USAID, NED i Open Society potajemnie finansują „niezależne” media na Kubie, aby promować zmianę reżimu

Opublikowany 2026-05-19 przez Mirosław Dakowski

Ujawniono: USAID, NED i Open Society potajemnie finansują „niezależne” media na Kubie, aby promować zmianę reżimu

Alan Macleod 19 maja 2026 r. uncutnews-ch/enthuellt-usaid-ned-und-open-society-finanzieren-heimlich-kubas-unabhaengige-medien-um-einen-regimewechsel-voranzutreiben

Przez Alana Macleoda

W obliczu narastającej agresji Stanów Zjednoczonych na wyspę Kubę, polegającej na wywieraniu „maksymalnej presji” i groźbie interwencji wojskowej, rząd USA potajemnie finansuje ogromną sieć kubańskich mediów, podszywających się pod niezależne, w celu promowania zmiany reżimu wbrew niezależnemu rządowi socjalistycznemu.

Te media przedstawiają się jako bezstronne dziennikarstwo śledcze, ale są po cichu finansowane przez Waszyngton za pośrednictwem USAID, National Endowment for Democracy i Open Society Foundation, aby siać niezadowolenie w tym karaibskim kraju i przygotowywać go na potencjalną „nieuchronną” inwazję administracji Trumpa.

Kuba zmaga się z jednymi z najgorszych przerw w dostawie prądu w swojej historii, spowodowanymi blokadą USA, która próbuje rzucić wyspę na kolana. Jako państwo komunistyczne, które sprzeciwia się rozkazom USA, Kuba znajduje się na celowniku Waszyngtonu od 1959 roku, kiedy to Stany Zjednoczone próbują obalić rząd. MintPress rzuca światło na ten niejasny związek ze zmianą reżimu.

Dziennikarstwo niezależne, prezentowane przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych

CubaNet to jeden z najbardziej wpływowych i uznanych serwisów informacyjnych relacjonujących wydarzenia na karaibskiej wyspie. Założony w 1994 roku przez aktywistów antyrządowych, portal stał się preferowanym źródłem informacji dla głównych mediów, które regularnie się do niego odwołują i prezentują go jako obiektywne i bezstronne, niezależne medium (np. „The Washington Post”, „The Wall Street Journal”, „Fox News” i „The Los Angeles Times”). Dziennikarze CubaNet publikowali felietony w głównych amerykańskich gazetach, takich jak „USA Today”, wzywając do natychmiastowej zmiany rządu na wyspie.

Jednak CubaNet nie jest tak niezależny, jak się wydaje. Platforma jest finansowana przez amerykański aparat bezpieczeństwa. CubaNet otrzymał miliony dolarów dofinansowania od USAID, National Endowment for Democracy i Open Society Foundation.

Na przykład, obecny grant USAID w wysokości 500 000 dolarów został przyznany CubaNet w celu „zaangażowania młodych Kubańczyków na wyspie poprzez obiektywne i nieocenzurowane dziennikarstwo multimedialne”. Choć na pierwszy rzut oka może się to wydawać chwalebnym celem, krótki opis grantu sugeruje, że jego celem jest osłabienie i atakowanie rządu kubańskiego. Stwierdza się w nim, że ma on na celu (podkreślenie dodane) „zwiększenie swobodnego przepływu informacji do i z Kuby w celu przeciwdziałania kampaniom dezinformacyjnym reżimu”.

Kolejną organizacją medialną, która otrzymuje ogromne sumy pieniędzy z Waszyngtonu, jest ADN Cuba. Jej nazwa dosłownie oznacza „DNA Kuby”, a portal zgromadził znaczną liczbę obserwujących w internecie: może pochwalić się ponad 100 000 subskrybentów na YouTube, ponad 200 000 na Instagramie i ponad 1,3 miliona na Facebooku. Opisuje się jako „niezależna firma medialna oddana wolności i demokracji na Kubie”. W rzeczywistości jednak ma siedzibę w Hiszpanii. I nie wydaje się być szczególnie transparentna w kwestii finansowania.

Jednak jest jasne, że ADN Cuba otrzymała miliony dolarów od amerykańskiego aparatu bezpieczeństwa. We wrześniu 2024 roku USAID zatwierdziło grant w wysokości 1,1 miliona dolarów dla ADN Cuba – gigantyczna suma dla organizacji, która publikuje zaledwie jeden artykuł dziennie na swojej stronie internetowej.

Stanowiło to dodatek do alokacji w wysokości 1,5 miliona dolarów na lata 2022–2024. W rzeczywistości ADN Cuba otrzymała ponad 3 miliony dolarów z samej USAID od 2020 roku. To powiązanie nie jest ujawniane czytelnikom – nawet w artykułach, które bezpośrednio informują o finansowaniu kubańskich mediów przez USAID – i jest relegowane do przypisów mało znanych baz danych dotyczących finansowania rządu USA.

Diario de Cuba to kolejny hiszpańskojęzyczny serwis informacyjny, który publikuje szeroką gamę artykułów, wszystkie z jednym wspólnym mianownikiem: głęboko zakorzenioną niechęcią do rządu kubańskiego. BBC określa go i CubaNet jako ważne źródła bezstronnych wiadomości, prowadzone przez dziennikarzy, którzy „relacjonują bez cenzury i przedstawiają pełniejszy obraz rzeczywistości kraju”.

Podobnie jak CubaNet, Diario de Cuba otrzymało siedmiocyfrową kwotę dofinansowania z Waszyngtonu. W latach 2016–2020 Diario de Cuba otrzymało 1,3 miliona dolarów dofinansowania z USAID – prawie tyle samo, co CubaNet w tym samym okresie. To hojne dofinansowanie umożliwiło portalowi dotarcie do globalnej publiczności, z ponad 600 000 obserwujących na samym Facebooku.

Sieci na rzecz zmiany reżimu

Centralna Agencja Wywiadowcza (CIA) bezpośrednio (i potajemnie) finansowała setki mediów na całym świecie. Jednak po ujawnieniu serii skandali i ujawnieniu kolejnych informacji o jej nikczemnych działaniach, Waszyngton zdecydował się powierzyć wiele ze swoich najbardziej kontrowersyjnych operacji zagranicznych organizacjom takim jak National Endowment for Democracy (NED) i Amerykańska Agencja ds. Rozwoju Międzynarodowego (USAID).

„Byłoby okropnie, gdyby grupy demokratyczne na całym świecie były postrzegane jako dotowane przez CIA” – powiedział Carl Gershman, wieloletni prezes NED, wyjaśniając decyzję o założeniu swojej organizacji w 1983 roku. Współzałożyciel NED, Allen Weinstein, zgodził się: „Wiele z tego, co robimy dzisiaj, było robione tajnie przez CIA 25 lat temu” – powiedział „Washington Post”.

Pod pretekstem promowania demokracji i praw człowieka rząd USA przekazuje fundusze grupom politycznym i społecznym na całym świecie, aby zmaksymalizować realizację swoich celów strategicznych, w tym zmianę reżimu.

W ostatnich latach Stany Zjednoczone wykorzystały dwie organizacje: NED i USAID do finansowania antyrządowych protestów w Hongkongu, przeprowadzenia kolorowej rewolucji na Białorusi, obalenia rządu Ukrainy w 2014 r. oraz organizowania zamieszek w całym Iranie na początku tego roku.

Na Kubie NED i USAID odegrały kluczową rolę w zorganizowaniu (nieudanego) powstania przeciwko rządowi w 2021 roku. W szczególności USAID wydało miliony dolarów na finansowanie, organizację i promocję ruchu San Isidro – kolektywu muzyków, artystów i dziennikarzy – aby mógł on przewodzić kontrrewolucji na wyspie.

Członkowie San Isidro przewodzili fali ogólnokrajowych protestów w lipcu. Demonstracje zostały natychmiast nagłośnione przez zachodnie media głównego nurtu, czołowe gwiazdy i polityków amerykańskich, w tym prezydenta Bidena. Społeczność internetowa została zalana sztucznie sfabrykowaną kampanią „SOS Kuba”, która przez wiele dni utrzymywała się w sieci.

Ostatecznie jednak skoordynowane działania USA nie przekonały zwykłych Kubańczyków do wyjścia na ulice i ruch szybko wygasł.

Esteban Rodríguez, ważna postać ruchu San Isidro, jest producentem w ADN Cuba.

Gdy kończą się fundusze USA, „niezależne” media natychmiast upadają

Znaczenie finansowania przez rząd USA dla przetrwania i funkcjonowania tych mediów stało się oczywiste na początku ubiegłego roku, kiedy administracja Trumpa podjęła decyzję o zamrożeniu finansowania USAID i NED. Ogłaszając tę decyzję, Elon Musk, ówczesny szef Departamentu Efektywności Rządowej, nazwał USAID „gniazdem radykalnych lewicowych marksistów, którzy nienawidzą Ameryki”.

Wpływ na kubańskie media był natychmiastowy. Gdy tylko fundusze się wyczerpały, dziesiątki organizacji stanęły w obliczu natychmiastowego zamknięcia. CubaNet opublikował pilny artykuł redakcyjny, apelując do czytelników o pomoc w wypełnieniu luki finansowej. „Stoimy przed nieoczekiwanym wyzwaniem: wstrzymaniem niezbędnego finansowania, które wspierało część naszej działalności” – napisali. „Jeśli cenicie naszą pracę i wierzycie w podtrzymywanie prawdy przy życiu, prosimy o wsparcie”. „Bez funduszy [USAID] kontynuowanie będzie niezwykle trudne” – dodał dyrektor CubaNet, Roberto Hechavarría Pilia.

Diario de Cuba znalazło się w podobnie niepewnej sytuacji. Jego dyrektor, Pablo Díaz Espí, zauważył, że „wsparcie rządu Stanów Zjednoczonych dla niezależnego dziennikarstwa zostało zawieszone, co utrudnia naszą pracę” i zwrócił się do czytelników z prośbą o datki.

Decyzja Muska nieumyślnie ujawniła ogromną sieć ponad 6200 reporterów i prawie 1000 placówek medialnych na całym świecie, które były po cichu szkolone, wspierane i finansowane przez organizację fasadową CIA – wszystko pod pretekstem promowania „niezależnych” mediów i wolności informacji.

Innym rzekomo niezależnym kubańskim medium, które padło ofiarą kryzysu, był El Toque (Dotyk). Założony w 2014 roku El Toque otrzymuje setki tysięcy dolarów od NED. Publikuje po hiszpańsku i angielsku oraz próbuje manipulować kursami walut na Kubie.

Cięcia w finansowaniu mocno ich dotknęły: zespół redakcyjny ogłosił, że będzie musiał natychmiast zwolnić połowę personelu (15 osób) i zaprzestać współpracy z kilkudziesięcioma freelancerami, do czasu aż będzie szukał alternatywnych źródeł finansowania.

Program „El Estornudo” (Kichnięcie) jest również hojnie finansowany przez NED. Tylko w 2021 roku fundacja przyznała firmie medialnej zajmującej się dochodzeniami śledczymi 180 000 dolarów. Otrzymuje również znaczące wsparcie od Fundacji Społeczeństwa Otwartego, choć podkreśla, że żadne z tych amerykańskich funduszy nie jest obwarowane żadnymi warunkami ani nie wpływa na sposób, w jaki publikuje swoje materiały.

Podczas gdy zachodnie media często przedstawiają kubański krajobraz medialny jako walkę Dawida z Goliatem – między odważnymi, niezależnymi mediami, które spotykają się z represjami, a rozrośniętą, finansowaną przez państwo machiną propagandową – ogromne sumy pieniędzy wypłacane tym „słabszym” sprawiają, że są oni zdecydowanie najlepiej finansowanymi mediami na wyspie. Na przykład artykuł w „Guardianie” z 2023 roku przedstawiał 24-letniego fotoreportera Pedra Sosę, który pracował zarówno dla „El Toque”, jak i „El Estornudo”. W artykule opisano te dwie publikacje jako „dostawców rzetelnego reportażu w przeciwieństwie do uciążliwych mediów państwowych”, a ich dziennikarzy jako biednych i bezbronnych głosicieli prawdy, walczących o „wolność” i narażonych na państwowe „naloty”.

Ujawniło to jednak również, że praca dla mediów wspieranych przez USA nie jest tak złym posunięciem zawodowym, jak się je przedstawia, ale w rzeczywistości niezwykle lukratywnym zajęciem. Wspomniano mimochodem, że pensje w maleńkim El Toque są dziesięciokrotnie wyższe niż pensje nawet najbardziej doświadczonych dziennikarzy w kubańskich mediach państwowych. W rzeczywistości ci uciskani obrońcy wolności słowa należą do najbogatszych ludzi na całej wyspie – dzięki potędze dolara amerykańskiego, który hojnie im płaci za produkowanie nieustannego strumienia wiadomości krytycznych wobec rządu.

Ostatecznie media wspierane przez USA nie miały się o co martwić, a finansowanie ze strony NED i USAID zostało wznowione po pewnej restrukturyzacji.

Stanowiska dla własnych ludzi

Wszystko to jednak blednie w porównaniu z zasobami, jakie Stany Zjednoczone przekazały Radiu i Telewizji Martí. Założona w 1985 roku przez administrację Reagana, sieć z siedzibą w Miami zatrudnia dziesiątki etatowych pracowników i otrzymuje dziesiątki milionów dolarów rocznie z Waszyngtonu.

W przeciwieństwie do reszty branży medialnej, pracownicy Radia i Telewizji Martí cieszą się wysokim bezpieczeństwem zatrudnienia i sześciocyfrowymi pensjami, mimo że rząd kubański może zakłócać i blokować wiele ich transmisji, uniemożliwiając im dotarcie na Kubę – co oznacza, że bardzo niewiele osób ma dostęp do ich treści.

Od momentu powstania Waszyngton wydał co najmniej 800 milionów dolarów na Radio i telewizję Martí.

Przedstawione tu media stanowią jedynie niewielką część sieci mediów krytycznych wobec rządu, finansowanych przez Stany Zjednoczone. Większość beneficjentów amerykańskich funduszy pozostaje anonimowa – decyzja ta została podjęta częściowo w celu ukrycia ich tożsamości i utrzymania wiarygodności na Kubie.

Narodowy Fundusz na rzecz Demokracji uważa Kubę za „długotrwały priorytet” i obecnie oficjalnie finansuje 32 odrębne projekty na wyspie.

Dotacje na media obejmują projekt o wartości 80 000 dolarów zatytułowany „Wzmocnienie dostępu do informacji”, który ma na celu:

Aby ułatwić dostęp do informacji i promować krytyczne myślenie, organizacja będzie codziennie publikować raporty i analizy w różnych formatach, oferując niezależne spojrzenie na kwestie wpływające na codzienne życie obywateli, w tym wolność słowa, bezpieczeństwo publiczne, prawa człowieka i inne palące problemy społeczne.

Dalsza dotacja w wysokości 115 000 USD zatytułowana „Rozszerzanie dostępu do nieocenzurowanych mediów” stanowi, że:

„Aby promować niezależne informacje, organizacja będzie oferować dziennikarstwo narracyjne na tematy objęte cenzurą, prowadzić badania i publikować artykuły kontekstowe, eseje fotograficzne i artykuły publicystyczne, jednocześnie wzmacniając potencjał operacyjny mediów”.

W trzydziestu jeden z trzydziestu dwóch projektów nazwisko i tożsamość odbiorcy są ukryte, co oznacza, że grupy współpracujące z organizacją podobną do CIA jako przykrywką są zazwyczaj identyfikowane dopiero wtedy, gdy ujawnią tę relację publicznie lub poproszą o pomoc – tak jak to miało miejsce, gdy finansowanie USA zostało tymczasowo zawieszone w 2025 r.

Media krytykujące rząd to tylko niewielka część ogromnej gamy grup, które Waszyngton potajemnie finansuje i wspiera. Od muzyków i naukowców, przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego, edukacyjne i religijne, po think tanki, organizacje charytatywne i pozarządowe – istnieje ogromna sieć organizacji, które otrzymują ogromne sumy pieniędzy od rządu USA.

Do instytucji tych należą między innymi Observatorio Cubano de Derechos Humanos (Kubańskie Obserwatorium Praw Człowieka, OCDH) i grupa prawników Cubalex.

Obie grupy publikują raporty potępiające rząd Kuby i są regularnie cytowane w zachodnich mediach, takich jak „New York Times”, CNN i „Washington Post”, jako bezstronne autorytety w dziedzinie praw człowieka na Kubie. Czytelnicy nie wiedzą jednak, że obie organizacje są finansowane przez amerykański aparat bezpieczeństwa.

Dokumenty pokazują, że USAID przekazało OCDH prawie 1,5 miliona dolarów. Tymczasem wsparcie ze strony NED odegrało kluczową rolę w utworzeniu Cubalex w 2010 roku, a Waszyngton nadal wypłaca pensje swoim pracownikom. Jak stwierdziła w zeszłym roku dyrektor wykonawcza organizacji, Laritza Diversent:

„Bez wsparcia Narodowego Funduszu na rzecz Demokracji Cubalex nie istniałby; aby móc działać, potrzebujemy środków. NED wspiera nas od 14 lat. W październiku ubiegłego roku, po wielu próbach, otrzymaliśmy również grant od Departamentu Stanu”.

W ten sposób nie ma prawie żadnego obszaru kubańskiej opozycji krytycznej wobec rządu, do którego nie dotarłyby fundusze amerykańskie, czy to za pośrednictwem organizacji rządowych, takich jak NED czy USAID, czy też za pośrednictwem instytucji, takich jak Fundacja Forda i Fundacja Otwartych Społeczeństw, które historycznie odgrywały podobną rolę w promowaniu amerykańskich interesów za granicą.

Wiele z tych grup ma siedzibę w południowej Florydzie, gdzie fundusze rządu USA pomagają dotować tysiące miejsc pracy dla społeczności kubańsko-amerykańskiej. Nie będzie zatem przesadą stwierdzenie, że znaczna część gospodarki Miami jest wspierana pieniędzmi podatników, wykorzystywanymi do finansowania sił kontrrewolucyjnych. To ironia, biorąc pod uwagę, że konserwatywni Kubańczycy często zaciekle sprzeciwiają się rządowym programom socjalnym zarówno w USA, jak i na Kubie.

Cyfrowe bombardowanie

W 2010 roku nowa aplikacja do mediów społecznościowych i przesyłania wiadomości o nazwie Zunzuneo podbiła Kubę. Stała się viralem, pozornie niespodziewanie, i zyskała dziesiątki tysięcy użytkowników – bardzo dużą liczbę jak na wyspę z tak ograniczonym dostępem do internetu w tamtym czasie.

Żaden z użytkowników nie wiedział jednak, że platforma została potajemnie stworzona przez USAID w celu promowania zmiany reżimu. Ich plan zakładał najpierw zaoferowanie doskonałej usługi, która podbije rynek, następnie stopniowe wprowadzanie antyrządowych przekazów wśród Kubańczyków, a na koniec przekonanie ich do dołączenia do „inteligentnych tłumów” w celu wywołania kolorowej rewolucji.

Aby ukryć własne zaangażowanie w projekt, rząd USA zorganizował tajne spotkanie z założycielem Twittera, Jackiem Dorseyem, aby przekonać go do inwestycji. Nie jest jasne, w jakim stopniu Dorsey w tym pomógł, ponieważ odmówił komentarza w tej sprawie.

Program Zunzuneo został nagle zamknięty w 2012 r., prawdopodobnie dlatego, że Biuro Nadawania Kuby (nadzorujące telewizję i radio Marti) uruchomiło już nowy program o nazwie Piramideo.

Piramideo reklamowało się jako aplikacja umożliwiająca Kubańczykom otrzymywanie wiadomości ze świata za darmo i bez cenzury. Jednak niemal natychmiast mieszkańcy zaczęli donosić, że są bombardowani fałszywymi informacjami o protestach antyrządowych, które nigdy nie miały miejsca. Piramideo zostało zamknięte w 2015 roku po tym, jak doniesienia o ingerencji rządu USA na Kubie wywołały skandal i dyplomatyczne zażenowanie.

Jednak dziś, gdy Kubańczycy coraz częściej korzystają z amerykańskich aplikacji mediów społecznościowych, tego typu oszustwa są w dużej mierze zbędne, ponieważ można je przeprowadzać całkiem otwarcie. Podczas protestów w San Isidro w 2021 roku aplikacje takie jak Instagram i Twitter otwarcie uczestniczyły w próbie obalenia rządu i nie zrobiły nic, aby powstrzymać masowy wzrost liczby ewidentnie fałszywych kont botów, które powtarzały dokładnie te same wiadomości (łącznie z literówkami) i używały tego samego sztucznie wygenerowanego hashtaga. Zespół redakcyjny Twittera umieścił nawet protesty – które przyciągnęły zaledwie kilka tysięcy osób w całym kraju – na szczycie sekcji „Co się dzieje” przez ponad 24 godziny, co oznacza, że każdy użytkownik na świecie został powiadomiony. Nieudany zamach stanu stał się znany jako „Zatoka Tweetów”.

Niekończąca się wojna z Kubą

W październiku ONZ po raz 33. z rzędu, zdecydowaną większością głosów (165 do 7), zagłosowała za zniesieniem blokady Kuby przez Stany Zjednoczone. Ta wojna gospodarcza została narzucona przez administrację Eisenhowera w odpowiedzi na rewolucję kubańską z 1959 roku, która obaliła wspieranego przez USA dyktatora Fulgencio Batistę.

Te nielegalne, jednostronne środki przymusu, które według wewnętrznej notatki rządu USA mają na celu „zmniejszenie płac gotówkowych i realnych, wywołanie głodu i rozpaczy oraz obalenie rządu”, kosztują Kubę miliardy dolarów rocznie i znacznie utrudniają jej rozwój.

Stany Zjednoczone podjęły próbę inwazji na Kubę w 1961 roku, doprowadzając świat na skraj zagłady podczas kryzysu kubańskiego. Według doniesień Stany Zjednoczone dokonały setek zamachów na kubańskiego przywódcę Fidela Castro i przeprowadziły falę ataków terrorystycznych na Kubę, w tym z użyciem broni biologicznej na wyspie.

Kolejne rządy kontynuowały wojnę gospodarczą z Kubą, która nasiliła się po upadku Związku Radzieckiego. Jednak Departament Stanu pod rządami Trumpa, kierowany przez kubańsko-amerykańskiego polityka Marco Rubio, przeniósł tę wojnę na nowy poziom, czyniąc wyspę jednym ze swoich priorytetów.

Sam Trump stwierdził, że Kuba jest „następna” na liście krajów, które mają zostać objęte zmianą reżimu. „Możemy zatrzymać się na Kubie, kiedy skończymy z Iranem” – powiedział w zeszłym miesiącu.

W odpowiedzi prezydent Kuby Miguel Díaz-Canel oświadczył, że jego kraj jest gotowy odeprzeć każdą inwazję Stanów Zjednoczonych, tak jak zrobił to już podczas inwazji w Zatoce Świń, i stwierdził:

„Sytuacja jest niezwykle trudna i po raz kolejny wymaga od nas, byśmy byli gotowi, tak jak 16 kwietnia 1961 roku, stawić czoła poważnym zagrożeniom, w tym agresji militarnej. Nie chcemy tego, ale naszym obowiązkiem jest przygotować się, aby tego uniknąć, a jeśli stanie się to nieuniknione, pokonać”.

Na tym tle należy rozpatrywać kwestię finansowania przez rząd USA licznych mediów krytycznych wobec Kuby; ataki medialne to tylko jeden z aspektów wielopłaszczyznowego podejścia Waszyngtonu do zmiany reżimu.

Wiele z organizacji przedstawionych tutaj publikuje w języku angielskim, a niemal wszystkie z nich są wykorzystywane przez zachodnie media głównego nurtu jako rzekomo wiarygodne źródła informacji na temat Kuby. Oznacza to, że narracje Departamentu Stanu USA są wprowadzane do świadomości publicznej za pośrednictwem tej sieci.

Wielu Kubańczyków i Amerykanów nie zdaje sobie sprawy, że informacje o wyspie pochodzą w dużej mierze z sieci wątpliwych mediów, po cichu finansowanych przez amerykański aparat bezpieczeństwa za pośrednictwem NED i USAID. Ich celem jest podtrzymywanie stałego strumienia negatywnych doniesień, aby przygotować opinię publiczną do zaakceptowania zmiany reżimu na wyspie. W końcu, na wojnie, prawda zawsze pada pierwszą ofiarą.

Źródło: Ujawniono: USAID, NED i Open Society po cichu finansują „niezależne” media na Kubie, dążąc do zmiany reżimu

Walka na hipotezy i domysły w USA

Opublikowany 2026-05-19 przez Mirosław Dakowski

Więcej o wojnie i plotek wojennych

Philip Giraldi za pośrednictwem The Unz Review 19 maja 2026 r.

Przez Philipa Giraldiego uncutnews-ch/weitere-kriege-und-kriegsgeruechte

Czy nie widać końca konfliktu między USA i Iranem?

Prezydent Donald Trump powrócił z podróży służbowej do Chin, która charakteryzowała się znaczną niejasnością w kwestiach takich jak Tajwan, nie przynosząc jednak żadnych znaczących szkód ani korzyści amerykańskim interesom. Podróż zakończyła się wrzuceniem przez amerykańskich uczestników wszystkich prezentów otrzymanych od Chińczyków do dużego śmietnika na płycie lotniska przed wejściem na pokład samolotu.[foto]

Podczas nieobecności prezydenta, sekretarz obrony Pete Hegseth zaskoczył wszystkich, ogłaszając, że odwołuje plany wysłania do Polski dodatkowych 4000 żołnierzy amerykańskich stacjonujących w Teksasie na długo planowany, dziewięciomiesięczny wyjazd, który obejmowałby ćwiczenia z sojusznikami z NATO. Wyjazd miał pierwotnie służyć jako potencjalne źródło wsparcia w przypadku, gdyby sytuacja między Rosją a Ukrainą rozprzestrzeniła się na sąsiednie kraje NATO. Żołnierze rozstawiali już swój sprzęt w nowych polskich bazach, gdy wydano niespodziewany rozkaz odwołania – prawdopodobnie w wyniku gróźb Trumpa pod adresem NATO za brak poparcia dla wojny USA z Iranem. Biorąc pod uwagę obecną sytuację w Europie Wschodniej, Rosja ostrzega, że zwiększające się zaangażowanie NATO w konflikt poprzez dostarczanie broni, informacji wywiadowczych, a nawet wojsk lądowych, już teraz przekracza kilka czerwonych linii, co z pewnością można uznać za akty wojny.

