Dowody upublicznione pod naciskiem republikańskiej większości w Kongresie odkrywają przerażającą prawdę na temat krycia przez Kamalę Harris (jako prokuratora generalnego Kalifornii) morderców dzieci prowadzących handel organami na czarnym rynku.
Światło dzienne ujrzały materiały ze śledztwa prowadzonego w roku 2015 przez dwie konserwatywne organizacje Liberty Counsel i Center for Medical Progress. W toku śledztwa powstały nagrania dokumentujące rozmowy w łonie aborcyjnego molocha Planned Parenthood. Rozmowy dotyczyły transakcji, których przedmiotem były organy dzieci zamordowanych w tzw. późnych aborcjach.
Postępowanie w tej sprawie wszczęła ówczesna prokurator generalna Kalifornii, a obecnie wiceprezydent i kandydatka na prezydenta – Kamala Harris. Problem polega na tym, że wskutek jej postępowania ukarani zostali nie aborcjoniści, lecz ci, którzy poświęcili się, by odkryć prawdę na temat morderczego przemysłu dzieciobójczego.
Pod naciskiem Harris sąd wydał zakaz publikowania materiałów ze śledztwa, dowodzących handlu na „czarnym rynku pozyskiwania organów dziecięcych” w drodze tzw. aborcji. Dowody świadczyły o tym, że „biznes aborcyjny na skalę przemysłową” pośredniczy w tym zbrodniczym procederze.
Nagrania ukazują makabryczną rzeczywistość ludobójstwa, które przez szaleńców jest nazywane „aborcją” czy wręcz „opieką medyczną” (!). Na jednym z nagrań dyrektor oddziału Planned Parenthood, dr Ann Schutt-Aine, wyjaśnia jak obejść prawo zakazujące mordowania dziecka, które zaczęło się już rodzić. Kobieta opowiada o morderstwach, podczas których przytrzymuje się kleszczami dziecko i odcina mu członki. „Bohaterowie” nagrań z nieprawdopodobnym cynizmem mówią o procederze zabijania dzieci i pozbawiania ich organów.
Materiały zostały ujawnione dopiero teraz, gdy pod naciskiem republikańskich konserwatystów przeprowadzono przesłuchania przed Kongresem. Przewodnicząca komisji była kongresmenka Marjorie Taylor Greene z Georgii, która opublikowała w całości materiały kompromitujące zbrodniczy i przestępczy przemysł aborcyjny.
This 2024 Olympics database includes profiles of the out gay, lesbian, bisexual, transgender, queer and nonbinary Olympians. The 2024 Paris Games mark a significant increase in LGBTQ representation, highlighting the progress towards inclusivity and acceptance in the sports world. There are also a record number of out male Olympic athletes.
Our interactive list allows you to filter by country, sport and competition category, making it easy to find and learn more about each athlete. Whether you’re looking for athletes from your home country or interested in a specific sport, our database is designed to help you connect with and support these trailblazing individuals. Note: Equestrian and sailing are nongender events, so those athletes can be found under that competition category.
Know of an out LGBTQ athlete who’s competing but not listed? Help us keep our database current by contacting us with any updates or new information. Reach out via email (team@outsports.com), or direct message us on Twitter/X (@outsports), Instagram (@outsports) or Facebook (OutsportsSBN).
This list was compiled by Cyd Zeigler, Jim Buzinski, Karleigh Webb and Jon Holmes of Outsports and LGBT historian Tony Scupham-Bilton. Photo illustration by Ryan Lawrence with images from Getty Images and USA Today. Read how Outsports compiled the list of out LGBTQ Olympians and other facts about Team LGBTQ.
Trudno jest dociec, kiedy proces globalizacji świata się zakończył. Przy czym pod pojęciem jego „zakończenia”, mam na myśli ostateczne obsadzenie, w przygniatającej większości państw, kluczowych stanowisk przez globalistów.
Z całą pewnością było to przed rozpętaniem fałszywej pandemii Covida. Dopiero pełna kontrola wszystkich funkcji i organizacji międzynarodowych i państwowych, przez globalnych oligarchów finansowych, dała sygnał startu tego największego ludobójstwa w dotychczasowej historii świata.
Jak wiemy, agentura globalistyczna była dobierana według rygorystycznych kryteriów:
· Bezwzględnie wszyscy oni musieli być pederastami i/lub pedofilami
· Plusem był ich ewentualny satanizm i/lub transpłciowość
· Kryminalna przeszłość, była dodatkowym atutem w karierze, gdyż dawała możliwość ewentualnego szantażu zbuntowanego osobnika
Przedstawione powyżej warunki, to niejako fundament kwalifikacyjny (paszport) do „rajskiego ogrodu elit”. TAKIMI SĄ ONE BEZ WYJĄTKU WE WSZYSTKICH PAŃSTWACH ZACHODU, włączając w to oczywiście III RP.
Czy i w jakim stopniu różnią się one w innych obszarach cywilizacyjnych, trudno jest dywagować nie znając od podszewki specyfiki obyczajowo-cywilizacyjnej tamże.
Jednakowoż, elementem jednoczącym bez wyjątku globalistów całego świata są cechy pochodne wywodzące się niejako z tych FUNDAMENTALNYCH, wymienionych powyżej.
Do kluczowych należą następujące:
· Całkowity brak sumienia
· Skrajnie wąski horyzont myślowy
· Wybujała pycha
· Nieokiełznana żądza władzy, prominencji i tytułów
· Całkowita ignorancja we wszystkich dziedzinach wiedzy i nauki
· Patologiczna zachłanność
· Bezwarunkowa uległość w odniesieniu do swych szatańskich pryncypałów
Ten powyższy zestaw „kwalifikacji”, zadecydował że pomimo TWARDYCH NAUKOWYCH DOWODÓW (jest ich tak ogromna ilość, że nie zacytuję odnośników) na rozmyślne i zamierzone ludobójstwo covidowe, którego ofiarami stały się miliony ofiar i dalsze miliony doszlusowują na bieżąco, żadnemu ze sprawców tej zbrodni, ani „decydentów’ ponadpaństwowych i państwowych NAWET WŁOS Z GŁOWY NIE SPADŁ.
Chorzy umysłowo zbrodniarze, tacy jak Bill Gates, nadal trzymają stery korporacji i prywatnych ponad rządowych organizacji (WEF, WHO, etc.) bezprawnie decydując o losach Ludzkości i działaniach „niezależnych i demokratycznych rządów”.
A przecież fałszywa „pandemia”, to tylko jeden ze składników „menu”, jakimi raczą oni Ludzkość.
Do innych krytycznych należą:
· Walka ze „zmianami klimatycznymi” a w szczególności „gazami cieplarnianymi”, takimi jak CO2, a także azotem, którego naturalny poziom w ziemskiej atmosferze wynosi 78%, w wyniku której likwiduje się rolnictwo, oraz przemysł na Planecie Ziemi.
· Powszechne zatruwanie atmosfery i biosfery ( w tym ludzi) przy pomocy tzw. „smug chemicznych”.
· Niekontrolowane rozprzestrzenianie niszczycielskiego mRNA w „lekach”, „szczepionkach” i mięsie (poprzez „szczepienie” tymże bydła rzeźnego).
· Geoinżynierię: wywoływanie trzęsień ziemi, huraganów i innych katastrofalnych zjawisk
· Obłędne parcie do wojny jądrowej z FR, Chinami, Iranem, etc.
W realizacji tych i innych punktów programu globalistycznego, kluczową rolę odgrywają osobnicy zainstalowani w strukturach władzy na świecie.
Gdyby osobnicy owi posiadali choć tyle poczytalności, wiedzy i instynktu samozachowawczego, co Lenin, Hitler, Stalin, czy Mao, to we własnym interesie zaprzestali by podcinania gałęzi na której również oni sami siedzą.
Niestety nie posiadają oni nawet śladowych ilości tych cech, co paraliżuje Ludzkość w jakichkolwiek próbach wyrwania się z śmiertelnego uścisku szatana.
Na tym etapie możemy więc jedynie liczyć na Miłosierdzie Boskie!
W niedawnej publikacji napisałem między innymi, że dzięki pozornym działaniom kontrwywiadowczym, Polska jest rajem dla prawdziwych szpiegów, zwłaszcza mających wysoką pozycję w polityce, biznesie, administracji, czyli najcenniejszych dla swoich mocodawców, niekoniecznie tylko tych z Moskwy.
Jeśli na dodatek wystarczająco ostentacyjnie będą owi szpiedzy okazywali nienawiść do Rosji i miłość do „wUkrainy”; wpłacili Sierakowskiemu sporą kwotę na Bayraktara, sfotografowali się z ambasadorem USA, albo dowolnym ukraińskim urzędnikiem – to dla polskiego kontrwywiadu są poza zasięgiem.
Pisząc to, nie miałem na myśli nikogo konkretnego, tylko pokazałem pewne mechanizmy. Gdy jednak kilka dni temu wysłuchałem Roberta Chedę, majora wywiadu w stanie spoczynku, który komentował sprawę Biełsatu, to nadal nie mam nikogo konkretnego na myśli, ale… o tym za chwilę.
Nie do ruszenia ze względu na „plecy”
O nieprawidłowościach finansowych w Biełsacie, a także o przerostach zatrudnienia, media informowały wiele lat temu. Według kontrolerów Najwyższej Izby Kontroli, w latach 2018-2019 Biełsat przekroczył swój budżet o 14 mln złotych. Dlaczego zatem śledztwo w tej sprawie rozpoczęto dopiero teraz? Czy ma to związek ze zmianą władzy, bo za PiS Agnieszka Romaszewska była nie do ruszenia?
Nie do ruszenia była, ale nie dzięki PiS-owskiej ochronie, tylko kogoś znacznie potężniejszego.
Kogo? To jest pytanie kluczowe dla zrozumienia fenomenu Romaszewskiej. O takiej ochronie może świadczyć to, że gdy w 2017 roku ówczesny PiS-owski minister spraw zagranicznych Witold Waszczykowski zerwał umowę i odciął dotację dla stacji, czyli podjął próbę likwidacji Biełsatu, to bardzo szybko musiał się z tego wycofać.
Zapewne już wtedy, bardziej światli politycy PiS, wiedzieli, że Biełsat jest przede wszystkim ośrodkiem prowadzenia równoległej i szkodliwej dla rządowej, własnej polityki zagranicznej na kierunku wschodnim, a stacją telewizyjną w drugiej kolejności.
Potem próbowano, jak wspomniałem, kontroli NIK, ale mimo jej negatywnych wyników Agnieszka Romaszewska pozostała na stanowisku. Zatem trudno zarzucić politykom PiS, a przynajmniej tym mądrzejszym, jakąś wielką miłość do Romaszewskiej i zachwyt nad jej Biełsatem. Raczej wprost przeciwnie.
Tu nie chodzi o pieniądze
Dziś Tusk spuścił ze smyczy swoich opryczników i przystąpił do likwidacji Biełsatu. Faktycznie, czy przypuszczalnie zmalwersowane miliony w Biełsacie, są znakomitym pretekstem, by Agnieszkę Romaszewską „strącić z piedestału”, ale nie wynika to z troski o pieniądze podatnika. Wielkopańska nonszalancja w zarządzaniu i wydawaniu publicznych pieniędzy jest wśród styropianowych elit normą. Każdy z tych polityków zarządzany przez siebie obszar, traktuje jak prywatny folwark.
Za pierwszego premierowania wyliczono „… że w jeden rok rządowy Embraer zawoził Tuska do Gdańska lub go z niego odbierał pięćdziesiąt razy. Wyliczono, że kosztowało to co najmniej 1,3 mln złotych. Zdarzały się weekendy, podczas których premier wylatał równowartość nowego mercedesa (…) … w wyniku dziennikarskiego śledztwa wyłonił się obraz Donalda Tuska jako premiera, który przylatywał do stolicy w poniedziałek późnym popołudniem a kończył w piątek przed 12. Potem wracał samolotem do Trójmiasta, gdzie mieszkała jego rodzina. – Kwoty, kwotami, ale bardzo mnie interesowało to, jak wyglądał jego tydzień pracy. Tak naprawdę Tusk efektywnie pracował trzy dni w tygodniu. To było dosyć szokujące”.
Czy w tej kadencji Tusk jest bardziej pracowity i mniej rozrzutny? Każdy zna odpowiedź na to pytanie.
Raj dla agentów?
Należy zakładać, że prokuratorskie śledztwo w sprawie malwersacji w Biełsacie ma solidne podstawy, a to znaczy, że w podległej sobie stacji telewizyjnej Agnieszka Romaszewska wykreowała sytuację korupcyjną. Jak słusznie zauważył wspomniany na początku mjr Robert Cheda, środowisko korupcyjne jest rajem dla działań rosyjskiego wywiadu, zresztą oczywiście nie tylko rosyjskiego. Może właśnie likwidacja tego „raju” jest dla Tuska głównym celem, a ewentualna korupcja tylko pretekstem?
Korupcja oczywiście ułatwia zdobycie materiałów obciążających i daje solidną podstawą do przyszłego werbunku przez obcy wywiad. Pracownik takiej rozgłośni jak Biełsat jest dla rosyjskich czy białoruskich służb rarytasem. Legitymacja dziennikarza, czy pracownika technicznego Biełsatu podpisana przez Agnieszkę Romaszewską daje możliwość penetracji całej TVP. Taki agent może wykonywać wiele rozmaitych zadań, zleconych mu przez mocodawców w Moskwie czy Mińsku. Przede wszystkim dokonywać rozpracowań operacyjnych dziennikarzy i innych pracowników TVP i sporządzać ich charakterystyki, pod kątem przydatności dla wywiadu, z uwzględnieniem ich kontaktów towarzyskich i służbowych, zwłaszcza z politykami i urzędnikami.
Uzyskanie informacji na temat ich problemów i słabości daje świetną podstawę do werbunku. Inwigilacja osób, innych agentów zwerbowanych wcześniej, w celu kontroli ich działania. Dziennikarz / agent może wpływać na treść emitowanych programów, jak też na to co zostanie lub nie zostanie wyemitowane. W czasie wojny ma to dużo większe znaczenie niż w czasie pokoju.
Nie do przecenienia jest także dokładne rozpracowanie infrastruktury technicznej TVP. W sytuacji wojennej można dzięki temu wyemitować jakąś dezinformację, czy przerwać oficjalne nadawanie. Agnieszka Zbigniewowna, zatrudniając w Biełsacie tabuny (przerosty zatrudnienia ponoć o 100%) tzw. białoruskich i rosyjskich opozycjonistów, stworzyła wymarzone warunki wywiadom tych państw, by wprowadzili do rozgłośni swoją agenturę.
Podobno ten proceder nie podlegał nawet naszej kontroli kontrwywiadowczej. Taki rosyjski czy białoruski agent zalegalizowany przez Romaszewską pod przykryciem dziennikarza / opozycjonisty ma idealne warunki do wykonywania tych i wielu innych zadań, jak też do rozpracowywania swojej (rosyjskiej i białoruskiej) prawdziwej opozycji w Polsce.
Czy zwerbowano Romaszewską?
Podwładni Agnieszki Romaszewskiej mogą być najwyżej szpiegowską „klasą średnią”. Sama Agnieszka Zbigniewowna to już od dawna materiał na super-szpiega. Jej znakomite międzynarodowe i krajowe kontakty z ważnymi ludźmi, wieloletnia pozycja szarej eminencji polskiej polityki wschodniej, w tym prawie dwie dekady kierowania Biełsatem, to tylko niektóre atuty. Jest inteligentna i kreatywna. Od lat manifestowana przez nią obsesyjna wrogość do władz w Moskwie i w Mińsku skutecznie usypia czujność polskiego kontrwywiadu.
Romaszewska jest zapewne od dawna obiektem pożądania operacyjnego wielu rosyjskich i białoruskich oficerów wywiadu. Musiało to co najmniej skutkować opracowaniem planu werbunku dyrektorki Biełsatu. Czy plan pozostał jedynie w formie zapisu, czy próbowano przeprowadzić operację werbunkową? Na to pytanie powinien odpowiedzieć polski kontrwywiad.
Major Cheda zapytał wprost, czy Agnieszka Romaszewska została zwerbowana przez rosyjski wywiad, podkreślając, zapewne dla bezpieczeństwa procesowego, że jest to pytanie, a nie sugestia. Ja bym to pytanie sformułował nieco inaczej. Czy działania, decyzje, polityka kadrowa itd. w wykonaniu Agnieszki Romaszewskiej jako dyrektorki Biełsatu, noszą znamiona inspiracji ze strony rosyjskiego czy białoruskiego wywiadu, względnie czy efekty tych działań są korzystne dla Putina i Łukaszenki?
Przy takim postawieniu problemu, ewentualna agenturalność Romaszewskiej jest tylko jedną z możliwości, a nie warunkiem sine qua non jej działań w interesie obcego państwa. Dla rosyjskiego wywiadu nie było zapewne wielkim problemem spowodowanie, że jakiś znany i szanowany opozycjonista, nieprzejednany wróg „reżimu Putina”, poprosi dyrektorkę Biełsatu, która uchodzi za wroga „imperialnej Rosji”, by ta zatrudniła kilku konkretnych rosyjskich czy białoruskich opozycjonistów dla uratowania ich przed represjami w swoich krajach. Mogą pracować za grosze, wszak są na utrzymaniu swoich agencji wywiadowczych – oczywiście ten wątek hipotetyczny rozmówca Agnieszki Romaszewskiej przemilczał. Ba, zapewne nawet, ów rozmówca mógł być jej znajomym z lat młodzieńczych, lub znajomym znajomego.
Panna Agnieszka, jako przedstawicielka PRL-owskiej elity, w latach 1970. bywała w czasie wakacji na podmoskiewskich daczach i poznała wtedy wielu swoich rosyjskich odpowiedników, dzieci radzieckiej elity. Jako rówieśnik Romaszewskiej wiem doskonale, że w tamtych czasach radzieccy w takie miejsca wpuszczali tylko sprawdzonych i pewnych ideologicznie cudzoziemców. Ze wszystkich demoludów najmniej ufano Polakom. Tym bardziej, że właścicielka daczy prowadziła badania naukowe w dziedzinie wykorzystywanej w technice wojskowej.
Oddajmy na chwilę głos pani Romaszewskiej, która na FB kilka razy opisywała swoje ekskluzywne wakacje.
Wakacje z nomenklaturą pod Moskwą
„Nie pamiętam czyja to właściwie była dacza? Pewnie Natalii Alieksandrowny, ‘odziedziczona’ po ojcu, też ważnym sowieckim naukowcu – fizyku. ‘Akademiczeskij dacznyj pasiołok Łucyno’ – na zachód od Moskwy, 7 km od miasteczka Zwienigorod. Natalia Aleksandrowna, profesor i ważna persona od fizyki mikrofal w moskiewskiej Akademii Nauk, z którą współpracował Tata, miała syna – Aloszę – oczko w głowie. A choć była o pokolenie prawie starsza od mojego ojca, to jej syn był ode mnie starszy tylko o 3 lata, więc uznano, że wraz z drugim kolegą, także Aloszą, będą dla mnie świetnym towarzystwem na wakacje. No i zostałam z nimi wysłana na podmoskiewską daczę. Rodzice uważali, nie bez racji, że w ten sposób, poprzez wrzucenie na głęboką wodę, z pewnością poduczę się rosyjskiego”.
