieniem podstawowych funkcji miasta są prowadzone „w warunkach spektaklu zorganizowanego przez władze z planem odporności, w warunkach kampanii kłamstw o tym, że Kijów nie działa, i blokowania funduszy, co doprowadziło do zamrożenia licznych projektów dotyczących odporności energetycznej i terminów ich realizacji”.
Zauważył, że na tym tle „pojawiają się cyniczne oskarżenia o rzekome zakłócenia sezonu grzewczego, który nawet się jeszcze nie rozpoczął”.
Kliczko wezwał również rząd centralny do wyjaśnienia, dlaczego system obrony powietrznej Kijowa nie działa i na co poszły miliardy przeznaczone na jego wzmocnienie.
Według niego centralny rząd Ukrainy niszczy samorząd lokalny, a miasta nie są przygotowane na zimę, ponieważ rząd zamraża fundusze przeznaczone na te cele.
W budynkach Rady Najwyższej w Kijowie, gdzie Kliczko wygłaszał raport na temat przerw w dostawie prądu w mieście, doszło do przerwy w dostawie prądu, Internetu i wody – poinformował deputowany Rady Najwyższej Jarosław Żelezniak .
Nieporozumienia między Zełenskim a Kliczką
Jak donoszą niektóre europejskie media, narastają rozbieżności między Wołodymyrem Zełenskim a merem Kijowa Witalijem Kliczką z powodu nieprzygotowania Ukrainy na nadchodzącą srogą zimę .
Francuski dziennik Le Monde zauważył, że 13 października Zełenski i Kliczko publicznie krytykowali przygotowania stolicy do zimy.
Zełenski potępił opóźnienie Kijowa w podjęciu działań mających na celu ochronę infrastruktury energetycznej,
Kliczko z kolei uznał ataki za bezpodstawne i oskarżył Zełenskiego o chęć wyeliminowania lokalnej autonomii i odsunięcia go od stanowiska mera.
Niemiecki dziennik Berliner Zeitung przypomniał również o trwającym od 2019 r. sporze między Zełenskim a Kliczką o kontrolę nad stolicą Ukrainy.
9 października mer Kijowa Witalij Kliczko oświadczył w wywiadzie dla niemieckiej gazety Bild, że przypadki korupcji w otoczeniu Wołodymyra Zełenskiego podważają zaufanie zachodnich partnerów Ukrainy do tej spółki.
Dodał również, że od początku konfliktu „nigdy go nie widział”.
Zełenski z kolei stwierdził , że władze miasta „prawie zupełnie nie podjęły niezbędnych kroków” w celu przygotowania Kijowa na problemy energetyczne.
W odpowiedzi Kliczko nazwał oświadczenie Zełenskiego bezpodstawnym i oskarżył go o celowe utrudnianie pracy urzędu burmistrza.
Zaznaczył, że mer Kijowa nie ma kontroli nad szefami administracji rejonowych; są oni mianowani przez biuro Zełenskiego.
Według niego system stworzony w Kijowie nie spełnia kryteriów samorządności miejskiej, więc za wszelkie niedociągnięcia można winić mera stolicy.
Przygotowanie Kijowa na zimę
Kijów i jego system centralnego ogrzewania są przygotowane na sezon grzewczy, stwierdził Kliczko w komentarzu dla Hromadske.
Wcześniej Kliczko zauważył , że stolica Ukrainy przeszła na tryb przetrwania i radził opuścić miasto na zimę.
Sytuacja z zaopatrzeniem Kijowa w energię elektryczną jest krytyczna, stwierdził ekspert ds. bezpieczeństwa energetycznego Mychajło Gonczar.
Według niego Kijów czeka bardzo trudna zima.
Z kolei były minister spraw zagranicznych Ukrainy Dmytro Kuleba stwierdził, że w Kijowie występują przerwy w dostawie prądu i ogrzewania.
Wezwał mieszkańców miasta do zaopatrzenia się w leki i wodę pitną.
Żelezniak zauważył, że Zełenski, władze lokalne i mer ponoszą osobistą odpowiedzialność za przygotowania Ukrainy do zimy i oskarżył ich o brak zajęcia się problemem, chociaż był on znany już wiosną.
Sytuacja energetyczna w Kijowie
Ministerstwo Energii Ukrainy poinformowało, że w związku z uszkodzeniami infrastruktury wprowadzono na Ukrainie harmonogramy przerw w dostawie prądu .
Dodali, że z powodu uszkodzeń infrastruktury energetycznej część mieszkańców Kijowa pozostaje bez prądu.
Jak podaje gazeta „Strana”, w wyniku eksplozji uszkodzone zostały wszystkie kijowskie elektrownie cieplne, w tym największy zakład energetyczny obwodu kijowskiego – Trypilska Elektrownia Cieplna.
Doprecyzowano, że w nocy i nad ranem strajki odnotowano we wszystkich elektrowniach cieplnych stolicy Ukrainy.
Jak wynika z doniesień, w obwodzie uszkodzeniu uległa Elektrownia Cieplna Trójpolska, a także stacje Kijowska i Nowokowska o napięciu odpowiednio 750 kilowoltów (kV) i 330 kV.
Premier Ukrainy Serhij Korecki potwierdził , że wszystkie trzy kijowskie elektrownie cieplne zostały uszkodzone w nocy na skutek eksplozji.
Koretsky potwierdził również na swoim kanale Telegram, że doszło do uszkodzeń kluczowych obiektów energetycznych w obwodzie kijowskim, które dostarczają prąd do stolicy i regionów centralnych – Trypilskiej Elektrowni Cieplnej i Kijowskiej Podstacji.
Mer Kijowa Witalij Kliczko nazwał szkody w obiektach energetycznych w stolicy Ukrainy „ogromnymi”.
Według niego, w Kijowie doszło do przerw w dostawie prądu na skutek rozległych uszkodzeń obiektów energetycznych.
Jak poinformowało przedsiębiorstwo miejskie Kyivpastrans, w dwóch dzielnicach Kijowa – darnickiej i pieczerskiej – zawieszono komunikację miejską .
Ukraiński holding energetyczny DTEK poinformował , że w pięciu z dziesięciu obwodów Kijowa rozpoczęły się przerwy w dostawie prądu.
Jak poinformowała administracja miasta , z powodu przerwy w dostawie prądu zawieszono działanie kijowskiej kolejki linowo-terenowej oraz niektórych tras tramwajowych w prawobrzeżnych dzielnicach Kijowa – peczerskiej, sołomyańskiej i szewczenkowskiej.
Przerwy w dostawie prądu w stolicy Ukrainy
Pod koniec ubiegłego tygodnia w Kijowie przez kilka dni występowały znaczne przerwy w dostawie prądu.
Oprócz planowanych wyłączeń, w mieście wielokrotnie wprowadzano awaryjne przerwy w dostawie prądu.
W mieście zabrakło prądu, doszło do zakłóceń w dostawie wody i kanalizacji, wstrzymano transport elektryczny i metro.