Można uznać decyzję o niewysyłaniu amerykańskich wojsk do regionu, który już jest przesiąknięty wrogimi nastrojami, za pozytywną, ale może być ona przedwczesna. Trzeba przyznać, że administracja Trumpa niemal zawsze wybiera najbardziej agresywną opcję, niezależnie od tego, czy chodzi o to, co przeciwnicy nazywają „negocjacjami” w polityce zagranicznej, czy o wspieranie jeszcze bardziej agresywnych sojuszników, takich jak Izrael. Co więcej, dwa inne tematy polityki zagranicznej, które obecnie dominują w nagłówkach gazet, to wznowione starania o wysłanie większej liczby wojsk na Grenlandię – prawdopodobnie jako kolejny krok w kierunku aneksji – oraz wyraźne pragnienie rychłej inwazji na Kubę i obalenia jej komunistycznego rządu.

Kuba jest obecnie objęta blokadą USA i wyczerpała zapasy paliwa, co prowadzi do niepokojów społecznych, które są cynicznie wykorzystywane – podobnie jak Biały Dom manipulował sytuacją w Iranie, gdzie niepokoje społeczne wywołane niedoborami dostaw były postrzegane jako sygnał, że rząd jest łatwy do obalenia. Administracja Trumpa zamierza zagrać kolejną kartą w sprawie Kuby: przygotowuje się do oskarżenia byłego prezydenta Kuby Raúla Castro, oskarżonego o zestrzelenie samolotów 30 lat temu – posunięcia podobnego do oskarżenia obalonego obecnie przywódcy Wenezueli Nicolása Maduro przed jego niedawnym porwaniem przez komandosów Delta Force.

Negocjacje z Kubą rzeczywiście zostały rozpoczęte po tym, jak Trump zaproponował „przyjazne przejęcie” tego, co nazwał „upadającym krajem”, podczas gdy minister spraw zagranicznych Marco Rubio, sam będący kubańskimi uchodźcami, stwierdził, że kraj musi nie tylko zmienić swoją politykę gospodarczą, ale także odwrócić się od obecnego reżimu, który określił jako „niekompetentny” – co słusznie kojarzy się z gabinetem Trumpa – i komunistyczny.

Jakby tego było mało, w Waszyngtonie mówi się nawet o uznaniu Wenezueli za pięćdziesiąty pierwszy stan, choć należy zauważyć, że Wenezuelczycy, którzy już doświadczyli hojności Jankesów podczas porwania przez Maduro, nie byli konsultowani w sprawie tego ewentualnego rozwoju sytuacji.

Jednak największym problemem, z jakim musi zmierzyć się powracający Trump, jest to, co zrobić z potworem wojny z Iranem, z którym zderzył się jeszcze przed wyjazdem do Pekinu. Wielu obserwatorów uważało, że mógł szukać wyjścia z sytuacji z pomocą Chin, które w tym przypadku jedynie doradziły mu „zakończenie wojny”. Fakt, że konflikt został wszczęty dobrowolnie, pod znaczną presją i kłamstwami ze strony jego „najlepszych przyjaciół”, Izraelczyków, stanowi oczywiście tło tych wydarzeń. Trump powrócił do chaosu wywołanego przez negocjacje, które nie prowadzą donikąd i koncentrują się wokół zawieszenia broni, które jest powszechnie postrzegane jedynie jako przerwa w działaniu.

Trump mógł udać się do Chin, oczekując, że chiński rząd zaoferuje mu sposób na wyjście Stanów Zjednoczonych z irańskiego bagna bez utraty twarzy, ale jeśli tak było, to się mylił, a Chiny nie zaoferowały Trumpowi żadnego akceptowalnego rozwiązania. Chiny ze swojej strony, podobnie jak Rosja, są niewątpliwie zachwycone, że Stany Zjednoczone w końcu straciły pozycję czołowego supermocarstwa świata. Prezydent Xi Jinping jasno dał Trumpowi do zrozumienia – by przytoczyć tylko jeden przykład, jak jednoznacznie Chiny postrzegają siebie jako mocarstwo na równi ze Stanami Zjednoczonymi – że Pekin nie będzie tolerował ingerencji USA w sprawy Tajwanu, który Chińczycy uważają za integralną część swojego kraju. Trump nie odpowiedział na to stwierdzenie.

Podczas nieobecności Trumpa pojawiło się wiele wiadomości o Iranie, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, ze względu na publikację kilku artykułów w mediach głównego nurtu. Artykuły te wskazywały, że politycznie wpływowi neokonserwatyści, którzy zazwyczaj rozkoszują się zarówno globalną dominacją Waszyngtonu, jak i wszelkimi konfliktami z wrogami Izraela, opisują teraz wojnę z Iranem jako kompletną katastrofę, „szach-mat” ze strony Iranu i „upokorzenie”. Twierdzą nawet, że nie ma drogi naprzód. Co więcej, Saudyjczycy również zabrali głos, podkreślając, jak wielką katastrofą była ta wojna dla nich samych i innych państw Zatoki Perskiej. Arabowie uważają teraz, że założenie, iż znajdują się pod ochroną amerykańskiego parasola bezpieczeństwa, okazało się całkowicie bezwartościowe. Co więcej, odkryli, że zostali wciągnięci w niepotrzebną i niechcianą wojnę z Iranem bez żadnych konsultacji ze Stanami Zjednoczonymi ani Izraelem.

Amerykańscy neokonserwatyści są główną siłą wspierającą militarną hegemonię USA od lat 90. XX wieku, kiedy to zapoczątkowali międzynarodowy wymiar swojego ruchu dokumentem z 1996 roku „Czysty przełom: Nowa strategia zabezpieczania królestwa ” – manifestem politycznym opracowanym przez grupę badawczą pod przewodnictwem prominentnego żydowskiego neokonserwatysty Richarda Perle dla ówczesnego premiera Izraela Benjamina Netanjahu. W raporcie argumentowano, że bezpieczeństwu Izraela najlepiej służyłaby zmiana reżimu w krajach sąsiednich, przeprowadzona przy wsparciu USA. „Czysty przełom” był odrzuceniem Porozumień z Oslo, które w rzeczywistości miały na celu ustanowienie modus vivendi między Izraelem a Palestyńczykami. W 1997 roku powstał Projekt Nowego Amerykańskiego Stulecia (PNAC), którego deklarowanym celem było „promowanie globalnego przywództwa Ameryki”. Organizacja oświadczyła, że „amerykańskie przywództwo jest dobre zarówno dla Ameryki, jak i dla świata”, co określiła jako „reaganowską politykę siły militarnej i jasności moralnej”. Zarówno Clean Break , jak i PNAC dobrze wpisywały się w promowanie polityki politycznej i militarnej hegemonii Stanów Zjednoczonych. A ponieważ większość neokonserwatystów była pochodzenia żydowskiego, jednym z ich głównych argumentów było to, że pewna siebie i agresywna Ameryka byłaby lepiej przygotowana do wspierania i ochrony Izraela w dążeniu do dominacji na Bliskim Wschodzie.

Jednym z twórców neokonserwatyzmu (i PNAC) był Robert Kagan, który 10 maja opublikował w czasopiśmie Atlantic obszerny artykuł zatytułowany „Szach-mat w Iranie: Waszyngton nie może ani cofnąć, ani kontrolować konsekwencji porażki w tej wojnie”. Zaczyna od słów: „Trudno wyobrazić sobie czas, kiedy Stany Zjednoczone poniosły całkowitą klęskę w konflikcie, porażkę tak decydującą, że strat strategicznych nie dało się ani naprawić, ani zignorować. Niszczycielskie straty poniesione w pierwszych miesiącach II wojny światowej w Pearl Harbor, na Filipinach i na całym zachodnim Pacyfiku zostały ostatecznie zrekompensowane. Klęski w Wietnamie i Afganistanie były kosztowne, ale nie wyrządziły trwałej szkody ogólnej pozycji Ameryki na świecie, będąc daleko od głównych teatrów globalnej rywalizacji. Początkową porażkę w Iraku złagodzono zmianą strategii, która ostatecznie uczyniła Irak względnie stabilnym i nieszkodliwym dla sąsiadów, zapewniając dominację Stanów Zjednoczonych w regionie… Klęska w obecnej konfrontacji z Iranem będzie miała zupełnie inny charakter. Nie da się jej naprawić ani zignorować. Nie będzie powrotu do status quo ante, nie będzie ostatecznego amerykańskiego triumfu, który mógłby cofnąć lub przezwyciężyć wyrządzone szkody… Daleko od demonstracji amerykańskiej siły, jak wielokrotnie twierdzili zwolennicy wojny, konflikt ujawnił Amerykę, która jest zawodna i niezdolna dokończyć tego, co zaczęła. To wywoła reakcję łańcuchową na całym świecie, gdy zarówno przyjaciele, jak i wrogowie będą przygotowywać się na porażkę Ameryki.”

Inny ojciec chrzestny neokonserwatystów, Max Boot, utorował drogę Kagan, wyprzedzając jej wypowiedzi w komentarzu w „Washington Post” z 8 kwietnia zatytułowanym „Zawieszenie broni w Iranie było wtorkiem z TACO i dzięki Bogu: Trump może udawać, że jego krwiożercze groźby zadziałały, ale rezygnuje z o wiele więcej niż Teheran”. Zarówno Kagan, jak i Boot są znanymi i szanowanymi postaciami ruchu neokonserwatywnego. Kagan jest mężem nikczemnej Victorii Nuland, która jako amerykańska dyplomatka tak wiele zrobiła, aby zaognić kryzys polityczny w Europie Wschodniej, który doprowadził do obecnego konfliktu między Rosją a Ukrainą. Kagan i Boot nie są znani jako fani Donalda Trumpa, ale są zagorzałymi zwolennikami Izraela i wszelkich jego przedsięwzięć, o czym należy pamiętać, rozważając ich pisma i przemówienia na temat Iranu, którego zniszczenia bardzo by chcieli.

Kaganowie, w szczególności, z entuzjazmem podsycają konflikty, gdy tylko dostępne są inne opcje. Brat Roberta, Frederick, jest stałym pracownikiem naukowym neokonserwatywnego American Enterprise Institute . Jego żona Kimberly jest założycielką i dyrektorką trafnie nazwanego Instytutu Badań nad Wojną . A serca Kaganów z pewnością należą do Izraela…

Można by zapytać, co Kagan chce osiągnąć, krytykując wojnę Trumpa. Moim zdaniem celowo przedstawia konsekwencje „najgorszego scenariusza” i wyolbrzymia jego emocjonalne znaczenie – scenariusza, który nastąpiłby, gdyby Trump spanikował, zignorował żądania Izraela i postanowił zakończyć wojnę. Zajmując przeciwne stanowisko, gra kartą osobowości Trumpa, koncentrując się na pozornej słabości prezydenta, jeśli chodzi o racjonalne rozważanie opcji politycznych. W tym przypadku zarówno Kagan, jak i Boot próbują upokorzyć Trumpa, podkreślając katastrofalność obecnego stanu rzeczy, ponieważ prawdziwym celem jest wykorzystanie ograniczonych możliwości umysłowych i nieistniejącego kodeksu moralnego szalonego T, aby skłonić go do zmiany narracji o jego osobistej porażce i obrania tego, co wielu obserwatorów uważa za „najgorszy scenariusz”, a mianowicie wojny totalnej z Iranem z użyciem wszelkiej dostępnej broni, w tym nuklearnej, aby go całkowicie zniszczyć!

Inni neokonserwatyści również dostrzegają, że wojna z Iranem zmierza ku katastrofie, ale są mniej ambiwalentni wobec opcji, które widzą, a mianowicie otwartego i wyraźnego skupienia się na osiągnięciu zwycięstwa. Danielle Pletka z American Enterprise Institute dostrzega sukces w zmianie personelu w Białym Domu i wokół niego, w połączeniu z umocnieniem woli zwycięstwa Trumpa. Skupiona na Iranie neokonserwatywna Fundacja na rzecz Obrony Demokracji (FDD) również chce kolejnej wojny, bez względu na cenę, aby zniszczyć Persów.

Ogólnie rzecz biorąc, myślę, że niektórzy neokonserwatyści, tacy jak Kagan i Boot, wzywają do powrotu do źle zarządzanej i bezsensownej wojny, ponieważ wierzą, że zhańbiony i samolubny Trump spróbuje odbudować swoją nadszarpniętą reputację i zmienić kurs – i właśnie to robi. Właśnie tego od niego oczekują!

Weźmy pod uwagę, że Trump jest pod silną presją ze strony lobby izraelskiego i jego miliarderów-darczyńców, takich jak Miriam Adelson, by kontynuował wojnę. Dodajmy do tego niemal codzienne telefony od premiera Benjamina Netanjahu, który podziela ten sam cel: utrzymanie zaangażowania Ameryki w walkę z Iranem. Można więc założyć, że nawet jeśli Trump naprawdę chciałby uciec z irańskiego bagna, istnieje wiele powodów, dla których tego nie zrobi.

W rzeczywistości Trump już oświadczył, że nie obchodzi go chwiejna gospodarka USA ani nadchodzące wybory parlamentarne. Powiedział reporterom: „Nie myślę o sytuacji finansowej Amerykanów – nie myślę o nikim. Myślę o jednym: nie możemy pozwolić Iranowi na zdobycie broni jądrowej”. Oświadczył również, że „czas ucieka” i zapowiedział, że z Iranu nic nie zostanie, „jeśli nie dojdzie do porozumienia”. Te groźby, niestety, otwierają drzwi do tego, co będzie dalej. Trudno nawet ośmielić się wspomnieć, że szaleńcy pokroju Trumpa i Netanjahu mogą rozważać, czy jeśli ujdzie im na sucho niekończąca się wojna, która szkodzi światowej gospodarce, nie mogą pójść o krok dalej ze swoją bronią jądrową, aby dokończyć dzieła!

Źródło: Więcej wojen i plotek o wojnach

Rząd USA przygotowuje się do nowej odsłony wojny przeciw Iranowi

Opublikowany 2026-05-19 przez Mirosław Dakowski

Utwórz wpis

Rząd USA przygotowuje się do nowej wojny – Larry Johnson ostrzega przed eskalacją konfliktu z Iranem i strategiczną słabością Waszyngtonu

uncut-news.ch 19 maja 2026 r. uncutnews-ch/us-regierung-bereitet-sich-auf-neuen-krieg-vor-larry-johnson-warnt-vor-eskalation-gegen-iran-und-strategischer-schwaeche-washingtons

W nowym wywiadzie dla programu „Judging Freedom” były analityk CIA Larry Johnson przedstawia ponury obraz obecnej sytuacji na Bliskim Wschodzie. W rozmowie z Andrew Napolitano Johnson twierdzi, że USA i Izrael są o krok od wznowienia ataków na Iran – podczas gdy Waszyngton jednocześnie zmaga się z malejącymi zapasami broni, strategicznym uzależnieniem od Chin i rosnącym oporem w regionie.

Johnson opisuje podróż Donalda Trumpa do Chin jako niemal całkowitą porażkę. Trumpowi nie udało się zawrzeć żadnych znaczących umów handlowych ani poczynić postępów w dostępie do pierwiastków ziem rzadkich – surowców, które według Johnsona są niezbędne do produkcji nowoczesnych amerykańskich systemów uzbrojenia. Stany Zjednoczone nadal obiecują eksport broni, mimo że nie kontrolują już odpowiednio materiałów potrzebnych do produkcji tych systemów.

Według Johnsona, próba Trumpa, by przekonać Chiny do wywarcia presji na Iran, była szczególnie burzliwa. Pekin jednak stanowczo odmówił. Zamiast tego Chiny i Rosja pracują za kulisami nad nową architekturą bezpieczeństwa dla Azji Zachodniej – swego rodzaju islamskim odpowiednikiem NATO. Kraje takie jak Arabia Saudyjska, Iran i Turcja mogłyby utworzyć regionalny sojusz obronny, który ostatecznie uczyniłby obecność wojskową USA zbędną.

Johnson jest przekonany, że Waszyngton i Tel Awiw poczyniły już konkretne przygotowania do kolejnych ataków na Iran. Decydującym czynnikiem jest jednak stanowisko państw Zatoki Perskiej. Gdyby Arabia Saudyjska i Katar odmówiły USA dostępu do swoich baz wojskowych i przestrzeni powietrznej, amerykańskie plany ataku zostałyby poważnie zagrożone. Szczególnie ważna w tym kontekście jest ogromna amerykańska baza lotnicza Al-Udeid w Katarze – największa amerykańska baza w całej Azji Zachodniej.

Johnson sugeruje, że kraje te mają obecnie znaczący wpływ na strategiczne decyzje Waszyngtonu. Głośno zapowiadany plan Trumpa, mający na celu siłowe otwarcie Cieśniny Ormuz, został nagle wstrzymany po zaledwie 36 godzinach, po tym jak Arabia Saudyjska i Kuwejt odmówiły udzielenia wsparcia. Nawet bezpośrednia rozmowa telefoniczna między Trumpem a następcą tronu, księciem Mohammedem bin Salmanem, nie zmieniła tej sytuacji.

Jednocześnie Johnson dostrzega wyraźne zbliżenie między Chinami a Rosją. Choć Trump spotkał się z chłodnym przyjęciem w Pekinie, zdaniem Johnsona, wizyta Władimira Putina w Chinach jest demonstracyjnie podkreślana. Johnson interpretuje nawet subtelne szczegóły dyplomatyczne – takie jak rzekoma zmiana nazwiska sekretarza stanu USA Marco Rubio na chiński w celu obejścia obowiązujących wobec niego sankcji – jako przejaw braku szacunku Pekinu dla Waszyngtonu.

W dalszej części wywiadu Johnson twierdzi, że armia amerykańska jest już zaangażowana w konkretne przygotowania do wojny. Jako ciekawy wskaźnik podaje tzw. „Indeks Pizzy” w Pentagonie: historycznie gwałtowny wzrost zamówień w pobliskich pizzeriach często korelował z nadchodzącymi operacjami wojskowymi. Według Johnsona, wskaźnik ten ostatnio „poszybował w górę”, sugerując intensywne nocne działania planistyczne.

Centralnym tematem wywiadu jest ocena sytuacji w Iranie. Johnson zaprzecza stanowisku prezentowanemu przez lata przez premiera Izraela Benjamina Netanjahu, zgodnie z którym system irański szybko załamałby się w przypadku ataku militarnego. Pośrednio popiera go były sekretarz obrony USA Robert Gates, który we wcześniejszym wywiadzie stwierdził, że Netanjahu już w 2009 roku drastycznie nie docenił odporności Iranu.

Johnson argumentuje, że nawet operacje wojskowe ostatnich tygodni nie osłabiły znacząco potencjału Iranu. Iran nadal może rozmieszczać pociski balistyczne, pociski manewrujące i drony, a także skutecznie kontrolować Cieśninę Ormuz. Chociaż Stany Zjednoczone zadały znaczne szkody, nie osiągnęły strategicznej dominacji.

Szczególnie alarmujące są wypowiedzi Johnsona dotyczące amerykańskich zapasów broni. Twierdzi on, że zapasy pocisków przechwytujących Patriot są już wyczerpane w około 90 procentach. Przytacza podobne problemy z systemami THAAD, pociskami manewrującymi Tomahawk i pociskami JASSM. Według Johnsona, w przypadku przedłużającego się konfliktu z Chinami, Stany Zjednoczone mogłyby utrzymać swoje zasoby jedynie przez kilka tygodni.

Powodem tego są nie tylko pieniądze czy moce produkcyjne, ale także ogromne uzależnienie od chińskich pierwiastków ziem rzadkich. Od 80 do 90 procent współczesnej amerykańskiej technologii zbrojeniowej opiera się na tych surowcach. W przeciwieństwie do Rosji, która była w stanie znacząco zwiększyć produkcję broni po wybuchu wojny na Ukrainie, Stany Zjednoczone, według Johnsona, nie są już w stanie wystarczająco szybko uzupełniać własnych zapasów.

Straty w nowoczesnych systemach dronów również rosną. Johnson wskazuje na drony MQ-9 Reaper – bezzałogowe systemy o wartości około 35 milionów dolarów każdy – których ruch Huti w Jemenie zestrzelił już dziesiątki. To samo zagrożenie dronami wisi teraz nad Iranem. Bez przewagi powietrznej Stany Zjednoczone będą musiały coraz bardziej polegać na broni dalekiego zasięgu, ale jej zapasy również maleją.

Pod koniec rozmowy Johnson wyciąga jasny wniosek: Część Pentagonu uznała już, że zwycięstwo militarne nad Iranem jest nierealne. Iran jest dziś bardziej pewny siebie niż dwa miesiące temu i może liczyć na zdecydowane wsparcie Rosji i Chin. Pakistan coraz częściej występuje jako strategiczny partner Pekinu. Iran jest otwarty na dyplomację – ale nie jest gotowy na kapitulację przed Waszyngtonem.

O „konstruktywnej stabilności strategicznej” Xi

Opublikowany 2026-05-19 przez Mirosław Dakowski

Pepe Escobar o „konstruktywnej stabilności strategicznej” Xi

Pepe Escobar 19 maja 2026 r. uncutnews-ch/pepe-escobar-ueber-xis-konstruktive-strategische-stabilitaet

Pepe Escobar

Gdybyśmy byli wystarczająco naiwni, moglibyśmy dojść do wniosku, że Xi i Trump uzgodnili trzyletnie ramy stabilizacyjne.

Czwartkowy nagłówek na pierwszej stronie gazety China Daily grzmiał i migał: „Przyjęcie na czerwonym dywanie dla Trumpa w Pekinie”.

Oczywiście nie zabrakło też podekscytowanych dzieci machających kwiatami oraz wizyty w Świątyni Nieba, zbudowanej w 1420 roku jako symbol łączności nieba z ludzkością.

Młodość spotyka się z tradycją. Pokolenie, które będzie przewodzić w pełni zmodernizowanym Chinom, styka się z ich głęboką historią. Oszołomiony i zdezorientowany prezydent USA z trudem przyswajał sobie wciąż trwającą lekcję cywilizacji.

Xi Jinping był znany z miażdżącej krytyki: „Powinniśmy być partnerami, a nie rywalami”. Zwolennicy wyjątkowości byli zszokowani. I to po niekończącej się litanii wojen handlowych, sankcji technologicznych, permanentnej histerii wokół Tajwanu, okrążenia militarnego, konfrontacji geoekonomicznej i antychińskiej retoryki.

Uspokój się. Zachowaj spokój.

Ach, te zawiłości i meandry najważniejszej dwustronnej relacji na świecie. Chociaż obie gospodarki są ze sobą ściśle powiązane, dwustronny handel towarami osiągnął w 2025 roku 4,01 biliona juanów (590 miliardów dolarów). Jednak w skali globalnej nie jest to przełom: stanowi on zaledwie 8,8% całkowitego handlu zagranicznego Chin.

Podczas bankietu państwowego Xi dzięki swym ostrym argumentom dokonał wyczynu zjednoczenia MAGA i odrodzenia narodu chińskiego:

„Chińczycy i Amerykanie to wielkie narody. Wielkie odrodzenie narodu chińskiego i odrodzenie Ameryki mogą iść ręka w rękę”.

Barbarzyńcy znów byli zdezorientowani.

Następnie Xi zwięźle wyjaśnił, na czym stoimy. Wystarczyło mu do tego tylko jedno zdanie:

„Transformacja, nieobserwowana od stulecia, przyspiesza na całym świecie, a sytuacja międzynarodowa jest płynna i burzliwa”.

Porównajmy to z momentem, gdy po raz pierwszy publicznie odniósł się do tej „transformacji” przed globalną publicznością: tuż po spotkaniu z Putinem na Kremlu wiosną 2023 roku.

Xi natychmiast zapytał: „Czy Chiny i Stany Zjednoczone mogą przezwyciężyć pułapkę Tukidydesa i stworzyć nowy paradygmat relacji między mocarstwami?”

Choć pułapka Tukidydesa jest kolejnym słabym tworem amerykańskiego think tanku – najlepszymi analitykami Tukidydesa są Grecy i Włosi, a nie klika Waszyngtonu – metafora Xi rzeczywiście podkreśla, że Chiny są obecnie liderem rodzącego się porządku.

I osiągnęło ten punkt nie oddając ani jednego strzału.

Ta „konstruktywna stabilność strategiczna”

Następnie Xi przedstawił swoją nową wizję stosunków amerykańsko-chińskich – przynajmniej na najbliższe trzy lata – pod dość zaskakującym hasłem: „konstruktywna stabilność strategiczna”.

Ale to niesie ze sobą trzy poważne problemy.

Imperium Chaosu nie jest konstruktywne: jest destrukcyjne.

Nie jest to strategia: w najlepszym razie jest to mniej więcej taktyka, a taktyka ciągle się zmienia.

Nie chodzi tu o stabilność: chodzi o tworzenie i wykorzystywanie chaosu – a także kłamstw, grabieży i, jak widzimy w Wenezueli, a szczególnie w Iranie, piractwa.

Xi nie może rozsądnie oczekiwać, że imperium zaakceptuje „współpracę” jako „kamień węgielny” relacji, nie mówiąc już o „zdrowej stabilności z zachowaniem rozsądnych granic konkurencji”.