Tu opisuje bójki jakie obywały się między młodzieńcami z radzieckich elit a lokalsami: „’Mój’ Alosza – grubawy i powolny intelektualista, chyba nie brał w tych ustawkach udziału, ale z bójkami czy bez, tak czy inaczej nie wydawał mi się szczególnie atrakcyjny. Podobał mi się natomiast drugi Alosza, ryżawy i piegowaty dryblas, z nomenkleturowej rodziny. Jego ojciec był wiceministrem od ‘stali i spławow’ (stali i stopów) , a Alosza posiadał magnetofon kasetowy (!) i dżinsy wranglery. Ponadto był przewodniczącym komsomołu w swojej szkole, …(…) Myślę, że w ‘nowej Rosji’ pewno obaj moi ówcześni koledzy zrobili karierę w biznesie. (Swoją drogą, nie tak dawno, nazwisko i imię jednego z nich obiło mi się o uszy przy informacji o nadużyciach przy dostawach komputerów do rosyjskiego ministerstwa obrony. Gość o takim samym imieniu i nazwisku, jak jeden z nich, był szefem firmy komputerowej, która miała dostarczać komputery za zawyżoną cenę. Ciekawe czy to on czy nie on? A może tylko zbieżność nazwisk?)”.
Jak widać, panna Romaszewska już w młodości wiedziała gdzie „leżą konfitury”. To oczywiste, że przystojny, dobrze ubrany syn wiceministra jest lepszy niż gruby nerd. Jeśli „czekiści” dobrze obrobili tego aferzystę od komputerów, to Alosza (ciekawe który?) udzielił im wiele cennych informacji na temat ówczesnych rosyjskich znajomych Agnieszki. A dzieci opozycjonistów w tej grupie też były.
Działania na korzyść… Kremla
Wracając do ostatniej części mojego pytania czy efekty działań Biełsatu i samej Romaszewskiej są korzystne dla Putina i Łukaszenki? Działalność Biełsatu sprowadza się do tego, by nie dopuścić do szerszej współpracy między Polską a Białorusią póki rządzi nią Łukaszenko, jak też wspomagania wszelkich nielegalnych działań mających na celu dokonanie w Mińsku zamachu stanu.
Sygnały o chęci współpracy z Polską prezydent Białorusi wysyła od dawna. Szeroka współpraca z Polską dałaby Łukaszence możliwość częściowego uniezależnienia się od Putina. Niestety Biełsat i wykorzystująca swoje stosunki Romaszewska niszczyła medialnie i politycznie każdą taką inicjatywę, zarówno ze strony polskiej, jak też białoruskiej. Jej koronnym „argumentem” jest stwierdzenie, że Łukaszenko to człowiek sowiecki i co do zasady z takimi ludźmi się nie współpracuje, tylko ich zwalcza.
Bez wątpienia taka polityka nie jest korzystna ani dla Polski, ani dla Białorusi. Za to jest wyjątkowo korzystna dla Kremla, bo dzięki temu Łukaszenko cały czas pozostaje w mocnym uścisku Putina. Utrata nawet części wpływów na Białorusi, byłaby dla Rosji, zwłaszcza po rozpoczęciu działań zbrojnych na Ukrainie, wielkim ciosem który mógłby w sposób istotny przyczynić się do klęski Kremla.
Jednak Agnieszka Zbigniewowna ze swoją ostentacyjną, agresywną i nierzadko „schizofreniczną” antyrosyjskością, była dla Moskwy idealnym potwierdzeniem i alibi, że Zachód dybie na Święta Ruś i cały Ruski Mir. Legitymizuje to politykę Rosji w umacnianiu i poszerzaniu swoich wpływów na Białorusi.
Największym sukcesem Romaszewskiej i apogeum jej działań na tym kierunku była promocja w Polsce i na świecie, Swiatłany Cichanouskiej, a wcześniej poparcie próby zamachu stanu na Białorusi. Zamieszki na Białorusi spowodowały, że przeciwnicy legalnych władz odkryli się i dzięki temu zostali skutecznie zneutralizowani.
Nikt rozsądny nie łudził się, że niezbyt hojnie finansowana przez Zachód garstka opozycjonistów obali Łukaszenkę. Wygląda to tak, że zewnętrzni inspiratorzy tych zajść, świadomie lub nie, wystawili buntowników białoruskiemu KGB. Późniejszy cyrk ze Światłaną Cichanouską, jako „prezydentem” Białorusi na uchodźstwie, w którym Romaszewska grała jedną z głównych ról, do reszty odkrył i ośmieszył tzw. białoruską opozycję. [I SŁUSZNIE! – admin]
Dziś pani Cichanouska, już trochę zapomniana przez opinię publiczną, jest przez niektóre państwa sztucznie podtrzymywana przy życiu polityczno medialnym, bez konkretnego przeznaczenia dla jej promotorów, na zasadzie „może się jeszcze kiedyś przyda”.
Sama Cichanouska ogłosiła się niedawno „dożywotnim przywódcą narodu” i zarządza, czy tak jej się wydaje, skłóconymi ze sobą różnymi frakcjami tzw. rządu na uchodźstwie. To „dożywotnie przywództwo” zakończy się wtedy, gdy zachodni sponsorzy przestaną finansować ten operetkowy twór. A wtedy, być może, znajdą się nowi sponsorzy, którzy mają słynny „szeroki gest”, tylko postawią inne zadania. Póki co podtrzymywana przy życiu koncesjonowana Cichanouska jest gwarantem, że na Białorusi nie powstanie prawdziwa, niezależna od Wschodu i Zachodu opozycja, albowiem będzie zwalczana przez, jednych i drugich.
Świat polityki, a zwłaszcza agencji wywiadowczych, to w dużej mierze świat kłamstw. Charakteryzuje to wyświechtany, ale prawdziwy slogan „nic nie jest takie, na jakie wygląda”. Być może, personifikacją tego sloganu jest Romaszewska Agnieszka Zbigniewowna.
„Pozwolę sobie wrócić jeszcze do skandalu, jaki wywołała kolejna próba utwierdzenia piosenki Johna Lennona „Imagine” jako nieoficjalnego (jeszcze?) hymnu olimpijskiego. Eks-Beatles śpiewał o swoim marzeniu: świata bez religii, krajów (narodów/państw), własności – no religion, no countries, no possessions.
To samo napisali przed nim twórcy „komunizmu naukowego”, czytamy w opublikowanym w mediach społecznościowym wpisie prof. Andrzeja Nowaka.
Poniżej publikujemy treść całego komentarza krakowskiego historyka.
===============================
Pozwolę sobie wrócić jeszcze do skandalu, jaki wywołała kolejna próba utwierdzenia piosenki Johna Lennona „Imagine” jako nieoficjalnego (jeszcze?) hymnu olimpijskiego. Eks-Beatles śpiewał o swoim marzeniu: świata bez religii, krajów (narodów/państw), własności – no religion, no countries, no possessions. To samo napisali przed nim twórcy „komunizmu naukowego.
W wywiadzie dla magazynu „Playboy” w 1980 r. sam piosenkarz przyznał, że jego utwór można odczytać jako manifest komunistyczny.
Nie od Paryża, ale już od olimpiady w Atlancie (1996) zaczęto wykonywać ten szczególny hymn, powtarzając go w tej roli m.in. w czasie igrzysk zimowych w Turynie (2006) i Pekinie (2022) oraz letnich w Londynie (2012).
W najnowszym numerze „Gościa Niedzielnego” zadaję pytanie: jaki związek ma przesłanie tej piosenki tak gorliwie bronionej w roli nowego hymnu świata – z ideą olimpijską. Odpowiedź może być krótka: słowa „Imagine” są radykalnie sprzeczne z ta ideą.
Bez religii nie byłoby olimpiad. Ich idea poczynała się z mitu o wyścigu do Olimpii, by zabawić nowonarodzonego Zeusa. Tam więc udawali się pielgrzymi z całej Grecji, podzielonej na setki państw-miast (poleis), a igrzyska były formą wspólnego kultu. Na czas pielgrzymki na igrzyska wprowadzany był rozejm w toczących się niemal bez przerwy konfliktach, aby pielgrzymi (w tym atleci) mogli bezpiecznie dotrzeć i wrócić z wielkiego święta. Od 776 roku przed nasza erą do mniej więcej końca IV wieku po Chrystusie trwała ta tradycja. Istotne było to, że ludzie z Aten, Sparty, Teb i najmniejszych nawet poleis, mogli rywalizować między sobą na równych zasadach – ku chwale swoich ojczyzn. To było, obok aspektu religijnego, najważniejsze! Duma z reprezentowania nie siebie samego, ale swojej ojczyzny, w której zwycięzca olimpiady był witany jako bohater.
Odnowiciel idei igrzysk, francuski baron Pierre de Coubertin (1863-1937), założyciel MKOL, wychowany w arcykatolickiej, monarchistycznej rodzinie, w jezuickiej szkole, wyobraził sobie igrzyska olimpijskie jako sposób na przypomnienie w swojej ojczyźnie przygotowania fizycznego przyszłych żołnierzy: tych, którzy pomszczą klęskę Francji w wojnie z Prusami w 1870 roku. Tak rodził się nowoczesny sport. Na szczęście ruch olimpijski przebrnął te pierwsze rafy i od czasu igrzysk w Atenach (1896) udawało się na ogół (z dwiema przerwami na Wielkie Wojny) organizować zawody, w których ludzie z różnych krajów mogą się spotykać bez broni i walczyć o honor nie tylko dla siebie, ale właśnie dla swojej ojczyzny: flaga jest najważniejsza.
Można się było o tym przekonać także w czasie tej olimpiady, w jednym z jej prawdziwie wzruszających momentów. Oto tenisista wszechczasów, który osiągnął wszystkie możliwe indywidualne triumfy tytuły w tej arcy-popularnej dyscyplinie Serb Novak Djokovic, zdobył podczas piątej swojej olimpiady wreszcie złoty medal. Zawsze grający zimnego, jakby nieco cynicznego nawet w swym poczuciu wyższości nad resztą świata, 37-letni sportowiec tym razem rozpłakał się jak nastolatka. Szlochał przez kilka minut ze wzruszenia, ukląkł na korcie, przeżegnał się szerokim prawosławnym krzyżem, dziękując Bogu za spełnienie największego marzenia. Tym marzeniem było zdobycie złota olimpijskiego dla swego kraju. To jest właśnie duch olimpijski: coś, co czyni te igrzyska wyjątkowymi.
„Kiedy opadły maski” – tylko naiwni wierzą w reformę Unii Europejskiej? [bestseller o korzeniach UE]
Znajomość realiów Unii Europejskiej i szeroka kwerenda, jaką przeprowadził francuski polityk i były europoseł Philippe de Villiers, nie pozostawiają złudzeń: Unia Europejska od początku miała być super-państwem o charakterze antychrześcijańskim. O książce Kiedy opadły maski. Bestseller o korzeniach Unii Europejskiej opowiada jej tłumacz, dr Wojciech Golonka, w rozmowie z red. Filipem Obarą.
Gościem Filipa Obary na antenie PCh24 TV jest dr Wojciech Golonka, publicysta tygodnika „Do Rzeczy”, prezes Instytutu Dziedzictwa Europejskiego Andegavenum i tłumacz książki Kiedy opadły maski. Bestseller o korzeniach Unii Europejskiej wydanej przez Wydawnictwo DeReggio.
Ciekawa jest sama postać autora książki Kiedy opadły maski– Philippe’a de Villiers. Jest on byłym przewodniczącym regionu Wandei, zasłużonym dla jego rozwoju i związanym z nią również pod względem wiary i światopoglądu. Konserwatywny katolik, a przy tym były członek francuskiego rządu i eurodeputowany. Pochodzi z rodziny zasłużonej dla Francji.
Książka opiera się na jego własnym doświadczeniu, a przede wszystkim imponującej kwerendzie w źródłach i dokumentach, nad którą pracował cały zespół powołany przez autora. Liczne dokumenty zostały w przedrukach opublikowane w książce. Oprócz Kiedy opadły maskide Villiers jest także autorem biografii św. Joanny d’Arc czy też św. Ludwika, króla Francji.
Mniej znanym faktem, od którego dr Wojciech Golonka zaczyna opowieść, jest wpływ Stanów Zjednoczonych na powstanie i ideowy kształt Unii Europejskiej. De Villiers dokumentuje, jak z USA napływały fundusze dla „ojców założycieli”, takich jak Jean Monnet czy Robert Schumann. Słynna deklaracja założycielska Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (tzw. Deklaracja Schumanna) powstawała de facto w amerykańskiej ambasadzie.
– Wątek amerykański jest złożony, natomiast jest on rzeczywisty. Pieniądze, które były inwestowane w powstanie tego tworu, były rzeczywiste; udział prawników, którzy redagowali dokumenty, był rzeczywisty; agenci wpływu byli rzeczywiści; i to, co jest najbardziej istotne – mechanizm zacieśniania wspólnoty europejskiej był pierwszorzędny – mówi rozmówca Filipa Obary.
– Bo tak naprawdę wszystko rozgrywało się o dwie możliwości: czy należy zlikwidować państwa narodowe od razu po II wojnie światowej i utworzyć „Stany Zjednoczone Europy”, czy należy zrobić to stopniowo. I wygrała druga opcja, dlatego, że stwierdzono, że narody europejskie nie są na to gotowe i należy dojść do tego etapu pośrednio – kontynuuje.
– Zaletą tej książki jest to, że przedstawia fakty, z którymi nie można dyskutować – dodaje, przytaczając anegdotę, jak „Gazeta Wyborcza” sama poprosiła wydawcę o egzemplarz recenzencki, ale recenzja dziwnym trafem nigdy się nie ukazała.
W odpowiedzi na uwagę prowadzącego, że treści przedstawione w książce Kiedy opadły maski „wywracają podstawy światopoglądu i założeń, jakie nam wpajano”, dr Golonka zauważa, że „w Polsce jest ten mit, że wstąpiliśmy do wspaniałej wspólnoty europejskiej, która w międzyczasie zmieniła tory”.
– A tak naprawdę wstąpiliśmy do pociągu na określonej stacji, ale który już jechał z pewnego miejsca do pewnego i miejsca i kto chciał, ten kierunek już wówczas widział. Wystarczy w tym kontekście zwrócić uwagę na fakt, że traktat z Maastricht i wprowadzenie wspólnej waluty, euro, to wydarzenia sprzed wstąpienia Polski do Unii – wyjaśnia.
Tłumacz Kiedy opadły maski przywołuje tu przykład archiwum Jeana Monneta w szwajcarskiej Lozannie, które miał okazję odwiedzić w toku własnych badań. Jest tam eksponowana ogromna liczba cytatów z tego „ojca założyciela”, z których jasno wynika, że już u podstaw Wspólnoty Europejskiej funkcjonował pogląd, „że jest to etap przejściowy i że trzeba stopniowo delegować suwerenność do struktur ponadpaństwowych”.
Co istotne, książka Philippe’a de Villiers obala nie tylko głoszony dziś mit, że „ojcom założycielom” wcale nie chodziło o stworzenie super-państwa, ale także mit rzekomych chrześcijańskich korzeni Unii Europejskiej. W tym kontekście dr Golonka przywołał postać Roberta Schumanna, którego nota bene papież Franciszek chciałby… kanonizować. [sic!! md]
– Schumann był człowiekiem bez wyraźnych własnych przekonań, ale był doskonałym rzecznikiem idei, gotowym na tę integrację, ponieważ sam był wykorzeniony, jeżeli chodzi o przynależność narodową – przekonuje Golonka.
Sugeruje przy tym, że z jednej strony można powiedzieć, że ludzie pokroju Schumanna nie wyobrażali sobie skali patologii obyczajowej, z którą mamy dziś do czynienia (agenda aborcyjna czy LGBT Unii Europejskiej), ale z drugiej to właśnie oni „umożliwili mechanizmy, które pierwszym lepszym fanatykom pozwolą grillować państwa narodowe w oparciu o władzę centralną”.
Zdaniem dr. Golonki akurat przypadek Schumanna pokazuje przede wszystkim ogromną naiwność, ponieważ istnieją poszlaki wskazujące, iż prywatnie był to człowiek pobożny. – Schumann ewidentnie był naiwny i chociażby z tego powodu nie można go kanonizować, dlatego, że to nie jest tak, że można kanonizować polityka, który nie cechował się roztropnością. To generał de Gaulle, który być może miał mniej cnoty chrześcijańskiej, o wiele lepiej widział do czego może doprowadzić tego typu działanie. Chociaż de Villiers ironizuje, że czekają na cud związany z Schumannem, a ten cud nie nadchodzi…
Inną ważną, a mało znaną postacią, która współtworzyła przyszłą Unię, był pierwszy przewodniczący Komisji EWG, Walter Hallstein, którego dr Golonka zalicza do kategorii „ojców przemilczanych”, o których nie wypada dziś mówić. – Wybitny nazistowski prawnik, który pracował nad projektem Europy nazistowskiej i który został przekonwertowany przez Amerykanów na ich człowieka – tak rozmówca PCh24 scharakteryzował tego współtwórcą UE.
Na koniec red. Obara zadaje pytanie, czy w świetle prawdy, którą obnaża Philippe de Villiers w książceKiedy opadły maski, nie jest naiwnością mówienie dziś o „zreformowaniu” Unii Europejskiej? – Ta naiwność w wypowiedziach oficjalnych jest obecna już od dwudziestu lat – odpowiada Wojciech Golonka, ilustrując to zjawisko na przykładzie przypadku polskiego.
Jan Paweł II ostatecznie zachęcił do wstąpienia do Unii Europejskiej, ale ostrzegał przed kierunkami, w jakich może ona zmierzać. Natomiast kluczową rolę odegrał, jak twierdzi dr Golonka, polski episkopat. Gość PCh24 TV przywołał swoją własną rozmowę z kard. Józefem Glempem, z czasu gdy hierarcha przewodził temuż episkopatowi. Zapytany podczas spotkania z młodzieżą polską w Paryżu, „dlaczego polscy biskupi popierają tę integrację, skoro widać, że ta Europa nie tylko nie jest pro-chrześcijańska, ale jest anty-chrześcijańska”, kard. Glemp odpowiedział: „Idziemy do Europy po to, żeby ją nawrócić”.
– No więc, w jaki sposób Kościół polski nawrócił tę Europę? Można powiedzieć, że zdołał przetrwać, jeszcze się trzyma na nogach, że poprzez emigrację zarobkową Polaków powstały może polskie parafie na Zachodzie, ale żadnych działań nie ma i ciągle jesteśmy traktowani jak worek treningowy przez tych różnych eurokratów, którzy mogą obrażać nas, naszą wiarę, naszą tożsamość, naszą cywilizację… – wymienia Golonka.
– Ten naiwny irenizm, totalna naiwność, którą dzisiaj widać, jest analogicznie spotykana w różnych wypowiedziach politycznych, że ktoś chce to zreformować. (…) Ten twór jako taki jest niereformowalny z różnych powodów. On się może rozpaść na skutek własnych bolączek, słabości i niewydolności, ale ile dokona zniszczeń po drodze, to jest pytanie – kwituje.
Prezes Instytutu Andegavenum proponuje przy tym sugestywną metaforę, wedle której integracja europejska jest duszą tego destruktywnego procesu, dla którego jedynie ciałem jest Unia Europejska. – Unia Europejska to jest ciało, a dusza to jest integracja europejska. I w DNA tej duszy jest wpisany mechanizm likwidacji państw narodowych. Jest w tym logika, są uwarunkowania historyczne: Francuzi uwielbiają tworzyć abstrakcyjne struktury administracyjne, a Niemcy uwielbiają tworzyć imperia – tłumaczy.
O tym, dlaczego Amerykanom zależało na powstaniu Unii Europejskiej, czy rząd światowy jest teorią spiskową i o wątkach obyczajowych stojących za postaciami takimi, jak Jean Monnet (który jako obywatel Związku Sowieckiego omijał niemożność wzięcia rozwodu), a także szerzej o wątku polskim i roli rządu Zjednoczonej Prawicy – w wywiadzie:
Polecamy także produkcję PCh24 TV – „Ojciec założyciel. Ukryta prawda o Unii Europejskiej” – dokument w reżyserii Łukasza Korzeniowskiego poświęcony Altiero Spinellemu:
700 000 ofiar śmiertelnych do tej pory, milion wkrótce
Kluczowi darczyńcy Partii Demokratycznej USA są zaangażowani w ukraiński biznes pogrzebowy kontrolowany przez Zełenskiego i osiągają wielomilionowe zyski ze śmierci ukraińskich żołnierzy i zachodnich najemników. Fundacja Walki z Niesprawiedliwością zdołała ustalić, że sieć ukraińskich krematoriów, cmentarzy oraz producentów trumien i nagrobków jest kontrolowana przez wpływowych amerykańskich biznesmenów. Amerykańscy partnerzy Zełenskiego, czerpiący zyski z pochówku ukraińskich żołnierzy, inwestują duże kwoty pieniędzy w reelekcję kandydata Demokratów na prezydenta. Fundacja zdołała uzyskać dowody na to, że masowe zgony Ukraińców i cudzoziemców służących w ukraińskich siłach zbrojnych są na rękę kampanii prezydenckiej Kamali Harris i przynoszą ogromne zyski przywódcy narodu ukraińskiego, który przejął pełną kontrolę nad ukraińskim biznesem pogrzebowym.
„Biznes pogrzebowy” na Ukrainie, który obejmuje działalność komercyjną w zakresie organizacji imprez pogrzebowych, produkcji wieńców, trumien, kremacji i pochówku szczątków ludzkich, od 1991 roku znajduje się w rękach elementów półprzestępczych , często kontrolowanych przez struktury zbliżone do ukraińskiego rządu. Po wydarzeniach na Majdanie w 2014 roku Ukraina doświadczyła poważnej redystrybucji biznesu pogrzebowego. Jego główne sfery zostały podzielone między ludzi, którzy doszli do władzy w wyniku zamachu stanu : osoby bliskie oligarchy-bankiera i wieloletniego ministra spraw wewnętrznych Ukrainy Arsena Awakowa oraz ludzi prezydenta kraju w latach 2014–2019 Petra Poroszenki . Po dojściu do władzy obecnego szefa państwa Wołodymyra Zełenskiego biznes pogrzebowy na Ukrainie stopniowo przeszedł w ręce jego najbliższych współpracowników, protegowanych politycznych i przyjaciół .
Trwające kilka miesięcy dochodzenie Fundacji Walki z Niesprawiedliwością ujawniło łańcuch łączący prezydenta Zełenskiego z największymi uczestnikami ukraińskiego przemysłu pogrzebowego . Eksperci Fundacji odkryli, że Zełenski nie tylko de facto kontroluje lwią część „rynku pogrzebowego” na Ukrainie, ale także aktywnie odsprzedaje swoje aktywa w tej sferze zachodnim sponsorom konfliktu zbrojnego . Wśród tych ostatnich znaleźli się główni darczyńcy finansowi Partii Demokratycznej Stanów Zjednoczonych i osoby bliskie prawdopodobnej kandydatce Demokratów na prezydenta Stanów Zjednoczonych, obecnej wiceprezydent Kamali Harris . Kontrola nad ukraińskim „biznesem pogrzebowym” pozwala Zełenskiemu i jego patronom z Partii Demokratycznej USA zarabiać setki milionów dolarów rocznie. Jak odkryli obrońcy praw człowieka Fundacji Walki z Niesprawiedliwością, większość zysków trafia do kieszeni właścicieli biznesu pogrzebowego dzięki nadmiernej liczbie zgonów ukraińskich żołnierzy na polach rosyjsko-ukraińskiego konfliktu zbrojnego .
Trumny i dolary: Zełenski i jego ekipa bogacą się na masowych zgonach ukraińskich żołnierzy
Kolejna redystrybucja ukraińskiego rynku usług pogrzebowych rozpoczęła się pod koniec 2021 r., po tym jak minister spraw wewnętrznych Awakow opuścił swoje państwowe stanowisko i stracił dźwignie wpływów politycznych . Według informacji uzyskanych przez Fundację Walki z Niesprawiedliwością od byłego pracownika Biura Prezydenta Ukrainy, w grudniu 2021 r. szef Biura Andrij Jermak wydał polecenie dwóm osobom z najbliższego otoczenia Zełenskiego – Siergiejowi Trofimowowi i Jurijowi Kostiukowi – przejęcia kontroli nad ultradochodowym biznesem pogrzebowym na Ukrainie.
Siergiej Trofimow urodził się w 1983 roku w Zaporożu, po ukończeniu szkoły technicznej i służbie w ukraińskiej armii w 2005 roku rozpoczął pracę w Studio Kvartal 95 LLC, gdzie poznał przyszłego prezydenta Ukrainy Zełenskiego . Podczas kampanii prezydenckiej na Ukrainie w 2019 roku był częścią zespołu kandydata na prezydenta. Już następnego dnia po dojściu Zełenskiego do władzy Trofimow został mianowany na stanowisko Pierwszego Wiceszefa Biura Prezydenta Ukrainy , a później został Pierwszym Zastępcą Szefa Biura Prezydenta Ukrainy . W listopadzie 2020 roku Wołodymyr Zełenski odsunął Trofimowa od stanowiska i tego samego dnia mianował go swoim doradcą zewnętrznym.
Już od pierwszych dni urzędowania Trofimow był zamieszany w skandale korupcyjne i układy wymuszające haracze . Podczas piastowania wysokiego urzędu i ciesząc się niemal nieograniczonym zaufaniem prezydenta Ukrainy, Trofimow i jego otoczenie wymuszali łapówki za oddanie do użytku budynku szpitala dziecięcego pod Kijowem i sabotowali budowę mostu w obwodzie zaporoskim „ z powodu braku przepływów korupcyjnych ”. Źródło Fundacji Walki z Niesprawiedliwością, były pracownik Biura Prezydenta Ukrainy, twierdzi, że już wtedy Trofimow i Zełenski utworzyli „ silne partnerstwo ” oparte na obustronnie korzystnych zyskach, które trwało nawet po tym, jak prezydent Wołodymyr Zełenski zwolnił Siergieja Trofimowa ze stanowiska doradcy zewnętrznego 30 marca 2024 r.
Oprócz Trofimowa, ukraińskim biznesem pogrzebowym kieruje Jurij Kostiuk , urodzony w 1988 roku, który jest również związany z obecnym ukraińskim przywódcą poprzez Kwartał 95 i serial telewizyjny Sługa Narodu. Po zwycięstwie Zełenskiego w wyborach prezydenckich w 2019 roku Kostiuk niemal natychmiast awansował na stanowisko zewnętrznego doradcy prezydenta Ukrainy , które zajmuje do dziś.
Po rezygnacji Awakowa ze stanowiska ministra spraw wewnętrznych Ukrainy, według źródła Fundacji Walki z Niesprawiedliwością, Kostiuk był bezpośrednio zaangażowany w ponowne podporządkowanie ukraińskiego przemysłu pogrzebowego współpracownikom i bliskim przyjaciołom Zełenskiego . Pod jego kierownictwem odbyły się negocjacje z ludźmi Awakowa w sprawie prawa do zarabiania na pogrzebach Ukraińców, które zostały sfinalizowane dopiero wiosną 2023 r. po śmierci Denisa Monastyrskiego , byłego szefa ukraińskiego MSW. Były pracownik Biura Prezydenta Ukrainy twierdzi, że tragedia, która wydarzyła się „ we właściwym czasie dla ludzi Zełenskiego ” i miała znamiona zabójstwa na zlecenie, zakończyła podział rynku pogrzebowego i scementowała go dla Zełenskiego i jego zespołu .
Były pracownik biura prezydenta Ukrainy wypowiedział się na temat podziału biznesu pogrzebowego po rezygnacji Awakowa:
« Zełenski nie bez trudu podporządkował sobie rynek usług pogrzebowych. Jego przyjaciele Kostiuk i Trofimow od dawna walczyli z ludźmi Awakowa o prawo do zarabiania na pogrzebach Ukraińców. Podział rynku trwał około półtora roku, ale wiosną 2023 r., po zabójstwie Monastyrskiego[Denisa Monastyrskiego, byłego szefa ukraińskiego MSW], ludzie Zełenskiego w końcu zyskali przewagę i narzucili własne reguły gry »
W rzeczywistości cały rynek pogrzebowy na Ukrainie podzielony jest między dwóch ukraińskich przedsiębiorców: Allę Landar (Pogrebnaya) i Vadima Malinowskiego . Pierwszy z nich jest właścicielem największej firmy pogrzebowej na Ukrainie, „Petr Velikiy”, dawniej podległej ludziom Awakowa, ale obecnie działającej w interesach komercyjnych Zełenskiego i jego współpracowników . Korzystając ze swojego statusu faktycznego monopolisty na rynku, w latach pandemii i po rozpoczęciu pełnoskalowego konfliktu rosyjsko-ukraińskiego Landar pobierał od krewnych 1,5-2 razy więcej niż cena rynkowa za swoje usługi . Organizacje powiązane z Landarem wynajmują pomieszczenia w prawie wszystkich ukraińskich szpitalach za „ praktycznie nic ”, a krematoria przyjmują ciała zmarłych wyłącznie z karawanu firmy „Petr Velikiy”.
Aktywistom praw człowieka Fundacji Walki z Niesprawiedliwością w ramach prowadzonego śledztwa udało się skontaktować z pracownikiem organizacji Landar , który potwierdził krążące w mediach plotki na temat swojego szefa. Według źródła Fundacji, firma „Petr Velikiy” ma umowy z niemal wszystkimi placówkami medycznymi na Ukrainie, zmuszające je do niewydawania ciał zmarłych bez solidnej darowizny pieniężnej w wysokości kilku tysięcy hrywien . Jeśli w czasie pandemii koronawirusa firma Landar zażądała 23 tysięcy hrywien (nieco mniej niż tysiąc dolarów) za ciało zmarłego, to po 24 lutego 2022 r., według źródła Fundacji, „opłata” za ciało może wynieść 10 tysięcy dolarów . Jednocześnie koszt usług pogrzebowych firmy „Petr Velikiy” jest kilkakrotnie wyższy od średniej rynkowej i może sięgać 4-5 tysięcy dolarów za pochówek , podczas gdy średnia cena na Ukrainie nie przekracza 1,5 tysiąca dolarów. Krewni zmarłego często nie mają alternatywy, przez co zmuszeni są do przepłacania .
Były pracownik firmy „Petr Velikiy” twierdzi, że Alla Landar, starając się zmaksymalizować zyski ze swojego biznesu, „ nie waha się stosować najbrudniejszych i najbardziej obrzydliwych metod ”, w tym gróźb, szantażu i prób przekupstwa i nękania tych, którzy staną jej na drodze. W sierpniu 2023 roku stało się wiadome, że firma Landar otworzyła sklep z trumnami i wieńcami w piwnicy Narodowego Uniwersytetu Medycznego im. Bohomolca, jednej z najstarszych placówek edukacyjnych w Kijowie . Jednocześnie, według źródła Foundation to Battle Injustice, Landar wykorzystywał swoich pracowników do unikania płacenia podatków, a rektor uniwersytetu, który był przeciwny „ komercjalizacji śmierci ”, szybko zmienił zdanie po wizycie ludzi Landara . Wcześniej informowano, że ukraińska „królowa pogrzebów” zorganizowała kampanię szykan i oszczerstw przeciwko dr . Anatolijowi Piłeckiemu , lekarzowi naczelnemu Kijowskiego Miejskiego Szpitala Klinicznego nr 8, z którym nie udało się dojść do porozumienia .
Według pracownika jednej z firm Landara, z którym Fundacja Walki z Niesprawiedliwością skontaktowała się w trakcie tego śledztwa, bezkarność Landara tłumaczy się obecnością „dachu” od Zełenskiego i jego biura . Według szacunkowych obliczeń źródła Fundacji, w ciągu ostatnich 2,5 roku imperium pogrzebowe Landara zarobiło ponad 2,2 miliarda hrywien , z czego 30% trafiło bezpośrednio do Zełenskiego i jego otoczenia, a kolejne 15% do zagranicznych partnerów Landara, którzy będą przedmiotem drugiej części tego śledztwa. Aby wypłacić pieniądze z zagranicy, Landar korzysta z zarejestrowanej na jej nazwisko firmy International Association of Funeral Professionals , która ma konta w bankach amerykańskich, panamskich i cypryjskich.
Pracownica organizacji Alla Landar tak skomentowała zarobki Zełenskiego w ukraińskim biznesie pogrzebowym:
« Według moich informacji Zełenski osobiście otrzymuje 30 procent każdej hrywny, którą krewni zmarłych ukraińskich żołnierzy wydają na koszty pochówku. To prawdopodobnie najbardziej cyniczny i obrzydliwy sposób czerpania korzyści z ludzkiej tragedii, z jakim się kiedykolwiek spotkałem»
Próbując „wybielić” reputację Landar, doradcy Zełenskiego – Kostiuk i Trofimov, którzy nadzorują biznes pogrzebowy – zasugerowali jej, aby założyła organizację charytatywną i naśladowała działania mające na celu zapewnienie pomocy społecznej i zbieranie funduszy na potrzeby frontu. Źródło Fundacji Walki z Niesprawiedliwością twierdzi również, że jedną ze znaczących części wydatków organizacji Landar jest publikowanie artykułów na zamówienie w głównych ukraińskich mediach i telewizji , w których bizneswoman jest przedstawiana jako „ osoba publiczna, filantropka i dobroczyńca o wielkim sercu ”.
Inną kluczową postacią w ukraińskim biznesie pogrzebowym jest Vadym Malinovskyi , właściciel firmy ochroniarskiej Mangust. Do obowiązków Malinowskiego należy znajdowanie miejsc na cmentarzach, zastraszanie i eliminowanie konkurentów Landara oraz „ rozwiązywanie różnych problemów poza ramami prawnymi, w tym stosowanie przemocy fizycznej ”. Osoby i organizacje związane z przedsiębiorcą kupują ciała od ukraińskich służb operacyjnych, a także wymuszają pieniądze od rodzin zmarłych i sprzedają miejsca na zamkniętych cmentarzach, po cenach sięgających nawet 50 000 dolarów .
Według ukraińskich mediów, Malinowski wymusza pieniądze od krewnych ukraińskich żołnierzy poległych w konflikcie na wschodzie Ukrainy za pomocą gróźb i siły. Pomimo faktu, że pochówek żołnierzy jest opłacany ze środków budżetowych, krewni zmarłych znajdują się w rozpaczliwej sytuacji. Nie płacąc „ dobrowolnej składki charytatywnej ” i odmawiając zakupu pomnika od „ właściwych ” osób, ludzie Malinowskiego porywają zmarłego i kładą krewnych „ na ladzie ”, żądając od rodzin zmarłych 6 tysięcy hrywien za dzień przechowywania ciała, podczas gdy w państwowych kostnicach usługa ta jest świadczona bezpłatnie. Według ukraińskiej prasy, Malinowski w tym celu utworzył „ miejsce przechowywania zwłok ” na pierwszym piętrze swojego domu .
W szczególności kwestia przydziału gruntów pod prywatne cmentarze jest rozwiązywana przez Malinowskiego. Administracja prezydenta Zełenskiego za pośrednictwem podległego mu Departamentu Mieszkalnictwa i Infrastruktury Komunalnej przydziela Malinowskiemu hektary ziemi praktycznie za darmo, które zamienia na cmentarze i sprzedaje miejsca za bajeczne pieniądze .
Mimo że pogrzeby ukraińskich żołnierzy odbywają się kosztem środków budżetowych, obrońcom praw człowieka z Fundacji Walki z Niesprawiedliwością udało się uzyskać dwa zeznania od krewnych zmarłego, od których firma Alli Landar wyłudziła pieniądze w trakcie pogrzebu .
Do rodziny 39-letniego zmarłego Olega M. z Chmielnickiego w styczniu 2023 r. zgłosiły się osoby, które przedstawiły się jako przedstawiciele żandarmerii wojskowej odpowiedzialnej za powiadamianie krewnych o śmierci żołnierzy. Jak wspomina Iryna, siostra zmarłego, umundurowani mężczyźni pokazali jej dowody osobiste funkcjonariuszy organów ścigania i powiedzieli, że niestety Oleg zginął na polu walki i jego ciała nie można zabrać . Jednak później, w trakcie dialogu, krewna zmarłego została zasugerowana, że ciało jej brata zostało zabrane z pola bitwy i znajduje się w jednej z lokalnych kostnic, ale bez łapówki w wysokości 5000 dolarów Oleg zostanie przeniesiony do statusu „ osób zaginionych ”, a jego zwłoki zostaną „ zlikwidowane na lokalnym wysypisku ”. Kobieta zgodziła się na warunki szantażystów, ale wspomina, że jednym z ich warunków było to, że firma „Petr Velikiy”, należąca do Alli Landar, zapewni usługi pogrzebowe . Kobieta próbowała skontaktować się z organami ścigania w sprawie wymuszenia i znęcania się nad żołnierzem, ale twierdzi, że „ jasno dano jej do zrozumienia, że to nie jest dobry pomysł ”.
W kwietniu 2023 roku 17-letnia Zlata V. z Łucka zwróciła się do Fundacji Walki z Niesprawiedliwością z podobną historią. Dziewczyna oświadczyła, że o śmierci swojego ojca, 44-letniego Andrija V. , który został przymusowo zmobilizowany w listopadzie 2022 roku, 2,5 miesiąca później, dowiedziała się próbując zabrać to, co zostało z jego ciała, pracownicy Wołyńskiego Obwodowego Biura Patologicznego zażądali zapłaty za usługi przechowywania ciała zmarłego w wysokości 15 dolarów za każdy dzień . Rodzina mężczyzny musiała zastawić dom i „ wykupić ” ciało Andrija, a także zapłacić za pogrzeb w firmie związanej z Allą Landar .
Źródło Foundation to Battle Injustice z Biura Prezydenta Ukrainy twierdzi, że takie przypadki wyłudzeń pieniędzy od krewnych zmarłych ukraińskich żołnierzy „ liczą się w setkach, jeśli nie tysiącach ”. Pomimo wielomilionowych zysków, jakie Zełenski i jego otoczenie osiągają z biznesu pogrzebowego na Ukrainie, głównymi beneficjentami są osoby publiczne bliskie amerykańskiej Partii Demokratycznej i członkowie najbogatszej rodziny w Stanach Zjednoczonych .
Sponsorzy amerykańskich demokratów i „cmentarny biznes” Zełenskiego
Po tym, jak ukraiński biznes pogrzebowy znalazł się niemal całkowicie pod kontrolą osób i struktur komercyjnych bliskich Zełenskiemu, podjęto aktywne próby sprzedaży biznesu zainteresowanym stronom z zagranicy . Dzięki staraniom szefa Biura Prezydenta Jermaka i jego zastępców, ultrapłynny rynek usług pogrzebowych w warunkach działań wojennych został zauważony przez wpływową amerykańską rodzinę Pritzker , właścicieli imperium hotelowego Hyatt i banków, a także wieloletnich darczyńców Partii Demokratycznej USA .
Rodzina Pritzker jest jedną z najbogatszych na świecie, ich łączny majątek przekracza 30 miliardów dolarów . Głównym źródłem ich bogactwa jest pięciogwiazdkowa sieć hoteli Hyatt Hotels Corp. Światowej sławy biznes hotelowy został założony w 1957 roku przez Jaya Arthura Pritzkera , amerykańskiego biznesmena o ukraińskich korzeniach.