Gdybyśmy byli wystarczająco hojni, moglibyśmy dojść do wniosku, że Xi i Trump zgodzili się na trzyletnie ramy stabilizacyjne, które należy interpretować jako strukturalny reset – w którym najpierw będzie współpraca, a następnie kontrolowana konkurencja, a końcowym rezultatem będzie przewidywalny pokój.

No cóż, nie zapominajmy, że mamy do czynienia z „niekontraktującym” Stanami Zjednoczonymi – według nieśmiertelnej definicji Wielkiego Mistrza Ławrowa.

No i oczywiście jest kwestia Tajwanu. Xi w szczytowej formie: „Niepodległość Tajwanu” i pokój po obu stronach Cieśniny Tajwańskiej są nie do pogodzenia jak ogień i woda”. Amerykanie muszą zachować „wyjątkową ostrożność” w „rozpatrywaniu kwestii Tajwanu”.

Xi nazwał to „najważniejszą kwestią w relacjach między Chinami a USA”. Dla Pekinu to ostateczna czerwona linia. Zespół Trumpa może nadal nie rozumieć, o co toczy się gra. Tajwan jest zmienną, która może wyzerować całe optymistyczne, trzyletnie równanie „pokojowe”.

A tak przy okazji: twierdzenie amerykańskich mediów głównego nurtu, że Xi Jinping wymienił amerykańską nieingerencję na Tajwanie na amerykańską „pomoc” w Iranie, jest absurdalne. Chiny i Iran mają stale ewoluujące partnerstwo strategiczne.

Podczas gdy wszystko to działo się w Pekinie, miałem przyjemność spędzić długi geopolityczny lunch w Szanghaju z niezwykłym Li Bo, dyrektorem generalnym Guancha, wiodącej niezależnej chińskiej stacji medialnej, którą codziennie śledzi co najmniej 120 milionów osób.

Li Bo stwierdził między innymi, że Tajwan nie jest problemem dla Pekinu: to wewnętrzna sprawa, którą należy rozwiązać pokojowo. Prawdziwym problemem, jak powiedział, jest zbrojenie Japonii, zwłaszcza teraz, pod rządami otwarcie militarystycznego rządu Sanae Takaichi.

A teraz przejdźmy do prawdziwych VIP-ów programu Trump-Xi

Po wszystkich rozmowach o „imperium zła”, histerii związanej z rozdzielaniem, paranoi związanej z ograniczaniem ryzyka, tsunami sankcji, tsunami taryf i retoryce wojennej, nagle jesteśmy świadkami, jak grupa oligarchiczna o łącznej kapitalizacji rynkowej przekraczającej 10 bilionów dolarów leci do Pekinu, aby dosłownie osobiście błagać Xi Jinpinga o… interesy.

Trump był wniebowzięty:

„Chciałem numer jeden z każdego imperium! Jensen Huang, Tim Cook, Elon Musk i inni tytani… najlepsi na świecie są tutaj, tuż przed tobą”.

A potem kluczowe zdanie:

„Są tu dziś, aby okazać szacunek wam i Chinom. Przyjeżdżają tu głodni interesów, inwestycji i tworzenia. Z naszej strony będzie to w stu procentach wzajemne”.

„Niezbędny” naród oddaje hołd prawdziwemu geo-ekonomicznemu imperium XXI wieku. Historia będzie miała z tego pole do popisu.

Klucze do nowej Świątyni Nieba

Tesla, Apple, Boeing, GE Aerospace – wszystkie te firmy mogą rozpaczliwie potrzebować chińskich pierwiastków ziem rzadkich: Chiny kontrolują prawie 99% światowych mocy przetwórczych pierwiastków ziem rzadkich. Jednak Chiny nie potrzebują już tych amerykańskich gigantów strukturalnie, a wręcz coraz bardziej.

Łączne przychody dwunastu największych firm, których prezesi wzięli udział w tej podróży, z działalności w Chinach wynoszą ponad 300 miliardów dolarów rocznie.

Musk musi kontynuować budowę Tesli – Gigafactory, jego najważniejszy ośrodek eksportowy, znajduje się poza Szanghajem – i to bez 100% ceł. Jensen Huang potrzebuje licencji eksportowych na chipy, aby Nvidia mogła sprzedawać na tym ogromnym rynku sztucznej inteligencji (choć Chiny tak naprawdę już jej nie potrzebują). Tim Cook potrzebuje stabilności chińskiego łańcucha dostaw Apple o wartości 70 miliardów dolarów.

Prawdziwym problemem jest Larry Fink z BlackRock, który z chciwością oczekuje, że chińskie rynki finansowe „otworzą się” na dodatkowe zyski z Wall Street (Li Bo powiedział mi, że Chińczycy w najlepszym razie pozwolą im otworzyć małe biuro na wyspie Hajnan…). Co więcej, Fink jest prawdziwym nowym liderem kliki w Davos i bezpośrednio odpowiada za finansowanie centrów danych nadzorujących sztuczną inteligencję w całych Stanach Zjednoczonych.

W oświadczeniu Białego Domu zachwyt wzbudziły „zwiększony dostęp amerykańskich firm do rynku chińskiego oraz wzrost chińskich inwestycji w amerykański przemysł”, „zwiększone zakupy amerykańskich produktów rolnych przez Chińczyków” oraz wyrażenie przez Xi „zainteresowania zakupem większej ilości amerykańskiej ropy”.

Jednakże chińskie Ministerstwo Handlu nie wspomniało ani słowem o żadnych „rozmowach handlowych”.

Teoretycznie więc mieliśmy tę partię prezesów-miliarderów, którzy desperacko pragnęli „otworzyć” Chiny na amerykański biznes i handel. Społeczność biznesowa w Szanghaju zdecydowanie nie była pod wrażeniem. W końcu Chiny aktywnie budują swoją niezależność – wszystko to zostało zapisane w celach nowego Planu Pięcioletniego – podczas gdy Stany Zjednoczone, za pośrednictwem tych prezesów-miliarderów, w zasadzie demonstrowały formalizację własnej zależności.

Podczas gdy w Pekinie panowało całe to zamieszanie, ministrowie spraw zagranicznych Rosji, Chin (z wyjątkiem Wang Yi, który pozostał ramię w ramię z Xi w Pekinie), Indii i – co najważniejsze – Iranu, a także inni przedstawiciele, przebywali w New Delhi na bardzo ważnym szczycie BRICS, którego tematem przewodnim była, jak określiła to Moskwa, reforma systemu „globalnego zarządzania” z dominującą rolą Globalnego Południa.

BRICS może być w stanie śpiączki. Ale jeśli ktokolwiek jest w stanie go ożywić, to Wielki Mistrz Ławrow i Rosja – ramię w ramię z Chinami i rosnącą potęgą globalną, Iranem. Po raz kolejny to nowy Trójkąt Primakowa, RIC (Rosja-Indie-Chiny), znajdzie prawdziwe klucze do otwarcia nowej Świątyni Nieba.

Źródło: Escobar o „konstruktywnej stabilności strategicznej” Xi

Przemiany Rzeczywistości. これ作った人、天才すぎて笑う

Opublikowany 2026-05-19 przez Mirosław Dakowski

これ作った人、天才すぎて笑う pic.twitter.com/0ArVU6CgMo
— 衝撃bot (@minnano_dougaww) May 19, 2026

Stawiamy na Żyda Polarnego

Opublikowany 2026-05-19 przez Mirosław Dakowski

Stawiamy na Żyda Polarnego

Stanisław Michalkiewicz „Najwyższy Czas!” • 19 maja 2026 michalkiewicz

Nie tylko z prezydentem Trumpem – ale również z naszym Kukuńkiem nie będziemy się nudzili. Nawet nie chodzi o to, że od pewnego czasu ozdabia się on osobliwą dekoracją, na którą składa się wizerunek Matki Boskiej, ukraińska flaga oraz ułożony sylabami napis „Konstytucja”, w którym szczególnie wyeksponowana została sylaba: „JA”. Najwyraźniej dekoracja ta wyraża credo Kukuńkowe, pokazujące, jak łatwo dawne kulty łączą się z kultami nowymi. Wspominał o tym jeszcze za pierwszej komuny Antoni Słonimski, pisząc, jak to jego służebnica domowa „w czynie społecznym”, a może nawet „partyjnym” przyozdobiła kwiatami figurę Matki Boskiej. A skoro już o Matce Boskiej mowa, to pojawiły się fałszywe pogłoski, że Ona na swoim błękitnym płaszczu umieściła również wizerunek Kukuńka.

Nie chodzi jednak ani o tę dekorację, ani o te fałszywe pogłoski, tylko o deklarację Kukuńka, który wyraził żal, że nie jest Żydem, chociaż sprawdzał swoje drzewo ginekologiczne co najmniej tak starannie, jak Wielce Czcigodny Roman Giertych. W przypadku Wielce Czcigodnego pojawiły się fałszywe pogłoski, że pochodzi on w linii prostej od tego rzymskiego senatora, którego do Senatu wprowadził cesarz Kaligula. Ten senator nazywał się Incitatus, a cesarz za towarzyszkę życia przydzielił mu klacz Penelopę, z którą mógł dochować się potomstwa. Oczywiście w tych fałszywych pogłoskach nie musi być ani słowa prawdy, chociaż z drugiej strony pewne podobieństwo Wielce Czcigodnego do Incitatusa wprost rzuca się w oczy.

Jeśli chodzi o Kukuńka, to nie ma on rysów semickich, jak na przykład mój nieżyjący przyjaciel Aleksander Rozenfeld, ale to o niczym nie świadczy, bo semickich rysów nie miał też korespondent „Najwyższego Czasu!” w Tel Aviwie, Kataw Zar, którego pewnie z tego powodu autorzy demaskatorskiej książki „Zamiast procesu”, zdemaskowali jako antysemitnika, podobnie jak prymasa Józefa Glempa i niżej podpisanego. Podobnie semickich rysów nie mieli bracia Kaczyńscy, a mimo to na mieście krążyły fałszywe pogłoski, że jeden z nich jest Żydem, tylko nie wiadomo który.

Tymczasem Kukuniek z ubolewaniem stwierdza, że Żydem nie jest. To by się zgadzało, bo żyją ludzie pamiętający, jak to Kukuniek wywodził swój rodowód od cesarza Walensa, chociaż z drugiej strony książę Aleksander Gorczakow, minister spraw zagranicznych cesarza Aleksandra II mawiał, że nie wierzy informacjom nie zdementowanym. Skoro tedy Kukuniek energicznie dementuje pogłoski o swoim żydowskich pochodzeniu, to w wielu podejrzliwcach rodzą się straszliwe podejrzenia, podobne do podejrzeń o agenturalną przeszłość byłego prezydenta naszego i tak przecież wystarczająco nieszczęśliwego kraju. Sam Kukuniek przez dłuższy czas nie mógł się zdecydować, jaką „koncepcję” w tej kwestii przyjąć, więc miotał się od ściany do ściany, od kategorycznych zaprzeczeń, aż do sugestii, że to nie bezpieka z nim, tylko on z bezpieką prowadził grę, dzięki której komunizm w naszym nieszczęśliwym kraju został obalony.

Ten natłok „koncepcji” został ustabilizowany 11 sierpnia 2000 roku, kiedy to Sąd Apelacyjny w Warszawie, V Wydział Lustracyjny w składzie: SSO Paweł Rysiński, jako przewodniczący oraz sędziowie SSO Krystyna Sergiej i SSO Zbigniew Kapiński, rada w radę uradzili, że oświadczenie lustracyjne Kukuńka, w którym zaprzecza on współpracy z SB, jest zgodne z prawdą. A prawda – zdaniem Sądu – wyglądała tak, że SB „preparowała” kompromaty na Kukuńka, żeby go zdyffamować zarówno w naszym nieszczęśliwym kraju, jak i na szerokim świecie. Krótko mówiąc – niezawisły Sąd Okręgowy zaordynował Kukuńkowi prawdziwą kurację oczyszczającą, po której jego wizerunek stał się bielszy od śniegu, jakby ktoś skropił go hyzopem. Zwraca uwagę data wyroku, bo w roku 2000 nie było jeszcze żadnych „neosędziów”, tylko starzy, poczciwi „paleosędziowie”, co to pamiętali jeśli nawet nie Józefa Stalina, to z pewnością – pana generała Czesława Kiszczaka – w związku z czym powinność swej służby rozumieli.

Cóż jednak z tego, skoro w roku 2016 wdowa po generale Kiszczaku, pani Maria Kiszczakowa, ostentacyjnie przekazała do IPN dokumenty, wśród których była teczka personalna Kukuńka, pokwitowania i tak dalej, słowem – same oryginały – co jest o tyle osobliwe, że zgodnie z jedną z wcześniejszych „koncepcji” Kukuniek utrzymywał, że same „oryginały”, to on sobie „kupił”. Wprawdzie były prezydent groził pani Marii Kiszczakowej, że zaciągnie ją przez nienawistny sąd, ale ona odparła, że się go nie boi, a papiery przekazała IPN-owi w obawie o własne życie. Co tu dużo gadać; generał Kiszczak coś tam musiał wiedzieć o funkcjonowaniu naszego państwa, więc prawdopodobnie w ostatnich słowach powiedział żonie: Marysiu, jak chcesz umrzeć śmiercią naturalną, to przekaż te papiery z sejfu do IPN – ale tak, żeby cała Polska widziała, że to zrobiłaś, bo inaczej będą kłopoty. No a potem te wszystkie papiery zaczął przeglądać dr Sławomir Cenckiewicz, z tego powodu awansując na najgorszego wroga Kukuńka, który nigdy nie jest pewien, jaką kontr-koncepcję przygotować na jego rewelacje.

Co innego, gdyby Kukuniek był Żydem. Wtedy oskarżyłby doktora Cenckiewicza o antysemityzm i przy pomocy Judenratu „Gazety Wyborczej” sprawa zostałaby załatwiona. Jednak Kukuniek Żydem nie jest – i co z tym fantem zrobić? Najgorsze są nieproszone rady, ale w czynie społecznym proponuję, by Kukuniek został Żydem honoris causa. Ale nie byle jakim Żydem, tylko – Żydem Polarnym. Sprzyja temu okoliczność, że po raz pierwszy Żyd Polarny został wykryty w roku 1968 w osobie literata Czesława Centkiewicza, którego nazwisko jest podobne do nazwiska pana dra Sławomira Cenckiewicza, że czasami nawet Kukuniek się myli. A w ogóle to koncepcja Żyda Polarnego może oddać nieocenione usługi w polityce globalnej. Na przykład zamiast wysyłać jakieś wojska na Grenlandię, wystarczyłoby wyekspediować tam kontyngent Żydów Polarnych. Zaraz oskarżyliby oni Eskimosów o antysemityzm, a bezcenny Izrael przeprowadziłby tam ostateczne rozwiązanie kwestii eskimoskiej i wszystkie problemy przestałyby istnieć.

Wreszcie, w obliczu prawdopodobnej ewakuacji amerykańskich wojsk z Europy Zachodniej, czas podjąć decyzję o przyłączeniu Polski do USA, Skoro 40 tys. żołnierzy amerykańskich ma trafić do nas, to nie ma nad czym rozmyślać, tylko podpisać unię z Ameryką. To nas uchroni nie tylko przed skutkami SAFE, ale również – następstwami „sprawiedliwego pokoju” na Ukrainie, ewentualnym dokończeniem procesu zjednoczenia Niemiec, no i realizacją żydowskich roszczeń majątkowych – bo z terytorium Stanów Zjednoczonych Żydowie, nawet Polarni, żadnych roszczeń dochodzić nie mogą. A z Honolulu do Waszyngtonu jest 9,3 tys kilometrów, podczas gdy z Warszawy – tylko 7,1 tysiąca, więc zdecydowanie bliżej.

Stały komentarz Stanisława Michalkiewicza ukazuje się w każdym numerze tygodnika „Najwyższy Czas!”.

Po co rozważać sprawy niewykonalne??

Opublikowany 2026-05-19 przez Mirosław Dakowski

Po co rozważać sprawy niewykonalne??

Mirosław Dakowski

Po moich notkach o prawdziwej energetyce [” Wojny o energię” a prawdziwa energetyka cywilizacji ludzi na Ziemi ] i o eksploracji Układu Słonecznego [O lotach kosmicznych w bliskiej przyszłości ] odezwały się głosy – i maile – bym popukał się w czoło – i nie rozważał” fantazji”. „Światem rządzą takie siły że przecież im nie podskoczymy- a ty tu o logice i możliwościach”…

Otóż – nie wolno nam przywyknąć do kłamstwa, do rządzących ideologów – idiotów, wreszcie do stojącego za nimi i rechoczącego Szatana.

Przecież Prawda istnieje obiektywnie, a kłamstwo jest tylko mgłą, chmurą, często dla zastraszenia – z piorunami.

Im więcej ludzi do tego przekonamy, a przecież [ogromna??] większość sama się przekonuje, tym szybciej czy łatwiej runą kolejne reduty Złego, pych, głupoty i zboczeń. Nie tylko seksualnych, ale umysłowych, gorzej – duchowych.

Mali ludkowie jak my, czy przez Tolkiena pięknie opisani Hobbici, mogą w swej prostocie wiele.

W tej chwili nasunęło mi się wspomnienie dwóch przykładów.

W Polsce niezależnie od rządzących zbudowano w ostatnim trzydziestoleciu dziedzinę tanich kotłów centralnego ogrzewania ogromnej sprawności, na drewno i różne darmowe odpady [w roku 2005 już ponad 5 GW mocy cieplnej! GUS ignoruje.]. Zero emisji netto CO2, zero też SO2. Są oczywiście przez rządzących „ekologów” tępione.

Powstały chłopskie rafinerie produkujące tanie paliwo rzepakowe, często też z olejów odpadowych. Są oczywiście przez rządzących „ekologów” tępione.

Opiszę [chyba?] te zjawiska osobno. Waham się jak to zrobić, by nie pobudzić kontry złośliwych i pokracznych sił rządzących.

O tym, co można zrobić pod światłem czy Słońcem dobrej woli i rozumu, musimy wiedzieć, by dalej uczyć nowe pokolenia, że zawsze o Prawdę trzeba i można walczyć [i że „to opłaca się” ] – bo Ona na końcu zwycięży.

Przecież ŻYĆ BEZ KŁAMSTWA ! Sołżenicyna dałem tu nie przypadkowo.

AMDG

Burkina Faso zakazuje Gatesowi eksperymentów z komarami: Traoré wstrzymuje projekt genetyczny

Opublikowany 2026-05-19 przez Mirosław Dakowski

Burkina Faso zakazuje Gatesowi eksperymentów z komarami: Traoré wstrzymuje projekt genetyczny

uncut-news.ch 19 maja 2026 r. uncutnews-ch/burkina-faso-verbietet-gates-muecken-experimente-traore-stoppt-gen-projekt

Wagadugu – Podczas gdy zachodnie fundacje, firmy biotechnologiczne i globalne organizacje ochrony zdrowia od lat postrzegają Afrykę jako poligon doświadczalny dla nowych technologii, Burkina Faso podjęło teraz radykalny krok. Rząd prezydenta Ibrahima Traoré nakazał zamknięcie wszystkich laboratoriów zaangażowanych w kontrowersyjny projekt z wykorzystaniem genetycznie modyfikowanych komarów. Pozostałe próbki mają zostać zniszczone, a badania przerwane.

Oznacza to koniec projektu, który był realizowany przez ponad dekadę z udziałem „społeczności międzynarodowej” i który wywołał na całym świecie zażarte debaty na temat biotechnologii, kontroli i suwerenności Afryki.

Projekt „Malaria docelowa”

W centrum kontrowersji znajduje się projekt „Target Malaria”, wspierany między innymi przez Fundację Billa i Melindy Gatesów. Jego celem było opracowanie genetycznie modyfikowanych komarów do walki z malarią.

Pomysł jest taki, aby wypuścić zmodyfikowane samce komarów, które wpłyną na rozmnażanie populacji, a w dłuższej perspektywie ograniczą liczbę owadów przenoszących malarię.

Zwolennicy projektu okrzyknęli go przełomem naukowym w walce z chorobą, która według WHO zabija setki tysięcy ludzi rocznie.

Krytycy uznali go jednak za eksperyment wysokiego ryzyka o niejasnych konsekwencjach dla ekosystemów, bioróżnorodności i długoterminowej stabilności biologicznej.

„Afryka nie jest laboratorium na świeżym powietrzu”

Decyzja rządu Traoré jest interpretowana w wielu afrykańskich i alternatywnych mediach jako sygnał sprzeciwu wobec zdominowanych przez Zachód programów technologicznych i zdrowotnych.

Głosy bliskie rządowi oskarżały podmioty międzynarodowe o coraz częstsze traktowanie państw afrykańskich jako poligonów doświadczalnych dla technologii, które w Europie i Ameryce Północnej byłyby o wiele bardziej kontrowersyjne politycznie. W szczególności uwalnianie organizmów genetycznie modyfikowanych poza kontrolowanymi laboratoriami jest przez wielu krytyków uważane za „czerwoną linię”.

Ten środek wpisuje się w szerszy kurs polityczny Ibrahima Traoré, który od czasu dojścia do władzy coraz bardziej koncentruje się na kontroli państwa, niezależności gospodarczej i dystansowaniu się od wpływów Zachodu. Jego rząd coraz częściej prezentuje się jako kontr-model dla dekad zależności od zachodnich organizacji pozarządowych, partnerstw wojskowych i międzynarodowych struktur rozwoju.

Debata wokół Gatesa i globalnych sieci wpływów

Fundacja Gatesa od lat znajduje się w centrum gorących debat na temat wpływu prywatnych fundacji miliarderów na globalną politykę zdrowotną. Krytycy argumentują, że kilku potężnych finansowo aktorów może wywierać znaczący wpływ na biedniejsze kraje poprzez programy szczepień, projekty rolnicze, biotechnologię i priorytety badawcze.

Zwolennicy wskazują natomiast, że wiele z tych programów nie byłoby możliwych bez międzynarodowego finansowania i że miliony ludzi korzystają z projektów dotyczących malarii, szczepień i zdrowia.

Jednak, zwłaszcza w Afryce, rośnie opór wobec modeli, w których organizacje zewnętrzne określają rozwiązania technologiczne, podczas gdy miejscowa ludność ma często tylko ograniczony wpływ na decyzje.

Strach przed nieobliczalnymi konsekwencjami

Kwestia potencjalnych długoterminowych konsekwencji genetycznie modyfikowanych owadów pozostawała szczególnie kontrowersyjna. Krytycy od lat ostrzegali, że ingerencje w złożone ekosystemy mogą mieć nieprzewidziane konsekwencje.

Co się dzieje, gdy zmiany genetyczne rozprzestrzeniają się w sposób niekontrolowany? Jaki wpływ miałaby drastyczna zmiana lub redukcja populacji owadów na łańcuchy pokarmowe, zwierzęta lub rolnictwo? I kto ostatecznie ponosi odpowiedzialność w przypadku wystąpienia nieoczekiwanych szkód?

Wiele z tych pytań do dziś budzi kontrowersje zarówno naukowe, jak i polityczne.

Sygnał geopolityczny wykraczający daleko poza Burkina Faso

Zamknięcie laboratoriów prawdopodobnie zostanie odebrane na arenie międzynarodowej jako poważny cios dla projektu. Jednocześnie Burkina Faso wysyła polityczny sygnał całemu Globalnemu Południu: państwa coraz bardziej chcą samodzielnie decydować, które technologie są wykorzystywane na ich terytorium, a które nie.

Proces ten pokazuje również, że linie frontu geopolitycznego ulegają zmianie. Podczas gdy zachodnie rządy i fundacje przedstawiają rozwiązania technologiczne jako jedyną opcję, w niektórych częściach Afryki rośnie nieufność do programów kontrolowanych z zewnątrz.

Dla wielu zwolenników Traoré decyzja ta oznacza zatem coś więcej niż tylko przerwanie projektu badawczego. Jest ona postrzegana jako symbol nowej afrykańskiej pewności siebie – i odrzucenia porządku świata, w którym decyzje dotyczące polityki technologicznej i zdrowotnej zapadają głównie poza Afryką.

Źródło: Burkina Faso popiera projekt zwalczania komarów wspierany przez Gatesa w obliczu sporu o suwerenność i etykę

Dlaczego amerykańskie agencje wywiadowcze dokonują przeglądu 120 amerykańskich laboratoriów biologicznych na całym świecie

Opublikowany 2026-05-19 przez Mirosław Dakowski

Thomas Röper anti-spiegel.ru/warum-die-us-geheimdienste-120-us-biolabore-weltweit-ueberpruefen

Amerykańskie programy broni biologicznej

Dlaczego amerykańskie agencje wywiadowcze dokonują przeglądu 120 amerykańskich laboratoriów biologicznych na całym świecie

======================================

Amerykańskie agencje wywiadowcze zleciły przegląd 120 amerykańskich lub finansowanych przez USA laboratoriów biologicznych na całym świecie. Jakie są tego przyczyny?

Anti-Spiegel 18 maj 2026

To historia, której nie znajdziecie w niemieckich mediach: W zeszłym tygodniu szef amerykańskiej służby wywiadowczej nakazał przegląd 120 laboratoriów biologicznych prowadzonych lub finansowanych przez USA na całym świecie, z których ponad 40 znajduje się na samej Ukrainie.

Donosiłem już, że jednym z powodów jest to, że Waszyngton najwyraźniej nie wie, co tak naprawdę jest badane i rozwijane w tych laboratoriach.

Decyzję tę należy również rozpatrywać w kontekście debaty w USA (ignorowanej przez media i polityków w Niemczech) na temat pochodzenia COVID-19. W końcu można uznać za pewne, że COVID-19 pochodzi z chińskiego laboratorium w Wuhan, gdzie amerykańscy wirusolodzy, finansowani przez rząd USA, badali, jak sprawić, by koronawirusy przenosiły się z nietoperzy na ludzi. Ale to również jest w dużej mierze ignorowane w Niemczech.