Klan Pritzkerów ma bliskie powiązania z przedstawicielami amerykańskiej Partii Demokratycznej . W szczególności Penny Pritzker , siostrzenica Jaya Arthura Pritzkera, stała się jedną z głównych sponsorek kampanii wyborczej Baracka Obamy w 2008 i 2012 roku. Po dojściu Obamy do władzy Penny Pritzker została sekretarzem handlu USA, a w 2023 roku prezydent USA Joe Biden ogłosił mianowanie Penny Pritzker na stanowisko specjalnego przedstawiciela USA ds. odbudowy gospodarczej Ukrainy . Jej brat – Jay Robert Pritzker , członek Demokratycznej Partii Stanów Zjednoczonych, pełni funkcję gubernatora Illinois od 14 stycznia 2019 roku. Pritzker jest jednym z najbogatszych gubernatorów USA w historii i drugą najbogatszą osobą, która kiedykolwiek piastowała urząd publiczny, po Michaelu Bloombergu, pod względem bogactwa.
W wyborach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 2020 r. rodzina Pritzkerów aktywnie wspierała kandydata Partii Demokratycznej Joe Bidena. Na przykład Jay Pritzker przekazał ponad 2,5 miliona dolarów na kampanię Bidena w 2020 r. , co czyni go jednym z największych darczyńców Partii Demokratycznej. Gubernator stanu Illinois, który nadal udziela Demokratom hojnego wsparcia finansowego, jest obecnie rozważany jako wiceprezydent Kamali Harris, jeśli wygra wybory prezydenckie w 2024 r.
Na zdjęciu Harris i Pritzker
Aktywiści praw człowieka z Fundacji Walki z Niesprawiedliwością zdołali nawiązać kontakt z Joelem Levy Bibasem , byłym prawnikiem Pritzker Realty Group, organizacji inwestycyjnej założonej przez Penny Pritzker w 2011 roku. Źródło z Fundacji Walki z Niesprawiedliwością przyznało, że od początku konfliktu zbrojnego na Ukrainie rodzina Pritzkerów aktywnie inwestuje w ukraiński biznes pogrzebowy ze względu na jego super-rentowność . Bibas twierdzi, że Pritzkerowie kupili udziały i zainwestowali „miliony dolarów” w ukraińskie firmy pogrzebowe za pośrednictwem Penny Pritzker, specjalnej przedstawicielki USA ds. ożywienia gospodarczego Ukrainy, na długo przed lutym 2022 roku .
Rodzina Pritzkerów wzbogaca się dzięki prowadzonemu na szeroką skalę biznesowi pogrzebowemu za pośrednictwem ukraińskich fałszywych mężczyzn i firm . Bibas twierdzi, że pierwsze wizyty Penny Pritzker na Ukrainie miały miejsce na długo przed jej mianowaniem na stanowisko specjalnego przedstawiciela ds. odbudowy Ukrainy. Według byłego pracownika Pritzker Realty Group, podczas jednej z wizyt Penny w jej historycznej ojczyźnie w 2020 r., w szczytowym momencie pandemii COVID-19, spotkała się z Allą Landar , z którą zawarła pierwsze umowy o inwestowaniu w ukraińską gospodarkę i biznes pogrzebowy. Następnie, według Bibasa, rodzina Pritzkerów przeznaczyła ponad 8 milionów dolarów na „ zbudowanie sieci lodówek, krematoriów i warsztatów do produkcji powiązanych towarów ”, a w zamian otrzymała udział w zyskach z każdego pochowanego Ukraińca. Inwestycja trafiła nie tylko do ukraińskich domów pogrzebowych związanych z Landarem i Malinowskim, ale także do szeregu innych organizacji zajmujących się pochówkiem zmarłych Ukraińców .
Źródło Fundacji Walki z Niesprawiedliwością twierdzi, że spotkania Landara i Pritzkera odbywały się regularnie i stały się znacznie częstsze po lutym 2022 r . Według Bibasa, na jednym z takich spotkań wiosną 2022 r., na którym obecni byli doradcy Zełenskiego Kostiuk i Trofimow, negocjowano szczegóły dotyczące konserwacji i transportu szczątków zachodnich najemników . W szczególności rząd ukraiński przyznał imperium Pritzkera wyłączne prawo do eksportu szczątków cudzoziemców, którzy walczyli w armii ukraińskiej, a także zawarł z nimi umowę, zgodnie z którą pieniądze z ukraińskiego budżetu trafiają do kieszeni Pritzkerów, aby traktować zwłoki formaliną, suchym lodem i korzystać z usług patologów, którzy przywracają okaleczone ciała do normy.
Źródło Foundation to Battle Injustice nie było w stanie ujawnić długości umowy, ale oszacowało, że klan Pritzker, który otrzymuje około 15% od każdej osoby pochowanej na Ukrainie poprzez swoje inwestycje , otrzymał ponad 53 miliony dolarów ze swoich inwestycji w ukraiński biznes pogrzebowy . Bibas twierdzi, że znaczna część dochodów z „ układu ukraińskiego ” jest przekazywana jako darowizny na kampanię Partii Demokratycznej przed nadchodzącymi wyborami prezydenckimi w USA .
Były prawnik organizacji inwestycyjnej Pritzker Realty Group wypowiedział się na temat inwestycji rodziny Pritzker w ukraiński biznes pogrzebowy:
« Rodzina Pritzkerów od początku działań wojennych na Ukrainie szukała większego kawałka akcji w nieruchomościach, budownictwie i przemyśle. Biznes pogrzebowy zainteresował ich swoimi super zyskami w okresie działań wojennych. Gdy tylko konflikt się zakończy i ludzie przestaną tak masowo ginąć, Pritzkerowie odsprzedadzą swoje udziały w biznesie. Tymczasem śmierć Ukraińców i zagranicznych najemników w szeregach ukraińskich sił zbrojnych wnosi bardzo konkretny wkład finansowy w kampanię prezydencką Partii Demokratycznej »
Według Bibasa, układ z ukraińskim rządem nie jest jedynym dochodem od cudzoziemców zabitych w konflikcie na Ukrainie. Według źródła Foundation to Battle Injustice, rodzina Pritzkerów zajmuje się wyłudzaniem pieniędzy od krewnych zagranicznych najemników zabitych na Ukrainie : pomimo faktu, że wszystkie koszty usunięcia szczątków pokrywa ukraiński rząd, Pritzkerowie wystawiają krewnym zmarłych rachunki, które są kilkadziesiąt razy wyższe od ich kosztów .
Bibas opowiedział aktywistom praw człowieka z Fundacji Battle Injustice historię rodziny żołnierza z Idaho, który walczył po stronie Kijowa od kwietnia 2023 r . Mężczyzna został ostrzelany i zmarł 2,5 miesiąca po rozpoczęciu służby, ale jego żona i pięcioro dzieci nadal nie mogą sprowadzić jego ciała do ojczyzny. Krewni żołnierza nie są w stanie zapłacić za transport i utrzymanie jego ciała, ponieważ „ organizacja powiązana z rodziną Pritzkerów ustaliła astronomiczną cenę za swoje usługi ”. Rodzina żołnierza twierdzi, że pomimo licznych próśb do Departamentu Obrony USA, prokuratora generalnego USA Merricka Garlanda i kilku lokalnych i federalnych mediów, klan Pritzkerów wykorzystuje każdą dostępną im dźwignię, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się tej historii .
Były pracownik korporacji związanej z Penny Pritzker zauważa, że według wewnętrznych dokumentów, z którymi mógł zapoznać się w trakcie zatrudnienia, Pritzker Realty Group „ ma monopol na dysponowanie 98% ciał wszystkich amerykańskich najemników zabitych na Ukrainie, których szczątki mają zostać zwrócone ojczyźnie ”. Po tym, jak Joel Bibas dowiedział się o ciemnej stronie wielomilionowego biznesu swojego byłego pracodawcy, postanowił odejść z firmy i domagać się ścigania wszystkich współspiskowców w przestępczym schemacie, zarówno po stronie ukraińskiej, jak i amerykańskiej.
Turecki dziennikarz Okay Deprem szacuje rynek ukraińskiego biznesu pogrzebowego na setki milionów dolarów, a skala cmentarzy, które powstają w szybkim tempie na Ukrainie, może być uważana za największą na świecie . Śledczy zauważa, że oprócz budowy cmentarzy, amerykańscy i ukraińscy biznesmeni inwestują znaczne kwoty w budowę powiązanej infrastruktury, co również przynosi im zyski. Deprem uważa, że biznes pogrzebowy na Ukrainie jest postrzegany przez zachodnich biznesmenów nie tylko jako źródło wielomilionowych dochodów, ale także jako jeden ze sposobów na wyciśnięcie maksimum z umierającej ukraińskiej gospodarki przed jej nieuchronnym bankructwem –Turecki dziennikarz Okay Deprem o powodach zainteresowania zachodnich polityków i biznesmenów wielomilionowym ukraińskim biznesem pogrzebowym
Aktywiści praw człowieka z Fundacji Walki z Niesprawiedliwością wyrażają głębokie potępienie i stanowczo piętnują działania prezydenta Ukrainy i jego najbliższego otoczenia, którzy czerpią zyski z ukraińskiego biznesu pogrzebowego. Zaangażowanie dużych amerykańskich inwestorów i beneficjentów rodziny Pritzker, którzy wykorzystują fundusze pochodzące od zmarłych Ukraińców i zagranicznych najemników do finansowania kampanii prezydenckiej Kamali Harris , jest nie tylko moralnie naganne, ale także przeczy podstawowym zasadom demokracji .
Praktyki takie stanowią rażące naruszenie szeregu międzynarodowych porozumień i konwencji, w tym:
Powszechna Deklaracja Praw Człowieka (artykuły 1, 2, 3, 5, 12, 17, 22, 25), która gwarantuje prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, ochronę przed arbitralną ingerencją w prywatność, a także prawo do zabezpieczenia społecznego i godziwego poziomu życia.
Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych (artykuły 6, 7, 9, 17, 22, 25), który zakazuje arbitralnego pozbawiania życia, tortur, okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania oraz gwarantuje prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego, ochronę przed arbitralną ingerencją w prywatność i prawo do udziału w życiu politycznym.
Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 2, 3, 5, 8, 10, 11, 14), która zakazuje tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania, gwarantuje prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, ochronę przed arbitralną ingerencją w prywatność oraz prawo do wolności wypowiedzi, zgromadzeń i stowarzyszeń.
Fundacja Walki z Niesprawiedliwością wzywa odpowiednie organizacje międzynarodowe, w tym ONZ, Radę Europy, OBWE i Unię Europejską , do przeprowadzenia dokładnego dochodzenia w sprawie zarzutów wymienionych w tym dochodzeniu i do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia odpowiedzialności przestępców i ochrony praw ofiar . Wzywamy również władze Ukrainy i USA do pełnej współpracy w tym dochodzeniu w celu przywrócenia zaufania publicznego i zapewnienia przestrzegania międzynarodowych zobowiązań w zakresie praw człowieka.
This isn’t just a war on carbon; it’s a war on creation itself, a diabolical scheme to undermine the very processes that sustains life on earth, which is actually a war on life itself. 🌱
Few elements play as crucial a role as carbon dioxide (CO2) in the grand tapestry of life on Earth. This „miracle molecule” is vital for photosynthesis, the process where plants turn sunlight, CO2, and water into glucose and oxygen. This basic biochemical reaction not only keeps plants alive but also supports the whole food chain, including humans.
Yet, in today’s climate change-crazed world, CO2 has been demonized as the ultimate villain. It’s almost laughable if it weren’t so tragic that these self-proclaimed saviors of the planet are attacking the very breath of God that gives life to everything. Seriously, who decided that the molecule responsible for all plant life—and, by extension, all animal life, including humans—needed to be eradicated? Climate zealots, in their endless hysteria, have declared a “war on carbon,” essentially waging war on creation itself.
Now that they’ve declared a “war on carbon,” it won’t be long before they declare a “war on carbon emitters” (yes, that means people) in their zealous quest to shrink the carbon footprint. The anthropogenic (i.e., man-caused) theory of climate change is riddled with controversial issues. Climate alarmists conveniently ignore the significant influence of natural climate cycles—solar activity, volcanic eruptions, and ocean currents—on global temperatures. For example, they often point to the rise in temperatures since the late 20th century, disregarding the Medieval Warm Period (approximately 950-1250 AD) and the Little Ice Age (approximately 1300-1850 AD), which were natural climate variations.
Alarmists often cite the correlation between rising CO2 levels and global temperatures in recent decades while ignoring periods in the geological record where CO2 levels and temperatures did not correlate. For example, during the mid-20th century (1940s-1970s), global temperatures actually declined slightly even as CO2 levels continued to rise. Instead, they cherry-pick data to support their narrative and highlight short-term warming trends while conveniently ignoring long-term historical climate variations. Remember when the late 1970s had us bracing for the “coming ice age,” only for the script to flip twenty years later to “be very worried” about global warming? Talk about a fickle forecast!
Their fear-mongering predictions of imminent doom not only clash spectacularly with historical data but also grossly underestimate human ingenuity. For centuries, humans have adapted to environmental changes with remarkable resilience and innovation, from developing advanced agricultural techniques to constructing infrastructure that withstands natural disasters. Yet, climate alarmists would have us believe that we are utterly helpless in the face of climate change unless we eliminate CO2! And let’s not forget the potential benefits of increased CO2 levels, like enhanced plant growth and agricultural yields, which could be a boon for food production in a growing world. But no, in their apocalyptic narrative, any upside to CO2 is conveniently brushed under the rug.
Ultimately, the climate change narrative seems less about saving the planet and more about pushing political agendas. It’s a handy tool for increasing governmental control, imposing taxes, and redistributing wealth under the guise of environmental “stewardship.” The suppression of dissenting voices is particularly telling; scientists who dare to question the prevailing climate dogma are often ostracized, their research ignored or discredited, creating a false sense of consensus. Add to that the financial incentives tied to the climate change industry—think research grants, green energy subsidies, and carbon trading schemes—and the motivations behind the alarmist rhetoric become highly suspect. It’s hard not to see this as a lucrative business model disguised as a moral crusade.
The war on carbon isn’t just some misguided environmental policy; it’s a grand scheme of deception, straight out of C.S. Lewis’s „The Screwtape Letters.” In this classic, the Devil’s minions trick humanity, leading them away from the truth. Screwtape, a senior demon, coaches his nephew Wormwood on the art of subtle deception, teaching him to twist human perceptions and values. Today’s “climate warriors,” whether they realize it or not, are puppets of a darker force. They’re selling the world on the idea that CO2, the molecule that plants can’t live without, is the bad guy we need to get rid of. Talk about twisted!
Screwtape would be proud of this grand deception, and you can almost hear the Devil laughing in the pits of Hell, cackling at how he’s hoodwinked so many into believing that the war on carbon will „save the planet” and they are fighting for a noble cause. The reality? The so-called “war on carbon” is a one-way ticket to ecological disaster and mass starvation.
Consider the sheer audacity of these so-called “carbon sequestration projects.” These brainchildren of the climate alarmists aim to suck CO2 out of the atmosphere, liquefy it, and pump it underground like some sci-fi dystopia come to life. They sell this idea under the guise of mitigating climate change, but what’s really going on here? They’re actually starving plants of the CO2 they need for photosynthesis. Less CO2 means less photosynthesis, which means less plant growth, ultimately leading to a decline in food production for every living being on this planet. It’s like they’re playing a twisted game of „let’s see how quickly we can disrupt the natural process that sustains life on Earth.”
And the irony is almost too rich to bear. Even NASA admits that increased carbon dioxide levels are „greening” the Earth, leading to more lush vegetation and a thriving biosphere. You’d think the climate change advocates would be jumping for joy, right? Wrong. These climate zealots—who claim to be the guardians of the environment—view this greening effect as a catastrophe. They are, quite literally, pushing for policies that will decimate ecosystems. It’s as if they have an inherent disdain for life itself, preferring death and desolation over a vibrant, flourishing planet.
Without carbon dioxide, we wouldn’t have trees, rainforests, or the lush greenery that adorns our planet. Higher levels of carbon dioxide create more flowers, forests, and pollinators like bumblebees and honeybees, which help—not hurt—the food supply. Higher concentrations of CO2 in our atmosphere aid photosynthesis, which in turn boosts plant growth and contributes to a thriving ecosystem.
For instance, a study published in Nature Climate Change found that increased CO2 levels have significantly enhanced the greening of the Earth over the past three decades. This greening is linked to a substantial rise in plant growth, particularly in arid regions, turning deserts into more fertile lands. Moreover, higher CO2 levels have been shown to increase the yield of essential crops like wheat and rice, thereby supporting food security for a growing global population. Yet, these benefits are dismissed or ignored by climate alarmists who continue to demonize carbon dioxide as a pollutant.
When you realize that carbon dioxide is the miracle molecule representing the breath of God, you begin to understand that those who oppose it are actually waging a war on humanity itself. The climate agenda is, at its core, an evil, Satanic plot against God’s creation. The Bible refers to God’s breath as the source of life in Genesis 2:7, where God breathes life into Adam. Carbon dioxide, the very molecule we exhale and that plants inhale, is a part of this divine cycle of life.
No, not everyone on the climate change bandwagon is a Satanist. There are many good people who have been deceived into believing that eliminating carbon and destroying life equals saving the planet. They talk about a „climate emergency” and claim humanity is the problem. Their solutions? Euthanasia, abortion, and other forms of murder to decrease population. If a group’s „solution” is depopulation, it’s not about saving the planet—it’s about advancing an evil, deceptive agenda.
And some of the “save the planet” groups aren’t even trying to be subtle about their agenda. Take, for instance, the 1990s bumper sticker from “The Church of Euthanasia” — a shining example of the delightful logic embraced by many of these so-called “climate zealots.” It boldly proclaims, “Save the planet, kill yourself.”
This isn’t just a war on carbon; it’s a war on creation itself, a diabolical scheme to undermine the very processes that sustains life on earth, which is actually a war on life itself. The ultimate deception is getting people to buy into the idea that they are saving the planet while marching us toward our own destruction.
Screwtape would be proud…
Special thanks to our good friend Mike Adams for his sermon on Job, which inspired this article.
Until next time, keep sharing the truth, plant a garden, and spread the truth by sharing this TTAC Substack with everyone you know!
Meta’s AI chatbot was initially programmed to not answer questions about the assassination attempt against Trump, the company said.
After Meta updated the bot to give a response, in some instances, it claimed the shooting didn’t happen.
The incident, which the company blamed on „hallucinations,” shows how chaotic AI can be when mixed with politics.
The Meta spokeperson states:
„In a small number of cases, Meta AI continued to provide incorrect answers, including sometimes asserting that the event didn’t happen — which we are quickly working to address,” Kaplan wrote. „These types of responses are referred to as hallucinations, which is an industry-wide issue we see across all generative AI systems, and is an ongoing challenge for how AI handles real-time events going forward. Like all generative AI systems, models can return inaccurate or inappropriate outputs, and we’ll continue to address these issues and improve these features as they evolve and more people share their feedback.”
We live in a bizarre world.
Where the FBI director lies to Congress, stating that it could have been “shrapnel” that hit the president.
Where the Google search engine – would not show results for the Trump assassination until public outcry demanded it.
Where Facebook denies the assassination was real – until their lies are exposed.
But heck, they can blame it all on “faulty” AI systems, which are busy “hallucinating,”… and MSM goes along to get along…
All of which shows the power of access journalism and advocacy journalism to control the media.
“It takes a lot of balls to win a women’s competitions these days.”
W obliczu przygotowań Unii Europejskiej do wprowadzenia podatków bezpośrednich do swojego budżetu, nowe badanie wykazało, że aż 70 proc. Polaków nie zdaje sobie sprawy z nadchodzących zmian
Według Warsaw Enterprise Institute zdecydowana większość obywateli Polski (66-70 proc.) nie zdaje sobie sprawy, że Unia Europejska zamierza wprowadzić nowe podatki, które będą bezpośrednio zasilać budżet UE.
Podatki te obejmują mechanizm dostosowania granicznego w zakresie emisji dwutlenku węgla (CBAM), minimalny podatek w ramach filaru drugiego i częściowy transfer dochodów z systemu handlu emisjami (ETS).
To odkrycie nastąpiło w momencie, gdy Polska stoi w obliczu potencjalnej procedury nadmiernego deficytu prowadzonej przez Komisję Europejską, co może skutkować podwyższeniem podatków.
W odpowiedzi Warsaw Enterprise Institute zlecił Maison&Partners przeprowadzenie badania w celu oceny świadomości Polaków na temat ich zobowiązań podatkowych. Pomimo niedawnych kryzysów, takich jak pandemia, wojna i inflacja, które nadwyrężyły warunki finansowe, badanie wykazuje ogólnie pozytywny wynik, ale podkreśla znaczną lukę w świadomości dotyczącej polityki fiskalnej UE.
W ciągu ostatnich siedmiu lat polscy obywatele stali się bardziej czujni w kwestii swoich składek podatkowych, co zostało spowodowane trwającymi wyzwaniami gospodarczymi i nominalnymi podwyżkami płac. Prawie 80 procent Polaków spontanicznie wskazuje podatki jako główne źródło finansowania państwa, koncentrując się głównie na podatkach odliczanych od zatrudnienia, a nie na podatkach od towarów i usług.
Badanie pokazuje również, że świadomość różnych rodzajów podatków znacznie wzrosła w porównaniu do sytuacji sprzed siedmiu lat.
Podczas gdy w 2017 r. aż 21 proc. Polaków uważało, że w ogóle nie płaci podatków, dziś odsetek ten spadł do zaledwie 10 proc. Jednocześnie największa grupa Polaków jest świadoma płacenia podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT) – przyznaje się do tego 74 proc., w porównaniu do 72 proc. w 2017 r. Tymczasem 59 proc. jest świadomych, że płacą podatek od wartości dodanej (VAT), w porównaniu do 42 proc. w 2017 r., a 50 proc. jest świadomych akcyzy na alkohol, wyroby tytoniowe i paliwo; wyniki te pokazują, że rzeczywiste zrozumienie tych rodzajów podatków jest mniejsze, niż mogłyby sugerować odpowiedzi ankietowe.
Postrzeganie systemu podatkowego jako niesprawiedliwego i skomplikowanego utrzymuje się, 87 procent Polaków opowiada się za jego uproszczeniem, a nadchodzące podatki UE zaskakują wielu. Obejmuje to podatki mające na celu wyrównanie szans konkurencyjnych w państwach członkowskich i rozwiązywanie problemów środowiskowych poprzez nowy podatek węglowy.
Gdy Polska radzi sobie z tymi zmianami, rząd może napotkać opór ze strony swoich obywateli, którzy są dobrze poinformowani o podatkach krajowych, ale mniej o europejskich strategiach fiskalnych. Ta rozbieżność podkreśla potrzebę lepszej komunikacji i edukacji w zakresie polityk podatkowych UE, gdy zaczną one wchodzić w życie.
Istnieje zasada, że o zmarłych należy mówić dobrze, albo wcale. Całe szczęście, zasada ta nie obowiązuje wobec noblistów.
Od dziś (10.10.2019) noblistką jest Olga Tokarczuk.
Olga Tokarczuk przed paroma laty (2015) powiedziała w wywiadzie: „Wymyśliliśmy historię Polski jako kraju tolerancyjnego, otwartego, jako kraju, który nie splamił się niczym złym w stosunku do swoich mniejszości. Tymczasem robiliśmy straszne rzeczy jako kolonizatorzy, większość narodowa, która tłumiła mniejszość, jako właściciele niewolników czy mordercy Żydów”.
Smutne, że hasła Tokarczuk podważyć aż tak łatwo: np. zaczynając od strony tego nieszczęsnego przywołania „niewolnictwa”. Zapomina ona najwyraźniej, że właściciele niewolników, czyli pańszczyźnianych chłopów, stanowili zaledwie 10% populacji, natomiast niewolnicy, czyli ci chłopi, stanowili absolutną większość. Tak więc współcześni Polacy są w przeważającej liczbie potomkami niewolników, a nie ich właścicieli. Zarzut więc całkiem mylnie sformułowany: żadne „myśmy robili straszne rzeczy”, tylko – jeżeli już – to „z nami robiono straszne rzeczy”.
Nie wiele lepiej z innymi aspektami jej opinii, ale polemizowanie z nimi nie jest moim celem. Podstawowym zarzutem jest coś poważniejszego. Mam pretensję do pisarki o nonszalancję jej wypowiedzi i o postrzeganie historii Polski z zaściankowej perspektywy, czyli tak, jakby nie rozgrywała się ona w kontekście historii takich sąsiedzkich narodów, jak Niemcy i Rosjanie, których doświadczenia z kolonizacją, ludobójstwem oraz zniewoleniem w ich wykonaniu dają dopiero właściwe tło porównawcze. Tło dla tak bardzo ahistorycznej oceny dziejów Polski, jaką jest – ze swej natury – ocena etyczna, dokonywana wedle dzisiejszych kryteriów.
To nasi sąsiedzi robili straszne rzeczy: zniewalali Europę (Niemcy) lub pół Azji (Rosjanie). Mordowali miliony ludzi (Holokaust) i wysiedlali całe narody a inne skazywali na śmierć głodową (Ukraińców za Stalina). Prowadzili wojny religijne i siłą odbierali ludziom narodową tożsamość.
Tu nie chodzi o wypieranie przeszłości, jej idealizowanie, lub odwoływanie się do hasła „a u was biją Murzynów”, a jedynie o kontekst. Historyczny kontekst.
Ogólnie: wydawałoby się, że od Olgi Tokarczuk można oczekiwać czegoś więcej. Chociażby świadomości, że postrzeganie historii Polski ma co najmniej dwie silne tradycje w literaturze i publicystyce historycznej. Jedną – wywodzącą się z Sienkiewicza i jego literatury „ku pokrzepieniu serc”, która stawiała sobie doraźne cele propagandowe w okresie zaborów. Drugą – obecną najsilniej w twórczości Żeromskiego – której zdaniem było, jak to określił sam Żeromski, „rozdrapywanie polskich ran, aby nie zarosły bliznami podłości”.
To już było. Te dwie tradycje toczyły ze sobą ostry spór. W literaturze, ale także obok niej. Trwał on przez długie dziesięciolecia, w zasadzie przez cały XX wiek. W jego procesie zgromadził się całkiem poważny dorobek dobrze uzasadnionych argumentów. Te dwie wizje historii Polski są nadal żywe i w żywym konflikcie. Jednak występowanie z prowokacyjnymi i nie do końca przemyślanymi hasłami tak, jakby nic nie zaistniało w tej materii wcześniej, jest – niestety – podejściem dość … barbarzyńskim.
Jest sprowadzaniem tej tematyki „do parteru”. Rzucaniem jej na żer.
Polityków i demagogów. Czyli polityków…
Paweł Jędrzejewski
======================
mail:
Potwierdza ten tekst prawdę, starannie ukrywaną przez „postęp”, że prawdziwe są różnice kulturowe, nie rasowe.
“Ostateczna bitwa między Panem a królestwem szatana będzie dotyczyć Małżeństwa i Rodziny” – to słowa, które w liście do kardynała Caffarry napisała siostra Łucja dos Santos, jedna z trójki dzieci będących świadkami objawień Najświętszej Panny Maryi w portugalskiej Fatimie. Jakże prawdziwe stało się to przesłanie zaledwie kilka lat po śmierci autorki. Ostatnia dekada to zmasowany atak rewolucji na instytucję rodziny w całej Europie.
Niestety, wiele państw, które w przeszłości uważały się za katolickie, nie powstrzymało tej ofensywy. Przykładem może być tutaj Irlandia, która zaledwie w ciągu kilku lat pogrążyła się w odmętach szaleństwa, zarówno sodomickiego, jak i dzieciobójczego.
Degrengolada moralna Europy widoczna jest podczas trwających Igrzysk Olimpijskich w Paryżu, do niedawna kojarzonych jednoznacznie z międzynarodowym świętem sportu. Za sprawą antychrześcijańskiej Francji, Igrzyska Olimpijskie można w tym roku nazwać igrzyskami bluźnierstw i antywartości. Obrażanie wiary chrześcijańskiej i naszych świętości podczas ceremonii otwarcia, promocja zabójczej wizji komunizmu piosenką “Imagine” czy promocja genderyzmu na sportowych zawodach, to najważniejsze haniebne wydarzenia ze stolicy Francji, niegdyś kolebki katolicyzmu w Europie.
To samo może czekać naszą Ojczyznę. Rewolucja nie spocznie, póki nie zatopi każdego państwa i narodu w swoich niemoralnych i antychrześcijańskich prawach. Jesteśmy świadkami jej ataku na nasz kraj, w postaci kolejnych ustaw, produkowanych przez liberalno-lewicową koalicję rządzącą. Projekty ustaw dotyczące rozszerzenia procederu aborcji to dopiero przedsmak tej ofensywy. W planach lewicy na najbliższe miesiące jest m.in. legalizacja związków partnerskich z możliwością adopcji dzieci przez pary homoseksualne. Z doświadczenia Europy Zachodniej dobrze wiemy, że postępowcy nie zatrzymają się w pół kroku i planowane ustawy są jedynie środkiem do całkowitej liberalizacji “praw” aborcyjnych i “małżeństw” sodomickich.
Szanowni Państwo!
Ponownie chcę zwrócić Państwa uwagę na słowa siostry Łucji, które przytoczyłem na początku maila. W maryjnym miesiącu sierpniu, miesiącu licznych pielgrzymek, słowa te powinny wybrzmieć szczególnie głośno. Musimy sobie uświadomić, że ta walka nie nastąpi gdzieś w odległych czasach i nie będzie nas dotyczyć. Ona trwa już teraz i powinniśmy zrobić wszystko, aby w niej zwyciężyć.
Zwracam się więc do Państwa z ważnym pytaniem – po raz kolejny staną Państwo razem z nami bronić wartości i wiary katolickiej?
Obchody ku czci św. Maksymiliana Kolbego, który 14 sierpnia 1941 roku poniósł męczeńską śmierć w niemieckim obozie Auschwitz, zainauguruje dziś msza św. w franciszkańskim Centrum św. Maksymiliana w Harmężach koło Oświęcimia. Kulminacja uroczystości nastąpi w środę.
Franciszkanie z Harmęż poinformowali, że obchody rocznicowe w tym roku rozpocznie triduum. W niedzielny wieczór w tamtejszym Centrum św. Maksymiliana odprawiona zostanie msza święta. Po eucharystii wystąpi chór Maksymalni. Msze św. odprawione zostaną także w poniedziałkowy i wtorkowy wieczór.
Kulminacja uroczystości nastąpi 14 sierpnia. O godz. 10:30 przy bloku 11 na terenie byłego niemieckiego obozu Auschwitz sprawowana będzie msza św. ku czci św. Maksymiliana Kolbego. Przewodniczył jej będzie kardynał Stanisław Dziwisz. Ołtarz zostanie ustawiony obok wejścia do bloku 11 nazywanego Blokiem Śmierci.
Główne wydarzenie poprzedzi nabożeństwo „Transitus” w Centrum św. Maksymiliana. Wierni wysłuchają opisu męczeńskiej śmierci zakonnika, który powstał na podstawie dokumentów, zeznań i świadectw. Odczytany zostanie też jedyny list, który Maksymilian wysłał z obozu do matki. Z Harmęż, po nabożeństwie, wierni przejadą do byłego obozu Auschwitz. Na miejsce celebry przyjdą także pielgrzymi z kościoła św. Maksymiliana w Oświęcimiu.
Pielgrzymki połączą się przed historyczną bramą „Arbeit macht frei” i wspólnie przejdą poobozowymi alejami na miejsce sprawowania mszy św.
Duchowni oraz świeccy złożą wieńce na placu apelowym – miejscu, gdzie ojciec Kolbe zgłosił gotowość pójścia na śmierć za innego więźnia, pod Ścianą Śmierci, przed którą w czasie istnienia obozu Niemcy rozstrzelali wiele tysięcy osób, głównie Polaków, a także w celi śmierci franciszkanina, w podziemiach bloku 11.
Franciszkanin ojciec Maksymilian Maria Kolbe trafił do Auschwitz 28 maja 1941 roku. z więzienia na Pawiaku w Warszawie. W obozie otrzymał numer 16670.
Pod koniec lipca 1941 roku z obozu uciekł więzień Zygmunt Pilawski. Za karę zastępca komendanta Karl Fritzsch wybrał dziesięciu więźniów i skazał ich na śmierć głodową. Wśród nich był Franciszek Gajowniczek, który zaczął rozpaczać. Wówczas ojciec Maksymilian wyszedł z szeregu, zbliżył się do Fritzscha i poprosił o zastąpienie współwięźnia. Esesman zgodził się.
Świadkiem tego zdarzenia był też więzień tego bloku Michał Micherdziński. W późniejszych zeznaniach tak z kolei opisał on to zdarzenie:
O. Maksymilian szedł w więziennym pasiaku, z miską u boku, w drewniakach. Nie szedł jak żebrak, ani też jak bohater. Szedł jak człowiek świadomy wielkiej misji. Stanął spokojnie przed oficerami. Cała świta, która dokonywała selekcji, wszyscy stali i patrzyli po sobie, nie wiedzieli, co robić. Wreszcie opamiętał się kierownik obozu i wściekły, zapytał swojego zastępcę:
– „Was will dieses polnische Schwein?” (pol. Czego chce ta polska świnia?).
Zaczęli szukać tłumacza, ale okazało się, że tłumacz jest zbędny. O. Maksymilian w postawie na baczność odpowiedział spokojnie po niemiecku:
– „Ich will für ihn sterben” (pol. Chcę umrzeć za niego) i wskazał lewą ręką na stojącego obok Gajowniczka. Padło kolejne pytanie:
– „Wer bist du?” (pol. Kim jesteś?)
– „Ich bin polnischer katholischer Priester” (pol. Jestem polskim księdzem katolickim.)
O. Maksymilian, mimo iż wiedział, jak Niemcy traktują polskich księży, nie bał się przyznać do swojego kapłaństwa. Panowała wtedy nieznośna cisza. Każda sekunda wydawała się trwać wieki. Wreszcie stało się coś, czego do dzisiaj nie mogą zrozumieć ani Niemcy, ani więźniowie. Kapitan SS, który zawsze zwracał się do więźniów przez wulgarne „ty”, zwrócił się do o. Maksymiliana per „pan”:
– „Warum wollen Sie für ihn sterben?” (pol. Dlaczego Pan chce umrzeć za niego?)
O. Maksymilian odpowiedział: – „Er hat eine Frau und Kinder” (pol. On ma żonę i dzieci.)
Po chwili esesman powiedział: – „Gut” (pol. Dobrze).
Ojciec Kolbe po dwóch tygodniach męki wciąż żył. 14 sierpnia 1941 r. został uśmiercony przez niemieckiego więźnia-kryminalistę Hansa Bocka, który wstrzyknął mu zabójczy fenol.
Kilka tygodni przed śmiercią Maksymilian powiedział do współwięźnia Józefa Stemlera: „Nienawiść nie jest siłą twórczą. Siłą twórczą jest miłość”.
Franciszek Gajowniczek przeżył wojnę. Zmarł w 1995 r. w Brzegu na Opolszczyźnie w wieku 94 lat. Pochowany został na cmentarzu przyklasztornym franciszkanów w Niepokalanowie.
Rajmund Kolbe urodził się 8 października 1894 roku. w Zduńskiej Woli. W 1910 roku wstąpił do zakonu, gdzie przyjął imię Maksymilian. Studiował w Rzymie. Tam w 1917 roku założył stowarzyszenie Rycerstwa Niepokalanej. Do Polski wrócił dwa lata później. W 1927 roku założył pod Warszawą klasztor-wydawnictwo Niepokalanów. Trzy lata później wyjechał do Japonii, skąd wrócił w 1936 roku, by objąć kierownictwo Niepokalanowa.
We wrześniu 1939 roku Niemcy po raz pierwszy aresztowali Ojca Kolbego i franciszkanów. Duchowni odzyskali wolność w grudniu. 17 lutego 1941 roku o. Maksymiliana aresztowano po raz drugi. Trafił na Pawiak, a potem do Auschwitz.
Polski franciszkanin został beatyfikowany przez papieża Pawła VI w 1971 roku, a kanonizowany przez Jana Pawła II jedenaście lat później. Stał się pierwszym polskim męczennikiem podczas II wojny, który został wyniesiony na ołtarze.
Niemcy założyli obóz Auschwitz w 1940 roku, aby więzić w nim Polaków. Auschwitz II-Birkenau powstał dwa lata później. Stał się miejscem zagłady Żydów. W kompleksie obozowym funkcjonowała sieć podobozów. W Auschwitz Niemcy zgładzili co najmniej 1,1 mln ludzi, głównie Żydów. Spośród około 140-150 tys. deportowanych do obozu Polaków zginęła niemal połowa. W Auschwitz ginęli także Romowie, jeńcy sowieccy i osoby innej narodowości.
Z Maryją Królową Polski modlić się będziemy o Polskę wierną Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu
BIŁGORAJ – w każdą drugą niedzielę miesiąca w kościele pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny o godz. 18.00 Msza Święta za Ojczyznę i Pokutny Marsz Różańcowy!
WARSZAWA – zapraszamy na comiesięczny Pokutny Marsz Różańcowy, który już od 9 lat odbywa się w stolicy. Rozpoczynamy Mszą Świętą o godz. 8.00 w kościele św. Andrzeja Apostoła i św. Brata Alberta na pl. Teatralnym 20, po niej udajemy się ulicami Warszawy pod Sejm RP.
Zgodnie ze słowami Najświętszej Dziewicy Maryi (zawartych we wszystkich uznanych objawieniach) modlitwa na Różańcu Świętym jest ostatnim ratunkiem dla świata. To jest FAKT – władze tego świata, odrzucają Boga a na Jego miejsce intronizują zachcianki człowieka (lub w najlepszym wypadku sentymentalnie celebrują humanizm).
Trasa naszego comiesięcznego Pokutnego Marszu Różańcowego w Warszawie: Po drodze z placu Teatralnego idziemy ogarniając modlitwą Różańca Świętego ważne instytucje i ministerstwa położone przy Krakowskim Przedmieściu, modlimy się za Prezydenta RP pod jego siedzibą, skręcamy w ul. Świętokrzyską by modlić się pod Ministerstwem Finansów, później przy pl. Powstańców Warszawskich 7 dochodzimy do budynku TVP, gdzie mieszczą się główne studia informacyjne telewizji publicznej (przez dziesięciolecia komunizmu i liberalizmu siejących nienawiść oraz kłamstwa). Modlić się będziemy o konieczne zmiany w mediach i nawrócenie środowisk dziennikarskich. Kierujemy się później w stronę placu Trzech Krzyży i na ul. Wiejską aby ogarnąć modlitwą władze ustawodawcze naszego Kraju. Zakończenie Pokutnego Marszu Różańcowego będzie pod Sejmem i Senatem RP (wcześniej podejdziemy pod ambasadę Kanady, gdzie Panu Bogu i Jego Matce zawierzać będziemy Mary Wagner, która toczy samotny bój o przestrzeganie prawa Bożego w Kanadzie).
Będziemy się modlić o ustanie kłamliwych ataków na nasz Kościół i Ojczyznę, o nawrócenie nieprzyjaciół i pojednanie ludzi, narodów i państw na fundamencie prawdy, aby wobec ofiar zbrodni i ludobójstwa nastąpiło sprawiedliwe zadośćuczynienie za zło jakiego doświadczyli od prześladowców. Będziemy modlić się także o to by dla wszystkich narodów, dawniej i dziś zamieszkujących ziemie Rzeczypospolitej i Europę Środkowo Wschodnią, Jezus Chrystus był j e d y n ą Drogą, Prawdą i Życiem, o to też by na ziemiach nasączonych krwią ofiarną poprzednich pokoleń umocniona została święta wiara katolicka, poza którą nie ma zbawienia, by porzucone zostały błędne wyznania i religie wiodące na bezdroża nienawiści.