W TASS ekspert opublikował wartościowy artykuł na temat kontekstu przeglądu amerykańskich laboratoriów biologicznych, który przetłumaczyłem, ponieważ pokazuje, jak dyskusja o amerykańskich laboratoriach biologicznych, a także o początkach COVID-19, jest relacjonowana poza niemiecką (czy ogólnie zachodnią) bańką medialną. Po przetłumaczeniu dodałem dalsze, znane już informacje o amerykańskich programach broni biologicznej na Ukrainie.

=================================================

Początek tłumaczenia

Ukraiński poligon doświadczalny broni biologicznej: Dlaczego USA kontrolują swoje laboratoria

Boris Roshin, ekspert Centrum Dziennikarstwa Wojskowego i Politycznego, o tym, co wiadomo o amerykańskich biolaboratoriach w Rosji.

Pozornie zapomniany temat amerykańskich wojskowych biolaboratoriów na Ukrainie powrócił. I to właśnie Stany Zjednoczone zainicjowały ten proces.

Tulsi Gabbard, dyrektor Narodowej Agencji Wywiadowczej USA, ogłosiła, że jej agencja wszczyna oficjalne dochodzenie w sprawie tego, czy amerykańskie laboratoria za granicą prowadzą badania i rozwój niebezpiecznych patogenów. Dochodzenie obejmie zatem ponad 120 placówek na całym świecie.

Wymiar polityczny

Pomimo niewątpliwie sensacyjnego charakteru oświadczenia Gabbard, które prawdopodobnie ma poparcie prezydenta USA Donalda Trumpa, fakt, że Biały Dom prowadzi takie wewnętrzne dochodzenia, nie jest niczym nowym. Strategia „wymuszonego ujawnienia” była stosowana wielokrotnie od początku XXI wieku. Przypomnijmy oficjalne śledztwa Senatu w sprawie zbrodni najemników Blackwater w Iraku, śledztwa w sprawie nadużyć w więzieniu Abu Ghraib oraz szeroko zakrojony przegląd tajnych więzień CIA na całym świecie.

Takie śledztwa często są nie tylko reakcją na doniesienia medialne, ale także narzędziem w wewnętrznej walce politycznej w USA. Na przykład Partia Demokratyczna pod rządami Baracka Obamy aktywnie wykorzystywała te skandale do ostrej krytyki republikańskiej polityki zagranicznej w latach 2000. Ta kampania informacyjna nie tylko pomogła Białemu Domowi zneutralizować Johna McCaina w wyborach prezydenckich, ale także zapewniła strategiczną większość Demokratów w Kongresie.

Jeśli teraz potwierdzi się, że miliardy dolarów podatników zostały wydane za rządów Demokratów na projekty zagrażające bezpieczeństwu obywateli USA, Partia Demokratyczna stoi w obliczu poważnego kryzysu politycznego i utraty wiarygodności. A to dzieje się tuż przed wyborami do Kongresu w listopadzie.

Śledztwo obejmie zarówno laboratoria biologiczne prowadzone przez rząd USA, jak i laboratoria prywatne realizujące kontrakty dla Pentagonu. Nieprzypadkowo Biały Dom powołuje się na bezpieczeństwo narodowe jako uzasadnienie tak radykalnego kroku: Waszyngton deklaruje, że musi chronić własną ludność przed bronią biologiczną opracowaną z amerykańskich funduszy.

Przypomina to kontrowersje wokół pochodzenia wirusa COVID-19. Przypomnę, że powszechne teorie obejmują kontakty USA z laboratorium w Wuhan. Oficjalna chińska gazeta, „Dziennik Ludowy”, opublikowała nawet dziesięć pytań do USA, bezpośrednio wskazujących na możliwą rolę amerykańskich laboratoriów biologicznych w wybuchu epidemii koronawirusa.

Jeśli założymy, że amerykańskie wojsko lub firmy farmaceutyczne rzeczywiście były zaangażowane w stworzenie COVID-19, Biały Dom znajdzie się w trudnej sytuacji. Oczywiście administracja Trumpa nigdy nie przyzna się do winy amerykańskich agencji rządowych. Przez długi czas retoryka koncentrowała się na pozornie nieuniknionym oskarżeniu Chin o odpowiedzialność za globalną epidemię, która pochłonęła miliony ofiar, w tym w samych Stanach Zjednoczonych. Dlatego też kwestia zagrożenia, jakie stwarzają patogeny w testach laboratoryjnych, idzie w parze z pytaniami o amerykańską politykę dotyczącą manipulacji raportami dotyczącymi COVID-19.

Ukraiński poligon doświadczalny

Jak donosił „New York Post”, inspekcji poddawanych jest również ponad 40 laboratoriów biologicznych na Ukrainie. Stały się one już przedmiotem zainteresowania opinii publicznej i polityków.

Do pewnego momentu Stany Zjednoczone stanowczo zaprzeczały oskarżeniom o prowadzenie sieci potencjalnie niebezpiecznych laboratoriów wojskowych na Ukrainie i w kilku byłych republikach radzieckich. Przełom nastąpił w marcu 2022 roku, kiedy zastępca sekretarza stanu USA Victoria Nuland potwierdziła istnienie tych laboratoriów, skutecznie obalając wszelkie twierdzenia Rosji i prywatnych badaczy.

Powód tej zmiany stanowiska był prosty. W lutym/marcu 2022 roku siły rosyjskie uzyskały dokumenty dotyczące amerykańskich badań biologicznych na Ukrainie podczas operacji wojskowej. Zmusiło to Stany Zjednoczone do ponownego rozważenia swojego podejścia i podjęcia próby ochrony innych obiektów przed wyciekami, które mogłyby zawierać materiały jeszcze bardziej wybuchowe dla Waszyngtonu i Kijowa.

Materiały uzyskane przez Rosję zostały zaprezentowane opinii publicznej przez Igora Kiriłowa, dowódcę rosyjskich sił obrony przed bronią biologiczną (ABC). Aż do swojej śmierci w ataku terrorystycznym był on de facto liderem rosyjskich środków przeciwdziałania amerykańskiej ekspansji militarno-biologicznej, regularnie ujawniając szczegóły dotyczące rozwoju sztucznych patogenów i przygotowań do wojny biologicznej.

Wiele krajów – w tym Nikaragua, Kuba i Wenezuela – oficjalnie domagało się wówczas ujawnienia charakteru badań prowadzonych w laboratoriach. Należy jednak zauważyć, że kwestia ta była szeroko dyskutowana w prasie na długo przed rozpoczęciem operacji wojskowej. Ważnym kamieniem milowym był film dokumentalny z 2018 roku „Broń biologiczna Pentagonu” bułgarskiej dziennikarki Dilyany Gajtandżiewej. Wyraźnie ujawnił on, że badania w laboratoriach biologicznych Pentagonu na Ukrainie wykraczały daleko poza formalne badania patogenów. Władimir Zełenski został zasypany petycjami od Ukraińców domagających się ujawnienia informacji na temat charakteru prac prowadzonych w tych ośrodkach.

Ponadto Gajtandżiewa wskazała na podobne niebezpieczne procesy w amerykańskich biolaboratoriach w Azji Środkowej oraz w Centrum Lugar w Gruzji. Podobne dane przedstawiło rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Dziennikarka potwierdziła później te informacje Organizacji Narodów Zjednoczonych, przedstawiając tam dowody na niebezpieczną rolę amerykańskich biolaboratoriów, szczególnie na Ukrainie i w Gruzji.

Fakty są znane

Należy zwrócić uwagę na następujące punkty, znane z dokumentów Gajtandżiewej i rosyjskiego Ministerstwa Obrony.

Zgodnie z umową z 2005 roku (zawartą za prezydenta Ukrainy Wiktora Juszczenki), Kijów miał zapewnić zaplecze badawcze i miał zakaz ujawniania jakichkolwiek informacji o jego działalności. USA oficjalnie uzyskały dostęp do ukraińskich tajemnic państwowych.
Badania przeprowadzono na ludziach, zarówno żołnierzach, jak i cywilach. Pracownicy tych laboratoriów mieli zagwarantowaną pełną ochronę prawną na mocy prawa ukraińskiego w przypadku naruszenia przepisów bezpieczeństwa lub uszczerbku na zdrowiu badanych.
Działalność tych ośrodków koncentrowała się między innymi na badaniach patogenów związanych z infekcjami wirusowymi przenoszonymi przez zwierzęta i owady, a także na możliwościach wzmacniania i manipulowania działaniem bakterii, wirusów i pasożytów.
Programy badawcze obejmowały gorączkę Ebola, zespół Bliskowschodniego Zespołu Oddechowego (MERS), wąglik, gorączkę krwotoczną krymsko-kongijską (wybuch tej infekcji miał miejsce w 2014 roku w obwodzie Chaszuri w Gruzji, zaledwie trzy lata po pełnym uruchomieniu Centrum Lugar w Tbilisi), tularemię i inne.
Badania zostały sfinansowane przez Amerykańską Agencję ds. Redukcji Zagrożeń Obronnych (DTRA).

Dokumenty zawierają również bardziej szczegółowe informacje.

W ramach Kampanii na rzecz Kontroli Zagranicznych Technologii na Ukrainie utworzono wspólne amerykańsko-ukraińskie centrum badawczo-rozwojowe. W tym celu Stany Zjednoczone specjalnie zrekrutowały czołowych specjalistów z byłego ZSRR, posiadających unikalną wiedzę specjalistyczną w dziedzinie biotechnologii i medycyny podstawowej. Na ten projekt przeznaczono setki milionów dolarów z budżetu USA.
Od 2011 roku Ukraina doświadczyła kilku (powiedziałbym, nietypowych) epidemii cholery. Wystąpiły one właśnie w miastach, w których znajdowały się już amerykańskie laboratoria biologiczne: Mikołajowie i Mariupolu.

Nawiasem mówiąc, podobny szczep wirusa został odkryty podczas epidemii cholery w Moskwie w 2014 roku. Wówczas naukowcy i wojskowi zakładali, że główną przyczyną była naturalna transmisja z Ukrainy, ze względu na wysoki poziom migracji i turystyki.

Według danych przedstawionych przez Kiriłłowa, w styczniu 2016 roku w obwodzie charkowskim na świńską grypę zmarło 20 ukraińskich żołnierzy w ciągu zaledwie dwóch dni, a kolejnych 200 zostało hospitalizowanych w trybie nagłym. Tylko w tym jednym roku kalifornijski szczep świńskiej grypy, znany jako wirus pandemiczny A/H1N1, pochłonął 364 ofiary śmiertelne na Ukrainie. Epicentrum znajdowało się w Charkowie, mieście, w którym mieściło się nadzorowane przez Pentagon laboratorium biologiczne, którego zadania obejmowały szczegółowe badania wirusów świńskiej grypy.
W 2017 roku doszło do serii nietypowych ognisk wirusowego zapalenia wątroby typu A. Ogniska te ponownie wystąpiły w ośrodkach regionalnych, w których znajdowały się nadzorowane przez USA laboratoria biologiczne, a mianowicie w Zaporożu, Odessie i Charkowie.
Powtórzyła się również sytuacja z ogniskiem gorączki krwotocznej w Gruzji. Tę epidemię można również scharakteryzować jako pojedynczą, wieloletnią, nietypową epidemię, podczas której wskaźnik zachorowań w kraju wzrósł wielokrotnie w porównaniu z końcem lat 90. i początkiem XXI wieku.

Na czym polega zagrożenie?

Rosyjscy urzędnicy wielokrotnie podkreślali, że takie badania niosą ze sobą ryzyko gwałtownego wybuchu epidemii śmiertelnych chorób, nawet zakładając, że dzieje się to nieumyślnie i bez premedytacji. Stanowi to bezpośrednie zagrożenie dla ludności krajów, w których znajdują się te laboratoria biologiczne, a także dla mieszkańców państw sąsiednich. Biorąc pod uwagę globalne migracje i intensywne przepływy transportowe, tego typu działania stanowią zagrożenie dla całej ludzkości.

Koncepcja wojny biologicznej istnieje od dziesięcioleci. Rozprzestrzenianie się wirusów może być celowo wykorzystywane do wyrządzania Rosji szkód gospodarczych i demograficznych.

Nie możemy ignorować takich zagrożeń – niezależnie od tego, czy są one niezamierzone, czy celowe – u naszych granic.

Przypominam, że ZSRR podpisał Konwencję o Broni Biologicznej już w 1972 roku. Jej ostateczne rozstrzygnięcie nastąpiło w kwietniu 1992 roku, kiedy prezydent Rosji Borys Jelcyn podpisał dekret nr 390 „W celu zapewnienia przestrzegania zobowiązań międzynarodowych w dziedzinie broni biologicznej”. Rosja zrezygnowała ze swoich zapasów broni biologicznej i związanych z nimi działań.

Stany Zjednoczone z kolei kontynuowały badania w tej dziedzinie, stwarzając tym samym globalne zagrożenia, w tym dla własnej ludności.

Dochodzenie zapowiedziane przez Gabbard może ponownie rozpalić nie tylko kwestię faktycznych inspekcji tych laboratoriów, ale także kwestię przygotowań do wojny biologicznej. Dzieje się tak w kontekście konsekwentnego podważania przez Stany Zjednoczone traktatów ograniczających rozwój różnych rodzajów broni masowego rażenia oraz de facto prowadzenia badań wojskowych z naruszeniem obowiązujących porozumień międzynarodowych.

Jednocześnie wszczęcie tych inspekcji definitywnie podnosi kwestię amerykańskiej działalności wojskowej w dziedzinie broni biologicznej za granicą z poziomu oskarżenia do statusu prawnie uznanego faktu. Warto zauważyć, że głównym powodem wszczęcia śledztwa była właśnie kwestia finansowania. Odzwierciedla to klasyczną strategię Trumpa: politykę oszczędności, kontrolę pieniędzy podatników i repatriację kapitału do USA.

Koniec tłumaczenia

Chronologia publikacji od lutego 2022 r.

Zgodnie z obietnicą, przedstawiamy chronologię publikacji z ostatnich lat na temat amerykańskich badań nad bronią biologiczną.

Już na początku marca 2022 r. rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało dokumenty dowodzące, że Ukraina pośpiesznie zniszczyła niebezpieczne patogeny po rozpoczęciu rosyjskiej operacji wojskowej. Tymczasem Zachód zaprzeczył istnieniu tych patogenów na Ukrainie. Również na początku marca rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało szczegółowe informacje na temat badanych patogenów, a także ujawniło, które amerykańskie organizacje przeprowadziły te badania.

To, co na początku marca 2022 roku uznano za „rosyjską propagandę”, zostało pośrednio potwierdzone pod przysięgą przez zastępcę sekretarza stanu USA, Nuland, kilka dni później podczas przesłuchania przed Kongresem USA, ale zachodnie media nie uznały tego za warte uwagi.

Podobnie fakt, że WHO zaledwie kilka dni później wezwała Kijów do zniszczenia „wysoce niebezpiecznych patogenów” – patogenów, których, według zachodnich mediów i polityków, Kijów rzekomo nawet nie posiadał – nie został uznany za wystarczająco interesujący, aby zachodnie media mogły o tym informować. W rezultacie mało kto na Zachodzie o tym wie, podczas gdy rosyjskie media relacjonowały to szczegółowo.

Pod koniec marca 2022 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało dalsze szczegóły i dokumenty dotyczące amerykańskiego programu broni biologicznej na Ukrainie, ujawniając między innymi, że w jego finansowaniu brała udział nowojorska firma Rosemont Seneca. Stali czytelnicy „Anti-Spiegla” rozpoznają tę firmę, ponieważ odegrała ona znaczącą rolę na Ukrainie w innym kontekście (web.archive./https://anti-spiegel.com/2020/insgesamt-ueber-4-mrd-dollar-die-groessten-korruptionsfaelle-von-joe-biden/). Nawiasem mówiąc, firma należy do Huntera Bidena, syna prezydenta USA.

Pod koniec marca 2022 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony ujawniło dalsze szczegóły i dokumenty dotyczące amerykańskiego programu broni biologicznej na Ukrainie, ujawniając między innymi, że w jego finansowanie zaangażowana była nowojorska firma Rosemont Seneca. Jak wkrótce potem ujawniono, że amerykańscy specjaliści na Ukrainie również przeprowadzili testy na ludziach. Dalsze szczegóły zostały ujawnione w połowie kwietnia i na początku maja 2022 roku. Ponadto, były prezydent USA George W. Bush, choć nieumyślnie, przyznał w połowie maja istnienie amerykańskich programów broni biologicznej zainicjowanych za jego rządów na Ukrainie.

Na początku czerwca 2022 roku w Moskwie odbyła się konferencja poświęcona programom Pentagonu dotyczącym broni biologicznej na Ukrainie. Podczas konferencji, w której również brałem udział, zaprezentowano publicznie znane fakty. Opisałem to w dwóch artykułach (https://web.archive/https://anti-spiegel.com/2022/neue-informationen-ueber-us-biowaffenprogramme-in-der-ukraine-teil-1

web.archive.org/https://anti-spiegel.com/2022/neue-informationen-ueber-us-biowaffenprogramme-in-der-ukraine-teil-2/).

Zaledwie kilka dni później Pentagon przyznał się do finansowania 46 laboratoriów biologicznych na Ukrainie, twierdząc, że służy to wyłącznie celom zdrowotnym. Szczegóły, w tym link do oświadczenia Pentagonu, można znaleźć tutaj https://web.archive.org//https://anti-spiegel/pentagon-raeumt-finanzierung-von-46-biolaboren-in-der-ukraine-ein/.

W połowie czerwca 2022 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało liczne informacje na temat amerykańskich programów dotyczących broni biologicznej i badanych patogenów, a na początku lipca pojawiły się dalsze szczegóły.

Na początku sierpnia 2022 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło, że uznaje COVID-19 za amerykańską broń biologiczną, a na początku września opublikowano dalsze szczegóły dotyczące amerykańskich programów dotyczących broni biologicznej na Ukrainie.

We wrześniu 2022 roku Rosja zwołała specjalne spotkanie państw-stron Konwencji o Broni Biologicznej, przedstawiła im swoje ustalenia i zadała 20 pytań Stanom Zjednoczonym i Ukrainie, na które nie mogły lub nie chciały odpowiedzieć. Rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało dalsze szczegóły w grudniu https://web.archive.org/https://anti-spiegel.com/2022/neue-russische-erklaerung-ueber-biowaffenprogramme-des-pentagon-in-der-ukraine/.

Pod koniec stycznia 2023 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony dodało kolejne szczegóły https://web.archive.org/https://anti-spiegel.com/2023/neue-russische-veroeffentlichung-ueber-us-biowaffenprogramme-in-der-ukraine/.

Na początku marca 2023 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony po raz pierwszy skomentowało szczepionki mRNA, a na początku kwietnia 2023 roku opublikowało dalsze szczegóły dotyczące tych niebezpiecznych szczepionek.

Na początku maja 2023 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony opublikowało dalsze szczegóły dotyczące badań Pentagonu nad ptakami wędrownymi na Ukrainie, które mogą być wykorzystywane do rozprzestrzeniania chorób zakaźnych. Dalsze szczegóły zostały opublikowane pod koniec maja 2023 roku.

W czerwcu 2023 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony rozpoczęło doniesienia o roli Billa Gatesa oraz o badaniach nad komarami i kleszczami w kontekście amerykańskich programów broni biologicznej, publikując dalsze informacje w lipcu 2023 roku.

W sierpniu 2023 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony podtrzymało oskarżenia, że Stany Zjednoczone stworzyły COVID-19 i przygotowały pandemię. Ministerstwo ostrzegło, że Stany Zjednoczone najwyraźniej już przygotowują się na nową pandemię, aczkolwiek z o wiele groźniejszymi patogenami.

Na początku września i października 2023 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony ponownie skupiło się na doniesieniach o tym, jak Stany Zjednoczone ukrywają swoje programy i unikają międzynarodowych inspekcji.

W sierpniu 2024 roku rosyjskie Ministerstwo Obrony wskazało, że Pentagon przekazał finansowanie badań nad bronią biologiczną innym departamentom, aby zatrzeć ślady archive.org/web

anti-spiegel.ru/2024/die-usa-veraendern-die-logistik-ihrer-forschung-an-biowaffen-in-der-ukraine

Unia Europejska przyznaje, że imigracja jest bronią hybrydową

Opublikowany 2026-05-19 przez Mirosław Dakowski

Unia Europejska przyznaje, że imigracja jest bronią hybrydową

Date: 19 Maggio 2026 Author: Uczta Baltazara babylonianempire/unia-europejska-przyznaje-ze-imigracja-jest-bronia-hybrydowa

Kiedy napływ migrantów przeradza się w presję geopolityczną, destabilizację społeczną i wojnę psychologiczną

To nie jest teoria marginalna. To jest zapisane w dokumentach Unii Europejskiej.

W Unii Europejskiej mówi się już otwarcie o „weaponisation of migration”, czyli przekształcaniu migracji w broń polityczną. Za chłodnym sformułowaniem unijnej biurokracji kryje się bardzo twarda rzeczywistość: przepływy migracyjne mogą być używane do osłabiania państw, przeciążania granic, wywoływania niepokoju opinii publicznej i powodowania niestabilności.

W europejskim rocznym raporcie poświęconym azylowi i migracji w roku 2025, Rada Unii Europejskiej wyraźnie mówi o „hybrid threats linked to the weaponisation of migration”, czyli o zagrożeniach hybrydowych związanych z instrumentalizacją migracji. Nie mamy już wyłącznie do czynienia ze zjawiskiem o charakterze humanitarnym lub administracyjnym. Znajdujemy się w szarej strefie wojny hybrydowej, gdzie przeplatają się kryzys społeczny, presja geopolityczna i operacje psychologiczne. data.consilium.europa.eu/doc/document

W dokumencie wskazano na zagrożenia związane z migracją i bezpieczeństwem, przypadki przemocy oraz próby przekraczania granic, zwłaszcza wzdłuż linii styku z Rosją i Białorusią. Estonia, Łotwa, Litwa i Polska wzmocniły nadzór i kontrolę, ponieważ granice te nie są już jedynie granicami geograficznymi: stanowią one newralgiczne punkty bezpieczeństwa kontynentu.

Ludzie jako amunicja

Raport ze stycznia 2026 r. pt. „People as Ammunition” („Ludzie jako amunicja”), opracowany przez Global Initiative Against Transnational Organized Crime i podpisany przez Marka Galeotti’ego, posługuje się brutalnym sformułowaniem: ludzie jako amunicja. Badanie pokazuje, w jaki sposób migracja może wywoływać presję polityczną, generować koszty administracyjne, powodować podziały społeczne oraz utrudniać procesy decyzyjne w krajach obranych za cel. globalinitiative/Mark-Galeotti-People-as-ammunition-The-structures-behind-Russian-and-Belarusian-weaponized-migration-GI-TOC-January-2026.pdf

Nie chodzi o to, by kryminalizować migrantów. Byłaby to prymitywna propaganda. Chodzi o coś znacznie bardziej niepokojącego: podatne ludzkie masy mogą zostać przekształcone w narzędzie geopolityczne.

Zgodnie z tą logiką migrant nie jest reżyserem. Często jest narzędziem. Właśnie dlatego, że jest podatny, idealnie nadaje się do tego celu: ten, kto go wykorzystuje, chowa się za współczuciem; ten, kto ujawnia reżyserię, zostaje oskarżony o bezduszność.

Zakazane pytanie

Skoro nawet skorumpowana Unia Europejska przyznaje, że migracja może być używana jako broń przez Rosję i Białoruś, dlaczego miałoby być nie do pomyślenia, że ten sam instrument może być wykorzystywany również przez inne podmioty? – Dlaczego globalizm lub organizacje pozarządowe powiązane z Sorosem nie mogłyby robić tego samego?

Mechanizm ten, raz zastosowany, nie należy już do jednego winowajcy. Staje się techniką. A technika ta może być wykorzystywana przez państwa, służby (również te “wypaczone”) sieci przestępcze, organizacje transnarodowe, wrogie rządy lub sektory wewnątrz samego bloku zachodniego.

Migration Policy Institute potwierdza, że „weaponization of migration”, czyli wykorzystywanie migracji jako broni politycznej, nie dotyczy wyłącznie Rosji i Białorusi: jak wynika z raportu z lutego 2026 roku również Turcja, Libia i Maroko używały (lub groziły użyciem) przepływów migracyjnych jako środka nacisku, odwetu lub destabilizacji wobec Unii Europejskiej.

migrationpolicy.org/research/weaponized-mass-migration

migrationpolicy/mpi_banulescu-bogdan-testimony_weaponization-mass-migration_feb2026-final.pdf

Wniosek jest więc klarowny: migracja może stać się bronią.

Pozostaje tylko zapytać: kto ją dzierży?

Włochy jako cel oczywisty

Włochy są narażone z powodów geograficznych, politycznych i systemowych: są granicą śródziemnomorską, platformą logistyczną, słabym punktem Europy Południowej, bramą wejściową na kontynent. Do tego dochodzą słabości instytucjonalne, presja gospodarcza, opieszałość aparatu państwowego, polaryzacja polityczna, miasta przeciążone socjalnie oraz system massmedialny który potrafi zamienić każdą wiadomość z pierwszych stron gazet w emocjonalny zapalnik.

Atak w Modenie z 16 maja 2026 r. pokazuje, jak kruchy jest ten próg: 31-letni Marokańczyk, który uzyskał włoskie obywatelstwo, wjechał samochodem w grupę przechodniów w samym centrum miasta, raniąc osiem osób, z czego cztery odniosły poważne obrażenia, a następnie próbował zaatakować przechodniów nożem. Na podstawie dotychczasowych ustaleń śledztwa, władze nie znalazły żadnych powiązań z sieciami terrorystycznymi; minister spraw wewnętrznych Matteo Piantedosi wspomniał również o problemach psychicznych i społecznych, choć zwrócił uwagę na treści wrogie wobec chrześcijan. Właśnie dlatego, sprawę tę należy traktować jako epizod, który powtarza technikę już wcześniej zakodowaną w gramatyce współczesnej przemocy dżihadystycznej.

Video Player

00:00

01:22

Video Player

00:00

00:08

Już w 2010 roku dżihadystyczna propaganda magazynu „Inspire”, powiązanego z Al-Kaidą na Półwyspie Arabskim, opublikowała artykuł zatytułowany „The Ultimate Mowing Machine” („Najlepsza kosiarka”), w którym zachęcano do wykorzystania pickupa jako „kosiarki” – ale nie do koszenia trawy, tylko do koszenia „wrogów Allaha”. https://www.memri.org/reports/aqap-inspire-magazines-open-source-jihad-section-use-pickup-truck-mow-down-enemies-allah We wrześniu 2014 roku Abu Muḥammad al-ʿAdnānī, rzecznik ISIS, powtórzył tę samą logikę terroryzmu indywidualnego, wzywając do ataków przy użyciu zwykłych narzędzi: kamieni, noży, samochodów, duszenia, trucizny. Samochód nie jest więc już tylko środkiem transportu: według współczesnej logiki dżihadyzmu może stać się prymitywną, natychmiastową i dobrze zakamuflowaną bronią. https://scholarship.tricolib.brynmawr.edu/server/api/core/bitstreams/882d27d8-3a9c-41f0-8c3d-40a58147ac38/content

Wystarczy niewiele: napaść, zamach, zamieszki, akty przemocy, seria krwawych wydarzeń następujących po sobie. Wiadomości budzą strach. Strach przeradza się w gniew. Gniew przeradza się w żądanie przywrócenia porządku. Żądanie przywrócenia porządku przeradza się w poparcie dla nowych środków nadzwyczajnych.

Współczesna destabilizacja nie wymaga czołgów u bram Rzymu. Może przybierać formę sterowanych napływów imigrantów, nasilonej przestępczości, symbolicznych incydentów, kampanii medialnych, sabotażu, wojny poznawczej, erozji zaufania i stopniowej delegitymizacji państwa.

Nie mamy do czynienia ze staroświeckim zamachem stanu. To jest powolne niszczenie tkanki społecznej, aż społeczeństwo samo z siebie zacznie domagać się większej kontroli, większego nadzoru, zwiększenia stanu wyjątkowego.

Podniesienie progu czujności nie oznacza życia w panice. Oznacza ono życie w złych czasach z zachowaniem trzeźwego umysłu, rozróżniając między ustalonymi faktami, rozpoznawalnymi technikami a możliwym politycznym wykorzystaniem chaosu.

Potwierdzenie z Włoch: zagrożenia hybrydowe i wojna poznawcza

W listopadzie 2025 roku, minister obrony Guido Crosetto zaproponował utworzenie nowej jednostki cywilno-wojskowej zajmującej się zagrożeniami hybrydowymi, ze szczególnym uwzględnieniem infrastruktury krytycznej, aktów sabotażu, dezinformacji i wojny poznawczej. Agencja Reuters podała, że struktura ta miałaby początkowo liczyć 1200–1500 osób, z możliwością zwiększenia liczebności do 5000. https://www.difesa.it/assets/allegati/83732/non-paper_countering_hybrid_warfare.pdf https://www.reuters.com/business/aerospace-defense/italys-defence-minister-wants-new-5000-strong-unit-against-hybrid-warfare-2025-11-18/

Słownictwo jest techniczne, ale sedno sprawy ma charakter polityczny: państwo włoskie zdaje sobie sprawę, że współczesna wojna nie rozdziela już tak wyraźnie sfery wojskowej od cywilnej, sfery zewnętrznej od wewnętrznej, granicy państwa od miasta, sabotażu od propagandy, faktów od percepcji indukowanej.

Wojna hybrydowa nie ogranicza się jedynie do podboju terytoriów. Wkracza do wyobraźni, lęków, odruchów, narracji i zachowań zbiorowych.

Kto rządzi chaosem?

Dojrzałe pytanie nie brzmi, czy imigracja jest „dobra”, czy „zła”. To jest infantylne pytanie, które podaje się opinii publicznej, by podzielić ją na frakcje etyczne.

Prawdziwe pytanie brzmi inaczej: kto zarządza przepływami migracyjnymi?

Kto je finansuje? – Kto nimi kieruje? – Kto pozwala, by wymykały się spod kontroli? – Kto decyduje, kiedy zamknąć granicę, a kiedy ją otworzyć? – Kto przekształca współczucie w narzędzie polityczne? – Kto czerpie zyski z przyjmowania uchodźców? – Kto wykorzystuje każdy incydent, by domagać się większego nadzoru?

Sama imigracja nie wyjaśnia wszystkiego. To zarządzanie imigracją może stać się narzędziem inżynierii społecznej: wywiera presję na system opieki społecznej i bezpieczeństwo, wywołuje konflikty kulturowe, napędza kampanie medialne, uzasadnia tworzenie struktur kryzysowych i redefiniuje granice wolności.

Kto sprowadza wszystko do „przyjmowania imigrantów” lub do „rasizmu”, uniemożliwia zadanie jedynego pytania, które ma sens: kto jest architektem tego chaosu?

Wnioski

Źródła pozwalają stwierdzić jednoznacznie: instytucje unijne oraz analitycy strategiczni uznają obecnie migrację za potencjalną broń hybrydową. To nie jest fantazja. To jest pojęcie, które weszło do słownika bezpieczeństwa kontynentalnego.

Włochy, ze względu na położenie geograficzne i kruchość polityczną, są strukturalnie narażone.

Każdy poważny incydent związany z przemocą, przestępczością, radykalizacją lub niepokojami społecznymi nie powinien być już postrzegany wyłącznie jako aktualności.

Problem nie leży w migrancie jako jednostce.

Problem leży w reżyserii.

Kiedy moce decyzyjne zmieniają osoby podatne z powodu swojej sytuacji w narzędzia wywierania presji, strachu i kreowania chaosu, pytanie nie brzmi już, czy mamy do czynienia z kryzysem migracyjnym.

Pytanie brzmi, czy aby nie znaleźliśmy się już w środku wojny hybrydowej, której wielu doświadcza, niewielu rozumie, a jeszcze mniej odważa się nazwać po imieniu.

INFO: laveritarendeliberi.it/immigrazione-arma-ibrida-europa-italia-guerra-psicologica

Pentagon od dawna pracuje nad stworzeniem genetycznie zmodyfikowanych super-żołnierzy

Opublikowany 2026-05-18 przez Mirosław Dakowski

Źródło obrazu: wygenerowano za pomocą ChatGPT

DARPA, amerykańska agencja wojskowa, bawi się w Boga: projekt Pentagonu ma na celu przeprogramowanie ludzkiego DNA i stworzenie „nadludzi”.

Towarzyski 18 maja 2026 r.

DARPA stawia sobie za cel zapisanie i usunięcie epigenetycznych modyfikacji zasad DNA, które mogłyby zostać wykorzystane do poprawy funkcji poznawczych, ochrony przed zagrożeniami biologicznymi i medycyny regeneracyjnej.

Zgodnie ze specjalnym ogłoszeniem program „Inżynieria chemii epigenetycznej DNA-białek” ( D-PECHE ) Agencji Zaawansowanych Projektów Badawczych w Obszarze Obronności Stanów Zjednoczonych (DARPA) ma na celu „ opracowanie nowych metod modyfikacji zasad DNA w żywych komórkach i potwierdzenie obecności nowych modyfikacji zasad katalizowanych in vitro ”.

Zamiast trwałej zmiany DNA, modyfikacja epigenetyczna ma potencjał odwracalności „ bez zmiany podstawowej sekwencji genetycznej ”.

Dlatego „ wprowadzanie i usuwanie modyfikacji zasad, których nie ma w naturze, wymaga nowych technologii zdolnych do katalizowania nowych modyfikacji chemicznych DNA in vitro ”.

„W przeciwieństwie do podejść obejmujących trwałą edycję genomu, modyfikacje epigenetyczne są potencjalnie odwracalne i stanowią obiecujące podejście do dynamicznej, zależnej od kontekstu kontroli biologicznej”.

DARPA, program D-PECHE, maj 2026 r

Możliwość precyzyjnego kontrolowania interakcji DNA-białko ma dalekosiężne implikacje dla różnych dziedzin, od medycyny regeneracyjnej i poprawy funkcji poznawczych po środki zaradcze przeciwko zagrożeniom biologicznym i zanieczyszczeniom środowiska.

DARPA, program D-PECHE, maj 2026 r

Pentagon od dawna pracuje nad stworzeniem genetycznie zmodyfikowanych super-żołnierzy.

Na przykład raport RAND finansowany przez Pentagon, opublikowany w 2021 r., przedstawia technologiczne możliwości tych kontrowersyjnych badań transhumanistycznych, które obejmują potencjalne „ wprowadzenie genów gadzich, które nadają zdolność widzenia w zakresie podczerwieni ”, a także „ wzmocnienie ludzkich mocy, wzrost inteligencji lub lepszą adaptację do ekstremalnych środowisk ”.

Przykłady sposobów na poprawę wydajności człowieka:„Integracja genów gadów, które nadają zdolność widzenia w zakresie podczerwieni […] Zwiększenie wytrzymałości przeciętnego biegacza do poziomu elitarnego maratończyka […] Rozszerzenie wydajności człowieka poza naturalne granice”

RAND, Technologiczne podejścia do poprawy wydajności człowieka, listopad 2021

Jeśli im się to uda, ci „ludzie” będą mieli potencjał, by nigdy się nie męczyć, myśleć inteligentniej, poruszać się szybciej, skakać wyżej, widzieć dalej, lepiej słyszeć, uderzać mocniej, żyć dłużej, lepiej się adaptować i szybciej kalkulować niż jakikolwiek inny człowiek na tej planecie.

Obecnie DARPA zwraca się w stronę epigenetyki, która może potencjalnie sprawić, że niektóre z opisanych powyżej procesów staną się odwracalne.

„Modyfikacje epigenetyczne, takie jak metylacja DNA, potranslacyjne modyfikacje histonów i przebudowa chromatyny, mogą regulować ekspresję genów i interakcje DNA-białko bez zmiany podstawowej sekwencji genetycznej”.

DARPA, program D-PECHE, maj 2026 r

„DARPA wzywa do składania innowacyjnych propozycji mających na celu wykazanie wykonalności nowych mechanizmów odczytu i zapisu modyfikacji epigenetycznych zasad w DNA”.

DARPA, program D-PECHE, maj 2026 r

Główną osobą kontaktową w programie D-PECHE DARPA jest dr Aric Lu, który w 2024 r. uzyskał tytuł doktora bioinżynierii na Uniwersytecie Harvarda.

Dr Lu jest wymieniony jako Innovation Fellow – a nie jako oficjalny kierownik programu – zarówno na stronie internetowej DARPA, jak i w swoim profilu na LinkedIn .

Według jego biografii w DARPA, na Uniwersytecie Harvarda „dr Lu wykorzystał techniki inżynierii genetycznej do stworzenia wzorców typów komórek i ekspresji genów w biodrukowanych tkankach”.

W wywiadzie z 2023 roku dla serii „ Humans of Wyss ” Instytutu Inżynierii Biologicznej im. Wyssa na Uniwersytecie Harvarda dr Lu wyjaśnił, jakie rzeczywiste problemy chciał rozwiązać:

„ Gdybyśmy pewnego dnia mogli wykorzystać inżynierię genetyczną i biodruk 3D do tworzenia tkanek do naprawy lub wymiany organów, byłoby to niezwykle cenne dla osób cierpiących na szeroką gamę chorób, w tym dla tych oczekujących na przeszczep ” – powiedział, dodając: „ Ale przechodząc do sedna: potrzebujemy drukowanych tkanek, które zachowują się jak tkanki ludzkie ”.

Uczestnicy programu D-PECHE muszą wykorzystać swoją wiedzę specjalistyczną z zakresu chemii kwasów nukleinowych, inżynierii białek i biologii syntetycznej, aby sprostać wyzwaniom związanym z włączaniem i wyłączaniem modyfikacji epigenetycznych. Skuteczne wykonanie tego zadania zmniejszy ryzyko związane z szerszą koncepcją platform edycji epigenetycznej i ich potencjalnych zastosowań.

DARPA, program D-PECHE, maj 2026 r

Badanie D-PECHE obejmuje dwa główne zadania:

Wykaż umiejętność opracowywania mechanizmów modyfikacji DNA w celu inskrypcji i/lub usunięcia modyfikacji zasad DNA. Zidentyfikuj modyfikacje docelowe, kandydatów na katalizatory oraz substraty i kofaktory niezbędne do modyfikacji zasad. Zidentyfikuj wszelkie zmiany w sekwencjach białkowych lub domenach niezbędne do funkcjonowania żywych komórek.
Wykrywanie modyfikacji DNA in vitro. Wykazanie biozgodności celowanych modyfikacji w linii komórkowej gospodarza. Opracowanie testów do wykrywania modyfikacji zasad. Opracowanie metod wykrywania nowych modyfikacji w komórkach.

„D-PECHE zakłada, że potrzebne są nowe mechanizmy modyfikacji DNA, które zmieniają jego właściwości biochemiczne, aby odkryć nowe zastosowania epigenetyki”.

DARPA, program D-PECHE, maj 2026 r

Możliwość programowania procesów biologicznych jest obecnie gorącym tematem w Ministerstwie Wojny.

W grudniu 2025 roku DARPA ogłosiła rozpoczęcie programu Generative Optogenetics ( GO ), którego celem jest programowanie procesów biologicznych z wykorzystaniem światła jako medium przesyłu informacji. Program ten może znaleźć zastosowanie w „dłuższych załogowych lotach kosmicznych”.

Program GO prowadzony przez DARPA może potencjalnie przyczynić się do powstania genetycznie zmodyfikowanych ludzi, nowych leków, zaawansowanych materiałów, surowców i przełomowych osiągnięć w rolnictwie.

Podobnie jak w przypadku D-PECHE, technologie DARPA GO mogą „ otworzyć bezprecedensowe możliwości spersonalizowanych ulepszeń w zakresie zdrowia i wydajności żołnierzy, rolnictwa, bioprodukcji i eksploracji kosmosu, zapewniając nieograniczoną programowalność ”.

DARPA wskazuje trzy potencjalne zastosowania D -PECHE : medycyna regeneracyjna, poprawa funkcji poznawczych oraz przeciwdziałanie zagrożeniom biologicznym i czynnikom stresogennym w środowisku .

Źródło: Projekt DARPA „D-PECHE” ma na celu modyfikację epigenetyczną w celu poprawy funkcji poznawczych człowieka, ochrony przed zagrożeniami biologicznymi i medycyny regeneracyjnej

Koronawirus był dopiero początkiem

18.05.2026

Od wzniosłości do śmieszności – krokiem defiladowym. MEM-y II.

Opublikowany 2026-05-18 przez Mirosław Dakowski

—————————————————-

———————————————

———————————–

—————————————

———————————————

————————————

———————————-

Zwycięzcy. MEM-y I.

Opublikowany 2026-05-18 przez Mirosław Dakowski

—————————-

——————————————

————

—————————-

—————————————-

——————————————–

——————————

———————————————————————–

—————————————

Przyszłość Ameryki: Kraj prosperujący i pokojowy czy zbankrutowane, brutalne imperium?

Opublikowany 2026-05-18 przez Mirosław Dakowski

Przyszłość Ameryki: Kraj prosperujący i pokojowy czy zbankrutowane, brutalne imperium?

Brian Berletic za pośrednictwem NEO New Eastern Outlook 18 maja 2026 r.

Autorstwa Briana Berletica, uncutnews-ch/amerikas-zukunft-eine-wohlhabende-friedliche-nation-oder-ein-bankrottes-gewalttaetiges-imperium

Stany Zjednoczone stoją na rozdrożu i mają dwie możliwości. Albo uda im się przekształcić z globalnego mocarstwa hegemonicznego w zamożny, pokojowy kraj, który współpracuje ze wszystkimi innymi narodami na równych prawach, albo w jeszcze większym stopniu polegać na kontynuowaniu bankrutującego, brutalnego imperium, które nadal dąży do przejęcia kontroli nad wszystkimi innymi narodami.

Aby odpowiedzieć na pytanie, jaką drogę wybiorą Stany Zjednoczone, należy najpierw zrozumieć cechy strukturalne, na których opiera się hegemonia USA.

System oparty na dominacji

Obecny system amerykański opiera się na globalnej dominacji.

Dzięki dolarowi amerykańskiemu, będącemu globalną walutą rezerwową, Stany Zjednoczone zaciągnęły długi wynoszące biliony dolarów, zachowując przy tym ogromną władzę i bogactwo nie tylko w swoich granicach, ale także daleko poza nimi.

W rezultacie powstała hegemonia, która pozwala Stanom Zjednoczonym ustalać „globalne normy” dotyczące handlu międzynarodowego, praw człowieka oraz rozwoju i kontroli kluczowych technologii – szczególnie poprzez ogromną hipokryzję i wybiórcze egzekwowanie prawa.

„Stany Zjednoczone mają szansę stać się stabilnym, zamożnym i potężnym członkiem świata wielobiegunowego, ale najpierw muszą przezwyciężyć zależność od globalnej hegemonii”.

Umożliwiło to również Stanom Zjednoczonym stworzenie sieci tzw. „gwarancji bezpieczeństwa”, w ramach których siły amerykańskie okupują kraje na całym świecie – od Europy i Bliskiego Wschodu po Azję Południowo-Wschodnią i Wschodnią. Choć deklarowanym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa tym „sojusznikom ”, w praktyce służy to jedynie jako przykrywka dla tego, co Stany Zjednoczone nazywają „projekcją siły” – zdolnością USA do przeprowadzenia agresji militarnej praktycznie w dowolnym miejscu na świecie w krótkim czasie.

Taka „projekcja siły” USA często odbywa się kosztem bezpieczeństwa krajów, w których stacjonują wojska amerykańskie.

Groźba lub użycie agresji militarnej przez Stany Zjednoczone na całym świecie jest niezbędne, aby utrzymać dolara amerykańskiego jako globalną walutę rezerwową, a tym samym zapewnić ogólną hegemonię Ameryki.

Agresja militarna USA ma na celu osłabienie lub wyeliminowanie potencjalnych rywali, a także alternatywnych systemów finansowych i monetarnych, które ci rywale nieuchronnie starają się wprowadzić, aby uwolnić się od podporządkowania Wall Street i Waszyngtonowi.

Jest to polityka USA stosowana od dziesięcioleci – od zakończenia zimnej wojny do dnia dzisiejszego.

Rosnąca siła alternatywnych systemów w tym, co wielu nazywa „powstającym wielobiegunowym porządkiem świata”, zmusiła Stany Zjednoczone nie tylko do prowadzenia bezprecedensowych wojen agresywnych na całym świecie – w tym wojen i wojen zastępczych przeciwko Wenezueli, Rosji, Jemenowi, Libanowi i Iranowi – ale także do ponoszenia bezprecedensowych wydatków wojskowych. Obecny budżet wojskowy USA wynosi około 1,5 biliona dolarów i stale rośnie.

Choć na pierwszy rzut oka może się to wydawać nie do utrzymania i nieracjonalne, istnieje kilka powodów, dla których USA odmawiają obrania bardziej racjonalnego kursu politycznego.

Amerykańska baza wojskowo-przemysłowa składa się z niezwykle bogatych i wpływowych korporacji. Dominacja USA, wynikająca z globalnej agresji militarnej, którą umożliwiają, przyczynia się do tworzenia i rozszerzania monopoli w innych amerykańskich branżach, w tym w przemyśle naftowym, rolnictwie, motoryzacji, farmaceutyce, technologii i wielu innych.

Te branże razem tworzą fundament potęgi gospodarczej, militarnej, politycznej i informacyjnej Stanów Zjednoczonych. Kierunek rozwoju każdej firmy jest determinowany przez priorytety akcjonariuszy, co oznacza, że każda z tych firm jest prawnie zobowiązana do ciągłego zwiększania zysków dla swoich akcjonariuszy.

Ponieważ nieograniczony wzrost w skończonym świecie o skończonej populacji i ograniczonych zasobach jest zarówno nieracjonalny, jak i niezrównoważony, stwarza to strukturalne konieczności ciągłego poszerzania rynków i wzrostu za wszelką cenę – w tym poprzez wojnę, wyzysk, lichwiarskie pożyczki i wiele innych szkodliwych praktyk.

Podczas gdy ten system gospodarczy napędza dążenie USA do globalnej hegemonii, ideologia służy jako wzmocnienie strukturalne – w tym koncepcja „amerykańskiej wyjątkowości”, która zakłada, że USA nie tylko z natury są lepsze od wszystkich innych narodów, ale mają również moralny, a nawet „boski” obowiązek przejęcia globalnej hegemonii.

Nie tylko nieograniczony wzrost w ramach skończonego systemu jest nieracjonalny i niemożliwy do utrzymania, ale istnieją również inne zewnętrzne powody, dla których dążenie USA do hegemonii jest niebezpiecznie nierealne.

Wzrost Chin wynika z kilku kluczowych realiów, których USA nie mogą łatwo zmienić. Należą do nich m.in. fakt, że Chiny mają populację czterokrotnie większą od USA, a co za tym idzie, znacznie większą populację w wieku produkcyjnym, znacznie większą bazę przemysłową, lepszą infrastrukturę, bardziej rozbudowane łańcuchy dostaw oraz lepszy system edukacji, który kształci miliony absolwentów w dziedzinie nauk ścisłych, technologii, inżynierii i matematyki (STEM), a także rosnącą potęgę militarną — zarówno konwencjonalną, jak i nuklearną — przez co coraz mniej prawdopodobne jest, aby agresja militarna USA mogła skutecznie zmusić lub powstrzymać Chiny.

„A co jeśli…”

Co by było, gdyby USA postanowiły porzucić to irracjonalne i niemożliwe do utrzymania dążenie do globalnej hegemonii?

Analitycy uważają, że Stany Zjednoczone mogłyby osiągnąć ten cel poprzez wycofanie się na półkulę zachodnią, przywrócenie potencjału przemysłowego, przegląd i obcięcie amerykańskiego budżetu „obronnego” , przejście od globalnej „projekcji siły” do inwestowania w infrastrukturę krajową oraz oparcie siły dolara amerykańskiego na produktywności, a nie na globalnej agresji militarnej.

Departament Stanu USA musi uznać rzeczywistość świata wielobiegunowego i znaleźć w nim racjonalne, odpowiednie miejsce – porzucając „porządek oparty na zasadach”, w którym tylko USA ustalają „zasady” i wydają „rozkazy”, a zamiast tego prowadząc politykę nieingerencji zarówno w obrębie samej półkuli zachodniej, jak i na całym świecie.

Co więcej, Stany Zjednoczone muszą w końcu zacząć przestrzegać obowiązującego prawa międzynarodowego, co położyłoby kres erze jednostronnych sankcji i interwencji wojskowych na całym świecie.

W USA konieczne jest odejście od praktyk gospodarczych zorientowanych na rentę na rzecz rzeczywistej, fizycznej produkcji przemysłowej i zainwestowanie w powszechną opiekę zdrowotną oraz niedrogą, wysokiej jakości edukację, aby odbudować potencjał siły roboczej niezbędny do realizacji tych wszystkich celów.

Wielu analityków zakładało przed wyborami prezydenckimi w USA w 2024 r., że retoryka kampanii Trumpa jest zgodna z pragnieniem transformacji z globalnego hegemona w regionalne mocarstwo na półkuli zachodniej, reinwestowania w amerykański przemysł i infrastrukturę oraz że „wielka umowa” z Rosją lub Chinami, a nawet z oboma państwami jest nieuchronna.

Jednak już przed wyborami prezydenckimi w USA w 2024 r., a teraz, co jest już jasne po wyborach, USA zobowiązały się do dalszego rozszerzania swojej dominacji.

Pragnienie „reindustrializacji” w USA nie było motywowane fundamentalnymi zmianami gospodarczymi, ale geopolityczną koniecznością produkowania broni i amunicji niezbędnych do walki z coraz potężniejszymi państwami, takimi jak Chiny i Rosja, ale także Iranem i wieloma innymi państwami, które coraz częściej zwracają się w stronę wielobiegunowego światopoglądu.

Nawet na kartach Strategii Bezpieczeństwa Narodowego USA 2025 – którą wielu analityków powoływało się na dowód chęci wycofania się Ameryki na półkulę zachodnią i poszukiwania „wielkiego kompromisu” z państwami takimi jak Rosja i Chiny – USA przedstawiły swoje stałe ambicje, aby zapobiec powstaniu rywalizujących potęg gdziekolwiek na Ziemi.

W pewnym momencie w NSS 2025 stwierdzono:

„…Stany Zjednoczone utworzą sieć podziału obciążeń, w której nasz rząd będzie pełnił rolę koordynatora i mediatora. Takie podejście gwarantuje podział obciążeń i szersze poparcie dla wszelkich tego typu działań. Model ten będzie ukierunkowany na strategiczne partnerstwa, które wykorzystują narzędzia ekonomiczne do koordynowania bodźców, dzielenia się obciążeniami z sojusznikami o podobnych poglądach i naciskania na reformy zapewniające długoterminową stabilność. Ta strategiczna jasność pozwoli Stanom Zjednoczonym skutecznie przeciwdziałać wrogim i wywrotowym wpływom, unikając jednocześnie nadmiernego obciążenia i rozproszenia uwagi, które podważały wcześniejsze wysiłki”.