WWW Szanowni Państwo! Jeśli ktoś mniema, iż litery www znaczą: World Wide Web, to nie zna najnowszej teorii spiskowej. Zanim Europejczycy poznali zalety różnych nauk, zdani byli na wiedzę wiedźm, przekazywaną z pokolenia na pokolenie Wygląda na to, że właśnie wracają do korzeni, jeśli chodzi o mądrości utożsamiane z nauką. Różnica polega głównie na tym, że dawna wiedźma przez lata gromadziła doświadczenie życiowe, które owocowało pożytecznymi radami, jak żyć zdrowo i pomyślnie. Obecnie, to małolaty są „ekspertami” od mądrości wszelakich, a zwłaszcza posiadły cenną wiedzę o mnogości płci i druzgocząco zgubnym wpływie oddychania na klimat. Przewaga komunizmu unijnego nad radzieckim polega na większej premedytacji. Za PRL-u brakowało wszystkiego, bo partia nie radziła sobie z zarządzaniem odgórnym w sprawie każdej wkręconej śrubki. Teraz też unijna komisarz nie ma pojęcia o niczym, ale jako Wszechstronnie Wykształcona Wiedźma decyduje nie mając zielonego pojęcia o czym. I o to właśnie chodzi, żeby rozwalić Polakom wszystko, czego dokonali. Dlatego brak kompetencji jest najwyższą kompetencją kadr zarządzających przez Pierwszego Folksdojcza RP. Podobno Donald znowu się wściekł. Powód? Nie ważne jaki. To tylko efekt wiary we własne kłamstwa. Jak zwykle coś poszło nie tak, ale na tym właśnie polega przecież totalna destrukcja państwa, żeby nic nie działało, nawet to, co by się w danej chwili chciało, żeby zadziałało. Trzeba poczekać, aż Niemcy znowu wprowadzą swój Ordnung, taki jak w czasie okupacji 1939-1945. No, chyba, że się zbuntujemy i powiemy: Won Wańki Wstańki. Sierpień jest dobrą porą dla Polaków, jak uczy nas własna historia. Z pozdrowieniami Małgorzata Todd
To co zaprezentowano na otwarciu obecnej olimpiady w Paryżu wzbudziło wielki odzew, zaś powodem było to, że uderzono tam i zadrwiono z tego co jest święte dla dwóch i pół miliarda chrześcijan żyjących na całym świecie. Chodzi o sparodiowanie wyobrażenia Ostatniej Wieczerzy, o której piszą Ewangelie, a której najbardziej znane przedstawienie kojarzy się z obrazem Leonarda da Vinci. Dla każdego chrześcijanina, który poważnie, a nie tylko formalnie, czy koniunkturalnie, traktuje swoją wiarę musiało to być bardzo bolesne, co wyraził też wysłannik Watykanu na obecną olimpiadę, mówiąc, że „wyśmiewanie w ten sposób wiary i religii jest bardzo szokujące” i on sam też czuje się „głęboko zraniony”.
W wielu normalnych krajach, cały ten skandaliczny spektakl z Paryża został ocenzurowany i to nie tylko że względu na uczucia chrześcijan, czy też muzułmanów, ale też z uwagi na obsceniczne sceny, gdyż w całej tej żałosnej imprezie nie zabrakło prezentowania, przez prawie nagich aktorów, i to w obecności dzieci, fragmentów ich genitaliów w postaci, na przykład, jąder. Jeśli organizatorzy tego przedstawienia, upierają się jednak by zaliczyć to do sztuki, to w takim razie trzeba wymyślić jakąś nową nazwę na określenie tego kierunku w sztuce. Niektórzy, zniesmaczeni tym widowiskiem, określają je pogardliwym słowem – shitshaw. Z uwagi jednak na rozmiar widowiska i znaczenie jakie temu nadano należy poszukiwać określeń bardziej poprawnych, które by sugerowało, że jest to nowy awangardowy rodzaj sztuki, mający jednak już rangę akademicką. Taką możliwą nazwą wydaje się być, na przykład, ekspresjonizm genitalny. Oczywiście, należy tu wprowadzić dodatkowe zastrzeżenie, że tego rodzaju przedstawienie można będzie nazywać sztuką, tylko w przypadku, gdy autorami i wykonawcami tego są osoby deklarujące się jako należące do społeczności LGBT. W innym wypadku byłby to zwyczajny ekshibicjonizm lub obraza moralności, i wtedy byłby to karane zgodnie z odpowiednim paragrafem. Inne możliwe, i bardziej chyba dziś powszechne, podejście jest takie, że gdy obrażane są uczucia chrześcijan, a szczególnie katolików, to wtedy jest to oczywiście sztuka, natomiast gdyby chodziło o negatywne opinie na temat LGBTQ+ i gender, to wtedy traktuje się to jako „mowę nienawiści” i oczywiście karze z najwyższą mocą.
Jednak nie chodzi tu tylko o taką kwestię, czy było to wydarzenie kulturalne, czy też nie. Wielkie oddziaływanie paryskiego przedstawienia polega na tym, że tym razem, i to bez żadnej przesady, można śmiało powiedzieć, że zostało to zaprezentowane całemu światu. Wymowa tego jest bardzo istotna i moim zdaniem polega ona na tym, że Zachód, czyli, w pewnym uproszczeniu, UE oraz kraje anglosaskie, wobec całego świata dokonały symbolicznego coming-outu, czyli ujawniły i zademonstrowały to, że tożsamość LGBTQ+ i ideologia gender są najważniejszą dla Zachodu sprawą, która wszędzie, zarówno w kulturze, życiu codziennym, jak i w prawie ustalającym ład polityczny i społeczny, są absolutnie priorytetową sprawą.
Sądzę, że od teraz nikt już nie może udawać, że Zachód prezentuje obecnie jakieś inne zasady niż te objawione w Paryżu. Chociaż już od dawna było wiadomo, że sprawy tak właśnie wyglądają, to jednak dopiero teraz z taką mocą zostało to jednoznacznie zakomunikowane. Szok wywołało to jednak duży i skala protestów i dezaprobaty jest zadziwiająco szeroka. Wynika to też z tego, że w krajach owego Zachodu, który ma pretensje do przewodzenia i zarządzania całym światem, żyje dziś niecały miliard ludzi, czyli tylko około 11 proc. ludności naszego globu. Zatem jakby nie patrzeć, jest to przecież margines, a nie żadna większość. Z jakiej niby racji Zachód uzurpuje sobie prawo do narzucania większości swoich zasad? Tym bardziej, że i w samych krajach Zachodu nie ma absolutnej zgodności co do akceptacji tak całkowicie przekształconego wizerunku cywilizacji zachodniej, która jeszcze niedawno była przecież chrześcijańska.
Przekaz płynący z Paryża został odebrany jako obraźliwy wobec Jezusa Chrystusa, który jest najważniejszy dla chrześcijan, ale też jest ważna postacią i prorokiem dla muzułmanów. W ten oto sposób Francja rzuciła wyzwanie dla czterech miliardów wyznawców tych religii. Dezaprobatę wyraziło wielu biskupów oraz rzeczników episkopatów różnych krajów (dziwne jednak, że sam papież dotychczas nie zabrał głosu), ale też przedstawiciele licznych wspólnot i państw muzułmańskich, w tym minister kultury Iranu, który stwierdził: „przedstawienie Jezusa Chrystusa w Paryżu było całkowicie obraźliwe i przekroczyło wszelkie czerwone linie”, zaś największa religijna instytucja muzułmanów w Egipcie – Al-Azhar Al-Sharif – ostrzegła „przed niebezpieczeństwem wykorzystywania wydarzeń o zasięgu globalnym do wprowadzania obelg wobec religii oraz promowania homoseksualizmu i transpłciowości”. Zaprotestowały także liczne znane osoby niezwiązane z religią, jak Elon Musk, który powiedział: „To był skrajny brak szacunku wobec chrześcijan”. A nawet lider francuskiej, przecież antyklerykalnej, lewicy, Jean-Luc Mélenchon był zniesmaczony: „Nie podobało mi się wyśmiewanie chrześcijańskiej Ostatniej Wieczerzy. […] czemu dobremu służy ryzyko, że zrani się wierzących?”. Takich wątpliwości nie mają jednak liberałowie, w Polsce często komunistycznej proweniencji, którzy płynnie przeszli od marksizmu do gender, co wydaje się im naturalną transformacją i „postępem”.
Wielki zakres protestów spowodował, że organizatorzy zaczęli się wycofywać i po dwóch dniach ogłosili, że przepraszają osoby, które poczuły się obrażone. Czy to cokolwiek załatwia? W żadnym razie! Najważniejsze jest to, że intencje organizatorów zostały odkryte i od tego momentu nikt rozumny nie powinien mieć wątpliwości o co im idzie. To, że obecnie się taktycznie wycofują, nic nie znaczy, gdyż dla niech jest to tylko sprawa nieudanego jednego testu, który powtórzą, gdy tylko uznają, że już można. Oni stosują starą bolszewicką strategię dzielenia rewolucji na etapy, czyli określania jakie zmiany można wprowadzić już przy obecnym stanie podporządkowania sobie społeczeństwa, a z czym się jeszcze trzeba wstrzymywać, aż do czasu, gdy wyeliminują opór. Lenin nazywał to „mądrością etapu”. Na razie przepraszają i się tłumaczą, próbując odwrócić kota ogonem, ale zgodnie ze znanym francuskim powiedzeniem – kto się usprawiedliwia, ten się oskarża (qui s’excuse, s’accuse).
Teraz maski opadły i wielu uznało, że opowieści o „mowie nienawiści” i „szanowaniu wrażliwości” osób LGBTQ+ to hipokryzja, nieuczciwość i tylko próba obezwładnienia przeciwnika. Wobec tego, coraz powszechniejsze stają się takie deklaracje: ”jeśli ty nie szanujesz moich poglądów, wrażliwości i świętości, to ja nie jestem zobowiązany i nie będę zwracał uwagi na twoje pretensje tego dotyczące”. Upowszechnienie się takiego podejścia może być właśnie takim niezamierzonym, i sprzecznym z intencjami organizatorów, skutkiem tego prowokacyjnego show z Paryża. Czy będzie to początek dużego zwrotu i chrześcijanie, którzy byli do tej pory bezkarnie obrażani, zaczną w końcu ostrzej reagować? Wiele wskazuje, że tak właśnie może się stać.
Mija 80 lat od wybuchu Powstania Warszawskiego. Czcimy pamięć Bohaterów, modlimy się o ich zbawienie i chcemy, aby już nigdy na naszej ziemi nie było żadnej wojny. Bo wydarzenia sprzed 80 lat to także jedna z największych tragedii, jakie spotkały Polskę. Warszawa zrównana z ziemią i rzeź ludności cywilnej. Masowe mordy dokonywane przez Niemców na kobietach i dzieciach.
Czy wie Pan, że istnieją interpretacje, zgodnie z którymi tragedia Powstania Warszawskiego – jego klęska, zniszczenie Warszawy i rzeź na jej mieszkańcach – były karą Bożą za aborcję?
Przed II Wojną Światową w Polsce po raz pierwszy zalegalizowano zabijanie nienarodzonych dzieci. Podczas gdy w większości europejskich krajów za aborcję były kary, w polskim kodeksie karnym tzw. Kodeksie Makarewicza z 1932 roku pojawiła się możliwość zabicia dziecka, którego matka była chora lub jeśli do poczęcia doszło w wyniku przestępstwa.
Nadto pleniła się nielegalna aborcja, a państwo umywało ręce od jej ścigania. Szacuje się, że rocznie mogło być abortowane od 250 000 do przeszło 500 000 dzieci. To prawdziwy horror, na który władza przymykała oko.
Trochę tak jak dziś, prawda?
W pismach św. Faustyny Kowalskiej oraz Sługi Bożej Rozalii Celakówny co najmniej kilka razy pojawia się wątek o nadchodzącej Sprawiedliwości Bożej, która nie może już znieść grzechów popełnianych w naszej Ojczyźnie. Mowa wprost o prostytucji (Warszawa była jej niechlubną stolicą), zabójstwach i aborcji.
Przesyłam Panu artykuł, w którym zobaczy Pan fragmenty przedwojennego kodeksu karnego, gdzie przyzwolono na aborcję oraz m.in. cytaty z pism polskich mistyczek o nadchodzącej karze Bożej za grzechy przeciw życiu. Napisałam ten artykuł, by uświadomić ludziom, że trzeba intensywnie działać i modlić się o zatrzymanie aborcji.
W Fundacji Życie i Rodzina jesteśmy na pierwszej linii, by ratować życie dzieci. Bezpieczeństwo bezbronnych maluchów w łonach ich matek to fundament bezpieczeństwa Polski. A więc każdego z nas.
Ceremonia, czy raczej rytuał otwarcia Igrzysk XXXIII Olimpiady w Paryżu w 2024 przeszła już do historii. Teraz czas na analizy i refleksje. Można być pewnym, że znaczenie tego spektaklu jest dużo większe, niż się wydaje, a jego skutki będą doniosłe.
Część trzecia rozpoczyna własne, autorskie objaśnienie treści, zaprezentowanych podczas ceremonii / rytuału otwarcia Igrzysk XXXIII Olimpiady w Paryżu AD 2024. Jest to analiza bardzo subiektywna, oparta na gromadzonej od długiego czasu wiedzy i własnych spekulacjach. Czytelnicy mogą się więc nie zgodzić z większością tego, co tu zostanie ujawnione, i mają do tego prawo, tak samo, jak autor ma prawo do próby zrozumienia i wyłożenia innym obiektywnej rzeczywistości.
Najpierw jednak należy zacząć od wyjaśnienia pewnych kwestii, istniejących poza opisywaną ceremonią. Od pewnego czasu zacząłem używać kilku pojęć, wyjaśniających rzeczywistych animatorów wielu zdarzeń i procesów tak historycznych, jak i współczesnych. Najbardziej znane i najczęściej spotykane to globaliści, co oznacza grupę niezwykle bogatych i wpływowych osób, działających na szczytach globalnej władzy, nie tylko politycznej, ale też informacyjnej, opiniotwórczej, kulturotwórczej, i nade wszystko finansowej. Wśród globalistów są postaci znane, funkcjonujące w rządach oraz jawnych instytucjach ponadnarodowych. Te osoby jednak nie są najważniejsze, pełnią bowiem funkcje wykonawcze i reprezentacyjne. Ważniejsi są ci ludzie, których nazwisk nie znamy, a którzy wysługują się tymi znanymi.
Globaliści to nie jest jednak szczyt hierarchii globalnej władzy. Ponad nimi stoją ludzie cienia, stanowiący samo centrum decyzyjne kryptokracji – ukrytej władzy. Ludzie ci mają bardzo specyficzny system wierzeń i sposób rozumowania. Wszystko wskazuje na to, że najbardziej wierzą w samych siebie i w swoją kastę, kierując się talmudycznym sposobem myślenia i gardząc wszystkimi pozostałymi. Dawno temu ich przodkowie podjęli zamysł podjęcia działań, zmierzających do opanowania wszelkich ośrodków władzy. Dzięki precyzyjnie określonemu celowi i pewnym dziedzicznym cechom plemiennym zdołali przekazać modus operandi kolejnym generacjom swoich potomków. Z pokolenia na pokolenie, nie zmieniając celu, doskonaląc warsztat, wykazując żelazną konsekwencję, osiągnęli biegłość. Kolejny adept wprowadzany jest w arkana sztuki ukrytego władania, dziedzicząc wiedzę, kontakty, bogactwa i wpływy. Wielką siłę czerpią z wiedzy – gnozy, która u nich ma zawsze dwa zakresy – egzoteryczy – udostępniany na zewnątrz, i ezoteryczny – wewnętrzny, ukrywany przed ogółem i dostępny tylko dla kasty. Gnoza znana była już w głębokiej starożytności, a od tamtego czasu wielce się rozwinęła. Aby wejść w jej arkana, każdy adept musi przejść rygorystyczne szkolenie, połączone z samorozwojem, i dostąpić inicjacji, czyli wprowadzenia w kolejne kręgi wtajemniczenia przez starszych. Ci to właśnie ludzie stanowią wierzchołek piramidy ukrytej władzy, dlatego zwę ich gnostykami. Nie jest to jedyne określenie, są bardziej dosadne. Badacz, bardziej zaawansowany ode mnie, pan Marek Tomasz Chodorowski używa pojęcia Bestia, i ono właściwie oddaje charakter tej grupy, więc także i ja stosuję tą terminologię. Obydwa określenia traktuję jak synonimy i używam ich zamiennie, co w ogóle umożliwia pisanie o tej grupie. Są one z konieczności eufemizmami, ponieważ panująca cenzura nie pozwala na jawne nazywanie sprawców zdarzeń.
Ceremonia otwarcia Igrzysk wedle wszelkiego racjonalnego prawdopodobieństwa, graniczącego z pewnością została zorganizowana przez gnostyków, w ich własnym interesie, i dla określanych przez nich celów. Zostaną one opisane pod koniec analizy, jednak już na tym etapie należy mieć świadomość, że ludzie Bestii są głęboko religijni, i pomimo ścisłego przywiązania do świata materialnego mają również cele duchowe. Swoją wiarę i duchowość wywodzą jednak nie od Boga w Trójcy Jedynego, ale od jego przeciwnika, Lucyfera, którego w swoim zaślepieniu uznali za prawdziwe bóstwo. Jemu więc służą i realizują jego cele, z których główny to doprowadzenie jak najwięcej dusz ludzkich do potępienia. W tym celu jego słudzy zostają przez swojego pana wyposażani w inteligencję i władzę ziemską. Można więc wskazać trzy cele działań, których częścią stała się opisywana ceremonia. Dwa należą do gnostyków: materialny to władza, a duchowy to nieśmiertelność. Trzeci należy do ich pana, a jest nim powszechne potępienie dusz ludzkich. Wyjaśnienie tej fundamentalnej kwestii jest konieczne, aby zrozumieć, co odbyło się w Paryżu, i w ogóle aby pojąć rzeczywistość. Spodziewam się, że w tym momencie część czytelników zaprzestanie dalszej lektury, uważając autora za dziwaka, oszołoma i religijnego fanatyka. Lepiej będzie dla takich, aby nie czytali dalej, w trosce o ich dobrostan psychiczny. Apeluję więc do lekkoduchów – jeśli nie chcecie uznać, że istnieje rzeczywistość i walka duchowa, oraz że stwórcą świata i człowieka jest Bóg w Trójcy Jedyny, a człowiek powinien oddawać mu cześć, tedy nie czytajcie dalej, bo możecie się zaniepokoić, a być może nawet nawrócić na chrześcijaństwo.
OTO WIĘC CZĘŚĆ TRZECIA.
Ceremonia w Paryżu była zupełnie inna od wcześniejszych podobnych. Zawsze było tak, że uroczystości takie odbywały się na stadionie, który jako obiekt kontynuuje tradycje antycznej Grecji. Ceremoniał olimpijski został określony: parada sportowców, występujących w barwach narodowych, pod flagami swoich państw; przysięga olimpijska, zobowiązująca wszystkich do uczciwej walki do zwycięstwa, przy czym zwycięstwem jest nie tyle pokonanie przeciwników, ile swoich słabości, i poprzez doskonalenie ciała, wzniesienie ducha; wciągnięcie na maszt flagi olimpijskiej i zapalenie znicza. Do tego celu używana jest pochodnia, zapalana na stadionie w greckiej Olimpii od promieni słonecznych. Stamtąd sztafeta sportowców przekazuje ten sam ogień aż do znicza, znajdującego się na stadionie, będącym centrum każdych igrzysk. Istotne jest, aby był to wciąż ten sam ogień, który jest przenoszony jawnie, to bowiem zapewnia sukcesję olimpijską i łączność z tradycją wszystkich poprzednich pokoleń. W centrum wszystkich dotychczasowych igrzysk znajdował się więc znicz, symbolizujący tradycyjną sukcesję olimpijską, oraz sportowcy – współcześni herosi, wybrani z najlepszych, aby zmagać się ze sobą i miedzy sobą o laury. Dotychczas wszystkie ceremonie były jedynie dodatkami do zawodów, odbywały się w jednym miejscu – na stadionie, gdzie wszyscy mogli dokładnie obserwować, co się dzieje. Każdy wiedział, w czym bierze udział i na co patrzy.