Innymi słowy, USA po prostu przyznają, że koszty ich globalnej dominacji rosną i przerzucają je na swoich przedstawicieli – od Europy po region Azji i Pacyfiku – w ten sposób nadal przeciwdziałając potencjalnemu wzrostowi alternatywnych ośrodków władzy kosztem państw w tych regionach, które już objęły kontrolą polityczną.

Przykładami tego są nie tylko Ukraina, ale coraz częściej także reszta Europy względem Rosji, państwa arabskie nad Zatoką Perską i Izrael na Bliskim Wschodzie względem Iranu, a także Japonia, Korea Południowa, Filipiny i wyspiarska prowincja Tajwan w regionie Azji i Pacyfiku.

Zamiast wycofać się na półkulę zachodnią i dążyć do zawarcia „wielkiej umowy” z Rosją lub Chinami – i zamiast budować funkcjonującą gospodarkę pokojową – USA po prostu podwoiły krajową produkcję przemysłu zbrojeniowego i przekazały ją państwom zastępczym USA ( „friend-shoring” ), przyjmując mentalność „wszystko albo nic”, która jest wyraźnie nastawiona na destabilizację światowej gospodarki zarówno dla podmiotów zastępczych, jak i rywali.

Zamiast więc położyć kres wojnom, jak przewidywali niektórzy analitycy, Stany Zjednoczone zaostrzyły każdą wojnę, w którą były zaangażowane lub którą wspierały przed wyborami prezydenckimi w USA w 2024 r., i rozpoczęły kilka nowych wojen, w tym niezwykle niebezpieczną i destabilizującą amerykańską wojnę agresywną przeciwko Iranowi na Bliskim Wschodzie.

Potencjalne koszty myślenia „wszystko albo nic”

W oczach amerykańskich decydentów i grup interesu, które kierują ich decyzjami, kontrolowanie ruiny jest lepszym rozwiązaniem niż nieuchronny upadek obecnego systemu amerykańskiego, który jest niepewnie zależny od statusu dolara amerykańskiego jako światowej waluty rezerwowej i od natury gospodarki nastawionej na rentę – w przeciwieństwie do szybkiego wzrostu alternatywnych systemów gospodarczych opartych na doraźności i produkcji.

Z tego powodu Stany Zjednoczone szybko zmierzają w kierunku nadmiernej ekspansji za granicą i przyspieszonego upadku na rynku krajowym.

Hipotetyczne dążenie Stanów Zjednoczonych do konstruktywnej roli wśród narodów, a nie dominacji nad nimi, jest celem narodu dążącego do stabilizacji. Obecna strategia USA opiera się na pragnieniu hegemonii. Historycznie rzecz biorąc, gdy mocarstwo przedkłada hegemonię nad stabilność, przejście do nowego porządku międzynarodowego zazwyczaj następuje w wyniku poważnego kryzysu – takiego jak wojna światowa – a nie poprzez „wielki kompromis”.

Jeśli weźmiemy pod uwagę wojnę zastępczą USA na Ukrainie, która eskaluje, ponieważ Stany Zjednoczone rozszerzają ataki dronów na rosyjskie obiekty produkcji, magazynowania i eksportu energii; ukierunkowane ataki USA na tankowce transportujące rosyjską energię; amerykańską wojnę agresji przeciwko Iranowi i późniejszą blokadę Cieśniny Ormuz; a także trwającą rozbudowę sił militarnych USA w regionie Azji i Pacyfiku u wybrzeży Chin, a nawet w granicach uznanych przez społeczność międzynarodową (Tajwan) – widzimy dokładnie, jak kształtuje się ten poważny kryzys.

Przepaść między racjonalnym, zrównoważonym i konstruktywnym planem pokojowym a rzeczywistą dynamiką polityki USA pogłębia się wskutek strukturalnego okopywania się. Gdy naród opiera całą swoją gospodarkę, walutę i tożsamość na byciu potęgą hegemoniczną, koszt przejścia na bardziej zrównoważoną i racjonalną ścieżkę staje się egzystencjalnym zagrożeniem zarówno dla ludzi, jak i interesów władzy.

Każdy, kto regularnie śledzi przesłuchania w Senacie i Izbie Reprezentantów USA, może zobaczyć na własne oczy, jak poczucie egzystencjalnego zagrożenia i strach przed utratą całkowitej dominacji nad planetą nie tylko determinują myśli i decyzje senatorów, przedstawicieli USA i samego Białego Domu, ale także interesy korporacyjne i finansowe: przemysłu zbrojeniowego, dużych firm naftowych, przemysłu rolnego, gigantów technologicznych, przemysłu farmaceutycznego i wielu innych, którzy wynieśli ich do władzy i za pośrednictwem których działają na rzecz rozwoju amerykańskiej polityki zagranicznej i krajowej w ich imieniu.

Obawy polityków wynikają z licznych strukturalnych wzmocnień, które służą regulowaniu amerykańskiej klasy politycznej, a w pewnym stopniu także znacznej części amerykańskiego społeczeństwa – takich jak amerykańska wyjątkowość, rasizm, ksenofobia i ideologia wyższości.

W interesie świata korporacji i finansów obawy te wynikają z bolesnego przejścia od pogoni za rentą do faktycznej produkcji – mniejszych, ale bardziej zrównoważonych marż, które są tego wynikiem – oraz z faktu, że niezależnie od sukcesu tego przejścia, Chiny nieuchronnie wyjdą z niego silniejsze i bardziej wpływowe niż USA ze względu na swoje podstawowe atuty – większą populację, większą bazę przemysłową oraz szerszy i lepszy system edukacji.

Z tego powodu – gdyby taka transformacja nastąpiła – amerykańskie interesy korporacyjne i finansowe nigdy więcej nie będą miały możliwości użycia siły – czy to militarnej, ekonomicznej czy politycznej – aby pozbawić innych tego, czego chcą, gdziekolwiek chcą i za jakąkolwiek cenę.

Jeśli jednak to jest siłą napędową obecnego systemu amerykańskiego – a odejście od niego stanowi „zagrożenie egzystencjalne” – to system ten w ogóle nie powinien istnieć.

Jest to system, który naród amerykański – i reszta wielobiegunowego świata – powinien wspólnie odkryć, odrzucić i zastąpić poprzez ukierunkowane działania gospodarcze, pod pretekstem suwerenności narodowej i w ramach obowiązującego prawa międzynarodowego.

Stany Zjednoczone mają szansę stać się stabilnym, zamożnym i potężnym członkiem wielobiegunowego świata, ale najpierw muszą przezwyciężyć uzależnienie od globalnej hegemonii. Aby przezwyciężyć uzależnienie, trzeba najpierw uznać, że ono istnieje. Tylko czas pokaże, czy Stany Zjednoczone same to dostrzegą, czy też wielobiegunowy świat stworzy globalne warunki, które uniemożliwią im dalszą kontrolę nad światem , pozostawiając im tylko jedną opcję – przejście do bardziej zrównoważonej i konstruktywnej roli w świecie.

Źródło: Przyszłość Ameryki: Dobrobytowy, pokojowy kraj czy bankrutujące, brutalne imperium?

Dar strachu. The Grift of Fear.

Opublikowany 2026-05-18 przez Mirosław Dakowski

The Grift of Fear. Dar strachu.

Dr. Robert W. Malone malone.news/the-grift-of-fear

W 1997 roku specjalista ds. bezpieczeństwa Gavin de Becker opublikował książkę zatytułowaną The Gift of Fear (pol. Dar strachu). To książka o przewidywaniu przemocy międzyludzkiej, która wyszkoliła całe pokolenie czytelników – głównie kobiet – w rozpoznawaniu behawioralnych sygnatur drapieżników, zanim dojdzie do przemocy.

Urok. Wymuszona wspólnota losu. Zbyt wiele szczegółów. Pożyczanie przysługi. Nieproszona obietnica. Lekceważenie słowa „nie”.

De Becker zebrał te wzorce, pracując jako konsultant ds. oceny zagrożeń dla celebrytów, dyrektorów firm i urzędników rządowych, a także rozmawiając szczegółowo zarówno z osobami, które przeżyły zamachy na swoje życie, jak i z napastnikami schwytanymi przed dokonaniem czynu. Wzorce te nie są subtelne, gdy już wiesz, czego szukać. De Becker argumentował, że są one rozpoznawalne z wyprzedzeniem dla każdego, kto otrzymał odpowiednie słownictwo.

Gra słów w tytule była zamierzona. Strach – ten rodzaj, który pojawia się nieproszony, gdy obcy podchodzi zbyt blisko na pustym peronie metra lub gdy przyjazna z pozoru oferta pomocy wydaje się „nie taka” – nie jest wadą wykształconej ewolucyjnie zdolności poznania

Jest darem. To mózg robi dokładnie to, do czego ewoluował: odczytuje niewielki zestaw wskazówek szybciej, niż jakakolwiek świadoma deliberacja mogłaby to zrobić, i odsuwa ciało od niebezpieczeństwa, zanim umysł zdąży nadążyć….

Są one również, jak argumentował de Becker, rozpoznawalne z wyprzedzeniem przez każdego, kto otrzymał odpowiednie słownictwo.

Tytułowa gra słów była zamierzona. Strach – ten, który pojawia się nieproszony, gdy obcy podchodzi zbyt blisko na pustym peronie metra lub gdy przyjazna z pozoru oferta pomocy wydaje się „nie tak” – nie jest wadą ewolucyjnego poznania. Jest darem. To mózg robi dokładnie to, do czego ewoluował: odczytuje niewielki zestaw sygnałów szybciej, niż jakakolwiek świadoma deliberacja mogłaby to zrobić, i odsuwa ciało od niebezpieczeństwa, zanim umysł nadąży.

W studiach przypadku de Beckera osoby, które ucierpiały, niemal nigdy nie były tymi, które nie zauważyły sygnałów. Były to osoby, które zauważyły je prawidłowo, ale zignorowały sygnał. Zostały wychowane, by ustępować. Nie chciały wyjść na niegrzeczne. Czuły niepokój, którego nie potrafiły nazwać, i dlatego odrzucały to uczucie jako paranoję.

To, co chcę tutaj argumentować, to coś, co moim zdaniem zbiorowo przeoczyła zarówno instytucja zdrowia publicznego, jak i kontrkulturowa reakcja mediów na nią, a także szersza kultura, która konsumowała jedno i drugie.

Pandemia nie była przede wszystkim porażką eksperckości. Była porażką rozpoznania. Ta sama psychologiczna maszyneria, którą zidentyfikował de Becker – maszyneria chroniąca nas przed uroczym nieznajomym u drzwi – była atakowana na skalę całej populacji przez aktorów instytucjonalnych, których interesy nie były zbieżne z naszymi. I przez niektórych z najgłośniejszych aktorów dysydenckich również. Celowanie w dużą mierze się powiodło. Oszustwo działało po obu stronach.

Powód, dla którego to zadziałało, nie polega na tym, że ludzie są głupi. Powód, dla którego to zadziałało, jest taki, że instytucje miały dostęp do kanałów komunikacyjnych o praktycznie nieograniczonym zasięgu, a techniki, które zastosowały, były dokładnie tymi technikami, które de Becker skatalogował w 1997 roku.

Urok. Sygnały autorytetu. Wymuszona wspólnota losu („jesteśmy w tym wszyscy razem”). Nieproszone obietnice („bezpieczne i skuteczne”). Odrzucanie zastrzeżeń jako porażek moralnych („zabijasz babcię”). Odmowa przyjęcia „nie” za odpowiedź w jakiejkolwiek kwestii uznanej za istotną.

A gdy te techniki napotkały opór, koszty społeczne i ekonomiczne nakładano na tych, którzy mimo wszystko nadal mówili „nie”.

Odpowiedź dysydencka, gdy nadeszła, bywała czasem wyważona i trafna. Była jednak w ważnych aspektach tą samą operacją, tylko skierowaną w przeciwną stronę. Ten sam urok. Ta sama wymuszona wspólnota („to my jesteśmy tymi, którzy przejrzeliby to na wylot”). Te same nieproszone obietnice („ten protokół cię uratuje”). Ta sama odmowa aktualizacji, gdy kolejne dowody tego wymagały. To samo wymuszanie posłuszeństwa, przebrane za opór. Obie wersje działały na tym samym biologicznym podłożu. Obie wersje przyniosły zysk.
Rozważmy nieproszoną obietnicę. De Becker traktuje ją jako jeden z najbardziej wiarygodnych sygnałów ukrytej agendy. Obietnica złożona, gdy nikt o nią nie prosił, zwykle wskazuje na intencję zrobienia dokładnie tego, czemu obietnica zaprzecza. Godny zaufania aktor wyjaśnia. Niepewny aktor uspokaja.„Szczepionki są bezpieczne i skuteczne.” To zdanie powtarzano w odstępach czasu, które nie odpowiadały żadnemu konkretnemu wyzwaniu wymagającemu riposty, przez mniej więcej trzy lata. Powtarzali je wysocy urzędnicy w telewizji, producenci w reklamach, celebryci w wyreżyserowanych spotach i pracodawcy w komunikatach o obowiązkach szczepień. Nikt o to zapewnienie nie prosił. Zapewnienie i tak nadeszło. Zgodnie z ramami de Beckera pytanie brzmi: co ci ludzie uprzedzają? Jaką przyszłą krytykę to zapewnienie ma zażegnać? Kolejne dane odpowiedziały na to pytanie.

Wewnętrzne komunikaty ujawnione w kolejnych latach – w tym dokumenty Pfizera i Moderny opublikowane na mocy nakazów sądowych, korespondencja federalnych urzędników uzyskana dzięki FOIA oraz Twitter Files pokazujące architekturę cenzury platform wokół krytyki szczepionek – wskazują, że leżąca u podstaw teza była w momencie jej wygłaszania znacznie słabsza, niż sugerowała komunikacja publiczna. Nieproszona obietnica była, dokładnie tak jak przewidywał de Becker, sygnałem ostrzegawczym.

Albo rozważmy typowanie (typecasting). De Becker opisuje je jako drobną obelgę stosowaną w celu sprowokowania zaangażowania osoby, która w innym wypadku odeszłaby: „Założę się, że jesteś zbyt zadufana, żeby rozmawiać z takim facetem jak ja”. Cel chce udowodnić, że etykieta jest fałszywa, angażując się, a to zaangażowanie jest stopą drapieżnika w drzwiach. Obrona de Beckera jest najprostsza z możliwych. Zachowujesz się tak, jakby tych słów nigdy nie wypowiedziano. Każda energia, którą zużyjesz na obalanie etykiety, to energia, której nie zużyjesz na ocenę tego, czego właściwie od ciebie chcą.

„Antyszczepionkowiec.” „Negacjonista.” „Teoretyk spiskowy.” „Babciobójca.” „Covidiota.”

Każde z nich funkcjonowało tak, by odbiorca chciał obalić etykietę poprzez demonstrację posłuszeństwa – dokładnie tak, jak de Becker mówił, że ten ruch miał działać. Odbiorca, który upierał się: „Nie jestem przeciwko szczepionkom, po prostu mam pytania co do tej konkretnej szczepionki”, już oddał ramę. Odbiorca, który odmówił zaangażowania się w etykietę, traktując ją jako manipulacyjny ruch, a nie opis wymagający riposty, utrzymał pytanie na poziomie merytorycznym.

Zgodnie z ramami de Beckera nie jest to trudne do zauważenia. Trudne było to tylko dlatego, że etykiety wydawały instytucje, wobec których odbiorcy zostali wychowani, by się podporządkowywać. Pandemicznym odpowiednikiem drapieżnego „założę się, że jesteś zbyt zadufana” było „antynaukowy” ze strony władz zdrowia publicznego. Oba działają z tego samego powodu. Oba są obroną osób, których intencje nie są zbieżne z naszymi, przeciwko naszym intuicjom co do tego, czy powinniśmy się podporządkować.

Ta sama analiza dotyczy strony kontrkulturowej. Dysydencki komunikator, który opisywał sceptyków swojego protokołu jako „płatnych popleczników”, „przejmowanych” czy „nadal śpiących”, prowadził dokładnie tę samą operację. Etykieta miała wykonać tę samą pracę: zamienić pytanie o leżące u podstaw dowody w pytanie o moralną lub epistemiczną postawę pytającego. Obrona de Beckera jest taka sama w obu kierunkach. Etykiety to koszt, jaki mówca pobiera od ciebie, zanim ocenisz merytoryczną tezę.

Jest w pracy de Beckera głębszy punkt, który chcę wydobyć, ponieważ uważam, że stanowi on właściwą ramę do zrozumienia tego, czym pandemia naprawdę była. De Becker rozróżnia strach od zmartwienia. Strach jest skalibrowany. Jest reakcją na konkretny, obecny sygnał, że coś jest nie w porządku, i jest wystarczająco często trafny, by traktować go jako ochronną intuicję, a nie wadę. Zmartwienie to coś innego. Zmartwienie jest wytwarzane. Jest podtrzymywane poza czasem trwania jakiegokolwiek rzeczywistego sygnału. Jest często nakładane przez jedną stronę na drugą. Często funkcjonuje jako substytut działania, a nie przewodnik ku niemu.

Era pandemii była przede wszystkim wydarzeniem generującym zmartwienie. Strach, tam gdzie był uzasadniony, był uzasadniony dla wąskich, konkretnych grup w wąskich, konkretnych warunkach. Starsze osoby z chorobami współistniejącymi wiosną 2020 roku miały coś w rodzaju realnego sygnału. Większość pozostałych grup – nie, przez większość czasu. Zmartwienie jednak było uniwersalne, niewybiórcze, podtrzymywane i ciągle wzmacniane przez instytucjonalne kanały komunikacji, które korzystały na jego kontynuacji.

Kanały instytucjonalne robiły to, ponieważ były finansowane, obsadzone i wynagradzane za to. Kanały kontrkulturowe robiły to, ponieważ były finansowane, obsadzone i wynagradzane za to. Dzienna liczba przypadków była przedstawiana bez kontekstu. Wykresy hospitalizacji bez porównania do linii bazowej. Wyniki modeli, których późniejsze rewizje otrzymywały znacznie mniej uwagi niż oryginalne prognozy. Po stronie kontrkulturowej: raporty o niepożądanych zdarzeniach poszczepiennych bez mianowników. Indywidualne historie urazów bez reprezentatywnego próbkowania. Prognozy nadmiarowej śmiertelności, których falsyfikacja nie wywołała porównywalnego wysiłku wycofania.

Obie wersje hodowały zmartwienie u swoich odbiorców. Obie monetyzowały to wyhodowane zmartwienie. Mechanizm jest dokładnie taki, jaki zidentyfikował de Becker – przeskalowany z manipulacji pojedynczej ofiary przez drapieżnika do manipulacji populacją przez instytucje. Powód, dla którego to się przeskalowało, jest taki, że podstawowa maszyneria psychologiczna jest taka sama. Mózg, który czuje zmartwienie w odpowiedzi na sfabrykowany sygnał u drzwi, czuje to samo zmartwienie w odpowiedzi na sfabrykowany sygnał w telewizji, z tą różnicą, że sygnał telewizyjny przychodzi codziennie przez lata, a przyjaciel u drzwi znika po dwudziestu minutach.

To jest oszustwo, wprost. Dar strachu to ochronna intuicja, która pozwala nam wykrywać sygnały niebezpieczeństwa. Oszustwo strachu to systematyczne wykorzystywanie tej samej intuicji przez strony, których interes w naszym zmartwieniu różni się od naszego własnego.

Oto co, moim zdaniem, de Becker powiedziałby każdemu, kto obserwował pandemiczną komunikację – z którejkolwiek strony – gdyby go o to zapytano.

Powiedziałby: Zauważ nieproszone obietnice. Pytaj, co one uprzedzają. Zauważ typowanie. Odmów angażowania się w etykiety. Zauważ wymuszoną wspólnotę losu – „jesteśmy w tym wszyscy razem” i jej dysydencki odpowiednik „to my jesteśmy tymi, którzy widzą”. Pytaj, czy ta wspólnota jest rzeczywista, czy skonstruowana. Zauważ nadmiar szczegółów w komunikacjach na tematy niepewne. Pytaj, czy ten szczegół jest proporcjonalny do tego, co naprawdę wiadomo. Zauważ odmowę przyjęcia „nie” za odpowiedź w kwestiach uznanych za istotne. Traktuj tę odmowę jako najbardziej wiarygodny dostępny sygnał, że aktor nie prowadzi komunikacji w dobrej wierze.

A nade wszystko powiedziałby: zaufaj niepokojowi. Osoby, które ucierpiały w jego studiach przypadku, nie były tymi, które przegapiły sygnał. Były to osoby, które odebrały sygnał prawidłowo, ale go odrzuciły, ponieważ nie potrafiły jeszcze nazwać tego, co odebrały, albo ponieważ koszt działania na niego był wyższy niż koszt zignorowania go. Ten koszt, w kontekście pandemii, był celowo zaprojektowaną cechą otoczenia. Społeczna i ekonomiczna cena powiedzenia „nie” została celowo podniesiona – po obu stronach – by odstraszyć racjonalnego aktora od zrobienia tego.

Osoby, które ucierpiały na skalę populacyjną, nie były naiwnymi. Byli to ci, którzy wiedzieli, że coś jest nie tak, i którzy społecznie nie mogli sobie pozwolić na powiedzenie tego na głos.

Pytanie brzmi teraz, czy następnym razem będziemy trudniejszym celem. Instytucje, które prowadziły poprzednią operację, nadal tu są. Tak samo jak operacje kontrkulturowe, które prowadziły równoległe oszustwo po drugiej stronie. Są finansowane, obsadzone i gotowe. Następne wydarzenie nie będzie wyglądało identycznie jak poprzednie. Techniki jednak będą te same. Nieproszone obietnice. Typowanie. Wymuszona wspólnota. Lekceważenie „nie”. Wymuszanie posłuszeństwa przebrane za autorytet lub opór.

Obrona jest taka sama w obu kierunkach. To skalibrowany sceptycyzm, którego de Becker próbował nas nauczyć. Nie paranoja. Nie cynizm. Po prostu rozpoznanie, że ciepło i pewność siebie są narzędziami, że narzędzia te mają sygnatury, a sygnatury są widoczne dla każdego, kto otrzymał słownictwo.

Dar strachu to ochronna intuicja. Oszustwo strachu następuje, gdy intuicja zostaje porwana. Rozpoznanie porwania jest główną obroną. De Becker mówi nam o tym od 1997 roku, jak to zobaczyć.

Nie posłuchaliśmy ostatnim razem. Nie ma powodu, byśmy tym razem nie mogli.

Podczas gdy Trump bombarduje Iran, Arabia Saudyjska zmienia powojenny porządek Bliskiego Wschodu

Opublikowany 2026-05-18 przez Mirosław Dakowski

Podczas gdy Trump bombarduje Iran, Arabia Saudyjska odbudowuje powojenny porządek Bliskiego Wschodu

uncut-news.ch 18 maja 2026 uncutnews.ch/waehrend-trump-den-iran-bombardiert-baut-saudi-arabien-die-nachkriegsordnung-des-nahen-ostens-um

Jeszcze zanim zrzucono pierwsze bomby operacji „Epic Fury”, mówiono, że w Rijadzie podjęto już strategiczną decyzję. Według nagrania, saudyjski książę koronny Mohammed bin Salman przeprowadził poufną rozmowę z prezydentem Iranu Masoudem Pezeshkianem pod koniec lutego. Przesłanie było jasne: Arabia Saudyjska nie zapewni swojego terytorium ani swojej przestrzeni powietrznej do ataków na Iran.

Oznacza to początek geopolitycznego przesunięcia, które według analizy może być znacznie większe niż sama wojna. Podczas gdy Waszyngton koncentrował się na eskalacji militarnej, Rijad wykorzystał kryzys do zbudowania zupełnie nowej architektury władzy na Bliskim Wschodzie.

Centralną tezą jest: Arabia Saudyjska nie stara się już przede wszystkim służyć amerykańskim interesom – ale jej własnym. A te interesy są coraz bardziej różne od interesów Waszyngtonu.

Zerwanie ze starym układem petrodolarowym

Przez dziesięciolecia relacje saudyjsko-amerykańskie opierały się na tzw. systemie petrodolarowym. Arabia Saudyjska sprzedawała ropę wyłącznie w dolarach amerykańskich, inwestowała swoje nadwyżki w amerykańskie obligacje rządowe i w zamian otrzymywała od USA ochronę wojskową.

Ale według wideo system ten zaczął się rozpadać na długo przed obecną wojną:

pod rządami Obamy poprzez porozumienie nuklearne z Iranem bez udziału Arabii Saudyjskiej
pod Bidenem przez otwartą konfrontację z Rijadem
ze względu na mniejszą zależność USA od oleju golfowego z powodu amerykańskiego boomu na ropę łupkową

Decydujący krok był zatem cichy i prawie niezauważony w 2024 roku: Arabia Saudyjska miała wygasnąć kilkudziesięcioletnią umowę petrodolarową, nie przedłużając jej.

Dziś Arabia Saudyjska coraz częściej sprzedaje ropę Chinom w juanach zamiast dolarów. Jednocześnie Rijad pogłębia współpracę gospodarczą i wojskową z Pekinem:

wspólne ćwiczenia morskie
Rozbudowa inwestycji strategicznych
Chińskie pociski i współpraca zbrojeniowa
Kontrakty energetyczne poza systemem dolara

Według analizy petrodolar umiera nie w ciągu jednego dnia, ale „przez sto małych decyzji stu rządów”.

Pojawia się nowy sojusz bezpieczeństwa

Równolegle Arabia Saudyjska najwyraźniej buduje regionalną architekturę bezpieczeństwa, która stopniowo odłącza się od Waszyngtonu. W centrum znajduje się blok nieformalny:

Arabia Saudyjska
Turcja
Pakistanu
Egipt

Ministrowie spraw zagranicznych tych krajów spotkali się kilka razy w ciągu kilku tygodni:

Turystyka w Rijadzie
Islamabad
Antalya

Według Międzynarodowego Instytutu Studiów Strategicznych może to być najbardziej znacząca inicjatywa bezpieczeństwa regionalnego od czasu powstania Rady Współpracy Zatoki Perskiej.

Znaczenie geopolityczne tego bloku byłoby ogromne:

Arabia Saudyjska kontroluje gigantyczne rezerwy ropy
Egipt kontroluje Kanał Sueski
Turcja ma drugą co do wielkości armię NATO
Pakistan ma broń nuklearną

Razem kraje te reprezentują około 500 milionów ludzi i strategiczny korytarz od Zatoki Perskiej do Azji Środkowej.

Saudyjski parasol nuklearny przez Pakistan

Umowa obronna między Arabią Saudyjską a Pakistanem z 2025 roku, opisana na nagraniu, jest szczególnie wybuchowa. Atak na jeden z dwóch krajów jest uważany za atak na oba.

Ponieważ Pakistan ma broń nuklearną, to w rzeczywistości oznacza:
Arabia Saudyjska po raz pierwszy otrzymuje parasol nuklearny – nie przez Waszyngton, ale przez Islamabad.

W tym samym czasie Turcja ma prowadzić rozmowy w sprawie przystąpienia do tego sojuszu. Stworzyłoby to strukturę bezpieczeństwa z połączeniem NATO, ale bez amerykańskiej kontroli.

Prawdziwe przesłanie wojny

Wojna z Iranem ujawniła centralne odkrycie dla Arabii Saudyjskiej, zgodnie z analizą:
Amerykańska gwarancja bezpieczeństwa chroni przede wszystkim Izrael – niekoniecznie państwa Zatoki Perskiej.

Irańskie rakiety i drony uderzyły w saudyjską infrastrukturę, podczas gdy Waszyngton, według analizy, priorytetowo priorytetowo potraktował obronę Izraela. To jest dokładnie to, co Rijad czerpie teraz konsekwencje:

mehr strategische Eigenständigkeit
neue Sicherheitsallianzen
engere Bindungen an China
kanały dyplomatyczne przez Pakistan i Turcję

Arabia Saudyjska próbuje pozycjonować się jako centralny mediator i kotwica władzy powojennego porządku – bez otwartego stawania po stronie Iranu czy USA.

Trzy możliwe scenariusze

Film przedstawia trzy możliwe zmiany:

1. 1. Arabia Saudyjska jako powojenny mediator

Pakistan, z poparciem Arabii Saudyjskiej i Chin, pośredniczy w porozumieniu między Waszyngtonem a Teheranem. Ormuz ponownie otwiera się, ceny ropy spadają, a Arabia Saudyjska staje się dyplomatycznym centrum nowego porządku w Zatoce Perskiej.

2. Trwały impas

Zawieszenie broni pozostaje niestabilne, ataki trwają, Arabia Saudyjska stopniowo pogłębia swoje stosunki z Chinami i powoli zmniejsza zależność od USA.

3. 3. Otwarte zerwanie z Waszyngtonem

Kolejna eskalacja zmusza Arabię Saudyjską, wraz z Chinami i Turcją, do poparcia międzynarodowej inicjatywy zawieszenia broni przeciwko kursowi Waszyngtonu. W tym przypadku strategiczna przerwa między USA a Arabią Saudyjską stałaby się otwarcie widoczna.

Prawdziwa zmiana geopolityczna

Analiza kończy się daleko idącym wnioskiem:
Wojna z Iranem może zmienić Iran mniej niż struktura władzy całego Bliskiego Wschodu.

Podczas gdy Waszyngton opiera się na dominacji militarnej, Arabia Saudyjska już buduje powojenny świat, zgodnie z analizą:

z Chinami jako partnerem gospodarczym
Pakistan jako gwarant bezpieczeństwa
Turcja jako centrum wojskowe
i Rijad jako nowe centrum dyplomacji regionalnej.

Kluczowe pytanie brzmi zatem, aby nie tylko wygrać wojnę.

Ale:
Kto kontroluje porządek, który powstaje po tym.

Proste sterowanie światem

Opublikowany 2026-05-18 przez Mirosław Dakowski

Proste sterowanie światem

17 maja, wpis nr 1408 dziennikzarazy/proste-sterowanie-swiatem

Napisał i przeczytał Jerzy Karwelis

Ostatnio uczestniczyłem w ciekawej dyskusji naukowej, zahaczającej o cybernetykę, czyli teorię sterowania i to w kontekście globalnego zarządzania procesami politycznymi, czy wręcz geopolitycznymi. Zaczęliśmy się zastanawiać jak to jest, że tak skomplikowanymi zagadnieniami jak polityka, geopolityka, finanse, gospodarka, migracja czy informacja można w ogóle zarządzać i to w kilku skalach – od globalnej do ściśle lokalnej. Pojawiły się koncepcje, że to trudne i złożone, a więc ciężko utrzymać kontrolę nad… samą kontrolą i dzieje się to zapewne spontaniczne, w samoregulacji wielu systemów i interesariuszy. Tropienie reguł tego działania jest więc zajęciem żmudnym, skazanym jedynie na cząstkową wiedzę.

Mnie zaciekawiła inna koncepcja – że to jednak prostsze. Że wieloma takimi procesami można zarządzać za pomocą ledwie kilku gałek i przycisków. Trzeba je tylko zidentyfikować i posiąść. Wygląda to na spiskowe podejście, ale – tu chciałem zaznaczyć wyraźnie, że – świat daje nam coraz więcej dowodów na co najmniej chęć kumulacji zarządzania światem w jednym centrum, co pokazało się chociażby na przykładzie fascynacji Zachodu podobnymi koncepcjami w wykonaniu pisarza Harrariego. Jego książkowe przepowiednie, ba – postulaty, zaludniły półki cywilizowanych ludzi, wyglądających we mgle nowej normalności drogowskazu na przyszłość. Konstatacja o konieczności jednego zarządu świata była wtedy uzasadniana potrzebami wynikającymi ze światowych i uniwersalnych procesów pandemicznych. Jako korzyść wskazywano tu synergię marnowaną na różne i niespójne szarpaniny poszczególnych państw. Nowy świat miał się zacząć od światowego ministerstwa zdrowia, co wcale – patrząc na traktaty pandemiczne ONZ i WHO – nie zeszło z agendy. Zeszło tylko z ekranów. Tak to się więc będzie robić ze wszystkim – osmatycznie, małym drukiem, bez bicia w dzwony.

Skoro więc mamy takie zapędy, to pora – idąc tropem szukania takich gałek i przycisków – próbować znaleźć uniwersalne i wszechobecne narzędzia wpływu na losy świata.

Aby je namierzyć trzeba najpierw ustalić jakie muszą mieć one cechy, by tak zafunkcjonowały. Po pierwsze – musi to być coś, co jest wszędzie. Po drugie – ma to być coś, co można kontrolować, no może nie z jednego miejsca, ale na pewno nie przy rozproszonym zarządzaniu. Po trzecie – musi to mieć aspekt nieuchronności, nikt nie może się przed działaniem takiego czynnika uchronić. Po czwarte – ten uniwersalizm ma mieć wielowarstwowy charakter – działać i globalnie, i lokalnie. Kolejny aspekt – musi się wymykać kontroli ze strony obiektów podlegającym takiemu czynnikowi, co oznacza – w demokracji zachodniej szczególnie -, że suweren nie ma narzędzi do oddziaływania na taki czynnik, nawet nie jest świadomy nie tyle jego istnienia, ale uniwersalnego i wszechobecnego oddziaływania takiego czynnika na jego życie i otoczenie. No i musi istnieć jakieś ciało, które jest świadome istnienia tego czynnika i jego uwarunkowań, mające wpływ na jego używanie. Jakieś centrum (centra?) nim zarządzające.

Pieniądz globalny

Pierwszy czynnik spełniające te założenia jest pieniądz. Jest wszędzie, ktoś emituje jego podaż, wszyscy mu podlegają, z małym wpływem na skutki i kierunki jego używania. W dodatku przy pieniądzu fiducjalnym, a zwłaszcza przy jego digitalizacji zarządzanie pieniądzem się centralizuje. Biedny lud jedynie się może na to popatrzeć, łapiąc tylko talerze spadające ze stołu kolejnych kryzysów. Wszyscy są pozadłużani, pytanie tylko – u kogo? Gdzie jest ten beneficjant tych wszystkich pożyczek, obligacji? W dodatku temu trendowi pieniężnej wirtualizacji towarzyszy przenoszenie się tej magii pozorów na gospodarkę. Od kiedy do PKB wlicza się wartość instrumentów spekulacyjnych gospodarek wielu państw, z daleka wygląda to przyzwoicie, ale w środku nic tam nie ma. PKB takich Chin, oparty bardziej na gospodarce wytwórczej, liczony w dowolnej walucie jest o rzędy wyższy – choć nominalnie podobny – niż PKB takich Stanów, gdzie te wartości polegają np. na wliczaniu wartości różnych instrumentach finansowych, których charakter coraz częściej przyjmuje formy zakładów wzajemnych. To tak, jakby wartość PKB podłączyć do kasyna i cieszyć się, że obrót jest, choć polega na tym że jeden się z drugim o coś założył.

Ostatnio jesteśmy świadkami używania instrumentów zadłużania całych państw, do osiągnięcia celów politycznych. Projekty takie jak KPO czy SAFE dowodzą, że choćby taka Unia, by dojść do wymarzonego państwa federalnego musi znacząco osłabić państwa członkowskie, by te zbankrutowawszy poddały się dyktatowi, najpierw jakichś „trójek” a la Grecja, potem bankowi centralnemu Europy, by zrezygnować ze swej całkowitej suwerenności.

A że robi się to strachem, owym reductio ad Putinum, to tylko narzędziowe szczegóły. Pieniądz jak widać to broń potężna – i globalnie, i lokalnie, zaś biada tym, co tego nie widzą, tym bardziej jeśli są to politycy wręcz szydzący z procederu oddawania w niewolę całych pokoleń, wraz z państwami staczającymi się do form kolonii.

Pieniądz jest potężną gałką, którą można sterować światem. Do tej pory w globalnej wymianie beneficjentem tej „gałki” były USA, zarządzały dostępem do dolara, karały za odstępstwo od niego i nagradzały za walutowa podległość, zawsze zaś brały prowizję. Pieniądz był więc globalnym instrumentem globalnej polityki. Teraz, kiedy sytuacja waluty świata się zmienia, wcale nie będzie od tego zaraz lepiej, po prostu – pojawią się nowe waluty w światowym kantorze wymiany. Do tej pory USA walczyły zażarcie akurat o ten swój światowy monopol, teraz, kiedy nie mają na to siły zacznie się spore zamieszanie. Ale to aspekty globalistyczne, a obiecaliśmy sobie, że przyjrzymy się obecności tego czynnika na poziomie lokalnym, a nie ma lepszego przykładu jak nasz, polski.

Gałka pieniądza lokalnego

Polska jako tako trzymała do tej pory w III RP swoje finanse pod kontrolą. Mieliśmy (i mamy!) to w konstytucji, zadłużanie kraju było jakoś kiełznane, ale rosło. Była to jedyna ponadplemienna duma Polaków – patrzyliśmy się na deficyty i miotanie się w ich pokryciu w wykonaniu innych państw, trochę tak z wyższością. Nasz PKB, choć mniejszy – wtedy – od Zachodu wydawał się jakoś bezpieczniejszy, mógł służyć rozwojowi, nie spłacie rolowanych długów. I to był jakiś konsensus, bez względu na rządzące plemię. Jednak to się skończyło – zaczęto chwiać finansami, raz z powodu typowego dla demokracji przekupywania elektoratu jego własnymi pieniędzmi, dwa – poprzez spełnianie różnych obrywów na rzecz możnych grup wpływów. Do tego doszła antyrozwojowa polityka, zwłaszcza Tuska, w interesie niemieckim, która czopowała praktycznie wszystkie kierunki rozwoju Polski, jako konkurenta gospodarczego Berlina w naszym regionie.

Aby nas podporządkować wystarczy nas tylko trwale zadłużyć. Na dużo i na długo. I z tego lejka nie wyjdziemy. Poziom deficytu i jednoczesnego zadłużenia, które wcale nie idzie na inwestycje, które mogą ten deficyt zdusić w przyszłości, jest już w rozmiarach sugerujących premedytację. To jest ta gałka, którą można sterować Polską, nie trzeba się rozdrabniać na polityki, ministerstwa, programy i interesariuszy. Po prostu nie ma krwi w krwioobiegu i siada wszystko, nawet najbardziej zdrowe organy. Bez chirurgii, podtruwania, inwazyjnych metod. Pacjent usycha, nawet nie kojarząc swego stanu, a tym bardziej jego źródeł. Wypłaty jeszcze są, jakoś się kręci, inflacja jest chowana, zaś kto się tam będzie martwił o to, że przyszłe pokolenia będą to spłacały, nawet nasze wnuki, jak z pożyczką SAFE? Ale rachunki już przychodzą, są tylko odwlekane w rytmie zbliżających się wyborów.

Destrukcyjna premedytacja

Uważam taką politykę zadłużania Polski przez „jej” władze za działalność wprost agenturalną. Dowód jest prosty – to jest na rękę wyłącznie Niemcom, nie nam. Wiele razy wymieniany SAFE jest tego znakomitym przykładem. Cieszymy się – uwaga! – że jesteśmy największym beneficjentem ZADŁUŻENIA się w grupie państw, do której Niemcy nie przystąpiły. A więc co mamy? Konsorcjum finansowe zmontowane przez Niemcy unijnymi rękoma, by kraje w nim uczestniczące zadłużyły się na ratowanie upadającego przemysłu niemieckiego. Po co więc Berlin ma w tym wszystkim uczestniczyć jako kredytobiorca? Niech zadłużają się inni, byleby tylko wydali to u nas. A to się da zorganizować – szkołę „zawracania” takich pieniędzy na Zachód ćwiczy Unia od samego początku. Z funduszy unijnych, według badań profesora Günthera Oettingera, byłego komisarza UE, z unijnych pieniędzy przechodzących przez Polskę jak woda przez gęś, na jedno euro dla Polski do Niemiec wraca 85 centów. Czyniono to za pomocą funduszy spójności, teraz, kiedy te zostają wycofywane – mimo tej marży widocznie za dobrze poszło „uspójnianym” kraikom – ten mechanizm przerzucany jest na inne projekty, stymulowane strachem: po pandemicznym przewale pt. KPO przyszła pora na SAFE, popędzany panikowaniem przed Putinem.

Jak wygląda ta polska gałka, za pomocą której można regulować wszystko? Pieniądze nie tylko ukierunkowują rozwój, ale mają wpływ na jego tempo, łącznie z kompletnym rozwojowym stuporem. A my – na kartkach oficjalnych niemieckich strategii – nie mamy być od rozwoju. Nasza rola? Tania produkcja, zasoby siły roboczej, ale i militarnej. Geopolityczne: ludzki, przestrzenny i geograficzny bufor militarnego obszaru pomiędzy Rosją i Niemcami, od kiedy ci ostatni nauczyli się po drugiej wojnie światowej, że taki zderzak jednak się przydaje. Taka nasza rola. Jak to uzyskać? Ano przez antyrozwojową gałkę finansową. Ma nią kręcić namaszczony sternik, namaszczony przez armatora, nie przez załogantów przecież. I tak kręci jak mu każą, a że załoga, a właściwie jej część jest super z tego zadowolona, co możliwe jest tylko dlatego, że wygląda ona za burtę wyłącznie za pomocą medialnych peryskopów, które pokazują co one chcą, zaś wątpliwości są zagłuszane stymulowaną walką miedzy grupami załogi, które zajmują się tylko kłótnią która to z nich prowadzi na mielizny. A tak naprawdę – który sternik będzie stał za kołem z tą samą fałszywą mapą, tyle, że z kompasem dostarczonym przez innego armatora.

Zatrważa prostota tego mechanizmu, która jest możliwa tylko z powodu fatalnego zbiegu słabości polskich, pożal się Boże elit, i zdurnienia suwerena. Ale wszystko się zaczyna jednak od elit, u których, jak to mówił mój faworyt od przekręcania przysłów w prorocze bon moty, „ryba psuje się od góry”. Ale skąd się te elity biorą? Ano z zaprojektowania systemu ich wyłaniania. Nie zaprojektował tego przecież suweren, bo ten tylko oklaskiwał swoich wybrańców, a nie siedział w pokoikach Magdalenki, gdzie tak naprawdę rodziła się III RP. In vitro, poza organizmem narodu. A więc powstał układ, pilnowany przez elitę kompradorów, system kompletnej zewnątrzsterowności, w której za pomocą monopolu dostępu do gałki finansowej można zadusić potencjał Polski, konkurenta Niemiec. Jedna gałka – a ile wielowektorowych konsekwencji…

Gałka energetyczna

Drugą gałką, którą można wysterować świat i Polskę jest energia. Jej ceny, ale i dostępność. Wszystkie apokaliptyczne filmy typu Mad Max były o światowej walce o dostęp do energii. Było to zawsze w fabułach po apokalipsie, w rzeczywistości mamy dziś tylko jedną różnicę – jesteśmy przed Apokalipsą, ta raczej będzie wynikiem, niż warunkiem początkowym walki o dostęp do energii. Dziś światowa walka mocarstw ma duży kontekst energetyczny. Nowi pretendenci walczą nie tylko o wytwarzanie swej energii, ale o dostęp do niej na rynkach światowych. Ten, kto reguluje jej ilość, cenę czy jej dostępność staje się kolejnym sternikiem nawy światowej, za pomocą jednego narzędzia.

Energia w Polsce ma też swój uniwersalny aspekt lokalny. No bo popatrzmy, jeżeli jesteśmy w opresji strategicznej chęci obniżania naszego potencjału przez Niemcy, to kwestia naszej suwerenności energetycznej jest tu niebagatelna. I została ona sprowadzona do kompletnego uzależnienia zewnętrznego. A przecież śpimy na węglu. Dwie dodatkowe kopalnie węgla kamiennego w lubelskiem leczyłyby nasze problemy z surowcami energetycznymi. Osobna sprawa to nieodnawianie infrastruktury elektrowni odziedziczonej po okazuje się, że energetycznym zbawcy Polski – Gierku. Gałką energii tak kręcono, że znowu jesteśmy – całym życiem, całą gospodarką – uzależnieni od cudzych decyzji. Jest gałka? Jest sterowanie, ale nie w naszych rękach.

Głupota jako sterowanie

Trzecią gałką do sterowania jest kolejny czynnik uniwersalny, obecny wszędzie i… kontrolowalny. Jest nim głupota ludzka. Uważam, że czynnikiem roznoszenia tego wirusa, ale przede wszystkim stawia głupoty do twarzowania pozorom sprawczości suwerena jako czynnika systemowego – jest demokracja. Ta ma najbardziej zdegenerowane i manipulatywne mechanizmy windowania do quasi-elit sterowalnych, pożytecznych gamoni i drobnych cwaniaczków. Ci ostatni to najbardziej pożyteczny ludek warstwy przedstawicielskiej, myślą, że się dobrze umościli ze swymi interesikami i nie widzą, że ich obecność w systemie władzy jest możliwa tylko wtedy, kiedy ich łapówkarskie aspiracje służą do wywołania nieuświadomionej bierności w sprawach naprawdę ważnych, ale poza ich zasięgiem.

Demokracja u szczytów władzy osadza na całym świecie ludzi, którzy się podobają wyborcom. A dla nich kryterium kompetencji zarządzania państwem w ogóle, a już w konkretnym projekcie politycznym, nie jest żadnym punktem odniesienia. Wystarczy się nie tylko przyjrzeć wybrańcom, ale i motywacjom wyborców. Że wybraniec fajny, sympatyczny, mówi to co myślę (ale, gamonie, najpierw zbadał co chcecie usłyszeć i to wam mówi), a jak zmieni zdanie, to i ja z nim, bo „jemu widnieje”, poważam go, bo tam jest pewnie jakieś przesłanie. W końcu – wybieram go, bo tylko on dowali moim wrogom: kapitalistom, komunistom, białym, czarnym, Żydom, Arabom, Kaczorom czy Tuskom. A gdzież tu państwo?

O tym jak używać gałki zarządzania emocjami wyborców mamy już kilometry półek na każdym wydziale zarządzania i marketingu. Wiadomo, że łaska suwerena na medialnym koniu jeździ. Ale dlaczego do góry pchani są gamonie? No, bo elity obecne, przy zaczopowaniu wszelkich mechanizmów awansu z dołów, są już wyłącznie kooptacyjne. Brakuje krążenia elit, wymiany, świeżej krwi, a więc co mamy? Gnicie. Ale gnicie zazdrośnie strzeżone, by się jakiś nuworysz nie wpakował w szeregi. Ale trzeba jakoś zapełnić osobami tę machinę administracji zarządzania łuszczą. Kogo więc wziąć? Cwaniaczka albo głupola – ideałem jest połączenie: durny, najlepiej jeszcze pogrążony w pysze własnej wyjątkowości cwaniaczek. I wtedy wszystko jest jasne – żadnych buntów, co prawda stale obniżający się poziom tzw. usług publicznych, ale wicie-rozumicie – czasy trudne, Kaczory były jeszcze gorsze, mamy pana mandat w szatni i co pan nam zrobisz?

Gdybym chciał agenturalnie zarządzać takim krajem jak Polska, to nie tkałbym sieci agentów, tworzył struktur tajnych spotkań po lasach, szyfrów i skrzynek, łączników i haseł. To nie tylko łatwe do wykrycia, ale kompletnie nieefektywne – to tysiące gałek i przycisków. A wystarczy jedna – pchamy do góry głupków i cwaniaczków i oni bez jednego spotkania, bez świadomości, że są prowadzeni, wykonają wszystko co trzeba. A zwłaszcza to, że, jak ustaliliśmy, zadaniem jest chaos i zapaść państwa, a co jak nie niszczenie idzie Polakom najlepiej? Tu jesteśmy fachowcami na poziomie światowym. I tak, za pomocą tylko pewnej negatywnej do spodu filtracji jesteśmy w stanie, bez możliwości przyłapania, wykonać zadanie. Ale tylko negatywne i destrukcyjne, a innych niż takie „gałek” w Polsce nie widać. Te są bowiem nam podstawiane, zaś prawdziwe, patriotyczne gałki naszej suwerenności zostały przed nami schowane przez samomianowane elity III RP. I żeby je wydobyć, bo one istnieją – jeszcze – wystarczy tylko, by Polacy zechcieli chcieć. I dopóki nie widzą w sobie tej oczywistej siły, dopóki będą się zachwycać medialnie malowanymi cielcami swych kompleksów, to będziemy tak grzęznąć.

Pływanie

My jeszcze umiemy jakoś pływać, szczególnie ci, co się za komuny ratowali jakimś rozpaczliwcem. Byliśmy świadomi i wody, i głębokości, ale i sposobów jak się uratować.

Nowe pokolenia, wyposażone w kredytowe betonowe koła ratunkowe i dziurawe tratwy – nie przetrwają. I to nas powinno popychać do nauki pływania wobec nowych pokoleń, zamiast oddawać je w przyszłą niewolę, zmontowaną za pomocą kilku gałek, w rękach naszych globalistycznych i geopolitycznych wrogów.

Napisał i przeczytał Jerzy Karwelis

Wszystkie wpisy na moim blogu „Dziennik zarazy”.

Królestwo całego stworzenia. Wizje Raju. Andrzej Sarwa. Cz. 5.

Opublikowany 2026-05-18 przez Mirosław Dakowski

CZĘŚĆ 5

Królestwo całego stworzenia

Czy w Królestwie Bożym jest miejsce dla zwierząt?

Stworzenie i wieczność

Czy w niebie będą zwierzęta?

Opracował Andrzej Juliusz Sarwa

Zwierzęta po śmierci: mistyczne świadectwa i duchowa obecność

Więź między człowiekiem a zwierzęciem bywa tak silna, że wielu ludzi nie potrafi uznać jej końca nawet po śmierci ukochanego pupila. W różnych kulturach, religiach i tradycjach duchowych istnieje głęboko zakorzenione przekonanie, że ta relacja może trwać dalej – poza granicami czasu i materii.

Świadectwa osób, które doświadczyły spotkań ze swoimi zmarłymi zwierzętami, są liczne i różnorodne. Pojawiają się w snach, wizjach, doświadczeniach bliskich śmierci, a nawet w formie zmysłowych manifestacji – stukotu łap, znanego zapachu sierści, obecności wyczuwalnej obok łóżka.

Niektórzy opisują te przeżycia jako niemal fizycznie realne, inni jako głęboko duchowe i transformujące. Wspólne dla nich jest poczucie spokoju i obecności – jakby ukochane zwierzę wciąż czuwało u boku, prowadziło, wspierało, pocieszało.

W mistycznych przeżyciach ludzi, którzy otarli się o śmierć, zwierzęta często pojawiają się jako przewodnicy. W jednej z relacji pies, który zmarł wiele lat wcześniej, przybiegł z radością po zielonej łące, by w zaświatach powitać swojego właściciela i poprowadzić go ku światłu.

W innym świadectwie kot zmarły wiele miesięcy wcześniej ukazał się we śnie swojej opiekunce – zdrowy, pełen życia, niosąc jej ukojenie w żałobie.

Autorowi niniejszego opracowania, czterokrotnie po śmierci przyśniła się suczka Rudzia, która przy nim była przez 14 lat. Za pierwszym razem w pierwszą noc po odejściu zajrzała do jego sypialni, po czym szybko wyszła stamtąd, chociaż ją prosił, żeby została, w drugim śnie przyprowadziła stadko kundli, jakby chciała im pokazać, gdzie żyła, kolejne dwa sny to już było całkowite oddalanie się, ostateczne odejście.

Te spotkania nie są tylko nostalgiczną fantazją; dla wielu są namacalnym dowodem, że więź z ukochanym zwierzęciem przekracza śmierć.