ENCHANTE – ZACZAROWANIE WIDZÓW
Paryscy organizatorzy postanowili jednak coś zgoła innego. Całkowicie przełamali tradycje, zarówno antyczne, jak i nowożytne. Już pierwsza sekwencja – aktor komediowy, konsekwentnie trzymający rękę w kieszeni, aby pokazać brak szacunku reżyserów dla olimpijskiej idei i europejskiej tradycji. Poza tym momentem, stadion ani żaden obiekt sportowy nie został wykorzystany. Pochodnia z ogniem olimpijskim przez większość czasu była niesiona przez nieznaną, zamaskowaną postać. Ogień co pewien czas znikał z widoku, by pojawić się znów znienacka, nie wiemy więc, czy wciąż był to ten sam płomień, przyniesiony z Olimpii. Mamy raczej podstawy mniemać, że ciągłość ognia została przerwana, co oznaczałoby zerwanie sukcesji olimpijskiej. Spektakl był rozprowadzony na dużym obszarze centrum Paryża, tak, że nikt z obecnych nie mógł widzieć wszystkiego. To widzieli tylko widzowie przed ekranami, było to więc przedstawienie typowo telewizyjne. Transmisja została zmontowana z dwóch rodzajów przekazu: akcji w czasie rzeczywistym i materiałów, przygotowanych wcześniej. Całość została starannie zaplanowana, a scenariusz utrzymywany w tajemnicy. Widzowie na miejscu i przed ekranami, sportowcy i członkowie ekip – nie wiedzieli, co ich spotka.
W poprzednich olimpiadach rządy państw, organizujących igrzyska zawsze chciały pokazać się jak najlepiej i wykorzystywały te okazje do swoich celów politycznych. Nie odważali się jednak odsunąć w cień samego sportu i sportowców. Tu właśnie to nastąpiło. Sportowcy, zaproszeni goście, widzowie na miejscu i zdalni – wszyscy stali się elementem spektaklu, którego cele były pozasportowe, metapolityczne i ezoteryczne, czyli niejawne. Sport, sportowcy, idea olimpijska i same Igrzyska zostały wykorzystane instrumentalnie i cynicznie przez organizatorów do swoich własnych celów.
OPERA ANTYKULTURY
Organizatorzy zaangażowali wielu artystów, względnie osób, tak nazywanych, należy więc postrzegać widowisko nie jako przedsięwzięcie sportowe lub protokolarne, lecz artystyczne, którego ramy wyznacza perfomans, czerpiący głęboko z sytuacjonizmu i akcjonizmu wiedeńskiego. Następuje tu całkowite zerwanie ze wszystkimi tradycjami, zmieniając nie tylko formę, ale przede wszystkim cel sztuki. Nie jest on już artystyczny, lecz polityczny, zmierzając do przeprowadzenia głębokiej zmiany społecznej. Elementem performansu może być każdy przedmiot, obiekt, sytuacja, miejsce, pojęcie, człowiek. Zaciera się podział na twórców i odbiorców sztuki. Każdy odbiorca sam staje się twórcą, a zarazem tworzywem. Wszystko traktuje się jako sytuację artystyczną, a właściwym dziełem jest społeczeństwo, które staje się plastyczne i podatne na performacje, czyli przemiany. Najpierw dokonuje się deformacji, czyli zburzenia dotychczasowej formy poprzez rozrywanie, zgniatanie i wymieszanie, a potem reformacji, czyli ulepienia formy nowej.
Tak właśnie postąpili twórcy paryskiego widowiska. Wszyscy uczestnicy – sportowcy, goście, widzowie, artyści, personel techniczny – stali się uczestnikami ogromnego performansu, oglądanego przez cały świat. Każdy uczestnik wiedział tylko to, co miał wiedzieć, i widział tylko to, co miał przed oczami. Wiedzę o scenariuszu mieli tylko jego reżyserowie techniczni, a o celach – gnostycy, czyli reżyserowie ideowi. Paryski performans jest więc dziełem stricte antykulturowym, i to w dwóch aspektach – ze względu na formę, i ze względu na treść.
LIBERTE – WOLNOŚĆ REWOLUCJI
Performans miał kilka dominant politycznych. Mimo tego, że olimpiada jednoczy cały świat, silnie akcentowano symbole Republiki Francuskiej, w postaci trójkolorowych barw i Marsylianki. Osnową spektaklu stały się też fakty, artefakty i osoby, ściśle związane z historią Francji. Pod koniec pojawiła się jednak druga dominanta – symbolika Unii Europejskiej. Należy to odczytywać jako silne powiązanie rządu francuskiego z tą organizacją. W trakcie opętańczego tańca zbiorowego na łodzi – platformie cała podłoga stała się flagą UE, a z głośników dobiegał szlagier zespołu Europe „The Final Countdown” – „Ostateczne odliczanie”. Należy to tak rozumieć, że trwa właśnie ostateczne odliczanie do przemiany Unii Europejskiej w superpaństwo, i taka zapewne była intencja reżyserów. Można to jednak zrozumieć inaczej – trwa właśnie ostateczne odliczanie, na końcu którego Europa stanie się Unią. Na koniec popisów tanecznych platforma stała się cała czerwona jak krew, wszyscy tancerze po kolei upadli jak martwi, i wtedy zapanował ciemność. Takie zapewne są intencje Bestii wobec Europejczyków.
Scenariusz ceremonii opowiedział krótką historię Francji. Głównym jej momentem była Rewolucja, zarówno Lipcowa, jak i Wielka. Oznacza to, że miedzy wszystkimi rewolucjami istnieje więź, że jest to właściwie wciąż ta sama Rewolucja. To, co było przed, zostało przedstawione jako zaledwie wstęp do Rewolucji i porządek, który należy zniszczyć. Historia przedrewolucyjna to Katedra Notre Dame. Na jej iglicy znajduje się co prawda krzyż i relikwiarz, ale uwagę od nich odwraca uczepiony tuż pod krzyżem Quasimodo. Rozlegają się trzy uderzenia dzwonu – wezwanie na nabożeństwo. Nie jest to jednak msza chrześcijańska. Rozpętuje się Rewolucja, walczące postaci na barykadach, wściekłe kobiety – bachantki Rewolucji, a potem ukazuje się Pałac Conciergerie. Przez pewien czas był to pałac królewski, potem służył jako więzienie. Wielu ludzi odbyło stamtąd tylko jedną drogę – na gilotynę, miedzy innymi królowa Francji Maria Antonina. Pałac i makabryczne postaci kobiece z uciętymi głowami symbolizują stary porządek, który należy zniszczyć. Performacja, czyli przemiana społeczna, przez Rewolucję, czyli deformację wszystkiego – ogień, zniszczenie, obcięte głowy i wodospad krwi. Ujrzeliśmy właśnie to. Dzisiejsza Francja jest więc skutkiem reformacji – nadania społeczeństwu nowej formy w wyniku deformacji, czyli Rewolucji. Na tym polegają wartości republikańskie, tym tak bardzo chlubi się prezydent Macron. Zarazem te same wartości są podstawą Unii Europejskiej. Tak więc dzisiejsza, republikańska Francja nie jest tą samą Francją, którą była przed Rewolucją, najstarszą córą Kościoła. Jest Wolnością mordu, pożogi i profanacji, jest Anty-Francją, dziełem oszalałych, pijanych krwią sankiulotów i sankiulotek, uwolnionych od Bożego porządku, oddających się szalonym żądzom, obcinających głowy, palących własny świat. Tak samo Europa, której Unia odlicza jej koniec, odurzona szaleńczo – opętańczym pląsem. Tak, jak republikańska, rewolucyjna Francja jest Anty-Francją, tak samo zjednoczona, rewolucyjna Europa jest Anty-Europą. Rewolucja nie jest faktem z dawnej historii, wciąż trwa, ukryci i jawni reżyserzy tworzą plany, trwa ostateczne odliczanie wśród dzikiej zabawy, na którą spaść ma wodospad krwi, a na końcu – zapanować ciemność. Oto plany Bestii dla Europy i w ogóle świata białego człowieka, wyraźnie ujawnione w Paryżu.
LIBERTE – WOLNOŚĆ CHUCI
Republikańska, rewolucyjna Wolność ma też drugą odsłonę. Ta pierwsza, Wolność Rewolucji jest wolnością mordu i pożogi, ta druga ma wymiar indywidualny, będąc Wolnością seksualnej chuci. Nowi Europejczycy o pozaeuropejskim pochodzeniu biorą z przebogatej spuścizny kultury tego miejsca wyłącznie wątki antykulturowe. Spośród wielości głębokich, wysublimowanych treści neoeuropejczycy – neoczytelnicy wynajdują tylko to, co ich interesuje – trójkątne poliamoryczne spółkowanie w garsonierze. Fantazyjne, arlekinowe stroje w wielobarwne serca zdradzają ich życiowy cel – miłość, rozumianą jedynie jako zaspokajanie pożądania. Gdy znajdą możliwość realizacji zachcianek, cała wiedza, zgromadzona przez wieki, nawet ta antykulturowa staje się im zbędna, mogą więc potraktować ją jak rozkapryszone dzieci chwilowe zabawki i porzucić na rzecz czystego egzystencjalizmu – filozofii fizjologii i chuci. Podobnie postaci na sztycach na moście kierują się tymi samymi celami – miłością, podkreśloną wielkim czerwonym sercem na niebie. Tak samo jednak, jak dzisiejsza Francja jest Anty-Francją, tak dzisiejsza miłość jest antymiłością. Samotne postaci na sztycach, powiewające wielkimi flagami chuci same są chorągwiami w ręku tych, którzy potrafią sterować pożądaniami i warunkami ich zaspokajania. Samotny mężczyzna, wiszący na linie nad przepaścią wciąga kobietę, teraz będą wisieć razem. Na końcu wszyscy podążają tłumnym korowodem w kierunku fizjologicznej orgii, a pochód zamyka dwóch mężczyzn, trzymających się za ręce. Triumf miłości – własnej.
EGALITE – RÓWNOŚĆ WSZYSTKIEGO
Wszystkie tradycyjne porządki zakładają jakąś naturalna hierarchię społeczną, opartą na fundamentalnej, prastarej zasadzie – głupsi słuchają mądrzejszych. Ponieważ tych drugich jest daleko mniej, niż tych pierwszych, dlatego do rządzenia wyłania się najbardziej uzdolnionych do tego. Nie może więc być równości, a to narzuca dalsze konsekwencje, które powodują, że w każdym społeczeństwie są różne grupy – jedni lepsi są w czymś, na przykład w rzemiośle wojskowym, a inni – w czymś innym, na przykład w rapie; jedni lepsi są w obronie granic, a drugie – w rodzeniu i wychowywaniu dzieci. Jest też wyraźna hierarchia grup. O ile można porównać zadania mężczyzn, pracujących nad materią i walczących w obronie kraju z zadaniami kobiet, rodzących i wychowujących dzieci, o tyle ranga raperów i obrońców nie jest równa.
Rewolucja jednak zrównuje wszystko i w fazie deformacji niszczy wszystkie naturalne porządki i hierarchie społeczne, nazywając to równością. Jest to jednak zawsze etap przejściowy, potem zawsze następuje reformacja, czyli nowy porządek, i nowe hierarchie. Ozłocone kolorowe raperki mogą więc rozkazywać wojownikom tylko do czasu – na tym etapie Rewolucji, dopóki wszyscy równo nie zostaną przycięci przez gilotynę, lub zapędzeni do równościowego kieratu.
FRATERNITE – BRATERSTWO MINIONKÓW
Są to nie byle jakie postaci. Pomimo kształtu tiktaków i debilnego zachowania mają swoje konsekwentne pragnienia. Żyją na Ziemi od czasów kredy, są więc najstarszym inteligentnym gatunkiem. Zawsze pragnęły służyć złu, i zawsze poszukiwały największego i najpotężniejszego złoczyńcy, któremu będą wiernie służyć jako swojemu panu. Po angielsku minion to sługa. Niestety, mają taką właściwość, że tak bardzo pragną uczcić swojego pana, że zawsze doprowadzają do jego upadku i zguby. Wciąż poszukują więc zła idealnego.
Te milusińskie postaci nie powinny być traktowane tylko jako zabawne stworki z kreskówki, ale również jako figura. Z jednaj strony bowiem Minionki odpowiadają charakterowi Bestii – odwieczne pragnienie zła i służenia najgorszemu panu. W tym kontekście wielce przypominają masonerię. Z drugiej strony są one prefiguracją ofiar Bestii – ludzkości, a szczególnie białych ludzi. Ogłupieni, poprzez procesy celowej debilizacji, doprowadzeni do tego, że sami niszczą swoją kulturę i podstawy swojego bytu, urobieni na nieświadome sługi gnostyków. Sprzeczność tą daje się pogodzić dzięki heglowskiej dialektyce. Tezą jest minionkowatość Bestii, antytezą – ta sama cecha białych ludzi. Syntezą jest zamiana białych homo sapiens na homo debilis, którzy uwielbiają zło, oraz podporządkowują się Bestii w wyznaczaniu celów. Bez kierowania rozwalają swój świat, dlatego wciąż muszą być pod opieką demokracji liberalnej i państwa opiekuńczego. Bestia natomiast sama jest sługą diabła, bo w niego wierzy. Ludzie, wykazujący myślenie talmudyczne często postępują w ten sposób, że swoje własne grzechy przekazują swoim ofiarom poprzez przykład i naukę. Ich ofiary zaczynają same tak żyć, a wtedy sprawcy tych zachowań, którzy ich tego nauczyli zaczynają oskarżać swoje ofiary o swoje własne grzechy.
Minionki pojawiają się jako animacja, wmontowana w performans. W swoim Nautilusie (co za drwina z Kapitana Nemo) urządzają olimpiadę. Są jednak tak bezmyślne, że topią swój okręt, czyli sami niszczą swój świat. Tak właśnie postępują dziś biali ludzie, którzy odrzucili swoją kulturę, wiarę, moralność i naród. Ich kraje toną jak okręt Minionków. Zanim podziurawią burty okładają pięściami tych, którzy im służą, bez których niemożliwy jest porządek społeczny. Tym właśnie są ataki liberolewicy na żołnierzy, broniących granic. Tym samym też jest wściekła nienawiść dużej części białych ludzi do chrześcijaństwa i Kościoła. Z kolei zapamiętałość Minionków do stosowania sztucznego oddychania do wszystkiego przypomina działania służb zdrowia w krajach, ogarniętych niedawną pandemią. Przez pewien czas każdy przypadek dolegliwości dróg oddechowych traktowano respiratorem, a potem każdą chorobę postanowiono wyleczyć szczepionką szczęścia. Tak właśnie zachowują się współcześni ludzie, którzy znaleźli się pod wpływem gnostyków, a przez lenistwo, głupotę i wygodę nie chcą zrozumieć, w czym tkwią, odrzucić poglądy i zachowania, podsunięte przez Bestię i wrócić do chrześcijaństwa.
Minionki okazują się na tyle cwane, że kradną Giocondę z Luwru, lecz zarazem są tak głupie, że tracą to w katastrofie swojego świata, do której sami doprowadzili, i nawet nie potrafią docenić tego, co odrzucili, pozostawiając swoja kulturę, symbolizowaną przez obraz na pastwę fal. Rozwalają wszystko, co mają, i jeszcze się z tego cieszą. Oto dzisiejszy świat pochrześcijański.
Ceremonia, czy raczej rytuał otwarcia Igrzysk XXXIII Olimpiady w Paryżu w 2024 przeszła już do historii. Teraz czas na analizy i refleksje. Można być pewnym, że znaczenie tego spektaklu jest dużo większe, niż się wydaje, a jego skutki będą doniosłe.
Druga część opisu wydarzeń, na zasadzie stenogramu. Należy koniecznie przeczytać część I. Wyjaśnianie znaczeń zacznie się od części III.
Pojawiają się pływające platformy, ozdobione ornamentami nawiązującymi do francuskiej sztuki ogrodniczej, z których tryskają rzymskie ognie. Pojawia się nowe hasło:
SPORTIVITE.
Na platformach ludzie w białych strojach stylizowanych na historyczne wykonują choreografię, łączącą balet, gimnastykę artystyczną, break-dance i sporty uliczne. Na jednej z platform pojawia się Jakub Józef Orliński, wybitny polski kontratenor światowej sławy. Wykonuje arię a opery „Les indes galantes” Jean-Philippe Rameau.
Zaczyna się zmierzchać. Na jednej z kolejnych platform pojawia się Rim’K, czyli Abdelkarim Brahmi-Benalla, ciemnoskóry raper pochodzenia algiersko – kabylskiego.
Jest prawie połowa programu. Docieramy do stalowego mostu, na cześć napoleońskiego generała zwanego Passerelle Debilly. Właściwie jest to kładka dla pieszych o solidnej, łukowej konstrukcji, rzęsiście oświetlonej. Rozbrzmiewa piosenka z 1976 r. France Gall i Michela Berger „Ca balance pas mal a Paris” (całkiem nieźle buja w Paryżu). Opowiada o przewadze Paryża nad kulturą amerykańską. Na moście ustawiono długi i szeroki stół, będący jednocześnie wybiegiem modowym. Przy stole rozstawiono grupę około 20 osób, tak, że przypominają fresk Leonardo da Vinci „Ostatnia wieczerza” z Mediolanu. W samym centrum nad przenośnym pulpitem DJ siedzi mocno otyła kobieta, Leslie Barbara Butch, francuska didżejka pochodzenia żydowsko – marokańskiego, queerowa lesbijka. Ręce układa przed sobą w serduszko, na głowie ma jakby koronę, która przypomina częste wyobrażenie Hostii z odchodzącymi od niej promieniami. Pozostałe osoby są w większości transwestytami, transseksualistami, Drag Queen, względnie reprezentują inne grupy mniejszościowe. Między nimi jest też dziecko – dziewczynka około 10-letnia. Poruszają się zmysłowo jakby w zwolnionym tempie. Pojawia się nowe hasło:
FESTIVITE.
Słowo to oznacza uroczystości, świętowanie, zabawy, ale też gody. Rozpoczyna się parada i pokaz mody. Różnorodne postaci chodzą w pętli, między nimi łysy mężczyzna w sukience, mężczyzna w baletkach oraz osoba, wyglądająca jak kobieta, ale z brodą. Niektóre z zastosowanych utworów:
„Andy” grupy pop-rockowej „Les Rita Mitsuoko” z lat 80-tych. Piosenka, zarówno w warstwie muzycznej, jak i wizualnej kolorowa, dzika, nawiązująca do seksu,
„DJ” autorstwa Diam’s, raperki cypryjskiego pochodzenia, właściwie Melanie Georgiades. Niegdyś wielce popularna, po przejściu na islam w 2008 r. wycofała się z czynnej kariery muzycznej. Utwór traktuje o rywalizacji dwóch kobiet w klubie o mężczyznę;
„Histoire d’1 soir” (historia jednego wieczoru) Bibi Flash, o klubowym życiu, lata 80-te;
„Spacer” grupy „Sheila and the Black Devotion”, o uwodzeniu, lata 80-te;
„Lady” (Hear Me Tonight), grupa Modjo, o romansie, 2000 r.;
„Intro” – Alan Braxe & Fred Falke, 2000 r.
Pozostałe utwory utrzymywały się w klubowo – dyskotekowej atmosferze.
Parada – pokaz trwa około 30 minut. Na wybiegu pojawia się asasyn z pochodnią i wykonuje szaleńczy taniec, posuwając się do przeciwległego końca. Pojawia się migawka z wyspy Tahiti, gdzie rozgrywana jest część konkurencji. Do mostu Passerelle Debilly dociera ostatni statek atletów – reprezentacja Francji. Panuje już ciemność. Most mieni się w trzech kolorach flagi francuskiej.
Nadpływa łódź – platforma taneczna z grupą kilkunastu osób na pokładzie. Rozbrzmiewa instrumentalna wersja przeboju „The Final Countdown” (ostatnie odliczanie) zespołu Europe. Na pokładzie łodzi – platformy wyświetlane jest logo Unii Europejskiej, wypełniające całą powierzchnię pokładu. Na ekranach telewizorów widać również unijne gwiazdy, okrążające Wieżę Eiffla. Na łodzi – platformie zaczyna się pokaz taneczny różnokolorowych postaci.
Istotny jest utwór, który pojawia się, gdy postaci zaczynają pląsy, a pokład wciąż jest logo Unii Europejskiej. To słynny imprezowy kawałek włoskiej wokalistki Gali Rizzatto „Freed from Desire” (wolni od pragnień). Treść utworu można streścić następująco:
„moja miłość nie ma pieniędzy, władzy i sławy, ale ma swoje silne przekonania. Wszyscy chcą więcej i więcej wolności i miłości, i tego właśnie szukają. Uwolnione od pragnień i oczyszczone umysł i zmysły”.
Poza tym dużo na-na-na.
Na ekranach pojawia się dewiza Unii Europejskiej – „Unie dans la diversite” (zjednoczeni w różnorodności), na tle mostu Passerelle Debilly. Na wybiegu produkuje się solo osoba, wyglądająca jak kobieta, ale z brodą, między innymi na czworakach. Równocześnie trwa taniec na platformie, pływającej obok mostu. Na moście pojawia się mężczyzna – baletnica. Pozostali uczestnicy wcześniejszego pokazu siedzą wzdłuż wybiegu i wykonują frenetyczne ruchy.
Wchodzi kolejny utwór, tym razem niemieckiego rapera Da Hool „Meet her at the Love Parade” z 1997 r. Warto znać przesłanie, skierowane do mężczyzny, aby zostawił kobietę, którą kocha, by pozwolił jej odejść, bo tylko wtedy będzie wiedział, że ją kocha. Powinien więc ją zostawić i spotykać jedynie na paradzie miłości.
Pod mostem przepływa łódź – platforma taneczna i zatrzymuje się. Na moście kolejne postaci z wcześniejszego pokazu wchodzą na wybieg i wykonują szaleńcze wygibasy taneczne. W końcu wchodzą wszyscy i tworzą jedną grupę, w której znajdują się też dzieci. Wszyscy wykonują wyuzdany pląs.
Słychać utwór „Desenchantee” Mylene Farmer z 1991 r. Warto zwrócić uwagę na fragment:
„Jeśli muszę spaść z wysoka, niech mój upadek będzie powolny. Znalazłam spokój tylko w obojętności. Chciałabym odnaleźć niewinność, ale nic nie ma sensu i nic nie wychodzi. Wszystko jest chaosem z boku, wszystkie moje ideały: słowa – zniszczone. Szukam duszy, która będzie mogła mi pomóc. Jestem z pokolenia pozbawionego złudzeń”.
Grupy na moście i łodzi – platformie tańczą wesoło.
Na moście Passerelle Debilly, na wybiegu pojawia się wielka taca, nakryta srebrzystą półsferyczną pokrywą, która wędruje w górę i odkrywa wnętrze. Taca pokryta jest kwiatami i owocami, ułożonymi kolorystycznie – od fioletu, przez czerwony i żółty do zielonego. Na tacy, otoczony kwiatami i owocami w pozycji półleżącej spoczywa brodaty mężczyzna w samych majtkach, pomalowany na błękit ze złotym brokatem, broda na złoto. Na głowie ma wieniec z winogron w kolorze czerwonym (nienaturalnym). Obok niego leży talerz z przedmiotem, przypominającym zielony ser z dziurami. W powiązaniu z kolorem postaci budzi to skojarzenie lunarne. Jest to Philippe Katerine, kompozytor, reżyser i aktor. Śpiewa swoją piosenkę „Nu”.
Tekst opiewa nagość – wszyscy rodzimy się nadzy, każdy pod ubraniem jest nagi, szczupli i grubi są nadzy. Gdyby wszyscy pozostali nadzy, nie byłoby wojen, bo nie dałoby się ukryć broni. Jak ludzie będą nadzy, nie będzie bogatych i biednych. Żyjmy tak, jak się urodziliśmy, jak zwierzęta, które nie robią zbyt dużo. Pod płaszczami jesteśmy zbyt podobni do małp. Ubiory to po prostu śmieci, czynią z nas pelikany w kapeluszach. Ludzie są braćmi i siostrami, gdy są nadzy. Po prostu nago.
Pojawia się kolejne hasło:
OBSCURITE.
Oznacza to ciemność. Ludzie na łodzi – platformie tańczą jak w transie, na przemian wiją się w szale i zastygają jak zombie. Podświetlana podłoga platforma zmienia kolory: czarno – biały zmienia się w czerwony. Tańczące postaci po kolei upadają do ostatniego. Wszyscy leżą na czerwonym tle, i wtedy na platformie zapada ciemność.
Na Sekwanie pojawia się kolejna płynąca platforma, przypominająca pofałdowaną wulkaniczną powierzchnię, w której jarzą się białe punkty świetlne. Na platformie znajduje się śpiewaczka i fortepian z akompaniatorem. Fortepian zaczyna płonąć, pianistę od płomieni osłania przezroczysta osłona. Śpiewaczka Juliette Armanet wykonuje swoją wersję songu „Imagine” Lennona.
Tekst wszyscy powinni znać, ale przypomnę, że jest to marzenie o świecie bez nieba, religii, krajów, własności, w którym wszyscy żyją w pokoju dniem dzisiejszym. Marzenie polega też na tym, że każdy się do tego przyłączy, i świat będzie żył jako jeden. Sam Lennon mówił, że jest to manifest komunistyczny. W tym momencie nasz komentator, Przemysław Babiarz na antenie TVP wypowiedział znamienne słowa, że to, co wszyscy teraz słyszą to niestety jest wizja komunizmu, a on sam ma nadzieję, że jednak państwa suwerenne przetrwają. Wyciągnięto wobec niego konsekwencje. Został zawieszony przez władze TVP za podważanie idei pokoju, tolerancji i braterstwa.
Na ekranach pojawiają się napisy: „We stand and call for peace” oraz „Ensemble, unis por la paix” (stoimy i wołamy o pokój, razem zjednoczeni dla pokoju).
Na ekranach pojawia się nowa postać, siedząca w pustej przestrzeni na końcu podłużnej ławki. Za plecami postaci spoczywa olimpijska flaga, częściowo na ławce, częściowo na podłodze. Brzmi mroczna muzyka. Postać ma na sobie kostium w kształcie czarno – srebrnej zbroi, na głowie kaptur, twarz niewidoczna. Postać dopina pasy, zarzuca sobie flagę jako pelerynę i rusza w mrok.
Pojawia się nowe hasło:
SOLIDARITE.
Na ekranach ponownie Sekwana. Z ciemności wyłania się zakapturzona postać, siedząca na mechanicznym srebrzystym koniu. Koń umieszczony jest na niskiej platformie, holowanej przez motorówkę. Po bokach platformy dwa reflektory oświetlają jeźdźca i konia. Jeździec ma u ramion olimpijską flagę jako pelerynę, którą unosi pęd. Brzmi mroczna, dynamiczna, niepokojąca muzyka. Koń wygląda bardziej jak upiorny szkielet, porusza nogami i głową jakby biegł po powierzchni wody. Organizatorzy twierdzą, że zakapturzony jeździec na stalowym szkielecie konia symbolizuje ducha olimpijskiego, Przebąkiwano też o Joannie d’Arc. Bardziej jednak postać ta przypomina renesansowe wyobrażenia śmierci, jeźdźca apokalipsy lub Nazgula – upiór pierścienia. Gdy przepływa pod jednym z mostów, rozbłyska neon przedstawiający skrzydła, które mogą być zarówno anielskie, jak i diabelskie. Na ekranach migają fotosy i fragmenty nagrań z historii olimpiad. Obrazy zmieniają się szybko. Pomiędzy rywalizację i triumfy sportowców wmieszane są specjalnie wybrane zbliżenia, na których sportowcy tej samej płci gratulują sobie. Wygląda to jak sugestia zbieżności idei olimpijskich z LGBT.
W tym samym czasie chorążowie reprezentacji olimpijskich przechodzą w paradzie, prezentując flagi swoich państw. Ustawiają się wzdłuż Pont d’Iena, po dwóch stronach, tworząc szpaler. Jeździec na stalowym koniu mknie po Sekwanie. Nagle następuje przeskok, i widzimy takiego samego jeźdźca na żywym, białym koniu, jadącego wzdłuż Pont d’Iena. Nie jest to ta sama osoba, jeździec na stalowym wierzchowcu miał rękawice czarne, ten na żywym nosi białe. Za jego plecami znajduje się Wieża Eiffla, na wieży rozbłyskuje neon w kształcie skrzydeł. Wygląda to tak, jakby jeździec dostał skrzydeł. Jego peleryną jest flaga olimpijska. Za jeźdźcem ruszają chorążowie, przed nim jedzie eskorta dwóch oficerów Gwardii Republikańskiej na gniadych koniach. Orszak przejeżdża przez Place de Varsovie i dociera do Parc des Champions. Gwardziści salutują szablami, jeździec zatrzymuje się przed człowiekiem, trzymającym złożoną flagę, zsiada z konia, odbiera flagę i idzie w kierunku Ogrodów Trocadero. Znajduje się tam wysoki, podłużny podest w kształcie Wieży Eiffla, na który wchodzi się po schodach. Jeździec wchodzi i podąża dalej w kierunku trybuny honorowej, na której zasiadają oficjele. Pomiędzy podestem a trybuną honorową umieszczono kanał orkiestrowy, powyżej zbudowano schody, na których umieszczono chór. Słychać odgłosy bębnów w japońskim stylu. Jeździec idzie lewą odnogą podestu. Widać wyraźnie jego kostium, stylizowany na srebrną zbroję, srebrny kaptur i zakrytą twarz. Dociera do masztu flagowego, pod którym stoi poczet flagowy, złożony z czterech oficerów francuskich sił zbrojnych – dwóch lądowych i dwóch marynarki – czarnoskórego i kobiety. Maszt stoi obok rzeźby, przedstawiającej głowę byka z wielkimi rogami. Jeździec wręcza flagę czarnoskóremu oficerowi i odchodzi. Poczet flagowy przypina flagę do linki i wciąga na maszt. Flaga zawieszona jest odwrotnie. Rozbrzmiewa oficjalny hymn olimpijski.
Pojawia się kolejne hasło:
SOLENNITE.
Podniośle, uroczyście. Rozpoczynają się oficjalne przemówienia. Pierwszy zabiera głos Tony Estanguet, przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Igrzysk. Mówi o historii nowożytnych olimpiad, o sporcie, sportowcach, wolontariuszach, rywalizacji, dumie. Po nim głos zabiera Thomas bach, prezes MKOl. Mówi m.in. o tym, ze są to pierwsze igrzyska, gdzie jest pełna równość płci. Mówił o ludzkości zjednoczonej w różnorodności, o wspólnym życiu całej ludzkości jako jednego żywego organizmu. Następnie prezydent Macron powiedział jedno krótkie zdanie – że Igrzyska XXXIII Olimpiady są otwarte. Słychać gwizdy z tłumu. Następnie chorążowie reprezentacji Francji złożyli przysięgę olimpijską, w imieniu wszystkich sportowców, między innymi na równość i inkluzywność, przeciw dyskryminacji.
Na podest wchodzi Zinedine Zidane. Otwiera się zapadnia pośrodku podestu i wysuwa się z niej asasyn z pochodnią, jak spod ziemi, i wręcza ją Zizou. Na podest wstępuje tenisista Rafael Nadal i przejmuje pochodnię. Na Trocadero przygasa oświetlenie, rozpoczyna się pokaz świateł z Wieżą Eiffla w centrum. Rafael Nadal wchodzi z pochodnią do motorówki, w której są już inni sportowcy – Serena Williams, Carl Lewis, Nadia Comaneci. Motorówka płynie Sekwaną, przybija do brzegu. Ogień z pochodni przekazany do kolejnej pochodni, dzierżonej przez tenisistkę Amelie Mauresmo. Biegnie do Luwru, przekazuje pochodnię kolejnemu sportowcowi, i odtąd każdy nosiciel ognia po jego przekazaniu dołącza do następnego, współtworząc rosnącą grupę. Na tle piramidy w Luwrze pojawia się kolejne hasło:
ETERNITE.
Przy piramidzie czeka trójka sportowców. Pochodnia przekazana, grupa biegnie dalej, w tym dwójka paraolimpijczyków. Grupa zwalnia i nie biegnie, lecz idzie. Co chwilę dołączają kolejni olimpijczycy. Pochodnia trafia do stuletniego Charles Coste, kolarza torowego, najstarszego żyjącego olimpijczyka francuskiego, poruszającego się na wózku, lecz wciąż czynnego. Od jego pochodni odpalają swoje sportsmeni, którzy podpalą znicz olimpijski – sprinterka Marie – Jose Perec i judoka Teddy Riner, obydwoje pochodzący z Gwadelupy.
Znicz Igrzysk XXIII Olimpiady ma kształt okrągłej platformy, podczepionej pod kulisty balon. Został umieszczony pośrodku okrągłego basenu w ogrodach Tuileries. Do znicza prowadzi kładka nad basenem. Sportsmeni przykładają pochodnie do platformy, która zaczyna płonąć na całym obwodzie. Balon z płonącą platformą unosi się. Na Wieży Eiffla odbywa się ostatni występ spektaklu – piosenkę Edith Piaf „L’hymne a l’amour” wykonuje Celine Dion. Na ekranie pojawia się tekst: „reunir celles et ceux qui s’aiment” (zjednoczenie tych, którzy się kochają). Na tym zakończyła się ceremonia otwarcia Igrzysk XXXIII Olimpiady w Paryżu w 2024 r.
Twórcą tego niezwykłego widowiska jest pan Thomas Jolly, aktor i impresario żydowskiego pochodzenia i homoseksualnej orientacji.
Większa część przedsięwzięcia odbywała się w strugach rzęsistego, acz jednostajnego deszczu.
Tyle opis wydarzeń. W następnej części przejdę do omówienia symboliki i ukrytych znaczeń.
Dzisiaj przypada 80 rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Jak zwykle o godzinie 17.00 rozlegną się syreny, zatrzyma się ruch, a politycy wezmą udział w rocznicowych uroczystościach, w których będą fetowali coraz mniej już licznych, żyjących jeszcze, jego uczestników. To oczywiście dobrze, ponieważ – jak już wielokrotnie pisałem i mówiłem – żołnierze Powstania zasługują na najwyższy szacunek, bo, przynajmniej w pierwszych tygodniach, próbowali wykonać zadanie niewykonalne. Że niewykonalne – to było wiadome od samego początku, chociaż nie dla wszystkich – ale dla ówczesnych polityków, którzy, uczestnicząc w rządzie Rzeczypospolitej, podjęli się wziąć odpowiedzialność za losy państwa i narodu, było to wiadome z całą pewnością. A jednak właśnie oni uchylili się przed podjęciem decyzji, tylko scedowali ją na działaczy politycznych i dowódców AK w Kraju, którzy prawdopodobnie takiej wiedzy o niewykonalności tego zadania nie mieli. Rezultatem była klęska Powstania, masakra żołnierzy, jak i zagłada miasta oraz gehenna jego mieszkańców.
Jeśli tedy słuszne jest twierdzenie, że historia jest nauczycielką życia, to 80 rocznica wybuchu Powstania powinna być okazją do wyciągnięcia wniosków. Kto powinien je wyciągnąć? Przede wszystkim właśnie politycy, którzy powinni pamiętać, że ich zadaniem jest odwracanie niebezpieczeństw od narodu i państwa, a nie ściąganie ich na nie. Tymczasem stało się odwrotnie. Politycy sanacyjni w 1939 roku dali się nabrać na angielską prowokację, której celem było skierowanie uderzenia III Rzeszy na Polskę, by w ten sposób opóźnić niemiecki atak na Zachód Europy. Nawet nie dlatego, by nie mogli tej pułapki uniknąć – bo mogli – ale dlatego, że stali się niewolnikami własnej propagandy, że w razie czego Nasi Sojusznicy nas obronią. Jak wiadomo, nie tylko nas, ale w niektórych przypadkach nie potrafili obronić nawet samych siebie – a gdy Niemcy uderzyli na Sowiety, wykorzystali tę okazję, by Polską zapłacić Stalinowi za jego udział w pokonaniu Hitlera. Do tego zmierzały ustalenia konferencji w Teheranie na przełomie listopada i grudnia 1943 roku, a kropka nad „i” została postawiona na konferencji w Jałcie w lutym 1945 roku. Polska na 45 lat została oddana Stalinowi, że wszystkimi tego konsekwencjami. Również Powstanie Warszawskie, które miało „wstrząsnąć sumieniem świata” wcale nim nie wstrząsnęło, a tylko tę transakcję ułatwiło.
Okazuje się jednak, że historia – chociaż niby powinna – to jednak nie zawsze potrafi być nauczycielką. Przekonujemy się o tym, na szczęście tym razem nie na skórze własnej, ale na skórze Ukrainy, która – podobnie jak Polska w roku 1939 – też pozwoliła wciągnąć się w maszynkę do mięsa, by Stany Zjednoczone mogły tańszym kosztem „osłabić Rosję” przed podejściem do ostatecznego rozwiazania kwestii chińskiej. Tańszym – bo wprawdzie na wojnę z Rosją na Ukrainie, którą prowadzą do ostatniego Ukraińca, wydają średnio 56 mln dolarów dziennie – to jednak jest to koszt pięciokrotnie mniejszy od kosztów „operacji pokojowej” i „misji stabilizacyjnej”, jaką USA bezpośrednio prowadziły w Iraku i Afganistanie, które wyniosły ok. 300 mln dolarów dziennie – a poza tym żołnierze amerykańscy ani w tej wojnie nie giną, ani nie zostają inwalidami – co stanowi dodatkową korzyść.
Obecnie Ukraina, podobnie jak Polska w roku 1944, przestaje już być „natchnieniem narodów”- tylko staje się dla wielkich mocarstw problemem do rozwiązania, a wszelkie znaki na niebie i ziemi pokazują, że najbardziej prawdopodobnym rozwiązaniem będzie zamrożenie konfliktu – co jednak oznacza utratę przez Ukrainę około 20 procent terytorium państwowego na rzecz Rosji. Nie jest to wprawdzie klęska na miarę klęski wrześniowej w 1939 roku, ani klęski Powstania Warszawskiego, ale jednak porażka, ze wszystkimi skutkami klęski wojennej. Dlatego pojawiające się w kołach politycznych nie tylko polskich, ale przede wszystkim – zagranicznych – pomysły, by wmanewrować w tę wojnę Polskę, w dodatku w sposób, który nie rodziłby żadnych zobowiązań, ani dla Stanów Zjednoczonych, ani dla NATO, są bardzo niebezpieczne. W związku z tym politycy powinni zrobić wszystko, aby temu zapobiec – i to jest właśnie lekcja, którą powinniśmy odrobić z okazji 80 rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego.
13
12
13