Choć te doświadczenia wymykają się naukowemu potwierdzeniu, dla wielu stanowią głębokie źródło pocieszenia i duchowego zrozumienia. Pokazują, że więź między człowiekiem a zwierzęciem może być czymś więcej niż tylko ziemskim przywiązaniem – może być trwałą, transcendentną relacją, która nie zna granic śmierci.

Niebo dla zwierząt?

Wizja nieba, w którym obecne są także zwierzęta, od wieków inspiruje refleksje teologiczne i duchowe, niosąc nadzieję oraz pocieszenie. W tradycji chrześcijańskiej, pojawia się obraz przyszłej rzeczywistości, w której całe stworzenie – nie tylko ludzie – zostanie odkupione i przemienione. Takie rozumienie nieba obejmuje ideę harmonijnego współistnienia wszystkich istot, wolnych od cierpienia, bólu i śmierci.

W Biblii odnaleźć można sugestie, że zwierzęta są częścią boskiego planu. Prorocy Starego Testamentu, jak Izajasz, kreślą wizje przyszłego pokoju, w którym drapieżniki współżyją z ofiarami, a człowiek i zwierzę żyją bez lęku i przemocy. Nowy Testament, zwłaszcza Księga Objawienia, mówi o nowym niebie i nowej ziemi – rzeczywistości całkowicie odnowionej, gdzie wszelkie zło i cierpienie zostają wymazane. Choć centralnym punktem tej wizji jest relacja Boga z ludzkością, widać w niej również nadzieję na uzdrowienie całego stworzenia, które „jęczy i wzdycha”, oczekując objawienia się dzieci Bożych, jak pisze św. Paweł.

Zgodnie z tą eschatologiczną nadzieją, odkupienie ma charakter uniwersalny. Nie ogranicza się jedynie do człowieka, lecz ogarnia całość kosmosu, w tym zwierzęta. Ich cierpienie, obecne w świecie dotkniętym grzechem, nie pozostaje bez znaczenia. W przyszłym, przemienionym świecie także one mają odzyskać swój udział w pierwotnej harmonii stworzenia. Taki obraz nieba stanowi wyraz wiary w dobroć Boga, który uznaje wartość każdej istoty i pragnie odnowienia całego stworzenia.

Pojmowanie obecności zwierząt w życiu wiecznym bywa interpretowane zarówno dosłownie, jak i symbolicznie. Dla jednych to rzeczywista obietnica, że w Królestwie Bożym spotkamy się także z naszymi ukochanymi zwierzętami. Dla innych – symbol głębokiej duchowej harmonii, która nastanie w przyszłości. W obu przypadkach zwierzęta odgrywają ważną rolę w odzwierciedlaniu Bożego planu, w którym żadna część stworzenia nie zostaje zapomniana.

Taka perspektywa rzuca nowe światło na relację człowieka ze światem przyrody. Oznacza, że nasze współczucie i miłość wobec zwierząt mają duchowe znaczenie i są odbiciem większej, boskiej troski. Przyszłość, w której wszystkie istoty żyją w pokoju, staje się nie tylko nadzieją na osobiste zbawienie, lecz także na pełnię sprawiedliwości wobec całego stworzenia.

W podsumowaniu, wizja nieba otwartego także na zwierzęta ukazuje uniwersalność Bożego miłosierdzia oraz głęboki sens harmonii całego stworzenia. W tej odnowionej rzeczywistości każda istota ma swoje miejsce, a życie – wolne od bólu – zostaje przywrócone do swojej pierwotnej, zamierzonej przez Boga pełni. Taka nadzieja staje się nie tylko wyrazem wiary w przyszłość, ale także wezwaniem do odpowiedzialności za świat, w którym już teraz żyjemy razem ze zwierzętami jako współuczestnikami stworzenia.

Raj – królestwo wiecznego życia i wiecznego szczęścia

Św. Bazyli Wielki mówi: „Nie dość Mu [Bogu] było przywrócić do życia tych, którzy byli w śmierci, ale obdarzył ich także Boską godnością i przygotował im odpoczynek wieczny przekraczający szczęśliwością wszelkie wyobrażenie człowieka” (Żywot i pisma świętego Bazylego Wielkiego, opracował Hieromnich Gabriel Hagioryta, Jan Misiejuk, brak miejsca i roku wydania, s. 33).

Św. Efrem Syryjczyk powiada natomiast tak: „Jezus Chrystus obiecał tym, którzy weń wierzą, dobra wieczne, nieprzemijające” (Święty Efrem Syryjczyk, Myśli pobożne na każdy dzień roku, Hajnówka 2000, s. 20), oraz: „W komnacie sprawiedliwych nie usłyszysz płaczu, ni westchnienia – tam wciąż pieśni pochwalne i wieczna radość. (…) Ludziom sprawiedliwym Stwórca podaruje niekończące się życie i wieczną wolność”. (Tamże, s. 70-78).

Paul Evdokimov, opierając się na nauczaniu Pseudo-Dionizego Areopagity, tak się wypowiada na temat szczęśliwości rajskiej:

„W stanie szczęśliwości, »upodobniwszy się do Chrystusa, radując się jego widzialną teofanią, […] jak uczniowie podczas Bożego Przemienienia oświeceni promieniami jego światłości, […] będziemy uczestniczyć w niepojętym zjednoczeniu, […] jako synowie zmartwychwstania podobni do aniołów i do Syna Bożego«. Integralna osoba ludzka wchodzi we wspólnotę z Wcielonym Synem Bożym, którego wizji dostępuje. Oglądając Go twarzą w twarz, człowiek poznaje Boga w jego światłości. W zjednoczeniu jednak wizja i poznanie są bezsilne, sama natura pozostaje bowiem nieosiągalna”. ( Paul Evdokimov, Poznanie Boga w tradycji wschodniej. Patrystyka, liturgia, ikonografia, przełożyła z francuskiego Alina Liduchowska, Kraków 1996, s. 60).

Także i św. Zofia Rzymska swymi słowami potwierdza wiarę w rajskie szczęście, zwracając się bowiem do swych trzech córek, Wiary, Nadziei i Miłości, które szły na śmierć, tak powiadała:

„Nastał czas, kiedy przez swój wieniec męczeński będziecie ślubować Oblubieńcowi i razem z Nim wejdziecie do jasnych komnat”. (Święte niewiasty. Mały leksykon hagiograficzny, zebrał i opracował Jarosław Charkiewicz, Hajnówka 2001, s. 19).

A po śmierci św. Bazylego Nowego pewien pobożny człowiek rodem z Konstantynopola miał takie oto widzenie rajskich szczęśliwości:

„Zobaczył on piękny i wielki dom, ozdobiony złotem i drogocennymi kamieniami, z napisem nad bramą: «Schronienie i wieczny odpoczynek wielebnego Bazylego Nowego». Bogobojny mąż przystanął i podziwiał krasę tego domu, gdy oto wyszedł do niego piękny młodzieniec i powiedział:

– Czemu się tak dziwisz? Zaraz ujrzysz coś znacznie bardziej zdumiewającego. Z tymi słowami rozwarł bramę domu, a przed oczami zdziwionego człowieka ukazały się piękne, wysokie komnaty. W jednej z komnat zobaczył on wielebnego Bazylego siedzącego na tronie królewskim, pośród wielkiej sławy i w otoczeniu wielu światłych mężów i młodzieńców. Wokół rosły piękne i pełne wszelkich dóbr sady, a z wewnątrz dochodził głos: «Taka nagrodę otrzymają po opuszczeniu świata wszyscy, którzy kochali Boga i gorliwie mu służyli»” (Żywot świętego Bazylego Nowego. Mytarstwa świętej Teodory, przekład z języka rosyjskiego Anna Jemeljaniuk, Hajnówka 1999, s. 53-54).

Żyjący w IX wieku św. Andrzej Salon miał taką oto wizję Raju:

„Ujrzałem siebie ubranego w jaśniejące przedziwnym światłem szaty; przepasany byłem królewskim pasem; głowę moją zdobił wieniec z kwiatów, a serce i rozum przepełniała radość na widok rajskiego piękna. Drzewa, które tu rosły, wydawały wspaniałą won. Jedne wiecznie kwitły, a inne rodziły cudowne owoce nieziemskich kształtów. Na gałęziach tych drzew siedziały niezliczone rajskie ptaki i śpiewały tak pięknie, że zapomniałem, gdzie jestem. Pośrodku Raju płynęła nawadniająca ogrody rzeka. Po obu jej brzegach rozciągały się winnice pełne złotych gron. Wiatr roznosił aromatyczną woń, szeleścił koronami drzew i krzewów” (Żywoty świętych. Księga druga. Październik, Lublin 1997, s. 52 ).

Dla prawosławnego chrześcijanina przedsmakiem rajskiej szczęśliwości jest Eucharystia:

„Eucharystia w świadomości chrześcijan Wschodu jest bramą do Nieba, która przenosi ich w świat piękna, pokoju i świętości. Wprowadzając w świat istniejący poza czasem i przestrzenią daje doświadczenie życia wiecznego, a zarazem napełnia duchową mocą do twórczego przeobrażenia świata ziemskiego”. (G. Kuprianowicz, K. Leśniewski, Monaster św. Onufrego w Jabłecznej, Jabłeczna 1995, s. 11.)

Na Sądzie Ostatecznym przyjdzie moment, gdy Jezus Chrystus nagrodzi sprawiedliwych: „Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: «Pójdźcie błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; Byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie». Wówczas zapytają sprawiedliwi: «Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?» A król im odpowie: «Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili.»” (Mt 25, 34–40).

Jak zatem widzimy, Jezus będzie sądził ludzi przede wszystkim z miłości. Nie znaczy to, że nic więcej w życiu nie jest ważne, ale miłość jest najważniejsza. Zresztą Chrystus podkreślał to nie jeden raz. Nagrodą zaś, jaką sobie każdy człowiek może zaskarbić i zdobyć jest życie wieczne w królestwie Boga. W królestwie, za którym każdy człowiek odczuwa tęsknotę, szczególnie wówczas, gdy życie doczesne nie szczędzi mu trosk i bólu. Tęsknota owa jest jakby wpisana w ludzką naturę, dlatego przyjście Pana na Sąd i wypowiedzenie do sprawiedliwych tych wspaniałych słów: „weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata!”, zabrzmi w ich uszach niczym cudowna muzyka, bowiem nareszcie ziści się to, o czym ludzkość marzyła – tak jednostki, jak i społeczeństwa – i to od chwili wypędzenia z Raju. Pragnienie szczęścia bowiem jest w sercach wszystkich – starców i dzieci, bogatych i ubogich, mądrych i nieuczonych, mężczyzn i kobiet. Każdy z ludzi pragnie wiecznego odpoczynku:

„Jak łania pragnie

wody ze strumieni,

tak dusza moja pragnie

Ciebie, Boże!

Dusza moja pragnie Boga,

Boga żywego:

kiedyż więc przyjdę i ujrzę

oblicze Boże?

(Ps 42 (41), 2–3)

„Odmień nasz los, o Panie,

jak strumienie w [ziemi] Negeb.

Którzy we łzach sieją,

żąć będą w radości”.

(Ps 126 (125), 4–5)

Szczęścia, jakiego będą doświadczać błogosławieni, nie da wyrazić się słowami. Będzie ono niepodobne do czegokolwiek, co znamy z doczesności. To bowiem, co w obecnym życiu wydaje się nam wspaniałością, nie jest nawet lichym podobieństwem tego, co Bóg przygotował zbawionym. Tak jak osoba niewidoma nie jest sobie w stanie wyobrazić rozmaitości form, barw, wszelkich cudów natury, tak samo i my, nie potrafimy wyobrazić sobie cudowności Raju. Nie mamy bowiem na to stosownych pojęć i określeń. Nawet jeżeli święci opowiadają nam o jakimś aspekcie życia błogosławionych w Królestwie Niebieskim, co znają z objawienia Bożego, to i tak niewiele nam to mówi. Jak bowiem ktoś, kto nie wie co to miód, może rozumieć jego słodycz?

Św. Efrem Syryjczyk tak mówi na temat szczęścia zbawionych: „Doskonali rozradują się w Królestwie, przyłączą się do anielskich zastępów, usłyszą radosny głos trąby i śpiewając pieśń zwycięstwa, pokonają śmierć. Drzwi raju same otworzą się dla sprawiedliwych, gdy tylko do nich podejdą; na spotkanie im wyjdzie Cherubin, okazując im cześć i uderzając w struny fletni” (Święty Efrem Syryjczyk, Myśli pobożne na każdy dzień roku, przekład z rosyjskiego Andrzej Wojnowski, Hajnówka 2000, s. 81).

Raj, Królestwo Niebieskie, Nowa Jerozolima, to ustawiczne obcowanie z Bogiem, brak cierpienia, niewysłowiona radość, szczęście, uczta Boga z ludźmi, gody Baranka, spełnienie wszelkich pragnień człowieczych…

Ale też jak powiada św. Antoni Wielki: „Wiedzieć ci trzeba, że i w przyszłym wieku (życiu pośmiertnym) podzielisz swoją cząstkę z tymi, z którymi w tym (doczesnym) życiu dzielisz radość i smutek (Żywot i pouczenia św. Antoniego Wielkiego, Hajnówka 2000, s. 17)”, co będzie zaiste jeszcze jednym powodem do radości!

Pismo Święte wiele razy mówi na temat Raju, informując iż jest on nagrodą sprawiedliwych i dając nam pewne, choć przecież dość mgliste wyobrażenie na jego temat: „…ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują”. (1 Kor 2, 9), a co w wizji ujrzał św. Jan Apostoł: „I ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły i morza już nie ma. I Miasto Święte – Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga przystrojone jak oblubienica zdobna klejnotami dla swego męża. I usłyszałem donośny głos mówiący od tronu: «Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi i będą oni Jego ludem, a On będzie „BOGIEM Z NIMI”. I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby ni krzyku, ni trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły». I rzekł Zasiadający na tronie: «Oto czynię wszystko nowe». I mówi: «Napisz: (…) Ja pragnącemu dam darmo pić ze źródła wody życia. Zwycięzca to odziedziczy i będę Bogiem dla niego, a on dla mnie będzie synem. (…) I przyszedł jeden z siedmiu aniołów (…) i ukazał mi Miasto Święte – Jeruzalem zstępujące z nieba od Boga, mające chwałę Boga. Źródło jego światła podobne do kamienia drogocennego jakby do jaspisu o przejrzystości kryształu. (…) A świątyni w nim nie dojrzałem: bo jego świątynią jest Pan Bóg wszechmogący oraz Baranek. I Miastu nie trzeba słońca ni księżyca, by mu świeciły, bo chwała Boga je oświetla, a jego lampą – Baranek. I w jego świetle będą chodziły narody, i wniosą do niego królowie ziemi swój przepych. I za dnia bramy jego nie będą zamknięte: bo już nie ma tam nocy. I wniosą do niego przepych i skarby narodów. A nic nieczystego do niego nie wejdzie ani ten, co popełnia ohydę i kłamstwo. I ukazał mi wodę rzekę wody życia, lśniącą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka. Pomiędzy rynkiem Miasta a rzeką, po obu brzegach, drzewo życia, rodzące dwanaście owoców – wydające swój owoc każdego miesiąca, a liście drzewa [służą] do leczenia narodów. Nic godnego klątwy już [odtąd] nie będzie. I będzie w nim tron Boga i Baranka, a słudzy Jego będą Mu cześć oddawali. I będą oglądać Jego oblicze, a imię Jego – na ich czołach. I [odtąd] już nocy nie będzie. A nie potrzeba im światła lampy i światła słońca, bo Pan Bóg będzie świecił nad nimi i będą królować na wieki wieków”. (Ap 21, 1 i n.; 22, 1–5).

Ów Raj, owo Jeruzalem Nowe, to przyszły dom błogosławionych, o którym Jezus powiedział: „W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuje wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem”. (J 14, 2–3).

Dlatego wierzący w Chrystusa nie powinni zapominać, że: „Nie mamy tutaj [w doczesności] trwałego miasta, ale szukamy tego, które ma przyjść”. (Hbr 13, 14).

A ów Raj jest przecież dla każdego sprawiedliwego „w zasięgu ręki”. Czyż bowiem Dobremu Łotrowi, gdy ten prosił: „Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”. (Łk 23, 42) Zbawiciel nie powiedział: „Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju”. (Łk 23, 43)?

Dlatego każdy prawosławny chrześcijanin powinien mieć świadomość, kim jest, i dokąd powinien zmierzać: „Wy natomiast przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zebranie, do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów sprawiedliwych, które już doszły do celu. (Hbr 12, 22–23).

Ponieważ: „On [Bóg] w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo zrodził nas do żywej nadziei: do dziedzictwa niezniszczalnego i niepokalanego, i niewiędnącego, które jest zachowane dla was w niebie”. (1 P 1, 3–4) gdzie na świętych czeka wieczne życie we wspólnocie z Jezusem, który podczas Ostatniej Wieczerzy zapewniał swych uczniów: „Lecz powiadam wam: Odtąd nie będę już pił z tego owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić go będę z wami nowy, w królestwie Ojca mojego”. (Mt 26, 29 BT), a „Szczęśliwy ten, kto będzie ucztował w królestwie Bożym”. (Łk 14, 15 BT), bowiem „…cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić”. (Rz 8, 18), a Bóg zapewnia swoim słowem: „Zwycięscy dam spożyć owoc z drzewa życia, które jest w raju Boga”. (Ap 2, 7 BT)

Ojcowie Kościoła, wypowiadając się, na temat Królestwa Bożego, pouczają, by nie próbować go sobie wyobrażać na sposób ziemski, choć pewne informacje na jego temat posiadamy. Na przykład św. Efrem Syryjczyk tak naucza: „W mieszkańcach Raju nie znajdziesz gniewu, bo wolni są oni od drażliwości; nie szkodzą sobie wzajemnie, nie żywią gniewu, bo wolni są od wszelkiej zawiści”. (Święty Efrem Syryjczyk, Myśli pobożne na każdy dzień roku…, s. 83).

Dla św. Grzegorza Teologa Raj jest czymś tajemniczym, o czym należy mówić z szacunkiem i bojaźnią Bożą. Dla św. Jana Złotoustego to, co znajdujemy w Biblii, na temat Raju jest symboliczne i zagadkowe. Istota Raju zawiera się według niego w tych oto słowach:

„Odkupieni przez Pana powrócą,

przybędą na Syjon z radosnym śpiewem,

ze szczęściem wiecznym na twarzach:

osiągną radość i szczęście,

ustąpi smutek i wzdychanie”. (Iz 35, 10).

Co znaczy, że nie będzie tam chorych i ubogich, nie będzie starości i śmierci, nie będzie uciskających i uciśnionych, nie będzie gniewu i zawiści, ani złorzeczenia, ani władzy jednych ludzi nad drugimi, ani chciwości i zabiegania o materialne dobra. Tam wszelkie namiętności wygasną. Nasza skażona natura ulegnie przeobrażeniu i staniemy się doskonali. Przede wszystkim jednak największą radość będzie sprawiać wspólnota z Jezusem, z aniołami i mocami niebieskimi, z którymi błogosławieni będą jednego ducha i jednej myśli. W Raju będzie prawdziwe życie, wolne od jakichkolwiek trosk i lęków.

Św. Bazyli Wielki naucza, iż Raj to „kraina życia”, gdzie się nie umiera z powodu grzechów, ale ma się wspólnotę z Jezusem. Raj to miejsce, gdzie zło zostało wyrwane z korzeniem, gdzie nie ma ni nocy, ni snu, ni materialnych pokarmów i napojów, podtrzymujących nasze słabości. Nie ma tam chorób ani lekarstw, nie ma sądów, nie ma handlu, ni rzemiosł, ni pieniędzy – początku zła, przyczyny wojen, i korzenia wrogości.

Ale Królestwo Niebieskie to nie życie w bezczynności, pasywne i senne, jak to się niektórym może wydawać. To nie bezbarwna egzystencja trwająca w bezruchu przez wieki wieków. Wręcz przeciwne! To życie przepełnione działaniem przewyższającym znane ludzkie wyobrażenia. Przyszłość błogosławionych w Raju to życie i ruch! Życie twórcze, całkiem różne od życia doczesnego. W przyszłym życiu, w Królestwie Boga, więcej będzie ruchu i działania niż w obecnym, niezakłóconego niczym co złe lub przykre. Błogosławieni zawsze młodzi i piękni udadzą się do nowych, niewyobrażalnie cudnych światów. Zamieszkają w świecie wiecznie nowym, wiecznie świetlistym, wiecznie wspaniałym, wiecznie świętym: „Wiemy bowiem, że jeśli nawet zniszczeje nasz przybytek doczesnego zamieszkania, będziemy mieli mieszkanie od Boga, dom nie ręką uczyniony, lecz wiecznie trwały w niebie”. (2 Kor 5, 1).

Sprawiedliwi w Raju będą zawsze piękni i zawsze młodzi. Chociaż wszyscy zbawieni będą cieszyć się doskonałą błogością, w niebie będą różne stopnie szczęśliwości, czy też, mówiąc innymi słowy, różne stopnie nagrody, w zależności od zasług, jakie sobie zaskarbili podczas życia w doczesności. I nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ nie każdy jednakowo się zasłużył.

Lecz – jak naucza św. Grzegorz z Nyssy, nikt nikomu nie będzie zazdrościł, każdy bowiem będzie się cieszył tym, co mu zostało dane. Wprost przeciwnie! Dodatkowym powodem do radości, będzie dla błogosławionych obserwowanie szczęścia innych.

Zresztą według słów św. Izaaka Syryjskiego zazdrość w Raju, gdzie nie ma miejsca na smutek (a zazdrość powoduje między innymi właśnie smutek), nie jest możliwa. Wszystkich zbawionych, łączyć będzie jedno uczucie, miłość.

Dodatkowe szczęście zbawionych będzie wypływać i z tego, że w rajskiej ojczyźnie będą mogli radować się towarzystwem swych najbliższych (o ile oczywiście i oni będą błogosławieni), z którymi w doczesności dzielili tak radości, jak i smutki.

W Raju znów spotkają się kochający małżonkowie, rodzice będą mogli się cieszyć swoimi dziećmi, a przyjaciele przyjaciółmi. Mamy więc realną szansę po zmartwychwstaniu odzyskać to, co straciliśmy – zda się bezpowrotnie – w życiu doczesnym.

Według opinii Ojców Kościoła, błogosławieni w Raju będą się rozpoznawać nie tyle po kształcie ciała, które, choć po zmartwychwstaniu będzie tożsame z tym, które istniało w doczesności, nie będzie jednak podobne do ciała skażonego i śmiertelnego, ale raczej przez wizje dusz innych błogosławionych. I w ten sposób będą się także rozpoznawać i ci, którzy się nigdy w doczesności nie widzieli.

Czy będą też z nami zwierzęta?… także i te najbliższe naszym sercom, które kiedyś towarzyszyły nam w doczesności… te które kochaliśmy i które nas kochały?…

Ufajmy, że tak… że będą… jako dar – łagodny uśmiech Boga, który pamięta każde stworzenie. I który mówi: „To, co stworzyłem, nie zginie. Bo było dobre.”

Nota bibliograficzna

Choć niniejsza książka nie rości sobie prawa do naukowego charakteru, opiera się na solidnym fundamencie Tradycji chrześcijańskiej – zarówno zachodniej, jak i wschodniej. W rozważaniach dotyczących obecności zwierząt w perspektywie wieczności uwzględniono głosy świętych, myślicieli duchowych i duszpasterzy, którzy traktowali stworzenie z głębokim szacunkiem jako dzieło Boga. Książka nie korzysta ze źródeł teologii modernistycznej, lecz czerpie z tekstów zgodnych z duchem Tradycji Kościoła – także prawosławnego. Poniżej przedstawiono wybraną literaturę, która była inspiracją do refleksji i może posłużyć czytelnikowi do dalszego pogłębienia tematu. Oczywiście, autor opracowania korzystał z wielu innych źródeł i publikacji dotyczących tego zagadnienia, jednak dla zachowania przejrzystości, nie ma potrzeby zbytniego rozbudowywania tej listy.

Wybrana literatura

Randy Alcorn, Heaven: Biblical Answers to Common Questions about Our Eternal Home, Tyndale House Publishers, Amazon 2011

Clive Staples Lewis, The Problem of Pain, Harper, San Francisco 2000

Billy Graham, Till Armageddon: A Perspective on Suffering, Word Books, Waco 1981

Joni Eareckson Tada, When God Weeps: Why Our Suffering Matters to the Almighty, Grand Rapids 1997

„О животных” [w:] Азбука веры – https://azbyka.ru/ob-otnoshenii-k-zhivotnym

Архимандрит Рафаил (Карелин), Церковь и мир на пороге Апокалипсиса, Подворье Свято-Троицкой Сергиевой Лавры, 2010 (https://www.litres.ru/book/rafail-karelin/cerkov-i-mir-na-poroge-apokalipsisa-31518422/chitat-onlayn/?page=4 – dostęp: 26 maj 2025)

Ольга Гуманова, Попадут ли животные в рай? (źródło: pravda.ru – https://www.pravda.ru/faith/1062944-animals/, dostęp: 26 maj 2025)

Славен Любомиров, Будут ли животные в Раю? А в Царстве Небесном? Будут ли наши домашние животные с нами в Раю?, (źródło: https://proza.ru/2020/07/08/1507, dostęp: 26 maj 2025)

Иеромонах Серафим Роуз, Православное понимание книги Бытия, Российское Отделение Валаамского Общества Америки, 1998 (źródło: https://www.eparhia-saratov.ru/Content/Books/196/genesis.pdf, dostęp: 26 maj 2025)

Koniec

ksiegarnia-armoryka.pl/stworzenie-i-wiecznosc-czy-w-niebie-beda-zwierzeta-andrzej-sarwa